Ryan Peniston (nascido em 10 de novembro de 1995) é um tenista britânico, natural de Essex. Ele tem a melhor classificação mundial de simples, de posição 123, alcançada em julho de 2022, e de duplas na posição 384, alcançada no mesmo mês e ano.

Vida pessoal
Ryan Harold Peniston nasceu em novembro de 1995, filho de Paul e Penny (nascido Gok). Tem dois irmãos mais velhos, Sam e Harry. Quando criança, Peniston sobreviveu ao rabdomiossarcoma, um câncer de tecido mole, e teve que fazer uma cirurgia para remover um tumor e quimioterapia. O câncer retardou seu crescimento, e ele era muito menor do que seus colegas de classe até os dezesseis anos. Aos treze, ele se mudou para Nice, França, para treinar na ISP Academy antes de ir para a faculdade aos dezoito. Formado pelo programa de tênis da Universidade de Memphis, ele integrou à equipe universitária da GB que conquistou a primeira medalha de ouro por equipes da nação no Master'U Championships.

Carreira profissional

2020: Battle of the Brits (Batalha dos britânicos)
Durante a pandemia COVID-19 em 2020, Peniston participou do torneio 'Battle of the Brits' e se saiu bem, perdendo apenas nos tie-breaks do set final contra os jogadores do top-50 Dan Evans e Cameron Norrie.

2021: estreia nas duplas ATP
Peniston venceu a etapa de Heraklion do ITF Men's World Tennis Tour 2021 (abril-junho) em 30 de maio de 2021, cedendo apenas três jogos para Yuta Shimizu ao vencer a final em sets diretos e perdendo apenas um set em todo o torneio. Ele recebeu um wildcard para as chaves principais de simples e duplas do Nottingham Open 2021. Então recebeu um wildcard para a chave principal de duplas do Queen's Club Championships 2021, jogando ao lado de Liam Broady, e o sorteio classificatório no simples. Na primeira rodada das duplas, Peniston e Broady derrotaram Alexander Bublik e Nicholas Monroe em sets diretos. No qualifying simples, Peniston derrotou Marc-Andrea Hüsler antes de perder para o Aleksandar Vukic em 3 sets.

2022
Peniston fez sua estreia na chave principal de simples da ATP no Queen's Club Championships como um wildcard, onde ele surpreendeu o primeiro cabeça-de-chave e número 5 do mundo Casper Ruud em sets diretos para sua primeira vitória na ATP.

Ele também representou a Grã-Bretanha na Copa Davis em 2019.

Tenistas do Reino Unido

Ryan Peniston


Operation Antler may refer to:
 Operation Antler (nuclear tests), a series of nuclear tests conducted at Maralinga, Australia, between 14 September and 9 October 1957.
 Operation Antler (Porton Down investigation), the investigation into events at Porton Down in the period from 1939 to 1989

Operation Antler


Williamson Murray (Nova Iorque, 23 de novembro de 1941 – Fairfax, 1 de agosto de 2023) foi um historiador e autor norte-americano. Ele foi autor de inúmeras obras sobre história e estudos estratégicos, e atuou como editor em outros projetos extensivamente. A partir de 2012, ele foi professor emérito de história na Ohio State University.

Educação e serviço
Murray frequentou a Universidade de Yale, graduando-se em 1963 com honras em história.  Após a formatura, ele serviu como oficial da Força Aérea dos Estados Unidos por 5 anos. Ele foi designado para uma missão no Sudeste Asiático com a 314ª Ala de Transporte Aéreo Tático operando C-130s. Após o serviço militar, ele retornou a Yale como estudante de pós-graduação no Departamento de História e, em 1974, obteve seu Ph.D. na história militar-diplomática.

Carreira
Após sua formatura em Yale, Murray lecionou no departamento de história da escola por dois anos. Em 1977, ele conseguiu um emprego na Ohio State University como historiador militar e diplomático. Ele foi premiado com o Alumni Distinguished Teaching Award em 1987. Ele se aposentou da Ohio State em 1995 como professor emérito de história. Ele ensinou em várias universidades, academias militares e faculdades de guerra, incluindo o United States Air War College, a Academia Militar dos Estados Unidos e o Naval War College. Ele serviu como secretário do Navy Fellow no Navy War College, o Centennial Visiting Professor na London School of Economics, o Professor Matthew C. Horner de Teoria Militar na Universidade do Corpo de Fuzileiros Navais, a Cátedra Charles Lindbergh no Museu do Ar e do Espaço do Smithsonian, e o Professor Harold K. Johnson de História Militar no Colégio de Guerra do Exército".

Ele foi autor de inúmeras obras sobre história e estudos estratégicos, e atuou como editor em outros projetos extensivamente.

A partir de 2012, ele foi professor emérito de história na Ohio State University.

Morte
Murray morreu no dia 1° de agosto de 2023, aos 81 anos, em Fairfax, Virgínia.

Obras

 2017: America and the Future of War: The Past as Prologue
 2016: A Savage War: A Military History of the Civil War (co-autor com Wayne Wei-siang Hsieh.)
 2014: The Iran-Iraq War (cco-autor com with Kevin Woods)
 2014: Successful Strategies, Triumphing in War and Peace from Antiquity to the Present (co-editado com Richard Sinnreich)
 2012: Hybrid Warfare: Fighting Complex Opponents from the Ancient World to the Present (co-editado com Peter Mansoor)
 2011: The Shaping of Grand Strategy: Policy, Diplomacy, and War (co-editado com Richard Hart Sinnreich and James Lacey)
 2011: War, Strategy, and Military Effectiveness
 2011: Military Adaptation in War: With Fear of Change
 2009: Conflicting Currents: Japan and the United States
 2009: The Making of Peace: Rulers, States, and the Aftermath of War (co-editado com James Lacey)
 2007: Calculations, Net Assessment and the Coming of World War II (co-autor com Allan R. Millett)
 2006: The Past as Prologue: The Importance of History to the Military Profession (co-editado com Richard Sinnreich)
 2003: The Cambridge History of War (editor colaborador)
 2003: The Iraq War: A Military History (co-autor com Major General Robert Scales, Jr.)
 2001: A War To Be Won: Fighting the Second World War (co-autor com Allan R. Millett)
 2001: The Dynamics of Military Revolution: 1300-2050 (co-editado com MacGregor Knox)
 1999: War in the Air: 1914-1945
 1996: Military Innovation in the Interwar Period (co-editado com Allan R. Millett)
 1995: The Air War in the Persian Gulf
 1994: The Making of Strategy: Rulers, States, and War (co-editado com MacGregor Knox and Alvin Bernstein)
 1992: Calculations, Net Assessment and the Coming of World War II (co-editado com A Allan R. Millett)
 1992: German Military Effectiveness
 1991: Military Effectiveness: Three volumes: The First World War, The Interwar Period, and the Second World War (co-editado com Allan R. Millett)
 1985: Luftwaffe
 1984: The Change in the European Balance of Power, 1938-1939: The Path to Ruin

Referências

Links externos

 Prof. Williamson Murray on Grand Strategy

Historiadores dos Estados Unidos

Williamson Murray


Koeficijent apsorpcijske moći vina je pokazatelj kojim se koristimo u vinarstvu. Oznaka je At. Pokazuje koliko vino može količinski apsorbirati plinovitog ugljičnog dioksida u litri vina. Obujam ugljičnog dioksida izražen je u litrama. Uvjeti pri kojima važi je temperatura ledišta vode i tlaka zraka pri mirnom vremenu na morskoj razini, 1 bar.

Njime se služimo u obrascu za potrebnu količinu šećera u šećernom sirupu za tiražni liker:

X=(Pt x At / 0,247) + 3, pri čemu je:

X = količina šećera u g/l vina

Pt = željeni tlak u boci

At = koeficijent apsorpcijske moći vina

Izvori

Enologija

Koeficijent apsorpcijske moći vina


Baron Augustin-Louis Cauchy  (; ; 21 Ağustos 178923 Mayıs 1857), matematiksel analiz ve sürekli ortam mekaniği de dahil olmak üzere matematiğin çeşitli dallarına öncü katkılarda bulunan bir Fransız matematikçi, mühendis ve fizikçiydi. Daha önceki yazarların cebrin genelliğinin buluşsal ilkesini reddederek, kalkülüs teoremlerini ifade eden ve kesin olarak kanıtlayan ilk kişilerden biriydi. Soyut cebirde karmaşık analiz ve permütasyon gruplarının çalışmasını neredeyse tek başına kurdu.

Derin bir matematikçi olan Cauchy, çağdaşları ve halefleri üzerinde büyük bir etkiye sahipti; Hans Freudenthal şunları söyledi: "Cauchy'nin adı başka herhangi bir matematikçiden daha fazla kavram ve teoremlere verilmiştir (yalnızca esneklikte Cauchy için adlandırılan on altı kavram ve teorem vardır)." Cauchy üretken bir yazardı; matematik ve matematiksel fizik alanlarında çeşitli konularda yaklaşık sekiz yüz araştırma makalesi ve beş tam ders kitabı yazdı.

Biyografisi

Gençliği ve eğitimi
Cauchy, Louis François Cauchy (1760-1848) ve Marie-Madeleine Desestre'nin oğluydu. Cauchy'nin iki erkek kardeşi vardı: 1847'de istinaf mahkemesinin bir bölümünün başkanı ve 1849'da bir temyiz mahkemesi yargıcı olan Alexandre Laurent Cauchy (1792-1857) ve aynı zamanda birkaç matematik eseri de yazan yayıncı Eugene François Cauchy (1802-1877).

Cauchy, 1818'de Aloise de Bure ile evlendi. Cauchy'nin eserlerinin çoğunu yayınlayan yayıncının yakın akrabasıydı. Marie Françoise Alicia (1819) ve Marie Mathilde (1823) adında iki kızı oldu.

Cauchy'nin babası, Ancien Régime'in Paris Polisi'nde yüksek bir memurdu, ancak Augustin-Louis'in doğmasından bir ay önce patlak veren Fransız Devrimi (14 Temmuz 1789) nedeniyle bu pozisyonunu kaybetti. Cauchy ailesi, devrimden ve ardından gelen Terör Saltanatından (1793-94), Cauchy'nin ilk eğitimini babasından aldığı Arcueil'e kaçarak kurtuldu. Robespierre'in (1794) idamından sonra, ailenin Paris'e dönmesi güvenliydi. Orada Louis-François Cauchy 1800'de kendisine yeni bir bürokratik iş buldu ve hızla üst sıralara yükseldi. Napolyon Bonapart iktidara geldiğinde (1799), Louis-François Cauchy daha da terfi etti ve doğrudan (şimdi matematiksel fizik üzerine yaptığı çalışmalarla tanınan) Laplace'ın altında çalışan Senato Genel Sekreteri oldu. Ünlü matematikçi Lagrange, aynı zamanda Cauchy ailesinin bir arkadaşıydı.

Lagrange'ın tavsiyesi üzerine Augustin-Louis, 1802 sonbaharında o zamanlar Paris'in en iyi ortaokulu olan École Centrale du Panthéon'a kaydoldu. Müfredatın çoğu klasik dillerden oluşuyordu; parlak bir öğrenci olan genç ve hırslı Cauchy, Latince ve beşeri bilimlerde birçok ödül kazandı. Bu başarılara rağmen, Augustin-Louis bir mühendislik kariyeri seçti ve kendini École Polytechnique'e giriş sınavına hazırladı.

1805'te bu sınavda 293 adaydan ikinci oldu ve okula kabul edildi. Bu okulun temel amaçlarından biri geleceğin sivil ve askeri mühendislerine üst düzey bir bilimsel ve matematiksel eğitim vermekti. Okulun askeri disiplin altında çalışması, genç ve dindar Cauchy'nin uyum sağlamada bazı sorunlara neden oldu. Yine de, 1807'de, 18 yaşında Polytechnique'i bitirdi ve École des Ponts et Chaussées'e (Köprüler ve Yollar Okulu) devam etti. İnşaat mühendisliğinden en yüksek dereceyle mezun oldu.

Mühendislik günleri
1810'da okulu bitirdikten sonra Cauchy, Napolyon'un bir deniz üssü inşa etmeyi amaçladığı Cherbourg'da genç bir mühendis olarak bir işi kabul etti. Burada Augustin-Louis üç yıl kaldı ve Ourcq Kanalı projesi ile Saint-Cloud Köprüsü projesine atandı ve Cherbourg Limanı'nda çalıştı. Son derece yoğun bir yönetim işine sahip olmasına rağmen, Institut de France'ın Première Classe (First Class) adlı dergisine sunduğu üç matematiksel çalışmayı hazırlamak için yine de zaman buldu. Cauchy'nin ilk iki çalışması (çokyüzlüler üzerine) kabul edildi; üçüncüsü (konik kesitlerin yönergeleri üzerine) reddedildi.

