Made in Germany 1995-2011 este cel mai mare album al trupei germane, Rammstein. Albumul a fost lansat în decembrie 2011.
Acesta conține 15 piese lansate anterior, precum și o melodie nouă "Mein Land". Toate piesele mai vechi au fost remascate pentru lansare. Albumul conține șase coperți diferite, care descriu fiecare dintre măștile moarte ale membrilor trupei. Compilația este disponibilă în trei ediții diferite - ediția standard (1 × CD), ediția specială (2 × CD) și o ediție Super Deluxe (2 × CD + 3 × DVD).

Personal

Rammstein

 Till Lindemann – vocal
 Richard Z. Kruspe – chitară, sprijin vocal
 Paul Landers – chitară ritmică, sprijin vocal
 Oliver Riedel – chitară bas
 Christoph Schneider – baterie, percuție
 Christian Lorenz – claviatură, eșantioane

Personal suplimentar

 Bobo – vocalist suplimentar pe melodia "Engel"
 Sven Helbig – aranjamente corale (melodia 4)
 Dresdner Kammerchor – cor (melodiile 4 și 13), realizat de Andreas Pabst
 Olsen Involtini – aranjamente șir (melodiile 8, 9 și 15)
 Bärbel Bühler – oboi (melodia 15)
 Köpenicker Zupforchester – mandolină (melodia 15)

Lista cântecelor

Referințe

Albume Rammstein

Made in Germany 1995–2011


Jorma Härkönen (* 17. Mai 1956 in Saari) ist ein ehemaliger finnischer Mittelstreckenläufer, der sich auf die 800-Meter-Distanz spezialisiert hatte.

1982 gewann er Bronze bei den Leichtathletik-Europameisterschaften in Athen, und 1983 erreichte er bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften in Helsinki das Halbfinale.

Fünfmal wurde er finnischer Meister im Freien (1980–1984) und dreimal in der Halle (1980, 1982, 1983).

Persönliche Bestzeiten

 800 m: 1:46,39 min, 7. August 1983, Helsinki
 Halle: 1:51,2 min, 7. Februar 1982, Vierumäki
 1000 m: 2:19,44 min, 4. August 1981, Lahti

Weblinks

Fußnoten

800-Meter-Läufer (Finnland)
Mittelstreckenläufer (Finnland)
Finne
Geboren 1956
Mann

Jorma Härkönen


ŽNK Graničar, ženski je nogometni klub iz Županje.

Povijest
Ženski nogometni klub Graničar osnovan je 2013. godine.

Izvori

Graničar
Šport u Županji

ŽNK Graničar Županja


Rauðtoppur (fræðiheiti Lonicera tatarica) er runni af geitblaðsætt ættaður frá austur Evrópu, mið Síberíu og norður Kína.  Hann verður um 2-3 m hár og álíka breiður. Dauft ilmandi blómin eru bleik til rauð og berin rauð. Myndar gjarnan blendinga með vindtoppi.

Hann hefur reynst harðgerður á Íslandi.

Heimild

Geitblaðsætt

Rauðtoppur


Açık içerik, insanların önceden oluşturulmuş ücretsiz bir içeriğe erişerek bu içeriğe atıfta bulunarak, içeriği izinsiz bir şekilde kopyalaması, yayınlaması ve değiştirebileceği ve kullanabileceği bir çalışmayı tanımlar. Ayrıca serbestçe kullanılabil olarak da tanımlanabilir. İçeriği kullanıcı isterse tamamını ya da dilediği bir kısmı da kullanabilir.

İçerik nedir? İçerik çalıştırılamayan hemen hemen her şeydir.

Bu içerikler makaleler, araştırmalar, dergiler, müzik ve filmler olabilir.

Ayrıca Açık içerik, vikipedinin temel omurgasını oluşturan diğer kullanıcıların rahatça bilgi ekleyebildiklerini sağlayan bir sistemdir. Tıpkı demokratik bir yönetimde söz konusu olduğu üzere Vikipedi'de da bu özellik sayesinde kullanıcılar kendi ansiklopedilerini kendi yönetirler. İnsanlar bu işlemleri gerçekleştirirken ayrıca hâlihazırda bulunan maddeleri de değiştirme, kopyalama, atıfta bulunma imkânları da vardır.

Açık içerik kamu malı olan ve herkese açık bir şekilde kullanma imkânı sağlayan bir sistemdir. Sistemin kullanıcılara sunduğu 5R faaliyeti olarak tanımladığı bir örnek mevcuttur. Bu faaliyeti oluşturan 5R ; Tutun, Gözden geçirin, Remix, Yeniden kullanım, Yeniden dağıtın (Retain Revise Remix Reuse Redistribute).

 Tutun - kaynağın bir kopyasını oluşturun, sahip olun ve kontrol edin (örneğin, kendi kopyanızı indirin ve saklayın)
 Gözden geçirin - kaynak kopyanızı düzenleyin, uyarlayın ve değiştirin (örneğin, başka bir dile çevirin)
 Remix - yeni bir şey yaratmak için kaynağın orijinal veya revize edilmiş kopyasını diğer mevcut materyalle birleştirin.
 Yeniden kullanım - kaynağın orijinal, gözden geçirilmiş veya yeniden düzenlenmiş kopyasını herkese açık olarak kullanın (örneğin, bir web sitesinde, bir sunumda, bir sınıfta)
 Yeniden dağıtın - kaynağın orijinal, düzeltilmiş veya yeniden düzenlenmiş kopyalarının kopyalarını başkalarıyla paylaşın (örneğin, çevrimiçi olarak bir kopyasını gönderin veya bir arkadaşınıza verin)

Tarihçe
İçeriğe özgür yazılım lisansları uygulama kavramı, 1994 yılında GNU Projesi için "Yazılım Dışı Bilgiye Copyleft Uygulaması" adlı makaleyi yazan Michael Stutz tarafından tanıtıldı. Ayrıca Açık İçerik adı altında bir internet sayfası oluşturuldu bu sayfada yazarlar oluşturdukları makaleleri açık bir şekilde kullanıcıların ücret ödemeden erişimlerine açık bir şekilde kullanmalarına imkân sağlamaktadır. Bu blog David Wiley tarafından oluşturulmuştur. Blog eğitimde açıklıkla ilgili konulara odaklanmaktadır.

David Wiley ayrıca 1998 yılında Açık İçeriği kullanıcılara tanıtmak için Açık İçerik Projesini başlattı. David Wiley, "açık içerik" fikrini yaymak için çalışırken, açık kaynak yazılım topluluğu üyeleri ve ticari yayıncılarla birlikte çalışarak yayıncılar için kabul edilebilir bir açık içerik lisansı geliştirdi.

Açık Erişim
''Açık erişim'' bedava erişim içeriği olarak adlandırılır. Genellikle orijinal bilimsel dergilerde yayınlanan kaynaklardan oluşur. Aynı zamanda bazı lisanslı açık içerikler tekrar kullanım ve dağıtıma açıktır ve bunlar açık içerik olarak nitelendirilir.

Açık içerik ve eğitimi
Geçtiğimiz on yılda açık içerik yüksek eğitime alternatif bir kaynak olarak geliştirildi. Geleneksel üniversiteler pahalı ve fiyatları yükseliyor. Acık içerik yüksek eğitim almayı bedavaya getiriyor. Birçok proje ve organizasyon açık içerik kullanarak öğrenmeyi destekliyor. Bu tip kuruluşlara örnekler olarak Khan akademi ve Saylor kurulusundan bahsedebiliriz. Bazı üniversiteler örneğin Yale, MIT ve Tufs derslerini internet üzerinden tamamen ücretsiz olarak sunuyor.

Open Knowledge Foundation
Open Knowledge Foundation, hem içerik hem de veriler dahil olmak üzere bilgileri ücretsiz olarak tanıtan ve paylaşan küresel, kâr amacı gütmeyen bir ağdır. Sistem 24 Mayıs 2004 tarihinde Rufus Pollock tarafından kurulmuştur. Kuruluş amaçlarını şu şekilde ifade ediyor.

 Bilgiye erişim, bilgi oluşturma ve yayma özgürlüğünü teşvik etmek.
 Bilginin yaratılmasını, erişilmesini ve yayılmasını teşvik eden ve kolaylaştıran projeler, topluluklar ve araçlar geliştirmek, desteklemek ve teşvik etmek.
 Bilginin oluşturulması, erişimi ve yayılmasıyla ilgili hem yasal hem de yasal olmayan kısıtlamalara karşı kampanya yapmak.

Open Knowledge Foundation ağ olarak misyonunu şu şekilde ifade etmektedir. "Misyonumuz daha açık bir dünya yaratmaktır, kişisel olmayan tüm bilgilerin açık olduğu, herkesin kullanabileceği, geliştirebileceği ve paylaşabileceği bir dünya; yaratıcılar ve yenilikçiler oldukça tanınır ve ödüllendirilir."

Kaynakça

Açık içerik


النجم الرياضي ببني خلاد هو نادي كرة قدم تونسي مقره مدينة بني خلاد بالوطن القبلي. تأسس سنة 1946.

سجل النادي

سبق للفريق أن لعب 4 مواسم في الدرجة الأولى، أولها في موسم 1993-1994 ثم 1998-1999 وأخيرا موسمين متتالين بين 2003 و2005. يلقب الفريق بالسبيكة نسبة لتعريب اسمه المختصر بالفرنسية (ESBK). تربط الفريق علاقة تنافسية كبيرة مع جاره قرمبالية الرياضية.

اللاعبون الحاليون

{|
|- valign="top"
|

!
!
!
!
!
!
!
!
!
!
!
|

أبرز اللاعبين القدامى

مراجع

أندية رياضية في تونس
أندية كرة قدم أسست في 1946
النجم الرياضي ببني خلاد
تأسيسات سنة 1946 في تونس

النجم الرياضي ببني خلاد


Iso Villasaari  est une île du golfe de Finlande dans le quartier de Vuosaari à Helsinki en Finlande.

Présentation
Iso Villasaari est une île abritant des villas d'été à Helsinki.
D'une superficie de 9,1 ha, elle est située entre Vuosaari et Villinki.

Au nord de l'île se trouvent deux îles, Karhusaari et Kivisaari.
L'île abrite une ancienne maison de pécheurs du , une villa de style art nouveau conçue par le cabinet d'architectes Palmqvist & Sjöström dans les années 1910, ainsi que plusieurs bâtiments ultérieurs des années 1920 et 1930.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Archipel d'Helsinki

Île du golfe de Finlande
Île d'Helsinki
Vuosaari

Iso Villasaari


Heinrich Hermann Heinz Meixner (* 4. November 1908 in Graz; † 19. Dezember 1981 in Salzburg) war ein österreichischer Mineraloge.

Leben

Heinz Meixner wurde als Sohn des Zoologen Dr. Adolf und der Bertha Meixner geboren. Bereits als Schüler erwachte sein Interesse an der Mineralogie, seine Matura-Hausarbeit führte den Titel "Neue Mineralfundpunkte in den österreichischen Ostalpen I und II". Dieses Thema führte Heinz Meixner in einer Reihe bis zu seinem Tode zunächst in den Mitteilungen des Naturwissenschaftlichen Vereines für die Steiermark, später dann in der von ihm getragenen Zeitschrift Der Karinthin als Beilage der Carinthia II des Naturwissenschaftlichen Vereines für Kärnten weiter.

Meixner absolvierte an der Universität Graz seine Lehramtsstudien für Chemie und Naturgeschichte (Biologie), die er 1935 mit der Lehramtsprüfung für Mittelschulen abschloss. Im Herbst 1936 wurde er zum Doktor der Philosophie promoviert. Seine Dissertation behandelte das Mineral Lazulith und dessen Lagerstättentypen. Ein bedeutender Lehrer Meixners war der spätere Universitätsprofessor Felix Machatschki. Im Sommer 1938 arbeitete Heinz Meixner an der Universität Rostock mit Carl Wilhelm Correns. Im Herbst 1938 wurde Heinz Meixner wissenschaftlicher Assistent an der Mineralogisch-Petrographischen Abteilung des Naturhistorischen Museums in Wien, kurz darauf Kustos und 1940 Dozent für Mineralogie an der Universität Wien. Im gleichen Jahr wurde Meixner zur Wehrmacht eingezogen, wo er als Militärgeologe in Norwegen zum Einsatz kam. Nach seiner Entlassung aus der Kriegsgefangenschaft 1947 arbeitet er zunächst als Markscheidergehilfe, und ab 1948 als Betriebsmineraloge in der Bergdirektion Hüttenberg der Österreichisch-Alpine Montangesellschaft am Hüttenberger Erzberg.

1969 übernimmt Meixner das an der Universität Salzburg neugegründete Institut für Mineralogie, Petrographie und Lagerstättenlehre. In über 400 wissenschaftlichen und populärwissenschaftlichen Arbeiten widmete sich Meixner vor allem mineraltopographischen und paragenetischen Fragestellungen.

Ein wasserhaltiges Magnesium-Aluminium-Hydroxid aus dem Steinbruch In der Gleisen bei Nöchling im Waldviertel wird von Koritnig und Süsse zu Ehren Meixners Meixnerit benannt.

Meixner pflegte regen Kontakt zu Mineraliensammlern und deren Vereinigungen und war dafür bekannt, nur mit einem Vergrößerungsglas ihm vorgelegte Mineralarten zu erkennen. Bei aller wissenschaftlichen Ernsthaftigkeit hatte Meixner ein humorvolles, offenes und gemütvolles Wesen, was besonders auf Exkursionen und Tagungen geschätzt wurde.
Meixner war mit dem Geologen Eberhard Clar befreundet.

