أكبر الدول المنتجة للتفاح في العالم
الصين: إن تناول التفاح في البلاد مرتفع جداً، ولكن الإنتاج الكبير للتفاح هو الذي جعل البلد تتمكن من تحقيق الاكتفاء الذاتي، وكذلك التصدير للبلدان الأخرى والمنافسة في السوق الدولية.

يبلغ إنتاجها السنوي 44,447,793 طنأً مترياً.مع استثمار العديد من رجال الأعمال في إنتاج التفاح، ستزداد كمية التفاح المنتجة كل عام.
الولايات المتحدة الأمريكية: إن الولايات المتحدة هي مكان آخر لديه إنتاج متزايد من التفاح.نظراً لوجود بعض المناطق التي تتمتع بظروف تربة مواتية، يستثمر الكثير من الناس في بساتين التفاح. يتم توزيع البساتين في جميع أنحاء البلاد على شكل مناطق صغيرة. ولكن بسبب المساحة الشاسعة للبلاد نفسها، يبلغ الإنتاج السنوي حوالي 4,649,323 طنأً مترياً. يستخدم السوق المحلي الإنتاج بأكمله بسبب الطلب الكبير من الناس هناك.

تزرع الولايات المتحدة الأمريكية 2500 نوع من التفاح، ومع أن كل الولايات تشارك في هذه الإنتاج، الا ان حوالي 70 في المائة من الإنتاج يأتي من ولاية واشنطن وحدها.
بولندا: يتعلق الإنتاج الكثيف للتفاح بحالة الطقس، والتي تشمل درجة حرارة منخفضة، ومنطقة جبلية، مع تربة طينية تتسبب في نمو التفاح بكميات كبيرة.

تملك بولندا بساتين خاصة في كل مكان ولديها إنتاج تفاح سنوي يبلغ 3,604,271 طنأً مترياً في جميع أنحاء البلاد. يذهب معظمها إلى السوق الدولية.
تركيا: إن موقع تركيا بين القارات أدى إلى زيادة الصادرات في جميع أنحاء العالم، بسبب نظام الشحن الميسر.هناك مناطق جبلية مع بساتين مناسبة لإنتاج التفاح. يكون الإنتاج السنوي من التفاح ضخماً، نظراً لأن طلب المواطن هو أقل بكثير من الكمية المنتجة.يتم تصدير معظم التفاح إلى دول أخرى في جميع أنحاء القارات الأخرى. يبلغ الإنتاج السنوي 2,925,828 طنأً مترياً.
الهند: كانت ولازالت الهند واحدة من كبار المنتجين لتفاح عالي الجودة لفترة طويلة.زاد الطلب في البلاد على التفاح الذي تم تكريس الجزء الشمالي من الهند له لسنوات، تنتج الهند باستمرار أكبر كمية ممكنة من التفاح في البلاد لأن لديها مناطق جبلية وطبيعة رطبة، وكذلك تربة مثالية للإنتاج.يبلغ الإنتاج السنوي للتفاح 2,872,000 طنأً مترياً.
في العالم العربي،تحتل المغرب المرتبة الأولى بإنتاج سنوي يبلغ 820 ألف طن، وفي المركز الثاني، تأتي جمهورية مصر العربية بـ 798 ألف طن سنويا، اما المركز الثالث، فهو من نصيب الجزائر بـ 494 ألف طن.

هذه  قائمة الدول حسب إنتاج التفاح في عام 2019 مأخوذة من FAOSTAT منظمة الأغذية والزراعة وصل إليه في كانون الأول/ديسمبر 2019.

→1,000,000 أطنان

100,000–1,000,000 أطنان

50,000–100,000 أطنان

10,000-50,000 أطنان

<10,000 أطنان

انظر أيضًا

 منظمة الأغذية والزراعة - القائمة الكاملة

الزراعة حسب البلد
تفاح
قوائم الدول حسب الإنتاج

قائمة الدول حسب إنتاج التفاح


Kyriazi (Kyriazi Frères) war ein griechisch-ägyptischer Tabak- und Zigarettenhersteller.

Ioannis Kyriazis mit seinen Brüdern Efstathios und Epaminondas gründeten das Unternehmen 1873, die anderen Brüder George und Dimitris waren ebenfalls in der Firma beschäftigt. Dessen Eltern waren aus Griechenland eingewandert. Neoklis Kyriazis, der Sohn von George Kyriazis, wurde später Mediziner und beschäftigte sich mit den Folgen den Tabakkonsums.

Um 1901 exportierte das Unternehmen über 103 Mio. Zigaretten im Jahr. Die Söhne von Ioannis (Damianos und Konstantinos Kyriazis) eröffneten Fabriken in Amsterdam (1922) und Hamburg (1925). Eine eigene Vertriebsgesellschaft existierte in London.

Produziert wurden die Marken Aris, Astra, Conqueror Extra, Egyptica, Emir, Ferik, Finas, Ideal, Imperatore, Neptune, Special und Zenith. Die Zielgruppe in Europa war ein jüngeres Publikum, das sich mit den exotischen Produkten von etablierten Marken, wie z. B. Jasmatzi (mit Marken wie "August der Starke") absetzen wollte.

Kyriazi hatte in Westdeutschland 1960 einen Marktanteil von 1,2 %, deren Anteil ging an British American Tobacco. Bis 2010 existierte eine Kyriazi Freres GmbH in Hamburg (Rohtabak-Import). Im September 2010 wurde sie mit der Batberg Cigarettenfabrik Gesellschaft (Bayreuth) verschmolzen und der Eintrag im Handelsregister gelöscht.

Die Hamburger Fabrik befand sich nach 1950 an der Ecke Breitenfelder Straße Hoheluftchaussee. Das Gebäude gibt es noch.

Einzelnachweise

Unternehmen (Ägypten)
Ehemaliges Unternehmen (Hamburg)
Ehemaliger Tabakwarenhersteller
Gegründet 1873
Aufgelöst 2010

Kyriazi


A categoria C-2 1000 metros masculino foi um dos eventos da canoagem nos Jogos Europeus de 2015. Foi disputada nos dias 14 e 15 de junho, no Kur Sport and Rowing Centre, em Mingachevir, no Azerbaijão.

Calendário
Horário de verão do Azerbaijão (UTC+5).

Medalhistas

Resultados

Eliminatórias
Os três melhores em cada bateria se classificaram diretamente para a final e os restantes disputaram a semifinal.

 Bateria 1

 Bateria 2

Semifinal
Os três melhores se classificaram para a final.

Final
Esses foram os resultados da final.

Eventos da canoagem  nos Jogos Europeus de 2015

Canoagem nos Jogos Europeus de 2015 - C-2 1000 m masculino


Crkva Svih Svetih je katolička župna crkva u Aladinićima u Bosni i Hercegovini.

Povijest

Nakon što je biskup Petar Čule, 29. kolovoza 1976., blagoslovio temelje nove crkve, 25. listopada 1977., osnovana je nova župa Aladinići-Dubrave posvećena Svim Svetima. Zahvate na crkvi vodio je prvi župnik don Ante Đerek. Novosagrađeni župni stan postao je privremena crkva. Biskup Čule je blagoslovio novu župnu crkvu na Aladinskom brdu, 30. kolovoza 1979. godine.

Siječnja 1981. biskup Pavao Žanić blagoslovio je tri nova zvona (500 kg Krista Kralja, 300 kg Gospino, 150 kg sv. Josipa) i nove dvomanualne elektronske orgulje. Crkvi su neprestano pomagali donatori iz Njemačke; tako su im godine 1981. darovali postaje Križnoga puta u drvorezu.

Nakon što je sve bilo uređeno, 11. travnja 1992., župnik i župljani morali su pred srpskom vojskom napustiti župu. Srpskoj vojsci je crkva služila kao skladište za ukradene stvari, a župna kuća zapovjedno mjesto. Dana 10. lipnja 1992., crkvu su posuli fosforom i zapalili te je gorjela tri dana, sve do 13. lipnja 1992. kada je ovaj prostor opet došao pod nadzor HVO-a.

Na jesen 1995. novi župnik, don Vinko Raguž, konstatirao je stanje: aladinska crkva potpuno spaljena, kuća devastirana rukama i granatama, a župna dvorana podobro granatama uništena. Misu nije bilo moguće slaviti u crkvenim prostorima, pa je za slavlja korišten prostor od općine u Kooperativi na Pileti. Od 1996. krenula je obnova crkve i okolnih prostora koja je potrajala godinama.

Godine 2005. uz pomoć talijanskog Crvenog križa započeta je izgradnja pastoralnoga centra na Aladinićima koja je zgotovljena 2009. godine. Vanjsko oltarište ispred crkve izgrađeno je 2007. godine. Župna crkva je 2009. godine dobila klasične orgulje.

Opis

Godine 1988. akademski slikar, Zlatko Keser, izrađuje vitraje za župnu crkvu. Akademski kipar Josip Marinović uradio je mramorno raspelo u naravnoj veličini za crkvu. Godine 1990. zamijenjen je crkveni crijepni krov bakrenim. Arhitekt Zlatko Ugljen je izradio plan oltara, sedesa, ambona i podesta za tabernakul, koji su postavljeni u crkvu 1991. godine. Sarajevski akademski kipar Zlatko Grgić izradio je 8 bakrenih reljefa koji su postavljeni iza oltara.

Nakon ratnih događanja, 2000. godine, crkva je obogaćena radovima uglednih umjetnika. Iza oltara je postavljen mozaik sa Svetima u svetištu s Gospom, Kraljicom Hrvata, a izradile su ga akademska slikarica Leila Michieli Vojvoda i akademska kiparica Đurđa Gudlin Zanoški prema Dulčićevu nacrtu. Postavljeni su granitni pod u prezbiteriju, oltar, ambon i krstionica, a djelo su akademskog kipara Nikole Džaje i profesora likovne kulture Josipa Bosnića.

Izvori

Literatura

Mrežna sjedišta

Svi Sveti, Aladinići
Trebinjsko-mrkanska biskupija

Crkva Svih Svetih u Aladinićima


Cuius regio, eius religio este o expresie latină care înseamnă, literal, "A cui țara, a aceluia religia", adică religia domnitorului este și religia supușilor săi. Prin Pacea Religioasă de la Augsburg din 1555, care a încheiat o perioadă de conflict armat între romano-catolici și protestanți, conducătorii de limbă germană membri ai Sfântului Imperiu Roman și împăratul Carol al V-lea (Carol Quintul) au căzut de acord cu acest principiu. Se aplica la toate teritoriile imperiului, cu excepția Principatelor Ecleziastice, pentru care s-au stabilit principiile din Reservatum ecclesiasticum (în latină) și din Declaratio Ferdinandei (în latină).

Principiul "cuius regio, eius religio" a legitimat numai două forme de religie în Imperiu: romano-catolicismul și luteranismul, eliminând alte forme de creștinism reformat, cum ar fi calvinismul și anabaptismul. Orice alte practici de cult, dincolo de primele două, care au fost cele mai răspândite în imperiu, erau interzise și considerate de drept a fi eretice, fiind pedepsite cu moartea. Deși nu în mod explicit, scopul era de a permite persoanelor care nu puteau să accepte religia conducătorului să părăsească teritoriul cu tot cu bunurile proprii.

Cuius regio, eius religio
Principiul cuius regio, eius religio prevedea unitatea religioasă într-un stat: religia prințului devenind religie de stat și religia tuturor locuitorilor săi. Acelor locuitori care nu puteau să respecte religia prințului li s-a permis să plece, o idee inovatoare în secolul al 16-lea, deși nu se proclamase încă principiul "libertății de conștiință". Fraza cuius regio, eius religio a fost inventată în 1582 de juristul Joachim Arthur (1544-1623) de la Universitatea din Greifswald.

Note

Articole conexe
Liga de la Schmalkalden
Pacea Religioasă de la Augsburg
Pacea de la Passau
Libertate de conștiință
Luteranism
Calvinism

Religie și politică
Cuvinte și expresii în limba latină
Protestantism în Europa
Creștinism în Europa

Cuius regio, eius religio


Gökhan Kırdar (d. 2 Haziran 1970, Aydın), Türk müzisyendir.

Hayatı
1970'te Aydın'da doğdu. Ailesi Kerkük Türkmenlerindendir. Kırdar, ilk ve orta öğrenimi Aydın'da tamamladı. Aydın Güzelhisar İlkokulu, Yedieylül Ortaokulu ve Aydın Lisesi'nde okudu. Gökhan Kırdar, buradan mezun olup Yıldız Teknik Üniversitesi Mimarlık Bölümü'nü kazandı ve İstanbul'a yerleşti. 1995 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Müzikoloji bölümü'ne giren Kırdar buradan mezun oldu.

Müzik kariyeri

1993-1997 arası
1993'teki ilk film müziği çalışması olan "Gece, Melek ve Bizim Çocuklar", Kırdar'ın ikinci albümü "Tutunamadım" da yer aldı. 1994'te ilk albümü "Serseri Mayın"ı çıkardı. Albümdeki "Yerine Sevemem" adlı parça büyük beğeni topladı. 1995 yılında 9 Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Müzikoloji Bölümü'nü kazandı. Sanatçı 1995' te "Tutunamadım" albümünü piyasaya çıkardı.1997'de kendi müzik şirketi Loopus'u kurdu. Türkiye'nin ilk elektronik müzik albümü unvanını alan "Trip" albümünü, 25 Kasım 1997'de Loopus Entertainment etiketiyle yayımladı.

Bu çalışma, konuşabilen robot bir oyuncakla eşzamanlı üretilen ilk albüm olması açısından etkileyici bir fikir olarak ilgi gördü.
1999 Ankara Film Festivali'nde En İyi Kısa Film ödülü alan "Namaste" adlı filmin müzikleri de, Kırdar'ın bu dönemde yaptığı çalışmalar arasında yer aldı.