Eylül 1812'de, şimdi 23 yaşında olan Cauchy, fazla çalışmaktan hastalandıktan sonra Paris'e döndü. Başkente dönmesinin bir başka nedeni de mühendislik mesleğine olan ilgisini kaybetmesi, matematiğin soyut güzelliğine giderek daha fazla ilgi duymasıydı; Paris'te matematikle ilgili bir pozisyon bulma şansı çok daha yüksek olurdu. Bu nedenle, 1813'te sağlığı düzeldiğinde, Cauchy Cherbourg'a dönmemeyi seçti. Resmen mühendislik görevine devam etmesine rağmen, Denizcilik Bakanlığı'nın maaş bordrosundan İçişleri Bakanlığı'na transfer edildi. Sonraki üç yıl Augustin-Louis esas olarak ücretsiz hastalık iznindeydi ve zamanını oldukça verimli bir şekilde matematik üzerinde (simetrik fonksiyonlar, simetrik grup ve yüksek mertebeden cebirsel denklemler teorisi ile ilgili konularda) çalışarak geçirdi. Institut de France'ın Birinci Sınıfına girmeye çalıştı, ancak 1813 ve 1815 arasında üç farklı girişimde başarısız oldu. 1815'te Napolyon Waterloo'da yenildi ve yeni kurulan Bourbon kralı XVIII. Louis yeniden yapılanmayı eline aldı. Académie des Sciences, Mart 1816'da yeniden kuruldu; Lazare Carnot ve Gaspard Monge, siyasi nedenlerle bu Akademiden uzaklaştırıldı ve kral, bunlardan birinin yerine Cauchy'yi atadı. Cauchy'nin akranlarının tepkisi sertti; Akademi üyeliğinin kabul edilmesini bir rezalet olarak gördüler ve böylece Cauchy bilim çevrelerinde birçok düşman edindi.

Ecole Polytechnique'de profesörlük
Kasım 1815'te, Ecole Polytechnique'de doçent olan Louis Poinsot, sağlık nedenleriyle öğretim görevlerinden muaf tutulmak istedi. O zamana kadar Cauchy, profesörlüğü kesinlikle hak eden yükselen bir matematik yıldızıydı. O zamanki büyük başarılarından biri Fermat'nın çokgen sayı teoreminin ispatıydı. Bununla birlikte, Cauchy'nin Bourbonlara çok sadık olduğunun bilinmesi, şüphesiz Poinsot'un halefi olmasına da yardımcı oldu. Sonunda mühendislik işinden ayrıldı ve Ecole Polytechnique'in ikinci sınıf öğrencilerine matematik öğretmek için bir yıllık sözleşme yaptı. 1816'da, bu Bonapartist, dini olmayan okul yeniden düzenlendi ve birkaç liberal profesör kovuldu; aşırı sağcı Cauchy profesörlüğe terfi etti.

Cauchy 28 yaşındayken hala ailesiyle birlikte yaşıyordu. Babası, oğlunun evlenme vaktinin geldiğini düşündü; ona uygun bir gelin olarak kendisinden beş yaş küçük olan Aloïse de Bure'yi buldu. De Bure'nin ailesi matbaacı ve kitapçıydı ve Cauchy'nin eserlerinin çoğunu yayınladı. Aloïse ve Augustin, 4 Nisan 1818'de Saint-Sulpice Kilisesi'nde büyük Roma Katolik ihtişamı ve töreni ile evlendiler. 1819'da çiftin ilk kızı Marie Françoise Alicia ve 1823'te ikinci ve son kızı Marie Mathilde doğdu.

1830'a kadar süren muhafazakar siyasi iklim, Cauchy'ye mükemmel bir şekilde uyuyordu. 1824'te XVIII. Louis öldü ve yerine daha da muhafazakar kardeşi X. Charles geçti. Bu yıllarda Cauchy oldukça üretkendi ve birbiri ardına önemli matematiksel incelemeler yayınladı. Collège de France'da ve  çapraz görevler aldı.

Sürgün zamanları
Temmuz 1830'da Fransa'da Temmuz Devrimi gerçekleşti. X. Charles ülkeden kaçtı ve yerine Bourbon olmayan kral Louis-Philippe (Orléans Handedanlığından) geçti. École Polytechnique'in üniformalı öğrencilerinin aktif rol aldığı ayaklanmalar, Cauchy'nin Paris'teki evinin yakınında şiddetlendi.

Bu olaylar Cauchy'nin hayatında bir dönüm noktası ve matematiksel üretkenliğinde bir kırılma noktası oldu. Hükûmetin düşüşüyle sarsılan ve iktidarı ele geçiren liberallere karşı derin bir nefret duyan Cauchy, ailesini geride bırakarak Paris'ten yurt dışına gitmek için ayrıldı. Kısa bir süre İsviçre'deki Fribourg'da yeni rejime bağlılık yemini edip etmeyeceğine karar vermesi gereken yerde kaldı. Bunu yapmayı reddetti ve sonuç olarak, yemin gerektirmeyen Akademi üyeliği dışında Paris'teki tüm pozisyonlarını kaybetti. 1831'de Cauchy, İtalya'nın Torino kentine gitti ve orada bir süre sonra (Torino ve çevresindeki Piedmont bölgesini yöneten) Sardinya Kralı'nın kendisi için özel olarak oluşturulmuş bir teorik fizik kürsüsü teklifini kabul etti. 1832-1833 yılları arasında Torino'da öğretmenlik yaptı. 1831'de İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi'nin yabancı bir üyesi ve ertesi yıl Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi'nin Yabancı Onursal Üyesi seçildi.

Ağustos 1833'te Cauchy, sürgündeki Veliaht Prens ve X. Charles'ın torunu olan on üç yaşındaki Bordeaux Dükü Henri d'Artois'in (1820-1883) bilim öğretmeni olmak için Prag'a gitmek için Torino'dan ayrıldı. Ecole Polytechnique'in bir profesörü olarak Cauchy, en iyi öğrencilerinden sadece birkaçının ulaşabileceğini anlama düzeylerini temel alan ve ayrılan zamanını çok fazla materyalle dolduran, kötü şöhretli bir öğretim görevlisiydi. Genç Dük'ün ne matematik ne de bilim için ne zevki ne de yeteneği vardı, bu yüzden öğrenci ve öğretmen mükemmel bir uyumsuzluktu. Cauchy görevini çok ciddiye almasına rağmen, bunu büyük bir acemilikle ve Dük üzerinde şaşırtıcı bir otorite eksikliğiyle yaptı.

Cauchy, inşaat mühendisliği günlerinde kısa bir süreliğine Paris'teki birkaç kanalizasyonun onarımından sorumluydu ve bunu öğrencisine söyleme hatasına düştü; Büyük bir kötülükle genç Dük, Bay Cauchy'nin kariyerine Paris'in lağımlarında başladığını söyleyerek devam etti. Eğitmenlik rolü, Eylül 1838'de Dük on sekiz yaşına gelene kadar sürdü. Cauchy bu beş yıl boyunca neredeyse hiç araştırma yapmadı, Dük ömür boyu matematikten hoşlanmadı. Bu bölümden elde edilen tek iyi şey, Cauchy'nin baron unvanına terfi etmesiydi, bu unvan Cauchy'nin büyük bir mağaza oluşturduğu bir unvandı. 1834'te karısı ve iki kızı Prag'a taşındı ve Cauchy, dört yıllık sürgünden sonra nihayet ailesiyle tekrar bir araya geldi.

Son yılları
Cauchy, 1838'in sonlarında Paris'e ve Bilimler Akademisi'ndeki görevine geri döndü. Yine de bağlılık yemini etmeyi reddettiği için öğretim pozisyonlarını geri alamadı.

Ağustos 1839'da Bureau des Longitudes'da bir boşluk belirdi. Bu Büro, Akademi'ye biraz benziyordu; örneğin, üyelerini seçme hakkına sahipti. Ayrıca, Büro üyelerinin resmi olarak Akademisyenlerin aksine yemin etmek zorunda olmalarına rağmen, bağlılık yeminini "unutabileceklerine" inanılıyordu. Bureau des Longitudes, enlem güneşin konumundan kolayca belirlenebildiğinden, denizdeki konumu - esas olarak boylamsal koordinat - belirleme problemini çözmek için 1795'te kurulmuş bir organizasyondu. Denizdeki konumun en iyi astronomik gözlemlerle belirleneceği düşünüldüğünden, Büro astronomik bilimler akademisine benzeyen bir organizasyona dönüştü.

Kasım 1839'da Cauchy Büro'ya seçildi ve yemin meselesinden kolayca vazgeçilmeyeceğini hemen anladı. Kral, yemini olmadan onun seçilmesini onaylamayı reddetti. Dört yıl boyunca Cauchy seçilme konumundaydı ama onaylanmadı; buna göre, Büronun resmi bir üyesi değildi, ödeme almadı, toplantılara katılamadı ve bildiri sunamadı. Yine de Cauchy yemin etmeyi reddetti; ancak, araştırmasını gök mekaniğine yönlendirecek kadar sadık hissediyordu. 1840 yılında Akademi'ye bu konuda bir düzine bildiri sundu. Ayrıca, 1727'de John Colson tarafından İngiltere'de sunulan bir yenilik olan sayıların işaretli basamak gösterimini tanımladı ve resimledi. Büro'nun kahrolası üyeliği, Cauchy'nin nihayet Poinsot ile değiştirildiği 1843'ün sonuna kadar sürdü.

On dokuzuncu yüzyıl boyunca Fransız eğitim sistemi, kilise ve devletin ayrılması konusunda mücadele etti. Kamu eğitim sisteminin kontrolünü kaybettikten sonra, Katolik Kilisesi kendi eğitim dalını kurmaya çalıştı ve Cauchy'de sadık ve şanlı bir müttefik buldu. Prestijini ve bilgisini, Paris'te Cizvitler tarafından yönetilen bir okul olan École Normale Écclésiastique'e, kolejleri için öğretmen yetiştirmek için ödünç verdi. Ayrıca Institut Catholique'in kuruluşunda yer aldı. Bu enstitünün amacı, Fransa'da Katolik üniversite eğitiminin yokluğunun etkilerine karşı koymaktı. Bu faaliyetler, Cauchy'yi, genel olarak Fransız Devrimi'nin Aydınlanma ideallerini destekleyen meslektaşları arasında popüler hale getirmedi. 1843'te Collège de France'da bir matematik kürsüsü boşaldığında, Cauchy bunun için başvurdu, ancak 45 oydan sadece üçünü aldı.

1848 yılı tüm Avrupa'da devrim yılıydı; Fransa'dan başlayarak birçok ülkede devrimler patlak verdi. XVI. Louis'nin kaderini paylaşmaktan korkan Kral Louis-Philippe, İngiltere'ye kaçtı. Bağlılık yemini kaldırıldı ve akademik bir atamaya giden yol sonunda Cauchy için açıktı. 1 Mart 1849'da Faculté de Sciences'a matematiksel astronomi profesörü olarak geri döndü. 1848 yılı boyunca siyasi kargaşadan sonra Fransa, Napolyon Bonapart'ın yeğeni ve Napolyon'un Hollanda'nın ilk kralı olarak atanan kardeşinin oğlu Louis Napolyon Bonapart'ın başkanlığında bir Cumhuriyet olmayı seçti. Kısa süre sonra (1852 başlarında) Başkan kendini Fransa İmparatoru yaptı ve III. Napolyon adını aldı.

Beklenmedik bir şekilde, bürokratik çevrelerde, üniversite profesörleri de dahil olmak üzere tüm devlet görevlilerinden tekrar sadakat yemini talep etmenin faydalı olacağı fikri ortaya çıktı. Bu kez bir kabine bakanı, İmparatoru Cauchy'yi yeminden muaf tutmaya ikna edebildi. Cauchy, 67 yaşında ölümüne kadar üniversitede profesör olarak kaldı. Son ayini aldı ve 23 Mayıs 1857'de sabaha karşı saat 4'te bronşiyal bir hastalıktan öldü.

Adı Eyfel Kulesi'ne yazılan 72 isimden biridir.

Çalışmaları

Erken dönem çalışmaları
Cauchy'nin dehası, 1805'te keşfettiği Apollonius probleminin basit çözümünde (verilen üç çembere dokunan bir çemberi tasvir ederek), 1811'de çokyüzlüler hakkındaki Euler formülünü genelleştirmesinde ve diğer birkaç zarif problemde gösterildi. Daha da önemlisi, 1816'da Fransız Bilimler Akademisi'nin Grand Prix'sini alan dalga yayılımı üzerine anılarıdır. Cauchy'nin yazıları, yakınsama kavramını geliştirdiği ve q-serisi için temel formüllerin çoğunu keşfettiği seri teorisi dahil olmak üzere dikkate değer konuları kapsıyordu. Sayılar ve karmaşık miktarlar teorisinde, karmaşık sayıları gerçek sayı çiftleri olarak tanımlayan ilk kişi oldu. Ayrıca gruplar ve ikameler teorisi, fonksiyonlar teorisi, diferansiyel denklemler ve determinantlar üzerine yazdı.