Meixner starb 73-jährig am 19. Dezember 1981 in Salzburg an Herzinsuffizienz. Seine Grabstätte befindet sich am Evangelischen St.-Peter-Friedhof in Graz.

Werke
 Die Uranminerale um Badgastein, Salzburg, im Rahmen Österreichs. Springer, Wien 1965.
 Zur Landesmineralogie von Salzburg. 1878-1962. Mit Nachträgen 1964, Egger, Imst 1965.
 Die Minerale Kärntens, Klagenfurt, Verlag des Naturwissenschaftlichen Vereins für Kärnten
 Gesteine, Erz- und Minerallagerstätten Kärntens

Literatur
 Fritz A. Pfaffl: Memorial of Heinz Meixner. In: American Mineralogist, Volume 71 (1986), S. 1051–1052 (PDF).
 Gerhard Niedermayr: Heinz Meixner und seine Bedeutung für die mineraltopographische Forschung in Österreich. In: Mitteilungen der Österreichischen Minineralogischen Gesellschaft. Jg. 128 (1981/82), S. 7–9.
 Hans Wieseneder: Heinz Meixner 1908–1981. In: Carinthia II. Jg. 172./92 (1982), S. 7–30 (, enthält eine vollständige Publikationsliste).
 Rudolf Schratter: Heinz Meixner: Mineralien, Mineralien, Mineralien In: ders.: Bin ich Bruder der Welt. Hüttenberger Persönlichkeiten von Ernst Diez über Heinrich Harrer bis Dolores Viesèr. Verlag Johannes Heyn, Klagenfurt 2021, ISBN 978-3-7084-0662-6, S. 95–102.

Einzelnachweise

Mineraloge
Hochschullehrer (Universität Wien)
Hochschullehrer (Universität Salzburg)
Österreicher
Geboren 1908
Gestorben 1981
Mann

Heinz Meixner (Mineraloge)


An Epidendrum orchidiflorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Philipp Salzmann ngan John Lindley. An Epidendrum orchidiflorum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epidendrum

Epidendrum orchidiflorum


Gylling Mølle er en vindmølle i Gylling, den blev opført i 1860. Den faldt sammen under en storm i 1906, fordi den ikke blev vedligeholdt, men blev genopbygget med mursten til hatten.

Mølledriften stoppede i 1963, og møllen forfaldt. Møllen blev sat til salg til nedrivning i 1976, men "Odderegnens Forening for Bygnings- og Landskabskultur" købte møllen, der var den sidste af 41 møller i Hads Herred. "Den Selvejende Institution Gylling Mølle" lagde et stort arbejde i at bevare Gylling Mølle. Odder Kommune ydede økonomisk indsats og lavede et beskæftigelsesprojekt til at reparere møllen indvendig. 21. oktober 1994 kunne byens borgere igen se deres mølle køre, efter 30 år ude af drift.

Eksterne henvisninger
 Gylling Mølles hjemmeside
 Gylling Mølle  i Nordjyllands Historiske Museum Møllehistoriske Samling
 Gyilling Mølle  i Møllearkivet

Hollandske vindmøller i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Odder Kommune

Gylling Mølle


Frank Heller, eigentlich Martin Gunnar Serner, (* 20. Juli 1886 in Lösen Blekinge; † 14. Oktober 1947 in Malmö) war ein schwedischer Schriftsteller, der als erster erfolgreicher Krimiautor seines Landes gilt.

Leben
Heller besuchte das Gymnasium in Lund und studierte danach englische Philologie an der Universität Lund. 1910 folgt die Promotion über Algernon Swinburne. Nach einigen Betrugsversuchen wurde er als Verbrecher gesucht und floh aus seiner Heimat. Dabei legte er sich unter anderen das Pseudonym Frank Heller zu. Nachdem er das unrechtmäßig erworbene Geld beim Glücksspiel in Monte Carlo verloren hatte, begann er seinen Lebensunterhalt als Schriftsteller zu verdienen. 1914 erschien die Kurzgeschichtensammlung Herrn Collins Abenteuer (Herr Collins affärer i London). Der Titelheld Filip Collin ist teilweise autobiographisch angelegt: Herr Collin flieht wegen Bankbetrugs nach London und betätigt sich dort als erfolgreicher Trickbetrüger. Es folgen weitere Geschichten um Filip Collin. Ein anderer Seriencharakter Hellers ist der jüdische Psychoanalytiker und Hobbydetektiv Dr. Joseph Zimmertür, der in Amsterdam Kriminalfälle löst.

1919 war Heller in der Lage, seine Schulden zu bezahlen, und konnte daher die Straffreiheit zurückerlangen. Im folgenden Jahr heiratete er die dänische Krankenschwester Annie Krag und lebte mit ihr an verschiedenen Orten, u. a. in Menton und auf Bornholm.

Werke Hellers wurden bereits in der Stummfilmära verfilmt, nämlich 1924 Die Finanzen des Großherzogs durch Friedrich Wilhelm Murnau, nochmals als Musical unter der Regie von Gustaf Gründgens 1934, und 1926 Herrn Filip Collins Abenteuer unter Regie von Johannes Guter.

Am 14. Oktober 1947 erlag Heller den Folgen eines Nierenleidens in einem Krankenhaus in Malmö.

Werke (Auszug)

Dr. Zimmertür
 Doktor Z (1926) (dt.: Die Diagnosen des Dr. Zimmertür 1926)
 Marco Polos millioner (1927) (dt.: Marco Polos Millionen)
 D:r Zimmertürs diagnoser (1928) (dt.: Dr. Zimmertürs Ferienabenteuer)

Filip Collin
 Herr Collins affärer i London (1914) (dt.: Herrn Collins Abenteuer)
 Lavertisse macht den Haupttreffer. Georg Müller, München 1920

Sonstige
 Storhertigens finanser (1915) (dt.: Die Finanzen des Großherzogs Deutscher Verlag, Berlin 1940)
 Andarna och Furustolpe (1920) (dt.: Furustolpe und die Geister)
 Tre mördare inträda (1939) (dt.: Drei Mörder treten ein)
 Des Kaisers alte Kleider. Ein klassischer Kriminalroman. Übers. Marie Franzos. Reihe: Die Gelbe Gefahr, 1. Zuerst 1920. Wieder: Deutscher Verlag, Berlin 1943. Wieder: Achilla Presse, Bremen 1998 ISBN 3-928398-36-9
 Der sibirische Expreß. Übers. Marie Franzos. Georg Müller, München 1923; wieder: Achilla Presse, Stollhamm 1995 ISBN 3-928398-16-4
 Jussuf Khans Heirat. Übers. Marie Franzos. Georg Müller Verlag, München 1919

Literatur
 Armin Arnold, Josef Schmidt [Hrsg.]: Reclams Kriminalromanführer. Reclam, Stuttgart 1978, S. 195
 Anna Dorothea Ludewig [Hrsg.]: Im Anfang war der Mord. Juden und Judentum im Kriminalroman. be.bra, Berlin 2012

Verfilmungen
 Die Finanzen des Großherzogs, Regie: Friedrich Wilhelm Murnau, 1924
 Herrn Filip Collins Abenteuer, Regie: Johannes Guter, 1926
 Die Finanzen des Großherzogs, Regie: Gustaf Gründgens 1934

Weblinks

 Frank Heller auf Schwedenkrimi.de

Kriminalliteratur
Autor
Schwede
Geboren 1886
Gestorben 1947
Mann

Frank Heller


Ladomerská Vieska este o comună slovacă, aflată în districtul Žiar nad Hronom din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 777 de locuitori.

Istoric
Localitatea Ladomerská Vieska este atestată documentar din 1335.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ladomerská Vieska


Lord Emsworth and Others is a collection of nine short stories by P. G. Wodehouse, first published in the United Kingdom on 19 March 1937 by Herbert Jenkins, London; it was not published in the United States. The Crime Wave at Blandings, which was published on 25 June 1937 by Doubleday, Doran, New York, is a very different collection, sharing only three of its seven titles with the UK book. Penguin Books published a UK edition of The Crime Wave at Blandings in 1966. The stories in both books had all previously appeared in both British and American magazines.

Lord Emsworth and Others contains one story set at Blandings Castle, three golf stories narrated by the Oldest Member, one  story featuring Drones Club member Freddie Widgeon, one tale narrated by Mr Mulliner,  and three Ukridge stories.

The Crime Wave at Blandings contains the Blandings, Mulliner and Freddie Widgeon stories, to which were added two more Drones stories, a Bingo Little story, and a novella, "The Medicine Girl", which had been published separately in the UK as Doctor Sally (1932).

Contents

"The Crime Wave at Blandings"
 US: Saturday Evening Post, 10 & 17 October 1936
 UK: Strand, January 1937 (as "Crime Wave at Blandings")

See "The Crime Wave at Blandings". (Blandings Castle story.)

"Buried Treasure"
 UK: Strand, September 1936
 US: This Week, 27 September 1936 (as "Hidden Treasure")

Plot
Mr Mulliner's nephew Brancepeth wants to marry his beloved Muriel, but hasn't a sou to do it on, so her father Lord Bromborough is forcing her to marry the boob of the first water Edwin Potter (heir of Potter's Potted Meats). Bromborough has a weakness, though: his great moustache Joyeuse, which he compares favorably to Love in Idleness, the facial decoration of Potter's father Sir Preston. Having been invited to Rumpling Hall to paint a portrait of Lord Bromborough, Brancepeth realizes that if he can turn a moustachless Bromborough into an animated cartoon in Hollywood, fame, fortune, and Muriel are his.

"The Letter of the Law"
 UK: Strand, April 1936
 US: Red Book, April 1936 (as "Not Out of Distance")

Plot
The President's Cup and the love of Gwendoline Poskitt occasion the only time the Oldest Member ever saw profit from driving into anyone. Young Wilmot Byng loves Gwendoline, but has recently smitten her father (a member of the Wrecking Crew) a juicy one on the leg for holding up play. To win her hand, the Oldest Member recommends that Wilmot appease Poskitt, and he does so—up to the day of the President's Cup match. In that match, Poskitt plays well above form, but ends up in match play against Wadsworth Hemmingway, an ex-lawyer-turned-golfer who carries the Book of Rules in his bag and makes it his best club. With one swing, Wilmot ensures that Poskitt gets the Cup and Wilmot gets his bride.

"Farewell to Legs"
 US: This Week, 14 July 1935 (omitting Oldest Member introduction)
 UK: Strand, May 1936

The title is a play on Ernest Hemingway's 1929 novel, A Farewell to Arms.

Plot
The betrothal of Evangeline Brackett to Angus McTavish is built, in large part, on the way she bites her lip and rolls her eyes when she tops her drive, says the Oldest Member. But when Legs Mortimer takes up residence in the Clubhouse, Evangeline's mind wanders from her golf, and Angus worries that she is losing her form for the Ladies' Medal. But the scales fall from Evangeline's eyes when Legs does the unthinkable on the links.

"There's Always Golf"
 US: Red Book, February 1936 (as "A Triple Threat Man")
 UK: Strand, March 1936

Plot
Clarice Fitch was a force to be reckoned with, recalls the Oldest Member, and weedy, bespectacled accountant Ernest Plinlimmon is powerfully affected by the impact of her personality. But like hundreds of others, he escapes her notice, until he encounters her on the eighteenth fairway, needing a four to win the Medals Competition. But she is not playing—she is tying her shoelace. When a forceful woman comes between a man and a coveted tournament medal, she sees the true depths of his soul.

"The Masked Troubadour"
 US: Saturday Evening Post, 28 November 1936 (as "Reggie and the Greasy Bird", with different setting & characters)
 UK: Strand, December 1936

"Reggie and the Greasy Bird" is a rewritten version of the story with different characters, created because Wodehouse needed the money for his taxes.
Plot

At the Drones Club, two Beans see Freddie Widgeon handing money to a greasy-looking man. A Crumpet explains that the man, Jos. Waterbury, is a professional pianist, and Freddie feels obliged to give him money occasionally. The Crumpet tells the following story.

Freddie has lunch with his uncle, Lord Blicester (pronounced "blister"). Blicester has invited his friend Lady Pinfold and her daughter Dora to lunch. He wants Freddie to marry Dora. Freddie falls in love with Dora. She volunteers at a sort of Mission where they are putting on an entertainment. Freddie sings for the event, accompanied by Dora on the piano. He is a hit and invites the audience to return in a week for buns and cocoa. However, he does not have enough money to pay for the food. His uncle gives him ten pounds, but Freddie thinks he needs more. At the Drones, Freddie sees a kid, Barmy Fotheringay-Phipps's cousin Egbert. Fellow Drone Catsmeat Potter-Pirbright says that Egbert can hit anything with a Brazil nut fired from a catapult. Freddie bets Catsmeat five pounds that Egbert cannot shoot the hat off an old gentleman leaving a cab. Freddie loses the bet, and sees that it was Blicester whose hat was knocked off. Incidentally, Blicester came to get two pounds ten shillings back.

