Die römisch-katholische Pfarrkirche Statzendorf steht im Ort Statzendorf in der gleichnamigen Gemeinde in Niederösterreich. Die Pfarre gehört zum Dekanat Göttweig der Diözese St. Pölten. Sie ist dem Hl. Markus geweiht (Patrozinium am 25. April).

Geschichte
Schon in urgeschichtlicher Zeit ist eine Besiedelung nachgewiesen, wie ein Fund aus der Jungsteinzeit beweist. Die erste urkundliche Erwähnung war im Jahr 1004.

Eine Kapelle in Statzendorf ist erstmals 1284 urkundlich belegt. Im Zuge der josephinischen Umstrukturierungen wurde 1784 die Pfarre aus Teilen der Pfarren Herzogenburg, Oberwölbling und Getzersdorf gebildet und dem Stift Herzogenburg inkorporiert. Aus dieser Zeit stammt auch das heutige Gotteshaus.

Beschreibung
Diese von einem Friedhof umgebene Kirche ist ein schlichter Saalkirchenbau mit leicht eingezogenem Chor mit flachbogigem Schluss aus der Zeit des Spätbarock des 18. Jahrhunderts. Ein vorgesetzter Turm auf der Westseite der Kirche trägt einen Zwiebelhelm und wurde später von Anbauten umgeben. Das langgestreckte Innere der Kirche ist mit einer einfachen flache Stuckdecke ausgestattet.

Die ehemalige barocke Einrichtung mit drei Altären und einer Kanzel wurde im Zuge der liturgischen Neuordnung 1964 weitgehend entfernt und modernisiert. Auch die abgerundete, einspringende Apsis wurde durch Emailarbeiten an Ambo und Tabernakel von Professor Martin Seitz aus St. Pölten neu gestaltet.
Ein lebensgroßes Kruzifix aus der 2. Hälfte des 18. Jahrhunderts wurde im Scheitel der Apsis angebracht.
Der barocke Tabernakel (Ende 18. Jahrhundert) mit der Kopie einer spätgotischen Madonna befindet sich an der rechten Schiffswand, gegenüber befindet sich eine barocke Strahlenkranzmadonna, ebenfalls aus dieser Zeit. Ein Bild des gekreuzigten Jesus (Anfang 19. Jahrhundert) ist an der linken Apsiswand. Eine Herz-Jesu- und eine Marienstatue befinden sich beiderseits vor der Apsis.
Eine Steinsäule mit dem Steinernen Laib Brot befindet sich links vor der Apsis, rechts davon das Taufbecken. Ein barockes Kruzifix aus dem 18. Jahrhundert befindet sich im Turmerdgeschoß, Kreuzwegbilder stammen aus der zweiten 2. Hälfte des 19. Jahrhunderts.

Orgel

Die neue zweimanualige Orgel der Gebrüder Reil (Niederlande) mit 14 Registern wurde nach einer vierjährigen Planungs- und Bauzeit am 31. Mai 1992 geweiht.

Das Instrument hat folgende Disposition:

 Koppel: II/I (Schiebekoppel), I/P, II/P
 Tremulant auf das ganze Werk
 Wohltemperierte Stimmung: Werkmeister III

Der Steinerne Laib Brot
Einer Sage nach soll eine Bäuerin hungrigen Wallfahrern auf dem Weg nach Mariazell einen Laib Brot verweigert haben, der infolge versteinerte. Dieser einem Laib Brot gleichende Stein wurde in die Pfarrkirche gebracht. Hier wurde er von den Wallfahrern später immer wieder besucht, sodass die Pfarrkirche auch Kirche zum Steinernen Laib Brot genannt wird.

Fotogalerie der Pfarrkirche Statzendorf

Sonstiges

Pfarrhof Statzendorf

Zur Pfarrkirche gehört auch der denkmalgeschützte Pfarrhof, der 1796 vom Stift Herzogenburg erbaut wurde. Er liegt auf der westlichen Straßenseite der L100 etwa 100 Meter nördlich der Kirche und besteht aus einem Haupt- und einem Nebengebäude, das auch einen kleinen Pfarrsaal mit Teeküche enthält.