Dalga teorisi, mekanik, elastikiyet
Işık teorisinde Fresnel'in dalga teorisi ve ışığın dağılımı ve polarizasyonu üzerinde çalıştı. Ayrıca, maddenin sürekliliği ilkesinin yerine geometrik yer değiştirmelerin sürekliliği kavramını koyarak mekanik araştırmalarına katkıda bulundu. Çubukların ve elastik zarların dengesi ve elastik ortamlardaki dalgalar üzerine yazdı. Şimdi Cauchy stres tensörü olarak bilinen 3×3 simetrik bir sayı matrisi tanıttı. Elastikiyet konusunda, stres teorisini ortaya attı ve sonuçları neredeyse Siméon Poisson'unkiler kadar değerliydi.

Sayı teorisi
Diğer önemli katkılar, Fermat çokgen sayı teoremini ilk kanıtlayan kişi olmayı içerir.

Karmaşık fonksiyonlar
Cauchy, karmaşık fonksiyon teorisini tek başına geliştirmesiyle ünlüdür. Şimdi Cauchy integral teoremi olarak bilinen Cauchy tarafından kanıtlanan ilk temel teorem şuydu:

burada f(z), Karmaşık düzlemde yer alan, kendisiyle kesişmeyen kapalı C eğrisi (kontur) üzerinde ve içinde holomorfik karmaşık değerli bir fonksiyondur. Kontur integrali C konturu boyunca alınır. Bu teoremin temelleri, 24 yaşındaki Cauchy'nin 11 Ağustos 1814'te Académie des Sciences'a (o zamanlar hala "Enstitünün Birinci Sınıfı" olarak anılır) sunduğu bir makalede bulunabilir. Teorem tam olarak 1825'te verildi. 1825 makalesi, birçok kişi tarafından, Cauchy'nin matematiğe en önemli katkısı olarak görülüyor.

1826'da Cauchy, bir fonksiyonun kalıntısının resmi bir tanımını yaptı. Bu kavram, kutupları —yalıtılmış tekillikler, yani bir fonksiyonun pozitif veya negatif sonsuza gittiği noktalar— olan fonksiyonlarla ilgilidir. Karmaşık değerli fonksiyon f(z) bir tekillik a komşuluğunda aşağıdaki gibi genişletilebilirse;

burada φ(z) analitik olduğunda (yani, tekillikler olmadan iyi-huylu durumda), o zaman f'nin a noktasında n mertebesinde bir kutba sahip olduğu söylenir. Eğer n = 1 ise kutup basit olarak adlandırılır. B1 katsayısı, Cauchy tarafından a'daki f fonksiyonunun kalıntısı olarak adlandırılır. f a'da tekil değilse, o zaman f'nin kalıntısı a'da sıfırdır. Açıkça kalıntı, aşağıdakine eşit basit bir kutup durumundadır,

burada B1 kalıntının modern gösterimi ile değiştirilmiştir.

1831'de Torino'dayken Cauchy, Torino Bilimler Akademisi'ne iki makale sundu. İlkinde, şimdi Cauchy integral formülü olarak bilinen formülü önerdi,

burada f(z), C üzerinde ve C konturu ile sınırlanan bölge içinde analitiktir ve a karmaşık sayısı bu bölgede bir yerdedir. Kontur integrali saat yönünün tersine alınır. Açıkça, integralin z = a'da basit bir kutbu vardır. İkinci makalesinde, kalıntı teoremini sundu,

burada toplam f(z)'nin tüm n kutbu üzerinde ve C konturu içindedir. Cauchy'nin bu sonuçları, bugün fizikçilere ve elektrik mühendislerine öğretildiği gibi hala karmaşık fonksiyon teorisinin çekirdeğini oluşturur. Oldukça uzun bir süre, Cauchy'nin çağdaşları onun teorisini çok karmaşık olduğuna inanarak görmezden geldiler. Sadece 1840'larda, Pierre Alphonse Laurent'in Cauchy'nin yanı sıra konuyla ilgili çalışan ilk matematikçi olması ve önemli bir katkı (1843'te yayınlanan Laurent serisi) sağlamasıyla, teori karşılık bulmaya başladı.

Cours d'Analyse

Cours d'Analyse adlı kitabında Cauchy, analizde kesinliğin önemini vurguladı. Bu durumda kesinlik () Cebrin genelliği ilkesinin (Euler ve Lagrange gibi daha önceki yazarların yaptığı gibi) reddedilmesi ve onun yerine geometri ve sonsuz küçüklerin getirilmesi anlamına geliyordu. Judith Grabiner, Cauchy'nin "tüm Avrupa'ya kesin analizler öğreten adam" olduğunu yazdı. () Kitap, Kitap, eşitsizliklerin ve  argümanlarının Kalkülus'a tanıtıldığı ilk yer olarak sıklıkla belirtilmektedir. Burada Cauchy sürekliliği şu şekilde tanımlamıştır: Eğer verilen limitler arasında değişkendeki sonsuz küçük bir artış her zaman fonksiyonun kendisinde sonsuz küçük bir artış üretiyorsa f(x) fonksiyonu verilen limitler arasında x'e göre süreklidir.

M. Barany, École'un Cauchy'nin daha iyi yargısına karşı sonsuz küçük yöntemlerin dahil edilmesini zorunlu kıldığını iddia ediyor (). Gilain, 1825'te müfredatın Analyze Algébrique'e ayrılan kısmı azaltıldığında, Cauchy'nin sürekli fonksiyonlar (ve dolayısıyla sonsuz küçükler) konusunu Diferansiyel Analiz'in başına yerleştirmede ısrar ettiğini belirtiyor (). Laugwitz (1989) ve Benis-Sinaceur (1973), Cauchy'nin 1853'e kadar kendi araştırmalarında sonsuz küçükleri kullanmaya devam ettiğini belirtir.

Cauchy, sonsuz küçüklüğün açık bir tanımını sıfıra eğilimli bir dizi açısından verdi. Cauchy'nin "sonsuz küçük miktarlar" kavramı hakkında yazılmış, bunların olağan "epsilontik" tanımlardan veya Standart dışı analiz kavramlarına kadar her şeyden kaynaklandığını öne süren çok sayıda literatür yazılmıştır. Fikir birliği, Cauchy'nin kullandığı sonsuz küçük miktarların kesin anlamını netleştirmek için önemli fikirleri atladığı veya zımnen bıraktığı yönündedir. ()

Taylor teoremi
Taylor teoremini titizlikle kanıtlayan ve geri kalanın iyi bilinen formunu kuran ilk kişiydi. École Polytechnique'deki öğrencileri için matematiksel analizin temel teoremlerini olabildiğince kesin bir şekilde geliştirdiği bir ders kitabı yazdı (resme bakın). Bu kitapta, hala öğretilen biçimde bir limitin varlığı için gerekli ve yeterli koşulu verdi. Ayrıca Cauchy'nin mutlak yakınsama için iyi bilinen testi olan Cauchy yoğunlaşma testi bu kitaptan kaynaklanmaktadır. 1829'da ilk kez başka bir ders kitabında bir karmaşık değişkenin karmaşık bir fonksiyonunu tanımladı. Bunlara rağmen, Cauchy'nin kendi araştırma makaleleri sıklıkla katı değil sezgisel yöntemler kullandı; böylece onun teoremlerinden biri Abel tarafından bir "karşı-örneğe" maruz kaldı, daha sonra tek biçimli süreklilik (uniform continuity) kavramının getirilmesiyle sabitlendi.

Argüman ilkesi, kararlılık
Cauchy'nin ölümünden iki yıl önce, 1855'te yayınlanan bir makalede, biri karmaşık analiz üzerine birçok modern ders kitabında yer alan "Argüman ilkesi"ne benzeyen bazı teoremleri tartıştı. Modern kontrol teorisi ders kitaplarında, Cauchy argüman ilkesi, negatif geri beslemeli yükselteç ve negatif geri besleme kontrol sistemlerinin kararlılığını tahmin etmek için kullanılabilen Nyquist kararlılık kriterini türetmek için oldukça sık kullanılır. Böylece Cauchy'nin çalışması hem saf matematik hem de pratik mühendislik üzerinde güçlü bir etkiye sahiptir.

Yayınlanmış eserleri

Cauchy çok üretkendi, makale sayısı bakımından Leonhard Euler'den sonra ikinci sıradaydı. Tüm yazılarını 27 büyük ciltte toplamak neredeyse bir yüzyıl sürdü:
 (Paris : Gauthier-Villars et fils, 1882–1974)

Matematik bilimine yaptığı en büyük katkılar, tanıttığı kesin yöntemlerle kuşatılmıştır; bunlar esas olarak onun üç büyük risalesinde somutlaştırılmıştır:

 Le Calcul infinitésimal (1823)
 ; La géométrie (1826–1828)

Diğer eserleri şunlardır:

 Exercices d'analyse et de physique mathematique (Volume 1)
 Exercices d'analyse et de physique mathematique (Volume 2)
 Exercices d'analyse et de physique mathematique (Volume 3)
 Exercices d'analyse et de physique mathematique (Volume 4) (Paris: Bachelier, 1840–1847)
  (Imprimerie Royale, 1821)
  (Paris : Gauthier-Villars, 1895)
 Courses of mechanics (for the École Polytechnique)
 Higher algebra (for the )
 Mathematical physics (for the Collège de France).
  CR Ac ad. Sci. Paris, t. XVII, 449–458 (1843) Operasyonel hesabın kaynağı olarak kabul edilir.
 Resumes analytiques par Augustin Louis Cauchy (Augustin Louis Cauchy'nin analitik özetleri)
 Nouveaux exercices de mathématiques par Augustin Louis Cauchy (Augustin Louis Cauchy'den yeni matematik alıştırmaları)

Siyaset ve dini inançlar
Augustin-Louis Cauchy, sadık bir kraliyet taraftarınn evinde büyüdü. Bu, babasının Fransız Devrimi sırasında ailesiyle birlikte Arcueil'e kaçmasına neden oldu. O dönemde oradaki yaşamları görünüşte zordu; Augustin-Louis'in babası Louis François, bu dönemde pirinç, ekmek ve krakerle yaşamaktan bahsetti. Louis François'nın Rouen'deki annesine yazdığı tarihsiz bir mektuptan bir paragraf şöyle diyor:

Her halükarda, babasının sadık kraliyetçiliğini miras aldı ve bu nedenle X. Charles'ın devrilmesinden sonra herhangi bir hükûmete yemin etmeyi reddetti.

Aynı derecede sadık bir Katolikti ve Saint Vincent de Paul Derneği'nin bir üyesiydi. Ayrıca İsa Cemiyeti ile bağlantıları vardı ve siyasi olarak akıllıca olmadığında Akademi'de onları savundu. İnancına duyduğu şevk, hastalığı sırasında Charles Hermite ile ilgilenmesine ve Hermite'in sadık bir Katolik olmasına yol açmış olabilir. Aynı zamanda Cauchy'ye İrlanda'nın Büyük Kıtlığı sırasında İrlandalılar adına tanrıya yalvarması için ilham verdi.

Kraliyetçiliği ve dini coşkusu da onu kavgacı yaptı, bu da meslektaşları ile zorluklara neden oldu. İnançları nedeniyle kendisine kötü davranıldığını hissetti, ancak muhalifleri, insanları dini konularda azarlayarak veya bastırıldıktan sonra Cizvitleri savunarak kasıtlı olarak kışkırttığını hissetti. Niels Henrik Abel ona "bağnaz bir Katolik" dedi ve "çılgın olduğunu ve onun hakkında yapılabilecek hiçbir şey olmadığını" ekledi, ancak aynı zamanda onu bir matematikçi olarak övdü. Cauchy'nin görüşleri matematikçiler arasında pek popüler değildi ve Guglielmo Libri Carucci dalla Sommaja ondan önce matematik başkanlığına getirildiğinde, kendisi ve diğerleri, görüşlerinin sebep olduğunu hissettiler. Libri kitap çalmakla suçlandığında yerine Cauchy yerine Joseph Liouville geçti, bu da Liouville ve Cauchy arasında bir sürtüşmeye neden oldu. Siyasi imalarla ilgili bir başka anlaşmazlık, Jean-Marie Constant Duhamel ve esnek olmayan şoklar iddiasıyla ilgiliydi. Daha sonra Jean-Victor Poncelet tarafından Cauchy'nin hatalı olduğu gösterildi.

Ayrıca bakınız

 Augustin-Louis Cauchy'nin adını taşıyan konuların listesi
 Cauchy–Binet formülü
 Cauchy sınır koşulu
 Cauchy yakınsama testi
 Cauchy (krater)
 Cauchy determinantı
 Cauchy dağılımı
 Cauchy denklemi
 Cauchy–Euler denklemi
 Cauchy fonksiyonel denklemi
 Cauchy ufku
 Tekrarlanan entegrasyon için Cauchy formülü
 Cauchy-Frobenius lemması
 Cauchy–Hadamard teoremi
 Cauchy-Kovalevskaya teoremi
 Cauchy moment denklemi
 Cauchy-Peano teoremi
 Cauchy ilkesel değeri
 Cauchy problemi
 Cauchy çarpımı
 Cauchy radikal testi
 Cauchy-Rassias kararlılığı
 Cauchy-Riemann denklemleri
 Cauchy-Schwarz eşitsizliği
 Cauchy dizisi
 Cauchy yüzeyi
 Cauchy teoremi (geometri)
 Cauchy teoremi (grup teorisi)
 Maclaurin-Cauchy testi
 Cauchy integral teoremi
 Cauchy integral formülü
 Cauchy yoğunlaşma testi

Kaynakça

Notlar

Alıntılar

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

 .