2000'ler
2000 yılı içerisinde sanatçı, ilk kütüphane çalışması olan "Ethnotronix" albümünü hazırladı. Müzikotek bu albümü 14 ülkede tanıttı. Aynı çalışma 2003 yılı başında albüm olarak da yayımlandı. Müziklerini yaptığı "Tekfur Sarayı ve İstanbul" belgeseli, 2002 İstanbul Belgesel Film Festivali'nde İzleyici Özel Ödülü'nü aldı. Aynı yıl "Aliya" belgeselinin müziklerini besteledi. Çalışma, Belgesel Yazarlar Birliği Yılın Belgeseli ödülünü kazandı. 2002 yılı içerisinde, "Fırsat/Crude" filminin müziklerini besteledi. Film başta Los Angeles Film Festivali En İyi Film ödülü olmak üzere, birçok festivalde ödül kazandı. Besteci, filmin müziklerini 2004'te "Keyf/Pleasure" albümünde bir araya getirdi. Albüm 2004 Eylül'ünde Yunanistan, Polonya ve Lübnan'da yayımlandı. Albümle aynı adı taşıyan "KeyfPleasure" şarkısı, EMI tarafından tüm dünyada piyasaya sürülen karma albümde de yer aldı.

2002'den bu yana "Kurtlar Vadisi" TV dizisinin müziklerini hazırlayan Kırdar, 2004'te "Kurtlar Vadisi" Vol.1 ve Vol.2 dizi soundtrack albümlerini yayımladı. 2004'te, Müzikotek aracılığıyla İngiliz Warner-Chappel müzik şirketiyle, yeni bir "library works" için anlaşma imzaladı. 2002'den itibaren film müziği ve televizyon projeleriyle büyük ilgi gören Kırdar, 2005 Ocak ayında, "Haziran Gecesi" dizisinin müziklerinin de yer aldığı "Yağmur" albümünü yayımladı. Sanatçı, Mart 2005' te vizyona girecek sinema filmi "Anlat İstanbul" un müziklerini Kasım 2004'te tamamladı. Sanatçı halen "Kurtlar Vadisi Pusu", "Kayıp", "İnadına Yaşamak" isimli dizilerin müziklerini hazırlıyor.

Kırdar, 2 Haziran 2005' te "Yabancı Damat" dizisinin müziklerinin yer aldığı "Üstüme Basıp Geçme" albümünü yayınladı.Albüm, Türkiye ve Yunanistan başta olmak üzere diğer Avrupa ülkelerinde de yayınlanıyor. 2004'te Lüksemburg'da düzenlenen ve birçok Türk tasarımcının işlerinin sergilendiği "Self Project" te, "Tüür" başlıklı müzik projesiyle katılımcı olarak yer aldı.Aynı proje "Tüür_Yağmur Duası" adıyla 18 Temmuz 2005' te MC-CD-DVD albüm ve videofilm olarak Türkiye ve tüm Avrupa ülkelerinde yayınlandı. "Tüür" projesi M.Ö. 15000' e kadar dayanan Asya Türk Müziği çalgılarının elektronik müzikle sentezlendiği ilk çalışma olarak görülüyor.

Diğer işleri

Film Projesi
Kırdar, "Oqlub In Love" adını verdiği filmi için 2005 yılından bu yana çalışmalar yapmaktadır. Adı eski Türkçe "oq", gök kökünden gelen filmin önce bir dans prodüksiyonu olacağı, ardından ruhani bir yolculuğu anlatan müzikale dönüşeceğini belirtiliyor. Filmin Avrupa, Amerika, Asya ve Türkiye'de 2012'de sonbaharda vizyona gireceğini belirten sanatçı, 2012 şubatında başlayacak filmin bütçesini de 10 milyon TL olarak açıkladı.

Diskografi

Stüdyo Albümleri
 1994: Serseri Mayın
 1995: Tutunamadım
 1997: Trip
 2002: Ethnotronix
 2004: Keyf/Pleasure
 2004: Kurtlar Vadisi Vol.1
 2004: Kurtlar Vadisi Vol.2
 2005: Yağmur
 2005: Üstüme Basıp Geçme
 2005: Tüür Yağmur Duası
 2005: Yerine Sevemem Best Of Jenerik Vol.1
 2006: Kurtlar Vadisi Irak
 2008: Öldüm De Uyandım RMX
 2009: Dayan Kalbim RMX
 2009: Kurtlar Vadisi Vol.3
 2014: Yas
2020: Dem i Oz

TV ve Sinema filmi çalışmaları
 Gece, Melek ve Bizim Çocuklar (1994)
 Bay Kamber (1994)
 Namaste (1998)
 Tekfur Sarayı ve İstanbul (2001)
 Kurtlar Vadisi (2003-2005)
 Ölümsüz Aşk (2003)
 Hayalet (2003)
 Fırsat/Crude (2003)
 Gülizar (2004)
 Haziran Gecesi (2004)
 Yabancı Damat (2004)
 Anlat İstanbul (2005)
 Aynalar (2005)
 Banyo (2005)
 Dönme Dolap (2005)
 Kurtlar Vadisi Irak (2006)
 Sağır Oda (2006)
 Köprü (2006)
 Geniş Zamanlar (2007)
 Kurtlar Vadisi Terör (2007)
 Kurtlar Vadisi Pusu (2007-2016)
 Dede Korkut Hikayeleri (2007)
 Pars: Narkoterör (2008)
 Sürgün Hayatlar (2008)
 Alia: A Bosniac Rhapsody (2008)
 Kurtlar Vadisi Gladio (2009)
 Yıllar Sonra (2011)
 Kayıp (2013)
 İnadına Yaşamak (2013)
 Kara Kutu (2015)
 Kiralık Aşk (2015-2017)
 Zamanın Şahidi (2016)
 Kurtlar Vadisi Vatan (2017)
 Nöbet (2019)
 Sefirin Kızı (2019-2021)
 Uyanış: Büyük Selçuklu (2020-2021)

Ödüller

1. Beyaz İnci TV Ödülleri Yarışması (2 Ödül)
Polisiye Macera dalında Kurtlar Vadisi ve Komedi dalında Yabancı Damat dizileri ile 'En İyi Film Müziği' kategorisinde Beyaz İnci Ödüllerinin sahibi oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1970 doğumlular
Aydın doğumlu müzisyenler

1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
Türk film müziği bestecileri
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Türk elektronik müzisyenleri
Türk erkek pop şarkıcıları
Yıldız Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesinde öğrenim görenler
Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde öğrenim görenler

Gökhan Kırdar


Cătălina Murgea () a fost o actriță română de film, radio, scenă, televiziune și voce.

Biografie
Născută în București, Cătălina Murgea a absolvit IATC și a lucrat ca actriță de scenă, radio, film și televiziune.

Premii, recunoaștere
Actrița a fost recompensată cu premiul Gopo pentru cea mai bună actriță în rol secundar la prima ceremonie a Premiilor Gopo din 2015 pentru rolul Doamna Beneș din filmul Legături bolnăvicioase, regia Tudor Giurgiu.

Filmografie
 Angela merge mai departe (1982)
 Concurs (1982)
 Faleze de nisip (1983)
 Dreptate în lanțuri (1984)
 Pas în doi (1985)
 Noiembrie, ultimul bal (1989)
 Vinovatul (1991)
 Cel mai iubit dintre pămînteni (1993)
 Tuvalu (1999, regia Veit Helmer), în rolul Martha,
 Legături bolnăvicioase (2006, regia Tudor Giurgiu), în rolul Doamna Beneș,
 Medalia de onoare (2009) - soția administratorului

Note

Legături externe
 IMDB
 MediaFax
 CineMagia
 Interviu cu scenograful Mihai Mădescu  despre actori, actrițe, scenografi și regizori din teatrul românesc
 DigiTube

Nașteri în 1941
Nașteri pe 26 ianuarie
Decese în 2009
Decese pe 26 aprilie
Actrițe de film române
Actrițe de radio române
Actrițe  de teatru române
Actrițe de televiziune române
Actrițe  de voce române
Actrițe române din secolul al XX-lea
Actrițe române din secolul al XXI-lea
Actrițe române
Bucureșteni
Decese în București
Premiul Gopo pentru cea mai bună actriță (rol secundar)

Cătălina Murgea


LAutomobile Club d'Italia (également connu sous les acronymes RACI jusqu'en 1946 puis ACI) est un organisme public non économique de la République italienne.

Autofinancée et dotée de fonctions de promotion, de contrôle et d'orientation réglementaire du secteur automobile, elle fait partie de la fédération sportive affiliée au Comité national olympique italien.

Histoire
Début novembre 1898, Roberto Biscaretti di Ruffia, Michele Lanza et Cesare Goria Gatti rédigent une circulaire adressée aux "sympathisants automobilistes" piémontais, les invitant à former un club et à assister à la réunion constitutive convoquée pour le 19 du même mois. Cette association a effectivement été fondée à Turin le 6 décembre 1898, par 19 membres, avec la raison sociale Automobile Club di Torino et avec les bureaux suivants attribués :
 Roberto Biscaretti di Ruffia, Président
 Cesare Goria Gatti, Vice-président
 Emanuele Cacherano di Bricherasio, Trésorier
 Giovanni Agnelli, Secrétaire
 Michele Ceriana Mayneri, trésorière
 Carlo Racca, chronométreur

Les autres membres fondateurs étaient Jules Blanc, Carlo Biscaretti di Ruffia, Pietro Bosio, Giovanni Battista Ceirano, Luigi Damevino, Pietro Gandolfo, Michele Lanza, Felice Leumann, Fortune Naveux, Edoardo Noyer, Salvatore Pugliese, Giuseppe Rotta et Luigi Storero.

Le siège du club se trouvait au Corso Vinzaglio 25, dans le centre historique de Turin. Son but était de réunir les propriétaires de voitures, alors peu nombreux, de les représenter auprès des autorités et, dès le début, d'organiser les premiers concours automobiles.

La naissance de l'ACI en tant qu'association nationale a eu lieu en 1905, à partir de l'union de lAutomobile Club de Turin et d'un certain nombre d'autres clubs automobiles locaux ; Turin est resté le siège, où la plus ancienne des associations était née. L'expansion de l'association, ralentie par la Première Guerre mondiale, reprend à sa fin avec l'ouverture de plusieurs branches provinciales et atteint le chiffre de 50 branches et près de 10 000 membres en 1926. Cette année-là a également été marquée par un changement important avec la transformation de l'association d'origine en une organisation à but non lucratif, en vertu du décret royal n° 436 du 15 mars 1927, qui l'a rebaptisée Reale Automobile Club d'Italia (RACI), et qui est restée en place jusqu'en 1946, lorsqu'avec la naissance de la République, le statut d'organisation à but non lucratif a été confirmé et le nom d'origine utilisé à la naissance a été restitué.

Le magazine L'Automobile est l'organe de presse officiel de l'ACI.

Services publics offerts
En 1927, en même temps que la création de l'institution, le RACI se voit confier la gestion du Pubblico Registro Automobile (PRA) nouvellement créé.

En 2000, l'ACI, grâce au décret présidentiel n° 358 du 19 septembre 2000, a introduit le Sportello Telematico dell'Automobilista (STA), premier projet de coopération entre l'ACI et le ministère des transports, qui permet aux automobilistes d'obtenir les deux documents relatifs aux véhicules à moteur : le certificat de propriété et la mise à jour de la Carta di Circolazione (certificat d'immatriculation), en les demandant exclusivement à un guichet STA fonctionnant indifféremment auprès de l'ACI, des bureaux provinciaux de l'Autorité civile d'immatriculation des véhicules à moteur (MCTC) ou des bureaux de conseil en matière de véhicules à moteur, évitant ainsi les files d'attente inutiles auprès de deux administrations différentes.

En 2015, l'ACI a commencé à distribuer le certificat de propriété au format numérique.

Controverses
Au cours des dernières décennies, plusieurs gouvernements, le gouvernement Prodi en 2008, le gouvernement Monti en 2012 et le gouvernement Renzi en 2016, ont d'abord annoncé la suppression de l'ACI (en faisant valoir qu'il s'agit d'une entité qui multiplie les démarches bureaucratiques et dévore 200 millions d'euros d'argent public), en engageant même les processus réglementaires correspondants, mais ont ensuite fait marche arrière, pour diverses raisons liées en tout cas aux services rendus et au réseau territorial articulé de membres, d'agences et de services fournis.

L'ancien ministre Pier Luigi Bersani a affirmé que "pas les avocats, ni les pharmaciens, ni les commerçants : le lobby le plus fort est l'ACI".

Note

Source

Liens externes

  Statuts de l'ACI sur le site officiel (PDF), sur le site aci.it.

Organisation du sport automobile
Fédération sportive italienne
Club automobile
Droit du transport

Automobile Club d'Italia


قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 265، الصادر في 1 أبريل 1969، بعد إعادة تأكيد القرار 248، أدان إسرائيل على هجماتها الجوية المتعمدة على قرى الأردن في انتهاك صارخ لميثاق الأمم المتحدة وقرارات وقف إطلاق النار واستنكر فقدان المدنيين الحياة والأضرار التي لحقت بالممتلكات.

اعتُمد القرار بأغلبية 11 صوتاً؛ امتنعت كولومبيا وباراغواي والمملكة المتحدة والولايات المتحدة عن التصويت.

انظر أيضا
 الصراع العربي الإسرائيلي
 قائمة قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة 201 إلى 300 (1965–1971)

المراجع

نص القرار في undocs.org

قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن الصراع العربي الإسرائيلي
إسرائيل في 1969
أحداث أبريل 1969
عنصرية إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن الأردن
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1969


Aderus pallidimembris é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1914.

Distribuição geográfica
Habita no Brasil.

Referências

pallidimembris
Coleópteros do Brasil
Insetos descritos em 1914
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus pallidior


Le Droit Humain er en international Frimurerorden for både kvinder og mænd.

Oprindelig er ordenen en gren af den franske Storloge fra 1880 og den første kvinde blev optaget på lige vilkår med mændene i 1882. Hendes navn var Maria Deraismes, hun blev optaget for at man ville hædre hendes store humanitære indsats. Dette skabte en stor ballade og denne gren af Storlogen, der kaldtes "De frie tænkere", blev ekskluderet. De holdt dog sammen og indviede endnu 13 kvinder og oprettede gruppen Le Droit Humain i 1893.

I 1899 blev Ordenen oprettet med det højeste råd i Paris og blev herefter spredt ud over hele verden.