Weitere zur Pfarre gehörige Kirchen

Filialkirche Absdorf
Die ehemalige Schlosskapelle entstand vor 1500 und gehörte zum Kloster St. Peter in Salzburg und ist der Patronin Hl. Helena geweiht.
Die Kapelle samt Meierhof gehörte später den Ledochovkis und ging mit Schenkungsvertrag von 1947, eingetragen im Grundbuch 1952, an die Petrus-Claver-Sodalität (Maria Sorg bei Salzburg) über, die bis heute Eigentümer sind.
Es handelt sich dabei um eine kleine gotisch-barocke Saalkirche (das Hauptschiff entstand um 1773) mit polygonalem spätgotischen Chor mit Strebepfeilern, dem ein quadratischer Turm mit neuem Spitzhelm an der Südseite angebaut ist.
Der frühbarocke Hochaltar ist in den Farben Schwarz und Gold gehalten, das Hochaltarbild stellt die Heilige Helena bei der Kreuzauffindung dar.

Filialkirche Kuffern

Die erste urkundliche Erwähnung des Ortes Kuffern findet sich für das Jahr 1075, es war ein freier Edelsitz mit einer Burg samt Grundbesitz. Bekannt ist der Ort für den Fund im Jahre 1891: in einem Kriegergrab wurde die Situla, ein keltischer Weineimer aus Bronze (475–425 v. Chr.), gefunden.

Die kleine Kirche (Patron Hl. Pankratius), ist sehr alt und hat eine abwechslungsreiche Geschichte. Sie hatte früher einen eigenen Pfarrer (1260–1642 eigene Pfarre), während der Reformation wurde auch evangelische Gottesdienste gefeiert. Danach war die Pfarre unbesetzt und wurde dem Stift Göttweig zugeteilt, später zur Pfarre Inzersdorf. Im Jahr 1784 wurde Kuffern der Pfarre Statzendorf zugeteilt und damit dem Stift Herzogenburg inkorporiert.

Die Kirche ist architektonisch interessant: sie hat einen einjochigen, hochgotischen Chor mit 5/8-Schluss, das Langhaus wurde im 17. Jahrhundert barockisiert. Der gotische Westturm hat einen quadratischen Grundriss, der im obersten Geschoss in ein Achteck übergeht. Der barocke Helm ist mit Schindeln gedeckt. Die Mauern des Langhauses sind im Kern vermutlich romanisch. Die ein- und zweiteilige einfachen Maßwerkfenster im Chor sind noch im Original bzw. anlässlich der Regotisierung in den Jahren 1896 und 1898 durch Richard Jordan (Wien) erneuert.
Der Chorraum, die Sakristei und die südlichgelegene kreuzrippengewölbte Seitenkapelle stammen aus dem 14. Jahrhundert, ebenso die vier verschiedene Kapitelköpfe am unteren Ende der Kreuzrippen in der Seitenkapelle. Aus dem 19. Jahrhundert stammt das flachgedeckte Langhaus und die hölzerne Westempore.

Der neugotische Hochaltar (Ende 19. Jahrhundert) ist als Flügelaltar ausgebildet. Das Mittelschreinrelief zeigt die Krönung Mariens, die zwei Seitenflügel mit je 6 Tafelbildern Darstellung der Apostel. An der linken Chorwand befindet sich ein vergittertes Sakramentshäuschen aus gotischer Zeit sowie ein Gemälde des Hl. Pankratius, rechts vom Hochaltar ein volkstümliches Kruzifix mit einer Darstellung der Mater Dolorosa. Ein kleiner gotischer Altar in der Seitenkapelle mit einer gotischen Statue der sitzenden Muttergottes mit Kind entstand um 1500. Weiters befinden sich ein barockes Gemälde der Hl. Monika und des Hl. Florian (3. Viertel des 18. Jahrhunderts), möglicherweise Werke von Bartholomäus Altomonte in der Seitenkapelle, ebenso ein rundes Taufsteinbecken mit romanischem Rundbogenfries.

Filialkirche Rottersdorf
Die erste Erwähnung der Kirche findet sich in der Lebensbeschreibung des Hl. Altmann († 1091). Vom Stift Passau kam die Kirche an das Stift Göttweig (Stiftsbrief 1083). Von 1112 bis 1121 war Rottersdorf eine eigene Pfarre (Patron Hl. Silvester), von 1284 bis 1784 Filiale von Herzogenburg, danach zur Pfarre Statzendorf gehörig dem Stift Herzogenburg inkorporiert.

