تشيسني هنري «تشيت» بيكر الابن  (ولد 23 ديسمبر 1929 - 13 مايو 1988) كان موسيقار جاز أمريكي.

كان تشيت موسيقي جاز بارز في خمسينات القرن العشرين متخصصا في الموسيقى الهادئة والكئيبة. لكن نجاحه تشوش بسبب إدمانه المخدرات، خاصة في الستينات حينما سجن. في السيعينات استعاد نجاحه.

توفي عام 1988 بعد سقوطه من نافذة أحد الفنادق.

سيرته

حياته المبكرة
ولد وترعرع في يالة في أوكلاهوما. كان والده عازف قيثارة وقد شجعه على تعلم عزف المترددة التي استبدلها لاحقا بالبوق.

تلقى بيكر بعض التعليم الموسيقي في مدرسة غلينديل الاعدادية، لكنه ترك المدرسة في جيل 16 عاما في 1946 لينضم إلى الجيش الأمريكي. تم وضعه في برلين حيث انضم إلى فرقة موسيقية عسكرية. بعد مغادرته الجيش عام 1948 درس الموسيقى النظرية في كلية إل كامينو في لوس أنجيلس. ترك الكلية في السنة الثانية وعاد إلى الجيش عام 1950. لكنه عاد وغادر الجيش ليحاول أن يصبح عازفا محترفا.

نجاحه
كانت أولى حفلات بيكر الملحوظة مع فرقة عازف الساكسفون فيدو موسو وأيضا مع عازف الساكسفون ستان غيتس، عام 1951 اكتسب شهرة أكبر بعد أن اختاره تشارلي باركر ليعزف له في عدة عروض في الساحل الغربي.

عام 1952، انضم بيكر إلى رباعية جيري موليغان، التي حازت على نجاح سريع. سرعان ما تفككت الرباعية بعد عام واحد بسبب سجن موليغان بسبب المخدرات.

ادمانه المخدرات وانحسار النجاح
بدأ بيكر بتعاطي الهيروين في الخمسينات. في الستينات تم سجنه لعام ونيّف في إيطالية بسبب المخدرات كما تم طرده لاحقا من ألمانية الغربية وإنجلترة بسبب جرائم متعلقة بالمخدرات. في نهاية المطاف تم ترحيله من ألمانية الغربية إلى الولايات المتحدة الأمريكية بعد مخالفته القانون للمرة الثانية. استقر في ميلبيتاس في شمال كاليفورنيا حيث استمر في العزف في سان حوزية وسان فرانسيسكو بين فترات سجن قصيرة بسبب تزييف وصفات طبية.

عودته

موته
في 13 مايو 1988 الساعة 3:00 تقريبا عثر على جثته في الشارع الذي تحت غرفته الواقعة في الطابق الثاني من فندق برينس هندريك في أمستردام. تم العثور على كوكائين وهروين في غرفته كما بينت الفحوصات الطبية على احتواء جسمه على هذه المواد. لم تكن هنالك آثار صراع وأعلن أن موته كان عرضيا. لكن انعدام الشهود أثار شائعات حول كون موته جريمة قتل أو نتيجة انتحار.

تم دفنه في مقبرة إنجلوود بارك في إنجلوود، كاليفورنيا. كما توجد لوحة لتخليد ذكراه مكان موته في أمستردام.

روابط خارجية

مراجع

تشيت بيكر
أشخاص من مقاطعة بايين (أوكلاهوما)
أشخاص من ميلبيتاس (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل نرويجي
عازفو بوق جاز أمريكيون
عازفو بوق ذكور أمريكيون
عازفو بوق في القرن 20
فنانو تسجيلات كولومبيا
مغنو جاز أمريكيون
مغنون أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 20
مواليد 1929
مواليد في ييل (أوكلاهوما)
موسيقيو جاز ذكور
موسيقيو جاز ذكور أمريكيون
موسيقيو جاز من أوكلاهوما
موسيقيو جاز من كاليفورنيا
وفيات 1988
وفيات بسبب حوادث السقوط
وفيات عرضية في هولندا
وفيات في أمستردام
وفيات مرتبطة بالمخدرات في هولندا

تشيت بيكر


Philedelphia Bildirgesi, II. Dünya Savaşı sonlarına doğru Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO)'nun, tarihsel bildirgelerinden biri olarak bilinen ve ILO'nun amaç ve hedeflerinin belirtildiği "Filadelfiya Bildirgesi" 1944 yılında yayınladı.

Akımlar
Tarihsel belgeler

Philadelphia Bildirgesi


Jendrik Sigwart fæddist 27. ágúst 1994 í Hamborg og er þýskur söngvari og tónlistarmaður. Hann var fulltrúi Þýskalands í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 2021 í Rotterdam og lauk keppninni í næstsíðasta sæti. Uppáhaldslagið hans í Söngvakeppni evrópska sjónvarpsstöðva er Think About Things með Daða og Gagnamagninu.

Líf

Jendrik fæddist í Hamborg og á fjögur systkini. Sem unglingur lærði hann að spila á píanó og fiðlu og nam söngleiksnám við háskólann Institut für Musik der Hochschule Osnabrück. Á námsárum sínum kom hann fram í ýmsum söngleikjum, þar á meðal í My Fair Lady og Hairspray. Einnig kom hann fram í Peter Pan og Berlin, Berlin.

Hann semur sín eigin lög sem hann birtir meðal annars á YouTube. Úkúlele er sérstaklega áberandi í hans tónlist. Í desember 2020 kynnti hann þrjú lög á styrktartónleikum fyrir flóttafólk í flóttamannabúðunum í Moria. Hann býr með sambýlismanninum sínum í Hamborg.

Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva

Í febrúar 2021 var tilkynnt að hann hefði verið valinn til að vera fulltrúi Þýskalands í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 2021 í Rotterdam. Lag hans I Don't Feel hate, sem hann samdi sjálfur og framleiddi í samvinnu við Christoph Oswald, kom út 25. febrúar 2021. Boðskapur lagsins er að svara ekki hatrinu sem slær þig með hatri, heldur að finna til vorkenna hatrinu.

Á úrslitakvöldinu þann 22. maí 2021 fékk hann þrjú stig frá atkvæðagreiðslu dómnefndar (tvö stig frá Austurríki, eitt stig frá Rúmeníu) á meðan hann fékk engin stig frá áhorfendum. Jendrik lauk næstsíðasta sæti, en Bretlandi rak lestina með engin stig.

Útgefið efni

Lög

 2021: I Don't Feel Hate

Heimildir

Tenglar

 Jendrik's World, vefsíðan hans Jendrik

Sigwart, Jendrik
Sigwart, Jendrik

Jendrik


Euclid Network (EN) est un réseau européen d'organisations qui soutiennent les entrepreneurs sociaux. Les membres sont basés dans 21 pays et représentent plus de  à l'intérieur et à l'extérieur de l'Europe. EN est un partenaire stratégique de la Commission européenne et un observateur auprès du Groupe de travail des Nations Unies sur l'économie sociale et solidaire (UNTFSSE).

Histoire
Le réseau a été lancé à Paris en mars 2007 à la suite d'une initiative conjointe de trois organismes de coordination de la société civile à travers l'Europe ; Acevo au Royaume-Uni, Ideell Arena en Suède et le Centre des jeunes, des dirigeants, des acteurs de l'économie sociale et solidaire en France.

La directrice exécutive d'Euclid Network est Suzanne Wisse-Huiskes. Les bureaux de l'association sont situés à La Haye, aux Pays -Bas.

Objectifs
Euclid Network poursuit des objectifs de formation professionnelle, de bonne gouvernance, de partenariat à impact social et de financement durable

Ils offrent des cours de formation formels, des opportunités d'apprentissage par les pairs et un apprentissage en ligne par les technologies de l'éducation. En outre, ils ont introduit une gamme de nouvelles méthodologies telles que l'observation au poste de travail.

La plus grande préoccupation de la plupart des membres est le financement. Euclid Network a deux objectifs clés dans ce domaine : ils souhaitent augmenter l'efficience et l'efficacité des sources de financement existantes - dont certaines sont trop bureaucratiques et étouffent l'innovation et les bonnes pratiques - et augmenter le financement disponible pour ses membres. L'autre activité principale sur laquelle Euclid Network se concentre dans ce domaine, permet aux membres d'explorer une gamme de sources de revenus et de nouveaux partenariats pour diversifier leurs sources de revenus et augmenter la viabilité financière de leurs organisations.

Projets actuels
Les activités du projet comprennent des recherches approfondies, des master classes de formation des formateurs et des conférences.

Euclid Network accueille l'EN Impact Summit tous les deux ans. L'EN Impact Summit 2020 s'est tenu à La Haye, aux Pays-Bas.

Les projets actuels du réseau comprennent :

MedUP !
MedUP ! est un programme de promotion de l'entrepreneuriat social dans la région méditerranéenne. Le projet est mené par Oxfam en partenariat avec Euclid Network, Diesis et Impact Hub International. Les partenaires sud méditerranéen comprennent le Centre tunisien pour l'entrepreneuriat social, ENACTUS au Maroc, JOHUD de Jordanie, PARC en Palestine et SEKEM d'Égypte.

Le projet vise à accroître l'inclusion économique et l'emploi dans les pays ciblés en :

 promouvant les initiatives politiques et de plaidoyer nationaux et transnationales et l'interaction public-privé pour favoriser des environnements réglementaires et politiques ;
 renforcer 60 entreprises sociales par le biais d'activités de renforcement des capacités et de mise en réseau ;
 fournir un soutien financier et technique à 100 entreprises sociales.

Pour MedUP!, Euclid Network est chargé de cartographier l'écosystème de chaque pays en termes de politiques d'entreprise sociale, d'identifier les forces et besoins des organisations de soutien aux entreprises sociales préexistantes et potentielles, ainsi que d'identifier les entrepreneurs sociaux qui réussissent. Euclid Network facilitera deux séries d'échanges entre pairs pour les organisations de soutien aux entreprises sociales de l'UE à la région MENA et vice versa.

Le premier cycle d'échanges entre pairs, de l'UE vers la région MENA, a eu lieu en janvier et février 2020. L'échange des pairs MENA avec l'UE n'a pas encore eu lieu.

Programme de l'UE pour l'emploi et l'innovation sociale (EaSI)
Le programme EaSI fournit un financement de l'UE pour promouvoir l'emploi durable, garantir la protection sociale, lutter contre l'exclusion et la pauvreté et améliorer les conditions de travail. Euclid Network est l'un des cinq réseaux européens qui ont été sélectionnés pour diriger l'aspect entreprise sociale d'EaSI. L'axe entrepreneuriat social du programme EaSI apporte un soutien sous forme de microcrédits ou de financement aux entrepreneurs ou de financement aux entreprises sociales.

Dans le cadre d'EaSI, Euclid Network œuvre pour soutenir et renforcer ces entreprises sociales et leurs structures d'accompagnement, qu'il s'agisse de fédérations nationales, de réseaux, d'accélérateurs ou d'incubateurs qui pourraient bénéficier des investissements EaS.

Le Réseau Euclid a développé deux outils et ressources importants à l'appui de son objectif d'accroître le financement social. Ceux-ci incluent une boîte à outils de financement de l'UE et un centre de connaissances.

Échanges entre pairs
Le programme Euclid Network Peer Exchange est un moyen par lequel les leaders de l'impact social à travers l'Europe et la Russie peuvent créer des liens entre le secteur de l'entreprise sociale et la société civile. Pour chaque échange entre pairs (PeerEx), Euclid Network met en relation des participants de différents pays pour travailler, en face à face, au sein d'un groupe plus large. Certains aspects du programme sont guidés, mais l'accent est mis sur le fait de permettre aux pairs de travailler ensemble de toutes les manières qui leur sont utiles.

Des échanges de pairs antérieurs ont eu lieu entre Royaume-Uni et la Russie, le Royaume-Uni et le Kosovo, le Royaume-Uni et la Pologne, le Royaume-Uni et la Macédoine du Nord, et PeerEx TransAtlantic avec des participants des États-Unis, du Royaume-Uni et de Hongrie.

Programme d'échange et de développement des entrepreneurs sociaux (SEEDplus)
Le programme d'échange et de développement d'entrepreneurs sociaux est un programme financé par l'UE et conçu pour aider à développer les entreprises sociales en Europe en mettant en relation les futurs entrepreneurs européens, ceux qui débutent ou qui n'ont que quelques années d'expérience, avec des entrepreneurs plus expérimentés, appelés entrepreneurs d'accueil.

Le programme est un échange transfrontalier au cours duquel les jeunes entrepreneurs peuvent passer entre un et six mois à observer un autre entrepreneur social dans un pays de l'UE participant. Le programme est entièrement financé par une subvention de la Commission européenne et ne coûte donc rien à la participation du jeune entrepreneur ou de l'entrepreneur d'accueil.

Entre autres organisations, Euclid Network est un point de contact pour les nouveaux entrepreneurs et les entrepreneurs d'accueil aux Pays-Bas.

Projets passés
De nombreux projets passés d'Euclid Network se sont concentrés sur le développement et la connexion des leaders du tiers secteur en Europe centrale et orientale et dans les Balkans occidentaux.

Les actions passées mises en œuvre par le réseau Euclid incluent MY-Way : Web Enterprise, Responsible Industry, Innovative Social Investment (INNOSI), Social Innovation Europe (SIE), Social Entrepreneurs Exchange & Development for la région euro-méditerranéenne,  EU3leader, et Wego : Women's Enterprise.

Financement
Euclid Network reçoit un financement de l'Union européenne via un accord-cadre de partenariat 2018-21 dans le cadre du programme EaSI.

Notes et références

Organisme fondé en 2007
Direction générale de la Commission européenne
Pages avec des traductions non relues

Euclid Network


Michael Csizmas (* 1928 als Mihály Csizmás) ist ein ungarischstämmiger Sachbuchautor zum Thema Kalter Krieg, Kommunismus und Ostblock.

Leben
Csizmas schrieb zwischen 1965 und 1987 vierzehn Artikel für die Allgemeine Schweizerische Militärzeitschrift. Er stellte eine umfangreiche Dokumentensammlung zum Prager Frühling zusammen, die u. a. auch das Aktionsprogramm der Kommunistischen Partei der Tschechoslowakei enthält. An der Volkshochschule Bern gab er mindestens im Sommer 1970 den Kurs "Christentum und Marxismus". 1972 promovierte Csizmas an der Universität Bern in Rechtswissenschaft. Er war um 1980 Direktionssekretär der Polizeidirektion des Kantons Bern.

Er wohnt in Bern.

Veröffentlichungen
 Die Schulsysteme der Osteuropäischen Länder – heute. Bern 1964.
 Prag 1968: Dokumente. Eingeleitet und zusammengestellt von Michael Csizmas. Verlag SOI, Bern 1968.
 Der Warschauer Pakt. Verlag SOI, Bern 1972, ISBN 3-85913-059-5.
 Die Rechtsanwaltschaft in der Sowjetunion. Juris Druck + Verlag, Zürich 1976 (Dissertation, Universität Bern, 1972).

Einzelnachweise

Sachbuchautor
Ungar
Geboren 1928
Mann

Michael Csizmas


La catedral de la Asunción de la Virgen María (en croata: Katedrala Velike Gospe, Katedrala Marijina Uznesenja) es una catedral católica situada en la ciudad de Dubrovnik, Croacia. Es la sede de la Diócesis de Dubrovnik.

Forma parte del conjunto monumental que conforma la ciudad antigua de Dubrovnik, que fue declarado Patrimonio de la Humanidad en 1979.