Den skandinaviske føderation
De første loger i Skandinavien blev oprettet i Norge 1912, København 1917 og Sverige 1918, som i dag udgør den skandinaviske føderation

Loger
 Loge Odin (København)
 Loge Hermes (Aarhus)
 Loge Parsifal (Aalborg)
 Loge Isis (Stavanger)
 Loge Achnaton (Stockholm)
 Loge Mimer (Stockholm)
 Loge Les Trois Bouffées (Vänersborg)
 Loge Kronos (Malmö)

Frimureri

Le Droit Humain


Unification Shoes are shoes of which the soles are made in South Korea and the uppers in North Korea. The shoes are marketed under the "Stafild" brand name in South Korea. The North Korean portion of the shoes is manufactured at the Kaesong Industrial Region.

See also
 Korean reunification
 Unification flag

External links
 Stafild corporate website, in Korean
 Hankyoreh article about Unification Shoes, in Korean
 French video of a day in the Stafild workshop in Kaesong

Shoe brands
North Korea–South Korea relations

Unification Shoes


Arsen je naziv prvog kompilacijskog albuma Arsena Dedića, objavljenoga 1973. godine. Album je izdao "PGP RTB" i nije doživio reizdanje.

Popis pjesama

Vanjske poveznice
 Discogs: Arsen

Albumi Arsena Dedića
Albumi iz 1973.

Arsen (Arsen Dedić)


Pyrus alle tiders Familiespil er et PC spil der blev udgivet i 1997. CD-ROM, en indeholder en malebog og et puslespil , samt flere forskellige videoklip fra Alletiders Julemand og et familiespil hvor man skal rejse rundt i Danmark og finde julemandens tabte sække før Pyrus eller før ens modspiller gør det.

Man starter i en by som f.eks København, derfra skal man så ud og finde de forsvundne sække, når man så har fundet sækkene, skal man derefter skylde sig tilbage til Julemanden som er placeret i en by som f.eks Herning for at aflevere sækkene til ham. Undervejs i spillet skal man tjene penge for at kunne rejse, det gøre man i julemandens værksted, hvor man få tildelt et spørgsmål som kan være alt fra talemåder til film og TV-serier, man tjener ca. 20 kr for vært rigtig svar man svare rigtig på. Ligeledes kan man også prøve at få et lift,
her få man tildelt tre spørgsmål, og være gang man svar rigtig på et spørgsmål rykker en bil sig ned i højre hjørne, svare man rigtig tredje gang få man et lift.

Derudover kan man også prøver at finde en ledetråd, som giver et hint til byen hvor sækken er gemt, man får stillet fem spørgsmål, kan man svarer rigtig på dem, få man en ledetråd, som fortæller hvad for nogle seværdigheder der er i den by hvor sækken er gemt, og hvad for en betydning byen har.
Man kan rejse med flere forskellige transportmidler, så som bus, tog, færge, sejlbåd eller fly. Det dyreste er at flyve, man kan flyve for flere forskellige byer så som Kastrup, Odense, Sønderborg, Esbjerg, Billund, Karup, Aarhus, Aalborg og Rønne. Efter man har fundet sækkene, gælder det hurtigst mulig at komme tilbage til julemanden før Pyrus, ellers vinder Pyrus hele spillet.

Kilder

Alle tiders Familiespil
Computerspil fra 1997

Pyrus alle tiders Familiespil


An Vrydagzynea in uska genus han Liliopsida. An Vrydagzynea in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

Ilarom nga taxa

 Vrydagzynea albida
 Vrydagzynea albostriata
 Vrydagzynea angustisepala
 Vrydagzynea argentistriata
 Vrydagzynea argyrotaenia
 Vrydagzynea beccarii
 Vrydagzynea bicostata
 Vrydagzynea bractescens
 Vrydagzynea brassii
 Vrydagzynea buruensis
 Vrydagzynea celebica
 Vrydagzynea deliana
 Vrydagzynea densa
 Vrydagzynea elata
 Vrydagzynea elongata
 Vrydagzynea endertii
 Vrydagzynea gracilis
 Vrydagzynea grandis
 Vrydagzynea grayi
 Vrydagzynea guppyi
 Vrydagzynea kerintjiensis
 Vrydagzynea lancifolia
 Vrydagzynea micronesiaca
 Vrydagzynea neohibernica
 Vrydagzynea novaguineensis
 Vrydagzynea nuda
 Vrydagzynea obliqua
 Vrydagzynea paludosa
 Vrydagzynea pauciflora
 Vrydagzynea purpurea
 Vrydagzynea salomonensis
 Vrydagzynea samoana
 Vrydagzynea schumanniana
 Vrydagzynea semicordata
 Vrydagzynea sessilifolia
 Vrydagzynea tilungensis
 Vrydagzynea tristriata
 Vrydagzynea truncicola
 Vrydagzynea uncinata
 Vrydagzynea weberi
 Vrydagzynea vitiensis
 Vrydagzynea vrydagzynoides

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vrydagzynea

Vrydagzynea


Bitka na Rosinjači
Rosinjača, šuma na južnom prilazu grada Osijekua
Rosinjača (2011.), dokumentarni film

Rosinjača


6 (altı), 5 ile 7 arasındaki tam sayıdır. Bir yarım düzinedir.

Matematikte
 Bir çift sayıdır.
 Bir yarı asal sayısıdır ve tam bölenleri 1, 2, 3 ve 6'dır.

Karbon'un element numarasıdır.

Altı sayısının kendisi dışındaki çarpanları toplanınca yine 6 yapar.Bu yüzden 6 mükemmel sayılar arasında tanımlanır.

6

6 (sayı)


Una galaxia espiral floculenta es un tipo de galaxia espiral en la cual la estructura espiral está formada por multitud de segmentos de brazos espirales en vez de los brazos espirales continuos y  bien definidos que se pueden encontrar en las galaxias espirales de gran diseño.

Se calcula que un 30 % de las galaxias espirales son de este tipo, mientras que un 10 % son del tipo gran diseño, y el resto (60 %) tienen varios brazos espirales;. estas últimas a veces son incluidas dentro de las galaxias floculentas.

Origen

El origen de este tipo de estructura espiral se piensa que es debido a regiones de formación estelar que al irse propagando y extendiendo por áreas cercanas han sido organizadas en una estructura espiral debido a la rotación diferencial de su galaxia; el modelo que describe este tipo de estructura espiral es conocido cómo modelo estocástico de formación estelar autopropagada, ya que existe una pequeña probabilidad de que este proceso se dé en todo el disco de la galaxia, lo que lo mantiene.

Hay también simulaciones que muestran cómo la interacción con el medio intergaláctico de aquellas galaxias espirales situadas en cúmulos de galaxias puede producir éstas estructuras.

Ejemplos

NGC 2841 suele ser considerada el prototipo de esta clase de galaxias; otros ejemplos notables son M31 M63, NGC 3521, y NGC 4414.

Referencias

Tipos morfológicos de galaxias

Galaxia espiral floculenta


Masanobu Matsufuji (født 27. april 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Azul Claro Numazu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masanobu Matsufuji


Teokrasi ya da din erki , dine dayalı yönetim biçimini tanımlamak için kullanılan terim. Daha doğru bir anlatımla, dini otorite organlarının siyasi otorite organları yerine devlet idaresini elde tuttuğu devlet biçimidir. Teokrasi en yalın anlamda "devlet işlerinden yönetim ile görevli din adamları (ör: Osmanlı Devletinde: ulema) sınıfının sorumlu olduğu ve devlet işlerinin dini temellere dayandırıldığı sistem" olarak tanımlanabilir.

Etimoloji
Teokrasi teriminin kökeni Yunanca θεοκρατία (theokratia)'dan gelmektedir. Tanrı düzeni (Josephus) demektir. Kelime Yunanca Teos'dan dönüşmüştür. Theos kelimesinin kökeni Hint Avrupa dillerinde dinî kavramlar içinde yer alır. Theos'un anlamı tanrı, Kratos'un anlamı ise düzen demektir. Kelime Yunancada Tanrı'nın Düzeni anlamına gelir. Teokrasi kelimesi hiçbir dilde de gerçek anlamında kullanılmamıştır. İngilizcede kaydedilen ilk kullanım 1622 tarihlidir. İlahi Esin Altındaki Papazların Hükümeti olarak (Eski Ahit'te Krallar döneminden önce kullanıldığı şekliyle) anlaşılmıştır. 1825'ten sonra ise Din adamlığına ve dine dayalı politik ve sivil güce teokrasi denilmiştir.

Belirleyici özellikler
Din kurallarının geçerli olduğu sistem olan teokraside, kurallar ya dini kuralların aynısıdır, ya bunlardan büyük ölçüde etkilenmiştir ya da dini kurallarla çelişik olsa dahi dini temellere dayandırılır veya meşrutiyet için dayandırılması gerekir. Teokrasi ile yönetilen ülkelerde hukuk sistemi dine dayandırılması gerekir, hukuki kararların en yüksek mercii bir tür ruhban sınıfıdır. Teokratik sistemin dayandırıldığı dine göre ağırlığı ve önemi çeşitli olsa da, bu sistemde doğma mantığı ve akli durum göz önünde tutulur; çoğu zaman mantıki, akli ve pratik durumlar kabul edilen dogmalara adapte edilmeye çalışılır. Teorik anlamda, sistemin temeli dogmadır, diğer her türlü bilgi ikincil önem ve plandadır. Toplumsal yapı, hukuki yorumlar, eğitim ve kişisel hak ve özgürlükler dini kurallara göre uygulanır. Günümüzde Vatikan, Suudi Arabistan, Afganistan ve İran böyle yönetilmektedir.

Dinsel olarak temsil yetkisine sahip olduğunu öne süren bir sınıf bulunmaktadır. Bu yönüyle Oligarşi'nin bir türü olarak ortaya çıkar.

Teokratik Monarşi
Teokratik monarşi, içinde hem teokrasiyi hem de monarşiyi barındıran yönetim biçimidir. Tek kişinin egemenliğinde olmasına rağmen din kurallarına uygun bir yönetim vardır.

Ayrıca bakınız
 Laiklik
 Sekülerizm
 Şeriat
 Devlet ateizmi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Teokrasi ve Teokratik Yönetim Nedir?

Hükûmet
Din ve hükûmet

Teokrasi


Liste over hjemmesider

Hjemmesider på flest sprog (2022)
 Jehovas Vidner (jw.org) på 1.076 sprog. Verdens mest besøgte hjemmeside i kategorien "tro og religion".
 Wikipedia på 325 aktive sprog. Verdens mest besøgte hjemmeside i kategorien "opslagsværker og leksika".
 Jesu Kristi Kirke af Sidste Dages Hellige (churchofjesuschrist.org) på 135 sprog. Verdens tredje mest besøgte hjemmeside i kategorien "tro og religion".
 TED på 115 sprog. Verdens tiendemest besøgte hjemmeside i kategorien "videnskab og uddannelse".
 Google Oversæt på 108 sprog. Google.com er verdens mest besøgte hjemmeside, men der er ikke tal separat for Google Oversæt.
 Yandex Translate på 100 sprog. Yandex.ru er verdens fjerdemest besøgte hjemmeside i kategorien "søgemaskiner", men der er ikke separat tal for "Translate".

Hjemmesider efter popularitet

Den følgende liste er en liste over de 100 mest populære websteder i hele verden ifølge Alexa Internet, pr. 23. marts 2016.

References

Websteder

Mest populære websteder


خالد عوني عبد الرحمن طوقان هو رئيس مجلس هيئة الطاقة الذرية الأردنية، أستاذ في الجامعة الأردنية، ووزير «تربية وتعليم» و«تعليم عالي» سابق في الأردن.

حياته الاجتماعية
متزوج وله ولدان وبنت وهو من أصل فلسطيني من مدينة نابلس.

تحصيله الاكاديمي
حصل طوقان على شهادة البكالوريوس في الهندسة الكهربائية (1971-1976) من الجامعة الأمريكية في بيروت، ومن ثم درجة الماجستير في الهندسة النووية والاندماج النووي من جامعة ميتشغان آن اربور الهندسة النووية،(1976– 1978، وبعدها نال درجة الدكتوراة في الهندسة النووية مع تخصص فرعي في سياسات الطاقة، بعنوان التفاعلات البين ذرية وديناميات الشبكيات احادية الذرية وثنائية الذرية. من معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا «كامبردج»، في الولايات المتحدة الأمريكية (1978– 1982).

الخبرات في التدريس
عاد من الولايات المتحدة وعمل لسنة (1982 – 1983) في جامعة اليرموك، كأستاذ مساعد في كلية الهندسة، ثم غادر إلى المملكة العربية السعودية في الفترة (1985 - 1986) في جامعة البترول والمعادن، ثم عاد إلى الجامعة الأردنية ليعمل بها عشرة سنوات (1987 – 1997) في قسم الهندسة الصناعية، وفي عام 1997 تمت ترقيته إلى أستاذ حيث أصبح في نفس وقت ترقيته رئيسا لجامعة البلقاء.

أوسمة

 وسام الملك الحسين للعطاء المتميز (الدرجة الأولى) من جلالة الملك عبد الله الثاني.
 ميدالية غاندي للسلام من مدير عام اليونسكو.
 وسام جوقة الشرف الفرنسي (رتبة قائد) من رئيس الجمهورية الفرنسية السيد جاك شيراك.
 وسام الشرف الألماني (رتبة قائد) من رئيس جمهورية ألمانيا الاتحادية السيد هورست كولر.
 وسام الكوكب الأردني من جلالة الملك عبد الله الثاني.
 جائزة ثيوس ثومبسون للطالب المتميز في قسم الهندسة النووية/ معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا.
 جائزة الخريج المتميز من كلية الهندسة والعمارة/ الجامعة الأمريكية في بيروت.
 درجة الزمالة الفخرية من الجمعية العلمية الملكية في المملكة الأردنية الهاشمية.