Die kleine einschiffige Dorfkirche, möglicherweise eine ehemalige Wehrkirche, hat einen im Ursprung romanischen, fast quadratischen Chorraum, sowie ein romanisches Langhaus. Der gedrungene barocke Westturm hat ein Zeltdach. Langhaus und Chor haben einen einfach barock-gegliederte Flachdecke, die hölzerne Westempore mit typischen Bearbeitungsmerkmalen der Volkskunst an den Stützen, Streben und Brüstungsbrettern stammt aus der 1. Hälfte des 19. Jahrhunderts.

Den spätbarocken Rokoko-Hochaltar ziert ein Ölbild von Bartolomeo Altomonte aus der 2. Hälfte des 18. Jahrhunderts, es zeigt den Hl. Matthäus. Hinter dem Hochaltar befindet sich ein abgemauertes romanisches Fenster.
Eine Barockstatue des Hl. Florian (1. Hälfte 18. Jahrhundert) und ein Bild des Heiligen (2. Hälfte 18. Jahrhundert) befinden sich an der linken Schiffswand. Weiters sind spätgotische Statuen von Maria und Johannes (um 1500), in der Kirche. Einige Bilder auf Holz, darunter der Tod Marias und die Gottesmutter mit Heiligen, sind ebenfalls in der Kirche. Ein frühbarocker Orgelkasten, der jetzt als Sakristeischrank verwendet wird, zeigt an seinen bemalten Flügeltüren die Hl. Cäcilia und die Hl. Barbara.
Das Turmgeschoss ist nur von außen zu betreten. Die Türfüllungen der Zugangstür zeigen im oberen Teil die Geißelung Christi, unten die Dornenkrönung (17. Jahrhundert).
Die Kreuzwegbilder (Drucke) mit Empirerahmen stammen aus dem Anfang des 20. Jahrhunderts, ebenso die Fenster in neugotisch geformtem Rahmen mit gering ornamentaler Verglasung.

Maria Elend "Zur Schmerzhaften Muttergottes"

Es handelt sich dabei um einen kleinen Oktogonalbau, der 1812 entstand und in seiner heutigen Form 1895 errichtet wurde. Sie ist der Schmerzhaften Mutter Maria geweiht.
Der Altar mit einer Kopie des Gnadenbildes von Maria Ellend bei Petronell und zwei geschnitzte Holzfiguren, die um 1900 entstanden, sind die wesentlichen Ausstattungselemente.

Weblinks

 Pfarrkirche Statzendorf / Webauftritt des Stiftes Herzogenburg
 Webauftritt der Pfarre Statzendorf

Einzelnachweise

Markuskirche (Patrozinium)
Pfarrkirche
Pfarrkirche in der Diözese St. Pölten
Dekanat Göttweig
Barocke Kirche
Statzendorf
Erbaut in den 1780er Jahren
Disposition einer Orgel
Kirchengebäude in Niederösterreich
Barockbauwerk in Niederösterreich
Bauwerk im Mostviertel
Statzendorf

Pfarrkirche Statzendorf


En la doctrina católica, los últimos acontecimientos que afectaron cada individuo en el fin de su jornada terrestre son llamados "Novíssimos". Ellos son cuatro: muerte, juicio particular,  infierno y paraíso. El estudio de los Novíssimos también es conocido como Escatología individual, pues trata exclusivamente del estudio individual del destino de las almas después de la muerte, diferenciándose así de la Escatología colectiva, que tiene como objetivo estudiar los últimos acontecimientos relativos a toda la humanidad, según la misma óptica cristiana.

El término "Novíssimos" es de origen bíblico, y puede ser encontrado en el libro de Eclesiastés (también conocido como Sirac), presente en los días de hoy solo en las ediciones católicas de la Biblia: "En todas tus obras, acuérdate de tus novíssimos, y jamás pecarás". (Eclo 7,40). Desde los primeros siglos de tradición cristiana, es costumbre en los monasterios y abadías el ejercicio mental de recordar la muerte y sus consecuencias, como forma de disciplinar el corazón y cultivar sus virtudes.