Historia
El primer edificio fue construido entre los siglos VI y VII en estilo bizantino. Entre los siglos XII y XIV fue reconstruida en estilo románico. Según una leyenda, dicha edificación fue posible gracias a una donación del rey Ricardo Corazón de León, tras ser salvado de un naufragio en la isla de Lokrum, frente a Dubrovnik, en 1192 tras su regreso de la Tercera cruzada.

Las edificaciones bizantinas y románicas fueron destruidas durante un terremoto en 1667, por lo que el Senado de Dubrovnik contrató al arquitecto italiano Andrea Buffalini de Urbino para construir un nuevo templo al estilo barroco de una nave y una gran cúpula, cuyas obras comenzaron en 1673. Otros arquitectos italianos, que trabajaron con canteros locales y extranjeros, concluyeron la catedral durante las siguientes tres décadas: Francesco Cortese (1669-70), Paolo Andreotti de Génova (1671-74), Pier Antonio Bazzi de Génova (1677-78) y el fraile Tommaso Napoli de Palermo (1689-1700). Este último arquitecto, Napoli, introdujo grandes cambios al proyecto original, incluyendo el uso de una bóveda de arista y la apertura de grandes ventanales en el nivel superior. Estas modificaciones dieron más luminosidad al interior. Finalmente, las obras finalizaron con el arquitecto local Ilija Katičić en 1713. El estilo de la catedral coincide con la arquitectura barroca de Roma representada en Bernini, Carlo Fontana y sus contemporáneos del .

El edificio fue dañado durante el terremoto de Montenegro de 1979, teniendo que restaurarse durante años. Asimismo, el templo católico sufrió algunos daños durante el Asedio de Dubrovnik en 1991, aunque se devolvió su esplendor del mismo modo.

Referencias

Enlaces externos

Dubrovnik
Dubrovnik
Patrimonio de la Humanidad en Croacia
Arquitectura de Croacia del siglo XVIII
Dubrovnik
Dubrovnik
Arquitectura de 1713
Catedrales del siglo XVIII
Bienes individuales inscritos Patrimonio de la Humanidad

Catedral de Dubrovnik


Euastacus é um gênero de lagostim-de-água-doce conhecido como "lagostim espinhoso". Eles são encontrados no sudeste do continente australiano, junto com outro gênero de lagostins, o Cherax. Ambos os gêneros são membros da família Parastacidae, uma família de lagostins-de-água-doce restrita ao hemisfério sul.

Espécies
Das cinquenta espécies do gênero Euastacus, dezessete estão na Lista Vermelha da IUCN como criticamente ameaçadas (CR), 17 estão ameaçadas (EN), 5 vulneráveis (VU), 1 quase ameaçadas (NT), 8 menos preocupantes (LC) e 1 é deficiente em dados (DD):

Euastacus armatus (Von Martens, 1866)
Euastacus australasiensis (H. Milne-Edwards, 1837)
Euastacus balanesis Morgan, 1988
Euastacus bidawalis Morgan, 1986
Euastacus bindal Morgan, 1989
Euastacus bispinosus Clark, 1936
Euastacus brachythorax Riek, 1969
Euastacus clarkae Morgan, 1997
Euastacus claytoni Riek, 1969
Euastacus crassus Riek, 1969
Euastacus dalagarbe Coughran, 2005
Euastacus dangadi Morgan, 1997
Euastacus diharawalus Morgan, 1997
Euastacus diversus Riek, 1969
Euastacus eungella Morgan, 1988
Euastacus fleckeri (Watson, 1953)
Euastacus gamilaroi Morgan, 1997
Euastacus girurmulayn Coughran, 2005
Euastacus gumar Morgan, 1997
Euastacus guruhgi Coughran, 2005
Euastacus guwinus Morgan, 1997
Euastacus hirsutus (McCulloch, 1917)
Euastacus hystricosus Riek, 1951
Euastacus jagabar Coughran, 2005
Euastacus jagara Morgan, 1988
Euastacus kershawi Smith, 1912
Euastacus maccai McCormack & Coughran, 2008
Euastacus maidae (Riek, 1956)
Euastacus mirangudjin Coughran, 2002
Euastacus monteithorum Morgan, 1989
Euastacus morgani Coughran & McCormack, 2011
Euastacus neodiversus Riek, 1969
Euastacus neohirsutus Riek, 1956
Euastacus pilosus Coughran & Leckie, 2007
Euastacus polysetosus Riek, 1951
Euastacus reductus Riek, 1969
Euastacus rieki Morgan, 1997
Euastacus robertsi Monroe, 1977
Euastacus setosus (Riek, 1956)
Euastacus simplex Riek, 1956
Euastacus spinichelatus Morgan, 1997
Euastacus spinifer (Heller, 1865)
Euastacus sulcatus Riek, 1951
Euastacus suttoni Clark, 1941
Euastacus urospinosus (Riek, 1956)
Euastacus valentulus Riek, 1951
Euastacus wiowuru Morgan, 1986
Euastacus yanga Morgan, 1997
Euastacus yarraensis (McCoy, 1888)
Euastacus yigara Short & Davie, 1993

Euastacus

Euastacus


The Star Trek Encyclopedia: A Reference Guide to the Future is a 1994 encyclopedia of in-universe information from the Star Trek television series and films. It was written by Michael Okuda and Denise Okuda, who were production staff on Star Trek: The Next Generation, Star Trek: Deep Space Nine and Star Trek: Voyager and Debbie Mirek. It was illustrated by Doug Drexler.

Overview
The Encyclopedia features highly detailed information about characters, planets, technologies and ships of the Star Trek franchise as well as brief episode and film synopses. It is organised alphabetically and is replete with illustrations, many of which are in color in later editions.

The Encyclopedia mostly covers material from the Star Trek television series and the Star Trek motion pictures. It is an officially licensed publication and includes some completely original information not included in any Star Trek movie or television episode. According to Gene Roddenberry, television series and the films are the extent of the Star Trek canon.

Some entries in the Encyclopedia contain behind-the-scenes information, presented in italicized text.

Unlike the Star Trek: The Next Generation Technical Manual, the Encyclopedia makes no detailed speculations about Star Trek technology.

Publication history
The Encyclopedia was inspired by a previous book by the same writing team, The Star Trek Chronology, which had been directly commissioned by Gene Roddenberry as a way of ensuring continuity on Star Trek. Michael Okuda developed a "worksheet" on which to record episode titles, episode production numbers, stardates, and any new ships, characters or technology.

Four print editions have been published to date, in both hardcover and paperback: the first edition () was published in 1994; the second (ISBN ) in 1997.  The third edition (ISBN ), published in 1999, includes material through the end of Star Trek: Deep Space Nine, the fifth season of Star Trek: Voyager, and the movie Star Trek: Insurrection—but as a non-collated addendum.  The fourth edition () was published in 2016.

The print version was complemented by a similar electronic version, the Star Trek Omnipedia released in 1995. The CD-ROM medium allowed the Simon & Schuster publishers to include video clips.
It was released for both Windows and Macintosh (ISBN ), which was published by Simon & Schuster Interactive. This was the only version of the encyclopedia not to be published by Pocket Books. Paramount Pictures is the owner of the copyright.

Fourth edition
In the years since its 1999 publication, the Encyclopedia gradually became extremely out of date, containing no information from subsequent Star Trek films (Star Trek: Nemesis, Star Trek, Star Trek Into Darkness), the last two seasons of Star Trek: Voyager or Star Trek: Enterprise. There had long been no plans to release an updated version of the Encyclopedia, as it had been superseded by online resources such as the wiki-based encyclopedia Memory Alpha.

During the August 2015 annual Star Trek convention in Las Vegas, an updated version of the Encyclopedia was announced for publication in 2016, the 50th Anniversary of Star Trek. The total pages for this updated version is 1,056 pages. It was announced that the updated version would have "300 new pages" and cover Star Trek: Voyager Seasons 4–7, Star Trek: Enterprise Seasons 1–4, Star Trek: Nemesis and would contain information regarding J.J. Abrams' Star Trek movie reboot. The version came out as a "two-volume hardcover edition". The 2016 revised edition was published by Harper Design on October 18, 2016, for $150.

Denise Okuda stated that there is "two, maybe three times as much text in the 2016 edition as in the original, and way more than three times as many photos and illustrations."

See also
 Memory Alpha, a wiki with the aim of producing "the most definitive, accurate and accessible encyclopedic reference for topics related to the canon Star Trek fictional universe."

References

Encyclopedia
1994 books
Pocket Books books

The Star Trek Encyclopedia


El puente de Toro (denominado puente Mayor de Toro) es el más antiguo de los puentes que salvan el río Duero en las inmediaciones de la ciudad de Toro (Zamora). Se sabe que en 1194 la ciudad tuvo ya un puente de madera. La disposición del puente es paralela a la corriente del Duero. Es de suponer que cuando se construyó, la corriente tenía otra dirección, probablemente por el meandro que forma el río en las inmediaciones. Es en cierta forma similar en su disposición arquitectónica al puente de Zamora. El puente parece que unía el campamento romano de Villalazán con la ciudad, la antigua ciudad vaccea de Arbucala. A comienzos del  no tiene uso.

Características
El puente consta de veintidós arcos apuntados, fue edificado en piedra arenisca, en lugar de la caliza típica del páramo toresano, que es blanca y trabaja bien con el agua. Se encuentra cubierto con una calzada de grandes losas de piedra. En la guerra de la Independencia el 2 de julio de 1812, durante la retirada de las tropas invasoras francesas, fueron volados dos de sus arcos, con esta acción pretendían evitar el paso de las tropas de Wellington. La mayoría de los tajamares son de planta semicircular, existiendo alguno de planta triangular.

Véase también
 Puente de Piedra (Zamora)

Referencias

Enlaces externos

Toro
Toro
Toro
Toro
Toro
Toro (Zamora)
Arquitectura en Castilla y León en el siglo XII
Fortificaciones de la provincia de Zamora

Puente de Toro


Norefedrin je vrsta tvari koja se može uporabiti za izradu droga ("prekursor"). Uvršten je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga - Europski klasifikacijski sustav ovisno o mogućnostima zlouporabe, Službeni list Europske unije od 18. veljače 2004. Kemijsko ime po CAS-u je (R*,S*)-α-(1-aminoethyl)benzenemethanol, KN oznaka je 2939 44 00, CAS-ov broj je 14838-15-4.

Izvori

Psihoaktivne droge

Norefedrin


Vanessa dilecta é uma borboleta da família Nymphalidae. A localidade tipo é Timor Ocidental. É irmã de Vanessa buana e às vezes é confundida com essa espécie.

Referências

Vanessa

Vanessa dilecta


Tamara Faye Messner, dite Tammy Faye Messner (née LaValley le  à International Falls, ex Bakker, et morte le  à Loch Lloyd), est une télévangéliste, chanteuse, auteur et personnalité de la télévision américaine.

Biographie
Messner a débuté son ministère auprès des enfants au sein des Assemblées de Dieu avec son mari Jim Bakker.

Elle a par la suite animé un programme pour enfants avec son mari à Christian Broadcasting Network. En 1974, elle a co-fondé l'émission télévangéliste avec son mari . Elle a également eu une carrière de chanteuse en parallèle. En 1978, elle et Bakker ont construit , un parc d'attractions chrétien.

Tammy Faye Messner a fait l'objet d'une grande publicité lorsque Jim Bakker a été inculpé, condamné et emprisonné pour de nombreux chefs d'accusation de fraude et de complot en 1989, entraînant la dissolution du PTL Club. Elle a divorcé de Bakker en 1992 et a épousé . On lui a diagnostiqué un cancer en 1996, dont elle a souffert par intermittence pendant plus d'une décennie avant de mourir de la maladie en 2007.

Au cours de sa carrière, Tammy Faye Messner s'est fait remarquer pour sa personnalité excentrique et glamour, ainsi que pour ses opinions morales qui divergeaient de celles de nombreux évangélistes traditionnels, en particulier son plaidoyer en faveur des personnes LGBT et sa communication avec les patients atteints du Sida au plus fort de l'épidémie.

La télévangéliste est interprétée par Jessica Chastain dans le film Dans les yeux de Tammy Faye (2021).

Notes et références

Liens externes

Naissance dans le comté de Koochiching
Naissance en mars 1942
Décès dans le comté de Cass (Missouri)
Décès en juillet 2007
Personnalité évangélique américaine
Télévangéliste
Controverse en religion
Décès à 65 ans

Tammy Faye Messner


Aslan veya arslan (Panthera leo), Panthera cinsindeki büyük kedilerden biridir ve kedigiller (Felidae) ailesinin bir üyesidir.  kafa-gövde uzunluğuna sahip yetişkin erkek bireyler,  uzunluğundaki dişilerden daha büyüktür. Pride adı verilen gruplar oluşturan sosyal bir türdür. Bir aslan grubu, birkaç yetişkin erkekten, ilgili dişilerden ve yavrulardan oluşur. Dişi aslan grupları genellikle birlikte avlanır ve çoğunlukla büyük toynaklıları hedef alır. Aslan bir süper avcı ve kilittaşı avcısıdır. Her ne kadar bazı aslanların fırsatlar ortaya çıktığında insanları avladıkları bilinse de, tipik olarak bunu yapmazlar.

Rakip erkeklerle sürekli olarak savaşmaktan kaynaklanan yaralanmalar ömürlerini büyük ölçüde azalttığından, vahşi ortamda nadiren 10 ila 16 yıl arasında yaşamaktadırlar. Esaret altında 25 yıldan fazla yaşayabilirler. Aslanlar diğer kedilere kıyasla alışılmadık biçimde sosyaldirler. Gün boyunca ağırlıklı olarak uyumayı tercih eden aslanlar, nadiren alacakaranlıkta sıklıkla gece (Gececil hayvanlar) aktiftir.

Tipik olarak aslanlar otlaklarda ve savanlarda yaşar, ancak yoğun ormanlarda bulunmazlar. Antik tarihi zamanlarda, Kuzey Afrika dahil olmak üzere Afrika'nın büyük bölümünde, Yunanistan ve Balkanlar'dan Hindistan'a kadar Avrasya'da etkin olarak yaşamaktaydılar. Yaklaşık 10.000 yıl önceki geç dönem Buzul Çağı'nda (Pleistosende), aslan insanlardan sonra en yaygın kara memelisiydi: Mağara aslanı (Panthera leo spelaea) Kuzey ve Batı Avrupa'da, Amerika aslanı (Panthera leo atrox) ise Amerika'da Yukon ile Peru civarında yaşıyordu. Ancak günümüzde Sahra Altı Afrika'da parçalanmış popülasyonlara ve Batı Hindistan'da kritik olarak tehlike altındaki bir nüfusa indirgenmiştir. Aslan, Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği (IUCN) tarafından savunmasız bir tür olarak sınıflandırılmıştır ve yirminci yüzyılın ikinci yarısında 20 yılda Afrika'daki aslan nüfusunda % 30-50 aralığında önemli bir nüfus azalması görülmüştür. Nüfuslarının azalmasının nedeni tam olarak anlaşılmasa da, yaşam alanlarının işgal edilmesi ve insanlar tarafından zarar görmeleri en başlıca sebepler olarak ön görülmektedir. Afrika'da, özellikle Batı Afrika aslanı nüfusu tehlike altındadır.