Dış bağlantılar

Torino Üniversitesi öğretim üyeleri
Ders kitabı yazarları
İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeleri
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
Matematiksel analizciler
Geometriciler
Fransız Roma Katolikleri
Royal Society'nin yabancı üyeleri
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
École Polytechnique'te öğrenim görenler
École des Ponts ParisTech'te öğrenim görenler
1857 yılında ölenler
1789 doğumlular
KB1 Fransızca kaynakları (fr)
Fransız matematikçiler

Augustin Louis Cauchy


U23 damernes linjeløb ved EM i landevejscykling 2017 blev afholdt den 4. august i Herning, Danmark. Linjeløbet foregik over 100,5 km.

Linjeløbet blev vundet af danske Pernille Mathiesen, som kørte solo i mål efter 25 km i udbrud, efterfulgt af norske Susanne Andersen og britiske Alice Barnes.

Deltagere

Danske ryttere
 Pernille Mathiesen
 Cecilie Uttrup Ludwig
 Louise Norman Hansen
 Johanne Marcher
 Trine Holmsgaard
 Josefine Huitfeldt

Resultater

Endelige resultat

Eksterne henvisninger

Linjeløb (U23 damer)

EM i landevejscykling 2017 – Linjeløb (U23 damer)


Der Eisenbahnunfall von Camp Hill war ein Frontalzusammenstoß zweier Züge. Er ereignete sich am Morgen des 17. Juli 1856 auf einer eingleisigen Strecke bei Wissahickon (heute: Ambler, Pennsylvania) der North Pennsylvania Railroad in der Nähe des Bahnhofs Camp Hill. Die genaue Zahl der Opfer konnte nicht festgestellt werden. Mindestens 59 Menschen starben und mehr als 100 wurden verletzt. Es war der bis dahin schwerste Zugunfall weltweit.

Ausgangslage

Ein von der römisch-katholischen Kirchengemeinde St. Michael in Philadelphia bestellter Ausflugszug, ein sogenannter "Picnic Special", sollte deren Kindergottesdienst-Kinder zu einem Picknick in die Nähe von Wissahickon bringen. Der Zug wurde von der Lokomotive Shakamaxon gezogen. Shakamaxon ist der indianische Name des Kensington District in Pennsylvania. Die Lokomotive zog zehn Reisezugwagen. Im ersten fuhr ein Priester mit den älteren Jugendlichen, in den anderen Wagen befanden sich viele Kinder und begleitende Frauen. Die Zahl der Reisenden in diesem Zug betrug zwischen 1100 und 1500. Wegen der hohen Zahl der Fahrgäste verzögerte sich die Abfahrt um 23 Minuten. Diese verzögerte sich noch weiter, weil die Lokomotive durch die anhängende Last überfordert war und Zwischenhalte einlegen musste, um wieder ausreichend Dampfdruck aufzubauen.

Im Bahnhof von Wissahickon wartete ein anderer, mit 20 Reisenden besetzter fahrplanmäßiger Personenzug aus Gwynedd mit der Lokomotive Aramingo auf die Zugkreuzung mit dem "Picnic Special". Dort war nur bekannt, dass der Sonderzug verspätet war, nicht aber um wie viel. Ohne sich telegrafisch rückzuversichern, schickte der Zugführer nach der in solchen Fällen üblichen Wartezeit von 15 Minuten den Zug auf die Strecke.

Unfallgeschehen

Der Lokführer der Shakamaxon wusste, dass ein Gegenzug zu erwarten war, war aber trotz der Probleme mit seiner Lok zuversichtlich, dass er die Überholstelle in Edge Hill zuerst erreichen würde und die Zugkreuzung dort stattfinden könne. Zur Sicherheit betätigte er kontinuierlich die Dampfpfeife der Lokomotive. Der Zug rollte in einem Gefälle, unmittelbar hinter dem Bahnhof Camp Hill, in einer engen, unübersichtlichen Kurve, als es zu der Zugbegegnung kam. Der Lokführer des planmäßig verkehrenden Zuges hatte das Warnsignal offensichtlich nicht wahrgenommen. Die eingeleiteten Notbremsungen reichten nicht mehr aus, die Züge anzuhalten. So kam es um 6 Uhr 18 zur Kollision. Dabei trafen die Dampfkessel der Lokomotiven unmittelbar aufeinander und explodierten. Der Knall war mehrere Kilometer weit zu hören.

Folgen

Die drei ersten Wagen des "Picnic Special", sie waren weitestgehend hölzerne Konstruktionen, wurden schwer beschädigt, als sie aus dem Gleis zur Seite kippten. Durch die von den Lokomotiven verstreute Glut begannen sie sofort zu brennen. Die Hitzeentwicklung war dabei so groß, dass den dort eingeklemmten Reisenden nicht geholfen werden konnte. Die meisten Opfer kamen so in den Flammen um. Zahlreiche Opfer konnten deswegen nicht mehr identifiziert werden und auch deren Zahl ließ sich nicht mehr genau bestimmen. Viele der Opfer waren Jugendliche. Auch der sie im ersten Wagen begleitende Priester und der Lokomotivführer auf der Shakamaxon kamen ums Leben.

Mary Johnson Ambler, eine Frau, die etwa drei Kilometer von der Unfallstelle entfernt wohnte, machte sich mit Ausrüstung zur Ersten Hilfe sofort auf den Weg. Sie traf an der Unfallstelle ein, bevor überhaupt ein Arzt kommen konnte, und organisierte die Rettung. Die von ihr an der Unfallstelle geleistete Arbeit war so beeindruckend, dass die North Pennsylvania Railroad nach ihrem Tod 1868 den Bahnhof Wissahickon in "Ambler" umbenannte, ein Name, den dann die ganze zugehörige Siedlung übernahm.

Der Zugführer, der den Planzug auf die Strecke geschickt hatte, hielt sich offenbar für schuldig an dem Unfall. Er blieb unverletzt, fuhr nach Philadelphia, gab seinen Bericht über das Unfallgeschehen ab, ging nach Hause und beging Suizid, indem er Arsen einnahm.

Als Zeichen der Trauer wurde an dem dem Unfall folgenden Sonntag der Eisenbahnverkehr auf der North Pennsylvania Railroad komplett eingestellt. Den Opfern und Hinterbliebenen wurden seitens der Eisenbahngesellschaft Entschädigungen gezahlt.

Untersuchung

Die Untersuchung des Unfalls sprach den Zugführer des Planzuges von jedem Verschulden frei, hielt vielmehr das Verhalten des Lokomotivführers des Ausflugszuges für grob fahrlässig. Der Unfallhergang löste ganz allgemein Kritik an den Sicherheitsvorkehrungen der Eisenbahn aus. So wurde gefordert, dass für jede Fahrtrichtung ein eigenes Gleis zur Verfügung stehen, und dass ein telegrafisches Zugmeldeverfahren verpflichtend vorgeschrieben werden sollte.

Siehe auch
 Liste von Eisenbahnunfällen in den Vereinigten Staaten

Literatur
 Stu Beitler: Camp Hill, PA Train Wreck, Jul 1856.
 The New York Times v. 18. Juli 1856
 Kevin Sheridan: July 17 train disaster in Camp Hill, Philadelphia

Weblinks

 The Picnic Train Tragedy of 1856 accessible-archives.com

Einzelnachweise

Camp Hill
Camp Hill
Ambler (Pennsylvania)
Geschichte der Vereinigten Staaten (1849–1865)

Eisenbahnunfall von Camp Hill


NGC 5759 est une vaste galaxie irrégulière située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5759 a été découverte par l'astronome français Édouard Stephan en 1880.

Avec une brillance de surface égale à , on peut qualifier NGC 5759 de galaxie présentant une brillance de surface élevée.

La distance de Hubble de PGC 200319, la galaxie située au nord de NGC 5759, est égale à . La base de données NASA/IPAC indique que ces deux galaxie forment une paire qui sont sans doute en interaction gravitationnelle ce qui explique l'aspect chaotique de NGC 5759 et le pont d'étoiles que l'on voit au nord-ouest de NGC 5759 sur l'image obtenue des données du relevé SDSS.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5759 sur le site du professeur C. Seligman

5759
Constellation du Bouvier
Galaxie irrégulière
Galaxie à brillance de surface élevée
Objet céleste découvert en 1880
Objet céleste découvert par Édouard Stephan

NGC 5759


උපත 		: 1950 මාර්තු 20 ( අවු: 60)

රැකියාව 	: නළුවෙකි

ක්‍රියාකාරී වර්ෂ 	: 1978 සිට වර්තමානය තෙක්

භාර්යාවන් 	: මේරි බෙත් හර්ට් (1971-1982) හීඩි හෙන්ඩර්සන් (1989-1992)

ගෘහස්ත සහා යිකාවන් : සැන්ඩ්‍රා ජෙනින්ස් (1981-1984) මාර්ලී මාර්ට්ලින් (1985-1986) සැන්ඩ්‍රින් බොනෙයාර් (1992-1997)

ජුලියර්ඩ් පාසලින් රංගන ශිල්පය හැදෑරූ හර්ට්, ප්‍රථම වරට 1970 දී වෙදිකාව මත රැඟුම් ඉදිරිපත් කලේය. වසර 1980 දී තිරගත වූ "ද ඕල්ටර්ඩ් ස්ටේට්" (The Altered State) හි කරදරයට පත්වූ විද්‍යාඥයෙකුගේ චරිතය මඟින් සිනමාවට එක්විය. එම චරිතය නිසා ඔහුගේ නම වසරේ නව තරුව ලෙස ගෝල්ඩන් ග්ලෝබ් සම්මානයට නිර්දේශ විය. 1981 දී තිරගත වූ "බොඩි හීට්"(Body Heat) චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිතය ලබා ගැනීමට ඔහුට හැකිවිය. වසර 1985 දී "කිස් ඔෆ් අ ස්පයිඩර් වුමන්" (Kiss of a Spider Woman) හි සමලිංගික බිම ඔප දමන්නෙකුගේ චරිතය අති දක්ෂ ලෙස නිරූපනය කල ඔහුට, හොඳම නලුවා ලෙස ඔස්කාර් සහ BAFTA සම්මාන පිරිනැමිනි.

"චිල්ඩ්‍රන් ඔෆ් ලෙසර් ගොඩ්ස්" (Children of Lesser Gods) සහ "බ්‍රෝඩ්කාස්ට් නිවුස්" (Broadcast News) වෙනුවෙන් ඔහුට ඔස්කාර් සම්මාන නිර්දේශයන් ලැබීය. 2005 වර්ෂයේ තිරගතවූ " අ හිස්ට්‍රි ඔෆ් වයලන්ස්" (A History of Violence) ඔහුගේ මීලඟ ඔස්කාර් සම්මානය සඳහා නම නිර්දේශ වූ චිත්‍රපටයයි.  "හර්ලිබර්ලි" (Hurlyburly) හි රංගනය වෙනුවෙන් 1985 දී ඔහුගේ නම ටෝනි සම්මානය සඳහා නිර්දේශනය විය. tayim sanngaraawei kleyaar"සිරියානා" (2005), "ද ගුඩ් ෂෙපර්ඩ්" (2006), "මිස්ටර් බෲක්ස්" (2007), "ඉන්ටු ද වයිල්ඩ්" (2007), "ද ඉන්ක්‍රෙඩිබල් හල්ක්" (2008) සහ තිරගත වීමට ඇති "රොබින් හූඩ්" (2010) ඔහුගේ අනෙකුත් සාර්ථකම නිර්මාන කිහිපයකි.

මූලික අවධිය

මොහු, එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ ඇල්ෆ්‍රඩ් හර්ට් සහ ටයිම් සඟරාවේ ක්ලෙයාර් ඉසබෙල් ට දාව වොෂින්ටන් හිදී උපත ලැබුවේය. 1968 මිඩ්ල් සෙක්ස් () පාසලින් උපාධිය ලබා ගත් අතර ඔහුව නාට්‍ය සංගමයේ සභාපති තනතුරට පත්විය. ඔහු පසුව "ටෆ්ට් විශ්වවිද්‍යාලය"  තුලින් දේවධර්මය උගත්තේය.

විලිටම් හර්ට්


Førpollen (eller Førepollen) er en fjord på vestsiden af Langøya i Bø kommune i Vesterålen, Nordland  fylke  i Norge. Fjorden har indløb mellem Søbergshagan i nord og Fjærvollklubben i syd og går fire kilometer mod nordøst til Straume.

