Isaac Newton (d. 4 Ocak 1643, Woolsthorpe – ö. 31 Mart 1727, Kensington), İngiliz fizikçi, matematikçi, astronom, mucit, simyacı, teolog ve filozoftur. 1687 yılında yayımladığı Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (Doğa Felsefesinin Matematiksel İlkeleri) kitabıyla klasik fizik mekaniğinin temelini oluşturmuş ve bu eser, dünya tarihinin en önemli bilimsel kitaplarından biri olmuştur. Bu eserle birlikte kendi adıyla anılan evrensel kütleçekim yasası ve üç hareket yasasını ortaya koymuş ve kendisinin yaratmış olduğu bu etki, bilim tarihindeki kilometre taşlarından biri olmuştur. Newton'ın evrensel kütleçekimi ve hareketin üç kanunu, sonraki üç yüzyıl boyunca bilim dünyasına egemen olmuştur.

Newton, dünyadaki nesnelerin hareketleri ile gökyüzündeki nesnelerin hareketlerinin aynı doğal yasalar ile yönetildiklerini kendi kütleçekim kanunu ve Alman gök bilimci Johannes Kepler'in gezegen hareketleri kanunu arasındaki tutarlılıklar ile göstermiştir. Newton aynı zamanda ilk yansıtmalı teleskobu geliştirmiş, beyaz ışığın bir prizmaya tutulduğunda farklı renklerden bir tayf yapması gözlemi sonucu bir renk kuramı da oluşturmuştur.

Isaac Newton, günümüz bilim insanları tarafından bilim tarihinin en etkili insanlarından biri olarak kabul edilmektedir. 1999 yılının sonlarında, 100 ileri gelen fizikçiyle gerçekleştirilen milenyum oylamasında Isaac Newton, tüm zamanların en iyi fizikçileri arasında Albert Einstein'dan sonra 2. sırayı almıştır. Amerikalı astrofizikçi ve yazar Michael H. Hart'ın 1978 yılında yayımladığı Dünyaya Yön Veren En Etkin 100 Kişi adlı kitabında ise Newton, 2. sırada yer alarak Albert Einstein dahil tüm bilim insanlarının üstünde tutulmuştur. Ünlü bilimkurgu yazarı Isaac Asimov da, Newton'dan ''tarihin en büyük bilim insanı'' olarak bahsetmiştir.

Hayatı

İlk yılları (1643-1661)

24 Aralık 1642'de (Gregoryen Takvimine göre 3 Ocak 1643) annesi Hannah'ın doğum sancıları başladı. Gece yarısından bir veya iki saat sonra da, Noel sabahında, 25 Aralık 1642 tarihinde (Gregoryen Takvimine göre 4 Ocak 1643), İngiltere'nin Grantham şehrinin yakınlarındaki Woolsthorpe'da bir erken doğum sonucu bebek Newton dünyaya geldi. Newton oldukça zayıf bir çocuktu ve hatta ilk günlerinde hayatta kalacağı beklenmiyordu. Adını, doğumundan üç ay önce ölen ve zengin bir çiftçi olan babasından almıştı.

Isaac adı, İncil ve Kur'an'da İshak (İsḥāq) adıyla geçen peygamberden gelmektedir. İnanca göre Tanrı, çocuklarının olacağını müjdelemesi üzerine, çok ileri yaşta olan İbrahim Peygamber ve o güne kadar hiç çocuğu olmamış olan eşi Sâre, bu müjdeye gülmüşlerdi. Bu nedenle Tanrı, çocuğun adının İshak (Isaac), yani ''gülmek'' anlamına gelen bir sözcük olması gerektiğini buyurdu.

Newton henüz 4 yaşındayken, annesi zengin bir din adamıyla evlendi ve yeni kocasının yanına yerleşti. Annesi Newton'ı anneannesine bıraktı ve Newton yedi yıl anneannesinin yanında kaldı. Bu travmatik durum, Newton'ın, ailesinden ve özellikle de üvey babasından nefret etmesine neden oldu. Newton, 12 yaşından 17 yaşına kadar bir eczacı olan William'ın evinde yaşadı ve burada hem simyaya hem de eczacının üvey kızı Miss Storey'den etkilenmeye başladı.

Annesi, kocası yedi yıl sonra ölünce, kendisine oldukça yüklü bir miras kalarak geri döndü. 12 yaşında Grantham'da King's School'da (Kralın Okulu) eğitime başladı ve 1661'de bitirdi. Bir dönem annesi onu çiftçi yapmak için okuldan aldı, ama Newton çiftlik işlerine hiç ilgi duymuyordu. Annesi Newton'ı çiftlik işleri ile uğraşıyor zannederken, Newton aslında sürekli gökyüzünü ve yıldızları inceliyor, kitaplar okuyor ve çeşitli notlar alıyordu. En sonunda annesini okula gitmesi ve üniversiteye hazırlanması gerektiğine ikna etti ve okula geri döndü.

19 yaşındayken, eczacı William'ın üvey kızı Miss Storey ile nişanlanmış, fakat Newton'ın yoğun dersleri nedeniyle ilişkileri sonlanmıştır. Newton daha sonradan, hayatı boyunca hiç evlenmedi ve kendisinin başka bir ilişkisi de bilinmemektedir; sadece bu ilişkiyi hep hatırladığı söylenir.

Cambridge'deki yılları (1661-1665)
Newton, 1661 yılında Cambridge'de Trinity College'a girdi. Okula "sizar" olarak girmişti, yani hem okulda çalışıyor hem de okuyordu. Cambridge'de Copernicus ve Kepler'in teorileri göz ardı ediliyor, Galileo'nun çalışmaları tanınmıyordu ve ortama Aristoteles felsefesi hâkimdi. Newton burada üç yıl boyunca cebir, geometri ve trigonometri dersleri aldı, Latince ve Antik Yunancayı öğrendi. Ayrıca bu dönemde Galileo ve Kepler'in eserleri ile tanıştı ve oldukça etkilendi. Descartes, Gassendi, Hobbes ve özellikle Boyle'un felsefi çalışmalarını da okudu.

Newton, fikirlerini yazdığı Quaestiones Quaedam Philosophicae (Bazı Felsefi Sorular) adlı defterinin başına Latince şu notu düşmüştür:"Platon arkadaşım, Aristoteles arkadaşım, ama en iyi arkadaşım gerçek."Newton, Cambridge'de geçirdiği yıllarda diğer öğrenciler arasında başarılı olarak sıyrılamamıştı ve dâhiliğini, ortaya çıkan veba salgını nedeniyle kendi çiftliğinde geçirdiği iki yılda göstermişti.

Çiftlikteki çalışmaları (1665-1667)
1665 yılının Ağustos ayında Londra'da başlayan veba salgını nedeniyle Cambridge'deki Trinity College kapatıldı ve Newton, 1667'nin Mart ayına kadar Woolsthorpe kasabasındaki çiftliğinde kaldı. Çiftlikte geçirdiği bu iki sene oldukça verimliydi ve bu dönemde kütleçekim üzerinde düşünmeye başladı. Çiftlikteki çalışmalarında diferansiyel ve integral hesaplamalarının da temelini attı. Geçmişte alan, yay uzunluğu, tanjant bulma gibi eskiden kullanılan yöntemleri diferansiyel hesaplamayı temel alarak birleştirdi. Çiftlikte karanlık bir odada güneş ışığını bir prizmaya tutarak ışık tayfı oluşturmuş ve beyaz ışığın tek başına bir birim olmadığını fark etmiştir.

Cambridge'e dönüşü (1667-1696)
1667 yılında Newton, üniversite tekrar açılınca Cambridge'e geri döndü ve iki yıl sonra matematik profesörü oldu. Yaklaşık 30 yıl Cambridge'de kaldı, mektuplar yoluyla diğer bilim insanları ile konuşarak tek başına çalışmalarına devam etti. Bu yıllarda, en büyük eseri olan Principia kitabını hazırladı ve tamamladı. Işık ile ilgili çiftliğinde yaptığı deneyler sonucu mercekli teleskopların kusurlar yarattığını fark etti ve bunun üzerine kendisi bir yansıtmalı teleskop geliştirdi. 1668 yılında bu teleskop ile bilim dünyasının ilgisini çekti ve 1672 yılında da Royal Society'nin üyesi oldu.

Principia (1687)

Isaac Newton, dünya tarihinin en önemli bilim eserlerinden biri olan Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (Doğa Felsefesinin Matematiksel İlkeleri) kitabını Latince olarak yayımladı. Kitapta ispatları geometri ile yapmış, evrensel kütleçekim yasasını açıklamış ve cisimlerin kütleleri ile doğru, mesafeleri ile de ters orantılı olarak birbirlerini çektiklerini açıklamıştır.

Kitap, Newton tarafından üç ana bölüme ayrılmıştır. Birinci bölümde Galileo'nun deneylerinden övgü ile söz eder ve Kepler kanunlarını matematiksel olarak ispatlar. Bu bölümde kendi ismi ile anılan ''Newton hareket yasalarını'' açıklamıştır. İkinci bölümde de, akışkan içindeki hareketleri incelemiştir ve en iyi gemi tasarımı için öneriler koymuştur. Bu bölümde dalga hareketlerini matematiksel incelemesi ilgi çekmiştir.

Londra'daki yılları ve ölümü (1696-1727)

1696'da Newton'a Kraliyet Darphanesi'nin müdürlüğü teklif edildi ve Newton bunu kabul ederek Londra'ya yerleşti. Bu işini çok ciddiye almıştı ve özellikle sahte paralara karşı büyük bir mücadele başlattı. Newton, Londra'daki yaşamı sevmişti ve artık akademik çalışmalar ile çok ilgilenmek istemiyordu. 1703'te Royal Society'nin başına getirildi ve ölümüne kadar bu görevde kaldı. 1705'te şövalyelik unvanı aldı. 1706'da kraliyet derneğinin başkanlığına seçildi. 1708'de Kraliçe Anne tarafından "Sir" unvanıyla ödüllendirildi.

Isaac Newton, 31 Mart 1727 tarihinde, 84 yaşındayken hayatını kaybetti ve Westminster Manastırı'na gömüldü.

Opticks (1704)

1704'te ışık ve renkleri konu alan The Opticks kitabını yayımladı. Kitabını Principia'da olduğu gibi Latince değil, İngilizce basmıştı. Böylece Newton, kitabı aracılığıyla daha geniş kitlelere ulaşabilmiştir. Kitapta yansıma ve kırınım hesapları, beyaz ışığın tayfın renklerine ayrılması, gözün çalışma yöntemi, merceklerle görüntü oluşumu, gökkuşağının renkleri, yansıma, teleskopun yapımı gibi konulardan bahseder.

Newton'ın büyük bir eleştirilme ve yadırganma korkusu vardı; bu nedenle buluşlarını ilk düşündükten yıllar sonra yayımladığı düşünülmektedir. Bu yönü, bazı bilim insanları ile sert tartışmalara girmesine de neden olmuştur. Leibniz'i kendi fikirlerini çalmak ile suçlamış, ününü ve gücünü kullanarak Leibniz'in kendisini savunmasına engel olmaya çalışmıştır. Başka bir fizikçi Robert Hooke ile çeşitli konularda tartışmaları olmuştur. Newton'ın, Principia kitabını yayımlamak için Hooke'un ölümü beklediği de söylenir; çünkü kitap Hooke'un ölümünden bir sene sonra yayımlanmıştır.

Bilimsel yöntemi
Newton, Principia kitabının giriş kısmında bilimin olması gereken amacını şu şekilde belirtmiştir:Olgulardan doğanın kuvvetlerini keşfetmek, sonra da bu kuvvetler yardımıyla diğer olayları açıklamak...Ona göre önce olgular gözlemlenmeli, bu gözlemler sonucu doğanın yasaları keşfedilmeli ve sonrasında oluşturulan kuram, bu olayları açıklayabilmelidir.

Newton'a göre doğa, matematiksel niteliklere sahip bölünemez küçük parçacıklardan yapılmıştır ve doğada her olay bu parçacıkların birleşmesi ve dağılması ile oluşmuştur. Ona göre bilimin amacı, deneyler ile birlikte bu olayları matematiksel kuramlar ile genelleştirmektir.

Bilimsel çalışmaları

Matematik
Newton'un matematikte neredeyse her dalda katkıları olmuştur. Özellikle analitik geometride eğrilerin teğetleri (diferansiyel) ve eğrilerin oluşturduğu alanları (integral) hesaplamada yöntemler geliştirmiştir. Bu iki işlemin birbirlerine ters olduğunu bulmuş, eğimler ile ilgili çözümler geliştirmiş ve bunlara akış (fluxion) metotları ismini vermiştir çünkü niceliklerin bir boyuttan diğerine aktığını hayal etmiştir.

Matematikte  ifadesinin üstel seriye açılımını veren genel iki terimli teoremini buldu.

Leibniz ile kalkülüs tartışması

Newton, "akış" yöntemlerini 1666 yılında geliştirmişti ve sadece birkaç matematikçiye özel olarak göstermişti.
1675'te Paris'te Gottfried Wilhelm Leibniz de tamamen bağımsız olarak kendi diferansiyel yöntemini geliştirdi. Leibniz 1684'te kendi yöntemini yayınlayınca, bilim dünyasında bu yöntemi önce kimin bulduğuna dair sert bir tartışma başladı ve 1716'da Leibniz hayatını kaybettikten sonra bile tartışma devam etti. Günümüzde tarihçiler Newton ve Leibniz'in birbirlerinden tamamen habersiz bu yöntemleri geliştirdiklerini düşünüyorlar.

Mekanik
Newton'un bilime en büyük katkısı mekanik alanındadır. Merkezkaç kuvveti yasası ile Kepler yasalarını birlikte ele alarak kütleçekim yasasını ortaya koydu. Newton hareket yasaları olarak bilinen eylemsizlik ilkesi, kuvvetin kütle ile ivmenin çarpımına eşit olduğunu ifade eden yasa ve etki ile tepkinin eşitliği fiziğin en önemli yasalarındandır.

Kütle çekimi
Newton denilince akla ilk kütleçekim gelir çünkü fizik tarihinde bu fikir bir devrim yaratmıştır. Newton'dan önce Joannes Kepler, gezegenlerin eliptik hareketlerini salt matematiksel olarak açıklamıştı ama gezegenlerin neden yörüngede kaldıklarına dair bir açıklama getirmemişti.

Newton kütleçekimi ilk kez 1665 yılında düşündü ama Principia kitabını 1687 tarihine kadar yayınlamadı.