Erkek aslan, oldukça ayırt edici olan yelesinden kolayca tanınır ve yüzü insan kültürünün en çok bilinen hayvan simgelerinden biridir. Heykellerde, resimlerde, ulusal bayraklarda ve çağdaş sinema ve edebiyatta geniş bir biçimde tasvir edilmiştir. Aslanlar Roma İmparatorluğu zamanından beri insanlar tarafından tutulmuş ve on sekizinci yüzyılın sonlarından bu yana hayvanat bahçelerinde sergilenmek üzere aranan önemli hayvan türünden biri olmuştur. Hayvanat bahçeleri, nesli tükenmekte olan Asya kökenli alt türleri için hazırlanan ıslah programlarında dünya çapında işbirliği yapmaktadır.

Etimoloji
Modern Türkçede kullanılan aslan, Osmanlı Türkçesinde ارسلان (arslan) olarak kaydedilmiştir ve kökeni Eski Türkçeye dayanmaktadır. Bir Türkî dilde tespit edilmiş olduğu ilk kaynak 900 yılından önce yazıldığı düşünülen, Alman arkeolog Albert von Le Coq  tarafından derlenmiş ve "Huastuanift: Manihaist Tövbe Duası" (özgün Almanca adıyla Chuastuanift, ein Sündenbekenntnis des manichäischen Auditores: gefunden in Turfan (Chinesisch-Turkistan)) adı altında bilinen Eski Uygurca metinlerdir. John Krueger sözcüğün Türkî dillere Moğolcadan alıntı olduğunu savunur. Moğolca "diş göstermek" manasındaki arzai- kelimesinden  türetilmiş olabileceği de öne sürülmüştür; ancak bu kesin değildir. Hayvan adlarında görülen +lan ekinin yapısı belirsizdir.

Türün bağlı olduğu cins olan Panthera ismi Latinceye dayanmakta olup, bu dile Grekçede benekli kedigilleri tanımlamak için kullanılmış πάνθηρ kelimesinden girmiştir. Bilimsel isminin ikinci kısmı olan leo, Latince ve Grekçede yer alan aslan manasındaki leo ve λέων (leon) kelimelerine dayanmaktadır. Leo kelimesi ve türevleri, pek çok Avrupa dili ile muhtemelen İbranicede (לָבִיא; lavi) aslanları tanımlamak için kullanılan bir isimdir.

Sınıflandırma

Carl Linnaeus 1758'de, aslanı Systema Naturae adlı eserinde tanımladı ve ona bilimsel olarak Felis leo adını verdi. Cins adı Panthera, 1816'da Alman doğa bilimci Lorenz Oken tarafından türetildi. 18. yüzyılın ortaları ile 20. yüzyılın ortaları arasında, 26 aslan örneği, alt tür olarak tanımlanmış ve önerilmiştir; bunların 11'i 2005 yılında geçerli kabul edilmiştir. Onlar yele rengi ve boyutuna göre ayırt edildi. Bu özellikler bireyler arasında çok fazla çeşitlilik gösterdiğinden, bu formların çoğu muhtemelen gerçek alt tür değildi, özellikle de çoğunlukla "çarpıcı, ama anormal" morfolojik özelliklere sahip müze materyallerine dayandıkları için.

Alt türleri
19. ve 20. yüzyıllarda, birkaç aslan tipi örnek ve alt tür olarak tanımlandı ve bir düzine, 2017 yılına kadar geçerli takson olarak kabul edildi. 2008 ve 2016 arasında, IUCN Kırmızı Listesi değerlendiricileri, yalnızca iki alt-özel isim kullandı: Afrika aslan popülasyonları için P. l. leo ve Asya aslan popülasyonu için P. l. persica. 2017'de, Kedi Uzman Grubu'nun Kedi Sınıflandırma Görev Gücü, aslan taksonomisini gözden geçirdi ve aslan evrimi üzerine yapılan filocoğrafik çalışmaların sonuçlarına dayanarak iki alt türü tanıdı:

P. l. leo  - aday aslan alttür, Asya aslanı, bölgesel olarak nesli tükenmiş Nübye aslanı ve Orta Afrika'nın batı ve kuzey kesimlerindeki aslan topluluklarını içerir. Sinonim arasında, P. l. persica , P. l. senegalensis , P. l. kamptzi , and P. l. azandica  yer alır. Bazı yazarlar 'Kuzey aslanı' ve 'kuzey alt türü' olarak adlandırdı.
P. l. melanochaita  - Doğu ve Güney Afrika bölgelerinde, soyu tükenmiş Kap aslanı ve aslan topluluklarını içerir. Sinonim arasında, P. l. somaliensis , P. l. massaica , P. l. sabakiensis , P. l. bleyenberghi , P. l. roosevelti , P. l. nyanzae , P. l. hollisteri , P. l. krugeri , P. l. vernayi  ve P. l. webbiensis  yer alır. 'Güney alt türü' olarak adlandırılmıştır.

Etiyopya Yükseltileri'nin bazı bölgelerinden gelen aslan örnekleri, genetik olarak Kamerun ve Çad'dakilerle birlikte kümelenirken, Etiyopya'nın diğer bölgelerinden gelen aslanlar Doğu Afrika'dan örneklerle birleşmektedir. Bu nedenle araştırmacılar, Etiyopya'nın iki alt tür arasında bir temas bölgesi olduğunu varsaymaktadır.

Fosil kayıtları

Tarih öncesi çağlarda aslanın çeşitli ek alt türleri mevcuttu:

P. l. sinhaleyus, Sri Lanka'da kazılan ve bir aslana atfedilen fosil karnasyalıydı. Yaklaşık 39.000 yıl önce soyu tükenmiş olduğu düşünülmektedir.
P. leo fossilis, P. fossilis ya da P. spelaea fossilis, Orta Pleistosen Avrupa mağara aslanı olarak da bilinen bu alt tür, yaklaşık 500.000 yıl önce yaşamıştır. İngiltere, Almanya, İtalya ve Çek Cumhuriyeti'nde bu türe ait fosiller bulunmuştur.  Günümüz Afrika aslanlarından daha büyük olan bu alt tür, Amerikan mağarası aslanıyla neredeyse aynı boylarda ve Üst Pleistosen Avrupa mağarası aslanından biraz daha büyüktü.
 P. l. spelaea, Avrupa mağara aslanı, Avrasya mağarası aslanı veya Üst Pleistosen Avrupa mağarası aslanı olarak da bilinen bu alt tür, Geç Pleistosen döneminde Avrasya ve Beringia'da yaşadı. Küresel ısınma nedeniyle en son 11.900 yıl önce soyu tükenmiştir. Avrupa, Kuzey Asya, Kanada ve Alaska mağaralarında yapılan kazılarda bulunan kemik parçaları, Avrupa'dan Sibirya genelinde batı Alaska'ya kadar bulunduğunu göstermektedir. Muhtemelen P. fossilisten, türetilmiştir ve genetik olarak izole edilmiştir. Afrika ve Asya'daki aslanlardan oldukça farklıdır. Paleolitik mağara resimlerinde, fildişi oymalarda ve kil büstlerinde tasvir edilmiştir.
 P. l. atrox ya da P. atrox, Amerika aslanı veya Amerika mağara aslanı olarak bilinen bu alt tür, Amerika kıtasında Kanada'dan muhtemelen Patagonya'ya kadar uzanıyordu. Var olan en büyük aslan alt türlerinden biridir. Vücut uzunluklarının 1.6-2.5 m (5.2-8.2 ft) arasında olduğu tahmin edilmektedir. Edmonton'dan gelen bir fosil 11.355 ± 55 yıl öncesine aittir.

Gelişimi

Aslanın en yakın akrabası Panthera cinsinin diğer türleri, kaplan, kar leoparı, jaguar ve leopardır. 2006 ve 2009'da yayınlanan filogenetik çalışmaların sonuçları, jaguar ve aslanın yaklaşık 2.06 milyon yıl önce ayrılan bir kardeş gruba ait olduğunu göstermektedir. Daha sonra yapılan çalışmaların sonuçları, leoparın ve aslanın, 3.1-1.95 milyon yıl önce ayrılan kardeş gruba ait olduğunu göstermektedir. Pantheranın coğrafi kökeni büyük olasılıkla Orta Asya'nın kuzeyidir. Leopar-aslan soyu, en azından Erken Pliyosen'den bu yana Asya ve Afrika Palearktik'inde dağıtıldı. Aslan ve Avrasya mağara aslanından oluşan soyun Holarktik Asya'da, 2,93-1,23 milyon yıl önce ayrıldığı düşünülmektedir. Bununla birlikte, aslan ve kar leoparı ataları arasındaki melezleşme, yaklaşık 2.1 milyon yıl öncesine kadar devam etmiş olabilir. Avrasya ve Amerikan mağara aslanlarının, diğer kıtalardaki mitokondri soyları olmadan, son buzul döneminin sonunda soyları tükendi.

Modern aslan muhtemelen Orta Pleistosen döneminde Afrika'da yaygın olarak dağılmış ve Geç Pleistosen döneminde Sahra altı Afrika'da ayrılmaya başlamıştır. Doğu ve Güney Afrika'daki aslan popülasyonları, 183.500-81.800 yıl önce ekvator yağmur ormanları genişlediğinde, Batı ve Kuzey Afrika'daki popülasyonlardan ayrıldı. Sahara'nın 83.100-26.600 yıl önceki genişlemesi, Batı ve Kuzey Afrika'daki nüfusun ayrılmasına neden oldu. Yağmur ormanları azaldıkça, daha açık habitatlara yol açan aslanlar Batı'dan Orta Afrika'ya taşındı. Kuzey Afrika'dan aslanlar 38.800-8.300 önce güney Avrupa ve Asya'ya dağıldılar. Güney Avrupa, Kuzey Afrika ve Orta Doğu'daki aslanların yok olması, Asya ve Afrika'daki aslan popülasyonları arasındaki gen akışını kesintiye uğrattı. Genetik kanıtlar, Doğu ve Güney Afrika'daki aslan örneklerinde çok sayıda mutasyon olduğunu ortaya koydu; bu, bu grubun, Asya ve Batı ve Orta Afrika'dan genetik olarak daha az farklı aslan örneklerinden daha uzun bir evrimsel geçmişe sahip olduğunu göstermektedir.
Filocoğrafik araştırmaların sonuçları, yaşayan iki aslan alt türünün yaklaşık 245.000 yıl önce ayrıldığını göstermektedir.

Şüpheli alt türler
 P. l. europaea, Güney Avrupa'da kazılan, aslan alt fosil kalıntıları için önerilmiş ve Geç Neolitik ile Erken Demir Çağı arasında tarihlenmiştir.
P. l. mesopotamica, antik Mezopotamya'da M.Ö. 1000 ile M.Ö. 600 arasında yapılan, Yeni Asur Dönemi kabartması temelinde tanımlanmıştır.

Melezler

Hayvanat bahçelerinde aslanlar, ziyaretçilerin merakı veya bilimsel amaç için melez oluşturmak için kaplanlarla yetiştirilmiştir. Liger bir aslan ve bir kaplandan daha büyüktür, oysa çoğu tigon, karşılıklı gen etkileri nedeniyle ebeveynlerine kıyasla nispeten küçüktür. Leopon ise, bir aslan ve leoparın bir melezidir.

Tanım

Aslan, kısa, yuvarlak başlı, kısık boyunlu ve yuvarlak kulaklı, kaslı, derin göğüslü bir kedidir. Kürk rengi açık buffdan (devetüyü rengi) gümüş gri, sarımsı kırmızı ve koyu kahverengiye kadar değişmektedir. Alt kısımların renkleri genellikle daha açıktır. Yeni doğmuş bir aslan, yetişkinliğe ulaştığında solmaya başlayan koyu lekelere sahiptir, ancak soluk noktalar genellikle bacaklarda ve alt kısımlarda görülebilir. Aslan, kedi ailesinin bariz cinsel dimorfizm gösteren tek üyesidir. Erkek bireyler daha geniş kafaya sahiptir ve baş, boyun, omuz ve göğsün çoğunu kaplayan aşağı ve geriye doğru büyüyen belirgin bir yele vardır. Yele tipik olarak kahverengimsidir ve sarı, pas ve siyah tüylere sahiptir.

Tüm aslanların kuyruğu, yaklaşık  uzunluğunda tüylü bir tutam ile biter. Fonksiyonları bilinmemektedir. Tutam doğumda yoktur ve yaklaşık  aylıkken gelişir. Yedi aylıkken kolayca belirlenebilir.

Kafatası, kaplanınkine çok benzer, ancak frontal bölge genellikle daha depresif ve düzdür ve postorbital bölgeden biraz daha kısadır ve kaplandan daha geniş burun açıklıkları vardır. İki türdeki kafatası varyasyon miktarı nedeniyle, genellikle sadece alt çenenin yapısı, türlerin güvenilir bir göstergesi olarak kullanılabilir.

Büyüklüğü

Kedigiller arasında aslan, büyüklük bakımından kaplandan sonra ikinci sırada yer alır. Yetişkin aslanların boyutları ve ağırlıkları, menzilleri ve habitatları arasında değişiklik gösterir. Afrika ve Hindistan'dan ortalamanın üzerinde büyüklüğe sahip birkaç bireye dair kayıtlar mevcuttur.

Yele

Aslanın yelesi, türün en tanınabilir özelliğidir. Aslanlar bir yaşındayken büyümeye başlar. Yele rengi yaşla birlikte değişir ve koyulaşır; araştırmalar, renginin ve boyutunun, ortalama ortam sıcaklığı gibi çevresel faktörlerden etkilendiğini göstermektedir. Yele uzunluğu, görünüşe göre erkek-erkek ilişkilerinde, dövüş başarısını göstermektedir. Koyu yeleli bireyler, yılın en sıcak aylarında acı çekmelerine rağmen, daha uzun üreme hayatlarına ve daha yüksek yavru sağkalımlarına sahip olabilir. Yelenin varlığı, yokluğu, rengi ve büyüklüğü genetik önkoşul, cinsel olgunluk, iklim ve testosteron üretimi ile ilişkilidir; temel kural, daha koyu, dolgun bir yele daha sağlıklı bir hayvanı gösterir. Serengeti Millî Parkı'ndaki dişi aslanlar, yoğun ve koyu yeleli erkekleri eş olarak tercih eder. Yelenin asıl amacı, rakip erkek aslanlarla yapılan bölgesel kavgalarda, boyun ve boğazın korunması olduğu düşünülmektedir. Avrupa ve Kuzey Amerika hayvanat bahçelerinde, serin ortam sıcaklığı daha ağır bir yeleye neden olabilir. Asya aslanları, genellikle Afrika aslanlarından daha seyrek yelelere sahiptir.

Pendjari Ulusal Parkı'ndaki hemen hemen tüm erkek Batı Afrika aslanları, ya yelesizdir ya da çok kısa yelelere sahiptir. Senegal'de, Sudan'ın Dinder Millî Parkı'nda ve Kenya'nın Tsavo Doğu Millî Parkı'nda da, yelesiz aslanların olduğu rapor edildi. Güney Afrika'da, Timbavati'den gelen orijinal erkek beyaz aslan da yelesizdi. Testosteron hormonunun, yelenin büyümesiyle doğrudan ilişkisi olduğu düşünülmektedir. Kısırlaştırılmış aslanlar, çoğu zaman çok az yeleye sahiptir ya da hiç yeleleri yoktur, çünkü gonadların çıkarılması testosteron üretimini inhibe eder. Artan testosteron, Kuzey Botsvana'da rapor edilen, yeleli dişi aslanların nedeni olabilir.

Aslanın yelesi, yaklaşık 320.000-190.000 yıl önce evrilmiş olabilir. Soyu tükenmiş Avrasya mağara aslanlarının, mağara resimleri neredeyse sadece yelenin olmadığı av hayvanlarını göstermektedir; Bazıları, bunun gerçekten de yelesiz olduklarının kanıtı olduğunu öne sürmektedir.