Bebyggelsen Søberg ligger på nordsiden af fjorden lige øst for Søbergshagan. På den modsatte side af  fjorden, over for Søberg ligger bebyggelsen Føre, som  fjorden har navn efter. En anden bebyggelse længere mod nord på østsiden er Forøya. Ved Forøya smalner fjorden ind og bliver kaldt Skjørisen. Denne del af fjorden går ind til enden ved landsbyen Straume.

Riksvei 820 går langs østsiden af fjorden, mens fylkesvej 903 (Nordland) går langs den indre del af vestsiden.

Skjørisen og Saltvatnet og Førevatnet indenfor er beskyttet som Straume naturreservat.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland
Bø (Nordland)

Langøya (Vesterålen)

Førepollen


Şenes Erzik, (d. 18 Eylül 1942, Giresun), UEFA 1. Asbaşkanlığı ve FIFA İcra komitesi üyeliği yapan uluslararası Türk spor adamıdır. Liseyi 1956-1961 yılları arasında Robert Kolej, üniversiteyi 1961-1964 yılları arasında bugünkü adıyla Boğaziçi Üniversitesi olan Robert Koleji İş İdaresi ve İktisat Yüksek Okulu'nda tamamladıktan sonra, yüksek lisansını 1965-1966 yılları arasında Boğaziçi Üniversitesi'nde Pazarlama alanında tamamladı. Evli ve bir çocuk babasıdır.

Sırasıyla, Sınaî Yatırım ve Kredi Bankası, Roche, Sandoz Türkiye, Pimaş, Enka, gibi ülkenin önde gelen kurumlarında aktif profesyonel yöneticilik yapmış ve Birleşmiş Milletler'in FAO / UNICEF Projelerinin liderliği ile Kore Cumhuriyeti Sandoz Murahhas Üyeliği görevlerinde bulundu.

Türkiye Futbol Federasyonu
1977'den itibaren sırasıyla, Dış İlişkiler Komitesi, Yönetim Kurulu üyeliği, Başkan Vekilliği ile 1989-1997 yılları arasında Türkiye Futbol Federasyonu Başkanlığı görevini yürüttü. 1989-1992 yılları arasında son atanan, 1992-1997 yılları arasında da ilk seçilen Başkan olarak görev yaptı. 1996 yılında TFF Genel Kurulu tarafından seçilen Türkiye Futbol Federasyonun ilk ve tek Onursal Başkanıdır.

UEFA
1982-1990 yılları arasında UEFA Gençler Komitesi Üyeliği yaptıktan sonra, 1990 yılında Malta'da yapılan seçimlerde UEFA İcra Kurulu üyeliğine seçildi. 1994 yılından bu yana UEFA Başkan Yardımcısı, 2000 yılından itibaren de UEFA 1. Başkan Yardımcısı olarak UEFA Yürütme Komitesi'nde görev yapmaktadır. Hâlen UEFA Ulusal Futbol Federasyonları Komitesi Başkanı, UEFA Strateji Konseyi Başkan Vekili ve UEFA Hakem Komitesi Başkan Vekili olarak görev yapmaktadır.

22 Mart 2011 tarihinde yapılan Genel Kurul'da hâlen mevcut olan görevine 6. kez seçilerek UEFA tarihinde bir rekor kırdı. Bu görevler sırasında Kulüp Müsabakaları Organizasyon Komitesi, Kulüp Lisans Sistemi Komitesi, Fair Play ve Sosyal Sorumluluk Komitesi gibi çeşitli komitelerin başkanlığını yapmış ve yapmaya devam etmektedir.

FIFA
1996 yılından beri FIFA İcra Kurulu Üyesi olarak görev yapmaktadır. 2013 Mayıs ayında Londra'da yapılan UEFA Genel Kurulu'nda, FIFA İcra Kurulu üyeliğine 5. Kez seçildi. FIFA Olimpiyat Komitesi üyeliği ve Hakem Komitesi Başkanlığı (1998-2002) yaptı. Hâlen, FIFA Dünya Kupası Organizasyon Komitesi Üyeliği, Fair Play & Sosyal Sorumluluk Komitesi Başkan yardımcılığı ve FIFA Stadyum ve Güvenlik Komitesi Başkanlığı görevlerini yürütmektedir.

Ödülleri
Profesyonel yaşamı süresince Olimpiyat Meşalesi Ödülü, 1996, 1999 ve 2000 yıllarında Milliyet Gazetesi Yılın Spor Adamı Ödülü, ayrıca 2000 yılında yine Milliyet Gazetesi tarafından sadece 3 yıl ödül kazananlara verilen 46. Yıl Özel Ödülü, Avrupa Fair Play Ödülü gibi birçok ödüle layık görüldü. İstanbul Üniversitesi ve Azerbaycan Devlet Spor Akademisi tarafından verilen Fahri Doktora unvanlarına da sahiptir.

Kaynakça

1942 doğumlular
Boğaziçi Üniversitesinde öğrenim görenler
Robert Lisesinde öğrenim görenler
Türkiye Futbol Federasyonu başkanları
Türk spor yöneticileri
Giresun doğumlu futbolcular
Yaşayan insanlar
FIFA yetkilileri

Şenes Erzik


Nathan Stoltzfus, né en 1954, est un historien américain, spécialiste de la Shoah, qui enseigne au département d'histoire de l'Université d'État de Floride.

Biographie
Nathan Stoltzfus est né en 1954.

Oeuvres
Articles:
  Nathan Stoltzfus. The German Women Who Stood Up to the Nazis. The Jewish Press, New York, March 13, 2013.
Livres:
  Nathan Stoltzfus.Resistance of the Heart: Intermarriage and the Rosenstrasse Protest in Nazi Germany , W.W. Norton 1996.

Notes et références

Articles connexes
 Extermination par le travail
 Leopold Gutterer
 Gustav Adolf Nosske
 Association des Juifs nationaux allemands
 Libres propos d'Adolf Hitler
 Rosenstraße

Liens externes

Naissance en 1954
Historien américain du XXe siècle
Historien américain du XXIe siècle
Mémoire de la Shoah
Historien du nazisme
Historien de la Shoah

Nathan Stoltzfus


Allium geyeri es una especie de planta bulbosa del género Allium, perteneciente a la familia de las amarilidáceas, del orden de las Asparagales.
Es originaria de Norteamérica.

Descripción
Allium geyeri tiene de 2 a 10 bulbos, no rizomatosos, ovoides o alargados, de color gris o marrón. Las hojas persistentes, generalmente de color verde,  rectas, planas, canalizadas, de (6 -) 12 a 30 cm × 1-3 (-5) mm, los márgenes enteros o denticulados. Escapos persistentes, solitarios, erectos, cilíndricos, de 10-50 cm x 1.3 mm. Umbela persistente, erecta y compacta, con 10-25 flores, hemisférica a globosa. Flores campanuladas, con los tépalos erectos de color rosa a blanco, ovados a lanceolados, ± iguales.

Taxonomía

Allium geyeri fue descrita por Sereno Watson y publicado en Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences 14: 227–228, en el año 1879.
Etimología
Allium: nombre genérico muy antiguo. Las plantas de este género eran conocidos tanto por los romanos como por los griegos. Sin embargo, parece que el término tiene un origen celta y significa "quemar", en referencia al fuerte olor acre de la planta. Uno de los primeros en utilizar este nombre para fines botánicos fue el naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).

geyeri: epíteto otorgado en honor del botánico alemán Carl Andreas Geyer.
Variades aceptadas
 Allium geyeri var. geyeri
 Allium geyeri var. tenerum'' M.E.Jones

Referencias

Enlaces externos

galanthum
Flora de América del Norte
Plantas descritas en 1879
Plantas descritas por S.Watson

Allium geyeri


Fewa (Abkürzung für Feinwaschmittel) ist eine Marke des Henkel-Konzerns und zugleich die Bezeichnung für das erste vollsynthetische Waschmittel der Welt. Es wurde 1932 in Chemnitz von Heinrich Bertsch entwickelt.

Geschichte
1924 trat der damals 27-jährige Heinrich Bertsch in der Chemnitzer "Böhme AG" eine Stelle als Chemiker an. Dort forschte er an der Verbesserung von Waschmitteln, da diese zu jener Zeit die Fasern schädigten und die Farben auswuschen. In dieser Funktion erfand Bertsch 1932 das erste Feinwaschmittel und zugleich das erste vollsynthetische Waschmittel der Welt, welches unter dem Namen Fewa bekannt wurde. Das Produkt bestand aus folgenden Inhaltsstoffen:
 57 % Natriumsulfat
 35 % Fettalkoholsulfat
 5 % Wasser
 2 % Fettalkohol
 1 % Hexametphosphat

Das neue Waschmittel wurde ein voller Erfolg und verkaufte sich so gut, dass bis 1938 drei Produktionsanlagen für Fewa in Betrieb genommen wurden. 1935 wurde die Fewa-Produktion in die "Böhme-Fettchemie GmbH" ausgelagert und war ab da ein Tochterunternehmen des Henkel-Konzerns. Noch vor dem Zweiten Weltkrieg entwickelte sich Fewa zum zweiterfolgreichsten Waschmittel hinter dem ebenfalls aus dem Henkel-Konzern stammenden Marktführer Persil.

Nach dem Krieg lief die Produktion des Waschmittels in der Sowjetischen Besatzungszone in Chemnitz im späteren VEB Fettchemie Karl-Marx-Stadt wieder an. Es wurde in der DDR unter dem Markennamen "Fewa" – das neutrale Feinwaschmittel im Einzelhandel verkauft. Die Herstellung von Fewa endete 1992 endgültig mit der Liquidation des Unternehmens.

In Österreich vertreibt Henkel noch ein Feinwaschmittel unter der Marke Fewa. In Deutschland wird das gleiche Waschmittel unter der Marke Perwoll verkauft.

Werbung
Der Name Fewa wurde später werbetechnisch bedingt in "Für Eure Wäsche ausgezeichnet" umgedeutet. Wurde das Produkt anfangs mit einem Wollmännchen auf der Vorderseite des Waschmittelkartons beworben, kam schon Mitte der 1930er Jahre die später populäre Werbefigur "Johanna" zum Einsatz. Auch nach dem Krieg blieb die Figur in Ost und West bekannt, da in beiden Staaten die Rechtsnachfolge für die gleiche Produktgruppe bestehen blieb. In Westdeutschland warb Fewa Anfang der 1950er Jahre mit dem Slogan: "Jetzt wieder in Friedensqualität". In der DDR war die "Johanna" die einzige Werbefigur, deren Wurzel bis in die Vorkriegszeit zurückreichte.

Weblinks
 Artikel über die Werbefigur "Johanna"

Einzelnachweise

Waschmittelmarke
Henkel (Unternehmen)

Fewa


Olaylar

Doğumlar
 Mauricius, Bizans imparatoru (ö. 602)

Ölümler
 İmparator Senka, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 28. imparatoru (d. 467)
 Wacho, Lombardların İtalya'ya girmelerinden önceki hükümdarı

539


Gdańsk (; ) is one of the oldest cities in Poland. Founded by the Polish ruler Mieszko I in the 10th century, the city was for a long time part of Piast state either directly or as a fief. In 1308 the city became part of the Monastic State of the Teutonic Knights until 1454. Thereafter it became part of Poland again, although with increasing autonomy. A vital naval city for Polish grain trade, it attracted people from all over the European continent. The city was taken over by Prussia during the Second Partition of Poland in 1793 and subsequently lost its importance as a trading port. Briefly becoming a free city during Napoleonic Wars, it was again Prussian after Napoleon's defeat, and later became part of the newly created German Empire.

After World War I the Free City of Danzig was created, a city-state under the supervision of the League of Nations. The German attack on the Polish military depot at Westerplatte marks the start of World War II and the city was annexed by Nazi Germany in 1939. Local Jews were systematically murdered in the Holocaust while Poles and Kashubians also faced persecution. After World War II the city became part of Poland and the city's German inhabitants, that had constituted the vast majority of the city's mixed population before the war (according to the official census of 1923 3.7 percent of city population was Polish 13,656 out of 366,730 citizens of the Free City), either fled or were expelled. During post-1945 era, the city was rebuilt from war damage, and vast shipyards were constructed. The centre of Solidarity strikes in the 1980s, after abolishment of communism in 1989 its population faced poverty and large unemployment with most of the ship building industry closed down.

History

Early times

The area around the Vistula delta was inhabited by populations belonging to the various archaeological cultures of the Stone Age, Bronze Age, and Iron Age. Settlements existed in the area for several centuries BC.

Foundation in early Polish state

Most likely Mieszko I of Poland founded the town in the 980s, thereby connecting the Polish state ruled by the Piast dynasty with the trade routes of the Baltic Sea. The earliest traces of medieval settlement were discovered in an area now occupied by the town hall of the Main Town, on top of archaeological remains from the Roman Iron Age. The oldest constructions of this settlement were built, according to dendrochronology, with timber from trees cut in 930. The immediate western vicinity of the town hall has, however, so far not been surveyed, thus it can not be excluded that the settlement extended further to the west. Dendrodates exclusively refer to the 10th century, no constructions from the 11th century were found. The very beginning of Gdańsk is related to the fall of Truso in the second half of the 10th century - the Viking Age Emporium situated on eastern side of the Vistula delta. Only after this town declined, it was eclipsed as a trade centre by nearby Gdańsk.