Teología católica
Escatología

Novíssimos


1969 දෙසැම්බර් මස 28 වන දින ෆින්ලන්තයේ, හෙල්සින්කි හිදී උපත ලැබූ  ලිනස් බෙනඩික් ටොවර්ල්ඩ්ස්   ෆින්ලන්ත ජාතික මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවෙකි.  ඔහු වඩාත්ම ගෞරවයට පාත්‍රව ඇත්තේ  ලිනක්ස් කර්නලය නිර්මාණයේ පුරෝගාමියා ලෙස ය. පසු කාලීනව ඔහු ලිනක්ස් කර්නලයේ ප්‍රධාන නිර්මාණ ශිල්පියා ලෙස කටයුතු කල අතර දැනට එහි ව්‍යාපෘතිභාර සම්බන්ධිකාරක ලෙස කටයුතු කරයි.

Edited by Creative Waddo Youtube Chanel...

Thank you

චරිතාපදානය

මුල් කාලය
ලිනස් ටොර්වල්ඩ්ස් ෆින්ලන්තයේ හෙල්සින්කි නුවරදී  ඇනා සහ   නිල්ස් ටොවල්ඩ්ස් , ට දාව සහ  ඔලේ ටොවල්ඩ්ස්  කවියාගේ මුනුබුරා ලෙස උපත ලැබුවේය. 1960 දශකයේදී ඔහුගේ මව්පියන් දෙදෙනාම  හෙල්සින්කි විශ්ව විද්‍යාලයේ  ඉගෙන ගන්නා කාලයේ විප්ලවවාදීන් වූහ. ඔහුගේ පවුල 5.5%ක් වූ   ස්වීඩන භාෂාව කතා කරන ෆින්ලන්ත ජාතික ජනගහනයට අයත් ය.  ලිනස් පෝලින් , නැමැති  නොබෙල් ත්‍යාගලාභී රසායන විද්‍යාඥයාට ගරු කිරීමක් වශයෙන්  ටොවල්ඩ්ස්ට ලිනස් යැයි නම් තබා තිබුණද ඔහු ලියූ Rebel Code: Linux and the Open Source Revolution පොතෙහි ඔහු පවසන පරිදි, "මට හිතෙන විදියට පීනට්ස් කාටූනයේ එන ලිනස් චරිතය මතක් වෙන්නත් එක්කයි මට නම දාල තියෙන්නෙ" තවදුරටත් ඔහු පවසන පරිදි මෙය ඔහු අඩක් "නොබෙල් ත්‍යාගය දිනූ රසායන විද්‍යාඥයෙකු" සහ අඩක් "බ්ලැන්කට්ටුවක් පොරවන ලද කාටූන් චරිතයක් " බවට පත්කල බව පවසයි.

ටොවඩ්ස් 1988-1994 කාලයේදී   හෙල්සින්කි විශ්ව විද්‍යාලයේ  අධ්‍යාපනය ලබා පසුව NODES research group හි අධ්‍යයනය කිරීමෙන් පරිගණක විද්‍යාව පිළිබඳ විශාරද උපාධිය ලබා ගනී. . ලිනස්ගේ සරසවි දිවියේ පළමු වසරේදීම අධ්‍යාපනයට බාධා  පැමිණෙන්නේ ෆින්ලන්ත  හමුදාවේ  මාස 11ක අනිවාර්ය නිලදාරී පුහුණු පාඨමාලාවකට හමුදාවට එක් වීමට සිදුවීමත් සමඟය.     හමුදාවේදී දෙවන ලුතිනන් ධුරයක් හා අවි පාලකයෙකු ලෙස, තුවක්කු ස්ථානගත කිරීම, ඉලක්ක  ගණනය කිරීම ගමන්පථ ආදිය සම්බන්ද ගණන කිරීම් සිදුකරන්නෙකු හා අවසානයේ අවසානයේ වෙඩි තබන ස්තානය පෙන්වාදෙන්නෙකු බවට පත්වීය.  1990 දී නැවත ඔහු සරසවි අධ්‍යාපනය ඇරඹුවේය.  ඔහු UNIX පිළිබඳව මුල්වරට අත්දැකීම් ලබාගන්නේ ඩිජිටල් උපකරණ නීතිගත සංස්ථාවේ MicroVAX පරිගණකයක ULTRIX මෙහෙයුම් පද්ධතිය ඇසුරිණි.  ඔහුගේ ශාස්ත්‍රීය නිබන්ධනය තේමාව වූයේ  ලිනක්ස්:  අතේ ගෙන යාහැකි මෙහෙයුම් පද්ධතිය  යන්නය.