Freddie decides to sing in an East End music hall's Amateur Night to win the five-pound prize. He pays Waterbury five shillings to be his accompanist. Blicester is nearby, so Freddie disguises himself with a mask and calls himself The Masked Troubadour. Freddie sings well, but a red-headed man in the audience, "Ginger" Murphy, recognizes Waterbury. He throws an egg at Waterbury, which misses. They argue and a food fight breaks out. Waterbury flees to a pub, where Freddie and Murphy follow. A bar-room brawl ensues. Outside, Blicester sees Freddie get thrown out. When he grabs Freddie's arm, Freddie mistakes him for a brawler and hits him in the midriff before rejoining the brawl. The next day, Blicester decides to send Freddie away to the country for a few weeks. Freddie calls Dora and tells her everything; she hangs up on him. Waterbury thanks Freddie for saving him in the brawl, and plays on Freddie's sympathy to get some money from him.

The version titled "Reggie and the Greasy Bird" features Reggie Mumford and is very similar to the Freddie Widgeon version. Reggie is a member of the Junior Rotters Club instead of the Drones, where his fellow member is Beano Bagshot rather than Catsmeat. His uncle is Lord Uppingham, and the girl he falls for is Constance Rackstraw. At the Amateur Night competition, he is accompanied by the greasy-looking pianist Sid Montrose. Ginger Murphy's name is not changed.

"Ukridge and the Home from Home"
 US: Cosmopolitan, February 1931
 UK: Strand, June 1931

Plot
Ukridge arrives at his friend Jimmy Corcoran's house at 3 a.m., dressed in his pyjamas and mackintosh. He relates to his friend how he had been left in charge of his Aunt Julia's house, and had come up with the ingenious idea of renting out rooms to an exclusive clientele of boarders while she was away.

For a time the plan goes smoothly. With the staff bribed to help, he fills the house with paying guests, and rakes in their money while playing the gracious host. However, meeting an old friend of his Aunt's, he hears she is returning sooner than expected, and tries to think of a way to get rid of the guests before their contracted stays are up.

After a plot to imply the drainage in the house is faulty fails, Ukridge decides to claim the house is infected with Scarlet fever, but receiving a telegram from his aunt saying she will arrive in Paris the following week, and knowing a trip there always takes his aunt a few weeks, decides to delay shutting down his plan to grab a few more weeks rent.

Soon after, the house is aroused by shooting. One of guests, the retired Lieutenant-Colonel B. B. Bagnew, convinced he has seen a burglar, opened fire with his service revolver. Ukridge calms the house, but on retiring to bed, finds Aunt Julia hiding in the cupboard, convinced the butler has gone insane. Ukridge attempts to smuggle her out of the house, but she insists on getting some things from her bedroom. Entering the room, she disturbs the guest staying there, who screams; the Colonel rushes in and opens fire once more. Ukridge, taking advantage of the confusion, grabs his coat and slips away, ending up at his friend's bedside in the small hours of the night.

"The Come-back of Battling Billson"
 US: Cosmopolitan, June 1935
 UK: Strand, July 1935

Plot
Corky, having had a story idea turned down by Hollywood, attacks the talking picture, but his friend Ukridge comes to its defence. He has, he says, always had a special affection for the talkies. He tells his friend why...

About to be left alone once more at his Aunt Julia's house, Ukridge realises he can make some quick cash by renting out the lawns to a party of folk dancers. Of course, Aunt Julia's trip is unexpectedly cancelled, and Ukridge needs some cash to pay back the dancers, who are upset at having their party cancelled at the last minute.

Ukridge sets up a bout for "Battling" Billson, using the man's desire to wed his girl Flossie to persuade him to take part. Finding Billson's training methods (mostly involving ale and cigars) somewhat lacking, Ukridge inveigles the big boxer into his Aunt's house as an odd-job man, allowing him to personally supervise the training regime. His aunt is a little nonplussed, but is soon persuaded everything is alright.

The training continues apace, but Billson seems to be benefitting little. His waist expands and his wind does not. The butler Oakshott, it emerges, having wowed Billson with his dignified manner, is now plying the boxer with an excess of food, cigars and port. Ukridge has just discovered that the conniving butler has money on Billson's opponent in the upcoming bout, when Aunt Julia learns of Ukridge's dance scheme, and throws him out of the house. He tries to persuade Billson to leave with him, but the big man resolutely refuses.

Ukridge, seeing disaster loom, fetches Flossie to the house to talk some sense into Billson. They find he has gone to the movie theatre with the butler, and hasten down there, but Flossie is as weak before the butler's fatherly gaze as Billson himself. All four of them end up in the cinema, at a screening of The Jazz Singer. When the talking starts up, Billson is enraged, calling loudly for quiet in the cinema. The audience reacts strongly, fighting ensues, and Billson is hauled off to jail for two weeks. He emerges trim and in top form, easily besting his opponent in the ring.

"The Level Business Head"
 UK: Strand, May 1926
 US: Liberty 8 May 1926

Plot
Corky is surprised to find himself dining at Ukridge's Aunt Julia's house, where he is not usually welcome; Ukridge explains that he has recently acquired a certain degree of power over his aunt, thanks to his having pawned her brooch. He explains...

Ukridge runs into Joe the Lawyer, a notorious bookmaker, and is offered the chance to buy a half-share in a dog with excellent prospects. Ukridge can't afford the stake £50, of course, so at first refuses, but later that day Aunt Julia, about to depart on yet another tour, tasks him with collecting her brooch from a jeweller's and locking it safely in her desk. He pawns the brooch, and hands the cash over to Joe the Lawyer. The next day, Joe informs him that the dog has died and offers to reimburse him £5, leaving Ukridge considerably short of the money he needs to buy back the brooch.

Angelica Vining, a friend of Aunt Julia's, arrives having been told she can borrow the brooch and lent the key to the drawer, but Ukridge pockets the key and sends the woman away. He heads to Lewes races to rake back some money, and there meets Joe the Lawyer once more. He tries to borrow money from him, but is refused, and learns that Joe has raffled the dead dog for a considerable sum. He gets a lift with Joe to the next race meet at Sandown Park Racecourse, as a favour.

On the way, the car overheats and breaks down. Visiting a nearby house to fetch water, they find it guarded by a fearsome dog; Joe, afraid of dogs, drops his bag full of money in the garden as he flees. Ukridge sees that the dog is harmless, and tells Joe he will retrieve the bag for £50, an offer which Joe accepts, but while Ukridge is playing merrily with the dog, Joe grabs the bag himself, and refuses to pay.

When Joe goes off to find water elsewhere, Ukridge meets the owner of the house, and buys his dog from him for 5 shillings. He puts the dog in the car, and when Joe returns and finds he cannot get into his car, Ukridge offers to sell him the dog, for £100. He then charges a further £50 to remove the dog from the car, returns it to its previous owner, and returns home with his pockets full.

Aunt Julia, returning in a rage at hearing her friend has been refused the loan of her brooch, tells Ukridge she is sure he has pawned it; she makes him force open the drawer, and is deflated to find it sitting there, having been returned just in time, giving Ukridge an advantage over his distrustful aunt.

Publication history

The Blandings, Mulliner and Freddie Widgeon stories in Lord Emsworth and Others (UK) also appeared in the US collection The Crime Wave at Blandings. The three Oldest Member stories had already appeared in the US edition of Young Men in Spats (1936), and the three Ukridge stories were included in the US edition of Eggs, Beans and Crumpets (1940). The three short stories which replaced them in The Crime Wave at Blandings were "Tried in the Furnace" (from the UK edition of Young Men in Spats), and "All's Well with Bingo" and "Romance at Droitgate Spa" (both of which appeared in the UK edition of Eggs, Beans and Crumpets).

In The Strand Magazine (UK), Gilbert Wilkinson illustrated "Buried Treasure", "The Letter of the Law", "Farewell to Legs", "There's Always Golf", "The Masked Troubadour", and "The Come-back of Battling Billson". Also in the Strand, "Ukridge and the Home from Home" was illustrated by Treyer Evans, and "The Level Business Head" was illustrated by Reginald Cleaver.

In Red Book (US), "The Letter of the Law" and "There's Always Golf" were illustrated by James Montgomery Flagg, and Flagg illustrated "Ukridge and the Home from Home" in Cosmopolitan. "The Come-back of Battling Billson" was illustrated by Robert O. Reid in Cosmopolitan. In This Week, C. C. Beall illustrated  "Buried Treasure". "Farewell to Legs" was illustrated by Harry Beckhoff in This Week. "Reggie and the Greasy Bird" was illustrated by H. R. Ballinger in the Saturday Evening Post. "The Level Business Head" was published in Liberty with illustrations by Wallace Morgan.

"The Level Business Head" was published in the Family Herald and Weekly Star (Montreal, Canada) on 22 May 1935. It was also published in the Toronto Star Weekly on 25 May 1935, with illustrations by James H. Hammon.

"The Masked Troubadour" was included in the American edition of the 1939 collection The Week-End Wodehouse. "Buried Treasure" was included in Week-End Wodehouse (UK edition), published in 1939. "The Letter of the Law" and "There's Always Golf" (as "There's Always Golf!") were included in the 1940 collection Wodehouse on Golf, published by Doubleday, Doran & Company, New York. The 1949 collection The Best of Wodehouse (US) featured stories selected by Scott Meredith, including "The Level Business Head" and "The Letter of the Law".

"Buried Treasure" was included in the 1972 collection The World of Mr. Mulliner, published by Barrie & Jenkins, London. The collection was first issued in the US in 1974 by the Taplinger Publishing Company. "The Letter of the Law", "Farewell to Legs", and "There's Always Golf" , were included in The Golf Omnibus, a collection of Wodehouse's golf stories, published in the UK on 12 April 1973 by Barrie & Jenkins, and in the US on the same date by Simon and Schuster. "Ukridge and the Home from Home", "The Come-back of Battling Billson", and "The Level Business Head" were included in The World of Ukridge, published in 1975 by Barrie & Jenkins.

"The Masked Troubadour" was included in the 1982 collection Tales from the Drones Club. "Ukridge and the Home from Home" appeared in Short Stories (1983), a collection of short stories by Wodehouse selected by Christopher Falkus with illustrations by George Adamson, published by the Folio Society, London. There is one other Ukridge story in the book, "Ukridge's Accident Syndicate". The version of "The Masked Troubadour" titled "Reggie and the Greasy Bird" was featured in Plum Stones (1993).

"Farewell to Legs" was included in the anthology Modern Short Stories, edited by Emma Reppert and published in the US by McGraw in 1939. "The Level Business Head" was printed in the 1953 anthology The Book of Wit & Humor (US).

Adaptations

"Ukridge and the Home from Home" and "The Come-back of Battling Billson" were adapted as episodes of the Ukridge television series in 1968. Ukridge was the second series of the television series The World of Wodehouse.

"The Letter of the Law", "Farewell to Legs", and "There's Always Golf" were adapted for radio by Edward Taylor and Michael Poynton as part of the radio series The Oldest Member. The series was first broadcast on BBC Radio 4 between 1994 and 1999. Maurice Denham starred as the eponymous Oldest Member and narrator.

See also

 List of short stories by P. G. Wodehouse, categorised by series

References and sources
References

Sources

External links

 The Russian Wodehouse Society's page, with a list of characters and publication dates
 Fantastic Fiction's page, with details of published editions, photos of book covers and links to used copies

Short story collections by P. G. Wodehouse
1937 short story collections
Herbert Jenkins books

Lord Emsworth and Others


Arheološka zona Sutulija-Mirje je arheološka zona na jugoistočnom dijelu polja Prapatne i brdu Sutuliji na južnoj strani središnjeg dijela otoka Korčule u blizini naselja Smokvice.

Opis
Nalazi datiraju iz 12. stoljeća pr. Kr. do 5. stoljeća pr. Kr. Brdo Sutulija je na nadmorskoj visini od 80,7 m iznad uvale Mirja i polja Prapatne. Na vrhu su ostatci prapovijesne gradine s dva urušena suhozidna bedema. Cijeli gradinski plato zauzima površinu od oko 4000 m2. Vanjski bedem, postojeće debljine 3–8 m, vidljiv je na svim stranama osim na sjevernoj. Unutarnji bedem uvučen je oko 10–15 m u odnosu na vanjski. Plato kojeg zatvara unutarnji bedem je zaravnjen, površine oko 400 m2 na kojoj su vidljivi ostaci suhozidnih objekata. Na položaju Mirje nalaze ostatci rimske ville rustice s in situ sačuvanim ostatcima zidova građenih od pravilno oblikovanih kamenih blokova s ostatcima žbuke (opus incertum). Zbog gustoće raslinja nije moguće procijeniti tlocrt građevina, a zidove je moguće očekivati ispod recentnih suhozida. Na cijelom se području na površini nalazi mnoštvo ulomaka građevnog materijala i rimske transportne keramike.

Zaštita
Pod oznakom Z-5528 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro -  - kulturno – povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština ".

Izvori

Korčula
Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Dubrovačko-neretvanskoj županiji
Rimski arheološki lokaliteti u Hrvatskoj

Sutulija-Mirje


Soru veya sual, bilgi isteğinde bulunmak için dilsel bir ifade ya da istek kullanılarak yapılan bir tür ifadedir. İstenen bilgiler için olumlu veya olumsuz şekilde bir cevap verilir.