In the area south of the current St. Nicholas church, settlement started some years later. The oldest constructions there were dated by finds of pottery to either the second half of the 10th century or the turn of the 10th to the 11th century. The first written record thought to refer to Gdańsk is the vita of Saint Adalbert: Written in 999, it describes how in 997 Saint Adalbert of Prague baptized the inhabitants of urbs Gyddannyzc, "which separated the great realm of the duke from the sea." No further written sources exist for the 10th and 11th centuries.

In the area of the current Great Mill the oldest settlement layers were dated by finds of pottery to the 11th century or the turn of the 12th. Though the area between St. Nicholas Church and the Great Mill has not yet been sufficiently surveyed, it has been suggested by Paner that in the course of the 11th century the settlement just south of St. Nicholas was expanded to the northwest to reach the vicinity of the Great Mill and, possibly, the area around St. Catherine church. In the northern vicinity of St. Nicholas, in the area of the current market hall, settlement then started probably in the 12th century. , archaeologists have not been able to find traces of fortifications around the before mentioned settlement(s).

Slightly east of the Great Mill, at the banks of the Motława river, a stronghold was built in the 1060s. This stronghold encompassed roughly the area now enclosed by the Rycerska and Sukiennicza streets, and in the 11th century was located at the confluence of the Motława and Vistula rivers. The stronghold consisted of a fort and a suburbium covering 2.7 ha which may have held 2,200 to 2,500 inhabitants. Timber from trees cut between 1054 and 1063 was used for buildings of the first phase of the stronghold's construction, timber from trees cut around 1090 was used to construct the buildings of the subsequent phase. A first rampart enclosing the stronghold was built with timber from trees cut in the 1060s. Starting in 1112, according to dendrodates, the stronghold was first leveled and subsequently transformed. This corresponds with written sources mentioning the subduction of Pomerelia by Piast Polish king Boleslaw III Wrymouth between 1112 and 1116.
The youngest examined layers from which dendrodates could be derived point at around 1135.

Starting in the mid-12th and throughout the 13th centuries, the settlement west of the stronghold greatly expanded northwards to comprise the wider area around present-day Rajska and Podbielanska streets in the Old Town. In the southern part of the settlement, in the area now occupied by the market hall, a Romanesque St. Nicholas church was built in the second half of the 12th century, which according to Paner "was probably the second masonry church in Gdansk, after the stronghold's church" and was replaced by another Romanesque St. Nicholas church built in 1223-1241 by the Dominicans, who owned the area since 1227. In 1168, the Cistercians built a monastery in nearby Oliwa (northwest of the town) which is inside the modern city limits. A parochial St. Catherine church is first mentioned in written records in the second half of the 13th century, situated in the new centre of the expanded settlement.

{| class="wikitable floatright"
|+ 'Historical population
! Year
! Population
|-
| c. 1000
| 1000
|-
| 1235
| 2,000
|-
| 1600
| 40,000
|-
| 1650
|70,000
|-
| 1700
|50,000
|-
| 1750
|46,000
|-
| 1793
|36,000
|-
| 1800
|48,000
|-
| 1825
|61,900
|-
| 1840
|65,000
|-
| 1852
|67,000
|-
| 1874
|90,500
|-
| 1880
|13,701
|-
| 1885
|108,500
|-
| 1900
| 140,600
|-
| 1910
| 170,300
|-
| 1925
| 210,300
|-
| 1939
| 250,000
|-
| 1946
| 118,000
|-
| 1960
| 286,900
|-
| 1970
| 365,600
|-
| 1975
| 421,000
|-
| 1980
| 456,700
|-
| 1994
| 464,000
|-
| 2002
| 460,000
|-
| 2019
| 470,904
|}

 Capital of a Pomerelian Duchy (1215–1271)

At the end of the 11th century Poland lost control over Pomerelia and did not regain it until the 12th century. Soon after Poland itself was divided into several autonomous provinces formally under the overlordship of the High-Duke of Kraków. The Pomerelian duchies remained under the control of stewards, of the Samborides dynasty, appointed by Polish Dukes, usually those of Greater Poland, although like other Polish provinces during the period of the fragmentation of Poland it increased its regional autonomy. Gdańsk was the main stronghold of Samborides, serving as residence of Mestwin I (1207–1220), Swietopelk II (1215–1266) and Mestwin II (1271–1294).

Around 1235 the settlement had some 2,000 inhabitants and was granted Lübeck city rights by Swietopelk II. Merchants from the Hanseatic cities of Lübeck and Bremen began to settle in the town after 1257, although a significant German population was not present until the 14th century. Officially chartered as a city in 1224, it rose to become one of the more important trading and fishing ports along the Baltic Sea coast. However, in 1282/1294 Mestwin II, the last duke of Pomerelia, ceded all his lands including Gdańsk to Przemysł II, Duke of Greater Poland, who soon became King of Poland, thus it was reunited with the Kingdom of Poland.

 Monastic State of the Teutonic Knights (1308–1454)

At the beginning of the 14th century, the region was plunged into war involving Poland and the Margraviate of Brandenburg. Because King Władysław I of Poland's troops were unable to relieve Danzig from a siege by Brandenburg, the city's Pomeranian judge, Bogusza, appealed to the Teutonic Knights for assistance. The Knights expelled the Brandenburgers in 1308, but did not relinquish the city to Poland. The townspeople rebelled in an uprising bloodily repressed by the Knights. The royal garrison was attacked and expelled and the suburban populace was slaughtered, with the suburbs subsequently destroyed. Danzigs's colony of German merchants and artisans was specifically attacked because they competed with the Knights' town of Elbing (Elbląg), a nearby city. Polish reports claimed that 10,000 inhabitants were slain in the city. Although that number has been subject of debate among historians, a consensus has been established that many people were murdered and a considerable part of the town was destroyed in the context of the take-over.

The Knights then captured the rest of Pomerelia from Brandenburg's troops. In September 1309, Margrave Waldemar of Brandenburg-Stendal sold his claim to the territory to the Teutonic Order for 10,000 marks, thereby connecting the Order's territory with that of the Holy Roman Empire. Gdańsk, under the Germanized name Danzig, was incorporated into the Monastic State of the Teutonic Knights. Previously allies against the Baltic tribe of the Old Prussians, Poland and the Teutonic Order engaged in a series of Polish-Teutonic Wars after the Knights' capture of Pomerelia.

Between 1361 and 1416 the city's burghers rose in several armed revolts against the rule of the Teutonic Knights. In 1410, during the Polish–Lithuanian–Teutonic War the city's council recognized the Polish king, Władysław Jagiełło as its sovereign. After the end of the war, concluded with the Peace of Toruń in 1411, Jagiełło relieved the city of its oath of fealty and it reverted to Teutonic rule. Subsequently, the city's populace was repressed by the German knights as punishment for its support of the Polish king.

Development of the city initially stagnated after its capture by the Teutonic Knights. The new rulers tried to reduce the economic significance of Danzig by abolishing the local government and the privileges of the town's traders. This was exemplified by the fact that the Danzig city council, including Arnold Hecht and Conrad Letzkau, was removed and its leaders beheaded in 1411. Later on, the German knights had to accept the fact that Danzig defended its independence and was the largest and most important seaport of the region after overtaking Elbing. Subsequently, Danzig flourished, benefiting from major investment and economic prosperity in the Teutonic Prussia and Poland, which stimulated trade along the Vistula. The city had become a full member of the Hanseatic League by 1361, but its merchants remained resentful at the barriers to the trade up the Vistula river to Poland, along with the lack of political rights in a state ruled in the interest of the Order's religiously motivated knight-monks.

The takeover of Danzig by the Teutonic Order was questioned consistently by the Polish kings Władysław and Casimir III the Great, which led to a series of bloody wars and legal suits in the papal court in 1320 and 1333. Peace was established in the Treaty of Kalisz in 1343; although the Polish kings were able to retain the title "Duke of Pomerania" and were recognized as titular overlords of the crusaders, the Knights retained control of Danzig for the time being.

 As part of the Kingdom of Poland (1454–1793)

In 1440, the city participated in the foundation of the Prussian Confederation which was an organisation opposed to the rule of the Teutonic Knights. The organisation in its complaint of 1453 mentioned repeated cases in which the Teutonic Knights imprisoned or murdered local patricians and mayors without a court verdict. On the request of the organisation King Casimir IV Jagiellon reincorporated the territory to the Kingdom of Poland in 1454. Since 1454, the city was authorized by the King to mint Polish coins. The local mayor pledged allegiance to the King during the incorporation on March 6, 1454 in Kraków, and the city again solemnly pledged allegiance to the King in June 1454 in Elbląg, recognizing the prior Teutonic annexation and rule as unlawful. In 1457, King Casimir IV vested the city was new privileges. During the resulting Thirteen Years' War (1454–1466), the fleet of Danzig fought on the side of Poland in several battles, scoring important victories in the Battle of Bornholm (1457) and the Battle of Vistula Lagoon (1463). The war ended in 1466 with the Order's defeat. With the Second Peace of Thorn (1466), the Teutonic Knights renounced claims to the city and recognized it as part of Poland, within which it was administratively located in the Pomeranian Voivodeship in the province of Royal Prussia (later also part of the Greater Poland Province).

The 15th and 16th centuries brought changes to the city's cultural heritage. They could be seen in the arts and language, as well as Danzig's contributions to the world of science. In 1471, a refurbished sailing ship under the native Danzig captain Paul Beneke brought the famous altar painting titled The Last Judgment by artist Hans Memling to the city. Around 1480–1490, tablets were installed at St. Mary's Church, depicting the Ten Commandments in Middle Low German.

In 1520 Lutheran scriptures were printed, in 1522 the first Lutheran liturgy was held by the local cleric Jakob Hegge and the Protestant Reformation was soon supported by the local populace. In 1523 some iconoclastic riots occurred and the towncouncil was deposed. This revolt was quelled in 1524 by Polish troops and the leaders were executed or imprisoned, some of them released and exiled to the Protestant Duchy of Prussia, a vassal duchy of Poland, on request of Albert of Prussia. While the city ordinance of 1526 penalized the Lutheran liturgy under death penalty, the burghers were still influenced by reformatory ideas. In 1557 the Lutheran Eucharist was permitted and both religious orientations were tolerated.

Georg Joachim Rheticus visited the mayor of Danzig in 1539, while he was working with Nicolaus Copernicus in nearby Frombork. The mayor of Danzig gave Rheticus financial assistance for the publication of the Narratio Prima, published by the Danzig printer Franz Rhode in 1540 and to this day considered the best introduction to the Copernican theory. While in Danzig, Rheticus, who was also a cartographer and navigational instrument maker, interviewed Danzig sailors as to their navigational needs. He presented the Tabula chorographica auff Preusse to Duke Albert of Prussia in 1541.

From 1563, for over a century, the post of town master builder was held by architects from the Netherlands. Entire streets were designed in Dutch Renaissance style.

In 1566, the official language of the city's governing institutions was changed from Middle Low German, which had been used throughout the Hanseatic cities, to standard German, used in most German courts. The Polish language was taught in local Academic Gymnasium (Grammar School or High School) from 1589.

In the 16th century Danzig was the largest and one of the most influential cities of Poland and had a preponderantly German-speaking population. The city enjoyed voting rights during the free election period. The city flourished and several of its landmarks were erected in the 16th and 17th centuries, including the Highland Gate, Golden Gate, Neptune's Fountain, Royal Chapel, Great Armoury and Green Gate, an official residence of Polish Kings. The St. Mary's Church and Main Town Hall were completed, with the latter topped with a gilded statue of Polish King Sigismund II Augustus.

During the Danzig rebellion the city was besieged for six months in 1577 by the forces of King Stephen Báthory. With the Royal army unable to capture the city and the Danzig forces failing to lift the siege a settlement was negotiated in which Báthory confirmed the city's special status and her Danzig law privileges and the city recognised him as ruler of the Commonwealth and paid him a large sum of 200,000 złotys.

In 1606 a distillery named Der Lachs (German for "the Salmon") was founded, which produced one of Danzig's most famous products, a liqueur named Danziger Goldwasser.

The Danzig printer Andreas Hünefeld (Hunsfeldus) (1606–1652) printed a Danzig edition of the Rosicrucian Manifestos. Later on, he published the poems of Martin Opitz. Opitz had died in 1639 and his friend, Pastor Bartholomaeus Nigrinus of Danzig, together with two associates edited the Opitz poems for the Hünefeld printing house.
Polish private schools were opened in addition to public schools who taught Polish during this period with 1370 Polish students in later half of the 17th century.Z dziejów języka polskiego w GdańskuRegina Jefimow page 5 Wydawnictwo Morskie 1970

Around 1640, Johannes Hevelius established his astronomical observatory in the Old Town. Polish King John III Sobieski regularly visited Hevelius numerous times.