Newton öncelikle Kepler yasalarının doğru olması durumunda Güneş ve gezegenler arasında bir çekim kuvveti olması gerektiğini düşündü. Bu tür bir kuvvet olması durumunda gezegenlerin Kepler'in tarif ettiği şekilde hareket edeceğini düşündü ve kütleçekimin matematiksel ifadesini verdi.

Formülleri

 *=0.0000000000667
 *=birinci nesnenin kütlesi (kg)
 *=ikinci nesnenin kütlesi (kg)
 *=aralarındaki uzaklık (m)
 *=Kuvvet (Newton [N])

 *=Kuvvet (Newton [N])
 *=kütle (kg)
 *=ivme

Newton mekaniği
Newton mekaniği yakın çevremizdeki hareketleri açıklayan bir bakış açısıdır, atom altı parçacıkları için kuantum mekaniği, galaktik hareketler için ise görelilik kuramları uygulanır. Newton mekaniği büyük yıldız ve gezegenlerin yörüngelerini hesaplarken bazı küçük sapmalara neden olmaktadır fakat dünyadaki küçük cisimler ve mühendislik hesaplamalarında bunlar tamamen göz ardı edilebilecek kadar küçüktür.

Newton hareket yasaları
Newton hareket yasaları olarak bilinen üç yasa şu şekildedir:
 Hareketli bir cisim dışarıdan bir kuvvete maruz kalmazsa doğrusal hareketini sürdürür.
 Bir cismin kütlesi ne kadar fazla ise hareket ettirici bir etkiye direnci o kadar büyük olur. (F=ma)
 Her etkiye karşı ona eşit ve karşıt yönde bir tepki vardır.

Newton'un hareket yasaları, evrenin bir düzen içinde ve deterministik olduğu sonucuna varmış ve sonrasında felsefeyi oldukça etkilemiştir.

Optik
Newton bir ışık kaynağından çıkan ışığın bir cisme çarpıp aydınlatması olayına farklı bakmış, ışığın hareket ettiğini ve sonlu bir hızı olduğunu düşünmüştür. Mercek ve prizmalar kullanarak bu ışık tayfını tekrar beyaz ışığa çevirmeyi de başarmıştır.

Newton karanlık bir odada küçük bir delikten gelen güneş ışığını bir prizmadan geçirerek bir renk tayfı oluşturmuş ve gökkuşaklarının nasıl oluştuğunu açıklamıştır.

Başlıca eserleri
 Method
 De Motu Corporum in Gyrum (1684)
 Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (1687)
 Opticks (1704)
 Arithmetica Universalis (1707)
 The System of the World, Optical Lectures, The Chronology of Ancient Kingdoms, (Amended) and De mundi systemate (published posthumously in 1728)
 Observations Prophecies Of Daniel and Apocalypse of St. John (1733)
 An Historical Account of Two Notable Corruptions of Scripture(1754)

Ayrıca bakınız
 Newton'un hareket yasaları
 Newton'un beşiği
 Gravitasyonel Çekim Kanunu

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar

 The Newton Project - Isaac Newton'ın bütün çalışmaları (İngilizce)

1642 doğumlular
1727 yılında ölenler

17. yüzyıl simyacıları
17. yüzyıl İngiliz erkek yazarları
17. yüzyıl İngiliz yazarları
17. yüzyıl kıyametçileri
18. yüzyıl simyacıları
18. yüzyıl İngiliz erkek yazarlar
18. yüzyıl İngiliz yazarları
18. yüzyıl kıyametçileri
Optik fizikçiler
Deneysel fizikçiler
Teorik fizikçiler
Doğa filozofları
Bilim felsefecileri
Kronologlar
Geometriciler
Akışkanlar dinamiği araştırmacıları
İngiliz filozoflar
İngiliz fizikçiler
İngiliz simyacılar
İngiliz astronomlar
İngiliz matematikçiler
İngiliz Hristiyanlar
İngiliz Anglikanlar
İngiliz mucitler
İngiliz şövalyeler
Bilimsel alet yapımcıları
Trinity College'da öğrenim görenler
Trinity College, Cambridge öğretim üyeleri
Royal Society başkanları
Royal Society üyeleri
1707 öncesi İngiltere Parlamentosu milletvekilleri (Cambridge Üniversitesi)

Lucasian Matematik Profesörleri
Aydınlanma Çağı'nda bilim insanları
Ateizm eleştirmenleri
Knights Bachelor
Westminster Abbey'de defnedilenler

Isaac Newton


Willis Eugene Lamb (Los Angeles, Kalifornija, SAD, 12. srpnja 1913. – Tucson, Arizona, SAD, 15. lipnja 2008.), američki fizičar. Diplomirao (1934.) i doktorirao (1938.) na Kalifornijskom sveučilištu u Berkeleyu. Profesor na sveučilištima Stanford (od 1951. do 1956.), Oxford (od 1956.) i Yale (od 1962.). Istraživao uzajamno djelovanje neutrona i materije, kozmičko zračenje, teoriju beta-raspada i drugo. Za određivanje fine strukture spektra vodika, deuterija i helija (Lambov pomak) i za unaprjeđenje teorije fine strukture atoma s P. Kuschom dobio je Nobelovu nagradu za fiziku 1955.

Povijest istraživanja elektrona

Prvi je Tales iz Mileta (600 pr. Kr.) pisao da jantar (grč. ἤλεϰτρον, ḗlektron), kada se tare, privlači sitne čestice tvari, a W. Gilbert otkrio je da i druge tvari, a ne samo jantar, imaju električno svojstvo. Pojavu električnoga odbijanja prvi je 1672. opazio Otto von Guericke, a 1663. konstruirao je prvi elektrostatički stroj na trenje. Razliku među vodičima i izolatorima otkrio je Stephen Gray. Francuski kemičar C. F. C. du Fay utvrdio je 1734. različitost električnog naboja nastalog trljanjem stakla od naboja nastalog trljanjem smole, a G. Ch. Lichtenberg nazvao je pozitivnim električni naboj nastao trljanjem stakla. Oko 1747. B. Franklin konstatirao je da se pri trenju stvaraju uvijek jednake količine pozitivnog i negativnog električnog naboja. Istraživanjem sila koje djeluju među električnim nabojima bavili su se H. Cavendish i J. Priestley, a zakon o ovisnosti privlačne ili odbojne sile o nabojima i udaljenosti među nabojima, a osnovi pokusa formulirao, Ch. A. de Coulomb, pa se po njemu mjerna jedinica električnog naboja naziva kulon (C). Prema Coulombovu zakonu sila F koja djeluje između dvaju točkastih električnih naboja q1 i q2 razmjerna je produktu obaju naboja, a obrnuto razmjerna kvadratu njihova razmaka r:

gdje je: ε0 - dielektrična permitivnost vakuuma. Sila je najjača u vakuumu, a slabija u svim drugim sredstvima:

gdje je: εr - relativna dielektrična permitivnost nekog sredstva ili tvari, ε - dielektrična permitivnost (ili samo permitivnosti) tvari.

Sila F je vektor, pa je i jakost električnog polja E vektorska veličina, a kao smjer električnoga polja uzima se onaj smjer u kojem djeluju sile na pozitivni naboj. Električno polje može se opisati i skalarnim veličinama, potencijalima V. Električni naboji mogu pod utjecajem električnih sila obavljati mehanički rad, a to znači da u svakoj točki polja električni naboj q ima izvjesnu potencijalnu energiju (električni potencijal) s obzirom na neku referentnu točku u polju kojoj se pripisuje potencijal φ = 0. To je obično vrlo udaljena točka u polju ili Zemlja. Sve točke u polju koje imaju isti potencijal leže na ekvipotencijalnim plohama.

Za električni naboj q električni potencijal V neke točke na udaljenosti r iznosi:

Budući da je razlika potencijala među dvjema točkama u elektrostatičkom polju jednaka električnom naponu među tim točkama, to će u elektrostatici, gdje naboji miruju, sve točke nekog vodiča biti na istom električnom potencijalu, jer bi inače zbog napona došlo do gibanja naboja. Iz odnosa Uab = Va – Vb proizlazi da se električni potencijal i električni napon mjere istom mjernom jedinicom volt (V), a jakost električnog polja mjeri se u voltima po metru (V/m).

Elektron je prva otkrivena subatomska čestica. Kako bi objasnili Faradayev zakon elektrolize i atomsku strukturu materije, George Johnstone Stoney i H. von Helmholtz pretpostavili su (1881.) da se elektricitet pojavljuje samo u višekratnicima osnovnog iznosa. Godine 1891. Johnstone Stoney je predložio naziv elektron za osnovni iznos električnoga naboja. Poslije se taj naziv počeo primjenjivati za čestice u katodnom zračenju, to jest za čestice atomskog omotača. Katodno zračenje čine snopovi iz katode izbačenih atomskih elektrona u katodnoj cijevi. Otkrio ga je Julius Plücker 1858., ali je konačna spoznaja da su to snopovi nabijenih čestica uslijedila tek potkraj 19. stoljeća. Otklanjanje katodnog zračenja u magnetskom polju (W. Crookes, J. B. Perrin) dalo je naznake da ga čine negativno nabijene čestice. Godine 1896. H. A. Lorentz je objašnjavao cijepanje spektralnih linija u magnetskom polju (Zeemanov učinak) pretpostavkom o elektronu kao sastavnom dijelu atoma. Pokusi J. J. Thomsona pokazali su da je specifični električni naboj (e/m) čestica u katodnom zračenju neovisan o materijalu katode i o načinu na koji su čestice izbačene; i da je masa elektrona oko 1/1840 dio mase vodikova atoma. Thomsonovi radovi i zaključak da je elektron sastavna čestica svih atoma smatraju se otkrićem elektrona (1897.). Točan iznos elementarnoga električnog naboja elektrona izmjerio je R. A. Millikan (1909.). J. C. Maxwell u svojoj je teoriji elektromagnetizma otkrio da je elektromagnetsko polje tromo. Na osnovi te teorije Lorentz je 1895. elektron zamislio kao kuglicu u kojoj je električni naboj, a okružena je električnim poljem ukupne energije E. Na osnovi Einsteinove relacije E = mc², pretpostavivši dakle da je tromost (masa) elektrona posljedica tromosti njegova električnog polja, Lorentz je izračunao (takozvani klasični) polumjer elektrona r = e²/mec² = 2,82 · 10–15 m. E. Rutherford je otkrio atomsku jezgru (1911.), N. Bohr (1913.) je postavljanjem kvantnih uvjeta za gibanje elektrona objasnio stabilnost i jednakost atoma i optičke spektre.

Kvantna mehanika (L. de Broglie 1924., W. K. Heisenberg, E. Schrödinger 1925.) pronalazi novo svojstvo elektrona: valno gibanje, koje potvrđuje difrakcija elektrona na kristalnoj rešetki. Elektron se ponaša kao val (dualizam), kojemu je valna duljina određena de Broglieovom relacijom λ = h/mev i kao mali zvrk sa spinom h/4π i magnetskim momentom eh/4πmec (G. E. Uhlenbeck 1925.) te da se u višeatomskim sustavima elektroni raspoređuju u dozvoljena kvantna stanja samo po jedan u pojedino stanje (Paulijevo načelo).

Relativistička kvantna mehanika (P. Dirac, 1928.) donosi Diracovo otkriće simetrije s obzirom na izmjenu električnoga naboja čestice. Dirac pretpostavlja postojanje pozitrona (pozitivno nabijenog elektrona, to jest antielektrona). Carl David Anderson je otkrio 1932. pozitrone u kozmičkom zračenju. Primjenjujući kvantne zakone na elektromagnetsko polje, W. Pauli postavio je (1928.) Paulijevo načelo, tvrdnju da se svaki elektron u atomu nalazi u drugome kvantnom stanju. Mjerenje pomaka dvaju stanja u vodiku, takozvanog Lambova pomaka (W. E. Lamb 1947.), i precizno mjerenje magnetskoga momenta elektrona (P. Kusch i Henry Foley 1947.) utvrdili su malo (0,12%) odstupanje od Diracove teorije. Moderna mjerenja magnetizma elektrona najpreciznija su mjerenja uopće.

Nobelova nagrada za fiziku za godinu 1989. dodijeljena je . G. Dehmeltu za mjerenje magnetizma elektrona s točnošću od dvanaest znamenki. Kvantna elektrodinamika objasnila je na primjer proizvodnju parova elektron-pozitron s pomoću fotona veće energije i Comptonov učinak.

Izvori

Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Willis Eugene Lamb


සෑම ශුන්‍ය-නොවන තාත්වික සංඛ්‍යාවක්ම එක්කෝ ධන නැත්නම් සෘණ විය යුතුය යන ගුණාංගය වෙතින් ගණිතයෙහි, ලකුණ යන සංකල්පය හටගෙන ඇත. ශුන්‍යය සඳහා ලකුණක් නොමැති මුත්, සමහර සන්දර්භයන්හී  ලකුණු සහිත ශුන්‍යයක් තිබේ යැයි සැලකීමේ තාර්කිකත්වය අවබෝධ කර ගත හැකි වෙයි.
ගණිතය

ලකුණ (ගණිතය)


Invisible Records is a Chicago based record label founded by Martin Atkins. In 2001, Invisible Records started a subsidiary label Underground Inc.

Roster

References

External links
 Official Site

American independent record labels
Industrial record labels
Goth record labels

Invisible Records


Sabueso de Istria de pelo duro (, ) es una raza de perro con origen en Croacia desarrollada a mediados del  para la caza de zorros y conejos. Es un sabueso de manto duro mantenido más como cazador que como mascota.

Historia
Los criadores croatas y eslovenos crearon la raza a mediados del  cruzando el Gran grifón vandeano con el Cazador de Istria de pelo corto, un cazador de pelo suave desarrollado cruzando lebreles y sabuesos. La raza participó como tal en un primer concurso en Viena en 1866. Se utiliza para la caza de conejos, liebres y osos salvajes.

Véase también
 Sabueso de Istria de pelo corto (FCI No. 151)
 :en:Posavaz Hound (FCI No. 154)

Referencias

Fogle, Bruce D.V.M; The New Encyclopedia of the Dog, Dorling Kindersley Books, 2000. ISBN 0-7894-6130-7
Cunliffe, Juliette; The Encyclopedia of Dog Breeds, Parragon Publishing, 2004.  ISBN 0-7525-8276-3

Grupo 6 de la FCI
Sabuesos
Razas de perro de Croacia

Sabueso de Istria de pelo duro


İkizdere, Rize iline bağlı bir ilçedir.