Renk değişimi

Beyaz aslan, çift resesif alelinin neden olduğu lösizm denilen genetik bir durumla nadir görülen bir morfdur. Albino olmamakla birlikte; gözlerde ve deride normal pigmentasyona sahiptir. Zaman zaman Kruger Ulusal Parkı içinde ve çevresinde, Güney Afrika'nın doğusunda bulunan bitişik Timbavati Av Hayvanları Koruma Alanı'nda beyaz aslanlarla karşılaşıldı. 1970'lerde vahşi yaşamdan uzaklaştırıldılar, böylece beyaz aslan gen havuzunu azalttılar. Bununla birlikte, 2007-2015 yılları arasında beş ayrı doğumla beraber 17 doğum kaydedildi. Beyaz aslanlar esaret altında üreme için seçilir. Güney Afrika'daki kamplarda, konserve avları sırasında öldürülecek kupa olarak kullanılmak üzere yetiştirildikleri bildirildi.

Dağılım ve yaşam alanı

Afrika aslanları, Sahra Altı Afrika'da dağınık popülasyonlarda yaşar. Aslanlar, çimenli ovaları ve savanları tercih eder, nehirleri sınırlayan ovalarda ve çalılı açık ormanlıklarda yaşar. Yağmur ormanlarında yoktur ve nadiren kapalı ormanlara girer. Elgon Dağı'nda,  yüksekliğe kadar ve Kenya Dağı'ndaki kar hattına yakın bir yerde aslanın yaşadığı kaydedilmiştir. Aslanlar, gölgelik olarak kullandıkları dağınık akasya ağaçlarına sahip, savan otlaklarda yaşamlarını sürdürürler. Asya aslanı, artık yalnızca Batı Hindistan'ın Gucerat kentindeki Gir Ulusal Parkı içinde ve çevresinde hayatta kalabilmektedir.

Tarihsel aralığı
Afrika'da, aslan menzili aslen merkezi yağmur ormanları bölgesinin ve Sahra Çölü'nün çoğunu kapsıyordu. 1960'larda, Sudan'ın güneyi hariç, Kuzey Afrika'da nesli tükendi.

Aslan, Güney Avrupa ve Asya'da, bir zamanlar iklim koşullarının av bolluğunu desteklediği bölgelerde değişiyordu. Yunanistan'da, Herodot'un MÖ 480'de bildirdiği gibi yaygındı; M.Ö. 300 yılında, nadir olarak kabul edildi ve MS 100'de yok edildi.
10. yüzyıla kadar, Avrupa'nın son karakolu olan Kafkasya'da da bulunuyordu. Filistin'de Orta Çağ'a kadar ve Güneybatı Asya'da 19. yüzyılın sonlarına kadar yaşadı. 19. yüzyılın sonlarına gelindiğinde, aslan nüfusunun çoğu Türkiye'de yok olmuştu. İran'daki son canlı aslan 1942'de, Dezful'un yaklaşık  kuzeybatısında görüldü. 1944'te Huzistan Eyaleti'ndeki Karun nehrinin kıyısında, bir dişi aslan cesedi bulundu. Daha sonra, İran'dan  hiçbir güvenilir kayıt gelmemiştir. Pakistan ve Hindistan'daki aslan nüfusu, bir zamanlar Sind ve Pencap'tan Bengal'e ve Orta Hindistan'daki Narmada Nehri'ne kadar uzanıyordu.

Davranış ve ekoloji

Aslanlar zamanlarının çoğunu dinlenerek geçirirler; günde yaklaşık 20 saat pasif bir haldedirler. Aslanlar herhangi bir zamanda aktif olabilse de, faaliyetleri genellikle sosyalleşme, tımar etme ve dışkılama dönemi ile alacakaranlıktan sonra zirveye çıkar. Aralıklı faaliyet patlamaları, sıklıkla avlanma gerçekleştiğinde şafağa kadar devam eder. Günde ortalama iki saat yürüyüş yaparlar ve 50 dakika yemek yerler.

Grup organizasyonu

Aslan, yavruları ile ilgili birey gruplarında yaşayan, tüm vahşi felid türlerinin en sosyalidir. Böyle bir gruba "sürü" denir. Erkek aslan gruplarına "koalisyon" denir. Dişiler, istikrarlı sosyal birimi sürüyle oluşturur ve yabancı dişilere tolerans göstermez. Bazı dişilerin ayrılıp göçebe olmalarına rağmen, üyelik sadece dişi aslanların doğumları ve ölümleriyle değişir. Ortalama sürü, birkaç yetişkin dişi, dört taneye kadar erkek ve her iki cinsiyetten yavruları içeren yaklaşık 15 aslandan oluşur. 30 bireye kadar olan büyük sürüler de gözlenmiştir. Bu modelin tek istisnası, her zaman sadece bir yetişkin erkeğe sahip olan Tsavo aslan sürüsüdür. Erkek yavrular, yaklaşık iki veya üç yaşlarında olgunluğa eriştiklerinde, anne sürülerinden dışlanırlar.

Bazı aslanlar, yaygın olarak değişen ve çiftler halinde ya da tek başına düzensiz olarak hareket eden "göçebelerdir". Çiftler, doğum sürülerinden dışlanan ilgili erkekler arasında daha sık görülür. Bir aslan yaşam tarzını değiştirebilir; göçebe veya tam tersi olabilir. Sürüler ve göçebeler arasındaki etkileşimler düşmanca olma eğilimindedir, ancak östrustaki sürüde yer alan dişiler, göçebe erkeklerin onlara yaklaşmalarına izin verir. Erkekler, göçebe bir şekilde yıllarca yaşadıktan sonra, sürüyle yerleşik bir düzene geçerler. Serengeti Ulusal Parkı'nda yapılan bir araştırma, göçebe koalisyonların 3.5 ila 7.3 yaşlarında bu düzene geçtiklerini ortaya koydu. Kruger Ulusal Parkı'ndaki dağınık erkek aslanlar, kendi bölgelerini aramak için kendi sürülerinden  mesafeden daha uzağa giderler. Dişi aslanlar, doğum sürülerine daha yakın kalırlar. Bu nedenle, bir bölgedeki dişi aslanlar, aynı erkek aslanlara göre daha yakından ilişkilidir.

Bir sürünün işgal ettiği alana "sürü alanı" denir, bir göçebe tarafından işgal edilen alan ise "menzil" olarak adlandırılır. Bir sürüyle ilişkili erkekler, bölgesini devriye gezerek marjinal kalma eğilimindedir. Dişi aslanlarda sosyalliğin gelişmesinin nedenleri - herhangi bir kedi türünde en belirgin olanı - çok tartışma konusudur. Artan avlanma başarısı bariz bir sebep gibi gözükse de, bu inceleme sırasında belirsizdir; koordine avcılık, daha başarılı bir avlanma sağlar ancak avcı olmayan üyelerin kişi başına kalori alımını azaltmasını sağlar. Bununla birlikte, bazı dişiler, uzun süre yalnız bırakılabilecek yavruları büyütme rolünü üstlenir. Sürü üyeleri, avlanma esnasında düzenli olarak aynı rolü oynama ve becerilerini geliştirme eğilimindedir. Avcıların sağlığı, sürünün hayatta kalması için birincil ihtiyaçtır; avcılar, alındıkları yerde avını ilk tüketenlerdir. Diğer faydalar, olası akraba seçilimi; ailede yiyecek paylaşımı; gençlerin korunması, bölgenin korunması, yaralanma ve açlığa karşı bireysel sigortadır.

Hem erkekler hem de dişiler, davetsiz misafirlere karşı sürüyü savunurlar, ancak erkek aslan, keskin ve daha güçlü bir yapıya sahip olması nedeniyle bu amaç için daha uygundur. Bazı bireyler, sürekli olarak davetsiz misafirlere karşı savunmaya öncülük ederken, diğerleri geride kalmaktadır. Aslanlar, sürü içinde belirli roller üstlenme eğilimindedir; yavaş hareket eden bireyler gruba başka değerli hizmetler sağlayabilirler. Alternatif olarak, davetsiz misafirleri uzak tutan bir lider olmanın getirdiği ödüller olabilir; sürüdeki dişi aslanların sırası bu tepkilere yansır. Sürüyle ilişkilendirilen erkek veya erkekler, grupla olan ilişkilerini, onları rahatsız etmeye çalışan yabancı erkeklerden savunmakla görevlidir.

Asya aslan sürüleri, grup halinde farklılık göstermektedir. Asya erkek aslanları yalnızdır veya en fazla üç erkekle birleşerek gevşek bir sürü oluşturur. Dişiler ise yavrularıyla birlikte daha güçlü bir sürü oluştururken, en fazla 12 diğer dişi bireyle birliktedir. Dişi ve erkek aslanlar sadece çiftleşirken birleşirler. Erkeklerin koalisyonları, yalnız aslanlardan daha uzun süre topraklarını tutmaktadır. Üç veya dört bireyden oluşan koalisyonlardaki erkekler, bir erkeğin diğerlerine hükmettiği ve daha sık eşleştiği açık bir hiyerarşi sergiler.

Avlanma ve beslenme

Aslan, genelci bir hiperkarnivordur ve geniş av spektrumundan dolayı hem süper hem de kilit taşı avcısı olarak kabul edilir. Avları, esas olarak  ağırlığındaki memelilerden oluşur - özellikle toynaklılar mavi antilop, bayağı zebra, Afrika mandası, gemsbok ve zürafa gibi hayvanları tercih eder. Aslanlar, türlerin tercih edilen ağırlık aralığının altında olmasına rağmen, mevcudiyet durumuna bağlı olarak ortak yaban domuzu avlamaktadır. Hindistan'da, sambar geyiği ve benekli geyik en yaygın olarak avladıkları av hayvanlarıdır, evcil hayvanların beslenmesinde önemli katkıları olabilir. Genellikle yetişkin filler, gergedanlar ve su aygırlarının yanı sıra, dikdik, kırsıçanımsıgiller, kır tavşanı ve vervet maymunu gibi küçük avlardan kaçınırlar. Olağan dışı avları arasında, kirpiler ve küçük sürüngenler bulunur. Aslanlar, Pars (leopar), çita ve benekli sırtlan gibi diğer avcıları öldürürler ancak nadiren tüketirler.

Genç aslanlar, ilk olarak yaklaşık üç aylıkken, avı gizlice takip etme davranışı sergilerler, ancak neredeyse bir yaşına kadar avlanmaya katılmazlar ve iki yaşına yaklaşırken etkili bir şekilde avlanmaya başlarlar. Yalnız bir aslan, zebra ve antilobu yere yıkma yeteneğine sahipken, manda ve zürafa gibi daha büyük avlarda risk altındadır.
Chobe Ulusal Parkı'nda, büyük sürülerin yetişkin Afrika savan fillerini avladıkları gözlenmiştir. Tipik avlarda, her dişi aslan grupta tercih edilen bir konuma sahiptir; ya "kanat" üzerinde avın peşinde koşup saldırır, ya da grubun merkezinde daha küçük bir mesafeye gider ve diğer dişi aslanlardan kaçan avları yakalar. Sürülere bağlı erkekler, genellikle grup avına katılmazlar. Ancak bazı kanıtlar, erkeklerin de dişiler kadar başarılı olduğunu göstermektedir; bunlar genellikle küçük çalılıklarda avlanan yalnız avcılardır.

Aslanlar özellikle dayanıklı değillerdir. Örneğin bir dişi aslanın kalbi vücut ağırlığının sadece % 0.57'sini, bir erkeğin ise vücut ağırlığının yaklaşık % 0.45'ini oluştururken, bir sırtlanın kalbi vücut ağırlığının neredeyse % 1'ini oluşturur. Bu nedenle, aslanlar sadece kısa hamlelerde hızlı koşarlar ve saldırıya başlamadan önce avlarına yakın olmaları gerekir. Görünürlüğü azaltan faktörlerden faydalanırlar; birçok avı, kendilerini gizleyecek bir örtü yakınında veya geceleri öldürürler. Aslanın saldırısı kısa ve güçlüdür; avlarını hızlı bir hücum ve son sıçrama ile yakalamaya çalışırlar. Avı, boynundan aşağı çekerler ve genellikle boğazına boğucu bir ısırık atarak öldürürler. Ayrıca ağızlarını ve burun deliklerini çenelerinin içine alarak avlarını öldürürler.

Aslanlar genellikle avın bulunduğu yerde avı tüketirler, ancak bazen büyük avları bir örtü içine sürüklerler. Özellikle erkek bireyler, öldürülen av için birbirleriyle kavga ederler. Yavrular, yiyeceğin az olduğu zamanlarda bundan en çok etkilenen üyelerdir. Tersi bir durumda ise, yaşlı ve sakat olmak üzere tüm sürü üyeleri, avdan kalanları yiyerek beslenirler. Büyük avlar, sürü üyeleri arasında daha yaygın olarak paylaşılmaktadır. Yetişkin bir dişi aslanın günlük ortalama et ihtiyacı  iken, erkeklerin yaklaşık 'dir. Aslanlar bir seansta 'ye kadar et yiyebilir; eğer avın tamamını tüketemiyorsa, yemeye devam etmeden önce birkaç saat dinlenir. Sıcak günlerde, sürü üyeleri bir veya iki ayakta bekçilik yapan erkeklerin gözetiminde gölgede dinlenmeye çekilir. Aslanlar avlarını, akbaba ve sırtlan gibi leş yiyicilere karşı korurlar.

Fırsat olduğunda aslanlar leşi temizler; hastalanarak veya diğer avcılar tarafından, doğal sebeplerden ölen avları da temizlerler. Aslanlar, avlarını yemek için bekleyen akbabalara karşı sürekli bir gözcü tutarlar. Sırtlan ve aslanların beslendiği çoğu leş, aslanlardan ziyade sırtlanlar tarafından öldürülür. Leşlerin, aslanların besin ihtiyaçlarının büyük bir bölümünü sağladığı düşünülmektedir.

Av rekabeti

Aslanlar ve benekli sırtlanlar benzer bir ekolojik nişe sahiptir ve bir arada bulundukları yerde av ve leşler için rekabet ederler; çeşitli çalışmalardaki verilerden elde edilen sonuçlar, % 58.6'lık bir beslenme örtüşmesini göstermektedir. Aslanlar, sırtlanlar tarafından taciz edilmedikçe tipik olarak benekli sırtlanları yok sayarlar, ikincisi ise yiyecek varlığında veya yokluğunda, aslan varlığına bariz bir şekilde reaksiyon gösterme eğilimindedir. Aslanlar, benekli sırtlanların leşlerini ele geçirir; Ngorongoro kraterindeki aslanların büyük ölçüde sırtlanlardan çalınan leşlerle beslenmesi yaygındır; bu da sırtlanların öldürme oranlarını artırmasına neden olur. Botsvana'nın Chobe Ulusal Parkı'nda durum tersi şeklindedir; sırtlanlar sık sık aslanlara meydan okur ve leşlerini çalarlar, tüm aslan leşlerinin % 63'ünden yiyecek elde ederler. Aslanların yaptıkları avlanma esnasında, benekli sırtlanlar oradan ayrılabilir ya da aslanların işi bitene kadar  mesafede sabırla bekleyebilirler. Sırtlanlar, aslanların yanında beslenebilecek ve aslanları öldürmeye zorlayacak kadar cesurdurlar. İki tür, görünürde bir sebep olmadan, ortada yiyecek bulunmadığında bile birbirlerine saldırırlar. Aslan predasyonu, Etosha Ulusal Parkı'ndaki sırtlan ölümlerinin % 71'ini oluşturur. Benekli sırtlanlar, bölgelerine giren, sık sık mobbing yapan aslanlar tarafından adapte edilmiştir. Kenya'nın Masai Mara Ulusal Koruma Alanı'ndaki aslan nüfusu azaldığında, tespit edilen sırtlan nüfusu hızla artmıştır. Esir benekli sırtlanlar üzerinde yapılan deneyler, aslanlarla önceden deneyim sahibi olmayan örneklerin, onların görüşüne kayıtsızca davrandığını, ancak aslan kokusuna korku içinde tepki vereceğini göstermektedir.