From the 14th century until the mid-17th century Danzig experienced rapid growth, becoming by the 16th century the largest city on the Baltic seaboard, owing to its large trade with the Netherlands and its handling of most of Poland's seaborne trade, transported northward via the Vistula River. The city's prosperity was severely restricted, however, by the Polish–Swedish wars of 1626–1629 and the 1655–1660, and it suffered an epidemic of bubonic plague in 1709. In 1627, the naval Battle of Oliwa was fought near the city, regarded as one of the greatest victories in the history of the Polish Navy. In 1655, Charles X Gustav of Sweden invaded Poland and appeared outside the Danzig city walls, but refrained from laying siege. A Dutch fleet arrived in July 1656, reopening the vital trade with the Netherlands. The war of 1655–1660 ended with the Treaty of Oliwa, signed in the present-day district of Oliwa.

In 1650 87 percent of the populace were Lutheran, 6 percent Calvinists and about 7 percent Catholics, a number that would grow to more than 20 percent in 1800 due to the migration of Catholics from the vicinity. A large share of the Lutheran population used Polish as their language and Poles played an influential role in the Lutheran Church in Royal Prussia.

Danzig took part in all Hanseatic League conferences until the final one in 1669. By that time the United Provinces and other long-distance overseas commercial powers had surpassed the Baltic trade centres such as Danzig. In 1734, the city was briefly occupied by the Russians under Field Marshal Munnich after the prolonged Siege of Danzig during the War of the Polish Succession.  The city, which supported Stanisław Leszczyński, the losing candidate for the throne, was forced to pay reparations following the siege.

The future Polish king Stanisław August Poniatowski lived in Danzig until the age of 7, and his brother Michał Jerzy Poniatowski, who would become the Primate of Poland, was born in the city.

In 1743 the Danzig Research Society was formed by Daniel Gralath and Gottfried Lengnich.

 In the Kingdom of Prussia (1793–1806)

After the First Partition of Poland in 1772, the inhabitants of Danzig fought fiercely for it to remain a part of Poland, although the surrounding Pomeranian Voivodeship fell to the Kingdom of Prussia. The city remained a Polish exclave until it was eventually captured by Prussian forces during the Second Partition of Poland in 1793 and incorporated into the Kingdom of Prussia as part of the province of West Prussia. According to Peter Oliver Loew (2011) the common language in Danzig until the partition was German and the knowledge of German was the premise to become an integrated burgher. Both the Polish and the German-speaking inhabitants opposed the Prussian annexation and wished the city to remain part of Poland. Many demonstrated their resentment towards Prussia, with some, like Arthur Schopenhauer's family, choosing emigration. The mayor of the city stepped down from his office due to the annexation, and also notable city councilor Jan Uphagen, historian and art collector, whose Baroque house is now a museum, resigned as a sign of protest against the annexation. An attempt of student uprising against Prussia led by Gottfried Benjamin Bartholdi was crushed quickly by the authorities in 1797. The migration processes that happened after Prussia took over the city diminished the usage of Polish language and structure of population.

 Napoleonic Free City (1807–1814)

After the defeat of the Fourth Coalition, and the capture of the city by French, Polish and Italian troops, Napoleon Bonaparte created the semi-independent Free City of Danzig (1807–1814). Danzig reverted to Prussia after Napoleon's defeat in 1814, following another siege that lasted almost a whole year. The city became the capital of Regierungsbezirk Danzig within West Prussia in 1815.

 In the Kingdom of Prussia (1815–1919)

In 1816 about 70 percent of the populace were Lutheran, 23.6 percent Catholics; the share of Catholics would grow to 33 percent in 1910.

Since the 1820s, the Wisłoujście Fortress served as a prison, mainly for Polish political prisoners, including resistance members, protesters, insurgents of the November and January uprisings and refugees from the Russian Partition of Poland fleeing conscription into the Russian Army. Insurgents of the November Uprising were also imprisoned in Biskupia Górka. In October and November 1831, several Polish cavalry units of the November Uprising stopped near the city on the way to their internment places, and in May–June 1832 and November 1833, more than 1,000 Polish insurgents departed partitioned Poland through the city's port, boarding ships bound for France, the United Kingdom and the United States (see Great Emigration).

With the Industrial Revolution and the steam engine trains, industrial machinery and Ferdinand Schichau's Schichau-Werke company gained the upper hand for Elbing over Danzig. Schichau later constructed a large shipyard in Danzig as well.

From 1824 until 1878, East and West Prussia were combined as a single province within the Prussian Kingdom. As a part of Prussia Danzig was a member of the Zollverein and elected its representatives to the German National Assembly of 1848, but lay outside of the borders of the 1815–1866 German Confederation. In the second half of the 19th century the growth of the German population in the city was being slowly reversed, with more Poles settling in, mainly from Pomerania, and parts of the local population discovering their Polish roots.

In 1871 the city was included in the newly created German Empire. The Polish minority in the city began to establish its own culture in the late 1870s and 1880s with the creation of Polish organisation Ogniwo and formation of Polish bank Bank Bałtycki. In 1891 a Polish newspaper called Gazeta Gdańska was printed, later joined by two publishing houses and a printing press. Local Poles focused their cultural life in the vicinity of Church of Saint Anna.

In 1907 local Poles from the "Straż" movement organised protests against Prussian policies of Germanization, including a ban on Polish language and expropriation of Polish home owners.

 Free City (1920–1939)

Following Germany's defeat in World War I, the Allied powers in the Treaty of Versailles (1919) decided to create the Free City of Danzig (under a commissioner appointed by the League of Nations) covering the city itself, the seaport, and a substantial surrounding territory. The League of Nations rejected the citizens' petition to have their city officially named as the Free Hanseatic city of Danzig (Freie Hansestadt Danzig). The citizens of Danzig received a separate citizenship of the Free City and thus lost their former German citizenship. A customs union with Poland was created by the victorious allies of World War I, and Poland's rights also included free use of the harbour, a Polish post office and a Polish garrison in Westerplatte district. This arrangement was inspired by the history of the city, which for hundreds of years was part of Poland, with which it shared economic interests, thanks to which it flourished, and within which it enjoyed wide autonomy.

According to the official census of 1923 3.7 percent of city population was Polish (13,656 out of 366,730 citizens of the Free City) and in the 1920s and 1930s the city's population was over 90% German.It was 96.5% German says  However Polish claims range up to around 22.000, or around 6% of the population, and increased to around 13% in the 1930s. Other estimates give the number of Poles as 17% in the whole area of the Free City  In the elections to the Free City of Danzig's Parliament the results of Polish Parties declined from 6.08 percent of votes in 1919 to 3.15 in 1927 and 3.53 in 1935. According to Henryk Stępniak many Poles voted for the Catholic Zentrumspartei instead and, based on these assumed voting patterns, he estimates the number of Poles in the city to be 25-30% of Catholics living within it or about 30-36 thousand people. In addition around 4,000 Polish nationals were registered in the city, bringing the total number of Polish population to 9.4-11% of people in this estimate. According to other estimates about 10 percent of the 130,000 Catholics were Polish. Piotr Mickiewicz claims, the city authorities were made up of former Prussian officials who were hostile to Poland and Poles. According to Artur Hutnikiewicz the Polish population faced discrimination and persecution in the Free City, which it tried to resist. Poles faced discrimination from German officials in employment and in education. This constituted violation of international laws, which obliged the city to treat Poles equally to Germans.

The Free City of Danzig issued its own stamps and currency (the Gulden). Many examples of stamps and coins, bearing the legend Freie Stadt Danzig, survive in collections.

The strategic aim of Poland was to gain free access to the open sea, and the territories assigned to Poland in the Treaty of Versailles provided a good opportunity to do so. However, during the Polish-Soviet War, Danzig workers went on strike to block delivery of ammunition to the Polish army when the Soviet Red Army tried to capture Warsaw. The Second Polish Republic then built a military transit depot with a small squad of troops at Westerplatte.

Due to the massive resentment by the Danzigers and with large foreign investments, Poland began building a large military port in Gdynia, just  away from Danzig. Unlike Danzig, Gdynia was in the direct possession of Poland and soon became the so-called "Polish outside window".

Due to a German-Polish customs war between 1925 and 1934, Poland became focused on international trade; for example, a new railway line was built to connect Silesia with the coast and the new tariffs made it cheaper to send goods through Polish ports rather than German ones. Gdynia became the biggest port on the Baltic sea. Nevertheless, Poland resorted to economic sanctions during the Danzig-Polish conflicts and Danzig suffered greatly. There was a strong desire to rescind the Allied Powers' decision on the status of the city's 400,000 citizens which were predominantly German. This culminated in the election of a National Socialist government in Danzig's elections in May 1933.

The German incorporation of Danzig was a territorial claim that every government of the Weimar Republic put on its agenda.

A German–Polish declaration of non-aggression was signed and the Free City's government was ordered by the Nazis to stop making problems between Poland and Danzig. Poland and Danzig entered a brief period of good economic cooperation and prosperity. Nevertheless, a totalitarian society was being constructed in Germany, and especially members of the Polish or Jewish minority required stamina in the face of everyday acts of violence and persecution from the Nazis.

With the growth of Nazism among Germans, anti-Polish sentiment increased and both Germanisation and segregation policies intensified, in the 1930s the rights of local Poles were commonly violated and limited by the local administration. Polish children were refused admission to public Polish-language schools, premises were not allowed to be rented to Polish schools and preschools. Due to such policies, only 8 Polish-language public schools existed in the city, and Poles managed to organize 7 more private Polish schools. In 1937, Poles who sent their children to private Polish schools were demanded to transfer children to German schools, under threat of police intervention, and attacks were carried out on Polish schools and Polish youth.

German militias carried out numerous beatings of Polish activists, scouts, and even mailmen, as "punishment" for distributing the Polish press. German students attacked and expelled Polish students from the technical university. Dozens of Polish surnames were forcibly Germanized, while Polish symbols that reminded that for centuries Danzig was part of Poland were removed from the city's landmarks, such as the Artus Court and the Neptune's Fountain.

From 1937, the employment of Poles by German companies was prohibited, and already employed Poles were fired, the use of Polish in public places was banned and Poles were not allowed to enter several restaurants, in particular those owned by Germans. In 1938, the Germans committed over 100 attacks on Polish homes on the day of the Polish 3 May Constitution Day. In 1939, before the German invasion of Poland and outbreak of World War II, local Polish railwaymen were victims of beatings and arrests.

About 50 percent of members of the Jewish Community of Danzig had left the city within a year after a pogrom in October 1937, after the Kristallnacht riots in November 1938 the community decided to organize its emigration and in March 1939 a first transport to Mandate Palestine started. By September 1939 barely 1,700 mostly elderly Jews remained. In early 1941 just 600 Jews were still living in Danzig who were later deported to the ghetto in Warsaw or to Theresienstadt.Encyclopedia of Jewish Communities in Poland, Volume VI The majority of them were later sent to various extermination camps.
Out of the 2938 Jewish community in the city 1227 were able to escape from the Nazis before the outbreak of war

 World War II (1939–1945)

Following the annexation of Austria and the Sudetenland, Germany in October 1938 urged the Danzig territory's cession to Germany. On 1 September 1939 Nazi Germany invaded Poland, initiating World War II. On 2 September 1939 Germany officially annexed the Free City. The Nazi regime murdered the Polish postmen defending the Polish Post Office: this was one of the first war crimes during the war. Other Polish soldiers defending the Westerplatte stronghold surrendered after seven days of fighting. The German commander returned the sword to the Polish commander for putting up a brave fight, while the same time one the captured defenders, Kazimierz Rasinski was brutally tortured by Germans and murdered when he refused to reveal Polish communication codes. On September 1, the Germans assaulted the Polish Railway Administration and arrested its chief and employees. Captain , who refused to allow the German battleship SMS Schleswig-Holstein to enter the port in the prior days, was also arrested, and then sent to Stutthof and murdered in 1940. On September 7, NSDAP organised night parade on Adolf-Hitlerstrasse to celebrate success. It was bombed by a single Polish hydroplane operating from Hel Peninsula piloted by Józef Rudzki and Zdzisław Juszczakiewicz. Six bombs each weighing  were dropped from very low height.
In October 1939, Danzig, together with the prewar Pomeranian Voivodship to the south and west, became the German Reichsgau (administrative district) of Danzig-West Prussia.

With the start of the war the Nazi regime began its policy of extermination in Pomerania; Poles, Kashubians and Jews and the political opposition were sent to concentration camps, especially neighbouring Stutthof where 85,000 victims perished. In September 1939, the Germans carried out arrests of over 800 Polish railwaymen, who were then deported to concentration camps and murdered in the following months. Also those arrested before the war were executed in various locations. The Germans also carried out mass arrests and executions of local Polish activists, even those who escaped to Gdynia and Warsaw. 29 Polish teachers from the city were murdered, and others were deported to concentration camps. Execution sites of said Poles included Piaśnica, Sztutowo, Nowy Port, Westerplatte and Berlin, whereas the defenders of the Polish Post were massacred in Zaspa.