Tarih
Osmanlı döneminde, 1878'de Rize'nin sancak merkezi olması ile nahiye olmuştur. Eski adı "Yedi Köy" anlamına gelen Kura-i Seba olan İkizdere, 19. yüzyıl sonlarında Trabzon vilayetinin Lazistan sancağındaki Rize kazasına bağlı bir nahiye merkeziydi. 15 Şubat 1916 tarihinde Rus işgaline uğrayan yöre, 11 Mart 1918 tarihinde işgalden kurtulmuştur. 1933 yılında İkizdere adını alan yerleşim, 1945'te ilçe olan Güneyce'ye bağlı bucak merkezi iken, ilçe merkezi 1952'de İkizdere'ye taşınmıştır.

Coğrafya
Çamlık ve Cimil derelerinin birleştiği yerde kurulan İkizdere, adını bu derelerden almıştır. İlçe toprakları dağlıktır. Dağlar dar vadilerle parçalanmış olup yüksek kesimlerinde yaylalar bulunur. Bu yaylalar; Çağrankaya Yaylaları, Ovit Yaylası, Demirkapı Yaylası ile Şimşirli ve Ilıcaköy maden suyu kaynakları doğal güzelliklerinin başında gelmektedir.

Başlıca akarsuyu İkizdere'dir. İkizdere üzerinde elektrik üretmek gayesiyle bir santral kurulmuştur. Dağlar zengin ormanlarla kaplıdır. İlçe topraklarını İkizdere sulamaktadır. Rize Dağlarından kaynaklanan Çamlık ve Cimil Dereleri ile Karadere'nin birleşmesinden oluşan İkizdere, kuzeye doğru akar ve ilçe sınırları dışına çıkar. Dağların doruklarında buz yalakları ve buzul gölleri vardır.

Ekonomi
İlçenin ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri çay ve patates olup az miktarda kivi, mısır, armut ve fındık da yetiştirilir. Yaylacılık metoduyla sığır ve koyun beslenir. Arıcılık gelişmiştir. Anzer balı meşhurdur. İlçe merkezi İkizdere kıyısında kurulmuştur. Rize-Erzurum kara yolu ilçeden geçer. İl merkezine 56 km mesafededir. Denize kıyısı yoktur. 1954'te ilçe olan İkizdere'nin belediyesi 1952'de kurulmuştur.

Rize-Erzurum kara yolu üzerinde dik yamaçlar ve doğal güzellikler arasında yer alır. Köylerinden şehirlere göç vardır. Ünlü Anzer balının yapıldığı Anzer Yaylası, Çamlık Mesiresi, Çağrankaya Yaylaları ve Ovit sınırları içinde yer alır. Turizm gelişmektedir.

İklim
Tipik Karadeniz iklimi hüküm sürmekte olan il, her mevsim yağışlıdır. Bitki örtüsü ormanlarla kaplı olup yüksek alanlarda iğne yapraklı ağaçlar, kızılağaç, gürgen, meşe, kestane, ladin, köknar ağaçlarından oluşan ormanlar bulunmaktadır.

Yıllık sıcaklık ortalaması   : 11,04 derece

Yıllık en yüksek ortalama    : 17,00 derece

Yıllık en düşük ortalama     :   8,6 derece

Yıllık ortalama yağış        : 1102 mm

Yıllık ortalama bağıl nem     : % 74,05

Turizm
İkizdere, dik yamaçlı vadileri, doruklara ulaşılabilir dağları, yeşil yaylaları, tarihî kemer köprüleri, coşkun akan dereleri ile çok özel bir turizm ilçesidir.

İkizdere-Anzer Yaylası (Ballıköy) Turizm Merkezi
Ulaşım: Rize'nin İkizdere ilçesinin 39 km güneyindedir. İkizdere-Dereköy arası 4 km asfalt, 25 km ham toprak yoldur. Yaz aylarında dolmuş bulunabilir.

Özellikler: 3.000 m rakımlı yaylada altyapı hizmetleri tamamlanmış durumdadır. PTT, bakkal, kasap, fırın, manav, kır kahvesi ve lokantalar hizmet vermektedir. Ünlü Anzer balı bu yaylada bulunmaktadır.

Konaklama-Yeme-İçme: Yaylada çok sayıda pansiyon bulunmaktadır. Her türlü yeme-içme ve ihtiyaçlar yayladan karşılanabilir.

İkizdere-Çağrankaya Yaylaları
Ulaşım: Rize'nin İkizdere İlçesinin 15 km kuzeydoğusundadır, her türlü kara taşıtı ile yaylalara ulaşım mümkündür.

Özellikler: 2300 m rakımlı Çağrankaya Yaylaları adını 2600 m rakımda yer alan Çağrankaya uçurumundan almıştır. Uçurum 55 km uzaklıktaki Araklı sahilinden ve 25 km uzaklıktaki Rize merkezden görülebilmektedir. Elektrik altyapısına sahip olan Çağrankaya Yaylaları'nda, bakkal, kasap, kahvehane ve konaklama hizmeti veren yerel halk tarafından Han (konaklama) olarak adlandırılan işletmeler bulunmaktadır. Yaz aylarında kampçıların akınına uğrayan yaylalarda Çağrankaya Kar Yürüyüşü etkinliği sayesinde kış turizmine yönelik önemli gelişmeler yaşanmaktadır.

Şimşirli Köyü Camii
Derin bir vadiye bakan cami, Karadeniz yöresindeki ahşap camilerin en güzel örneklerinden. 1849'da bütünüyle kestane ağacından inşa edilen yapının iki katlı iç mekânı inanılmaz bir ahşap işçiliğine sahiptir. Arazinin eğiminden dolayı yüksek taş duvarlı bir su basman üzerine kurulmuştur. Ahmet Usta tarafından yapılmıştır. Cami kareye yakın bir dikdörtgen alanı kaplar, plan kuzey cephedeki giriş ve haremden meydana gelmektedir. Giriş kısmının üzerinde iç mahfile bağlanan fevkani bir mahfil bulunmaktadır. Kuzeyinde bir medresesi vardır. Bu medrese ile cami arasında 1988 yılında yapılan minare yer almaktadır.

Nüfus

Galeri

Ayrıca bakınız
Ovit Tüneli
Dağ horozu
Anzer yaylası

Kaynakça

İkizdere


The Big Hole River is a tributary of the Jefferson River, approximately 153 miles (246 km) long, in Beaverhead County, in southwestern Montana, United States. It is the last habitat in the contiguous United States for native fluvial Arctic grayling and is a historically popular destination for fly fishing, especially for trout.

History
At the time the Lewis and Clark Expedition traveled through the Big Hole River watershed, it was a buffer zone between several rival Native American tribes including the Nez Percé, Shoshone, Coast Salish, and Blackfeet. Lewis and Clark considered navigating up the Big Hole River, but chose the slower-flowing Beaverhead River instead. Trappers from both the Hudson's Bay Company, the North West Company and the American Fur Company exploited the region from about 1810 to the 1840s. Miners and homesteaders settled the area between 1864 and the early 1900s.  The Montana Salish called the river Skʷumcné Sewɫkʷs, meaning "waters of the pocket gopher".

In 1877 the U.S. troops under John Gibbon fought the Nez Percé Indians along the Big Hole River, during the Nez Perce War in the Battle of the Big Hole.  The site of the battle along the North fork of the Big Hole is preserved as the Big Hole National Battlefield.

The establishment of Butte, Montana as a mining center and the coming of the Northern Railroad in 1871 assured Big Hole ranchers and farmers of a steady market for their beef, horses, mules, hay and dairy products. Ranches grew along the river from railroad supply points such as Divide, Montana. As a great improvement for preserving the wild hay for winter feeding of cattle, Herbert S. Armitage and David J. Stephens filed for a "Hay-Stacker" patent in 1909, which was awarded in 1910. This device, commonly known as a "beaverslide" remained popular until the 1990s, when it was largely displaced by mechanized equipment for producing large round bales.

Watershed and course
The Big Hole River watershed drains .

The source of the mainstem Big Hole River is Skinner Lake in the Beaverhead National Forest in the Beaverhead Mountains of the Bitterroot Range at the Continental Divide along the Montana-Idaho border in western Beaverhead County. However, Skinner Lake is in turn fed by Darkhorse Creek, which flows from Darkhorse and Cowbone Lakes, the former at . The Big Hole River flows northwest and north, past Wisdom and between the Anaconda Range to the northwest and the Pioneer Mountains to the east.

It flows around the north end of the Pioneers where it forms the border between Beaverhead County and Deer Lodge County and then Silver Bow County, then southeast past the town of Wise River, Montana, where it is joined by the Wise River. Near Glen, Montana it turns northeast and joins the Beaverhead River near Twin Bridges to form the Jefferson, a tributary of the Missouri.

Ecology and conservation
Historic conflicts exist between ranchers in the valley who use the river for irrigation and recreationalists. In the early 1960s, the US Bureau of Reclamation proposed building the Reichle Dam near the town of Glen along the Big Hole River. Conservationist George F. Grant, Trout Unlimited and local ranchers combined forces to oppose the dam, successfully defeating the proposal in 1967.

Grayling
The Big Hole is the last habitat in the contiguous United States for native fluvial (river-dwelling) Arctic grayling (Thymallis arcticus). Fluvial Arctic grayling lived historically in the United States only in Michigan and the upper Missouri River above Great Falls, Montana. Adfluvial or lake-dwelling Arctic grayling, still thrive across the western half of Montana. The fluvial population comprises the Upper Missouri River distinct population segment (DPS) population. The two populations are commonly called Montana Arctic grayling. The Big Hole River Watershed Committee (BHWC) was formed in 1995 by several Big Hole ranchers and some factions of the conservation community who opposed an ESA listing for fluvial Arctic grayling. The Watershed Committee reached out to local and selected interested entities and developed a viable community-based consensus group to forge solutions to difficult problems that impact the river.  The committee was criticized for exclusion of activist voices such as the Center for Biological Diversity and the Montana Wildlife Federation.  In response, organizations such as the Big Hole River Foundation were formed, with the goal "to understand, preserve, and enhance the free flowing character of the Big Hole River and to protect its watershed, culture, community and excellent wild trout fishery."

After years of debate by all interests in the Big Hole watershed, in April 2007, the U.S. Fish and Wildlife Service (USFWS) removed the fluvial Arctic Grayling from Endangered Species candidacy, which has resulted in a lawsuit by the Center for Biological Diversity and other interested parties,  who have stated the view that the USFWS decision was politically mandated by Julie MacDonald, the former Department of Interior official who has since resigned.  An Office of the Inspector General investigation found that "MacDonald has been heavily involved with editing, commenting on, and reshaping the Endangered Species Program's scientific reports." In the case of grayling, MacDonald ignored clear genetic differences between extremely rare fluvial (river) grayling and relatively common lacustrine (lake) grayling. In 2014, The USFWS again affirmed that local conservation efforts are sufficient to protect the grayling, and declined to list the DPS of the grayling as federally endangered.

An environmental DNA assay using tissue samples from grayling in the Bighole River can identify grayling with high specificity against other native and non-native salmonids in Montana.

Angling the Big Hole
The Big Hole river has been a destination for trout fisherman since the late 1880s when The Angler's Guide, an Eastern angling journal advertised the Big Hole as a national destination fishery for grayling and trout while promising daily  catches. Although the river still holds some native westslope cutthroat trout, their populations are almost non-existent. Instead, the river holds healthy wild populations of brook, rainbow and brown trout which were first introduced into the Big Hole in late 1880s as hatchery operations began in Butte and Bozeman, Montana. Native mountain whitefish are also prevalent in the river. In the 1980s, the state of Montana began stopping general stocking of all Montana rivers. The last hatchery fish were stocked in the Big Hole in 1990. Dozens of guides, outfitters and fishing lodges offer guided fishing on the Big Hole and its tributaries. The river is catch and release for brown trout (Dickey bridge to mouth)

The river is a Class I water from the Fishtrap fishing access site downstream from Wisdom to its confluence with the Jefferson River.  This status affects the level of public access for recreational purposes.

See also

 Pat Munday
 List of rivers of Montana
 Montana Stream Access Law

Notes

References

 Montana Department of Natural Resources & Conservation (1995). "Measuring Devices on the Big Hole River" (Helena, Montana: Department of Natural Resources & Conservation).

 Ted Williams, "Who Needs Grayling?" Fly Rod & Reel (November/December 2007): 18–24.

External links

 Big Hole River Watershed
 EcoRover blog about the Big Hole River watershed
 Pat Munday's rating of Big Hole Watershed Committee effectiveness in Big Hole River grayling restoration
 Big Hole Watershed Committee
 Big Hole River Foundation

Rivers of Montana
Rivers of Beaverhead County, Montana
Bodies of water of Madison County, Montana

Big Hole River


الديمارشية أو الديمقراطية دون انتخابات هو نظام سياسي افتراضي يدار عن طريق صناع قرار يُختاروا عشوائياً عن طريق السحب . الديمارشية تحاول الوصول إلى ديمقراطية تمثيلية دون اللجوء للانتخابات لذلك كثيراً ما تسمى ديمقراطية دون انتخابات.

في الحوكمة، تُعتبر الديمارية أو نظام القرعة (بالإنجليزية: sortation) نظامًا يهدف إلى ضمان تساوي فرصة جميع الأحزاب المؤهلة والمعنيّة لشغل المناصب العامة. يقلص هذا النظام أيضًا الشقاق الحزبي (التحزّب)، إذ لن تكون هناك فائدة من تقديم وعود للفوز بالدوائر الانتخابية الرئيسية إذا جرى اختيار أحد الأحزاب بالقرعة، في حين أن الانتخابات، على النقيض من ذلك، فهي تعزز من التحزب. في الديمقراطية الأثينية القديمة، كان نظام القرعة هي الطريقة التقليدية والأساسية لتعيين المسؤولين السياسيين، وكان استخدامها يعتبر من الخصائص الرئيسية للديمقراطية.

في يومنا هذا، يُستخدم نظام القرعة بشكل شائع لاختيار أعضاء هيئة المحلفين المحتملين في النظم القانونية القائمة على القانون العام، ويُستخدم أحيانًا لدى تشكيل مجموعات مواطنين تتمتع بسلطة استشارية سياسية مثل (هيئات المحلفين المكونة من المواطنين أو جمعيات المواطنين).