ඔහුගේ පරිගණක පිළිබඳ උනන්දුව ඇරඹෙන්නේ Commodore VIC-20.පරිගණකයක් සමඟින්ය. VIC-20ට පසුව ඔහු Sinclair QL පරිගණකයක් මිලදී ගෙන එය බොහෝ සෙයින් නවීකරණය කලේය.විශේෂයෙන්ම මෙහෙයුම් පද්ධතිය විශාල වෙනස්කම් වලට භාජනය විය.  ඔහු ඇසෙම්බ්ලි පරිගණක භාෂාවක් , QL සඳහා  පාඨ සකසනයක්  සහ පරිගණක ක්‍රීඩා කිහිපයක් නිර්මාණය කිරීමට සමත්විය.  ඔහු Pac-Man පරිගණක ක්‍රිඩාවට සමාන Cool Man නම් ක්‍රීඩාවක් නිර්මාණය කිරීමෙන්ද ප්‍රසිද්ධියට පත්විය. 1991ජනවාරි 2 වෙනිදා  ඔහු  Intel 80386 පදනම් වූ IBM PC පරිගනකයක් මිලදී ගත්තේය. අනතුරුව මාසයක්ම ගතකලේ  Prince of Persia  ක්‍රීඩා කිරීමෙන්ය. ඔහුගේ මිනික්ස් පිටපත ලැබුණු පසු එය ඔහුගේ ලිනක්ස් වැඩකටයුතු ඇරඹීමට පිටුවහලක් විය.

පසු කාලය
ට්‍රාන්ස්මෙටා ප්‍රදේශයට යාමෙන් අනතුරුව ලිනස් කැලිෆෝනියාහි  සමාගමක වැඩ භාර ගෙන 1997 පෙබරවාරි සිට 2003 ජුනි දක්වා එ‍හි සේවය කලේය. පසුව ඔහු පසු කාලීනව නිදහස් ප්‍රමිති සමූහය හා එක්ව ලිනක්ස් පදනම් ආයතනය බිහිවූ, විවෘත මූල සංවර්ධන පරීක්ෂණාගාරයේ සේවය කලේය. 2004 ජුනි මාසයේදී ලිනස්ට පර්යේෂණාගාරයට ගමන් පහසුව සඳහා ටොවරල්ඩ්ස් සහ ඔහුගේ පවුල පදිංචිය   පෝලන්තයේ   ඔරේගන් නගරයට වෙනස් කරයි.

1997 සිට 1999 දක්වා කාලය තුල ඔහු 86open නම් ලිනක්ස් සහ යුනික්ස්   සඳහාවූ  ද්වීමය සම්මතයක් තෝරා ගැනීම සඳහා සම්බන්ධ වී සිටියේය.

ලිනක්ස් පාදකවූ මෘදුකාංග නිර්මාණය කරන ප්‍රධාන සමාගම් දෙක වූ Red Hat සහVA Linux ඔහුගේ නිර්මාණයට කෘතගුණ සැලකීමක් වශයෙන්  සමාගම් දෙකෙන්ම සමාගම් කොටස් තෑගිකරන ලදී.  1999දී ආයතන දෙකම කොටස් මහජනයාට විවෘත කල අතර ඒ සමඟම ටොවල්ඩ්ස්ගේ කොටස්වල සඵල වටිනාකම ඉහලගොස්  ඩොලර් මිලියන 20 පමණ වීය.

ඔහුගේ  පෞද්ගලික මැස්කොට් වූයේ පෙන්ගුවින් සත්වයෙකි. නම් කරනු ලැබ ඇත්තේ ටක්ස් යනුවෙනි. ටක්ස් , ලිනක්ස් සමාජය විසින් ලිනක්ස් කර්නලයේ  මැස්කොට් ලෙස පිළිගන්නා ලදී.