Sorular başka taraflarca bilgilerin basit bir şekilde ortaya çıkarılması amacıyla kullanıldığı gibi, bunların ötesinde amacı olan başka soru türleri de türemiştir. Örneğin retorik sorular (tecâhül-i ârif), birçok durumda tartışma başlatmak ya da dinleyicinin konuşmada verilen mesajları anlayıp, anlamadığının onaylanması için sorulur ve genellikle cevaplaması beklenmez. Birçok dilin dil bilgisine özel soru biçimleri bulunur. Örneğin İngilizce'de "Are you happy?" (Türkçe: Mutlu musunuz?) konusu siz ve fiil olan evrilmiş bir açıklamadan ziyade soru cümlesidir. Ancak dilgibilgisi ile ilgili genel kurallar olmadan da sorgulayıcı türde, örneğin bir zorunluluk içeren "Bana adını söyle" şeklinde sorular da sorulabilir.

Türleri
Soruların başlıca kullanım alanı konuşmacının (veya yazarın) az veya çok kesin bir ifade ile istediği bilgiyi elde etmesi bulunmaktadır. Ancak soru diğer bazı amaçlar içinde kullanılabilir. Sorular bir test veya sınavda, bireyin bilgisini test etmek amacıyla kullanılabilir. Araştırmacı, araştırma için cadde boyunca sorular sorması, çok sayıda soruya neden olabilir. (Sokratik yöntem veya sokrat metodu)

Amacı bilimsel olan ya da bilimsel araştırma için hazırlanmış ve belirli bir açığın bulunması amacıyla tasarlanmış araştırma sorusu, sorgulayıcı bir şekilde kendini ifade edebilir. Araştırma soruları, sorunun ele alınabilmesi için açığın tespit edilebileceği şekilde hazırlanmış özel sorulardır ve akademik topluluk için uygun bir dille ifade edilmiştir. Bu sorgulayıcı ifadeler neticesinde elde edilen yanıtlar akademik bir konuda inceleme, bir dizi çalışma ya da  tüm araştırma programını sınırlandıran hizmetlerin başlatılması/sona erdirilmesinde kullanılır.

"Eşini dövmeyi bıraktın mı?" şeklinde varsayıma dayanan ve önceden anlam yüklenmiş sorular da sorulabilir. Bu soru şekli şaka amacıyla veya hedef kitleyi mahcup etmek amacıyla kullanılabileceği gibi istekli şekilde iddiada bulunuan bu soru türü ile daha fazla bilgi lde edilmesi amaçlanıyor olabilir.

Sorularda sanat, edebiyat ve eğitim eserleri başlık olarak kullanılabilir. Bunlara Leo Tolstoy'un kısa öyküsü "How Much Land Does a Man Need? (Rusça: Много ли человеку земли нужно?)", William Frederick Yeames'in "And When Did You Last See Your Father?" adlı yağlı boya tablosu, 1991 yapımı film olan "What About Bob?" ile Joseph Jordania'ın akademik bir çalışması olan "Who Asked the First Question?" örnek olarak verilebilir.

Soruların çeşitli türleri bulunmasına karşın biçimleri dilbilgisi ile yapılandırılmıştır ve farklı kaynaklarda kategorize edilirken, bu kategorizasyonlar yalnızca türlerin gruplandırması olarak yapılmıştır. Soru çeşitleri bu makalede iki tür olarak gruplandırılmıştır.

Amacına göre
Araştırma projeleri için hazırlanan sorular bazı sistemlere ayrılmıştır. Bunlar;

 Tanımlayıcı soruların öncelikle ilk amacı bazı şeylerin veya süreçlerin varlığını açıklamaktır.
 İlişkisel sorular, iki veya daha fazla değişken arasındaki ilişkilere bakılması için tasarlanır.
 Nedensel sorular, bazı değişkenlerin bir veya daha fazla sonucun değişkenlerini etkileyip, etkilemediğinin belirlenmesi amacıyla kullanılır.

Araştırmaların amacı için hazırlanan sorular genellikle kapalı uçlu soru (veya yalnızca kapalı ya da dikotom (ikili, iki şıklı)) olabileceği gibi yalnızca evet/hayır seçeneklerinin bulunduğu ya da daha fazla seçeneğin olduğu (çoktan seçmeli veya çok seçenekli) ve bu seçeneklerden yalnızca birinin seçilmesine dayanan liste soruları olabilir. Bunlar ile birlikte  genellikle bir sayı ile kavram arasında bağlantı kurulmasını sağlayan (1= Ilımlı, 2= Şiddetli, 3= ... gibi), nicel seviyenin ölçülmesi ve hakkında bilgi sağlanabilmesi amacıyla nominal sorular da bulunmaktadır. Açık uçlu ya da açık sorular cevap verenin bir konu üzerinde bilgi ve görüşlerini daha fazla sunabilmesine olanak sağlar. Kapalı ve açık uçlu soruların kullanım alanlarındaki farklılıklar için iş görüşmeleri örnek olarak verilebilir. Anketlerde sıklıkla eleme (niteleyici) sorular içerir. Bu tür sorulara aynı zamanda filtre soru veya beklenmedik soru adı da verilir. Bu tür sorularda cevap verenin grup soruların ardından ankete devam edip, etmek istemediğinin belirlenmesi için sorular da bulunur.

Bir eğiticinin kullanabileceği bazı soru türleri, Bloom taksonomisinde eğitim hedefleri olarak listelenmiştir. Test etmek ve teşvik etmek amacıyla tasarlanmış bazı sorular şunlardır;

 Bilgi: Kim, ne, ne zaman, nerede, neden ve nasıl bilgilerini açıklayınız?
 Kavrama: Tekrar anlatınız.
 Uygulama: Nasıl ... ilişkin bir örnektir?; Nasıl ... ile ilişkilidir?; Neden ... önemlidir?
 Analiz: ... kısımları veya özellikleri nelerdir?; ... neye göre sınıflandırılır?
 Sentez: ... neden sonucunu çıkarmalıyız?; ... hangi fikirleri ekleyebilirsiniz?; ... yeni tasarımı nasıl?; ... nasıl birleştirilebilir?; ... için ne gibi çözümler önerirsiniz?
 Değerlendirme: ... buna katılıyor musunuz?; ... hakkında ne düşünüyorsun?; ... için en önemli şey nedir?; ... öncelik sırasına göre yerleştirin.; ... hakkında nasıl karar verirlerdi?; ... kriterlerinden hangi kriteri değerlendirme için kullanabilirsiniz?

McKenzie'nın "Questioning Toolkit" listesinde 17 soru türü listelenmiştir ve düşünürler bu türlerin birleşimi ve orkestrasyonunun gerektiğini düşünmektedirler. Bu soru türü örneklerinde kaba sorular, görünüşte alakasız ve kuramsal sorular da bulunur. Tüm bunlar ile birlikte sorular bazı çevrelere göre mantıksız veya yanlışlara dayalı olabilir. (Örneğin "Neden kedilerin yeşil kanatları vardır?").

Dilbilgisi biçimine göre
Bir ifadenin doğru olup, olmadığının sorulması için sorulan sorulara evet-hayır soruları (veya kutup soruları) adı verilir ve prensipte bu sorulara "evet" ya da "hayır" (veya diğer dillerde benzer sözcükler) şeklinde yanıt verilir. Buna örnek olarak; "Şeker kabul ediyor musun?", "Onlar inanmış mıdır?" veya "Ben Dünya'nın en yalnız insanı mıyım?" verilebilir.

Evet-hayır sorularına benzer bir başka soru türü ise cevap verenin evet" veya "hayır" şeklinde cevap vermesi tasarlanmamış olan alternatif (veya seçmeli soru) sorular vardır. Bu sorular "Balık veya kuzu ister misiniz?" ya da "İrlanda, Galler veya İngiltere'yi destekliyor musunuz?" örneklerinde olduğu gibi iki veya daha çok alternatif cevap sunarlar. Bu sorular için beklenen yan cevap alternatifleri olarak "ikisi de" ya da "hiçbiri" gibi cevapları da alınabilir ki, bazen anket formlarında bunun için hazır seçeneklerde bulunabilir. Ayrıca bu soruların evet-hayır sorularına benzemesinin bir nedeni bazen yalnızca "evet" ve "hayır" cevaplarının verilebilecek olması ya da yanlış anlama veya espri amaçlı olmasından dolayıdır.

Dilbilgisi bağlamına göre bir diğer soru türü ise soru kelimelerinin kullanıldığı (evet-hayır soruları dışında) sorulardır (veya kutupsal olmayan sorular). Ne zaman, hangisi, kim, nasıl, nerede vb. soru kelimeleri ya da soru sözcükleri ile elde edilmesi istenilen bilgiler sorgulayıcı kelimeler kullanılarak sorulmuş olur. Türkçe gibi bazı dillerde soru kelimeleri cümle içerisinde farklı yerlere taşınabilir. Ancak örnek verecek olursak, İngilizce dilinde bu tür sorular genelde wh ile başladığından dolayı bunlara wh-soruları adı verilir ve bu dildeki soru sözcüklerinin yerleri genellikle sabit olur. Soru kelimeleri bazen gazetecilik veya çeşitli soruşturmalarda ya da araştırmalarda bağlamsal atıf soruları olarak kullanılır. Bu kullanım türüne genelde 5n1k adı verilir ve daha kolay anlaşılabilmesi için bu kısaltma ile kullanılır. Kısaltmanın açılımı ise ne, ne zaman, nerede, nasıl, neden ve kim sorularını içerecek şekildedir.

Etiket sorusu veya uç ya da kuyruk sorularının, soruya bir bildirim veya sorgulayıcı emir kipi eklenerek bölünmüş bir yapısı vardır. Bu soru türüne "Haklısın, yumurtayı hatırladım" veya "Bugün soğuk. Öyle değil mi?" şeklinde örnekler verilebilir. Etiket sorulara da yalnızca "evet" ya da "hayır" cevapları ile yanıt verilebileceği gibi farklı yanıtlarda verilebilir.

Bunların yanı sıra dolaylı (çıkarımcı soru olarak da bilinir) ya da dolaysız (aynı zamanda doğrudan soru olarak da bilinir) sorular bulunmaktadır. Dolaylı sorularda soruyu soran elde etmek istediği bilgiyi açık bir şekilde değil de çeşitli görüşleri savunarak veya öne sürerek sorar. Dolaysız sorularda ise soruyu soran elde etmek istediği bilgiyi cevap alacağı kişi veya kitleye açık bir şekilde sorar. Dolaylı soruya örnek olarak "benim anahtarlarımın nerede olduğunu da sor" verilebilir iken dolaysız soruya verilebilecek örnek "benim anahtarlarım nerede acaba?" şeklindedir.

Dilbilgisi
Cümlelerde, sorgulayıcı cümleciklerin ayrılması için söz dizimi kuralları ve ölçü tekniği kullanılabilir. Söz dizimi kurallarında cümlelere soru kelimelerinin eklenmesi veya kelimelerin farklı yerlere taşınması neticesinde oluşan dilbilgisi değişiklikleri ifade edilmektedir. Ölçü tekniğinde  (aruz) ise cümlenin veya cümledeki bir kelimenin söylenişi esnasında gerçekleştirilen farklı tonlama cümleyi soru cümlesi haline getirebilir.

İngilizce, Almanca ve Fransızca'nın yanı sıra diğer bazı dillerde sorular ayrı bir evrilmeye sahip kelime sırası ile yazılmalıdır. Örneğin "Sen soğuksun" ve ardından "Üşüyor musun?" şeklinde fiilden önce konu cümlesi eklenir. Ancak yalnızca İngilizce'de fiillerin belirli sınıflarda olanları (bunlara yardımcı veya özel fiiller adı verilir) bazen yardımcı bir -do, -does eklenmesini gerektirebilir. Böylece cümlede bir nevi ters çevirme (inversiyon) gerçekleşmiş olur. Buna "He sings" (O söylüyor) → "Does he sing?" (O mu söylüyor?) örneği verilebilir.

Bazı dillerde evet-hayır soruları için bir sorgulayıcı olarak ekler kullanılabilir. Örneğin Mandarin dilinde 吗 (ma), Japonca'da か (ka) ve Lehçe'de czy buna örnek olarak verilebilir.

Tonlamalar ile soru haline getirilen kelimeler genellikle cümlenin sonunda veya sonuna yakın yerde yer alır. İngilizce'de bu özellik evet-hayır soruları için oluşurken soru dilbilgisi biçimlerinin bulunmadığı cümleye dönüşebilir. Ancak yine de soru bilginin ortaya çıkarılması amacıyla oluşturulmuştur. İngilizce'den buna örnek olarak "You're not using this?" (Bunu kullanmıyorsunuz, değil mi?) örneği verilebilir.

Latin, Kiril veya diğer bazı alfabelerde, cümlenin sonuna eklenen soru işareti ile cümlenin soru cümlesi haline gelmesi sağlanabilir. (İspanyolca'da ise ¿ ters bir soru işareti, soru cümlesinin başında yer alır. Örneğin; "¿Cómo está usted?" (Nasılsın?) gibi) Bu özellik yalnızca tonlamalarda kullanılan cümleler ile sınırlı değildir. Aynı zamanda bazı cümleler pragramik fonksiyonlar gösterebilir.

Yanıtlar
Bir soruya verilen en tipik yanıt, soru soran tarafından aranılan bilgi için sağlanan cevaptır. Bu cevap basit bir "evet" ya da "hayır" kelimelerinden oluşabileceği gibi daha karmaşık yanıtlar da soruya karşılık verilebilir. Soruya verilen cevaplar her zaman doğru olmayabilir. Hatta cevaplar sorunun yanlış veya doğru olmasına göre de değişiklik gösterebilir. Bunların yanı sıra sorulan bir soruya cevap vermede yetersizlik ya da isteksizlik de, soruya verilebilecek bir yanıt olarak sayılır.