نبذة تاريخية

أثينا القديمة
تطورت الديمقراطية الأثينية في القرن السادس قبل الميلاد من ما كان يسمى آنذاك (المساواة في القانون والحقوق السياسية). كان نظام القرعة الوسيلة الرئيسية لتحقيق هذا الإنصاف. استُخدِم لاختيار معظم القضاة للّجان الحاكمة، ولجان هيئة المحلفين (عادة مكونة من 501 رجل). يربط أرسطو المساواة والديمقراطية قائلًا:

نشأت الديمقراطية من فكرة أن أولئك الذين هم متساوون في أي ناحية، هم متساوون بشكل مطلق. الجميع أحرار على حد سواء، وبالتالي يطالبون أن يكون الجميع أحرارًا بشكل مطلق ... أما المساواة هي عندما يطالب الديمقراطيون، على أساس أنهم متساوون جميعًا، بالمشاركة المتساوية في كل شيء.

يُعتبر نظام الحكم ديمقراطيًا عندما يجري تخصيص المناصب العامة بالقرعة ؛ ويعتُبر أوليغاركيًا (حكم الأقلية) عندما تُشغل المناصب عن طريق الانتخابات.

في أثينا، اتخذت «الديمقراطية» (بالمعنى الحرفي للكلمة، حكم الشعب لنفسه) موقفًا معارضًا لأولئك الذين يدعمون نظام الأوليغاركية (حكم الأقلية). اتّسمت الديمقراطية الأثينية بإدارتها من قبل «الأكثرية» (عامة الشعب) ممن جرى اختيارهم بالقرعة للّجان التي أدارت الحكومة. حوّر ثوسيديديس كلمات بريكليس ليجعله يثير هذه النقطة في خطاب التأبين الشهير لبريكليس: «تُدار من قبل الأكثرية بدلاً من الأقلية ؛ ولهذا السبب يطلق عليها الديمقراطية».

اعتقد الأثينيون أن نظام القرعة ديمقراطي، لكنه ليس انتخابي، واستخدموا عمليات معقدة باستخدام آلات الفرز والتخصيص بالقرعة المبنية لهذا الغرض( الكليروتيريا) لتجنب ممارسات الفساد التي يتّبعها الأوليغاركيون بابتياع طريقهم إلى السلطة. ووفقًا للمؤلف موغنس هيرمان هانسن، فإن محكمة المواطن كانت أعلى منزلة من المجلس لأن الأعضاء المختارين أدّوا يمين القسم الذي لم يؤده المواطنون العاديون في المجلس، وبالتالي يحق للمحكمة أن تلغي قرارات المجلس. يؤكد كل من أرسطو وهيرودوت (أحد أوائل من كتبوا في الديمقراطية) على الاختيار بالقرعة كاختبار للديمقراطية، «يُعتبر حكم الشعب من أسمى أشكال العدالة للجميع، متجليًا بالمساواة (آيسونوميا)، ولا يقوم بأي من الأشياء التي يقوم بها الملك، القرعة تحدد المناصب، والسلطة تخضع للمساءلة، وتجري المشاورات بشكل علني»

تحفظت المعرفة السابقة على أن نظام القرعة له جذور في استخدام الفرصة والحظ للتكهن بإرادة الآلهة، ولكن هذا الرأي لم يعد شائعًا بين العلماء. في الأساطير اليونانية القديمة، استخدم زيوس وبوسيدون و هاديس القرعة لتحديد مجال حكم كلٍ منهم . حصل زيوس على السماء، وبوسيدون على البحر، وهاديس على العالم السفلي.

في أثينا، للتأهل للاختيار بالقرعة، يختار المواطنون أنفسهم بأنفسهم ضمن المجموعة المتاحة، ثم تُسحب القرعة باستخدام آلات الكليروتيريا. كانت الهيئات القضائية المعينة عن طريق القرعة تحكم بشكل عام لمدة سنة واحدة. لا يمكن للمواطن أن يتسلم أية هيئة قضائية معينة أكثر من مرة واحدة في حياته، ولكن يمكن أن يتولى هيئات قضائية أخرى. جميع المواطنين الذكور ممن تزيد أعمارهم عن 30 عامًا وغير المحرومين بموجب الأتيميا، كانوا مؤهلين للاختيار. خضع الذين وقع عليهم الاختيار بالقرعة لفحص سُمِّي دوكيماسيا من أجل تجنب تعيين المسؤولين غير الأكِّفاء. نادراً ما جرى تجاهل المواطنين المختارين. ويخضع القضاة، بمجرد تسلمهم المنصب، لمراقبة مستمرة من قبل المجلس. توجب على القضاة المعينين بالقرعة تقديم تقرير عن فترتهم في المنصب عند استقالتهم، يُدعى هذا التقرير يوثيناي

(باللاتينية: euthynai) . ومع ذلك، يمكن لأي مواطن طلب إيقاف قاضٍ ما عن العمل عند توفر سبب وجيه لذلك.

لومبارديا والبندقية – القرن الثاني عشر إلى الثامن عشر
استُخدِمت أوراق البريفيا الانتخابية في ولايات مدينة لومباردي خلال القرنين الثاني عشر والثالث عشر وفي البندقية حتى أواخر القرن الثامن عشر. أقسم الرجال، الذين اختيروا بشكل عشوائي، يمينًا أنهم لم يتلقوا رشاوى، ثم قاموا بانتخاب أعضاء المجلس. من المحتمل أن أهلية الناخبين والمرشحين شملت مالكي العقارات والمستشارين وأعضاء النقابة وربما في بعض الأحيان الحرفيين. جرى تحديد دوق البندقية من خلال عملية معقدة من الترشيح والتصويت والفرز.
استُخدِمت القرعة أيضًا في نظام البندقية فقط بهدف اختيار أعضاء اللجان التي عملت على ترشيح المرشحين للمجلس الكبير. استُخدِم مزيج من نظامي الانتخابات والقرعة في هذه العملية متعددة المراحل. لم تُستخدم القرعة وحدها في اختيار القضاة، على عكس فلورنسا وأثينا. إن استخدام القرعة في اختيار المرشحين جعل ممارسة السلطة من قبل الطوائف السياسية أمرًا صعبًا، وأحبط الحملات الانتخابية. عن طريق الحد من المؤامرات وتحركات السلطة داخل المجلس الكبير، حافظت القرعة على التماسك بين طبقة النبلاء في البندقية، ما ساهم باستقرار هذه الجمهورية. بقيت الهيئات القضائية بشكل عام في سيطرة أسر النخبة.

فلورنسا - القرن الرابع عشر والخامس عشر
استُخدِم تدقيق الأصوات (بالإنجليزية: Scrutiny) في فلورنسا لأكثر من قرن ابتداءً من عام 1328. خلقت الترشيحات والتصويت معًا مجموعة من المرشحين من مختلف قطاعات المدينة. أُودِعت أسماء هؤلاء الرجال داخل كيس، وحددت القرعة من سيصبح قاضياً. أجري تدقيق الأصوات تدريجياً أمام النقابات الصغرى، ليصل إلى أعلى مستوى من مشاركة المواطن في عصر النهضة في الفترة من 1378 إلى 1982.

في فلورنسا، استُخدمت القرعة لاختيار القضاة وأعضاء السنيورية خلال فترات الجمهورية. استخدمت فلورنسا مزيجًا من القرعة وتدقيق الأصوات من قِبل الشعب، المنصوص عليها في المراسيم لعام 1328. في عام 1494، أسست فلورنسا مجلسًا كبيرًا على غرار نموذج مجلس مدينة البندقية. بعد ذلك اختير المرشحون بالقرعة من بين أعضاء المجلس الكبير، ما يشير إلى انخفاض السلطة الأرستقراطية.

سويسرا
نظرًا لإمكانية تحقيق مكاسب مالية من منصب العمدة، فقد استخدمت بعض أجزاء سويسرا الاختيار العشوائي خلال الأعوام بين 1640 و 1837 لمنع الفساد.

الهند
تستخدم الحكومة المحلية في أجزاء من تاميل نادو مثل قرية أوتيراميرور نظامًا يُعرف باسم كودا-أولاي حيث تكتب أسماء المرشحين للجنة القرية على أوراق النخيل ويضعوها في وعاء ويسحبها أحد الأطفال.

مراجع

اختيار عشوائي
استعيان (إحصاء)
اليونان القديمة
انتخابات
انتقال ديمقراطي
نظم الحكومات
ديمقراطية
ديمقراطية مباشرة
نظريات سياسية

ديمارية


Die Saison 1997/1998 der GFA League Second Division, der zweithöchsten Spielklasse im gambischen Fußball, wurde 1998 beendet.

Es spielten zehn Mannschaften in einer Hin- und Rückrunde um den Titel, so dass für jede Mannschaft 18 Spiele angesetzt waren. Aus der GFA League First Division sind zuvor die zwei Mannschaften Augustians Bathurst und der Armed Forces Football Club abgestiegen und zur Liga dazu gestoßen. Aus der GFA League Third Division sind die zwei Mannschaften Gamtel Football Club und Old Jeshwang aufgestiegen.

Am Saisonende mussten die beiden Tabellenletzten Dabanani und Fankata in die Third Division absteigen. Aufsteigen in die First Division durften die beiden in der Tabelle führenden Mannschaften Armed Forces Football Club und Sukuta Tigers.

Eine Abschlusstabelle ist nicht belegt.

Beteiligte Vereine
Alphabetisch sortiert

 Armed Forces FC
 Augustians
 Dabanani
 Fankata
 Gamtel FC
 SK Jaiteh
 Justice
 Kaira Silo
 Old Jeshwang
 Sukuta Tigers

Einzelnachweise

1997
Fußballsaison 1997/98

GFA League Second Division 1997/98


Neohalosacciocolax, monotipski rod crvenih algi iz porodice Palmariaceae, dio reda Palmariales. Jedina vrsta je morska alga N. aleuticus uz obale Aleuta; tipski lokalitet je Massacre Bay kod otoka Attu.

Izvori

Palmariaceae

Neohalosacciocolax


Correo del Orinoco (Orinoco-Post) ist eine vom Simón Bolívar gegründete und zwischen 1818 und 1822 erschienene Wochenzeitung in Venezuela. Sie wurde 1818 in der am Orinoco gelegenen Stadt Angostura, der heutigen Ciudad Bolívar gegründet.

Zeitung (Venezuela)
Zeitung (Erscheinen eingestellt)
Ersterscheinung 1818
Erscheinen eingestellt 1822
Wochenzeitung
Simón Bolívar
Spanischsprachige Zeitung
Ciudad Bolívar

Correo del Orinoco (Bolívar)


Die Methode Bredemann ist ein Verfahren zum Bestimmen des Fasergehaltes von Fasernesseln oder anderen Faserpflanzen. Das Verfahren wurde von Gustav Bredemann 1922 ausgearbeitet. Um den prozentualen Masseanteil der Faser vom Stängelgewicht zu bestimmen, werden die untersuchten Stängel und die durch einen chemischen Aufschluss erhaltenen Reinfasern gewogen und danach wie folgt berechnet: Masse der Fasern/Stängelgesamtmasse × 100. Es beinhaltet den Voraufschluss (Kochen in 0,4%iger Soda-Lösung), das Kalandern (Quetschen mit Metallwalzen), den Hauptaufschluss (Kochen in 2%iger Natronlauge), das Ausspritzen mittels Wasser auf Rahmensieben sowie eine gründliche Trocknung. Sowohl im In- als auch im Ausland wurde dieses Verfahren für Forschungszwecke genutzt. Das Verfahren wird, aufgrund der nahezu perfekten Genauigkeit, auch noch in neuerer Zeit angewandt.

Einzelnachweise

Verfahren (Spinnstoffaufbereitung)

Methode Bredemann


Zvonimir Katalenić (Našice, 6. studenoga 1920.  El Bolson, Argentina, 2. listopada 1978.), hrvatski domovinski i iseljenički književnik i slikar

Životopis
Rodio se je u Našicama 1920. Roditelji su mu odselili u Zagreb te je ondje išao u srednju školu. U ranoj je dobi počeoslikati. Upisao je čistu slavistiku u Zagrebu. Tijekom rata stasao je kao pjesnik u studentskoj Plavoj reviji. Zanimala ga je također književna kritika i esejistika. Nakon velikog zbjega Hrvata 1945. otišao je u Rim, te dvije godine potom u Pariz, otkamo je otputovao u Argentinu. Njekoliko je mjeseci bio u Buenos Airesu pa je otišao na jug Argentine i nastanio se je u Barilocheu. Zaposlio se je na mjestu činovnika u velikoj pilani. Istovremeno je risao, slikao i pisao pjesme. Ondje je živio desetak godina. Zatim se je preselio u gradić u predbrežju Anda El Bolson. Često je izlagao svoja djela u Argentini. Likovna kritika ga je ishvalila (Clarín  iz Buenos Airesa, vimcanski El Tiempo). Priređivao je i držao tečajeve o slikarstvu, estetici i filozofiji umjetnosti. U Hrvatskoj reviji je objavio svoje književne priloge. U El Bolsonu je boravio sve do smrti 2. listopada 1978. godine. Sva svoja slikarska djela je oporukom Hrvatsko-latinoameričkom kulturnom Institutu u Buenos Airesu. Rukopise na hrvatskom i španjolskom oporučno je ostavio Hrvatskoj reviji u Barceloni.

Djela
Objavio je djela:
 Uz strminu, zbirka pjesama, Buenos Aires, 1958.

Nagrade i priznanja

Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca.

Izvori

Hrvatski pjesnici

Hrvatski slikari

Hrvatski esejisti

Hrvatski književni kritičari

Hrvati u Argentini
Hrvatska politička emigracija (1945. – 1989.)

Zvonimir Katalenić


Resolving power is the capacity of an instrument to resolve two points which are close together.

Specifically, resolving power may refer to:

 Angular resolution
 Spectral resolution
 Optical resolution
 Resolution (mass spectrometry)

See also
Resolution (disambiguation)

Resolving power


Jeannine Claudia Oppewall (* 28. November 1946 in Whitinsville bei Uxbridge, Massachusetts, Vereinigte Staaten) ist eine US-amerikanische Filmarchitektin.

Leben
Jeannine C. Oppewall hatte das Calvin College in Grand Rapids (Michigan) besucht und mittelalterliche Geschichte am Bryn Mawr College in Lower Merion Township, Pennsylvania, studiert. Ihre berufsspezifische Ausbildung erhielt Oppewall bei dem Künstler und Dokumentaristen Charles Eames, für den sie acht Jahre lang als Kuratorin wirkte und dessen Museumsausstellungen sie organisierte. Später begann sie selbständig zu arbeiten und fand Beschäftigung als Ausstatterin und Szenenbildnerin in Hollywood.