المناصب التي تولاها
 2012 -2014 رئيساً لمجلس امناء الجامعة الأردنية
 2011(1تشرين ثاني) رئيس هيئة الطاقة الذرية الأردنية
 2011(9شباط-17تشرين أول) وزير الطاقة والثروة المعدنية ورئيس اللجنة التوجيهية الوزارية العليا لشؤون الطاقة النووية
 2008-2011 رئيس هيئة الطاقة الذرية الأردنية
 2000-2007 وزير التربية والتعليم
 2005-2007 وزير التعليم العالي والبحث العلمي
 2001-2002 وزير التربية والتعليم، ووزير التعليم العالي
 2004 عضو لجنة الأجندة الوطنية الملكية
 1999 عضو المجلس الاستشاري الاقتصادي للملك عبد الله الثاني
 1997-2001 رئيس جامعة البلقاء التطبيقية
 1995-1997 عميد بالوكالة لكلية الهندسة والتكنولوجيا في الجامعة الأردنية
 1994 عالم باحث/معهد كادلسروة للدراسات النووية
 1993 – 1995 نائب العميد لكلية الهندسة والتكنولوجيا/الجامعة الأردنية
 1990-1993 رئيس قسم الهندسة الصناعية بكلية الهندسة والتكنولوجيا-الجامعة الأردنية

 1984 - 1986 جامعة البترول والمعادن، المملكة العربية السعودية، عالم بحث مشارك مع مجموعة تطوير مختبر بحوث الطاقة تم العمل على تطوير مسارع حزم الطاقة الايونية الضعيفة
 1983-1984 مختبر اراغون القومي، ولاية الينوي، الولايات المتحدة الأمريكية، معهد ماساشوستس للتكنولوجيا، كمبردج: ولاية ماساشوستس زميل ما بعد الحصول على درجة الدكتوراه في قسم الهندسة النووية عملت في تجربة حول النيوترونات غير المرنة المتطايرة من الماء شديد البرودة
 1979 – 1982 معهد ماساشوستس للتكنولوجيا، كمبردج، ولاية ماساشوستس.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء هيئة تدريس الجامعة الأردنية
أعضاء هيئة تدريس جامعة البلقاء التطبيقية
أعضاء هيئة تدريس جامعة الملك فهد للبترول والمعادن
أعضاء هيئة تدريس معهد كارلسروه للتكنولوجيا
أكاديميون فلسطينيون
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
خريجو جامعة ميشيغان
خريجو مدرسة الهندسة بمعهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
خريجو معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
سياسيون فلسطينيون
عائلة طوقان
مواليد 1954
مواليد في مدينة عمان
وزراء أردنيون
وزراء تربية وتعليم أردنيون
وزراء تعليم عالي أردنيون
وزراء طاقة الأردن

خالد طوقان


Paul McGinn (né le  à Glasgow), est un footballeur international écossais. Il joue pour le club d'Hibernian.

Biographie

Au club

Formé à Queen's Park, il fait ses débuts pour le club le 2 mai 2009.

Le 24 novembre 2020, il se met en évidence avec l'Hibernian FC, en étant l'auteur d'un doublé en Premiership contre le club de St. Johnstone FC, permettant à son équipe d'arracher le match nul (2-2).

En sélection
Le 11 octobre 2020, il figure pour la première fois sur le banc des remplaçants de l'équipe nationale, mais sans entrer en jeu, lors d'une rencontre face à la Slovaquie. Ce match gagné 1-0 rentre dans le cadre de la Ligue des nations.

Le 6 septembre 2021, il fait ses débuts en faveur de l'équipe d'Écosse, lors d'un match contre l'Autriche, match dans lequel participe son frère John McGinn. Ce match gagné 0-1 rentre dans le cadre des éliminatoires du mondial 2022.

Palmarès
 Hibernian
 Coupe de la Ligue écossaise :
 Finaliste : 2020-21.

Distinctions personnelles
 Membre de l'équipe-type de Scottish Championship en 2014

Vie personnelle
Ses frères Stephen McGinn et John McGinn sont aussi footballeurs.

Notes et références

Liens externes

Footballeur écossais
Joueur du Dumbarton FC
Joueur du Dundee FC
Joueur du Chesterfield FC
Joueur du Partick Thistle FC
Joueur du St Mirren FC
Joueur du Hibernian FC
Naissance en octobre 1990
Naissance à Glasgow

Paul McGinn


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatsku

Hrvoje Sep (Vinkovci, 26. veljače 1986.), hrvatski boksač.

Natjecao se u osmini finala Olimpijskih igara 2016. u poluteškoj kategoriji - do 81 kilograma.

Brončanu medalju je osvojio na Europskom amaterskom prvenstvu 2011. i 2015. godine. Momčadski je prvak WSB iz 2011., 2013. i 2015.

Član je Leonarda iz Zagreba.

Izvori

Hrvatski boksači

Hrvoje Sep


Ali Sonko (født 1954 i Gambia) er medejer af Restaurant Noma, hvor han har arbejdet som køkkenmedarbejder siden restaurantens åbning i 2003.

I forbindelse med Nomas midlertidige lukning i februar 2017 meddelte René Redzepi, restaurantens leder, at Sonko i lighed med to andre centrale medarbejdere, var blevet tildelt en andel af ejerskabet.

Ali Sonko blev kendt internationalt i 2010, hvor Noma første gang blev udnævnt til verdens bedste restaurant af Restaurant magazine; personalet var i samlet trop rejst til hædersfesten i London, men Sonko, som er gambiansk statsborger, havde ikke nået at få visum til rejsen til England. Hans Noma-kolleger var derfor iklædt en t-shirt med hans portræt på brystet, da de fik overrakt hædersprisen.

Sonko var landmand i Gambia, da han flyttede til Danmark i 1983.

Henvisninger

Personer fra Gambia

Ali Sonko


Chanathip Songkrasin (født 5. oktober 1993) er en thailandsk fodboldspiller.

Thailands fodboldlandshold

|-
|2012||2||0
|-
|2013||3||2
|-
|2014||7||2
|-
|2015||5||0
|-
|2016||16||1
|-
|2017||||
|-
!Total||33||5
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Thailand

Chanathip Songkrasin


Em 27 de janeiro de 2023, a britânica Nicola Bulley desapareceu de St Michael's on Wyre em Lancashire, Reino Unido. A polícia de Lancashire afirmou que não havia evidências de atividade suspeita ou envolvimento de terceiros no desaparecimento, e sua principal hipótese de trabalho é que Bulley teria caído no rio Wyre. Apesar de uma busca contínua que incluiu mergulhadores da polícia, helicópteros, cães farejadores e drones, nenhum vestígio de Bulley foi encontrado.

Fundo
Nicola Jane Bulley, de 45 anos, nasceu em Essex e mudou-se para Lancashire no final dos anos 1990. Ela tem duas filhas com seu companheiro de 44 anos e sua família é dona de um cão da raça springer spaniel marrom chamado Willow. Eles vivem no bairro de Inskip. Nicola Bulley trabalhava como consultora de hipotecas. Bulley sofria de problemas relacionados ao álcool e à menopausa. A polícia compareceu à casa de Bulley em 10 de janeiro para responder a uma "preocupação com o seu bem-estar".

Desaparecimento
Na sexta-feira, 27 de janeiro de 2023, Bulley dirigiu de sua casa para um vilarejo próximo de St Michael's on Wyre, onde, depois de deixar suas filhas, de 6 e 9 anos, na escola por volta das 08:40 GMT, ela caminhou com seu cachorro ao longo do rio Wyre.

Às 08h53, Bulley enviou um e-mail para o empregador dela. Às 08h57 ela enviou uma mensagem para um amigo para combinar um encontro de suas filhas naquela semana. Ela então entrou em uma chamada do Microsoft Teams às 09h01, mantendo a câmera e o microfone do telefone desativados.

Ela foi vista pela última vez aproximadamente às 09:10 no campo mais alto, andando com o cachorro fora da guia. Às 09h20, acreditava-se que o telefone de Bulley estivesse nas proximidades de um banco à beira do rio no campo mais baixo.  Às 09:30, a chamada do Microsoft Teams foi encerrada por seu organizador.

Às 09h33, um transeunte encontrou o celular de Bulley em cima de um banco, ainda conectado à reunião encerrada. O cachorro, Willow, foi encontrado sozinho perto do local e não mostrava sinais de ter estado no rio. A coleira do cachorro foi encontrada no chão entre o banco e o rio.

Investigação
Após o relato do desaparecimento de Bulley, a polícia de Lancashire imediatamente classificou Bulley em "alto risco" por causa do que descreveu como "vulnerabilidades específicas". Essas vulnerabilidades foram posteriormente esclarecidas como "problemas significativos com o álcool, causados por suas lutas contínuas com a menopausa". Essa classificação aumentou a prioridade e os recursos atribuídos à investigação.

Buscas no rio e na margem do rio de St Michael's on Wyre até o mar não encontraram nada que pudesse ajudar. Em 3 de fevereiro, a polícia de Lancashire afirmou acreditar que as circunstâncias do desaparecimento de Bulley não eram suspeitas, criminosas e não envolviam terceiros. A especulação da polícia de que Bulley havia caído no rio Wyre foi recebida com críticas e ceticismo por muitas pessoas, incluindo a família e amigos de Bulley, que afirmaram que a especulação não teria evidências convincentes. O superintendente da Polícia de Lancashire reiterou que esta era a hipótese de trabalho da força policial, e eles estavam "tão certos quanto [eles] poderiam estar" de que Bulley não havia deixado a área.

A busca envolveu mergulhadores da polícia, um helicóptero, cães farejadores e drones, e contou com a ajuda da Guarda Costeira, resgatistas em montanhas e equipes de bombeiros. Membros da comunidade ajudaram nas buscas e a polícia pediu à comunidade que procurasse as roupas de Bulley, incluindo um colete acolchoado preto, um casaco Engelbert Strauss preto e botas de cano curto Wellington verdes. Ela estava usando seu relógio inteligente Fitbit, mas sua última sincronização de dados foi anterior ao seu desaparecimento e inútil para a investigação.

Em uma coletiva de imprensa realizada em 15 de fevereiro pelo subchefe de polícia Peter Lawson e pela detetive superintendente Rebecca Smith, a polícia de Lancashire afirmou que não havia evidências de atividade criminosa nem de envolvimento de terceiros no desaparecimento de Bulley. Smith criticou os usuários de redes sociais como o TikTok, que visitaram a área "[brincando de] detetives particulares "; ela afirmou que informações falsas, especulações e boatos prejudicaram a investigação policial e afetaram adversamente a família de Bulley. Mais tarde, no mesmo dia, a polícia de Lancashire esclareceu os comentários na conferência referindo-se às "vulnerabilidades específicas" de Bulley e também afirmou que a polícia atendeu a um chamado de preocupação com o bem-estar em sua casa em 10 de janeiro. A revelação da polícia sobre os detalhes de saúde de Bulley foi criticada. A secretária do Interior, Suella Braverman, pediu à polícia que explicasse essa decisão, e Vera Baird comentou que se divulgar os detalhes poderia ajudar na busca, isso deveria ter sido feito imediatamente, e afirmou que era um exemplo de sexismo; outros críticos incluíram as MPs Stella Creasy e Alicia Kearns . A estratégia de mídia da Polícia de Lancashire como um todo foi criticada por ter encorajado boatos e especulações.

Peter Faulding, chefe de uma equipe de mergulhadores envolvidos na busca, descreveu o desaparecimento de Bulley como "estranho", dizendo que em seus 20 anos de carreira ele "nunca tinha visto algo tão raro". Após uma extensa busca no rio Wyre, a equipe subaquática que procurava por Bulley desistiu da operação acreditando que ela não estava no trecho do rio onde os detetives acreditavam que ela havia caído. Faulding disse que sua equipe não conseguiu localizá-la na área do rio Wyre, afirmando: "Essa área é completamente negativa - não há sinal de Nicola nessa área. O foco principal será a investigação policial rio abaixo, que desemboca no estuário. Se Nicola estivesse naquele rio, eu a teria encontrado – isso eu garanto – e ela não está naquele trecho do rio." Faulding acreditava que era improvável que Bulley tivesse sido arrastada para o mar, acrescentando: "Minha opinião pessoal é que acho que temos um longo caminho a percorrer em um rio de maré." Em 9 de fevereiro, a busca foi modificada para Morecambe Bay, na foz do rio Wyre.

Veja também

 Lista de pessoas que desapareceram misteriosamente: 1990-presente

Referências

2023 na Inglaterra
Eventos de janeiro de 2023
História de Lancashire
Pessoas desaparecidas
Pessoas desaparecidas no Reino Unido

Morte de Nicola Bulley


Nemastoma nom. cons., rod crvenih algi iz porodice Nemastomataceae. Postoji dset priznatih vrsta. Tipična je morska alga N. dichotomum iz Atlantskog oceana i Sredozemlja

Vrste
 Nemastoma canariense (Kützing) Montagne
 Nemastoma coliforme J.Agardh
 Nemastoma dichotomum J.Agardh
 Nemastoma dumontioides J.Agardh
 Nemastoma fernandezianum Levring ex J.De Toni
 Nemastoma foliaceum Yamada
 Nemastoma laciniatum J.Agardh
 Nemastoma multifidum (J.Agardh) J.Agardh
 Nemastoma palmatum Harvey
 Nemastoma proliferum Harvey

Izvori

Nemastomatales

Nemastoma (alge)


جامعة مانشستر متروبوليتان  أو (MMU)، رابع أكبر جامعة في بريطانيا تأسست عام 1970. ووجدت أولى كلياتها منذ عام 1889، تعتبر مدرسة العلوم الصحية من أكثر الاقسام تطوراً في مجال ابحاث العلوم الطبية الحيوية وصنفت في المركز التاسع بين الجامعات البريطانية من حيث كمية هذا النوع من الابحاث وجودتها بفضل مركز الأبحاث الملحق بالكلية. تعتمد الجامعة كما بقية جامعات الغرب على المزج بين التفكير النقدي لحل المشكلات والتطبيقات العملية وتوفر دراسة أكثر من 1000 تخصص في مجالات مختلفة بالإضافة إلى تخصصات بحثية.
 الطلاب : 33.490
 الطلاب الجامعيون : 27.265
 الدراسات العليا : 6.020
 الطلبة الآخرين : 200

عن الجامعة
تضم بين جنباتها نوادي الترفيه للطلاب في مباني متعددة منها All Saint و Didsbury و Crew و Alsager.
تمتد مباني الجامعة المتنوعة ما بين تصميم حديث وتصميم عتيق من الطوب الأحمر في سبعة مواقع مختلفة في قلب مانشستر وعلى شارعها الحيوي اكسفورد رود. يلتحق بالجامعة أكبر عدد من طلاب العلاج الطبيعي في المملكة المتحدة وأيرلندا الشمالية ككل كما أنه يلتحق بها ثاني أكبر عدد من طلاب إدارة الأعمال والنُظم.