"Senin çalışman gerekmiyor mu?" örneğindeki gibi kendini ifade ediş biçimi şekliyle olumsuzluk içeren cümlelere "negatif sorular" adı verilir. Verilecek cevabı negatif olmayan belirsiz sorular karşısında, soru cevaplayan tarafından standart biçimde onaylanmayabilir. Bu tür sorular kafa karıştırıcı olabileceğinden dolayı verilecek yanıtlardaki ifadelerde farklı olacaktır. Bazı durumlarda ise hem "pasaportun var mı?" hem de "bir pasaportun yok mu?" sorularının her ikisinde de olduğu gibi görünüşte düzgün bir şekilde sorulmuş soruya verilecek cevap "hayır" olacaktır. Japonca'da bu belirsizlikten kaçınılır. Bu nedenle Japonca'da bu sorular için verilecek olan "hayır" cevabı aslında "benim bir pasaportum var" olarak anlaşılacaktır.

Fransızca "si", Almanca'da "doch" veya Danimarka ile Norveç dillerinde kullanılan "jo" gibi bazı dillerde olumsuz soruların olumlu bir şekilde cevaplanması farklı parçalar kullanılmaktadır. Aslında bu parçalar çelişkiyi ifade etmek için bir araç olarak kullanılırlar.

Öğrenme
Sorular araştırarak öğrenmenin en temel aşamasında kullanılır. Bilimsel yöntemde bir soru genellikle araştırmanın temelini oluşturur ve gözlem ile varsayım safhaları arasında bir geçiş olarak kabul edilebilir. Her yaştan öğrenciler veya öğrenmeye meraklı kişiler kendi öğrenme sorularını kullanırlar ve öğrenenler araştırılabilir soruları oluştururlar. Böylece sorgulama becerilerini geliştirirler ki, bu eğitimin ana bölümünü oluşturur. Bir öğretmen ya da öğretici, Sokrat yönteminde olduğu gibi (ya da Sokratik metod) öğrenciye doğrudan bilgi vermeden öğrencinin doğru bilgiyi hatırlamasına önderlik ederek aynı zamanda mantıksal sonuçları (elbette bunlar aynı zamanda cevaplardır) oluşturmasına yardımcı oluyor olabilir.

Sorular eğitimde öğrencilerin bilgilerinin değerlendirilmesi amacıyla yaygın şekilde sınavlar ve eğitimde kullanılan bir araç görevini de üstlenir.

Felsefe
Felsefi sorular gerçeğe dayalı sorular değildir, kavramsaldır. Bunların içinde tam olarak bir başkası tarafından cevap verilemeyecek sorular da bulunur. Felsefe insanların kendi Dünya'larına ve hayatlarına yansıyan ortaya çıkmış sorular ile ilgilenir. Bu felsefi sorular uygulamada "Ötenazinin haklı bir gerekçesi var mı?" veya "Devletin pornografi ya da tütün içeren tüm reklamları sansürlemeye hakkı var mıdır?" şeklindeki sorulardan oluşabilir.

Diğer felsefi sorular ise daha çok teoriktir ve çoğunlukla bu tür sorular düşünme yolu ile ortaya çıkar. Sonuç olarak felsefi sorular tipik olarak kavramsal konulardan oluşur ve yalnızca listelenir. Her sorunun açıklaması esnasında bir ifade ya da başka bir soru ortaya çıkar.

Kökeni
Eğitilmemiş maymunlar Kanzi, Washoe, Sarah ile diğer bazılarına hareketler ve iletişim ile diğer görsel biçimlerin kullanımı konusunda geniş dil eğitim programları uygulanmıştır. Yapılan testlerde karmaşık soru (kim, ne, nerede gibi soru istekleri dahil olmak üzere) ve istekleri yanıtlamakta oldukça başarılı olmalarına rağmen sorulan soruyu anladıktan sonra kendilerinin herhangi bir soru sormadıkları tespit edilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Soru işareti
 Soru eki

Kaynakça
Özel;

Genel;
 Wikipedia'daki Question makalesinin 7 Haziran 2016 tarihli sürümü.

Dilbilgisi

Soru


ليف نيلسن  ، من مواليد 28 مايو 1942 ، لاعب كرة قدم دنماركي سابق.

لعب مع منتخب الدنمارك لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية دنماركيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون دنماركيون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون دنماركيون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون من كوبنهاغن
لاعبو الدوري الإسكتلندي لكرة القدم
لاعبو بولدكلوبن فرم
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كرة قدم دنماركيون
لاعبو كرة قدم دنماركيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم من كوبنهاغن
لاعبو منتخب الدنمارك تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب الدنمارك لكرة القدم
لاعبو نادي غرينوك مورتون
مواليد 1942
مواليد في كوبنهاغن

ليف نيلسن


Pimoa pingwuensis est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Pimoidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Sichuan en Chine. Elle se rencontre dans le xian de Pingwu.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de pingwu et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, le xian de Pingwu.

Publication originale
 Irfan, Wang, Zhao & Zhang, 2022 : « Three new species of the spider genus Pimoa Chamberlin & Ivie, 1943 (Araneae, Pimoidae) from Qinghai-Tibet Plateau of China. » Zootaxa, , , .

Liens externes

Notes et références

Pimoidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Sichuan

Pimoa pingwuensis


An Cyperus echinatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alphonso Wood. An Cyperus echinatus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyperus

Cyperus echinatus


Traian Borneaș  (n.  1 ianuarie, 1884, Nădlac, jud. Arad  - d. 8 octombrie, 1937, Chișineu-Criș, Regatul României) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A fost inginer feroviar absolvind Politehnica din Budapesta. La izbucnirea Primului Război Mondial a fost înrolat în armata austro-ungară, luptând pe frontul din Iugoslavia. După 1918 a fost inspector general în cadrul regionalei C.F.R Cluj, iar ulterior a lucrat în serviciul tehnic al municipiului Arad. A decedat la 8 octombrie 1937 la Chișineu-Criș.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1884
Decese în 1937
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Ingineri români

Traian Borneaș


Crkva sv. Katarine u Dapcima rimokatolička je župna crkva u Dapcima kraj Čazme, u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.

Povijest
Od 1836. do 1838. godine građena je današnja crkva sv. Katarine za vrijeme čazmanskog župnika Josipa Postića, a obnovljena je 1908. godine te se obnavlja i zadnjih dvadesetak godina. Zbog bolesti tadašnjeg župnika, za Božić 1931. godine u župi je kratko djelovao Alojzije Stepinac, koji je u to vrijeme bio nadbiskupski obredničar. Oltar sv. Katarine načinjen je u gotičkom stilu 1908. godine, a obnovljen je 2015. godine. U Dapcima prije ove crkve, postoji i kapela sv. Katarine na groblju prema selu Palančanima.

Svake godine svečano se slavi 24. studenoga zaštitnica župe – sveta Katarina Aleksandrijska.

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Dapci

Crkva sv. Katarine u Dapcima


Campioanele Țării Galilor la fotbal sunt câștigătoarele eșalonului fotbalistic superior din Țara Galilor, care în acest moment este Prima Ligă Galeză, cunoscută sub numele de Liga Țării Galilor până în 2002-2003. Echipele scrise cu litere îngroșate sunt cele care au câștigat atât campionatul, cât și Cupa Țării Galilor. Echipele scrise cu litere italice sunt cele care au câștigat campionatul, Cupa Țării Galilor și Cupa Ligii Galeze în același sezon.

Campioane

Liga Țării Galilor (1992–2002)

Prima Ligă A Țării Galilor (2002–present)

Legendă:

Total titluri câștigate
Șase echipe au devenit campioane.

Note

Legături externe

 Țara Galilor - Lista campioanelor, RSSSF.com
Fotbal în Țara Galilor
Liste despre fotbal

Lista campioanelor Țării Galilor la fotbal


Oliver Stanley alias "Olly" Murs (n. 14 mai 1984) este un cântăreț, compozitor, prezentator de televiziune și actor britanic. Este cunoscut după ce a terminat pe locul al doilea în al șaselea sezon din The X Factor în anul 2009. În prezent colaborează cu casele de discuri: Epic Records din Marea Britanie, Columbia Records din Statele Unite și Syco Music.

Cariera muzicală
În noiembrie 2010, Murs și-a lansat albumul de debut, Olly Murs, care a intrat în clasamentul britanic UK Albums Chart, pe locul doi, cu cele mai multe vânzări de albume intr-o săptămână, pentru un album de debut în 2010, cu peste 108.000 de albume vândute. Albumul a continuat să vândă peste 600.000 de exemplare și a fost confirmat cu dublu de platină de către BPI.

În noiembrie 2011, Murs a lansat cel de-al doilea album, "In Case You Did not Know", care a intrat în topuri pe locul numărul 1. În mai 2011, a fost anunțat că Murs se va întoarce la The X Factor pentru co-prezența show-ului, împreună cu Caroline Flack. Autobiografia sa, Happy Days, a făcut public în octombrie 2012. În luna noiembrie 2012, Murs a lansat al treilea album "Right Place Right Time" și alte 6 single-uri.

Pe 16 noiembrie 2014, Murs a lansat cel mai recent single, "Wrapped Up", cu Travie McCoy.

Acesta a fost primul cântec care a fost lansat din noul său album "Never Been Better". Pe 24 noiembrie 2014, a fost urmat de un al doilea single "Up" cu Demi Lovato, care a atins punctul culminant în topul 4. Pe 15 iunie, Murs a lansat al patrulea single " Beautiful to Me ". Pe 16 aprilie 2015, a fost anunțat că Murs va fi reunit cu Flack pentru a-l înlocui pe Dermot O'Leary, ca co-prezentatori ai The X Factor din seria 12-a. Murs a lansat mai târziu al cincilea album de studio, 24 Hrs, care a debutat pe locul 1 pe  UK Albums Chart din Marea Britanie.

Discografie

Viața personală
Murs a locuit împreună cu părinții săi, Vicky și Pete, până în 2012. S-a mutat într-o casă cu 5 dormitoare proprie, în Toot Hill, Essex (Regatul Unit). El este un susținător al Manchester United.

El are de asemenea un frate geamăn, Ben, care a fost înstrăinat din familie în 2009. Murs a declarat la emisiunea Jonathan Ross în martie 2015 că Ben a fost de asemenea înstrăinat de părinții lor și că incidentul a rezultat din faptul că nu a putut să participe la nunta fratelui său din cauza angajamentelor X Factor.

Murs a fost într-o relație cu managerul de proprietate, Francesca Thomas din 2012 până în 2015.

Legături externe
Olly Murs pe Twitter

Site web

Olly Murs pe YouYube

Nașteri pe 14 mai
Nașteri în 1984
Cântăreți britanici
Oameni în viață

Olly Murs


Valcourt es una ciudad de la provincia de Quebec, Canadá. Está ubicada en el municipio regional de condado del Valle del Saint-François y a su vez, en la región administrativa de Estrie. Hace parte de las circunscripciones electorales de Richmond a nivel provincial y de Shefford a nivel federal. Su acceso es a través de las rutas 222 y 243.

En esta ciudad nació Joseph-Armand Bombardier, el inventor de la motonieve. En 1971 se inauguró el moderno museo J. Armand Bombardier en el mismo lugar donde se encontraba el antiguo taller de su empresa Bombardier Recreational Products, en las afueras de la población.

Geografía
Valcourt se encuentra ubicada en las coordenadas . Según Statistique Canada, tiene una superficie total de 5,03 km² y es una de las 1134 municipalidades en las que está dividido administrativamente el territorio de la provincia de Quebec.

Demografía
Según el censo de Canadá de 2011, había 2349 personas residiendo en esta ciudad con una densidad de población de 467,3 hab./km². Los datos del censo mostraron que el número de personas censadas en 2006 era equivalente al número de personas censadas en 2011. El número total de inmuebles particulares resultó de 1106 con una densidad de 219,88 inmuebles por km². El número total de viviendas particulares que se encontraban ocupadas por residentes habituales fue de 1045.

Referencias

Véase también

 Anexo:Ciudades de Quebec
 Valle del Saint-François
 Franco-canadienses

Municipios del Valle del Saint-François
Ciudades de Quebec

Valcourt (Quebec)


Germania Nazistă a organizat și administrat lagăre de concentrare (în , KZ sau KL) pe teritoriile ocupate înainte și în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. Primele lagăre naziste au fost stabilite în Germania în martie 1933, imediat după ce Hitler a devenit cancelar și Partidul Nazist a obținut controlul asupra poliției prin decizia ministrului federal de interne Wilhelm Frick și a ministrului interimar de interne al Prusiei, Hermann Göring. Utilizate pentru deținerea și torturarea opozanților politici și a sindicaliștilor, lagărele aveau inițial o capacitate de cazare de aproximativ 45.000 de prizonieri.

Organizația Schutzstaffel (SS) condusă de Heinrich Himmler a preluat controlul deplin asupra poliției și lagărelor de concentrare aflate pe tot teritoriul Germaniei în anii 1934-1935. Himmler a extins rolul lagărelor, dispunând internarea acolo a așa-numitelor "elemente rasiale nedorite", cum ar fi evrei, romi, sârbi și polonezi, dar și a persoanelor cu handicap și criminalilor. Numărul persoanelor internate în lagăre, care scăzuse la 7.500, a crescut din nou la 21.000 în perioada începerii celui de-al Doilea Război Mondial și a atins punctul culminant la 715.000 în ianuarie 1945.