Seit 1982 Chefarchitektin, beeindruckte Jeannine Oppewall vor allem mit der Schaffung gutbürgerlicher Lebens- und Wohnwelten in leisen, behutsamen Geschichten wie Music Box – Die ganze Wahrheit, Corrina, Corrina, Die Brücken am Fluß und Pleasantville, oftmals versehen mit einem Schuss Nostalgie. Faktisch alle von ihr ausgestatteten Filme sind sorgfältig hergestellte Unterhaltungsproduktionen der A-Kategorie. Für ihre szenografischen Leistungen zu L.A. Confidential, Pleasantville, Seabiscuit – Mit dem Willen zum Erfolg und Der gute Hirte wurde die Künstlerin jeweils für den Oscar nominiert.

Filmografie (Auswahl)

 1979: Die Schulhofratten von Chicago (My Bodyguard)
 1980: Blow Out – Der Tod löscht alle Spuren
 1982: Comeback der Liebe
 1982: Hörig (Love Letters)
 1983: Die Zeit verrinnt – die Navy ruft (Racing With the Moon)
 1983: Maria's Lovers (Maria's Lovers)
 1985: Desert Hearts (Desert Hearts)
 1986: Light of Day – Im Lichte des Tages (Light of Day)
 1986: The Big Easy – Der große Leichtsinn
 1987: Wolfsmilch
 1989: Rooftops – Dächer des Todes (Rooftops)
 1989: Einfach affig (Animal Behavior)
 1989: Music Box – Die ganze Wahrheit
 1990: Frühstück bei ihr
 1990: Eine fast anständige Frau
 1991: Der Außenseiter
 1992: Spurlos
 1993: Corrina, Corrina
 1994: Die andere Mutter
 1994: Die Brücken am Fluß
 1995: Zwielicht
 1996: Tödliche Verschwörung
 1996: L.A. Confidential
 1997: Pleasantville
 1998: Schnee, der auf Zedern fällt
 1999: Die Wonder Boys
 2001: Der Anschlag
 2002: Catch Me if You Can
 2002: Seabiscuit – Mit dem Willen zum Erfolg
 2006: Der gute Hirte
 2008: The Happening
 2010: Peacock (auch Produktionsleitung)
 2010: Woher weißt du, dass es Liebe ist

Literatur
 Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Band 6: N – R. Mary Nolan – Meg Ryan. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3, S. 72.

Weblinks

Szenenbildner
US-Amerikaner
Geboren 1946
Frau

Jeannine C. Oppewall


An Saccharum in uska genus han Liliopsida. An Saccharum in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

Ilarom nga taxa

 Saccharum alopecuroides
 Saccharum angustifolium
 Saccharum arundinaceum
 Saccharum asperum
 Saccharum beccarii
 Saccharum bengalense
 Saccharum brevibarbe
 Saccharum coarctatum
 Saccharum contortum
 Saccharum fallax
 Saccharum filifolium
 Saccharum formosanum
 Saccharum giganteum
 Saccharum griffithii
 Saccharum hildebrandtii
 Saccharum kajkaiense
 Saccharum kanashiroi
 Saccharum longisetosum
 Saccharum maximum
 Saccharum narenga
 Saccharum officinarum
 Saccharum perrieri
 Saccharum procerum
 Saccharum ravennae
 Saccharum robustum
 Saccharum rufipilum
 Saccharum sikkimense
 Saccharum sinense
 Saccharum spontaneum
 Saccharum stewartii
 Saccharum strictum
 Saccharum wardii
 Saccharum viguieri
 Saccharum williamsii
 Saccharum villosum

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Saccharum

Saccharum


São Bernardo foi um antigo município do estado de São Paulo. Em 1889, a freguesia de São Bernardo se emancipa de São Paulo, tornando-se um município que abrangia todo o território da "Região do Grande ABC". Com uma área de área de 825 km², o território correspondia aos atuais municípios de Santo André, São Bernardo do Campo, São Caetano do Sul, Diadema, Mauá, Ribeirão Pires e Rio Grande da Serra.

Ao longo das décadas seguintes, vários distritos foram criados no município de São Bernardo, maioria dos quais dariam origem a atuais cidades da região: em 1896, o distrito de Ribeirão Pires; em 1907, o distrito de Paranapiacaba; em 1910, o distrito de Santo André; em 1916, o distrito de São Caetano; e em 1934, é criado o distrito de Mauá.

Em 1938, o interventor federal Ademar de Barros determina, pelo Decreto nº 9.775 de 30/11/38, que o Distrito de Santo André passa a ser a sede do município, e não mais a vila de São Bernardo, o que se justificaria pela maior prosperidade do Distrito de Santo André, em virtude da proximidade com a ferrovia. O próprio nome do município é alterado para Santo André e a antiga sede municipal passa a ser considerada como o Distrito de São Bernardo.

História

Aldeamento

A origem da cidade remonta 8 de abril de 1553, quando é oficializada a Vila de Santo André da Borda do Campo, fundada pelo português João Ramalho, junto a seu sogro Tibiriçá. A Vila foi o primeiro núcleo de povoamento do território brasileiro fora do litoral.

O povoado enfrentava a oposição e as constantes investidas das nações rivais dos guaianases, notadamente os carijós. Localizada em sítio desfavorável, era difícil de ser protegida e fortificada, o que resultou em diversos "assaltos" perpetrados pelos carijós que colocavam sua existência em risco constante. Além disso, após o estabelecimento do Colégio dos Jesuítas, em Piratininga, a partir de 1554, a Vila, João Ramalho, sua família e seus costumes são alvos constantes dos jesuítas, entre eles Manoel da Nóbrega, que, entre outros, acusava Ramalho de "viver em pecado" ou sob os costumes e regras dos nativos que o cercavam. Chegou a ser alvo de excomunhão (pelo Padre Leonardo Nunes, na Borda do Campo), e, chegou a se casar oficialmente com Bartira segundo a tradição católica romana, tendo esta sido batizada com o nome de Isabel enquanto seu pai, Tibiriçá, recebeu o nome de Martim Afonso. Enfrentando toda a sorte de oposição e de ataques, a Vila conhece seu fim prematuro em 1560, quando por ordem do governador-geral do Brasil é extinta e tem seu pelourinho, população e forais transferidos para o Colégio de Piratininga, situado em local mais propenso a defesa e sob a tutela dos jesuítas, que criticavam a antiga vila também sob o pretexto de que ela era "antro de pecadores".

Após a transferência da sede da vila, que oficializa a atual Cidade de São Paulo, a região da Borda do Campo vive um período de grande estagnação, sendo convertida em sesmaria, da qual Amador de Medeiros era o provedor. Em 1637, Miguel Aires Maldonado, genro de Amador de Medeiros, doaria a sesmaria aos monges beneditinos do Mosteiro de São Bento, que a transformam em duas grandes fazendas, a de São Caetano e a de São Bernardo..

Em 1717, o Abade Frei Bartolomeu da Conceição ordenara a construção de uma capela dedicada a São Bernardo. A fazenda dos monges emprestaria o nome à região, que passaria a ser conhecida como bairro de São Bernardo, da vila de São Paulo.

Núcleo Colonial
Em 1877, a já decadente Fazenda de São Bernardo é desapropriada pelo Império, e sedia, de acordo com os planos do então governador da Província de São Paulo, João Teodoro Xavier, um dos núcleos coloniais instalados nas cercanias de São Paulo. Além do Núcleo Colonial de São Bernardo, são criados também os de São Caetano, Glória e Santana. Se inicia assim o estabelecimento das primeiras levas de imigrantes em São Bernardo, notadamente de italianos, especialmente os vênetos, mas também com destaque para os alemães e poloneses. Dos quatro núcleos coloniais estabelecidos, São Bernardo era o maior deles e o que, oficialmente, durou mais tempo. Sua sede foi instalada no antigo casarão que era a residência da fazenda de Francisco Bonilha, o Alferes Bonilha, um dos mais proeminentes e participativos cidadãos do lugar no Século XIX. Entre 1887 e 1891, o núcleo ainda seria ampliado junto as suas "linhas", tais como "Borda do Campo", "São Bernardo Novo", "Galvão Bueno", "Capivary", "Rio dos Meninos", "Jurubatuba", entre outras, a maior parte delas, responsáveis diretas e indiretas pela formação da maioria dos atuais bairros da cidade. Em 1894 e 1897, respectivamente, abrem-se as duas últimas linhas coloniais: Campos Salles e Bernardino de Campos. Em 1898, as linhas mais antigas se emancipam. Em 1902, todas as terras que compunham o núcleo são oficialmente devolvidas ao município, extinguindo-se assim a tutela estadual ou federal sobre o núcleo.  Para efeitos de comparação, até a chegada do núcleo colonial, São Bernardo possuía cerca de 157 moradores. Em 1897, já contava com 2170.

Freguesia e Município
Em 1812, o Marquês de Alegrete eleva São Bernardo à freguesia do então Município de São Paulo, pela Resolução Régia de 23 de setembro de 1812, abrangendo todas as atuais cidades da Região do Grande ABC. Anos mais tarde, por força da Lei Provincial nº 38, de 12 de março de 1889, São Bernardo adquire o status de vila. Apesar de oficializado ainda durante o Império, o município só é instalado de fato em 1890, já durante o regime republicano, com o nome de São Bernardo.

A abertura da São Paulo Railway, em 1867, ligando São Paulo a Santos, corta todo o território do município de norte a sul. Porém, a estrada de ferro passa longe da sede do município (a atual São Bernardo do Campo). O entorno da estação de São Bernardo (atual Santo André), distante oito quilômetros da sede do município e conhecida por Bairro da Estação, ou "Estação São Bernardo" experimenta um acelerado processo de desenvolvimento a partir da inauguração da ferrovia, assim como os distritos do município servidos por ela: São Caetano, Ribeirão Pires, Pilar (Mauá), Rio Grande (Rio Grande da Serra) e Alto da Serra (Paranapiacaba). A ferrovia desvia o fluxo de cargas entre o interior da província e Santos. São Bernardo, cortada pelo Caminho do Mar, experimenta um longo período de estagnação. Os tropeiros, que antes cortavam o núcleo urbano da cidade diariamente por conta das viagens entre São Paulo e Santos, desaparecem junto a suas tropas de mulas e seus pousos ao longo do caminho. Já os distritos cortados pela ferrovia, florescem e se industrializam rapidamente, principalmente a partir do final do século XIX e início do século XX.

Ao longo dos anos, o desenvolvimento trazido pela SPR impulsiona estes locais, o que leva a administração do município a criar vários distritos em São Bernardo, os quais dariam origem a atuais cidades da região. Em 1896 é criado o Distrito de Paz de Ribeirão Pires e em 1907 é criado o Distrito de Paz de Paranapiacaba, ambos no município de São Bernardo.

Rebaixamento

Por força da Lei nº 1.222-A, de 14 de dezembro de 1910, é criado o Distrito de Paz de Santo André, compreendendo o Bairro da Estação. Em 1916 é criado o Distrito de Paz de São Caetano e em 1934, é criado o Distrito de Paz de Mauá.

Em 1938, em pleno regime ditatorial da era Vargas, o interventor federal Ademar de Barros determina, pelo Decreto nº 9.775, de 30 de novembro de 1938, que o distrito de Santo André passa a ser a sede do município, e não mais a Vila de São Bernardo, o que se justificaria pela maior prosperidade do núcleo/distrito de Santo André, em virtude da proximidade com a ferrovia. O próprio nome do município é alterado para Santo André. A antiga sede municipal, emancipada desde 1889, passa a ser considerada como o Distrito de São Bernardo parte, agora, de Santo André.

A partir deste rebaixamento político-administrativo, moradores do então distrito de São Bernardo fundam a "Associação Amigos de São Bernardo" com o objetivo de recuperar a autonomia do município, conquistada em 30 de novembro de 1944 (Decreto-Lei nº 14.334, de 30 de novembro de 1944 ) e oficializada em 1° de Janeiro de 1945, com a instalação do município de São Bernardo do Campo, desmembrado de Santo André, tendo como primeiro prefeito Wallace Cochrane Simonsen, presidente da associação que almejava a recuperação da autonomia.

!Artigos novos
Antigos municípios do Brasil
História do estado de São Paulo

São Bernardo (1889-1938)


"River" (em português: Rio) é a canção que representará a Polónia no Festival Eurovisão da Canção 2022 que terá lugar em Turim. A canção foi selecionada através de uma final nacional a 19 de fevereiro de 2022. Na semifinal do dia 12 de maio, a canção qualificou-se para a final.

Canções do Festival Eurovisão da Canção
Polónia no Festival Eurovisão da Canção
Canções em inglês
Canções de 2022
Singles de 2022

River (canção de Krystian Ochman)


Lauder dans le Berwickshire était un Burgh royal qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, Lauder, North Berwick, Dunbar, Haddington et Jedburgh ont formé le district de Haddington, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh

 1661: Thomas Wood, bailie
 1665 convention: Robert Wood, bailli
 1667 convention, 1669: John Maitland, bailie
 1670–74: Thomas Wood, bailie
 1678 convention, 1685–86: Alexander Home
 1681–82: Charles Lauder de Park, marchand
 1689 convention, 1689–1702: David Maitland de Soutra
 1702–07: Sir David Cunynghame de Milncraig

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans les Scottish Borders

Lauder (circonscription du Parlement d'Écosse)


This is a timeline of Haitian history, comprising important legal and territorial changes and political events in Haiti and its predecessor states.  To read about the background to these events, see History of Haiti. See also the list of heads of state of Haïti.

15th century

16th century

17th century

18th century

19th century

20th century

21st century

See also
 Timeline of Port-au-Prince history

References

Haitian

Years in Haiti
Haiti history-related lists

Timeline of Haitian history


O Troféu Brasil de Ginástica Artística de 2022 foi uma competição de ginástica artística organizado pela Confederação Brasileira de Ginástica e realizado de 18 a 22 de maio de 2022 no Ginásio da SOGIPA em Porto Alegre, Rio Grande do Sul.