Aslanlar çitalara ve leoparlara hükmetme eğilimi gösterir, avlarını çalarlar ve fırsat bulduklarında yavruları ve hatta yetişkinleri öldürürler. Özellikle çitalar, avlarını genellikle aslanlara veya diğer avcılara kaptırırlar. Serengeti ekosisteminde yapılan bir çalışma, aslanların 1987 ile 1990 arasında doğan 125 çita yavrusundan en az 17'sini öldürdüğünü ortaya koydu. Çitalar, rakiplerinden farklı zamansal ve habitat nişlerini kullanarak rakiplerinden kaçınırlar. Leoparlar ağaçlara sığınsa da, dişi aslanlar, zaman zaman ağaçlardan leoparın avını almaya çalışmaktadırlar. Aslanlar benzer şekilde Afrika yaban köpeğine de hükmederler. Onların avlarını çalıp, genç bireyleri ve nadiren de yetişkin köpekleri avlarlar. Aslanların daha bol olduğu bölgelerde yaban köpeklerinin popülasyon yoğunlukları düşüktür. Bununla birlikte, vahşi köpeklere av olarak düşen birkaç yaşlı ve yaralı aslan vakası da mevcuttur. Aslanlar Nil timsahlarıyla da rekabet ederler; timsahın ve aslanın büyüklüğüne bağlı olarak, avını ya da leşini kaybedebilir. Aslanların, karaya açılan timsahları öldürdüğü görülmüştür.

Üreme ve yaşam döngüsü

Dişi aslanların çoğu, dört yaşına geldiklerinde ürerler. Aslanlar yılın belirli bir döneminde çiftleşmez ve dişiler poleströzdür. Diğer kedilerde olduğu gibi, erkek aslanın penisinde geriye dönük dikenler vardır. Penisin çekilmesi sırasında dikenler dişinin vajinasının duvarlarını tırmıklayarak ovülasyona neden olabilir. Bir dişi aslan, kızandayken birden fazla erkekle çiftleşebilir. Aslanın üreme uzunluğu yaklaşık yedi yıldır. Ortalama gebelik süresi 110 gün civarındadır; dişi, çalılık, sazlık, mağara veya başka bir korunaklı tenha bir yerde, bir ile dört arasında yavru doğurur, genellikle sürüden uzaktır. Yavrular anneye muhtaçken, bölgeye nispeten yakın kalarak sık sık yalnız avlanır. Aslan yavruları kör doğar ve gözleri doğumdan yedi gün sonra açılır. Doğumda  ağırlığındadırlar ve doğumdan bir veya iki gün sonra emeklemeye başlayıp, üç haftalık olunca yürümeye başlarlar. Yırtıcı hayvanların dikkatini çeken bir koku birikmesini önlemek için, dişi aslan yavrularını ayda birkaç kez yeni bir bölgeye götürür ve onları boyun ensesinden birer birer taşır.

Anne aslan, kendisini ve yavrularını genellikle altı ila sekiz haftalık olana kadar tekrar sürüyle birleştirmez. Bazen sürüye katılım, özellikle dişi aslanların aynı anda doğum yapmış olması halinde daha erken gerçekleşir. Aslan yavruları, sürünün diğer bireyleriyle ilk tanıştıklarında,  anneleri dışındaki yetişkinlerle karşı karşıya kaldıklarında onlara karşı güven duymazlar. Daha sonra kendilerini sürü hayatına adapte etmeye başlarlar, ancak kendi aralarında oynarlar veya yetişkinlerle oyun oynamaya çalışırlar. Kendi yavrusu olan dişi aslanlar, başka bir dişi aslanın yavrularına, yavrusu olmayan dişi aslanlardan daha çok tolerans gösterirler. Erkek bireylerin yavru aslanlara karşı toleransı değişkenlik gösterir. Bazen bir erkek sabırla yavruların kuyruğuyla ya da yelesiyle oynamasına izin verir, bir başka erkek ise yavrulara hırlayıp vurabilir.

Yavrular, altı veya yedi aylık olduktan sonra sütten kesilir. Erkek aslanlar, yaklaşık üç yaşında olgunluğa ulaşır ve dört ila beş yıl arasında başka bir sürüyle ilişkili yetişkin erkekleri zorlayabilir ve yerinden edebilir. En geç 10 ila 15 yaş arasında yaşlanmaya ve zayıflamaya başlarlar.

Bir veya daha fazla yeni erkek, bir sürünün önceki erkeklerini uzaklaştırdığında, galip gelenler genellikle sürüdeki mevcut genç yavruları öldürürler. Dişiler, yavrularını sık sık zorba erkek bireylere karşı savunurlar, ancak sürü içindeki üç veya dört anne grubu, erkeklere karşı güçlerini birleştirmedikçe başarı şansları çok düşüktür. Yavrular ayrıca açlıktan ve terk edilip yalnız kalmaktan dolayı ölürler. Leoparlar, sırtlanlar ve vahşi köpekler tarafından avlanırlar. Aslan yavrularının % 80'i iki yaşından önce ölürler. Hem erkek hem de dişi aslanlar, sürülerinden çıkarılabilir ve göçebe olabilirler, ancak dişilerin çoğu genellikle doğum sürüleriyle kalır. Bununla birlikte, sürü çok büyüdüğünde, en genç kuşak dişi yavrular, kendi bölgelerini bulmak için ayrılmak zorunda kalabilirler. Yeni bir erkek aslan, bir sürü devraldığı zaman, genç aslanları - hem erkek hem de dişi - çıkarabilir. Her iki cinsin aslanları, grup eşcinsel ve kur faaliyetlerine dahil olabilir; erkekler de birlikte cinsel ilişki kurmadan önce başlarını ovalayıp yuvarlayacaktır.

Sağlık

Yetişkin aslanların doğal bir avcıları olmamasına rağmen, kanıtlar, çoğunun şiddetli bir şekilde insanların veya diğer aslanların saldırılarından öldüğünü göstermektedir. Aslanlar, genellikle toprak anlaşmazlıklarında karşılaştıkları, diğer sürülerin üyelerine veya bir anlaşmazlık için kavga ettikleri kendi sürü üyeleri üzerinde ciddi yaralanmalara neden olurlar. Sakat aslanlar ve yavrular, sırtlan leopar gibi yırtıcı kedilere kurban olabilir, ya da manda ve fil gibi büyük cüsseli hayvanlar tarafından ezilebilir. Avlanırken dikkatsiz davranan aslanlar sakatlanabilir.

Keneler, genellikle aslanların kulaklarına, boyunlarına ve kasık bölgelerine zarar verir. Ngorongoro kraterindeki aslanlar, 1962'de at sineği salgınından (Stomoxys calcitrans)  zarar gördüler; bu salgın, aslanların zayıflamasına ve kanlı, çıplak lekelerle kaplanmasına neden oldu. Aslanlar, ağaçlara tırmanarak veya sırtlan yuvalarına sürünerek, sığır sineklerinden kaçmayı başaramadılar; birçoğu öldü ya da göç etti ve yerel nüfus 70'ten 15'e düştü. 2001 yılındaki yeni bir salgında, altı aslan daha yaşamını kaybetti.

Esir aslanlar, en azından 1970'lerin ortalarından bu yana canine distemper (Gençlik hastalığı) virüsü (CDV) ile enfekte olmuştur. CDV, evcil köpekler ve diğer etçiller tarafından yayılır; Serengeti Ulusal Parkı'nda 1994 yılında gerçekleşen bir salgın, birçok aslanın nöbet geçirmesi gibi nörolojik semptomlar geliştirmesine neden oldu. Salgın sırasında, birkaç aslan zatürre ve ensefalitten öldü. Feline immunodeficiency virüsü ve lentivirüs, ayrıca esaret altındaki aslanları da etkiler.

İletişim

Dinlenirken, aslan sosyalleşmesi bir dizi davranışla gerçekleşir; hayvanın ifade hareketleri oldukça gelişmiştir. En yaygın barışçıl, dokunsal jestler, kafa sürtme ve yalamadır. Kafa sürtme - alnın yüz ve boynunu başka bir aslanın yüzüne değdirmesi - bir selamlama şekli gibi görünmektedir ve bu hareketi, genellikle bir hayvan diğerlerinden ayrı olduktan sonra ya da kavga veya çatışmadan sonra yaptığı görülür. Bu hareketi erkekler diğer erkeklere, yavrular ve dişiler ise dişilere yaparlar. Yalama hareketi ise genellikle kafa sürtünmesiyle birlikte gerçekleşir; genellikle karşılıklı ve alıcı zevki ifade ettiği tahmin edilmektedir. Aslanlar, bu hareketi en çok karşısındakinin baş ve boyun bölgesine yaparlar. Çünkü aslanlar bu bölgeleri kendileri yalayamazlar.

Aslanlar, görsel jest olarak hizmet eden bir dizi yüz ifadesi ve vücut duruşlarına sahiptir. Yaygın bir yüz ifadesi, bir aslanın kimyasal sinyalleri koklarken yaptığı, "yüz buruşturma" ya da flehmen tepkisidir. Aslanlar ayrıca, kimyasal ve görsel işaretlemeyi kullanır; erkekler, bölgedeki toprakları ve cisimleri işaretlerler ve kazırlar.

Aslanın seslendirme repertuvarı büyüktür; yoğunluk ve perde varyasyonları iletişimin merkezi gibi görünmektedir. Aslan seslerinin çoğu, hırlama, miyavlama ve kükreme gibi hırıltı varyasyonlarıdır. Üretilen diğer sesler arasında, mırıldanma, homurtu, meleme ve uğultu bulunur. Aslanlar en çok gece kükrerler ve sesleri  bir mesafeden duyulabilir. Bir dizi uzun ve derin şekilde başlayan ve git gide daha kısaya dönüşen çok karakteristik bir şekilde kükreme eğilimindedirler.

Koruma
Aslan, IUCN Kırmızı Listesi'nde Hassas olarak listelenmiştir.

Afrika'da

Afrika'daki birçok büyük ve iyi korunan alan, büyük aslan nüfusuna ev sahipliği yapmaktadır. Yaban hayatı turizmine yönelik altyapının geliştirildiği yerlerde, park yönetimi ve yerel topluluklar için nakit geliri, aslan koruması için güçlü bir teşviktir. Artık çoğu aslan, Doğu ve Güney Afrika'da yaşamaktadır. Sayıları hızla düşmektedir; 20. yüzyılın sonlarında tahminen % 30-50 düşmüştür. Bu düşüşün başlıca sebepleri arasında hastalık ve insan müdahalesi yer almaktadır. 1975'te, 1950'lerden beri aslan sayısının yarı yarıya azalarak 200.000'e veya daha da aşağı bir rakama indiği tahmin edilmiştir. 2002-2004 yılları arasında, vahşi doğada yaşayan Afrika aslanı nüfus tahminleri, 16.500 ila 47.000 arasında değişmektedir.

Kongo Cumhuriyeti'nde Odzala-Kokoua Ulusal Parkı, 1990'lı yıllarda bir aslan kalesi olarak kabul edilmişti. 2014 yılına gelindiğinde, korunan alanda hiçbir aslan kaydedilmemiştir, bu nedenle yerel nüfusun soyu tükenmiş olarak kabul edilmiştir. Batı Afrika aslanı popülasyonu, üreyen bireylerin değişmediği ya da çok az değiştiği Orta Afrika'daki nüfustan izole edilmiştir. 2015 yılında, bu popülasyonun, 250'den az olgun birey dahil olmak üzere yaklaşık 400 hayvandan oluştuğu tahmin edilmektedir. Bölgedeki üç korunan alanda, çoğunlukla Benin, Burkina Faso ve Nijer tarafından paylaşılan, WAP korumalı alan kompleksindeki bir nüfusta devam etmektedirler. Bu popülasyon, Kritik Tehlike Altında olarak listelenmektedir. WAP ekosistemindeki saha araştırmaları, aslan doluluk oranının W Ulusal Parkı'nda en düşük, daimi kadrolu bölgelerde daha yüksek olduğunu ve dolayısıyla daha iyi korunduğunu ortaya koymuştur.

Kamerun'daki Waza Ulusal Parkı'nda, 2009 itibarıyla yaklaşık 14-21 arasında bir aslan nüfusu vardır. Ayrıca, Burkina Faso'nun Arly-Singou ekosisteminde, 50 ila 150 aslan bulunduğu tahmin edilmektedir. 2015 yılında, Gana'nın Mole Ulusal Parkı'nda, yetişkin bir erkek ve bir dişi aslan görülmüştür. Bunlar, son 39 yıl içinde ülkede görülen ilk aslanlardı. Aynı yıl, daha önce soyu tükenmiş olduğu düşünülen 200 kadar aslan nüfusu, Sudan sınırına yakın olan Etiyopya Alatash Ulusal Parkı'nda kaydedilmiştir.

2005 yılında, Batı ve Orta Afrika ve Doğu ve Güney Afrika için, Aslan Koruma Stratejileri geliştirilmiştir. Bu stratejiler, uygun yaşam alanlarını korumayı, aslanlar için yeterli vahşi bir av temeli oluşturmayı, popülasyonların daha fazla parçalanmasına yol açan faktörleri azaltmayı ve aslan-insanın bir arada varlığını sürdürülebilir kılmayı amaçlamaktadır. Çobanların çiftlik hayvanlarını  gelişmiş kapalı barınaklarda tuttuğu alanlarda, çiftlik hayvanlarına aslan zararı önemli ölçüde azalmaktadır. Bu tür önlemler, insan-aslan çatışmasının azaltılmasına katkıda bulunur.

Asya'da

Asya aslan nüfusunun son sığınağı, Hindistan'ın Gucerat Eyaletindeki Saurashtra veya Kathiawar Yarımadası bölgesindeki 'lik Gir Ulusal Parkı ve çevresindeki alanlardır. Nüfus 1974'te yaklaşık 180 aslandan 2010'da yaklaşık 400 aslana yükselmiştir. Coğrafi olarak izole edilmiştir, bu da akrabalığa ve genetik çeşitliliğin azalmasına yol açabilir. 2008'den bu yana, Asya aslanları, IUCN Kırmızı Listesi'nde Tehlike Altında listelenmiştir. 2015 yılına gelindiğinde, nüfus Saurashtra'da 'lik bir alanda yaşayan 523 bireye sahipti. 2017'de yapılan Asya aslanları sayımında, yaklaşık 650 birey kaydedilmiştir.

millî Park'a yakın çok sayıda insan yerleşiminin varlığı, aslanlar, yerel halk ve onların hayvanları arasında çatışmalara neden olur. Bazıları, mahsulüne zarar veren otoburları kontrol altında tuttuklarından, aslanların varlığını faydalı olarak kabul ederler. Madhya Pradeş'te bulunan Kuno Doğal Hayatı Koruma Alanı'nda ikinci, bağımsız bir Asya aslan nüfusunun kurulması planlandı, ancak 2017'de Asya aslanı yeniden giriş projesinin uygulanması pek olası değildi.