مراكز أبحاث الجامعة
 مركز Institute of Biomedical Research أبحاث العلوم الطبية الحيوية
 مركز Biophysical and Clinical Research into Human Movement ابحاث الفيزياء الحيوية والابحاث الاكلينيكية لحركة الإنسان.

== مراجع

تأسيسات سنة 1970 في إنجلترا
إنجلترا
مبان ومنشآت في مانشستر
هيئات تعليمية أسست في 1970

جامعة مانشستر متروبوليتان


Fontanar puede referirse a:

Lugares
En España
 Fontanar, municipio de la provincia de Guadalajara.
 Fontanar, localidad del municipio de Pozo Alcón, en la provincia de Jaén.
 El Fontanar, localidad del municipio de Santaella, en la provincia de Córdoba.
 Fontanar de Quintos, localidad del municipio de Córdoba, en la provincia de Córdoba.
 Fontanar de las Viñas, localidad del municipio de Peñas de San Pedro, en la provincia de Albacete.

En Colombia
 Fontanar del Río, barrio del noroccidente de Bogotá.
 Fontanar del Río, parque del noroccidente de Bogotá.

Fontanar (desambiguación)


An Eria clausa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George King ngan Robert Pantling. An Eria clausa in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria clausa


Predaja Japana u kolovozu 1945. je označila konačni završetak drugog svjetskog rata. 10. kolovoza 1945., nakon što su Mandžuriju napale sovjetske trupe i nakon što su SAD izvršile atomsko bombardiranje Hiroshime i Nagasakija, japansko vodstvo - koje je predstavljao Vrhovni ratni savjet (tzv. "velika šestorka") je odlučilo da, načelno, prihvati savezničke uvjete za završetak rata iznesene u Potsdamskoj deklaraciji. Nakon nekoliko dana skrivenih pregovora i neuspjelog državnog udara, car Hirohito se preko radija obratio narodu te u carskoj objavi 15. kolovoza objavio kako Japan pristaje na predaju. Dana 28. kolovoza Vrhovno zapovjedništvo Savezničkih sila započelo je okupaciju Japana. Dana 2. rujna japanska vlada potpisala je Japanski protokol predaje, kojim je službeno završio Drugi svjetski rat. Neke izolirane postrojbe japanskih oružanih snaga u Aziji i na pacifičkim otocima su se odbile predati, te su mjesecima, pa i godinama, sve do 1970-ih, nastavili borbu.

Vanjske poveznice

 Original Document: Surrender of Japan
 United Newsreel of surrender from Google Video
 The last mission over Japan
 Hirohito's Determination of surrender 終戦 Syusen (japanski)
 Tajne bilješke privatnih razgovora britanskog premijera Churchilla i maršala Staljina na Potsdamskoj konferenciji 17. srpnja 1945.

SAD u Drugom svjetskom ratu
Japan u Drugom svjetskom ratu

Kapitulacija Japana


One Week  é um curta-metragem de comédia mudo americano de 1920, estrelado por Buster Keaton, a primeira produção de filme independente que ele lançou. O filme foi escrito e dirigido por Keaton e Edward F. Cline, e dura 19 minutos. Sybil Seely coestrela. O filme contém um grande número de piadas visuais inovadoras, em grande parte pertencentes à casa ou às escadas.

Em 2008, One Week foi selecionado para preservação no Registro Nacional de Filmes dos Estados Unidos pela Biblioteca do Congresso como sendo "culturalmente, historicamente ou esteticamente significativo".

Enredo

A história envolve um casal recém-casado que recebe uma casa do tipo "faça você mesmo" como presente de casamento. A casa pode ser construída, supostamente, em "uma semana". O noivo luta para montar a casa de acordo com esse novo "arranjo". O resultado é uma estrutura assimétrica com paredes giratórias, utensílios de cozinha no exterior e portas no piso superior que se abrem para o ar rarefeito. Durante uma festa de inauguração na sexta-feira 13, uma tempestade gira a casa e seus ocupantes como um carrossel.

Como se isso não bastasse, o casal descobre que construiu a casa no lote errado e deve mudá-la. Eles conseguem movê-lo em rolos, mas ele para nos trilhos da ferrovia. O casal tenta tirá-lo do caminho de um trem que se aproxima, que acaba passando nos trilhos vizinhos. Enquanto o casal parece aliviado, a casa é imediatamente atingida e demolida por outro trem vindo na direção oposta. O noivo olha para a cena, coloca uma placa de 'Vende-se' com a pilha (anexando as instruções de construção) e vai embora com a noiva.

Elenco

 Buster Keaton como o noivo
 Sybil Seely como a noiva
 Joe Roberts como motor do piano

Produção

Desenvolvimento
One Week provavelmente foi inspirado em Home Made, um curta-metragem educacional produzido pela Ford Motor Company em 1919 para promover casas pré-fabricadas. Keaton usou vários elementos vistos no filme, incluindo "o casamento, o Modelo T e o uso das páginas de um calendário diário para mostrar a casa sendo construída em uma semana" em sua paródia cômica.

Knopf observa que One Week é a primeira tentativa de Keaton de se afastar de uma narrativa baseada em enredo, como ele empregou em seu filme anterior The High Sign, para extrair mais e mais piadas de alguns elementos básicos - neste caso, a casa e as escadas.

De acordo com Kevin Brownlow, One Week "estabeleceu o estilo para todos os Keatons futuros; a sequência de gag de abertura... a construção lenta... o clímax frenético... e então aquele clímax superado pela sequência final ". Além disso, o filme lançou a base para as técnicas cinematográficas de seus futuros filmes: "As configurações simples, a iluminação plana da comédia, o uso escasso de títulos - e a excelência geral da direção".

Virginia Fox, que havia sido contratada para o último filme, foi substituída por Sybil Seely, que estrelou One Week . No entanto, a ideia de combinar os filmes nunca se concretizou.

Casting
Sybil Seely interpreta a jovem noiva em sua estreia no cinema. O rival travesso ("Handy Hank") é um ator desconhecido.Joe Roberts teve um breve papel como um homem forte do piano.

Filmagem e efeitos especiais
Muitos efeitos especiais, como a casa girando durante uma tempestade e a colisão do trem, foram filmados no momento em que ocorreram e não foram modelados. A casa foi construída em uma plataforma giratória para que pudesse girar durante a cena da tempestade. A colisão do trem foi filmada na estação de trem de Inglewood.

Keaton reutilizou a lateral de um prédio caindo sobre ele, mas emergindo ileso na abertura de uma janela na parede, do filme Back Stage de Fatty Arbuckle–Keaton; ele reutilizaria a mesma piada em The Blacksmith (1922) e Steamboat Bill, Jr.(1928).

A queda de dois andares de Keaton depois de sair do banheiro foi uma das poucas vezes em que ele se machucou gravemente. Seus braços e costas incharam algumas horas após as filmagens. Seu preparador físico deu-lhe banhos quentes e frios e depois tratou o inchaço com azeite de oliva e linimento para cavalos.

O filme é conhecido por uma cena picante (para a época) envolvendo o personagem de Seely tomando banho. Ela deixa cair uma barra de sabão da banheira e espera até que (como uma mordaça de quebrar a quarta parede) a mão de alguém seja colocada sobre a lente da câmera para que ela possa se inclinar e pega-lo. Embora pretendida como uma piada, a cena apareceu em vários documentários como um exemplo de censura pré-Hays Code.

Lançamento
One Week foi lançado em 1º de setembro de 1920. É considerado o primeiro dos lançamentos independentes de Keaton, embora ele tivesse filmado The High Sign anteriormente. Keaton considerou o último filme um esforço inferior para estrear e o lançou no ano seguinte, quando estava convalescendo de uma lesão. One Week foi um dos lançamentos de maior bilheteria de 1920.

Recepção
A critica do New York Times disse: " One Week, um trabalho de Buster Keaton, é mais divertido do que a maioria das comédias de truques e truques". O Muncie Evening Press escreveu: "'One Week' de Buster Keaton é uma das imagens mais engraçadas já feitas e coloca Buster firmemente de pé como estrela".

O Santa Clarita Valley Signal escreveu: "Se Buster Keaton em 'One Week' se soltasse em um museu, ele faria cócegas nas múmias de novo. Você nunca conheceu uma diversão tão rápida e furiosa quanto a que este comediante inteligente provoca em sua maravilha de sete dias". O Akron Evening Times concorda: "Tem dois rolos de comprimento e cada metro dos dois rolos está repleto de situações de comédia e 'piadas' que dariam início a gargalhadas em uma convenção de agente funerário".

O Los Angeles Evening Express escreveu: "'One Week' de Buster Keaton se destaca em uma classe de comédia por si só". No início de 1921, o filme estava sendo denominado "uma das famosas comédias de Buster Keaton".

Mais de meio século depois, o crítico de teatro e cinema do New York Times, Walter Kerr, escreveu em seu livro de 1975, The Silent Clowns, "Assistir a dezenas e dezenas de comédias curtas do período e depois chegar a One Week é ver aquele coisa que nenhum homem jamais viu: um jardim no momento da floração."

Outros usos
Alguns dos temas de One Week foram reutilizados no curta-metragem dos Três Patetas, The Sitter Downers (1937).

Veja também

 Filmografia de Buster Keaton

Referências

Fontes

Ligações externas

 Ensaio de uma semana  de Daniel Eagan no site do National Film Registry

 One Week na International Buster Keaton Society

Filmes preservados no National Film Registry
Filmes dirigidos por Edward F. Cline
Filmes dirigidos por Buster Keaton
Filmes dos Estados Unidos de 1920
Curtas-metragens de 1920
Filmes mudos dos Estados Unidos
Filmes em língua inglesa

One Week


Dietrich Voigtberger (* 4. April 1941 in Gera; † 17. Dezember 1988 in Berlin) war ein deutscher Ökonom und Politiker. Er war Hochschullehrer und Funktionär der CDU der DDR.

Leben
Der Sohn eines kaufmännischen Angestellten absolvierte nach dem Besuch der Grundschule die Erweiterte Oberschule in Gera, wo er 1959 sein Abitur ablegte. Nach einem dreijährigen Dienst in der Nationalen Volksarmee studierte er von 1962 bis 1967 an der Hochschule für Ökonomie Berlin (HfÖ) Wirtschaftswissenschaften und schloss dieses Studium mit dem Diplom ab. Anschließend war er drei Jahre als wissenschaftlicher Assistent an der HfÖ tätig. 1969 promovierte er zum Dr. oec. Im Anschluss an seine Assistentenzeit übernahm er von 1970 bis 1973 die Leitung der Abteilung Wissenschaftsorganisation am Institut für Regelungstechnik in Berlin. Von 1973 bis 1981 war er wissenschaftlicher Oberassistent an der HfÖ. Seine Habilitierung erfolgte 1979. Anschließend wurde er auf eine Dozentur der HfÖ berufen. 1986 erfolgte die Berufung zum außerordentlichen Professor.

1966 trat Voigtberger in die Christlich-Demokratische Union Deutschlands (CDU) ein. Im Oktober 1970 wurde er Vorsitzender des CDU-Kreisverbandes Berlin-Lichtenberg und im Februar 1981 Vorsitzender des CDU-Bezirksvorstandes Berlin (Nachfolger von Ursula Raurin-Kutzner). Seit dem 15. Parteitag der CDU im Oktober 1982 war er Mitglied des Hauptvorstandes und des Präsidiums der CDU. Zum Abgeordneten der Volkskammer der DDR wurde er 1971 gewählt. In der Volkskammer war er Mitglied des Ausschusses für Arbeit und Sozialpolitik und seit 1986 stellvertretender Vorsitzender der Interparlamentarischen Gruppe. Alle Funktionen hatte er bis zu seinem Tod 1988 inne.

Er pflegte Kontakte mit dem Berlin-Brandenburgischen Bischof Gottfried Forck, mit Altbischof Albrecht Schönherr und mit Peter Kirchner, dem Vorsitzenden der Jüdischen Gemeinde von Berlin (Ost), sowie mit weiteren kirchlichen und politischen Persönlichkeiten.

Sein Grab befindet sich auf dem Karlshorster und Neuen Friedrichsfelder Friedhof in Berlin-Karlshorst. Die kirchliche Trauerfeier in der Kapelle des evangelischen Friedhofs hielt der Generalsuperintendent Günter Krusche. Unter den Trauernden befand sich neben der Witwe, Adelheid Voigtberger, geborene Steudel, u. a. der CDU-Parteivorsitzende Gerald Götting.

Schriften (Auswahl)
 Die Überleitung von Ergebnissen der angewandten Forschung im gesellschaftlichen Reproduktionsprozeß des Sozialismus (mit Arnold Bernwald, Eberhard Heuschkel, Wolfgang Kehr). Dissertation, Berlin 1969.
 Überleitung von wissenschaftlich-technischen Ergebnissen: Möglichkeiten und Methoden der rationellen Gestaltung (mit Alfred Lange). Verlag Die Wirtschaft, Berlin 1975.
 Grundsätze und Methoden zur Bewertung des Ergebnisniveaus der natur- und technikwissenschaftlichen Grundlagenforschung im Sozialismus. Dissertation B, Berlin 1979.

Auszeichnungen
 Otto-Nuschke-Ehrenzeichen in Bronze (1973) und in Silber (1979)
 Verdienstmedaille der DDR
 Vaterländischer Verdienstorden der DDR in Bronze (1985)

Literatur

 Die Volkskammer der Deutschen Demokratischen Republik, 9. Wahlperiode. Staatsverlag der DDR, Berlin 1987.