Calendário
 Quarta-feira, 18 de maio
 09:30 - 19:00 Treinamento
 Quinta-feira, 19 de maio
 10:00 - 12:00 Classificatória - Salto feminino, Barras assimétricas
 10:00 - 11:45 Classificatória - Solo masculino, Cavalo com alças, Argolas
 Sexta-feira, 20 de maio
 10:00 - 12:45 Classificatória - Trave, Solo feminino
 10:00 - 12:00 Classificatória - Salto masculino, Barras paralelas, Barra fixa
 Sábado, 21 de maio
 10:00 - 10:40 Final - Solo masculino
 10:40 - 11:20 Final - Salto feminino, Cavalo com alças
 11:20 - 12:00 Final - Barras assimétricas, Argolas
 12:15 - Cerimônias de premiação
 Domingo, 22 de maio
 10:00 - 10:30 Final - Salto masculino
 10:30 - 11:20 Final - Trave, Barras paralelas
 11:20 - 12:00 Final - Solo feminino, Barra fixa
 12:15 - Cerimônias de premiação

Medalhistas

Fonte:

Resultados

Masculino

Solo

Cavalo com alças

Argolas

Salto

Barras paralelas

Barra fixa

Feminino

Salto

Barras assimétricas

Trave

Solo

Quadro de medalhas

Geral

Masculino

Feminino

Referências

Ligações externas

2022
2022 na ginástica
Esporte no Brasil em 2022


Feel Ghood Music () é uma gravadora e agência de entretenimento sul-coreana fundada por Tiger JK em 2013.

História
Originalmente criada em julho de 2013 pelo grupo MFBTY para abrigar seus membros (Tiger JK, Yoon Mi-rae e Blizzy), a empresa foi nomeada em homenagem ao oitavo álbum de estúdio de Tiger JK, Feel gHood Muzik: The 8th Wonder.

Com o passar do tempo, a Feel Ghood Music contratou outros artistas, como Junoflo, Bibi, Black Nine, e MRSHLL, focando na criação de uma atmosfera detrabalho saudável e na expressão artística de seus funcionários.

Artistas

Grupos

 MFBTY
 Drunken Tiger

Solistas

 Tiger JK
 Bizzy
 Yoon Mi-rae
 Junoflo (2016-2019)
 Ann One
 MRSHLL
 Black Nine
 Bibi

Discografia

Ligações externas

Gravadoras da Coreia do Sul
Agências de talentos da Coreia do Sul
Fundações na Coreia do Sul em 2013
Empresas fundadas em 2013

Feel Ghood Music


Angelspit est un groupe de musique électronique australien.

Biographie
Angelspit est formé en 2003 par DestroyX (Amelia Tan) et Zoog (Karl Learmont). La même année, le EP  sort. Celui-ci contenait, outre sept chansons originales, trois remixes de chansons d'autres groupes. En 2006, le premier album studio Krankhaus sort. Le premier single était Vena cava, qui a également fait l'objet d'un clip vidéo. Seulement un an plus tard, Angelspit sort un CD de remixes appelé  avec des remixes de groupes comme Combichrist et The Tenth Stage. Ce CD n'était cependant disponible que de manière limitée via leur propre boutique en ligne. Le , le deuxième album studio  sort après un an de travail à Berlin et Sydney. Comme pour l'album précédent, le design est réalisé par DestroyX. Celui-ci contenait, contrairement à Krankhaus, des éléments plus durs issus du metal et de la techno. Le groupe se concentre sur le fait de rendre l'album plus dur et plus innovant, mais pas aussi organique que son prédécesseur. À l'occasion de la sortie du deuxième CD de remixes , Angelspit lance un concours de remixes portant à la fois sur les éléments graphiques et sur la musique. Il en résulte un album de remixes non officiel qu'Angelspit a proposé en téléchargement libre. Le CD de remixes officiel contenait des remixes de KMFDM, Alec Empire, Ayria et d'autres groupes. Ce CD est accompagné de quatre affiches censées représenter un remix graphique de . Le CD était disponible dans leur propre boutique en ligne et en Allemagne chez InfraRot.

La même année, la sortie du troisième album studio  est annoncée. L'album sort le  comme deuxième CD sous le propre label d'Angelspit, Black Pill Red Pill. Auparavant,  était déjà sorti sous ce label. Selon ses propres dires, le label a été créé afin d'obtenir une plus grande liberté créative. Avec Hideous and Perfect sort le deuxième clip du groupe, . Celui-ci est produit par des amis et des camarades de classe de Destroy. L'illustration de couverture, qui se distingue par le maquillage extravagant de Destroy, est également réalisé dans le cadre du tournage de la vidéo. L'album est produit en trois versions (pour l'Australie et l'Europe, pour l'Amérique et pour le Japon). La version allemande contenait, en plus de l'inlay, un poster avec l'illustration de couverture et les textes au dos. Après la sortie, Angelspit part en tournée avec KMFDM aux États-Unis et déménage de Sydney à New York. Le 10 octobre 2010 sort le nouveau CD de remixes de , , avec des remixes de Dave Foreman par exemple et de nouvelles chansons. En , un deuxième CD de remixes, , sort.

Angelspit annonce le  l'arrivée de trois nouveaux membres dans le groupe : la guitariste Valerie Gentile (Black Tape for a Blue Girl, The Crüxshadows), le batteur Chris Kling (Hanzel und Gretyl, Mortiis) ainsi que The Liar, qui a été choisi comme nouveau monteur vidéo après un concours. Avec cette nouvelle équipe, le quatrième album studio  sort en octobre 2011. Le , il est annoncé que Matt James, ancien batteur live lors de la tournée européenne  et de la tournée américaine , remplacerait Chris Kling en tant que membre permanent du groupe.

Le , la bande originale officielle du film  est publiée. Elle contient la chanson  d'Angelspit, enregistrée exclusivement pour le film. Peu après, la  a lieu du 6 février au 27 février 2012. Après avoir reçu près de 100 remixes, Angelspit décide, le 16 mars, de mettre à disposition les dix meilleures chansons en téléchargement gratuit sous forme d'album de remixes . La publication sur CD n'a pas encore eu lieu. En  sort l'album , financé par un financement participatif.

Le neuvième album , écrit avant et produit pendant la pandémie de Covid-19, est également financé en 2020 par une campagne Kickstarter.

Discographie

Albums studio
 2006 : Krankhaus (auto-production/Dancing Ferret Discs, CD/téléchargement, 2007)
 2008 :  (auto-production/Dancing Ferret Discs, CD/téléchargement)
 2009 :  (Black Pill Red Pill/Metropolis, CD/téléchargement)
 2011 :  (Metropolis, CD/téléchargement)
 2017 :  (Dark Star Fusion, CD/téléchargement)
 2019 :  (CD/téléchargement)
 2020 :  (financement participatif, CD/téléchargement)

Albums de remixes
 2007 :  (Black Pill Red Pill, CD/téléchargement)
 2009 :  (Black Pill Red Pill, CD/téléchargement)
 2009 :  (Black Pill Red Pill, CD/téléchargement)
 2010 :  (Metropolis, CD/téléchargement)
 2011 :  (Metropolis, CD/téléchargement)
 2012 :

EP
 2004 :

Clip
 2007 : Vena cava (Drew Bowie and Brad Wylie)
 2009 :  (Thomas Marcusson)
 2010 :  (Thomas Marcusson and Stephanie Rajalingam)
 2011 :  (Tamas Mesmer)
 2011 :  (The Liar and Angelspit)

Notes et références

Liens externes

Groupe de techno
Groupe d'electronica
Groupe australien de musique électronique
Groupe australien de metal alternatif
Groupe musical formé en 2003

Angelspit


Snark je 3-valentni graf koji nije 3-obojiv.

Postojanje snarkova pokazao je hrvatski matematičar Danilo Blanuša. Pokazao je to u djelu gdje je ciljao riješiti problem četiriju boja, no nije bio svjestan koliko je velika stvar što je otkrio snarkove. U radu je dokazao postojanje trivalentnih grafova koji nisu 3-obojivi, a kompliciraniji su od Petersenova. Do Blanuše su matematički pisci bavili se istraživanjem samo ravninskih trivalentnih grafova bez mostova trudeći se dokazati da su 3-obojivi. Na osnovi Petersenova primjera istraživači su znali da nisu svi neravninski trivalentni grafovi 3-obojivi. Blanuša je iznio tezu da kad bi se sve te 3-neobojive trivalentne grafove potpuno obuhvatiti i klasificirati, možda bi se dalo ustanoviti je li među njima koji ravninski te bi se tim putem riješio problem četiriju boja.

Rufus Isaacs je u djelu Infinite families of nontrivial trivalent graphs which are not Tait colorable, utvrdio da su rijetki 3-valentni grafovi koji nisu 3-obojivi rijetki te da ih je teško naći. Martin Gardner ih je motiviran pjesmom Lewisa Carrolla The Hunting of the Snark nazvao "snarkovima" (tajanstvena nepostojeća bića) u svom radu iz 1976. Mathematical games: Snarks, boojums and other conjectures related to the four-color-map theorem., a matematičari su to prihvatili.

Najmanji snark je Petersenov graf.

Izvori

Vanjske poveznice
Wolfram MathWorld Pegg, Ed Jr. i Weisstein, Eric W. "Snark".

Teorija grafova

Snark


HTTPS Everywhere ist ein Browser-Plug-in für die Webbrowser: Mozilla Firefox, Opera und seit 2012 auch für Google Chrome, mit dem Ziel, die Verbindungen zu Websites automatisch verschlüsselt anzufordern. Es wird als freie Software von der Electronic Frontier Foundation (EFF) in Zusammenarbeit mit dem Tor Project entwickelt. Da die meisten Browser inzwischen auch ohne Plug-in so eingestellt werden können, dass sie nur noch HTTPS-Seiten akzeptieren, wurde die Entwicklung von HTTPS Everywhere Ende 2022 eingestellt.

Funktionsweise
Standardmäßig werden Verbindungen zu den meisten Websites über das unverschlüsselte HTTP-Protokoll aufgebaut. Das erlaubt es Angreifern, den Netzwerkverkehr abzuhören oder sogar zu manipulieren. Um dem entgegenzuwirken, bieten viele Website-Betreiber auch eine verschlüsselte Verbindung über HTTPS an. In den Fällen, in denen die Verwendung der verschlüsselten Verbindung optional ist, bleibt es dem Benutzer überlassen, darauf zu achten, dass die angeforderte Website per HTTPS übertragen wird.

An dieser Stelle nimmt HTTPS Everywhere dem Benutzer die Arbeit ab und ersetzt HTTP-Anfragen durch HTTPS-Anfragen, sofern der Server dies unterstützt. Das funktioniert mit den Seiten, die von der EFF auf HTTPS-Tauglichkeit überprüft und der internen Liste des Add-ons hinzugefügt wurden.
In diesen Listen können mit Hilfe regulärer Ausdrücke auch komplexere Umleitungen definiert werden.

Solche Regeln für einzelne Websites lassen sich in den Einstellungen aktivieren oder deaktivieren. Es ist möglich, eigene Regeln () für bestimmte Websites zu definieren. Möchte man seine selbst erstellten Regeln für die anderen Nutzer veröffentlichen, besteht die Möglichkeit, diese mittels eines pull request auf GitHub zur Verfügung zu stellen oder an eine speziell dafür eingerichtete E-Mail-Adresse zu senden.

Mit Version 4.0.2 wurde eine Option implementiert, die es mit einem Klick ermöglicht, unsichere HTTP-Verbindungen komplett zu blockieren.

Seit 2020 (Version 83) kann Firefox so eingestellt werden, dass es nur HTTPS verwendet. Falls eine Website nur über das unsichere HTTP erreicht werden kann, erfolgt der Zugriff erst nach expliziter Zustimmung durch den Nutzenden. In Google Chrome  gibt es diese Option seit Version 94 (September 2021). Die Entwickler von HTTPS Everywhere kündigten daraufhin an, die Entwicklung der Erweiterung Ende 2021 einzustellen.

SSL Observatory
Ab Version 2.0 enthält das Add-on das SSL Observatory. Ist die Funktion aktiviert, überprüft das Add-on beim Aufruf einer Website das SSL-Zertifikat mit einer auf dem EFF-Server bereitgestellten Liste.

So kann überprüft werden, ob es sich bei dem ausgelieferten Zertifikat um das bekanntlich zu einer Website gehörige handelt oder möglicherweise ein Man-in-the-Middle-Angriff stattfindet. Außerdem wird der Benutzer gewarnt, wenn unsichere kryptografische Verfahren verwendet werden.

Die EFF gibt an, eintreffende Anfragen möglichst anonym zu behandeln.

Fortwährende Regelsatz-Aktualisierungen
Mit der am 3. April 2018 veröffentlichten Version 2018.4.3 wurde die Funktion "Continual Ruleset Updates" eingeführt. Diese Update-Funktion führt einen Regelsatz-Abgleich innerhalb von 24 Stunden durch, um stets möglichst aktuelle HTTPS-Regeln anwenden zu können. Eine Website, genannt "www.https-rulesets.org", wurde von der EFF eigens hierfür eingerichtet. Diese Option, genannt "Regelsätze automatisch aktualisieren", kann in den Add-on-Einstellungen deaktiviert werden. Vor Einführung dieses Update-Mechanismus wurden die Regelsätze lediglich bei App-Updates aktualisiert. Auch nach Einführung dieser Funktion werden bei App-Updates häufig sogenannte "bundled Rulesets", also implementierte Regelsätze, mitgeliefert.

Kritik
Durch das Prüfen der Zertifikate mittels des SSL Observatory werden die aufgerufenen Webadressen an die EFF übertragen. Diese Funktion ist daher datenschutzrechtlich bedenklich, sie muss jedoch auch explizit vom Nutzer aktiviert werden.

Es werden nicht alle Websites auf eine sichere Verbindung (HTTPS) umgestellt, wie der Name es suggeriert (englisch: , deutsch: HTTPS überall), sondern nur bestimmte Websites, die in der sogenannten HTTPS Everywhere Atlas-Datenbank eingetragen sind.

Weblinks

 HTTPS Everywhere auf der Website der EFF (englisch)
 SSL Observatory (englisch)

Einzelnachweise

Transport Layer Security
Freie Kryptosoftware
Freie Sicherheitssoftware
Freie Software
Add-on

HTTPS Everywhere


Le comté de Rosnay est un territoire féodal du comté de Champagne dans le royaume de France.

Origines

Les origines du comté de Rosnay sont inconnues. Il semble émergé dans le courant du  et être détaché du pagus Brenensis, dont est issu le comté de Brienne.