Esir ıslahı

19. yüzyılın ortalarından önce, Avrupa'ya ithal edilen aslanlar, muhtemelen Kuzey Afrika'dan gelen Nübye aslanları veya Güney Afrika'dan Cape aslanlarıydı. Addis Ababa Hayvanat Bahçesi'nde tutulan Nübye aslanı olduğu düşünülen 11 hayvan daha, İmparator Haile Selassie'ye ait hayvanların soyundan gelmekteydi. Oxford Üniversitesi işbirliğiyle WildLink International, Fas Atlas Dağları'ndaki ulusal bir parka dönüştürülmek üzere esir olarak tutulan Nübye aslanlarının, esaret altında tutulması ve yetiştirilmesi amacıyla iddialı bir "Uluslararası Nübye Aslanı Projesi" başlatmıştır. Bununla birlikte, yapılan genetik bir analiz, Addis Ababa Hayvanat Bahçesi'ndeki tutsak aslanların, Nübye aslanı olmadığını, Çad ve Kamerun'daki vahşi aslanlarla yakından ilişkili olduğunu göstermiştir.

1982'de, Hayvanat Bahçeleri ve Akvaryumlar Birliği, Asya aslanının hayatta kalma şansını artırmak için Türlerin Yaşam Planı adıyla bir proje başlatmıştır. 1987'de, Kuzey Amerika hayvanat bahçesindeki aslanların çoğunun, Afrika ve Asya aslanları arasında melez olduğu anlaşılmıştır. Üreme programlarının, farklı alt türlerin çapraz üremesini önlemek ve böylece koruma değerlerini azaltmak için, katılımcı hayvanların kökenlerine dikkat etmesi gerekiyordu. Bilinmeyen menşei ve soyağacı bireylerini elimine etmek için, aslanların  esir ıslahı durdurulmuştur. Vahşi hayatta doğan aslanlar, 1989-1995 yılları arasında Afrika'dan Amerikan hayvanat bahçelerine ithal edilmiştir. Üreme 1998 yılında, bir Afrika aslan türüyle, Türlerin Yaşam Planı projesiyle devam etmiştir.

Uluslararası Türler Bilgi Sisteminde 2006 yılında kayıtlı tutulan aslanların yaklaşık% 77'si bilinmeyen bir kökene sahipti; bu hayvanlar vahşi doğada nesli tükenmiş genleri taşımış olabilir ve bu nedenle aslanın genel genetik değişkenliğinin korunmasında önemli olabilir.

Uluslararası Tür Bilgi Sistemi'nde, 2006 yılında kayıtlı tutulan aslanların yaklaşık % 77'si bilinmeyen bir kökene sahipti; bu hayvanlar vahşi doğada nesli tükenmiş aslanların genlerini taşıyor olabilirlerdi ve bu nedenle aslanın genel genetik değişkenliğinin korunmasında önemli olabilirlerdi.

İnsanlarla etkileşimleri

Hayvanat bahçelerinde ve sirklerde

Aslanlar, 18. yüzyılın sonlarından beri hayvanat bahçesi sergilerinin merkezi olan, bir grup egzotik hayvanın bir parçasıdır. Her ne kadar birçok modern hayvanat bahçesi sergilenen hayvanlar konusunda daha seçici olsa da, dünyadaki hayvanat bahçelerinde ve vahşi yaşam parklarında 1.000'den fazla Afrika ve 100 kadar Asya aslanı vardır. Büyükelçi türleri olarak kabul edilirler ve turizm, eğitim ve koruma amaçlı tutulurlar. Aslanlar, esaret altında 20 yıldan daha fazla yaşayabilmektedirler; Honolulu Hayvanat Bahçesi'ndeki bir aslan, Ağustos 2007'de 22 yaşındayken ölmüştür. 1986 doğumlu iki kız kardeşi Ağustos 2007'de hala hayattaydı.

İlk Avrupa "hayvanat bahçeleri" 13. yüzyılda asil ve kraliyet aileleri arasında yayılmıştır ve 17. yüzyıla kadar seraglio olarak adlandırılmıştır. O zamanlar, merak dolaplarının bir uzantısı olan menajeri olarak adlandırılmaya başlandılar. Rönesans döneminde, Fransa ve İtalya'dan Avrupa'nın geri kalanına yayılmışlardır.  İngiltere'de, seraglio geleneğinin daha az gelişmesine rağmen, aslanlar, 13. yüzyılda Kral John tarafından Londra Kulesi'nde kurulan bir seraglioda tutulmuştur.

Aslanlar, 1870'lerde geniş ve ferah kafesleri olan daha büyük bir aslan evi inşa edilene kadar, Londra Hayvanat Bahçesi'nde sıkışık ve bakımsız şartlarda tutulmuştur. 20. yüzyılın başlarında, Carl Hagenbeck'in demir parmaklıklar yerine bir hendek içerisinde daha geniş alana sahip olan ve doğal yaşam alanlarına daha çok benzeyen bir hayvanat bahçesi tasarımıyla beraber daha fazla değişiklik yapılmıştır. Hagenbeck hem Melbourne Hayvanat Bahçesi hem de Sidney'deki Taronga Hayvanat Bahçesi için, aslan koruma alanları tasarlamıştır; tasarımları popüler olmasına rağmen, 1960'lara kadar birçok hayvanat bahçesinde demir parmaklıklar ve kafesli mahfazaların kullanımı yaygındı. 20. yüzyılın sonlarında, daha büyük, daha doğal mahfazalar ve alçaltılmış inlerin yerine tel veya lamine cam kullanımı, ziyaretçilerin hayvanlara hiç olmadığı kadar yaklaşmalarını sağlamıştır. Oklahoma City Zooloji Parkı'ndaki Kedi Ormanı/Aslan Manzarası gibi cazibe merkezlerindeki hayvan inleri, ziyaretçilere göre daha yüksek zemin seviyesinde yer almaktadır.

Aslan evcilleştirme, hem kurulan sirklerin hem de Siegfried & Roy gibi bireysel eylemlerin bir parçası olmuştur. Uygulama, 19. yüzyılın başlarında Fransız Henri Martin ve hem çok sayıda turneye çıkan hem de teknikleri birkaç takipçi tarafından kopyalanan Amerikan Isaac Van Amburgh tarafından başlatılmıştır. Van Amburgh, 1838'de Büyük Britanya'yı gezerken Kraliçe Victoria'dan önce sahne almıştır. Martin, hızlı bir şekilde Amburgh'un fikri olan, Les Lions de Mysore ("Mysore aslanları") başlıklı bir pandomim bestelemiştir. Bu eylemler, binicilik eylemlerini sirk şovlarının merkezi gibi göstermiş ve 20. yüzyılın başlarında sinema ile kamu bilincine girmiştir. Aslan evcilleştirme, insanın hayvana karşı üstünlüğünü gösterirken, önceki yüzyıllardaki hayvan kavgalarına benzer bir amaca hizmet etmiştir. Bir hayvan terbiyecisinin hakimiyetinin ve bir aslan üzerindeki kontrolünün nihai kanıtı, hayvan terbiyecisinin kafasının aslanın ağzına yerleştirilmesiyle gösterilir. Şimdi ikonik aslan terbiyecisinin sandalyesi, muhtemelen ilk olarak Amerikan Clyde Beatty (1903-1965) tarafından kullanılmıştır.

Avcılık ve oyunlar

Aslan avı, antik çağlardan beri yapılmıştır ve genellikle kraliyet eğlencesi olmuştur; doğa üzerinde kralın gücünü göstermek için tasarlanmıştır. Aslan avcılığının hayatta kalan en eski kayıtları, Firavun III. Amenhotep'in, yönetiminin ilk on yılında "kendi oklarıyla" 102 aslan öldürdüğünden bahseden M.Ö. 1380 yıllarına dayanan eski bir Mısır yazıtıdır. Asurlular, kralın avlayabileceği ayrılmış bir alanda esir aslanları serbest bırakırlardı ve bu olay, seyirciler tarafından, kral ve adamları, at sırtında veya savaş arabalarında, aslanları oklar ve mızraklarla öldürürken izlenirdi. Aslanlar, imparator Cihangir'in bu konuda mükemmel olduğu söylenen, Babür İmparatorluğu döneminde de avlanmıştır. Antik Roma'da, aslanlar imparator tarafından avlanmalarının yanı sıra gladyatör dövüşleri ve infazlar için tutulmuştur.

Masai halkı, geleneksel olarak aslanların öldürülmesini bir geçiş ayini olarak görmüştür. Tarihsel olarak, aslanlar bireyler tarafından avlanmıştır, ancak aslan nüfusunun azalması nedeniyle yaşlılar, yalnız aslan avlarından caydırmışlardır. 19. yüzyılda, Afrika'nın Avrupa kolonileşmesi sırasında, aslan avı teşvik edilmiştir, çünkü onlar haşarat olarak kabul edilmiştir ve aslan derileri her biri £ 1 değerindeydi. Aslanları kovalayan kahraman avcının, yaygın olarak çoğaltılan görüntüleri yüzyılın büyük bir kısmına hakim olacaktı. Son yıllarda aslanların, hatıra avı sebebiyle öldürülmeleri tartışma konusu olmuştur; özellikle 2015 yılının ortalarında Aslan Cecil'in öldürülmesiyle birlikte, tartışmalar daha çok gündem olmuştur.

İnsan yiyiciler

Aslanlar genellikle insanları avlamaz, ancak bazıları -genellikle erkekler- onları arar gibi görünür. Tsavo insan yiyicileri bu konuda en iyi bilinenlerdir; 1898'de Kenya-Uganda Demiryolu inşasında çalışan 28 resmî demiryolu işçisi, Kenya'daki Tsavo Nehri üzerindeki bir köprü inşaatı sırasında, dokuz ay boyunca aslanlar tarafından ele geçirilmiştir. Aslanları öldüren avcı, hayvanların yırtıcı davranışlarını anlatan bir kitap yazmıştır. Kitapta, aslanları "normalden daha büyüklerdi ve yeleleri yoktu. Bir tanesi diş çürümesinden muzdarip görünüyordu" şeklinde tanımlamıştır. Diş çürümesi de dahil olmak üzere kusur teorisi, araştırmacıların hepsi tarafından desteklenmemektedir; müze koleksiyonlarında insan yiyen aslanların diş ve çenelerinin analizi, diş çürümesinin bazı olayları açıklayabilmesine rağmen, insanın egemen olduğu bölgelerde avın tükenmesinin, insanlar üzerinde aslan yırtıcılığının daha olası bir nedeni olduğunu göstermektedir.

Aslanların insan yeme eğilimi, sistematik olarak incelenmiştir. Amerikalı ve Tanzanyalı bilim adamları, Tanzanya'nın kırsal bölgelerinde, insan yeme davranışının 1990'dan 2005'e kadar büyük ölçüde arttığını bildirmiştir. Bu dönemde en az 563 köylü saldırıya uğramış -bu sayı Tsavo saldırılarından daha fazladır- ve birçoğu aslanlar tarafından yenilmiştir. Bu saldırılar, Rufiji Bölgesi'ndeki Selous Ulusal Parkı yakınında ve Mozambik sınırındaki Lindi Eyaleti'nde meydana gelmiştir. Köylerin ormanlık alana doğru genişlemesi bir endişe kaynağı olsa da, yazarlar koruma politikasının tehlikeyi azaltması gerektiğini, çünkü bu durumda korumanın doğrudan insan ölümlerine katkıda bulunduğunu düşünmektedirler. Lindi'de, aslanların büyük köylerin merkezlerinden insanları ele geçirdiği vakalarla belgelenmiştir. 1988 ve 2009 yılları arasında, Tanzanya'nın güneyinde aslanlar tarafından saldırıya uğrayan 1000 kişi üzerinde yapılan bir başka çalışma, dolunayı takip eden haftalarda, daha az ay ışığı varken, insanlara yapılan gece saldırılarının arttığını ortaya koymuştur.

Robert R. Frump'a göre, Güney Afrika'daki Kruger Ulusal Parkı'nı, düzenli olarak geçen Mozambikli mülteciler, geceleri aslanlar tarafından saldırıya uğramakta ve onlara yem olmaktadır. Park yetkilileri, insan yiyenlerin orada bir sorun olduğunu söylemiştir. Frump, apartheidin parkları mühürlenmesinden ve mültecilerin geceleri parkı geçmeye zorlamasından dolayı, onlarca yıl içerisinde binlerce kişinin öldürülmüş olabileceğini söylemiştir. Sınır kapatılmadan önce yaklaşık bir asır boyunca Mozambikliler parktan gündüzleri çok az zarar görerek geçmişlerdir.

Kültürel önemi

Aslan, insan kültüründe en çok tanınan hayvan sembollerinden biridir. Heykel ve resimlerde, ulusal bayraklarda, çağdaş film ve edebiyatta geniş bir şekilde tasvir edilmiştir. İnsanlara yönelik saldırı olaylarına rağmen, Avrupa, Asya ve Afrika'daki kültürlerde, güçlülük ve asaletin simgesi olarak kabul edilmiştir. Aslan, "ormanın kralı" ve "hayvanların kralı" olarak tasvir edilmiştir ve böylelikle kraliyet ve ihtişamın popüler sembolü haline gelmiştir. Aslan, aynı zamanda, spor takımlarının sembolü olarak da kullanılmaktadır.

Aslanların tasvirleri Üst Paleolitik dönemden bilinmektedir. Fransa'daki Lascaux ve Chauvet mağaralarında bulunan aslan oymaları ve resimleri, 15.000 ila 17.000 yıllık olarak tarihlendirilmiştir. Almanya'nın güneybatısındaki Svabya Alpleri'ndeki Vogelherd mağarasında bulunan dişi aslan başlı fildişi oyması, Almanca'da Löwenmensch (aslan adam) olarak adlandırılır. Heykel, en az 32.000 yıllık ve Orinyasiyen kültürünün bir öğesidir.

Sahra Altı Afrika
Sahra altı Afrika'da aslan, hikâyelerde, atasözlerinde ve danslarda ortak bir karakter olmuş, ancak nadiren görsel sanatlarda yer almıştır. Bazı kültürlerde, aslan gücü ve kraliyeti simgelemektedir. Svahili dilinde aslan, "agresif", "kral" ve "güçlü" anlamına gelen simba adıyla bilinir. Bazı hükümdarlar, takma adlarında "aslan" sözcüğünü kullanmışlardır. Mali İmparatorluğu'nun kurucusu ve prensi, Sundiata Keita'ya "Mali Aslanı" denmiştir. Waalo krallığının kurucusunun, aslanlar tarafından yetiştirildiği ve aslanlardan öğrendiği bilgiyi kullanarak, onları birleştirmek için halkına geri döndüğü söylenir.

Batı Afrika'nın bazı bölgelerinde, aslanlar sosyal hiyerarşilerinin en üst sınıfını sembolize etmektedir. Aslanların nadir olduğu daha yoğun ormanlık alanlarda, leopar hiyerarşinin en üst sınıfını temsil etmektedir. Batı ve Doğu Afrika'nın bazı bölgelerinde, aslan şifa ile ilişkilendirilir ve durugörü ile doğaüstü arasındaki bağlantı olarak kabul edilir. Diğer Doğu Afrika geleneklerinde, aslan tembellik sembolüdür. Afrika folklorunda, aslanın düşük zekası olduğu tasvir edilir ve diğer hayvanlar tarafından kolayca kandırılır.