Weblinks
 Geraer Adressbuch - Einwohnerbuch der STADT GERA 1947/48 - 51. Ausgabe mit den Familien Voigtsberger, S. 284 f. (Zu S. 345 gehen und ok drücken, dann u. 346!)
 Grabstätte Evangelischer Friedhof Berlin-Karlshorst

Einzelnachweise

Person (Gera)
CDU-Mitglied (DDR)
Hochschullehrer (Hochschule für Ökonomie Berlin)
Abgeordneter der Volkskammer
Träger der Verdienstmedaille der DDR
Träger des Vaterländischen Verdienstordens in Bronze
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1941
Gestorben 1988
Mann

Dietrich Voigtberger


Ricardo Roberto Biazzi (San Francisco, Córdoba; 11 de marzo de 1950) es un político y profesor universitario argentino, que ocupó interinamente el cargo de ministro de Educación, en diciembre de 2001.

Biografía
Nació en 1950 en San Francisco, provincia de Córdoba,pero pasó gran parte de su vida en Misiones. Está casado con Ester Valinotto, con quien tiene cuatro hijos. Egresó como abogado de la Universidad Católica de Córdoba. Obtuvo su Especialización en Gestión y Administración Universitaria en las Universidades de Santiago (Chile) y de Quebec (Canadá). Concluyó, luego la Maestría en Administración Universitaria en la Universidad del Salvador, institución en la que también años más tarde obtiene el título de Doctor en Ciencia Política.

Antecedentes en educación
Ejerce la docencia desde 1974 en la Universidad Nacional de Misiones. Profesor titular en diversas cátedras. Entre ellas Derecho Constitucional en distintas carreras de grado y posgrado de las Facultades de Ciencias Económicas y de Humanidades y Ciencias Sociales de la misma Universidad.
Fue Rector de la Universidad Nacional de Misiones (1990-1994). Ocupó la presidencia del Consejo Interuniversitario Nacional (CIN) y fue miembro de la Comisión Nacional de Evaluación y Acreditación Universitaria (CONEAU), designado por el Poder Ejecutivo Nacional, a propuesta de las universidades nacionales (1996-2000).
Defensor de la autonomía universitaria, a la que refiere como "un valor sagrado que es el preservar la independencia de la universidad como poder crítico frente al poder político de turno, frente al poder económico, frente a las corrientes sociales dominantes. Una autonomía que le permita alzar su voz como producto del rigor científico de sus investigaciones, del trabajo cultural de sus docentes, de su comunidad. Que ese alzar la voz sea, en algún sentido, expresión de la libertad creadora, de innovación y anticipación. La universidad anticipándose con posiciones novedosas, producto de aquellas investigaciones frente a la agenda de temas públicos que tiene toda sociedad".
En diciembre de 2001, tras la renuncia del Presidente Fernando De la Rúa en medio de una grave crisis económica, Ramón Puerta asume interinamente la conducción del Poder Ejecutivo y nombra a Biazzi Ministro de Educación de la Nación el 21 de diciembre de 2001, permaneciendo hasta la renuncia de Puerta, días después. Continuó luego como Secretario de Educación de la Nación, durante la presidencia de Eduardo Duhalde. Durante ese período actuó, a la vez, como Secretario Permanente de la Comisión Nacional de la UNESCO en la Argentina. Asumió, más tarde el Rectorado de la Universidad Gastón Dachary hasta el 2004.

Cargos provinciales
En el ámbito provincial, fue Secretario de la Comisión de Asuntos Constitucionales de la Legislatura Provincial de 1974 a 1976 y desde ese año ocupó diversos cargos judiciales (Defensor, Juez, Vocal y Presidente de la Cámara de Apelaciones de la Provincia de Misiones) hasta 1987. Fue miembro, elegido por los abogados de la provincia, del primer Consejo de la Magistratura.
Fue Ministro de Cultura y Educación de Misiones (1995-1999) y Diputado Provincial (PJ, 2005-2009).
Opositor al Frente Renovador de la Concordia Social liderado por Carlos Rovira y Maurice Closs.
Como Legislador propuso una reforma integral al régimen electoral de la Provincia en Misiones, incluyendo la derogación del sistema de lemas, la eliminación de las listas sábanas y la equiparación de géneros en la integración de los cuerpos legislativos. También presentó proyectos de ley para la implementación de un sistema de control público que asegure la transparencia en el manejo de los recursos del Estado y la implementación de un mecanismo de destitución popular de autoridades municipales (revocatoria de mandato), así como otro proyecto para la eliminación de la reelección indefinida de legisladores provinciales, intendentes y concejales.
Legisladores del partido de Rovira y sus aliados lograron sancionar un proyecto de ley declarando la necesidad de la reforma de un solo artículo de la Constitución de la Provincia para permitir la reelección indefinida del gobernador. Biazzi expuso en nombre del reducido bloque de la oposición el rechazo al proyecto, catalogando la iniciativa como un "grave retroceso institucional". Finalmente, la reforma constitucional se frustró al triunfar en las elecciones de constituyentes el Frente Unidos por la Dignidad (FUD) encabezado por el obispo Joaquín Piña que en una sola sesión de la convención votó por el "no" a la reforma y se disolvió.

Convencional constituyente en Santa Fe
En 1994 es elegido Convencional Constituyente para la reforma de la Constitución Nacional por el Partido Justicialista (PJ). Fue miembro de la Comisión Redactora de la Convención que sesionó en las ciudades de Santa fe y Paraná.
Durante los debates, reivindicó "los legítimos reclamos de las provincias, Misiones entre ellas, respecto a la revisión periódica de los parámetros de distribución de la coparticipación y la necesidad de dejar sentados criterios de equidad y solidaridad para definir el nuevo sistema y garantizar con él calidad de vida e igualdad de oportunidades en cada rincón del territorio nacional".
Al tratarse la nueva cláusula educativa que consagró los principios de gratuidad y equidad de la educación pública estatal, decía: "Frontalmente explicito mi punto de vista sobre esta cuestión, y señalo que en lo personal, como lo hice desde el primero hasta el último de los días de mi gestión como Rector, reivindico la educación pública y gratuita en todos los niveles de enseñanza incluida la universitaria".

En el 2011 se postuló como candidato a Gobernador de Misiones, por un frente electoral integrado por sectores del justicialismo, el Partido Agrario y Social y otras fuerzas políticas, quedando en cuarto lugar por el número de votos obtenido.

Referencias

Sanfrancisqueños
Ministros de Educación de Argentina
Abogados de Argentina
Profesores de la Universidad Nacional de Misiones
Diputados provinciales de Argentina (Misiones)
Políticos del Partido Justicialista
Convencionales constituyentes de Argentina en 1994

Ricardo Biazzi


Fanny  Efimovna Kaplan (; real name Feiga Haimovna Roytblat; ; February 10, 1890 – September 3, 1918) was a Russian Jewish woman, Socialist-Revolutionary, and early Soviet dissident. She was arrested for the attempted assassination of Vladimir Lenin and was executed by the Cheka in 1918.

As a member of the Socialist Revolutionary Party, Kaplan viewed Lenin as a "traitor to the revolution" when the Bolsheviks enacted one-party rule and banned her party. On August 30, 1918, she approached Lenin, who was leaving a Moscow factory, and fired three shots, which badly injured him. Interrogated by the Cheka, she refused to name any accomplices and was executed. The Kaplan attempt and the Moisei Uritsky assassination was used by the government of Soviet Russia for the reinstatement of the capital punishment, which had been abolished by the Russian Provisional Government in March 1917.

Early life
Relatively little is known for certain about Kaplan's background. She was born into a Jewish family. Her father was a teacher, and she had seven siblings. There has been confusion about her full name. Vera Figner (in her memoirs, At Women's Katorga), stated that Kaplan's original name was Feiga Khaimovna Roytblat-Kaplan (Фейга Хаимовна Ройтблат-Каплан). However, other sources have stated that her original family name was Roytman (Ройтман), corresponding to the common German and Yiddish surname Reutemann (). She was also sometimes known by the given name Dora.

Kaplan was home educated and soon left home to work as a milliner in Odesa. She became a political revolutionary at an early age and joined a socialist group, the Socialist Revolutionaries (SRs). In 1906, when she was 16 years old, Kaplan was arrested in Kiev over her involvement in a terrorist bomb plot. She was captured after a bomb she and her romantic partner were working on accidentally exploded. She was committed for life to the katorga, a hard labour prison camp. She served in the Maltsev and Akatuy prisons of Nerchinsk katorga, Siberia, where she lost her sight, which was partially restored later. She was released on March 3, 1917, after the February Revolution overthrew the imperial government. As a result of her imprisonment, Kaplan suffered from continuous headaches and periods of blindness.

Kaplan became disillusioned with Lenin in 1917-1918, due to conflict between the SRs and the Bolsheviks. The Bolsheviks had strong support in the soviets, but in the November 1917 elections to the Constituent Assembly, non-Bolsheviks were the majority. When the Assembly met in January 1918, a Socialist Revolutionary was elected president. The Bolsheviks responded by dissolving the Constituent Assembly. By August 1918, the Bolsheviks had banned most other parties. Most recently, they had banned the Left Socialist Revolutionaries (Left SRs), formerly the Bolsheviks' main coalition partners, who had rebelled against them in July in opposition to the Treaty of Brest-Litovsk. Kaplan decided to assassinate Lenin because she considered him "a traitor to the Revolution".

Assassination attempt

On August 30, 1918, Lenin spoke at the Hammer and Sickle, an arms factory in southern Moscow. As Lenin left the building and before he had entered his car, Kaplan called out to him. When Lenin turned towards her, she fired three shots with a FN M1900 pistol. One bullet passed through Lenin's coat, and the other two struck him. One passed through his neck, punctured part of his left lung, and stopped near his right collarbone; the other lodged in his left shoulder.

Lenin was taken back to his living quarters at the Kremlin. He feared  that other plotters might be planning to kill him and refused to leave the security of the Kremlin to seek medical attention. Doctors were brought in to treat him but could not remove the bullets outside a hospital. Despite the severity of his injuries, Lenin survived, but his health never fully recovered from the attack. It has been speculated that the shooting contributed to the strokes that incapacitated and eventually killed him in 1924.

Execution
There are contradictory stories of her capture. According to the testimony of Deputy Commissar S. N. Batulin, he was within 20 steps of Lenin when he heard three shots and saw Lenin face down on the ground. Afterwards, he identified a woman who he felt looked suspicious and detained her. That turned out to be Kaplan. However, the factory commissar N. I. Ivanov claimed to have arrested her after she had been identified by several children, who had followed her down the street. During interrogation by the Cheka, she made the following statement:

Kaplan referenced the Bolsheviks' growing authoritarianism, citing their forcible shutdown of the Constituent Assembly in January 1918, the elections to which they had lost. When it became clear that Kaplan would not implicate any accomplices, she was executed in Alexander Garden. The order was carried out by the commander of the Kremlin, the former Baltic sailor P. D. Malkov and a group of Latvian Bolsheviks on September 3, 1918, with a bullet to the back of the head. Her corpse was bundled into a barrel and set alight. The order came from Yakov Sverdlov, who only six weeks earlier had ordered the murder of the Tsar and his family.

Guilt

Grigory Semyonov, a military commander in the SR who later turned state's evidence against the group, testified in 1922 that Kaplan had been a member of his organization and that he regarded her as the "best person to carry out the attack on Lenin".

Some historians such as Dmitri Volkogonov, Arkady Vaksberg and Donald Rayfield have questioned the actual role of Kaplan in the assassination attempt. Volkogonov suggested that "it is more likely" that Kaplan was actually not the culprit and described her assassination attempt as "another of the many mystifications of Bolshevik history". Vaksberg stated that Lidia Konopleva, another SR, was the culprit and believed that it would be all too comforting that Lenin narrowly avoided being assassinated by a woman whose personality is so far from the stereotype of a national hero. In particular, it had been suggested that she was working on behalf of others and, after her arrest, assumed sole responsibility. The main arguments put forth in that and other versions is that she was nearly blind, and none of the witnesses actually saw her fire the gun. Another argument points to the contradiction between the official Soviet account and official documents, particularly a radiogram by Yakov Peters that mentions the arrest of several suspects, instead of only one. Furthermore, the bullet removed from Lenin's neck after his death was found to have been fired from a weapon other than the one that Kaplan had. Semion Lyandres went so far as to argue that Kaplan was not even a SR.

Legacy

Despite her refusal to name accomplices, the official announcement of the assassination attempt had Sverdlov blame the Right SRs although it denied any involvement. Moisei Uritsky, the People's Commissar for Internal Affairs in the Northern Region and the head of the Cheka in Petrograd, had been assassinated nearly two weeks prior to the attack on Lenin. The Cheka did not find any evidence linking both events, but their occurrence so soon after each other appeared significant in the context of the intensifying civil war. The Bolsheviks' reaction was an abrupt escalation in the persecution of their opponents.

An official decree announcing the Red Terror was issued only hours after the Kaplan shooting and called for an "all-out struggle against enemies of the revolution". In the next few months, about 800 Right SRs and other political opponents of Bolsheviks were executed. During the first year, the scope of the Red Terror expanded significantly.

In fiction

In the 1939 Soviet film Lenin in 1918 directed by Mikhail Romm, Natalia Efron portrayed Kaplan.

In the 1934 Hollywood film British Agent directed by Michael Curtiz, Corinne Williams and Zozia Tanina portray Kaplan.

In the West German TV series  (1967), Peggy Parnas portrays Franja Kaplan.

In the 1983 British TV series Reilly, Ace of Spies, Sara Clee portrays Kaplan.

The life of Fanny Kaplan has also been portrayed in a Ukrainian film My Grandmother Fanny Kaplan (2016) directed by Olena Demyanenko.

Kaplan has been the subject of or character in several plays (including Fanny Kaplan by Venedikt Yerofeyev; Kill me, o my beloved! by Elena Isaeva; The Bolsheviks by Mikhail Shatrov) and books (Europe Central by William T. Vollmann).

Pamela Adlon's character in History of the World, Part II, Fanny Mudman, is loosely based on Kaplan, most notably when she attempts to kill Lenin.

See also
 Leonid Kannegisser
 Fritz Platten

References

  Venedikt Erofeev, 'Fanny Kaplan'
 Elena Isaeva, 'Kill me, o my beloved'

Further reading
Yuri Felshtinsky, Lenin and His Comrades (New York: Enigma Books, 2010), .