Liste des comtes

Première famille de Rosnay

 Adson de Rosnay, premier comte de Rosnay connu. Il apparait en 969 dans une charte dans laquelle il donne à l'abbaye de Montier-en-Der ses biens dans le Pertois. Son voisin Engelbert , premier comte de Brienne connu, est témoin de cet acte.
 Isembard  de Rosnay, comte de Rosnay, probable fils du précédent.
 Isembard II de Rosnay, comte de Rosnay, probable fils du précédent. Il apparait vers 1035 dans une où l'évêque de Troyes Mainard donne aux chanoines du château l'église de l'Assomption-de-la-Vierge de Rosnay-l'Hôpital. Il est également cité à plusieurs reprises dans le cartulaire de l'abbaye de Montier-en-Der.
 Guarin de Rosnay, comte de Rosnay, probable fils du précédent. En 1080, il fait don à l'abbaye de Cluny des droits qu'il possède sur l'église Sainte-Marguerite à Margerie afin d'y fonder un prieuré dédié à la Sainte-Vierge avant d'embrasser lui-même l'était monastique. Guarin n'ayant probablement pas d'héritier, le comte de Troyes Thibaud III de Blois s'empare alors en sa qualité de suzerain du comté de Rosnay afin de le rattacher à celui de Troyes.

Adson de Montier-en-Der, abbé de de Montier-en-Der de 968 à 992, est peut-être issu de cette famille.

Famille des comtes de Champagne

À partir de 1080, le comté de Rosnay est rattaché au comté de Troyes puis à celui de Champagne. Toutefois, en 1263 le comte Thibaut V de Champagne donne à son frère Henri, alors âgé de quatorze ans, une part de l'héritage paternel qui comprend notamment la recréation du comté de Rosnay. Néanmoins, celui-ci est de nouveau intégré au comté de Champagne en 1270 à la mort sans héritier du comte Thibaut V, remplacé par son frère Henri.

En 1284, les comtés de Rosnay et de Champagne sont rattachés au royaume de France à la suite du mariage de Jeanne de Navarre avec le roi Philippe le Bel.

Autres familles de comtes de Rosnay

 François de L'Hospital, comte de Rosnay en 1651, maréchal de France en 1643 ;
 Gédéon Berbier du Mets, acquiert le comté de Rosnay et en a fait hommage au roi le  ;
 Jean-Baptiste Berbier du Mets, comte de Rosnay, fils du précédent ;
 Claude Gédéon Berbier, comte de Rosnay, frère du précédent ;
 Louis Étienne Dulong de Rosnay, comte de Rosnay, général français de la Révolution et de l'Empire.

Annexes

Articles connexes
 Comté de Champagne
 Village de Rosnay

Bibliographie

Liens externes
 .

Notes et références

Comté français
Comté de Rosnay
Division administrative fondée au Xe siècle
Comté du haut Moyen Âge

Comté de Rosnay


Jáderson Flores dos Reis, mais conhecido como Jáderson (Porto Alegre, 12 de agosto de 2000), é um futebolista brasileiro que atua como ponta-esquerda, meia e lateral-esquerdo. Atualmente joga no , emprestado pelo .

Carreira

Antecedentes
Nascido em Porto Alegre, Rio Grande do Sul, Jáderson foi criado no bairro Mário Quintana. Ele sofreu um acidente em um jogo de futsal aos sete anos de idade, após uma grande recuperação, decidiu optar pela carreira no futebol de campo.

Jáderson chegou a fazer um teste no Internacional, ele estava bem cotado para passar. Mas após a chegada do filho de um diretor para jogar, acabando por ficar com a vaga que seria dele pois os dois jogavam na mesma posição, ele desistiu de jogar no clube. No ano de 2014, Jáderson recebeu o convite para jogar na categoria sub-15 do Cruzeiro-RS.

Cruzeiro-RS
No ano de 2017, foi relacionado pela primeira vez no time profissional do Cruzeiro-RS. Sua primeira partida aconteceu em 26 de março, entrando como substituto em uma vitória em casa por 2–0 sobre o Ypiranga de Erechim, pelo Campeonato Gaúcho de 2017. Naquele momento, Jáderson se tornava o jogador mais jovem a atuar naquela edição, aos 16 anos.

Pelo Cruzeiro-RS, fez 2 partidas e marcou nenhum gol.

Athletico Paranaense
O desempenho do jogador chamou a atenção de vários clubes brasileiros, principalmente na questão da velocidade. O Athletico Paranaense anunciou a contratação de Jáderson no dia 3 de maio de 2017, assinando um contrato até abril de 2023, com o Cruzeiro-RS possuindo 30% dos direitos do jogador.

Desde a sua chegada, Jáderson jogou nas categorias de base do Athletico Paranaense. Em 2019, após ser um dos destaques na Copa São Paulo de Futebol Júnior, foi promovido diretamente para a equipe principal comandada por Tiago Nunes. Sua estreia pelo clube aconteceu em 13 de fevereiro, entrando como um substituto de Marco Ruben em um amistoso com o General Díaz, no qual foi vencido pelo Athletico por 2–1.

Na sua primeira passagem pelo Athletico Paranaense, fez 18 jogos e fez nenhum gol.

Santa Cruz
Após fechar uma parceria com o Athletico Paranaense, em 13 de julho de 2020, o Santa Cruz anunciou a contratação de Jáderson, por um contrato de empréstimo até o final da temporada. Sua estreia pelo clube aconteceu em 18 de agosto, entrando como titular em uma vitória em casa por 3–2 sobre o Treze, pela Série C de 2020. Seu primeiro gol na carreira aconteceu em 31 de outubro, em uma vitória por goleada fora de casa sobre o Imperatriz por 6 a 1.

Pelo Santa Cruz, fez 20 jogos e marcou apenas um gol.

Retorno ao Athletico Paranaense
Após o fim da temporada de 2020 no Santa Cruz, Jáderson retornou ao Athletico Paranaense. Sua reestreia pelo clube aconteceu em 27 de fevereiro, entrando como titular em uma derrota fora de casa por 1–0 para o Cianorte, pelo Campeonato Paranaense de 2021. Seu primeiro gol pelo clube aconteceu em 30 de abril, em uma vitória fora de casa por 1–0 sobre o Paraná.

Na sua segunda passagem pelo Athletico Paranaense, fez 21 jogos e marcou dois gols.

Sport
Em 18 de janeiro de 2022, o Sport anunciou a contratação de Jáderson, por um contrato de empréstimo até o final da temporada. Sua estreia aconteceu em 22 de janeiro, entrando como substituto em uma derrota fora de casa por 1–0 para o CRB, pela Copa do Nordeste de 2022. Seus dois primeiros gols pelo clube aconteceram em 26 de janeiro, em uma vitória em casa por uma goleada de 7 a 0 sobre o Sete de Setembro, pelo Campeonato Pernambucano de 2022.

Estatísticas
Atualizado até 6 de fevereiro de 2022.

Clubes

 a. Jogos da Copa do Brasil
 b. Jogos da Copa Libertadores da América e da Copa Sul-Americana
 c. Jogos do Campeonato Gaúcho, do Campeonato Paranaense, da Copa do Nordeste e do Campeonato Pernambucano

Títulos

Clubes
Athletico Paranaense
 Campeonato Paranaense: 2019, 2020
 Copa Sul-Americana: 2021

Ligações externas

Naturais de Porto Alegre
Futebolistas do Rio Grande do Sul
Futebolistas do Esporte Clube Cruzeiro (Porto Alegre)
Futebolistas do Club Athletico Paranaense
Futebolistas do Santa Cruz Futebol Clube
Futebolistas do Sport Club do Recife
Futebolistas do Tombense Futebol Clube

Jáderson Flores dos Reis


Zorba este un musical cu un libret scris de Joseph Stein, versuri de Fred Ebb și muzică de John Kander. Adaptat din romanul Zorba grecul de Nikos Kazantzakis și din filmul ulterior cu același nume, el se concentrează pe prietenia care se dezvoltă între Zorba și Nikos, un tânăr american care a moștenit o mină abandonată în Creta, și pe relațiile lor de dragoste cu o localnică văduvă și respectiv cu o franțuzoaică.

Muzicalul a avut premiera pe Broadway în anul 1968 într-o producție regizată de Harold Prince. A fost nominalizat la Premiul Tony pentru cel mai bun musical într-un sezon în care au mai apărut Hair, Promises, Promises și 1776. Ultimul dintre acestea a câștigat premiul. Spectacolul original a avut parte de 305 reprezentații, dar o reluare a spectacolului pe Broadway în 1983 a avut parte de 362 de reprezentații, cu o distribuție ce i-a inclus printre alții pe Anthony Quinn și Lila Kedrova.

Producții
 Spectacolul original de pe Broadway
Musicalul a avut premiera pe Broadway, în 16 noiembrie 1968, la Teatrul Imperial, unde a fost reprezentat în 305 de spectacole și 12 avanpremiere. Spectacolul a fost regizat de Harold Prince, coregrafia era realizată de Ron Field, iar distribuția îi includea pe Herschel Bernardi, Maria Karnilova, Carmen Alvarez, John Cunningham și Lorraine Serabian. Scenografia a fost realizată de Boris Aronson, costumele de Patricia Zipprodt și iluminatul scenic de Richard Pilbrow.

Producția a primit mai multe nominalizări la premiile Tony, obținând Premiul Tony pentru cea mai bună scenografie.
 Turneul american din 1970
Musicalul a fost revizuit pentru a fi mai puțin "auster" și a fost reprezentat într-un turneu cu John Raitt și a inclus un cântec nou ("Bubulina"). Chita Rivera a interpretat rolul "jupânului". Din cauza faptului că recenziile nu au fost favorabile, spectacolul nu a mai revenit pe Broadway.

Rolul madamei Hortense a fost interpretat de Vivian Blaine ("Guys and Dolls"), iar rolul lui Zorba de Michael Kermoyan ("Camelot" & "Anya"). Spectacolul a fost regizat de Prince și a avut coregrafia compusă de Patricia Birch.

 Reluarea spectacolului pe Broadway în 1983
Reluarea spectacolului în 1983 în regia lui Michael Cacoyannis și cu coregrafia realizată de Graciela Daniele a avut premiera pe 16 octombrie 1983 pe scena Broadway Theatre, unde a avut parte de 362 de reprezentații și 14 avanpremiere. Distribuția îi includea pe Anthony Quinn și Lila Kedrova (care apăruseră în versiunea cinematografică, aceasta din urmă câștigând un Oscar pentru interpretarea ei), precum și pe Robert Westenberg, Debbie Shapiro și Rob Marshall.

 Alte producții
Spectacolul Zorba a fost produs în Argentina (2003). Distribuție: Raúl Lavié, Maria Rosa Fugazot, Miguel Habud, Julia Zenko, Marcelo Trepat, Alejandro Viola (înlocuit de către Gustavo Monje), Roberto Fiore și Andrea Mango.

 O nouă reluare pe Broadway
Zorba era așteptat să fie reluat pe Broadway în anul 2011, avându-l ca regizor pe David Leveaux. Antonio Banderas a fost ales pentru a-l interpreta pe Zorba. Într-un interviu cu producătorul Fran Weissler, reluarea spectacolului Zorba era programată pentru stagiunea 2011-2012. Ea nu s-a mai produs, iar în ianuarie 2015 Cara Joy David scria în Huffington Post: "Zorba... Producția urma să fie montată în stagiunea 2011-2012. Din păcate nu a fost sa fie.... sau cel puțin nu încă."

 Spectacol muzical
Zorba a fost prezentat în seria de concerte Encore! de pe scena New York City Center Bisuri! pe 6-10 mai 2015. Distribuția a fost formată din  John Turturro, Zoe Wanamaker și Marin Snedeger în rolurile principale, iar spectacolele au fost regizate de Walter Bobbie.

Elemente de decor
Regizorul Prince a vizitat Creta și Mykonos, iar aspectul original al spectacolului reflecta "culoarea și lumina specifică a insulelor grecești, albul puternic al clădirilor în contrast cu negru funebru al hainelor. "Zorba" a fost prezentat memorabil într-un sever clarobscur."

Piese muzicale

 Act I
 "Life Is" – Leader and Company
 "The First Time" – Zorba
 "The Top of the Hill" – Leader and Chorus
 "No Boom Boom" – Madame Hortense, Zorba, Nikos and Admirals
 "Vive La Difference" – Admirals and Dancers
 "Mine Song" § – Company
 "The Butterfly" – Nikos, Leader, The Widow and Chorus
 "Goodbye, Canavaro" – Madame Hortense and Zorba
 "Grandpapa" – Zorba, Leader and Chorus
 "Only Love" – Madame Hortense
 "The Bend of the Road" – Leader and Chorus
 "Only Love" (Reprise) – Leader

 Act II
 "Yassou" – Nikos, Zorba, Madame Hortense, Leader and Chorus
 "Woman" § – Zorba
 "Why Can't I Speak" / "That's a Beginning" – The Widow and Nikos
 "Easter Dance" § – Company
 "Miner's Dance" § – The Men
 "The Crow" – Leader and Women
 "Happy Birthday" – Madame Hortense
 "I Am Free" – Zorba
 "Life Is" (Reprise) – Leader and Company

§ = în reluarea spectacolului din 1983

Recepție
Potrivit lui Sheldon Patinkin, "materialul era prea întunecat" și "cartea prea grea" pentru un musical pe Broadway. "El include comentarii serioase și adesea neplăcute ale corului, moartea personajului principal feminin, o sinucidere... și alte evenimente deprimante. Nu și-a recuperat investiția."

Premii și nominalizări

Producția originală de pe Broadway

Reluarea spectacolului pe Broadway în 1983

Personaje
 Alexis Zorba (Αλέξης Ζορμπάς), o versiune fictivă a muncitorului minier Gheorghios Zorbas (Γιώργης Ζορμπάς 1867-1942).

Note

Legături externe
 Internet Broadway Database listing
 plot and production listing at guidetomusicaltheatre.com
 2015 New York City Center interview with John Kander about Zorba

Spectacole
1968 în muzică
Teatrul în Statele Unite ale Americii
Musicaluri

Zorba (musical)


Grátittir (fræðiheiti: Anthus) er ættkvísl erla. Útbreiðsla þeirra er nánast um allan heim,  nema í þurrustu eyðimörkum, regnskógum, og á meginlandi Suðurskautslandsins.