Yakın Doğu
Antik Mısırlılar, savaş tanrılarının birçoğunu, azılı avcılar olarak saygı duydukları "dişi aslan" olarak tasvir etmişlerdir. Aslanlarla ilişkilendirilen Mısır tanrıları arasında, Sekhmet, Bast, Mafdet, Menhit, Pakhet ve Tefnut bulunur. Bu tanrılar genellikle güneş tanrısı Ra ve onun şiddetli sıcaklığı ile bağlantılıydı ve tehlikeli güçleri insanları veya kutsal yerleri korumak için çağrılmıştır. Bir aslanın gövdesi ve bir insanın ya da başka bir yaratığın başı olan Sfenks, bu koruyucu rolü üstlenmiş bir Firavun'u veya ilahı temsil ediyordu.

Aslan, antik Mezopotamya'da Sümerler'den Asur'a ve Babil dönemlerine kadar önemli bir semboldü, krallıkla güçlü bir şekilde ilişkiliydi. Aslanlar, tanrıça İnanna/Ishtar'ın başlıca sembollerindendi. Babil Aslanı, Babil İmparatorluğu'nun en önde gelen simgesiydi. Asurbanipal'ın Aslan Avı, şu anda British Museum'da bulunan yaklaşık MÖ 640'dan kalma Asur saray kabartmalarının ünlü bir serisidir. Yehuda Aslanı, Yehuda kabilesi ve daha sonraki Yehuda Krallığı'nın kutsal kitaptaki amblemidir. İncil'de aslanlardan sıkça bahsedilir; özellikle Daniel kitabında (), adı geçen kahramanın Kral Darius'a ibadet etmeyi reddettiği ve mucizevi bir şekilde zarar görmediği aslanların odasında uyumak zorunda kaldığı yazılıdır. Hâkimler Kitabı'nda, Samson, bir Filistinli kadını ziyaret etmek için seyahat ederken bir aslanı öldürür ().

Uzak Doğu
Hint-Fars kronikleri, aslanları hayvanlar aleminde düzen bekçisi olarak görüyorlardı. Sanskrit kelimesi, mrigendra, genel olarak hayvanların kralı veya özellikle geyik gibi bir aslanı belirtir. İnsan-aslan Narasimha, Hindu tanrısı Vişnu'nun on avatarından birisidir. Singh, antik Hindistan'da 2.000 yıl öncesine dayanan, "aslan" anlamına gelen antik bir Hint vedik ismidir. Başlangıçta sadece Rajputs, bir Hindu Ksatriya veya askeri kast tarafından kullanılmıştır, ancak milyonlarca Hindu Rajputs ve bugün 20 milyondan fazla Sih tarafından kullanılmaktadır. MS 3. yüzyılda, İmparator Asoka tarafından dikilen Asoka'nın Aslan Başkenti, sırt sırta vermiş bir vaziyette duran dört aslanı tasvir etmektedir. 1950'de Hindistan'ın ulusal amblemi olarak kabul edilmiştir. Aslan, Sinhalalar için de semboliktir;
Hint-Aryan dilinden türetilmiş Sinhala terimi, "aslan halkı" ya da "aslan kanı olan insanlar" anlamına gelirken, kılıç kullanan bir aslan, Sri Lanka ulusal bayrağının temel figürüdür.

Aslan, Çin sanatında yaygın bir motiftir; İlkbahar ve Sonbahar Dönemi'nin sonlarında (MÖ 5. veya 6. yüzyıl) sanatta kullanılmış ve imparatorluk koruyucu aslanlarının, muhafaza edilmesi amacıyla imparatorluk saraylarının önüne yerleştirilmeye başlandığı Han Hanedanlığı döneminde (M.Ö. 206-MS 220) daha popüler hale gelmiştir. Aslanlar, Çin'e özgü olmadığından, ilk tasvirleri biraz gerçek dışıydı; Budist sanatının, MS 6. yüzyıldan sonra Tang Hanedanlığı tarafından Çin'e getirilmesinin ardından, aslanlar genellikle daha kısa, daha kalın gövdeli, kıvrımlı yeleli ve kanatsız olarak tasvir edilmiştir. Aslan dansı, aslan kostümleri içindeki sanatçıların, genellikle zil, davul ve gonglarla oluşturdukları bir müzik eşliğinde, aslan hareketlerini taklit ettikleri, Çin kültüründe geleneksel bir danstır. Bu dans performansı, Çin Yeni Yılı, Ağustos Ay Festivali ve iyi şans getirmesi için diğer kutlama günlerinde gerçekleştirilir.

Singapur, adını Yunanca pólis kelimesinin soydaşı olan, Tamilce-Sanskritçe  சிங்க singa   ve  புர 'dan gelen, Malayca;  (aslan) ve  (şehir/kale) sözcüklerinden almıştır.

Batı dünyası
Girit, Eğriboz, Rodos, Berre ve Sakız gibi, Yunan adalarındaki mezarlarda yapılan kazılarda, aslan başlı figürler ve muskalar bulunmuştur. Mısır tanrısı Sekmet'le ilişkilendirilen bu buluntular, M.Ö. 9 ve 6. yüzyıllar arasında, erken Demir Çağı'na tarihlendirilmişlerdir. Aslan, bazı Ezop Masalları'nda, özellikle de Aslan ve Fare'de yer almaktadır. Nemea aslanı, takımyıldız ve zodyak sembolü Leo olarak temsil edilirdi ve Antik Yunanistan ile Roma'da sembolikti. Mitolojide, postunun kahraman Herakles tarafından giyildiği ve ölüme karşı zaferi sembolize ettiği tanımlıdır. Lancelot ve Gawain, Orta Çağ'da aslanları öldüren diğer kahramanlardı. Bazı Orta Çağ hikâyelerinde, aslanlar, müttefikler ve yoldaşlar olarak tasvir edilmiştir. "Aslan", Aslan Yürekli Richard gibi cesaretiyle ön plana çıkan, birkaç Orta Çağ savaşçı hükümdarın takma adıydı. Aslanlar sık sık armalarda, kalkanlarda bir işaret ya da destekçi olarak tasvir edilir, ancak dişi aslan çok daha az kullanılır.

Aslanlar, modern literatürde dahil olmak üzere karakter olarak birçok eserde yer almaktadır. Clive Staples Lewis'in, Narnia Günlükleri serisinin Aslan, Cadı ve Dolap kitabında Mesih Aslanı ve L. Frank Baum'un Müthiş Oz Büyücüsü'ndeki komik korkak arslan karakterleri bunlardan bazılarıdır. Aslan sembolizmi, sinemanın ortaya çıkışından itibaren kullanılmıştır. En ikonik ve geniş çapta tanınan aslanlardan biri, 1920'lerden bu yana Metro-Goldwyn-Mayer stüdyolarının maskotu olan Leo'dur. Born Free filmi, dişi aslan Elsa'yı anlatmaktadır ve aynı adı taşıyan kurgusal olmayan kitaba dayanmaktadır. Aslan, hayvanlar kralı rolünde, animasyon filmi Aslan Kralda yer almıştır.

Kaynakça

Alıntılanan metinler

Dış bağlantılar

Panthera
Süper yırtıcılar
İnsan yiyen türler
Sahra Altı Afrika'daki memeliler
Burundi'nin ulusal sembolleri
Çad'ın ulusal sembolleri
Kenya'nın ulusal sembolleri
Malavi'nin ulusal sembolleri
Fas'ın ulusal sembolleri
Sierra Leone'nin ulusal sembolleri
Singapur'un ulusal sembolleri
Güney Afrika'nın ulusal sembolleri
Sri Lanka'nın
Esvatini'nin ulusal sembolleri
Kongo'nun ulusal sembolleri
Togo'nun ulusal sembolleri
Tunus'un ulusal sembolleri
Büyük kediler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Svaziland'ın ulusal sembolleri
Güney Asya'daki memeliler

Aslan


Acción Social Española fue un partido político fundado en 1935 en Barcelona con el objetivo de "conseguir el ideal común de orden social, respeto al principio de autoridad y amor al trabajo". En septiembre de 1935 se unió a la CEDA.
Sus dirigentes fueron Antonio Rodríguez Marbau como presidente y Francisco Miguel de Veciana y Eduardo García Segura como vicepresidentes.

Enlaces externos

Partidos políticos desaparecidos de Cataluña
Partidos políticos de Cataluña

Acción Social Española


මහින්ද රාජපක්ෂ  ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනය හම්බන්තොට ඉදිකරන ලද නව ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනයයි. මෙය 2011 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය සඳහා ඉදිකරන ලද අතර එහි ක්‍රිකට් තරඟ 2ක් පැවැත්විය .මෙම ක්‍රීඩාංගනයේ පවත්වන ලද ප්‍රථම තරඟය ශ්‍රී ලංකාව හා බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් අතර 2010 දෙසැම්බර් 9 වන දින පවත්වන ලදී. මෙම ක්‍රීඩාංගනය නරඹන්නන් 35,000කට පහසුකම් සලසයි.  මෙම ක්‍රීඩාංගණයෙහි ක්‍රීඩා කල හැකි කොටසෙහි දිග මීටර 100 ක් හා පළල මීටර 100 කි. ක්‍රීඩාංගණයෙහි දෙඅග නම් තණමල්විල අග සහ සූරියවැව අග යනුවෙන් වෙති.ක්‍රීඩාංගණයෙහි වත්මන් අභිරක්ෂකයා රවි දිසානායක මහතා වෙයි.

ඉතිහාසය

2011 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය

පහත දැක්වෙන තරඟ 2011 පෙබරවාරි මසදී හම්බන්තොට අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනයේදී පැවැත්විය.ප්‍රථම ජාත්‍යන්තර එක්දින තරඟය ශ්‍රී ලංකාව හා කැනඩාව අතර 2011 පෙබරවාරි 20 දීන පැවැත්විය.
2011 ක්‍රිකට් ලෝක  කුසලාන තරඟාවලියේ  තරඟ 2ක් මෙම ක්‍රීඩාංගනයේදී පැවැත්විය.

වැඩිදුර
 ශ්‍රී ලංකාවේ අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන නාමාවලිය

යොමුව

බාහිර සබැඳුම්

 Cricinfo profile on Hambantota
 Suriyawewa Cricket Stadium Hambantota Layout
 Guide to Hambantota

ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගන
යෝජිත ක්‍රීඩාංගන

ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය


ملح البحر SEA SALT
يعتبر الملح من العناصر الهامة في غذائنا اليومي، وقد عرفه الإنسان من قديم الزمن، يحتوي ملح البحر غير المكرر (والذي تم تبخيره من ماء البحر) على المعادن والعناصر التي يفقدها ملح المائدة العادي أثناء عملية التكرير.

الأنواع والاستخدامات
يذوب الملح البحري الأبيض بسهولة عند تحركيه ويتميز بمذاقه الحلو ثم يتحول تدريجيا ليصبح مالحاً ,ويفضل استخدام الملح بشكل يومي، ويمكن استخدام الملح البحري ذو اللون الرمادي الذي يسمى أيضا المترسب والذي نحصل عليه في الطبقة السفلى عند عملية استخراج الملح وهو غالبا مايحتوي على شوائب، لذا يفضل عدم استعماله في الطعام. يضاف الملح إلى الحبوب الكاملة والبقول والخضروات وغيرها من الأطعمة أثناء الطهو، أكثر من استخدامه على المائدة بعد الطهو.يمكن إضافة رشة من الملح إلى الفواكه الطازجة أو المطهوة لتصبح ذات طاقة ويستخدم الملح عند اعداد المخللات وصلصة التتبيل ولتحضير ملح السمسم (الغومازيو).

فوائده
يعتبر الملح من العناصر الأساسية اللازمة لتكوين الدم وسوائل الجسم الأخرى والانسجة الليمفاوية ,ويساعد الجهازين العصبي والهضمي على القيام بوظائفهما، إلى ذلك يعد مفيدا للكليتين والحويصلة الصفراوية والقلب والمعي الدقيق ومن المعروف ان كمُادات الملح تنفع في وقف انتشار الالتهابات والقضاء عليها تماما.

مقدار مكونات ملح البحر|100غ
العناصر النادرة 0,003%
فلوريد، بروم، سترونسيوم 0,14%
كبريتات البوتاسيوم 0,42%
كلوريد الكالسيوم 0,04%
كربونات مغنيسيوم 1,51%
كلوريد الصوديوم 97,51%
.

المصدر
 طعام المايكروبيوتك الموسع لمريم نور وكمال مزوق(بتصرف).

مراجع

المايكروبيوتك
علم المحيطات الكيميائي
ملح الطعام

ملح البحر


Le khazri (en ) est le nom du vent froid de la mer Caspienne du nord qui souffle sur la péninsule d'Abşeron tout au long de l'année, en particulier à Bakou. Le khazri est un vent côtier fort et l'un des vents dominants de la région. La vitesse du khazri atteint parfois 40 m/s (140 km/h, 78 nœuds) . Cela nuit à certains secteurs économiques. Cependant, le vent fournit des températures fraîches pendant l'été. Le khazri s'oppose au gilavar, le vent chaud du sud, généralement ressenti tout au long de l'été.

Références

Géographie de Bakou
Mer Caspienne
Vent en  Asie

Khazri


عطاء بن السائب الثقفي، ( - 136 هـ) تابعي ومحدث الكوفة.

سيرته
يكنى أبا زيد، طلب الحديث النبوي، سكن الكوفة، وكان ثقةً، وقد روى عنه المتقدّمون. وقد كان تغيّر حفظه بأَخَرَةٍ واختلط في آخر عمره.  وقال أحمد بن حنبل: «كان عطاء بن السائب من خيار عباد الله، كان يختم القرآن كل ليلة». توفي سنة 136 هـ.