ටොවල්ඩ්ස් "විවෘත මෘදුකාංග  යනු  මෘදුකාංග භාවිතාකල හැකි හොඳම මඟ" යැයි ටොවල්ඩ්ස් විශ්වාස කලද ඔහු "හොඳම ආම්පන්නය අවශ්‍ය කාර්යය සඳහා " යොදවන බවද එය  වානිජ මෘදුකාංගයක් වූවද විය හැකි බව පවසා ඇත.  ඔහු වානිජ මෘදුකාංග වලට පක්ෂව කතාකිරීම හා භාවිතා කිරීම සම්බන්දයෙන්ද  නොයෙක් විවේචනවලට ලක්වී ඇත. ලිනක්ස් කර්නලයේ අනුවාද හසුරුවන මෘදුකාංගය වන BitKeeper එවැනි අවස්ථාවකට උදාහරණයකි. කෙසේවූවද ටොවල්ඩ්ස් විසින් BitKeeper සඳහා නිදහස් මෘදුකාංගයක් නිර්මාණය කරන ලද අතර එය Gitය. ටොවල්ඩ්ස් නිල වශයෙන් GNOME පිළිබඳව අදහස් එ‍හි නිල ඊ-මේල් ලැයිස්තුවට කරුණු දක්වමින් ඔහු පරිශීලකයින් KDE සඳහා යොමුකිරීමට  දිරිගන්වන බව පවසා ඇත.   කෙසේවූවද ටොවල්ඩ්ස් KDE 4.0  හි පරිණත බව ප්‍රමාණවත් නොවීම නිසා ඇතිවූ අසාර්ථකත්වය හේතුකොට ගෙන තාවකාලිකව  GNOME භාවිතා කලේය.

ලිනස් සහ ලිනක්ස් අතර සම්බන්ධය

මුලින්ම ටොවල්ඩ්ස්ට අවශ්‍යවූයේ කර්නලය free(නිදහස යන අරුතින්) , freak සහ X අකුරක් එක්කර යුනික්ස්(Unix)ට සමාන බව හඟවමින් Freakx ලෙස නම් කිරීමටය. එහෙත් කර්නලය ගබඩා කර ඇති සර්වරයේ FTP පාලනය කරන ඔහුගේ මිතුරු අරි ලෙම්කේ ටොවල්ඩ්ස්ගේ බහාලුම  linux ලෙස නම් කර ඇත. එනයින් මෙය ලිනක්ස් විය.

ලිනක්ස්හි බලතල
2006 වසර වන විට ලිනක්ස් කර්නලයෙන් 2%ක් ටොවල්ඩ්ස් විසින් තනිවම නිර්මාණය කල කොටස විය. ලිනක්ස් සඳහා දහස් ගණනින් වූ පිරිස් දායක වූ නිසා 2%ක් යනු පෞද්ගලිකව සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයකි. ලිනක්ස් කර්නලයේ සිදුවන වෙනස්කම් පිළිබඳව තවමත් තීරණ ගන්නේ ටොවල්ඩ්ස්ය.

ලිනක්ස් වෙළඳ ළකුණ
ටොවල්ඩස් ලිනක්ස්   "Linux"  වෙළඳ ළකුණට හිමිකම් කියයි තවද ඒ පිළිබඳව වගකීම ගෙන කටයුතු කරන්නා ලෙස ක්‍රියා කරයි.  එය ප්‍රධාන වශයෙන් භාවිතා කරන්නේ  Linux Mark  ආයතනය මඟිනි.

පුද්ගලික ජීවිතය
ලිනස් ටොවල්ඩ්ස්ට සය වරක් ෆින්ලන්ත කරාතේ ශූරිය වූ ටෝව් ටොවල්ඩ් හමුවන්නේ 1993 සරත් ඍතුවේදීය.  ටොවල්ඩ්ස් පරිගණක විද්‍යාගාරයේ සිසු සිසුවියන්ට ආරම්භක අභ්‍යාසයක් පවත්වමින් තමන්ට ඊ-මේල් පණිවිඩයක් පරීක්ෂාව සඳහා එවන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. ටෝව්  ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ ඔහු හමුවී කතාකිරීමට වෙලාවක් ඉල්ලමිනි.  පසුව ටෝව් සහ ලිනස්  විවාහයෙන් දරුවන් තිදෙනෙකු ලදහ. ඔවුන් පිළිවෙලින් පැට්‍රීෂියා, ඩැනියෙලා හා සෙලෙස්ටෙ වෙති.

සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී ටොවල්ඩ්ස් ඔහුවම මෙසේ විස්තර කරයි " සම්පූර්ණයෙන්ම ආගමික — අදේවවාදියෙක් " තවදුරටත් "මම හිතන හැටියට මිනිස්සු හිතනවා ආගම මිනිසුන්ගේ අභ්‍යන්තර ගුණාංග දියුණු කරනවා කියල, සදාචාර සම්පන්න කරනවා කියල. ඒත් මම ඒ දෙකම විචේචනය කරනවා. ඒක මිනිසුන්ට නිදහසට කාරණයක් සපයනවා "අහෝ, සොබාවධර්මය නිර්මාණය කරදුන් හැටි "  සහ එම  නිර්මාණය කිරීමේ ක්‍රියාදාමය  ආශ්චර්ය‍ක් ලෙස දකිනවා. මම  පිළිගන්නවා    "විශ්වාස කල නොහැකි දෙයක් එකවරම සිදුවීම පුදුමාකාරයි" යන කාරණය ගැන. මම හිතනවා අපිට පුළුවන් සදාචාරවත් වෙන්න ආගම සම්බන්ධ කරගන්නෙ නැතිව,  මනාව සැකසුනු ආගමකින් විශේෂයෙන් සදාචාරයට අයහපත් දේවල් එන්න පුළුවනි. මා සැබවින්ම බයයි මනාව සැකසුනු ආගම්වලට මොකද එය බලය අනිසි ලෙස භාවිතා කරන්න පාර කපන්න පුළුවන් නිසා.  " තවත් එකතු කරමින් ඔහු කියා සිටියේ යුරොපයේ එය බොහෝදුරට පුද්ගලික ගැටලුවක් පමණක් වූවද විශේෂයෙන්ම ඇමරිකාවේ ආගම ඕනෑවටත් වඩා දේශපාලනීකරණය වී ඇති බවයි.

පිළිගැනීම
 1996දී ලිනස් ටොවල්ඩ්ස්ට ගරුකිරීමක් වශයෙන්  9793 ටොවල්ඩ්ස් ග්‍රාහකයනම් කරන ලදී.
 1997දී හෙල්සින්කි විශ්ව විද්‍යාලයේ පරිගනක විද්‍යා අංශයෙන් විශාරද උපාධිය ලබාගනී.
 1998දී EFF Pioneer සම්මානය හිමිකරගනී.
 1999දී   ස්ටොක්හෝම් සරසවියෙන් ගෞරව ආචාර්ය පදවියක් ප්‍රදානය කරයි.
 The 1999 දී නීල් ස්ටෙෆන්සන්  විසින් ලියූ Cryptonomicon නවකතාව ෆින්ලන්තයේ නිපදවන ලද "ෆිනුස් " නම් ලිනක් ස් වැනි මෙහෙයුම් පද්ධතිය භාවිතා කරන චරිත කිහිපයකින් සමන්විත වෙයි.
 2000දී   හෙල්සින්කි සරසවියෙන් ගෞරව ආචාර්ය පදවියක් ප්‍රදානය කරයි.
 2000 ඔහු Lovelace Medalට සුදුසු කම් ලබා ගනී.
 Time සඟරාවේ සියවසේ පුද්ගලයා තේරීමේ මත ඡන්දය  ටොවල්ඩ්ස් 17 වෙනියා ලෙස අවසන් විය.
 2001දී [සමාජයීය/ආරථික ක්ෂේත්‍රය සඳහාවූ [ටකෙඩා සම්මානය]] සඳහා  රිචඩ් ස්ටෝල්මන් සහ කෙන් සකමුරා සමඟ සම සුදුසුකම් ලැබුවේය.
 2004දී ටයිම් සඟරාවේ ලිපියකින් ලෝකයේ වැදගත්ම පුද්ගල‍යන් අතරින් කෙනෙකු ලෙස නම් කරන ලදී. "Linus Torvalds: The Free-Software Champion"  by Lawrence Lessig
 2004 දී පැවැත්වුනු හොදම ෆින්ලන්ත ජාතිකයා තේරීමේ ඡන්ද විමසීමෙදී ටොවල්ඩ්ස් 16 වැනි ස්ථානයට හිමිකම් කීවේය.
 2005දී  BusinessWeek මගින් කරන ලද සංගනණයකින් හොඳම කළමනාකරුවන් අතරින් කෙනෙකු බව හෙළිවිය.
 2005 අගෝස්තු මාසයේදී  ටොවල්ඩ්ස් Vollum සම්මානය රීඩ් විද්‍යාලයෙන් ලබාගනී.
 2006දී Business 2.0 සඟරාවෙන් ඔහුව  "10 people who don't matter"ලෙස නම් කරන ලද්දේ ලිනක්ස් වල වර්ධනය හේතුකරගෙන ලිනස්ගේ  තනිපුද්ගල බලපෑම අඩුවීම නිසාය.
 2006 දී , ටයිම් සඟරාවේ යුරෝපීය මුද්‍රණය ඔහුව පසුගිය අවුරුදු 60 පෙරළිකාර වීරයෙකු  ලෙස නම් කලේය .
 2008දී  ඔහුගේ නම  කැලිෆෝනියාවේ මවුන්ටන් වීව්  හි පරිගනක ඉතිහාස කෞතුකාගාරයේ| නාමාවලියට ඇතුලත් විය .