The Einsatzkommando 16, SS Heimwehr-Sturmbann Gotze and SS Heimwehr Danzig, were formed in the city, before entering Polish Pomerania to commit crimes against Poles. Members of the local SS became leaders of the newly established German Selbstschutz in German-occupied Gdynia.

During the war, the Germans operated a Nazi prison in the city, an Einsatzgruppen-operated penal camp, a camp for Romani people, two subcamps of the Stalag XX-B prisoner-of-war camp for Allied POWs, and several subcamps of the Stutthof concentration camp within the present-day city limits. In August 1944, also two assembly centers for Allied POWs (AGSSt 32 and 33) were established by the Germans in the city, and were soon moved to other locations in German-occupied Poland and France.

In the city itself hundreds of prisoners were subjected to cruel Nazi executions and experiments, which included castration of men and sterilization of women considered dangerous to the "purity of Nordic race" and beheading by guillotine The courts and judicial system in the annexed territories of Nazi Germany was one of the main ways to legislate an extermination policy against ethnic Poles, terminology in the courts was full of statements such as "Polish subhumans" and "Polish rabble".Nikolaus Wachsmann, Hitler's Prisons: Legal Terror in Nazi Germany, p.202-203 Some judges even declared that Poles were to have tougher sentences than Germans because of their alleged racial inferiority.

The Polish resistance movement was active in the city. The Poles smuggled documents about German V-weapons, infiltrated the local German industry, plus one of Pomerania's main smuggling points for underground Polish press was located in the city. The resistance also facilitated escapes of endangered Polish resistance members and British prisoners of war who fled from German POW camps via the city's port to neutral Sweden. The Home Army also co-operated with the local vice-consul of Denmark.

At the beginning of 1945, facing the imminent fall of the Nazi State, Germany started evacuating civilians from Danzig. Most Germans fled the city, many by seaborne evacuation to Schleswig-Holstein. This happened in winter under the threat of bombs and in constant danger of submarines.

After a siege, on 30 March 1945 the Soviet Red Army occupied a largely destroyed Danzig. The exact circumstances of the occupation remain a matter of dispute. While the traditional Polish historiography stressed the role of the German resistance, after 1990 reports about deliberate destructions and arsons by the Soviets were published. However, as Soviet sources about the events are inaccessible, the topic has not been conclusively clarified. In December 1945 the Soviet Consulate explained the existing "anti-Soviet feelings" with some "excesses" of the Red Army.

In June 1945 124,000 Germans and 8,000 Poles lived in the city, from 1945 to 1950 most Germans were expelled in accordance with the Potsdam Agreement.

 Post-World War II

With the German defeat the planned genocide of the Polish population, who were deemed by the German authorities to be "subhuman," was averted and Poles returned to Gdańsk.

Already before the end of World War II, the Yalta Conference had agreed to place the city, under Polish name Gdańsk, under de facto administration of Poland, and this decision was confirmed at the Potsdam Conference.Białe plamy-czarne plamy: sprawy trudne w polsko-rosyjskich stosunkach 1918-2008 page 538, Polsko-Rosyjska Grupa do Spraw Trudnych

A Polish administration was set up in the devastated Gdańsk on 30 March 1945. New Polish residents were settled in Gdańsk, 3,200 in April and more than 4,000 in May and June 1945. As of 1948 more than two thirds of the 150,000 inhabitants came from Central Poland, about 15 to 18 percent from Polish-speaking areas east of the Curzon Line that were annexed by the Soviet Union after World War II. Many local Kashubians also moved into the city. The deportation of the German populace started in July 1945, thus the pre-war populace soon became a small minority within post-war Gdańsk.

The members of the pre-war Polish minority in the city organized associations dedicated to upholding their past traditions and history; the first one being Związek Weteranów Walk o Polskość Gdańska i Wybrzeża. In the following years additional ones were founded like Towarzystwo Przyjaciół Gdańska which continues its work to this day.

Between 1952 and the late 1960s Polish artisans restored much of the old city's architecture, up to 90% destroyed in the war. Initially the reconstruction of parts of the inner city (Główne Miasto) was controversial. As a result of anti-German sentiments and the new settlers' at least indifferent attitude towards the unknown, German city a modern architecture was preferred. The decision to reconstruct a traditional old town was politically motivated in order to symbolize the city's reunification with Poland and limited to the area of the Główne Miasto. The Old town and other historical districts were, with the exception of some monumental buildings, built-up with modern architecture. The reconstruction is not tied to the city's pre-war appearance, instead its purpose was to rebuild an idealized pre-1793 state. 19th and early 20th-century architecture, any traces of German tradition were ignored or regarded as "Prussian barbarism" worth of demolition while Flemish-Dutch, Italian and French influences were emphasized.
After 1990 this concept has been criticized by Donald Tusk, who called the reconstruction "in the spirit of Communism" the city's second catastrophe of the 20th century.
The city districts were renamed to their historic Polish names (such as Wrzeszcz, Siedlce, Nowy Port), but in some cases the specifications of the Commission for the Determination of Place Names were initially ignored and place names originating in the home region of the settlers were used.

In 1946, the Soviet-installed communist regime executed 17-year-old Danuta Siedzikówna and 42-year-old Feliks Selmanowicz, Polish resistance members, in the local prison.

The port of Gdańsk was one of the three Polish ports through which Greeks and Macedonians, refugees of the Greek Civil War, reached Poland. In 1949, four transports of Greek and Macedonian refugees arrived at the port of Gdańsk, from where they were transported to new homes in Poland.

Gdańsk was the scene of anti-government demonstrations which led to the downfall of Poland's communist leader Władysław Gomułka in December 1970, and ten years later was the birthplace of the Solidarity trade union movement, whose opposition to the government helped end of communist party rule in 1989 and the election as president of Poland of its leader Lech Wałęsa. It remains today a major port and industrial city.

A list of the 173 mayors of the city from 1347 to March 1945 was compiled by the current Gdańsk city government and can be found on their recent website with the invitation for the "First World Gdańsk Reunion", which took place in May 2002.

In 2014, the remains of Danuta Siedzikówna and Feliks Selmanowicz were found at the local Garrison Cemetery, and then their state burial was held in Gdańsk in 2016, with the participation of thousands of people from all over Poland and the highest Polish authorities.

In recent history, Gdańsk has co-hosted various international sports competitions, including the EuroBasket 2009, UEFA Euro 2012, 2013 Men's European Volleyball Championship, 2014 FIVB Volleyball Men's World Championship, 2016 European Men's Handball Championship, 2017 Men's European Volleyball Championship, 2021 Men's European Volleyball Championship and 2022 FIVB Volleyball Women's World Championship.

 Famous people born in the city
 List of people from Gdańsk
 List of mayors of Gdańsk
 List of mayors of Danzig
 Johannes Dantiscus, 1485, poet, diplomat, church canon and bishop
 Bernhard von Reesen, 1490
 Albrecht Giese, 1524
 Johannes Hevelius, 1611, astronomer
 Daniel Schultz, 1615
 Bogusław Radziwiłł, 1620, Polish princely magnate
 Andreas Schlüter, 1660
 Aleksander Benedykt Sobieski, 1677, Polish prince
 Jacob Theodor Klein, 1685
 Daniel Gabriel Fahrenheit, 1686–1736, physicist and engineer
 Daniel Gralath, 1708, physicist and mayor
 Louise Adelgunde Gottsched, 1713, writer
 Daniel Chodowiecki, 1726, painter
 Adam Kazimierz Czartoryski, 1734, Polish statesman and writer
 Michał Jerzy Poniatowski, 1736, Archbishop of Gniezno and Primate of Poland, brother of King Stanisław August Poniatowski
 Johann Wilhelm Archenholz, 1741
 Avraham Danzig, 1748, rabbi
 Georg Forster, 1754
 Gottlieb Hufeland. 1760
 Johanna Schopenhauer, 1766
 Johannes Daniel Falk, 1768
 Władysław Franciszek Jabłonowski, 1769, Polish general
 Arthur Schopenhauer, 1788
 Miltiades Caridis, 1923, conductor
 Günter Grass, 1927, writer and philosopher
 Zdzisław Kuźniar, 1931, actor
 Janusz Kupcewicz, 1955, footballer
 Paweł Huelle, 1957, writer and journalist
 Donald Tusk, 1957, politician, journalist and historian, former prime minister of Poland
 Dariusz Michalczewski, 1968, boxer
 Leszek Możdżer, 1971, jazz musician

 Famous people living or working in the city
 Edward O'Rourke, the first bishop of the Diocese of Danzig
 Lech Wałęsa, b. 1943, trade unions activist, politician, president of Poland (1990–1995)
 Stanisław Pestka, b. 1929 in Rolbik - Kashubian poet
 Robert Gordon b. 1668, d. 1731, Merchant and philanthropist

See also
 Timeline of Gdańsk history
 List of Gdańsk aristocratic families
 Lists of Danzig officials
 List of mayors of Danzig

 References

 Further reading

 Prutz, Danzig, das nordische Venedig (Leipzig, 1868)
 Wistulanus, Geschichte der Stadt Danzig (Danzig, 1891)
 Puttner, Danzig (Danzig, 1899)
 (ed.) E. Cieślak, Historia Gdańska, vol. I–II, Gdańsk 1978
 E. Cieślak, C. Biernat, Dzieje Gdańska, Gdańsk 1969
 P. Simson, Geschichte der Stadt Danzig, vol. 1–4, Danzig 1913-18
 H. Samsonowicz, Badania nad kapitałem mieszczańskim Gdańska w II połowie VX wieku., Warszawa 1960
 Cz. Biernat, Statystyka obrotu towarowego Gdańska w latach 1651–1815., Warszawa 1962
 M. Bogucka, Gdańsk jako ośrodek produkcyjny w XIV–XVII wieku., Warszawa 1962
 M. Bogucka, Handel zagraniczny Gdańska w pierwszej połowie XVII wieku, Wrocław 1970
 H. Górnowicz, Z. Brocki, Nazwy miast Pomorza Gdańskiego, Wrocław 1978
 Gminy województwa gdańskiego, Gdańsk 1995
 Gerard Labuda (ed.), Historia Pomorza, vol. I–IV, Poznań 1969-2003
 L. Bądkowski, Pomorska myśl polityczna, Gdańsk 1990
 W. Odyniec, Dzieje Prus Królewskich (1454–1772). Zarys monograficzny, Warszawa 1972
 (ed.) W. Odyniec, Dzieje Pomorza Nadwiślańskiego od VII wieku do 1945 roku, Gdańsk 1978
 L. Bądkowski, W. Samp, Poczet książąt Pomorza Gdańskiego, Gdańsk 1974
 B. Śliwiński, Poczet książąt gdańskich, Gdańsk 1997
 Józef Spors, Podziały administracyjne Pomorza Gdańskiego i Sławieńsko-Słupskiego od XII do początków XIV w, Słupsk 1983
 M. Latoszek, Pomorze. Zagadnienia etniczno-regionalne, Gdańsk 1996
 Działacze polscy i przedstawiciele R.P. w Wolnym Mieście Gdańsku, Pomorze Gdańskie nr 9, Gdańsk 1974
 B. Bojarska, Eksterminacja inteligencji polskiej na Pomorzu Gdańskim (wrzesień-grudzień 1939), Poznań 1972
 K. Ciechanowski, Ruch oporu na Pomorzu Gdańskim 1939–1945., Warszawa 1972
 Dziedzictwo kulturowe Pomorza nad Wisłą, Pomorze Gdańskie nr 20, Gdańsk 1997
 "Gdańsk 1939: wspomnienia Polaków-Gdańszczan" Wydawnictwo. "Marpress", 2002
 Piotr Semków Polityka Trzeciej Rzeszy wobec ludności polskiej na terenie byłego Wolnego Miasta Gdańska w latach 1939–1945'' , 2001
 Wolne Miasto Gdańsk w koncepcjach wojskowych i polityce II Rzeczypospolitej Piotr Mickiewicz Wydawn. A. Marszałek,  1999
 Polacy w Wolnym Mieście Gdańsku (1920-1933): polityka Senatu gdańskiego wobec ludności polskiej Andrzej Drzycimski Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1978

External links

 1598 map of Pomerania and Western Prussia with Dan(t)zig
 c.1630 map of Prussia with Dantzk
 Map c 1701 of Prussia — (Preussen mit Freie Stadt Danzig)
 Free City of Danzig stamps
  Information on Danzig (in German)
  History and people of the Hanseatic city (in German)
  A multicultural history of the Gdańsk Calvinists
  Bombing on Sep 7 1939

History of Gdańsk


Fannar Sveinsson (f. 1988) er íslenskur sjónvarpsmaður. Hann er aðalega þekktur fyrir að vera Hraðfrétta Fannar en hann lék í sjónvarpsþáttunum Hraðfréttum á RÚV frá 2012-2016. Hann er einnig höfundur handrits á Venjulegi fólki og Sápuni, þar sem hann er einnig leikstjóri. Fannar er einnig vinsæll á samfélagsmiðlum.

Íslenskir sjónvarpsmenn
Fólk fætt árið 1988

Fannar Sveinsson