External links

 Fanya Kaplan on Spartacus
 Fanya Kaplan Biography at J-Grit: The Internet Index of Tough Jews
 The location in Moscow where Fanny Kaplan shot Lenin

1890 births
1918 deaths
1918 crimes in Europe
People from Volhynian Governorate
Jews from the Russian Empire
Ukrainian Jews
Jews executed by the Soviet Union
Socialist Revolutionary Party politicians
Executed Soviet women
Executed failed assassins
Victims of Red Terror in Soviet Russia
Vladimir Lenin
Soviet assassins
Socialists from the Russian Empire
Jewish socialists
People executed by the Soviet Union by firearm
20th-century Ukrainian women
Female revolutionaries
Executed revolutionaries

Fanny Kaplan


Kruschina von Lichtenburg ist der Familienname folgender Personen:

 Hynek Kruschina von Lichtenburg (1392–1454), böhmischer Adeliger, Landeshauptmann von Glatz, Münsterberg und Frankenstein
 Johann Kruschina von Lichtenburg († 1407), böhmischer Adeliger, Landeshauptmann von Schweidnitz-Jauer

Kruschina von Lichtenburg


Clark Gable (1901–1960) foi um ator estadunidense, muitas vezes referido como "O Rei de Hollywood". Ele teve papéis em mais de 60 filmes de variados gêneros durante uma carreira que durou 37 anos, três décadas dos quais atuou como protagonista. Gable morreu de ataque cardíaco aos 59 anos; sua última aparição na tela foi como um caubói, em "The Misfits", lançado postumamente em 1961.

Nascido e criado em Ohio, Gable viajou para Hollywood, onde começou sua carreira no cinema como figurante em filmes mudos entre 1924 e 1926. Ele progrediu para papéis coadjuvantes nos filmes da Metro-Goldwyn-Mayer, e seu primeiro papel principal em "Dance, Fools, Dance" (1931) foi ao lado de Joan Crawford, que o pediu para o papel. Seu papel no drama romântico "Red Dust" (1932) com Jean Harlow, símbolo sexual da época, fez dele a maior estrela masculina da MGM. Gable ganhou o Oscar de melhor ator pela comédia romântica "It Happened One Night" (1934), de Frank Capra, com a co-estrela Claudette Colbert. Ele foi novamente indicado ao prêmio por seus papéis como Fletcher Christian em "Mutiny on the Bounty" (1935), e como Rhett Butler ao lado de Scarlett O'Hara, personagem de Vivien Leigh, em "Gone with the Wind" (1939). Ele continuamente adquiriu sucesso comercial e crítico com "Manhattan Melodrama" (1934), "San Francisco" (1936), "Saratoga" (1937), "Test Pilot" (1938), e "Boom Town" (1940), três dos quais co-estrelou com Spencer Tracy.

Gable foi um dos mais consistentes artistas de bilheteria da história, aparecendo dezesseis vezes no "Top-Ten Money-Making Stars Poll" ("As Dez Estrelas Que Mais Faturam"), do Quigley anual. Ele apareceu ao lado de algumas das atrizes mais populares de seu tempo. Joan Crawford foi sua atriz favorita para trabalhar, e co-estrelou oito produções ao lado dela. Atuou com Myrna Loy sete vezes, e foi escalado outras seis para trabalhar com Jean Harlow. Também estrelou ao lado de Lana Turner em quatro filmes, e em outros três com Norma Shearer e Ava Gardner.

Em 1999, o Instituto Americano de Cinema o nomeou a sétima maior estrela masculina do cinema clássico estadunidense. Gable recebeu uma estrela na Calçada da Fama de Hollywood em 1960.

Os títulos em português referem-se a exibições no Brasil e Portugal

Longas-metragens

Filmes-propaganda da Segunda Guerra Mundial

Curtas-metragens

Ligações externas

 Clark Gable at the Rotten Tomatoes

Filmografias de atores
Filmografias de pessoas dos Estados Unidos

Filmografia de Clark Gable


Bjørn "Lillebjørn" Falk Nilsen (* 21. Dezember 1950 in Oslo) ist ein prominenter norwegischer Liedermacher und Volkssänger. Er spielt unter anderem Hardangerfiedel und Gitarre. Nilsen wird auch als "Die Stimme von Oslo" bezeichnet, da er seit den 1970ern mehrere bekannte Lieder über die Stadt geschrieben hat.

Leben

Nilsen wuchs in Oslo auf. Dort besuchte er den Musikzweig der Hartvig-Nissen-Schule. Erste Bekanntheit erlange er ab 1966 als Mitglied des Duos The Young Norwegians, das er gemeinsam mit Bjørn Morisse bildete. In dieser Zeit erhielt Nilsen den Namen Lille-Bjørn (deutsch Kleiner Bjørn), da Morisse der Größere der beiden war. Später entfiel der Bindestrich und er begann unter dem Namen Lillebjørn Nilsen aufzutreten. Dem Duo trat später Steinar Ofsdal bei und es wurden von der Gruppe bis zur Auflösung im Jahr 1968 zwei Alben veröffentlicht. Nilsen begann anschließend als Solokünstler aufzutreten. Zudem war er als Schauspieler am Film Himmel og helvete beteiligt. Während er in The Young Norwegians noch englischsprachige Lieder sang, wechselte er als Solokünstler ins Norwegische. Im Jahr 1971 kam sein Debütsoloalbum Tilbake heraus. Mit diesem Album konnte er sich als sozial und politisch engagierte Liedermacher in der norwegischen Musikwelt positionieren und er erreichte den ersten Platz der norwegischen Albumcharts. Inspiriert war er dabei von Amerikanern wie Pete Seeger und Bob Dylan.

Auch mit seinen folgenden Alben und Liedern konnte sich Nilsen wiederholt in den norwegischen Musikcharts platzieren. Als Single in die Musikcharts stieg 1973 das Lied Barn av regnbuen (deutsch Kinder des Regenbogens) sowie 1974 das Lied Haba Haba ein. Bei ersterem handelte es sich um eine norwegische Übersetzung von Pete Seegers Song My Rainbow Race. Viele von Nilsens Lieder entwickelten sich in Norwegen zudem zu populären Klassikern. Für sein Album Portrett konnte Nilsen beim Musikpreis Spellemannprisen für das Musikjahr 1973 in der Kategorie "Årets Viseplatte" gewinnen. Seine zweite Solo-Auszeichnung erhielt er beim Spellemannprisen 1982 in der Kategorie "Årets Vise" für das Album Original Nilsen. Insgesamt wurde er beim Spellemannprisen zwischen 1973 und 1988 fünf Mal als Solokünstler nominiert. 1987 erhielt er den Fritt-Ord-Preis.

Neben seiner Solokarriere kooperierte er weiterhin mit anderen Künstlern. So arbeitete er wiederholt mit Steinar Ofsdal zusammen und er wurde Teil der Gruppen Ballade! und Gitarkameratene. Die Supergruppe Ballade! war eine Zusammenarbeit mit Birgitte Grimstad, Åse Kleveland und Lars Klevstrand, die von Ende der 1970er-Jahre bis 1980 andauerte. Die Gruppe veröffentlichte zwei Alben, von denen Nilsen Haupt-Songwriter war. Beim Spellemannprisen 1980 gewann Ballade! mit dem Werk Ekstranummer in der Kategorie "Viser". Als Mitglied des Projekts På stengrunn war er daran beteiligt, Gedichte von Rudolf Nilsen – einem Dichter der Arbeiterbewegung – in Lieder umzuwandeln. Beim Spellemannprisen 1974 war er als Teil von Lillebjørn med venner für das Werk Og Fia hadde sko in der Kinder-Album-Kategorie nominiert. Die Supergruppe Gitarkameratene bestand von 1988 bis 1994 aus Nilsen, Øystein Sunde, Halvdan Sivertsen und Jan Eggum. Sie gewann beim Spellemannprisen 1990 in der Kategorie "Visesang" und wurde zudem mit dem Årets Spellemann ausgezeichnet, einem Preis für Personen und Gruppen, die sich in einem Musikjahr besonders hervorgetan haben. Nilsen trat in seiner Karriere auch wiederholt außerhalb von Norwegen auf. Seine Tourneen führten in unter anderem in andere skandinavische Länder sowie in die USA.

Im Jahr 2010 erhielt Nilsen den norwegischen Gammlengprisen für seine musikalische Lebensleistung. Am 26. April 2012 sangen über 40.000 Norweger das Lied im Rahmen einer Protestdemonstration gegen Anders Behring Breivik, der als Angeklagter im Prozess wegen der von ihm verübten Anschläge angegeben hatte, Nilsen für ein "sehr gutes Beispiel eines Marxisten" und das Lied für "Gehirnwäsche" zu halten. Im Juni 2022 wurde er mit dem norwegischen Verdienstorden Sankt-Olav-Orden in der Ordensklasse Ritter 1. Klasse ausgezeichnet. Beim Spellemannprisen 2022 wurde er mit dem Ehrenpreis ausgezeichnet.

Nilsen veröffentlichte über die Zeit hinweg mehrere Bücher, unter anderem Kinderbücher und Gitarrenbücher.

Auszeichnungen
Spellemannprisen
 1973: "Årets Viseplate" (für Portrett)
 1979: Nominierung in der Kategorie "Viseplate" (für Oslo 3)
 1982: "Årets Vise" (für Original Nilsen)
 1985: Nominierung in der Kategorie "Visesang" (für Hilsen Nilsen)
 1988: Nominierung in der Kategorie "Visesang" (für Sanger)
 2022: "Ehrenpreis des Jahres"

Weitere
 1983: Prøysenprisen
 1984: Oslo Bys kunstnerpris
 1987: Fritt-Ord-Preis (Fritt Ords Honnør)
 2017: St.-Hallvard-Medaille
 2022: Sankt-Olav-Orden, Ritter erster Klasse

Diskografie

Alben

Weitere Alben
 Haba Haba (1974)
 Hei fara! Norske folkeviser (1974)
 Oslo (1978)
 Live at Sioux Falls (USA 1980)
 Ballade! Ekstranummer (1980)
 Tekst og musikk: Lillebjørn Nilsen (1986)
 Sanger (1988)
 Haba Haba (1995)
 Byen med det store hjertet (Wiederveröffentlichung 2003)
 Tilbake (Wiederveröffentlichung 2003)
 Portrett (Wiederveröffentlichung 2003)

Singles

Weblinks
 Lillebjørn Nilsens offizielle Homepage (norwegisch, englisch)

 Lillebjørn Nilsen im Store norske leksikon (norwegisch)
 Lillebjørn Nilsen im Norsk biografisk leksikon (norwegisch)
 Lillebjørn Nilsen auf filmfront.no (norwegisch)
 Lillebjørn Nilsen auf mic.no im Norsk pop- og rockleksikon (norwegisch)

Einzelnachweise

Liedermacher
Gitarrist
Filmschauspieler
Träger des Sankt-Olav-Ordens (Ritter 1. Klasse)
Person (Oslo)
Träger des Spellemannprisen
Norweger
Geboren 1950
Mann

Lillebjørn Nilsen


Carlos Múnera (Medellín, Colombia; 15 de abril de 1991) es un futbolista colombiano. Juega como volante de creación y su equipo actual es el Boyacá Chicó de la Categoría Primera A colombiana.

Clubes

Palmarés

Torneos nacionales

Referencias

Futbolistas de Colombia
Futbolistas del Atlético Nacional

Futbolistas del Boyacá Chicó

Carlos Múnera


Årøya, otok u Finnmarku, Norveška
Arøya, skupina otoka u Telemarku, Norveška
Aroya, Colorado, mala, ruralna neinkorporirana zajednica u okrugu Cheyenneu u Coloradu, SAD
Arrouya, Aroyat
Arroyo (razdvojba)

Aroya


El LXIX Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en Lahti (Finlandia) entre el 10 y el 15 de noviembre de 1999 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Finlandesa de Halterofilia.

En el evento participaron 332 halterófilos (210 hombres y 122 mujeres) de 53 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Pág. de la IWF  .
Resultados oficiales  (1997-2007) .
Base de datos iat.uni-leipzig.de .

1998
Halterofilia en 1998
Deporte en Lahti
Finlandia en 1998

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1998


Le Jardin zoologique de Garoua est un jardin zoologique et botanique situé à Garoua, au Cameroun.

Histoire
Le parc zoologique test mis en place en juillet 2020.

Espèces animales présentées au zoo
Lion, chimpanzé, gazelle à front roux, python royal, crocodile du Nil, pygargue vocifer, hyène tachetée ,grue couronne ,dromadaire, chacal à flanc rayé, cobra des forêts, vervet.

Notes et références

Liens externes

Garoua

Jardin zoologique de Garoua


Arsuz, Hatay ilinin bir ilçesidir. Amanos Dağları ve Akdeniz kıyısı arasında yer almaktadır. 2020 yılı itibarıyla 97.217 kişilik nüfusa sahiptir. Uluçınar ile Gökmeydan mahallelerinden oluşan ilçe merkezine tamamı dağlık ve kırsal kesimlerde bulunan 25 köy bağlıdır. İlçenin ekonomik durumu tarım, hayvancılık, turizm ve balıkçılığa dayanmaktadır. Arsuz, yüzölçümü bakımından Hatay'ın 4. büyük ilçesidir.

Tarihçe
Arsuz ilçesi, tarihi boyunca; Rhosus, Rhopolis, Port Panel, Kabev, Arsous ve bugünkü adı olan Arsuz isimlerini almıştır. Arsuz'da ilk yerleşim çok eskilere dayanmaktadır. Ancak bilinen tarihi Selevkoslarla başlamaktadır. Arsuz, M.Ö. 300 yıllarında Makedonya Kralı Büyük İskender'in generallerinden Selevkos I. Nikator'un, M.Ö. 64 yılında Roma'nın, M.S. 638 yılında Arapların, M.S. 969 yılında Bizans'lıların ve 1268 yılında ise Memlüklüler'in egemenliği altına girmiştir. Arsuz, Bizans ve Roma dönemlerinde çok önemli bir liman ve yerleşim yeri konumundaydı. Bu dönemlere ait tarihi bir bölümü günümüzde mevcut olup, askeri bölge içerisinde bulunmaktadır. 30 Aralık 1994 tarihinde Uluçınar ve Arpaçiftlik köylerinin birleştirilmesiyle belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Arsuz, 12 Kasım 2012'de 6360 sayılı kanun ile İskenderun'a bağlı bir belde iken ilçe oldu.