Lagărele de concentrare au fost administrate încă din anul 1934 de către Inspectoratul Lagărelor de Concentrare (CCI), care în 1942 a fuzionat în SS-Wirtschafts-Verwaltungshauptamt, și au fost păzite de trupele SS-Totenkopfverbände (SS-TV).

Cercetătorii istorici ai Holocaustului fac o distincție clară între lagărele de concentrare (descrise în acest articol) și lagărele de exterminare, care au fost înființate de  Germania Nazistă pentru uciderea în masă a evreilor din ghetouri prin gazare.

Lagărele din perioada de dinainte de război
Primul lagăr din Germania, Dachau, a fost înființat în martie 1933. Presa a publicat un anunț care îi informa pe cititori că "primul lagăr de concentrare urmează a fi deschis la Dachau, cu o capacitate de internare pentru 5.000 de persoane. Toți funcționarii comuniști și – dacă este necesar – membri ai organizației Reichsbanner și ai Partidului Social-Democrați, care pun în pericol siguranța statului urmează să fie concentrați acolo, deoarece nu este posibil să fie deținuți funcționari în închisorile de stat pe termen lung fără suprapopularea excesivă a acestor închisori." Dachau a fost primul lagăr de concentrare înființat de guvernul german de coaliție format de Partidul Muncitoresc
Național-Socialist German (Partidul Nazist) și Partidul German de Centru (dizolvat pe 6 iulie 1933). Heinrich Himmler, care îndeplinea în acea perioadă funcția de șef al Poliției din München, a descris acest lagăr ca "primul lagăr de concentrare pentru prizonieri politici".

La 26 iunie 1933, Himmler l-a numit pe Theodor Eicke în postul de comandant al lagărului de la Dachau, apoi l-a numit, de asemenea, în 1934 primul inspector al lagărelor de concentrare (CCI). În plus, lagărele administrare de SA au fost preluate de către SS. Dachau a servit ca prototip și model pentru alte lagăre de concentrare naziste. Aproape fiecare comunitate din Germania a avut membri care au fost internați acolo. Ziarele au raportat în mod continuu despre "mutarea inamicilor Reich-ului în lagărele de concentrare", informând populația țării cu privire la existența prezența lor. Au fost lansate slogane de avertizare încă din 1935: "Doamne, fă-mă mut, ca să nu ajung la Dachau."

Al Doilea Război Mondial

După septembrie 1939, odată cu începutul celui de-al Doilea Război Mondial, lagărele de concentrare au devenit locuri în care milioane de oameni obișnuiți au devenit sclavi ca parte a efortului de război, fiind de multe ori înfometați, torturați și uciși. În timpul războiului au fost înființate noi lagăre de concentrare naziste pentru cetățenii "indezirabili" pe întregul continent. Potrivit statisticilor furnizate de Ministerul german al Justiției, aproximativ 1.200 de lagăre și tabere de muncă au funcționat în țările ocupate de Germania Nazistă, în timp ce Jewish Virtual Library estimează că numărul lagărelor naziste a fost mai apropiat de 15.000 în toată Europa ocupată și că multe dintre aceste lagăre au funcționat pentru o perioadă limitată de timp înainte de a fi închise. Lagăre au fost create în apropierea așezărilor umane dens populate, fiind concentrate adesea în zonele cu comunități mari de evrei, polonezi, comuniști sau romi. Din moment ce milioane de evrei trăiau în Polonia interbelică, cele mai multe lagăre au fost amplasate în zona Guvernământului General din Polonia ocupată, din motive logistice. Apropierea geografică a permis naziștilor, de asemenea, să-i deporteze rapid pe evreii germani de pe teritoriul Germaniei.

Prizonieri
Cele mai mari două grupuri de prizonieri internați în lagăre, numărând ambele câteva milioane, au fost evreii polonezi și prizonierii de război sovietici care au fost deținuți fără a fi judecați. Au fost deținuți, de asemenea, numeroși romi, polonezi, sârbi, prizonieri politici, homosexuali, persoane cu dizabilități, Martori ai lui Iehova, membri ai clerului catolic, intelectuali est-europeni și alții (inclusiv criminali de drept comun, așa cum au declarat naziștii). În plus, un număr mic de aviatori aliați au fost trimiși în lagăre de concentrare sub acuzația de spionaj. Prizonierii de război occidentali aliați, care erau evrei sau care erau suspectați de naziști că sunt evrei, au fost trimiși de obicei în lagărele obișnuite de prizonieri; cu toate acestea, puțini dintre acești prizonieri au fost trimiși în lagăre de concentrare din cauza politicilor antisemite.

În cele mai multe lagăre, prizonierii erau obligați să poarte semne distinctive colorate pe uniforme în funcție de clasificarea lor: triunghiuri roșii pentru comuniști și alți prizonieri politici, triunghiuri verzi pentru criminali de drept comun, triunghiuri roz pentru bărbații homosexuali, triunghiuri violet pentru Martorii lui Iehova, triunghiuri negre pentru persoanele inadaptate social și pentru persoanele cu aversiune față de muncă triunghiuri galbene pentru evrei și mai târziu triunghiuri maro pentru romi.

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară

Legături externe
 Nazi Concentration Camps newsreel on YouTube
 The World of the Camps: Labor and Concentration Camps  on the Yad Vashem website
 Pages show pictures and videos of the day taken at places connected with World War II (Second World War)
 Yad VaShem—The Holocaust Martyrs' and Heroes' Remembrance Authority
 United States Holocaust Memorial Museum Personal Histories – Camps at United States Holocaust Memorial Museum
 The Holocaust History Project
 Official U.S. National Archive Footage of Nazi camps
 Concentration Camps at Jewish Virtual Library
 Memory of the Camps, as shown by PBS Frontline
 Podcast with one of 2,000 Danish policemen in Buchenwald
 Nazi Concentration Camp Page with links to original documents

Lagărele de concentrare naziste


مرج الصفر هو سهل واسع إلى الجنوب من دمشق. يحد مرج الصفر إلى الشمال الضفة اليمنى من نهر الأعوج الذي ينبع من جبل الشيخ ويصب في سبخة الهيجانة. في الجنوب يحدها هضبة اللجاة (أكبر هضبة بازلتية جنوب سوريا، على أطراف قرية أم القصور حتى جبال غباغب). في الجنوب الشرقي، يمتد مرج الصفر حتى قرية جب الصفا. يحد المرج إلى الغرب قرية كناكر, وفي الشمال الغربي بلدة زاكية. خط السكة الحديدية من دمشق إلى درعا تحد مرج الصفر من الشرق.

معارك مرج الصفر
لما للمنطقة من أهمية في إمدادات المياه الصالحة للشرب والرعي, تعتبر مرج الصفر مركز انطلاق للجيوش وقد دارت في المنطقة العديد من المعارك.

قائمة معارك مرج الصفر.

Bibliography
 Elisséeff, N. "Mard̲j̲al-Ṣuffar." Encyclopedia of Islam, Second Edition, Vol. 6, pp. 546–548.

سهول سوريا
محافظة ريف دمشق

مرج الصفر


La statue-menhir du Vergnas est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Boissezon, dans le département du Tarn en France.

Description
Elle a été découverte par Hervé Assemat au lieu-dit Le Vergnas près d'une crête. Elle a été gravée sur une dalle de granite d'origine locale mesurant  de hauteur sur  de largeur et  d'épaisseur. La face antérieure est plane et la face postérieure arrondie.

La statue est pratiquement complète : la partie supérieure gauche est manquante. Les jambes sont les seuls attributs anthropomorphes visibles. Le personnage porte une ceinture avec une boucle rectangulaire.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Tarn
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Statue-menhir du Vergnas (construit par photogrammétrie)

Vergnas
Site mégalithique dans le Tarn

Statue-menhir du Vergnas


Hans Bernhard Schiff (Pseudonym: Wolfgang Geyse; * 20. März 1915 in Berlin; † 10. September 1996 in Saarbrücken) war ein deutscher Schriftsteller.

Leben
Schiff wuchs in einer großbürgerlichen Familie auf, sein Onkel war Reichsaußenminister Walter Rathenau. Sein Abitur legte er 1934 in Halle (Saale) ab. Noch vor Studienabschluss verließ Schiff mit seiner Familie Deutschland, studierte dann einige Jahre in London und Genf und trat dann 1943 eine Stelle als Lehrer in der Provence an. Als er 1947 als Jean Bernard Schiff nach Saarbrücken kam, übernahm er eine Stelle als Lehrer. Ein Jahr später wurde er zum Leiter der Literaturabteilung des Saarländischen Rundfunks ernannt, wo er vorher schon als Übersetzer gearbeitet hatte. 1956 wechselte Schiff wieder in den Beruf des Pädagogen an eine Saarbrücker Realschule.

Lange Jahre war er Vorsitzender des Landesverbandes Saar des Verbandes Deutscher Schriftsteller. Nach Hans-Bernhard Schiff ist der mit 5000 € dotierte Hans-Bernhard-Schiff-Literaturpreis der Stadt Saarbrücken benannt.

Werk
Schiffs Werk ist geprägt von der Auseinandersetzung mit Friedrich Nietzsche und den eigenen leidvollen Erfahrungen von Verfolgung, Exil und Zusammenbruch des europäischen Wertekanons durch die Nationalsozialisten und den Zweiten Weltkrieg.

Ehrungen
 1986: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland

Werke
 Du bist nicht etwa frei geboren...: Heitere – oder meist heitere Verse. Rohr Verlag, Kaiserslautern 1954.
 Die weisse Flamme des Kirschbaums: Gedichte. Rohr Verlag, Kaiserslautern 1955.
 Wölkchen. Verlag Viernheim, Viernheim 1956.
 Die Rothaarigen: Die Logik des Widersprüchlichen. Versuch einer Deutung der rothaarigen und der keltischen Menschen. Minerva-Verlag Thinnes & Nolte, Saarbrücken 1960.
 Marsyas oder Der unvollendete Tod. Selbstverlag, Saarbrücken 1964.
 Monologe des Abendlandes. Verlag Viernheim, Viernheim, Zürich 1964.
 Erde wo ich lebe: Gedichte und Balladen. Augartenverlag Szabo, Wien 1976, ISBN 3-900147-22-1.
 Don Quichote und die Kinder: Die Geschichte eines Schneemannes. Bläschke Verlag, St. Michael 1980, .
 Das sicherste Versteck ist die Öffentlichkeit: Aphorismen. Verlag der Handzeichen, Düsseldorf/ Alfeld 1992, ISBN 3-88889-004-7.
 Unter den Dächern von Paris Verlag der Handzeichen, Düsseldorf/ Alfeld 1994, ISBN 3-88889-012-8.
 So dachte ich – nächstens mehr. Verlag der Handzeichen, Düsseldorf/ Alfeld 1995, ISBN 3-88889-005-5.
 Odysseus auf dem Jahrmarkt: neunzehn Erzählungen. Mit Illustrationen von Riccardio Vecchio. Gollenstein Verlag, Blieskastel 1995, ISBN 3-930008-15-7.
 Sekundenbuch: Gedichte. Hart Verlag, Volkach 1997, ISBN 3-930840-06-5.
 Ruth Wahlster (Hrsg.): Der Wirklichkeitsträumer – Hans Bernhard Schiff zum Hundertsten. Erinnerungen, Analysen, Bibliographie. Bexx GmbH, St. Ingbert 2015, ISBN 3981753429.

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Lyrik
Literatur (Deutsch)
Deutscher
Geboren 1915
Gestorben 1996
Mann

Hans Bernhard Schiff


Oronce Fine, auch Oronce Finé, latinisiert Orontius Finnaeus oder Finaeus, (* 20. Dezember 1494 in Briançon; † 8. August 1555 in Paris) war ein französischer Mathematiker und Kartograph.

Leben
Fine war der Sohn eines Arztes und studierte nach dem Tod seines Vaters in Paris Medizin am Collège de Navarre mit dem Bakkalaureats-Abschluss 1522. In Paris wurde er von Antoine Sylvestre protegiert, Professor am Collège de Montaigu. Noch während seines Studiums 1518 und 1524 war er einige Zeit im Gefängnis, möglicherweise wegen des Praktizierens der Astrologie. 1531 wurde er Mathematikprofessor am im Jahr zuvor vom König gegründeten Collège Royale, wo er bis zu seinem Tod unterrichtete. Es gibt Porträts von ihm nach einem verschollenen Gemälde von Jean Clouet (1530).

Er gab noch während seines Medizinstudiums (ab etwa 1515) mathematische und astronomische Werke für einen Pariser Drucker heraus, so von Sacrobosco (Tractatus de Sphaera) und Georg Peuerbach (Theoricae novae planetarum). Er veröffentlichte auch viele eigene Werke in der Mathematik, Astronomie (zum Beispiel De mundi sphaera 1542, ein populärwissenschaftliches Werk über Astronomie), über Instrumentenkunde (zum Beispiel sein erstes Buch 1526 über das Äquatorium sowie über den Quadranten, das Astrolabium und den Gnomon) und Optik. 1532 erschien sein Werk Protomathesis in mehreren Bänden, das Arithmetik, Geometrie und im dritten und vierten Teil Astronomie und astronomische Instrumente behandelt. Eine Sonnenuhr aus Elfenbein von ihm aus dem Jahr 1524 ist noch heute erhalten. Sein Name ist darauf eingraviert, und es ist das einzige Instrument, das ihm direkt zugeschrieben werden kann. Er war an der Konstruktion der Astronomischen Uhr in der Bibliothek Sainte-Geneviève beteiligt (sie verwendet eine Methode aus einem Traktat von Fine über Astrologie). Insgesamt charakterisiert Emmanuel Poulle das Werk von Fine als enzyklopädisch, elementar und nicht originell, als Popularisierung der wissenschaftlichen Themen, über die er selbst Vorlesungen gehört hatte.