روايته للحديث
 حدث عن: إبراهيم النخعي، وأبي مسلم الأغر، وأنس بن مالك، وبريد بن أبي مريم السلولي، وبلال بن بقطر، وحرب بن عبيد الله الثقفي، والحسن البصري، وأبي ظبيان حصين بن جندب، وحكيم بن أبي يزيد، وذر بن عبد الله الهمداني، وزاذان أبي مر الكندي، وزياد أبي يحيى مولى الأنصار، وسالم البراد، وأبيه السائب الثقفي، وسعد بن عبيدة، وسعيد بن جبير، وسعيد بن عبد الرحمن بن أبزى، وأبي وائل شقيق بن سلمة الأسدي، وطاووس بن كيسان، وعامر الشعبي، وعبد الله بن أبي أوفى، وعبد الله بن بريدة، وعبد الله بن حفص بن أبي عقيل الثقفي، وعبد الله بن ربيعة السملي، وعبد الله بن عبيد بن عمير، وعبد خير الهمذاني، وعبد الرحمن بن أبي ليلى، وعرفجة بن عبد الله الثقفي، وعكرمة مولى ابن عباس، وعمرو بن حريث المخزومي، وعمرو بن ميمون الأودي، والقاسم بن عبد الرحمن بن عبد الله بن مسعود، كثير بن جمهان، ومجاهد بن جبر المكي، ومحارب بن دثار، ومرة الطيب، وأبي الضحى مسلم بن صبيح، وأبي جهضم موسى بن سالم، وميسرة أبي جميلة الطهوي، وميسرة أبي صالح، ويعلى بن مرة، وأبي البختري الطائي، وأبي بكر بن أبي موسى الأشعري، وأبي حفص بن عمر، وأبي رزين الأسدي، وأبي سلمة بن عبد الرحمن بن عوف، وأبي عبد الرحمن السلمي، وأبي عبيدة بن عبد الله بن مسعود.
 حدث عنه: إبراهيم بن طهمان، وإسماعيل بن أبي خالد، وإسماعيل بن علية، وأبو وكيع الجراح بن مليح، وجرير بن عبد الحميد، وجعفر بن زياد الأحمر، وجعفر بن سليمان الضبعي، والحسن بن عبيد الله النخعي، وحماد بن زيد، وحماد بن سلمة، وخالد بن عبد الله الواسطي، وخالد بن يزيد بن عمر بن هبيرة الفزاري، وخلف بن خليفة، وروح بن القاسم، وزائدة بن قدامة الثقفي، وزهير بن معاوية، وزياد بن عبد الله البكائي، وسفيان الثوري، وسفيان بن عيينة، وسليمان بن معاذ الضبي، وسليمان الأعمش، وسليمان التيمي، وأبو الأحوص سلام بن سليم، وشريك بن عبد الله بن أبي نمر، وشعبة بن الحجاج، وعبد الله بن الأجلح، وعبد الرحمن بن محمد المحاربي، وعبد السلام بن حرب، وعبد العزيز بن عبد الصمد العمي، وعبد الملك بن جريج، وعبيدة بن حميد، وعثمان بن زائدة، وعلي بن عاصم، وعمار بن رزيق، وعمار بن محمد الثوري، وعمر بن عبيد الطنافسي، وعمران بن عيينة، والعوام بن حوشب، ومحمد بن فضيل بن غزوان، ومحمد بن قيس الأسدي، ومسعر بن كدام، وموسى بن أعين، ونصير بن أبي الأشعث، وهشيم بن بشير، وأبو عوانة الوضاح بن عبد الله، ويحيى بن سعيد القطان، وأبو كدينة يحيى بن المهلب، وأبو إسحاق الفزاري، وأبو بكر بن عياش، وأبو جعفر الرازي، وأبو يحيى التيمي الأحول.
 منزلته في الجرح والتعديل: قال يحيى بن سعيد القطان: «ما سمعت أحدًا من الناس يقول في عطاء بن السائب شيئا قط في حديثه القديم، وما حدث سفيان وشعبة عن عطاء بن السائب صحيح إلا حديثين كان شعبة يقول: سمعتهما بأخرة عن زاذان». قال يحيى بن معين: «اختلط لا يحتج بحديثه، فمن سمع منه قديمًا فهو صحيح»، وقال أبو حاتم الرازي: «محله الصدق صالح مستقيم الحديث قبل أن يختلط، ثم تغير بآخره، سمع منه حماد بن زيد قبل أن يتغير »، وقال ابن سعد: «ثقة تغير حفظه بآخره واختلط.». وقال أحمد بن حنبل: «عطاء بن السائب ثقة ثقة رجل صالح.». وقال أيضًا:
روى له أصحاب الكتب الأربعة.

مراجع

وصلات خارجية
 مرويات عطاء بن السائب وأثر اختلاطه في قبولها أو ردها.

راوي صدوق فيه ضعف
رواة الطبقة الخامسة
محدثو التابعين
وفيات 136 هـ
وفيات في الكوفة
أشخاص من قبيلة ثقيف

عطاء بن السائب


La selección juvenil de rugby de Uruguay también conocida como Teritos es el equipo nacional de rugby regulada por la Unión de Rugby del Uruguay (URU). La edad de sus integrantes varía según la edad máxima permitida del torneo, en los Sudamericanos A son para menores de 19 denominándose a la selección Teros M19; para los torneos internacionales Teros M20, en el pasado existieron selecciones de M18, M21, etc.

Reseña histórica

La URU formó una selección juvenil M18 que se presenta al primer Sudamericano celebrado en Argentina en 1972 clasificando en el tercer puesto detrás de los anfitriones y los chilenos. En el 1998 participa del primer Sudamericano M21 de Asunción, Paraguay ubicándose en el 3º puesto igual suerte tuvo al año siguiente, pero en el 2000 logra el vicecampeonato en el que Los Teritos oficiaron de locales en Montevideo. Desde que la CONSUR, hoy Sudamérica Rugby, dividió en 2008 los torneos Sudamericanos M18 en dos niveles, los Teritos siempre han participado en el de mayor categoría (nivel A) y habitualmente se ubica en el 2º o 3º puesto de la clasificación final, con un desempeño similar al de su par chileno.

Hasta 2001, las categorías juveniles en mundiales y competencias regionales, eran de M19 y M21. Los cambios de la IRB se debieron a que con la evolución del rugby, chicos de 20 años, ya participaran en sus selecciones mayores, obteniendo como resultado el salto de etapas. La nueva implementación, que fue unificar en una sola categoría la (M20) que permite trabajar con jugadores desde edades más tempranas para lograr mejores bases para el futuro y cumplir las etapas de juveniles, llegando a las mayores con más experiencia internacional.

En el Sudamericano de Paraguay en 2001, Los Teritos, entrenados por Bruno Grunwaldt y José Brancato, consiguen la primera clasificación al mundial juvenil de la categoría M20, tras los cambios de la IRB. Esa generación (1980/81), que por edad no pudo participar en el mundial siguiente, le permitió a la siguiente camada, (nacidos en 1982 en adelante), asistir al primer mundial juvenil M20, realizado a principios de 2003. El Sudamericano de 2002, se realizó en Buenos Aires, y esa selección la integraron en su mayoría jugadores nacidos en 1982, y en algunos puestos jugadores nacidos un año antes, para rápidamente superar la transición y adaptarse a los cambios y llegar de la mejor manera al mundial de la futura categoría M20. De ahí en más, la competencia se lleva a cabo anualmente para esa categoría.

En marzo de 2019 por primera vez los Teritos consiguieron ganarle un partido a sus pares argentinos, apodados, los Pumitas. Este partido se dio en categoría M20, y correspondió a la final del Sudamericano A 2019 jugado en Montevideo.

Uruguay, a nivel global compitió en los extintos mundiales M19 instituidos por la FIRA. Años después, participó del primer Trofeo Mundial de Rugby Juvenil (2ª categoría) celebrado en Chile en el 2008 y logra el título venciendo en los 4 partidos que disputó, triunfo que le permitió subir al Campeonato Mundial de Rugby Juvenil (1ª categoría) al año siguiente. No logró mantenerse en este nivel ni ha clasificado en los años siguientes. Actualmente, Los Teritos juegan unos 10 partidos al año entre Sudamericanos, amistosos y Mundiales si logra su clasificación.

Uniforme

La indumentaria principal consta de una camiseta celeste con vivos negros y short y medias negras similar a la que presenta la selección mayor. La indumentaria secundaria varía, usualmente se invierte los colores de la camiseta y el short negro o blanco al igual que las medias.

Planteles

Trofeo de Rugby Juvenil 2008: Campeón

Sudamericano A 2011: 3º puesto

Palmarés

 Mundial M19 División B (1): 2003
 Mundial M19 División C (1): 1991
 Trofeo Mundial (1): 2008
 Sudamericano (7): 1980, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019, 2019-II
 U20 Canada Conference (1): 2022

Participación en copas

Mundial M19 División A

 España 1992: 6º puesto
 Francia 1993: 7º puesto
 Francia 1994: 5º puesto
 Rumania 1995: 8º puesto
 Italia 1996: 10º puesto
 Argentina 1997: 9º puesto
 Francia 1998: 8º puesto
 Gales 1999: 14º puesto
 Francia 2000: 12º puesto
 Chile 2001: 8º puesto
 Italia 2002: 15º puesto

Mundial M19 División B

 Francia 2003: Campeón
 Sudáfrica 2004: 2º puesto
 Sudáfrica 2005: 2º puesto
 EAU 2006: 6º puesto
 Irlanda del Norte 2007: 6º puesto

Mundial M19 División C

 Francia 1991: Campeón invicto

Mundial M21

 no participó

Campeonato Mundial M20

 Japón 2009: 16º puesto (último)

Trofeo Mundial M20

 Chile 2008: Campeón invicto
 Rusia 2010: 5º puesto
 Georgia 2011: 4º puesto
 Estados Unidos 2012: no clasificó
 Chile 2013: 7º puesto
 Hong Kong 2014: 4º puesto
 Portugal 2015: 3º puesto
 Zimbabue 2016: 6º puesto
 Uruguay 2017: 3º puesto
 Rumania 2018: 5º puesto
 Brasil 2019: 4º puesto
 España 2020: Cancelado
 Kenia 2023: 2º puesto

Sudamericano M21

 Asunción 1998: 3º puesto
 Santiago 1999: 3º puesto
 Montevideo 2000: 2º puesto
 Asunción 2001: 3º puesto
 Buenos Aires 2002: 2º puesto
 Santiago 2003: 2º puesto
 Buenos Aires 2004: 2º puesto
 Encarnación 2005: 2º puesto
 Santiago 2006: 3º puesto
 Posadas 2007: 2º puesto

Sudamericano M18 Challenge

 Asunción 2018: 2º puesto
 Montevideo 2019: 2º puesto
 Asunción 2019: 3º puesto

Sudamericano M18

 Sudamericano 1972: 3º puesto
 Sudamericano 1974: ?
 Sudamericano 1976: 2º puesto
 Sudamericano 1978: 2º puesto
 Sudamericano 1980: Campeón
 Sudamericano 1982: 2º puesto
 Sudamericano 1984: 3º puesto
 Sudamericano 1986: 3º puesto
 Sudamericano 1988: 2º puesto
 Sudamericano 1990: 3º puesto
 Sudamericano 1993: ?
 Sudamericano 1994: 2º puesto
 Sudamericano 1996: 2º puesto
 Sudamericano 1998: 2º puesto

Sudamericano M19

 Sudamericano 1999: 2º puesto
 Sudamericano 2000: 3º puesto
 Sudamericano 2002: 3º puesto
 Sudamericano 2003: 3º puesto
 Sudamericano 2004: 2º puesto
 Sudamericano 2005: 3º puesto
 Sudamericano 2006: 2º puesto
 Sudamericano 2007: 2º puesto

Sudamericano A M19

 Sudamericano A 2008: 3º puesto
 Sudamericano A 2009: 2º puesto
 Sudamericano A 2010: 2º puesto
 Sudamericano A 2011: 3º puesto
 Sudamericano A 2012: 3º puesto
 Sudamericano A 2013: 2º puesto
 Sudamericano A 2014: Campeón invicto
 Sudamericano A 2015: Campeón invicto
 Sudamericano A 2016: Campeón invicto
 Sudamericano A 2017: 2º puesto*
 Sudamericano A 2019: Campeón invicto
 Sudamericano A 2022: 2º puesto
(*) torneo no oficial

Sudamericano A M20

 Sudamericano A 2018: Campeón invicto
 Sudamericano A 2019: Campeón invicto

SRC Juvenil M19

 CC Juvenil 2014: 2º puesto
 SRC Juvenil 2015: 2º puesto
 SRC Juvenil 2016: 2º puesto
 SRC Juvenil 2017: suspendido

SRC Juvenil M20

 SRC Juvenil 2018: 2º puesto

Otros torneos

 Urucup 2015: 5º puesto
 International Series 2021: 4º puesto (último)
 U20 Canada Conference 2022: Campeón invicto

Estadísticas

Incluye los partidos disputados en el Campeonato Mundial M-20 y Trofeo Mundial.

Actualizado al 21 de julio de 2019.

Véase también

 Unión de Rugby del Uruguay
 Selección de rugby de Uruguay
 Uruguay XV
 Selección de rugby 7 de Uruguay
 Selección femenina de rugby 7 de Uruguay
 Selección de rugby playa de Uruguay
 Selección femenina de rugby playa de Uruguay

Referencias

Enlaces externos
 URU - Teros M20
 URU - Teros M19/M18
 URU - Teros M17
 Rugby News - Noticias de Teritos
 The Rugby Archive - Uruguay U18
 The Rugby Archive - Uruguay U19
 The Rugby Archive - Uruguay U20

Seleccion juvenil
Uruguay
Rugby juvenil
Deporte base en Uruguay

Selección juvenil de rugby de Uruguay


Le Meekranz (littéralement : « couronne de mai », en luxembourgeois) désigne tradition au Grand-Duché de Luxembourg, pour fêter l'arrivée du printemps. Elle se déroule généralement le 1er mai, jour férié où l'on célèbre la Fête du Travail.

Cette tradition est également liée à celle du Maitrank, le « vin de mai » que l'on fait à cette période.

Elle est également respectée dans les régions avoisinantes du pays, notamment dans le Pays d'Arlon, partie du sud-est de la Belgique où la langue vernaculaire est le luxembourgeois, ou le long de la frontière allemande, et dans le Bade-Wurtemberg.

Historique

Le Meekranz trouve ses origines dans les fêtes païennes puis chrétiennes voulant que, dès le mois de mai l'on se protège contre les esprits malfaisants en répandant des herbes et des buis bénits dans les maisons, les étables et les granges, en y adjoignant une croix aspergée d'eau bénite sur les portes.

Elle est depuis associée à la Fête du travail, le 1er mai.

Déroulement

La tradition consiste à se rassembler tôt le matin pour confectionner des couronnes de jeunes feuilles tressées à la main et de les afficher sur les façades et au dessus des portes des bâtiments publics ou privés, puis de passer un moment convivial autour d'un repas. Ce folklore est tout particulièrement de mise dans les associations culturelles, musicales et sportives, mais aussi dans certains corps de métier tels que les sapeurs-pompiers.

Voir aussi

 Culture du Luxembourg
 Maitrank

Notes et références

Culture luxembourgeoise
Pays d'Arlon
1er mai

Couronne de mai


În informatică, vaporware este un produs hardware sau software, care este anunțat publicului larg, dar nu este niciodată fabricat și nici anulat oficial. Utilizarea cuvântului s-a extins pentru a include produse ca automobilele.

Termenul vaporware este folosit și în legătură cu evenimentele anunțate sau prezise, dar care până la urmă nu se întâmplă niciodată. Termenul este adesea folosit în raport cu produsele care sunt anunțate cu câteva luni sau ani înainte de lansare, iar procesul de dezvoltare este păstrat secret. Uneori, astfel de acțiuni sunt efectuate pentru a descuraja consumatorii să cumpere produse concurente care oferă o funcționalitate excelentă.

Referințe

Vezi și
StarCraft: Ghost
The Last Dangerous Visions

Informatică

Vaporware


104 (CIV) pazartesi günü başlayan bir artık yıldır.

Olaylar
 Roma yangını
 İspanya'daki Tejo ırmağının üzerinde Alcántara Köprüsü'nün yapımına başlandı.

Doğumlar
 Chen Shi, Çinli siyasetçi (ö. 187)

Ölümler

104


شارع الخليج العربي طريق ساحلي على بحر الخليج العربي يعد من أشهر طرق السياحية في دولة الكويت. ويربط الطريق ما بين العاصمة الكويتية ومدينة السالمية. حيث يبدأ من مؤسسة البترول الكويتية - وزارة النفط في مدينة الكويت حتى نهاية التقاطع عند المركز العلمي في منطقة السالمية.

يطل شارع الخليج على العديد من معالم الكويت منها: قصر دسمان، قصر السيف، مجلس الأمة، أبراج الكويت، سوق شرق، مارينا مول، المركز العلمي، المنتزه المائي أكوابارك، الجزيرة الخضراء، السفارة البريطانية والإسبانية والسويسرية وعدة سفارات أخرى.

ويطل شارع الخليج أيضا على عدة مطاعم مشهورة منها : فرايديز، تشيليز، سلايدر، آبل بيز، مطعم برج الحمام.

كما يطل أيضا على أكبر مسجد في الكويت وهو المسجد الكبير.

شوارع في الكويت
مواقع جذب سياحي في الكويت
نقل بري في الكويت
طرقات في الكويت

شارع الخليج العربي (الكويت)