Tenglar

Erlur

Grátittir


Der Lautrer Advent ist ein zur Adventszeit stattfindender Weihnachtsmarkt in der Altstadt von Kaiserslautern. Dabei verteilen sich die Stände größtenteils rund um die Stiftskirche sowie auf dem Schillerplatz. Der Weihnachtsmarkt wird alljährlich am Montag nach Totensonntag vom Lautrer Christenkind eröffnet und dauert bis zum 23. Dezember an. Seit 2009 findet im Anschluss vom 27. Dezember bis Silvester der Silvestermarkt statt. Die Wahl des Christkindes sowie die Durchführung des Weihnachtsmarktes werden durch das Projektbüro für städtische Veranstaltung und Antenne Kaiserslautern durchgeführt. Sie findet nach Vorauswahl per Online-Voting statt. Die Kandidatinnen müssen zwischen 16 und 29 Jahre alt sein und einen Wohnsitz in der Stadt selbst oder im Landkreis Kaiserslautern haben. An der Durchführung des Weihnachtsmarktes und seiner Beleuchtung beteiligen sich zusätzlich noch die Werbegemeinschaft "Kaiser in Lautern", örtliche Einzelhandels- und Gaststättenverbände sowie 170 weitere Paten.

Die Anfänge des Kaiserslauterer Weihnachtsmarktes reichen bis ins frühe 20. Jahrhundert zurück. Zunächst fand der Weihnachtsmarkt – damals noch "Christbaummarkt" genannt – in der Zeit vor dem Ersten Weltkrieg auf dem Maxplatz statt. Der Maxplatz befand sich anstelle des Neuen Rathauses (heute Willy-Brandt-Platz genannt). Nachdem der Markt dort unwirtschaftlich zu werden schien, wurde er mehrfach verlagert, bis man sich für den heutigen Standort entschied.

Parallel zum Weihnachtsmarkt findet Anfang Dezember auch ein Kulturmarkt in der Fruchthalle statt, bei dem wechselnde Aussteller Produkte aus fernen Ländern präsentieren und verkaufen. Ein kleiner Weihnachtsmarkt findet am ersten Adventswochenende im Edith-Stein-Haus statt. Zudem wird zum Advent häufig auch eine Stadtführung über Weihnachtsbräuche mit dem Titel "Vun de Christäppelcher und vum Belzenickel" angeboten.

Einzelnachweise

Kaiserslautern
Kultur (Kaiserslautern)
Volksfest in Rheinland-Pfalz
Wirtschaft (Rheinland-Pfalz)
Veranstaltung in Kaiserslautern

Lautrer Advent


ප්‍රතිලෝම සයින හෙවත් චාප සයින යනු දී ඇති සයින අගයක කෝණයයි. උදාහරණ වශයෙන් සයින් 30හි අගය 0.5 බැවින් ප්‍රතිලෝම සයින 0.5 හෙවත් චාප සයින 0.5 හි අගය අංශක 30 වේ.පහත දැක්වෙන්නේ විශේෂ චාප සයින අගයයන් කිහිපයකි. පිළිතුර ඇත්තේ අංශක වලින් බව සලකන්න.

ප්‍රතිලෝම සයින 0 (චාප සයින 0) = 0

ප්‍රතිලෝම සයින     (චාප සයින ) = 30

ප්‍රතිලෝම සයින     (චාප සයින  ) = 45

ප්‍රතිලෝම සයින     (චාප සයින  ) = 60

ප්‍රතිලෝම සයින 1 (චාප සයින 1) = 90

මෙය බොහෝ දත්ත ගොනු සඳහා වන මෘදුකාංගවල ද පැතුරුම්පත් සඳහා වන මෘදුකාංගවල ද පරිගණකා භාෂාව්ල ද ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිතයක් වශයෙන් දක්නට ඇත.

ත්‍රිකෝණමිතිය

ප්‍රතිලෝම සයින


A Batalha de Logandème  (18 de maio de 1859) foi uma revolta liderada pelo Serer Rei Maad a Sinig Kumba Ndoffene Famak Joof, rei de Sine, contra o Império Francês. A batalha ocorreu em Logandème (em Fatick ) que fazia parte de Sine na época. A batalha também foi um ataque de vingança contra o povo Serer após sua retumbante vitória contra a França na Batalha de Djilass (ou Tilas) em 13 de maio de 1859. Foi a primeira vez que a França decidiu empregar balas de canhão no Senegâmbia (região ocidental da África).

Contexto
Após a derrota da rainha Ndateh Yalla Mbooj de Waalo em 1855, Louis Faidherbe decidiu lançar guerras contra os reinos Serer de Sine e Saloum, declarou nulos e sem efeito todos os tratados assinados anteriormente entre os dois reinos e a França e pediu a estabelecimento de novos tratados nos termos de Faidherbe. De acordo com estudiosos como Klein, isso foi um grande erro por parte dos franceses, porque abriu o caminho para os futuros reis Serer usarem a mesma tática contra os franceses, em particular Maad a Sinig Sanmoon Faye , o sucessor de Maad Kumba Ndoffene Famak em 1871. A revogação dos excessivos direitos aduaneiros tradicionais pagos pelos mercadores franceses à Coroa, a recusa dos reis Serer em que os franceses comprassem e possuíssem terras nos países Serer ou construíssem em alvenaria (ver Maad a Sinig Ama Joof Gnilane Faye Joof ) foram todos fatores que contribuíram para esta guerra. No entanto, a retumbante vitória de Serer contra os franceses na Batalha de Djilass em 13 de maio de 1859 foi um fator chave.

Esta batalha foi a primeira vez que os franceses tomaram a decisão de empregar balas de canhão na Senegâmbia para vingar sua derrota humilhante na Batalha de Djilass (13 de maio de 1859). Foi também nesta batalha que o governador Faidherbe mostrou respeito aos seus inimigos (o Serer) ao dizer: "Essas pessoas, nós os matamos, mas não os desonramos". Ele disse ao comandante francês de Gorée, Pinet Laprade. Após a independência do Senegal, essa citação foi adotada pelo presidente Léopold Sédar Senghor como o lema do Exército Nacional do país: "Você pode nos matar, mas não pode nos desonrar".

Em maio de 1859, Faidherbe chegou a Goreia (Gorée) com 200 tirailleurs (corpo de infantaria colonial) e 160 fuzileiros navais. Ele então reuniu a guarnição de Gorée, o povo de Gorée, Rufisque e o povo Lebou de Dakar para lutar contra os Serers de Sine em vingança da vitória de Kumba Ndoffene e Sanmoon Faye contra Pinet-Laprade no início daquele ano em Tilas. Em uma carta enviada a Paris sobre como ele supostamente conseguiu obter o apoio dos Wolofs e do povo Lebou, ele relata:

 "Disse-lhes que eram franceses e que, por isso, tinham que pegar em armas para se juntar a nós e participar da expedição que vamos fazer contra seus vizinhos para obter reparação pelos males que essas pessoas nos fizeram"

De Rufisque, as forças aliadas francesas entraram em Joal, um dos principados do Reino de Sine. Em Joal, eles encontraram o Buumi (herdeiro) de Maad Kumba Ndoffene Famak - Príncipe Sanmoon Faye, que estava em patrulha com algumas das forças de Sine. Tomados de surpresa e totalmente ignorantes do que as forças francesas estavam fazendo no país de Serer, ambos os lados abriram fogo. A força de patrulha do Sine foi forçada a recuar, mas dois deles foram capturados pelos franceses, e um deles foi encarregado da tarefa de transmitir a Maad Kumba Ndoffene Famak Joof que o exército francês estaria em Fatick em três dias. Fatick foi um dos principados mais importantes de Sine.

A batalha
Na manhã de 18 de maio de 1859, os franceses finalmente chegaram a Fatick e tomaram suas posições. O exército de Sine, que havia sido mobilizado por jung-jung, montava guarda em Logandème. Por volta das 9 horas, o exército Serer atacou contra as forças francesas. Às 9h30, oprimido pelo poder militar francês, Maad a Sinig Kumba Ndoffene Famak Joof e suas forças foram forçados a recuar. Em poucos minutos, o rei de Sine e sua cavalaria retornaram ao campo de batalha. No entanto, eles foram incapazes de quebrar as fileiras francesas e foram derrotados. Após a vitória francesa, o governador Louis Faidherbedeu a ordem para que Fatick e suas aldeias vizinhas fossem queimadas. Faidherbe afirmou que 150 homens Serer-Sine foram:

 "mortos ou feridos, em contrapartida a força francesa tinha apenas cinco feridos".

O governo francês em Paris criticou Faidherbe por realizar uma expedição militar sem notificá-los. Em resposta a esta crítica, Faidherbe afirmou que ele só ocupava uma área que pertencia à França desde 1679. De acordo com estudiosos como Klein, Faidherbe estava brincando com as palavras e estava fazendo uma política básica no Senegal, o que resultou em uma ocupação de uma área que nunca pertenceu à França. Nem o Reino do Sine nem nenhuma de suas províncias pertenceram aos franceses.

Consequências
Após sua derrota em Logandème e as subsequentes ocupações de algumas das províncias de Sine pelos franceses, Maad Kumba Ndoffene Famak foi forçado a um tratado que considerou inaceitável. Parte desse tratado incluía: garantir a liberdade do comércio francês, permitir aos franceses o monopólio do comércio, dar aos comerciantes franceses o direito de comprar terras e construir em alvenaria, os impostos pagos ao Sine seriam de apenas 3% de imposto de exportação e os súditos franceses eram para ser julgado em tribunais franceses.

Maad Kumba Ndoffene Famak considerou o tratado injusto e concluiu que os franceses estavam tentando minar sua soberania. Historiadores como Klein e Diouf postulam que o rei do Sine ainda não estava pronto para entregar seu país aos franceses, apesar das diretrizes francesas. Em 8 de julho de 1860, ele escreveu uma carta ao comandante de Gorée que dizia:Você quer tomar Fadioudj, Mbourdiam e Ndiouk à força. Se você me impedir de ter essas três aldeias, mataremos todos os brancos que vierem ao nosso país…. Se você pegar Diavalo (Joal), Fadioudj (Fadiouth) e Ndiouk, haverá uma grande guerra entre nós.

— Maad Kumba Ndoffene Famak Joof As ameaças de Maad Kumba Ndoffene Famak pouco fizeram para impedir o domínio francês no Senegal. No entanto, algumas de suas ações prejudicaram seriamente a base econômica da França no Senegal, embora temporariamente, e o dano foi muito caro para a administração francesa reparar. Para forçar os franceses a ceder às suas exigências que incluíam a cobrança de impostos e a recuperação dessas províncias, o Maad a Sinig ordenou que todo o movimento de gado para Joal fosse interrompido. O gado tinha como destino Dakar. Os campos de amendoim, que eram um grande gerador de renda para os franceses, juntamente com a infraestrutura de transporte, foram destruídos. Isso foi seguido por uma campanha de assédio aos comerciantes franceses em Fatick.

A destruição dos campos de amendoim não afetou apenas os franceses, mas também os agricultores Serer que suportaram o peso dessas guerras. No entanto, impediu que os agricultores de Sine se tornassem excessivamente dependentes dos costumes franceses, ao contrário de Cayor (maior reino do antigo Império Uolofe), cujos agricultores eram fortemente dependentes da França após a fome de Cayor em 1863 e 1864, e Faidherbe concedendo empréstimos aos agricultores de Cayor para comprar sementes que aumentaram o cultivo de amendoim lá, mas também os forçou a serem excessivamente dependentes da França.

O Reino de Saloum, sob o reinado de Maad Saloum Samba Laobe Latsouka Jogop Faal, sofreu uma campanha militar semelhante pelos franceses. Inspirado pelas ações de Maad Kumba Ndoffene Famak, o Rei de Saloum fez o mesmo. Em outubro de 1863, o rei do Sine ainda estava tentando recuperar as províncias perdidas, particularmente Joal, que era extremamente importante para Maad Kumba Ndoffene, porque Joal era um grande centro comercial como atestado por David Boilat em "Esquisses Senegalaises" (1853).

A conquista francesa de Joal foi um duro golpe para Maad Kumba Ndoffene Famak, não apenas economicamente, mas também em termos de defesa. Economicamente, Joal contribuiu imensamente para a receita do país. As jihads lideradas pelos marabus muçulmanos como Maba Diakhou Bâ estavam a invadir o Sine. Como o Sine não dependia de armas francesas nem de assistência militar francesa, Joal era a única porta de entrada para Maad Kumba Ndoffene Famak comprar armas dos britânicos na Gâmbia para defender o seu país de qualquer ameaça potencial que os marabus muçulmanos pudessem fazer. lançamento em Siné. Pela conquista francesa de Joal, eles cortaram a única rota disponível para Maad Kumba Ndoffene adquirir armas dos britânicos e defender suas fronteiras.

A conquista francesa de partes do Sine, Joal em particular, não só beneficiou os franceses, mas também o movimento marabu do século 19 que estava comprando armas dos britânicos na Gâmbia via Saloum, e dependia fortemente das armas britânicas, embora a vitória de Maad Kumba Ndoffene Famak contra os marabus na Batalha de Fandane-Thiouthioune (18 de julho de 1867). Maad a Sinig Kumba Ndoffene Famak Joof viu os franceses como o maior inimigo e ameaça do que Maba Diakhou Bâ. Nos doze anos seguintes, desde sua derrota em Logandème por Faidherbe, ele continuamente tentou lutar contra os franceses. Em agosto de 1871, ele deixou sua capital para Joal para tomá-la, mas foi morto pelos franceses.

Bibliografia

 Sarr, Alioune, "Histoire du Sine-Saloum", (Introduction, bibliographie et Notes par Charles Becker), Bulletin de Institut Fondamental d'Afrique Noire, Tome 46, Serie B, n° 3–4, 1986–1987;
 Adande, Alexis, Arinze, Emmanuel, "The place of Women in the Museum of Saint-Louis", [in] "Museums & urban culture in West Africa", Institut africain international, Oxford, 2002, ;
 Klein, Martin A., "Islam and Imperialism in Senegal", Sine-Saloum, 1847-1914, Edinburgh University Press, ;
 Boilat, David "Esquisses Sénégalaises" (1853), [in] Paris, Karthala, 1984;
 Diouf, Cheikh, "Fiscalité et Domination Coloniale: l'exemple du Sine: 1859-1940", Université Cheikh Anta Diop de Dakar (2005).

História militar da África
África Ocidental Francesa
Batalhas envolvendo a França
Resistência africana ao colonialismo

Batalha de Logandème


Quark puede referirse a:
 El quark, una partícula subatómica.
 El queso quark, un queso batido, de textura untuosa y blanca, de aroma fresco y sabor ligeramente ácido.
 QuarkXPress, un programa de autoedición.
 Quark, un personaje de Star Trek.
 Quark, una serie de televisión de ciencia ficción estadounidense desde el punto de vista de la comedia.

Quark (desambiguación)