Coğrafya
Arsuz ilçesinin yüzölçümü 462 km²'dir. Arsuz, Hatay il merkezine 87 kilometre uzaklıktadır. İlçe topraklarının kuzeyinde İskenderun, kuzeydoğusunda Belen, doğusunda Amanos dağları, güneyinde Samandağ ve batısında Akdeniz bulunur. Hatay'ın kıyı şeridinin yaklaşık %20'si Arsuz ilçe sınırları içerisindedir. Ayrıca Arsuz 462 km²'lik yüzölçümüyle Hatay yüzölçümünün %8,4'ünü oluşturur. Arsuz ilçe toprakları genelde düz alanlarla kaplıdır. Amanos Dağları'na yakın kesimlerinde yüksek tepeler, vadiler ve platolar bulunmaktadır. İlçenin rakımı 3 metredir. Arsuz ilçe merkezi, Uluçınar ve Gökmeydan mahalleleri olmak üzere 2 mahalleden oluşmaktadır ve Akdeniz kıyısında düz bir alanda kurulmuştur. İlçenin en önemli akarsuları Zilli ve Arsuz çaylarıdır.

Nüfus
2020 yılı nüfus sayımı sonuçlarına göre Arsuz'un nüfusu 97.217'dir.

Tarihî yerler
Arsuz ilçe merkezinde bulunan dünyanın en eski kiliselerinden biri kabul edilen Maryo Hanna Kilisesi ve Arsuz'a bağlı Hacıahmetli köyü yakınlarında Meryem Ana'nın banyo yaptığı yer olduğu iddia edilen Meryem Ana Havuzu bulunmaktadır.

Arsuz Kalesi
Arsuz ilçesinin 30 km kadar güneyinde bulunan Kale köyünde Selçuklular zamanında yapıldığı tahmin edilen bir kale bulunmaktadır. Kale denize paralel olarak yüksekliği 10 metre olan bir tepe üzerinde inşa edilmiştir. Kalenin hangi tarihte yapıldığına dair bilgi yoktur. Ancak köyün adından da anlaşıldığı gibi eski zamanlarda bu köyde bir kalenin olduğu bilinmektedir. Kalenin adının ise Arsuz Kalesi olduğu tahmin edilmektedir. Kale denizden gelebilecek saldırılara karşı büyük bir beton duvarla üstü kapatılmıştır. Günümüzde kalenin bulunduğu yer yıkılmış ve yok olmuş durumdadır. Ancak kalenin kalıntılarını görmek mümkündür.

Ulaşım
Arsuz ilçe merkezinden bağlı mahalle ve köylere ulaşım minibüs ve dolmuşlarla sağlanmaktadır. İlçe merkezinden köylere dolmuş ve minibüs bulmak mümkündür. Arsuz ilçesine ulaşım karayolu ile sağlanmaktadır. İskenderun - Arsuz ilçe yolu 37 km'dir. Hatay - Arsuz otoyolu ise 87 km'dir. Arsuz'un 10 km güneyinde Konacık köyünde bir balıkçı barınağı bulunmaktadır.

Coğrafi konum
Arsuz ilçesi, coğrafi konum ve yüzölçümü bakımından Hatay'ın 4.büyük ilçesi konumunda bulunmaktadır. Arsuz, 462 km² alana sahiptir. İlçe merkezinin ortalama rakımı 3 metre civarındadır. Dağlık kesimlerinde en yüksek rakımı ise 1.700 metrenin üzerindedir. Arsuz ilçe topraklarının doğusunda Amanos dağları, batısında Akdeniz ve ortasında Arsuz ovası bulunur. Ayrıca Arsuz; kuzeyde İskenderun, kuzeydoğuda Belen, doğuda Antakya ve güneyde Samandağ ilçeleriyle komşudur. Aşağıkepirce köyünden başlayan Arsuz ilçesinin sınırı sahil şeridine takiben Kale köyüne kadar uzanır. İlçe topraklarının sonlandığı noktanın karşısında Samandağ ilçesinin Keldağı vardır. Arsuz ilçesinin 40 kilometre uzunluğunda kıyı şeridi bulunmaktadır. Bu bakımdan Hatay'ın en uzun kıyı şeridine sahip 2.ilçesi konumundadır.

Dağ ve tepeler
Arsuz ilçe topraklarının %50,5'ini dağlar, %45,7'sini ovalar ve %5,3'ünü platolar oluşturur. İlçe topraklarının doğu-güney hattında Amanos Dağları yer almaktadır. Arsuz ilçe sınırları içerisinde kalan en yüksek nokta 1.755 metre ile Daz tepedir. İlçe sınırları içinde kalan bir diğer önemli nokta ise Arsuz - Belen ilçe sınırında bulunan Çobandede tepesidir. Bu tepenin en yüksek rakımı 1.722 metre civarındadır.

Jeolojik yapı
Arsuz ilçe topraklarının ana çatısını Amanos Dağları ve Arsuz düzlüğü oluşturur. Bu dağ sırası ile ovanın jeolojik yapısını peridotit ve serpantin gibi gabro yeşil kütleler oluşturmaktadır.

Bitki örtüsü
Arsuz ilçesinin doğal bitki örtüsünü makiler ve ormanlar oluşturur. Amanos Dağları'nın denize bakan kesimlerinde makilik alanlarda 800 metreden 1200 metreye dek ardıç gibi ibreli ağaçlarla meşe, kayın, kızılcık, kavak ve çınar gibi yapraklı ağaçları bulunmaktadır. 1200 metrenin üzerinde ibreli ağaçlardan kızılçam, karaçam, sedir ve yer yer ardıçlardan oluşan geniş ormanlar bulunur.

Akarsular
Arsuz ilçesinin en önemli akarsuları; Zilli, Hacıahmetli, Arsuz, Avcılarsuyu, Hüyük ve Konacık çaylarıdır. Dağlardan kaynaklanan sular küçük dereler halinde denize dökülmektedir.

Baraj ve göller
Arsuz ilçe sınırları dahilinde Madenli köyü mevkiinde bulunan Zilli çayı üzerinde Arsuz Gönen Barajı ve Konacık köyü yakınlarında ise Arabın gölü kanyonu bulunmaktadır.

Yeraltı zenginlikleri
Arsuz ilçesinde asbest varlığı bulunmaktadır. Asbestin toplam rezervi 3 milyon 523 bin 300 tondur.

Enerji ve tabii kaynaklar
Arsuz'un Kale Köyünde 1320 MW'lık
Güney Akdeniz Entegre Termik Santrali yapılacaktır.
Arsuz ilçesi Rüzgâr, Güneş, Hidroelektrik ve Jeotermal gibi yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanılmasında çok verimli ve uygun bir coğrafi bölgede bulunmaktadır. Arsuz çok rüzgârlı ve çok güneş alan bir yerleşim yeridir, bu açıdan tabii kaynakları oldukça verimlidir.

İklim
Arsuz ilçesinde Akdeniz iklimi görülmektedir. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlı geçmektedir. Temmuz ayı 8 mm yağışla yılın en kurak ayıdır. Ocak ayı 152 mm yağışla yılın en fazla yağış alan ayıdır. Ağustos ayı 34,7 °C ile yılın en sıcak ayıdır. Ocak ayı 10,3 °C ile yılın en soğuk ayıdır. Yılın en kurak ve en yağışlı ayı arasındaki yağış miktarı 144 mm'dir. Yıl boyunca ortalama sıcaklık 17,4 °C civarında seyretmektedir.

Ekonomi
Arsuz ilçesinin ekonomisi turizm, tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Başlıca tarımsal faaliyetler arpa ve buğday gibi tahıl ürünleri yetiştiriciliği ağırlıklı olmak üzere, patates, soğan, patlıcan, domates, biber, maydanoz, ıspanak, mısır, kayısı, pamuk, üzüm, portakal, limon, muz, yer fıstığı ve zeytin en çok yetiştirilen sebze ve meyve tarımından oluşmaktadır. Ayrıca köylerde ve yaylalarda besicilik yoluyla hayvancılık ile arıcılık yapılmaktadır. Arsuz'un birçok köyünde büyük baş ve küçük baş hayvancılık yapılmaktadır. Kıyı kesimlerinde küçük çapta balıkçılık'ta yapılmaktadır. Arsuz ilçe topraklarının %50,4'ü tarım arazisidir. İlçede; Arsuz İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü, 1864 Sayılı Arsuz Tarım Kredi Kooperatifi ve T.C. Ziraat Bankası Arsuz Şubesi tarafından çiftçilere tarım ve hayvancılık alanında destek verilmektedir.

Altyapı bilgileri
Arsuz ilçe merkezi ve mahallelerinde elektrik, su, telefon ve kanalizasyon şebekesi mevcuttur. Ancak köylerde elektrik ve su hattı vardır, Fakat telefon ve kanalizasyon şebekesi yoktur. İlçede; Arsuz Ptt Merkez Müdürlüğü, Tedaş Arsuz İlçe İşletme Şefliği ve  Hatsu Arsuz İlçe İşletme Şefliği bulunmaktadır.

Eğitim
2015 yılı verilerine göre İlçede; Arsuz Halk Eğitim Merkezi, 4 Anaokulu, 9 Lise, Mesleki ve Teknik Lisesi, 77 İlk ve Ortaokulu, 5 Rehberlik ve Araştırma Merkezi ve özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi ile 3 Sürücü Kursu bulunmaktadır.

Sağlık
Arsuz ilçesinde; Özel Medica Arsuz Tıp Merkezi Arsuz Toplum Sağlığı Merkezi, Arsuz 1.Nolu 112 Acil Sağlık Hizmetleri İstasyonu, 2 Sağlık Kabini, 13 Aile Sağlığı Merkezi, 17 Aile Hekimliği Birimi ve 27 eczane bulunmaktadır. 2023 senesinin Şubat ayında Arsuz Devlet Hastanesi hizmete açılmıştır.

Asayiş ve güvenlik
Arsuz ilçesinin asayiş ve güvenliği, Arsuz İlçe Emniyet Müdürlüğü ve Arsuz İlçe Jandarma Komutanlığı birimleri tarafından sağlanmaktadır. İlçe Emniyet Müdürlüğü'ne bağlı Arsuz Polis Merkezi Amirliği ile Mobese Komuta Merkezi bulunmaktadır.

Yerel yönetim
Şu an Kaymakamlık görevini Hacı Hasan Gökpınar yürütmektedir. 2019 Türkiye yerel seçimleri sonucunda Asaf Güven Arsuz Belediye Başkanlığı görevini yürütmektedir.

İdari yapı
2012 yılında TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanunla Arsuz ilçesi kurulmuştur. Belde belediyeleri kapatılarak mahalleye dönüştürülmüştür. Arsuz, 8 mahalle ve 17 köyden oluşmaktadır.

Mahalleler
Uluçınar (Merkez), Gökmeydan (Merkez), Arpaçiftlik, Çetillik, Gözcüler, Akçalı, Üçgüllük, Madenli, Karaağaç

Köyler
Aşağıkepirce, Yukarıkepirce, Derekuyu, Kurtbağı, Gülcihan, Beyköy, Karagöz, Hacıahmetli, Arpagedik, Hüyük, Avcılarsuyu, Haymaseki, Tülek, Konacık, Işıklı, Tatarlı, Kale,Nergizlik

Belediye
Arsuz'da belediye teşkilatı ilk kez 1995 yılında kurulmuştur. Uluçınar (Arsuz) 1987 yılında bucak merkezi olurken, 1995 yılında Arsuz belde belediyesi kurulmuş ve 2014 yılında Arsuz ilçe belediyesi olmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. Arsuz Kaymakamlığı
 T.C. Arsuz Belediyesi

Arsuz


The Maggot es un álbum de Melvins publicado en 1999 por Ipecac Recordings, este disco es la primera parte de la trilogía: The Maggot, The Bootlicker y The Crybaby que fue lanzada en formato de vinilo el 27 de noviembre de 2000. The Maggot es el primer lanzamiento en el sello de Mike Patton de Faith No More luego de la ruptura con Atlantic Records, las trilogías fueron grabadas todas al mismo tiempo y publicadas en lapsos de varios meses.

En la versión de CD todas las canciones se dividen en dos pistas y hay una pequeña muestra de la canción "Toy" (el primer tema de The Bootlicker) después del final de "See How Pretty, See How Smart".

Lista de canciones
Todas las canciones escritas por Buzz Osborne excepto donde lo indique.

Personal
 The Melvins - productor
 King Buzzo -  Guitarra, voz y bajo
 Dale Crover - drums, guitarra y voz
 Kevin Rutmanis - bajo, bajo slide y gritos
 Tim Green - ingeniero de sonido y productor
 Mackie Osborne - Arte

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de Ipecac Recordings
Álbumes de 1999
Álbumes de Melvins
Álbumes en inglés

The Maggot (álbum)


Turnê Meus Encantos é a terceira turnê da cantora brasileira Paula Fernandes. O primeiro show que aconteceu no dia 25 de maio de 2012 no Credicard Hall para 7 mil pessoas em São Paulo. A turnê ganhou 2 vezes a categoria "Melhor Show" no "Prêmio Multishow de Música Brasileira", em 2012 e 2013.

Antecedentes
Após lançar seu quarto álbum de estúdio Meus Encantos, a cantora anunciou o lançamento da sua turnê, ainda na coletiva de imprensa do projeto.

Sinopse
A turnê teve como parte da cenografia a natureza, que é uma das principais fontes de inspiração da mineira; ela recria elementos no palco como chuvas, cachoeiras, flores e montanhas, por meio de LEDs, moving lights, projeções e efeitos 3D; ainda contava com uma lua minguante de 3 metros que descia no palco com a cantora enquanto cantava a canção "Cuidar Mais de Mim". O show teve direção de Márcio Monteiro, produtor musical da cantora.

Datas

Prêmios e indicações

Prêmio Multishow de Música Brasileira

|-
|rowspan="1"|2012
|rowspan="2"|Melhor Show
|rowspan="2"|Turnê Meus Encantos
|rowspan="2"
|-
|2013
|}

Paula Fernandes
Meus Encantos

Turnê Meus Encantos