Bekannt wurde er durch Kartenwerke, insbesondere eine von ihm erfundene doppelherzförmige Kartenprojektion (schon in seiner ersten Weltkarte von etwa 1519), die auch von Peter Apian und Gerhard Mercator (Orbis imago) übernommen wurde. Eine seiner Weltkarten stammte von etwa 1519, die andere erschien 1531 (Nova Universi Orbis Descriptio). Seine spätere Weltkarte von 1531 ist an die von Johannes Schöner angelehnt (dessen Globus von 1523 stammt). In seiner Weltkarte verwendete er sowohl Informationen von Claudius Ptolemäus als auch neuere Entdeckungen (wie Informationen aus Marco Polo oder von Entdeckungsreisenden wie Ferdinand Magellan). In seiner Weltkarte zeichnet er Asien und Nordamerika als eine Landmasse (die er als Asien bezeichnet, so dass Bezeichnungen von Marco Polo für China in der Karibik auftauchen); mit Amerika bezeichnet er Südamerika, und eine in der Karte eingezeichnete Terra Australis geht möglicherweise auf Informationen von Magellan über Feuerland zurück. Dass auf seiner Karte die Terra Australis etwa die Form der Antarktis hatte, beschäftigte spätere Autoren wie Charles Hapgood (vielleicht ein Fall von Pareidolie seinerseits), und es ist vorgeschlagen worden, dass er dabei Sichtungen der Nordküste Australiens durch portugiesische Seefahrer benutzte und die Existenz einer größeren Landmasse daraus postulierte (die Vorstellung eines Südkontinents war seit Ptolemäus verbreitet). Australien selbst ist auf der Karte nicht separat aufgeführt, sondern nur ein einziger Südkontinent, der sich über den Pol bis zur Spitze Südamerikas hinzieht.

1525 veröffentlichte er eine Karte Frankreichs, eine der ersten ihrer Art, und er veröffentlichte später auch Karten des Heiligen Landes (Palästina) und der Reisen des Paulus.

Pedro Nunes veröffentlichte 1546 eine Schrift, in der er die vorgebliche Lösung der drei klassischen geometrischen Probleme Winkeldreiteilung, Würfelverdopplung und Kreisquadratur durch Fine widerlegte. Seine Versuche zur Kreisquadratur wurden auch von anderen Zeitgenossen kritisiert, wie Johannes Buteo. Fine gab verschiedene Näherungswerte für die Kreiszahl Pi an, zuletzt 1556 in De rebus mathematicus . Er befasste sich auch mit Befestigungen (zum Beispiel denen von Mailand im Auftrag des Königs Franz I. – er kam dafür 1524 aus dem Gefängnis) und gab eine Methode an, die Länge aus der Beobachtung von Mondfinsternissen an zwei Orten zu bestimmen. Er gab die Elemente von Euklid heraus (1536, 1544, 1551).

Der Mondkrater Orontius ist nach ihm benannt, ebenso die Finaeus Cove, eine Bucht an der Graham-Küste des Grahamlands in der Antarktis.

Literatur

 Emmanuel Poulle Oronce Fine in Dictionary of Scientific Biography
 Alexander Marr (Herausgeber) The Worlds of Oronce Fine: Mathematics, Instruments and Print in Renaissance France, Donington, Lincolnshire, Shaun Tyas, 2009, ISBN 978-1-900289-96-2.
 L. Gallois De Orontio Finaeo gallico geographo, Paris, 1890 (Dissertation, behandelt Fine nur als Kartograph)
 Richard P. Ross Studies on Oronce Fine (1494-1555), Dissertation, Columbia University, 1971 (geht auf die Mathematik ein, nicht auf die Astronomie)
 Richard P. Ross Oronce Fine's De minibus libri II: The First Printed Trigonometric Treatise of the French Renaissance, Isis, Band 66, 1975, S. 378–386.
 D. Hillard, Emmanuel Poulle Oronce Fine et l'horloge planétaire de la Bibliothèque Sainte-Geneviève, Bibliothèque d'Humanisme et Renaissance, Band 33, 1971, 311–351 (mit Ergänzung des dort angegebenen Schriftenverzeichnisses von Fine durch Richard Ross, Bibl. d'humanisme et renaissance, Band 36, 1974, S. 83–85)
 Science et astrologie au XVIe Siècle. Oronce Fine et son horloge planétaire, Ausstellungskatalog Bibliothèque Sainte-Geneviève, Paris, 1971

Weblinks

 Oronce Fine im Galileo Project
 Artikel von Emmanuel Poulle im Dictionary of Scientific Biography

Einzelnachweise

Mathematiker (16. Jahrhundert)
Kartograf (16. Jahrhundert)
Erfinder (Chronometrie)
Person als Namensgeber für einen Mondkrater
Franzose
Geboren 1494
Gestorben 1555
Mann

Oronce Fine


Veneno para las hadas puede referirse a:

 Veneno para las hadas, película mexicana del director Carlos Enrique Taboada; o
 Veneno para las hadas, banda mexicana de género ethereal wave.

Veneno para las hadas (desambiguación)


Rashid Aali al-Gaylani (en árabe: رشيد عالي الكيلاني traducible como Sayyad Rashid Aali al-Gillani o Sayyad Rashid Ali al-Gailani) (1892-1965), fue un político de Irak que ejerció el cargo de Primer ministro del Reino de Irak e intentó, en su último mandato, un golpe de Estado para colocar a su país como aliado de la Alemania nazi en la Segunda Guerra Mundial.

Carrera política
Nacido en Bagdad en la adinerada e influyente familia Gaylani, estudio leyes y se graduó de abogado en su ciudad natal. En 1924 empezó su carrera política en el gabinete de Yasin al-Hashimi, el primer ministro designado por los británicos tras la Primera Guerra Mundial, siendo Rashid Ali designado como Ministro de Justicia. Para esa fecha Irak había dejado de ser una provincia del Imperio Otomano y se había constituido en reino independiente, pero aún era un país bajo control indirecto del Reino Unido en cuestiones políticas y militares. Tras el fin del mandato de Yasin al-Hashimi, Rashid Alí continuó en la política destacándose entre los líderes nacionalistas opuestos a la influencia británica.

El Tratado Anglo-Iraquí de 1930 otorgó al gobierno del Reino Unido el derecho de mantener bases militares en suelo iraquí y de desplazar tropas del Imperio Británico por Irak cuando lo considerase necesario. Tales acuerdos fueron considerados por muchos nacionalistas iraquíes, como Rashid Alí, una intromisión indeseable del Reino Unido en tanto podrían servir de justificación para una intervención armada en Irak. Rashid Alí logró ser elegido Primer ministro en 1933 por el rey Gazi I de Irak, aunque apenas por pocos meses. Tras la muerte de este monarca, volvió a ocupar la jefatura del gobierno en marzo de 1940, durante la regencia del príncipe 'Abd al-Ilah.

Segunda Guerra Mundial
Durante la Segunda Guerra Mundial, Rashid Ali hizo visible su disgusto por las intromisiones británicas en la política iraquí y estableció contacto con diplomáticos de la Alemania nazi y de la Italia fascista, mientras se negaba a romper relaciones diplomáticas con las potencias del Eje y ponía obstáculos al desplazamiento de tropas británicas en el Reino de Irak, en marcado contraste con la política probritánica del príncipe 'Abd al-Ilah. Estos actos causaron represalias económicas y financieras del Reino Unido y provocaron finalmente que el regente 'Abd al-Ilah destituyera a Rashid Ali en enero de 1941, fortalecido por las noticias de los aplastantes triunfos británicos sobre las tropas italianas en el Reino de Egipto.

Al saberse de las derrotas italianas y de la destitución de Rashid Ali, una coalición de militares y políticos antibritanicos de Irak (llamada el "Cuadrado Dorado") decidieron con Rashid Ali planear un golpe de Estado para dar muerte al regente e instaurar un nuevo gobierno favorable al Eje. Este plan fue ejecutado el 1 de abril del mismo año y así Rashid Alí volvió al gobierno aunque 'Abd al-Ilah logró huir a Basora y refugiarse en un buque británico. Esta situación causaba grandes problemas a Gran Bretaña pues Irak era un importantísimo abastecedor de petróleo, además de ser una vía de tránsito entre el Reino de Egipto y la India Británica, lo cual aumentaba su importancia estratégica. Pronto Rashid Ali intentó la rendición de las tropas británicas, pero el gobierno de Winston Churchill había preparado una fuerza de ataque previendo el empeoramiento de relaciones con el nuevo régimen de Irak.

Poco después, el 1 de mayo de 1941 empezaba la Guerra Anglo-Iraquí. El nuevo régimen iraquí pidió apoyo militar al Tercer Reich, así como a la Italia fascista, pero esta ayuda fue insuficiente para sostener la resistencia iraquí, pese a contar con los aeródromos militares de Siria controlados por la Francia de Vichy. Tras pocas semanas de lucha, las fuerzas iraquíes leales a Rashid Ali fueron vencidas por los británicos y éste huyó a Irán en los aviones alemanes sobrevivientes, y de ahí partió a Alemania junto con varios de sus seguidores.

Últimos años
Rashid Ali vivió exiliado en Alemania estableciendo allí un gobierno en el exilio hasta el fin de la guerra, cuando huyó hacia Arabia Saudita. Solamente pudo volver a Irak después de la revuelta del 14 de julio de 1958, basada en el nacionalismo y en el socialismo árabe, que destituyó a la monarquía hachemita y anuló por completo la influencia británica en Irak.

No obstante, al volver a Irak participó en una sublevación fallida contra el dictador Abdul Karim Qasim. Primero condenado a muerte, Rashid Ali fue indultado y partió de nuevo al exilio en Líbano, muriendo en Beirut en 1965.

Referencias
 Rashid Ali al-Kaylani en la Encyclopædia Britannica
 NS-Politik im Nahen Osten El diplomático alemán Fritz Grobba, enviado de Hitler al Medio Oriente, escribiendo sobre Rashid Ali (en alemán)
 Jeffrey Herf: Nazi Propaganda for the Arab World. Yale UP, New Haven 2010 ISBN 978-0-300-14579-3

Políticos de Irak del siglo XX
Primeros ministros de Irak
Políticos de la Segunda Guerra Mundial
Nacionalistas árabes de Irak
Nacidos en Bagdad

Rashid Ali al-Gailani


Fenoarivo Atsinanana, auch Fénérive-Est oder kurz Fénérive genannt, ist ein Badeort in der Region Analanjirofo in Madagaskar.

Lage
Die Stadt liegt 103 km nördlich von Toamasina (Tamatave) an der Nationalstraße 5.

Wirtschaft
Fénérive-Est ist einer der beliebtesten Badeorte Madagaskars.

Das Gebiet von Fenoarivo Atsinanana ist eines der Hauptanbaugebiete für Gewürznelken. Des Weiteren wird in der Umgebung auch Kaffee angebaut.

Geschichte
Im 17. Jahrhundert war Fénérive-Est ein Piratenhafen. Der erste König der Betsimisaraka,  Ratsimilaho, war ein Sohn eines Freibeuters und einer örtlichen Prinzessin. Der König ist auf der kleinen Insel Nosy Hely bestattet, die ehemalige Festung der Piraten (Vohimasina) kann dort besichtigt werden.

Religion
Bistum Fenoarivo Atsinanana

Einzelnachweise

Ort in Analanjirofo
Ort in Afrika

Fenoarivo Atsinanana


Sir Michael Terence "Terry" Wogan (født 3. august 1938 – død 31. januar 2016) var en irsk-britisk radio- og tv-vært, der arbejdede i England for BBC gennem det meste af sin karriere. Ved slutningen af sin karriere havde han i 2009 stabilt otte millioner lyttere til sit program Waking Up to Wogan, hvilket gjorde ham til den mest populære radiovært i Europa.

Wogan var fra slutningen af 1960'erne en af de mest kendte mediepersoner i Storbritannien. Udover for sit faste radioprogram blev han kendt for en række tv-programmer, herunder talk-shows, velgørenhedsshows, konkurrencer (herunder Comeback Dancing, en engelsk udgave af Vild med dans) samt som kommentator for BBC på Eurovision Song Contest (1971-2008). I Danmark blev han indirekte kendt, da det kom frem, at Wogan ved Eurovision Song Contest 2001 i København omtalte værterne Natasja Crone og Søren Pilmark som "Tandfeen og Doktor Død" ("Tooth Fairy and Doctor Death").

Noter

Eksterne henvisninger

Tv-værter fra Storbritannien

Terry Wogan


The Pinta Island tortoise (Chelonoidis niger ), also known as the Pinta giant tortoise, Abingdon Island tortoise, or Abingdon Island giant tortoise, is a recently extinct subspecies of Galápagos tortoise native to Ecuador's Pinta Island.

The subspecies was described by Albert Günther in 1877 after specimens arrived in London. By the end of the 19th century, most of the Pinta Island tortoises had been wiped out due to hunting. By the mid-20th century, the subspecies was assumed to be extinct until a single male was discovered on the island in 1971. Efforts were made to mate the male, named Lonesome George, with other subspecies, but no viable eggs resulted. Lonesome George died on 24 June 2012, and the subspecies was believed to have become extinct with his death. However, 17 first-generation hybrids were reported in 2012 from Wolf Volcano on Isabela Island during a trip by Yale University researchers. As these specimens were juveniles, their parents might still be alive. The subspecies is classified as extinct on the IUCN Red List.

Taxonomy

Lonesome George, along with other of the tortoises on Pinta Island, belonged to a species of 15 subspecies. Giant tortoises were once found on all of the continents except Australia and Antarctica. The Galápagos tortoises remain the largest living tortoises.

The Pinta Island tortoise was originally described in 1877 by German-born British herpetologist Albert Günther, who named it Testudo abingdonii in his book The Gigantic Land-tortoises (Living and Extinct) in the Collection of the British Museum. The name abingdonii derives from Abingdon Island, now more commonly known as Pinta Island. The knowledge of its existence was derived from short statements of the voyages of Captain James Colnett in 1798 and Basil Hall in 1822. In 1876, Commander William Cookson brought three male specimens (along with other subspecies of Galápagos tortoise) to London aboard the Royal Navy ship HMS Peterel.

Synonyms of Chelonoidis abingdonii include Testudo abingdonii Günther, 1877; Testudo elephantopus abingdonii Mertens & Wermuth, 1955; Geochelone elephantopus abingdonii Pritchard, 1967; Geochelone nigra abingdonii Iverson, 1992; and Geochelone abingdonii Valverde, 2004.

Evolution
The origin and systematic relationships are still unresolved today; they captivated Charles Darwin himself. DNA sequencing results indicate that the three best candidates for the closest living relative of the Galápagos tortoises all come from South America. They are the yellow-footed tortoise (Geochelone denticulata), the red-footed tortoise (Geochelone carbonaria), and the Chaco tortoise (Geochelone chilensis).

Behaviour and ecology
In the wild, Galápagos tortoises, including the Pinta Island subspecies, rested about 16 hours a day. Galápagos tortoises are herbivores, they fed primarily on greens, grasses, native fruit, and cactus pads. They drank large quantities of water, which they could store in their bodies for long periods of time for later use. They can reportedly survive up to six months without food or water.

For breeding, the tortoises were most active during the hot season (January to May). During the cool season (June to November), female tortoises migrated to nesting zones to lay their eggs.

Galápagos giant tortoises represent the top herbivores in the Galápagos, and as such they shape the entire island ecosystem. They provide critical ecosystem services by dispersing seeds and by acting as ecological engineers through herbivory and nutrient cycling. The extinction of the Pinta Island tortoise has diminished the functioning of the island ecosystem.

Relationship with humans

Threats and conservation
Several of the surviving subspecies of Galápagos tortoises are endangered. The decline of the population began in the 17th century as a result of visits by buccaneers and whalers. They hunted tortoises as a source of fresh meat, taking about 200,000 tortoises altogether.

In 1958, goats were brought to Pinta Island and began eating much of the vegetation, to the detriment of the natural habitat.
A prolonged effort to exterminate the goats was begun. As the goat populations declined, the vegetation recovered. Small trees began regenerating from the stumps left by the goats. Highland shrub subspecies, forest tree seedlings, Opuntia cactus, and other endemic subspecies increased. In 2003, Pinta Island was declared goat-free.

In addition to conservation efforts such as the elimination of goat populations in the Galápagos, there has been an effort to revive a number of subspecies of Galápagos tortoise through captive breeding. Future efforts may aim to recreate a population genetically similar to the original Pinta Island tortoise by breeding the first-generation hybrids discovered on Wolf Volcano.

Lonesome George

The last known individual of the subspecies was a male named Lonesome George (), who died on 24 June 2012. In his last years, he was known as the rarest creature in the world. George served as a potent symbol for conservation efforts in the Galápagos and internationally.

George was first seen on the island of Pinta on 1 December 1971 by Hungarian malacologist József Vágvölgyi. Relocated for his safety to the Charles Darwin Research Station on Santa Cruz Island, George was penned with two females of different subspecies. Although the females laid eggs, none hatched. The Pinta tortoise was pronounced functionally extinct.

Over the decades, all attempts at mating Lonesome George were unsuccessful, possibly because his subspecies was not cross-fertile with the other subspecies.

On 24 June 2012, at 8:00 am local time, Director of the Galápagos National Park Edwin Naula announced that Lonesome George had been found dead by his caretaker of 40 years, Fausto Llerena. Naula suspects that the cause of death was heart failure consistent with the end of the natural life of a tortoise.

Possible remaining individuals
In 2006, Peter Pritchard, one of the world's foremost authorities on Galápagos tortoises, suggested that a male tortoise residing in the Prague Zoo might be a Pinta Island tortoise due to his shell structure. Subsequent DNA analysis, however, revealed that it was more likely to be from Pinzón Island, home of the subspecies C. duncanensis.

Whalers and pirates in the past used Isabela Island, the central and largest of the Galápagos Islands, as a tortoise dumping ground. Today, the remaining tortoises that live around Wolf Volcano have combined genetic markers from several subspecies.

In May 2007, analysis of genomic microsatellites (DNA sequences) suggested that individuals from a translocated group of C. abingdonii may still exist in the wild on Isabela. Researchers identified one male tortoise from the Wolf Volcano region that had half its genes in common with George's subspecies. This animal is believed to be a first-generation hybrid between the subspecies of the islands Isabela and Pinta. This suggests the possibility of a pure Pinta tortoise among the 2,000 tortoises on Isabela.

A subsequent trip to Isabela by Yale University researchers found 17 first-generation hybrids living at Wolf Volcano. The researchers planned to return to Isabela in the spring of 2013 to look for surviving Pinta tortoises and to try to collect hybrids in an effort to start a captive selective-breeding program and to hopefully reintroduce Pintas back to their native island.

In 2020, the Galápagos national park and Galápagos Conservancy announced that they had discovered one young female with a direct line of descent from the Chelonoidis abingdonii subspecies of Pinta island.

See also
Holocene extinction
List of subspecies of Galápagos tortoise

References
Notes

Bibliography

Giant Tortoises , Galapagos Conservancy
Recovery of a nearly extinct Galápagos tortoise despite minimal genetic variation., Wiley Online Library

External links

Naked Scientists audio discussion of Lonesome George
Article on Lonesome George The giant tortoise of Galapagos Island.
Lonesome George, by Vicky Seal

Chelonoidis
Subspecies
Endemic reptiles of the Galápagos Islands
Extinct animals of South America
Extinct turtles
Reptile extinctions since 1500
Reptiles described in 1877
Taxa named by Albert Günther

Pinta Island tortoise


مشيخة الشعيب هي إحدى الكيانات التي كانت قائمة في عهد الاستعمار البريطاني لعدن. حيث كانت جزءً من محمية عدن ثم أصبحت عضواً في اتحاد إمارات الجنوب العربي الذي خلفه اتحاد الجنوب العربي حيث انضمت إليه في 30 مارس 1963. ألغيت المشيخة في عام 1967 عند تأسيس جمهورية اليمن الديمقراطية الشعبية التي هي الآن جزء من الجمهورية اليمنية.

الموقع
تقع مشيخة الشعيب على هضبة يتراوح ارتفاعها بين 4000 و5000 قدم في الشمال الغربي لعدن، وتبعد عنها بمسافة 140 ميلاً، وتحاذي الشعيب اليمن الشمالي سابقاً من الجهتين الشمالية والغربية، ويافع من الجهة الشرقية، والضالع وحالمين من الجهة الجنوبية. تكونت مشيخة الشعيب من ستة أقسام وهي: السيل، العردف، الرباط، القزعي، العنفدي، النجدي، وعاصمة المشيخة (العوابل)، ومن أهم قراها: المضو، حوف، لصبور، القزعة، بخال، مكلان، الرباط والقهرة وتتمتع المشيخة بطقس بارد لارتفاعها عن سطح البحر.

أعلامٌ من الشعيب
 الشيخ محمد عبد الله الشعيبي.
 الناشط الاجتماعي سعيد محمد دنبوع.
 الناشط الاجتماعي محمد علي محسن (أيوب).

المراجع

 كتاب (هذا الجنوب أرضنا الطيبة) ص (87) لعبد الرحمن جرجرة

وصلات خارجية

أنظمة ملكية سابقة في آسيا
اتحاد الجنوب العربي
اتحاد الجنوب العربي 1962-1967
اتحاد إمارات الجنوب العربي 1959-1963
تأسيسات القرن 19 في اليمن
دول في محمية عدن
دول وأقاليم انحلت في 1967
دول وأقاليم أسست في القرن 18
دول يمنية بعد الإسلام

مشيخة الشعيب


Kevin Light (* 16. Mai 1979 in Vancouver) ist ein kanadischer Ruderer, der 2008 olympisches Gold im Achter gewann.

Kevin Light wuchs in Victoria, British Columbia auf und begann 1997 mit dem Rudersport. 2001 siegte er mit dem Vierer ohne Steuermann beim Weltcup-Auftakt in New Jersey, bei den Ruder-Weltmeisterschaften 2001 belegte er mit dem kanadischen Achter den sechsten Platz. 2002 siegte der Achter in der Besetzung Matt Swick, Kevin Light, Ben Rutledge, Kyle Hamilton, Joseph Stankevicius, Andrew Hoskins, Adam Kreek, Jeff Powell und Steuermann Brian Price bei den Weltmeisterschaften in Sevilla. Mit David Calder für Matt Swick verteidigten die Kanadier ihren Titel bei den Ruder-Weltmeisterschaften 2003. Nach Siegen in München und Luzern im Weltcup 2004 erreichten die Kanadier bei der Olympischen Regatta in Athen nur den fünften Platz.

Nach einem siebten Platz mit dem Achter bei den Ruder-Weltmeisterschaften 2005 wechselte er 2006 zu Malcolm Howard in den Zweier ohne Steuermann, der mit ihm zusammen die Bronzemedaille bei den Weltmeisterschaften in Eton gewann. 2007 wechselten beide wieder in den Achter, der die Weltcupregatten in Linz und Luzern gewann und auch bei den Ruder-Weltmeisterschaften 2007 in München den Titel erkämpfte. 2008 siegte der Achter erneut in Luzern. Bei den Olympischen Spielen 2008 in Peking gewann der kanadische Achter Gold in der Besetzung Andrew Byrnes, Kyle Hamilton, Malcolm Howard, Adam Kreek, Kevin Light, Ben Rutledge, Dominic Seiterle, Jake Wetzel und Steuermann Brian Price.

Nach einem zwölften Platz im Vierer ohne Steuermann bei den Ruder-Weltmeisterschaften 2010 startete Light bei den  Ruder-Weltmeisterschaften 2011 im nichtolympischen Zweier mit Steuermann und gewann zusammen mit Steven Vanknotsenburg und Brian Price die Bronzemedaille.

Weblinks

Ruderer (Kanada)
Olympiasieger (Rudern)
Weltmeister (Rudern)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Kanadier
Geboren 1979
Mann

Kevin Light


La campagne de Tlemcen est une opération militaire de l'Empire chérifien en 1679, menée par Ismaïl ben Chérif contre la régence d'Alger sous le dey Mohamed Trîk.

Contexte
En 1090/1679, Ismaïl marche sur Tlemcen en prenant la route du Sahara. Il se voit rejoindre par les tribus arabes qui y nomadisent (Segouna, Doui Menia, Dekhiça, Hamian, Amour, et les Ouled Djerir ainsi que les Beni Amer) et s'avance jusqu'au Djebel Amour.

Déroulement
L'armée d'Ismaïl Ben Chérif arrive à un endroit nommé Elgouia sur le Chélif là où ils rencontrent la colonne turque, composée de canons et d'obusiers, était installé sur la rive du fleuve. Dès la nuit tombée, les Turcs ouvrirent le feu avec les canons et obusiers ; en même temps, ils firent battre leurs tambours et allumer des torches.

En entendant ce bruit, les Arabes épouvantés prirent la fuite. Le sultan se retrouva abandonné par ses auxiliaires.

Conséquences
Une délégation est envoyée de l'autre côté de la rivière rappelant à Ismaïl ben Chérif le respect de la délimitation du Oued Moulouya. Mouley Ismaïl accepte et prend la retraite.

Références

Articles connexes
 Régence d'Alger
 Conflits algéro-chérifiens

Bataille impliquant le Maroc
Bataille impliquant la régence d'Alger

Campagne de Tlemcen (1679)


NGC 7156 est une petite galaxie spirale intermédiaire située dans la constellation de Pégase. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 7156 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en .

La classe de luminosité de NGC 7156 est III-IV et elle présente une large raie HI. De plus, elle est une galaxie isolée.

À ce jour, quatre mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des objets du NGC

Liens externes

 NGC 7156 [archive] sur le site de SEDS

  NGC 7156 sur le site du professeur C. Seligman

7156
Constellation de Pégase
Galaxie spirale intermédiaire
Galaxie découverte en 1785
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 7156


Gara Strehaia este o gară care deservește orașul Strehaia, județul Mehedinți, România.

Strehaia

Gara Strehaia


නාර්ගිස් සුළි කුණාටුවෙන් විනාශයට පත් වූ බුරුමයේ භූමි සිතියම

පහල ඉරවඩි ඩෙල්ටාව බරපතල හානි සිදු වූ ප්‍රදේශයයි.

එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධානය ඇස්තමේන්තු කරන ලදී.

සිතියම්
මියන්මාරය