මේවත් බලන්න
 ලිනස්ගේ නියමය
 ටැනෙන්බවුම් - ටොවල්ඩ්ස් වාදය
 Just for Fun

සටහන්

මූලාශ්‍රයන්

බාහිර සබැඳියන්

 Linus' blog
 Torvalds's home page (quite outdated)
 Leader of the Free World - How Linus Torvalds became the benevolent dictator of Planet Linux, the biggest collaborative project in history (Wired News)
 The birth of Tux: Why Linus Torvalds chose a penguin as the Linux mascot
 What would you like to see most in minix?, thread begun by the first Usenet post by Linus Torvalds referencing his new project, followed by the advice and requests for features he received in those early weeks when Linux was first being planned
 Linus Torvalds and His Five Entrepreneurial Lessons
 Linux Journal - 1 March 1994
 Linux Journal - 1 November 1999

 Ten years of NODES
 Linus having fun at the Japan Linux Symposium
 Tech Talk: Linus Torvalds on Git at Google transcript from speechpedia.org

Finnish computer programmers
Free software programmers
Computer pioneers
Linux kernel hackers
People from Helsinki
People from Portland, Oregon
People in information technology
Swedish-speaking Finns
Finnish atheists
Finnish bloggers
University of Helsinki alumni
ජීවමාන ජනයා
1969 උපත්

ලිනස් ටොවල්ඩ්ස්


Amber Hunt (26 de agosto de 1978) é uma jornalista, podcaster e autora americana conhecida por contar histórias sobre crimes reais.

Ela é a apresentadora e co-criadora de três podcasts sobre crimes reais, Accused, Aftermath e Crimes of the Centuries, além de ter publicado quatro livros sobre o gênero. , ela trabalha como repórter investigativa no The Cincinnati Enquirer.

Carreira
Depois de cobrir notícias locais em pequenos jornais em Iowa e Michigan, Hunt foi contratada pela Detroit Free Press, onde cobriu crimes por quase oito anos. Em 2005, ela ganhou o Prêmio Al Nakkula de Reportagem Policial da Universidade do Colorado em Boulder. Em 2007 e 2008, ela apareceu no programa Dateline da NBC, primeiro em um episódio chamado "The Valentine's Day Mystery" e depois em "Disappearance at the Dairy Queen" (mais tarde alterado para "The Case of the Girl Who Never Came Home).

O quarto livro de Hunt, lançado em dezembro de 2014, se chama The Kennedy Wives: Triumph and Tragedy in America's Most Public Family, co-escrito com o amigo de longa data David Batcher. O livro foi um best-seller do New York Times e do Wall Street Journal. Em 11 de dezembro de 2014, tinha uma classificação de 4,5 no Goodreads.

O primeiro livro sobre crimes reais de Hunt foi Dead But Not Forgotten, lançado em agosto de 2010, que examinava o assassinato de Barbara George em 1990, uma mãe de 32 anos de idade com dois filhos, cujo marido Michael foi preso em 2007 pelo tiroteio no subúrbio de Detroit. O livro de Hunt, lançado antes do segundo julgamento de Michael George no caso, foi acusada de minar a testemunha-chave da promotoria. Nos agradecimentos de Hunt, ela dedicou o livro a sua mãe, que ela escreveu que morreu de câncer quando ela tinha doze anos.

Em 2011, Hunt foi escolhida com o prêmio Knight-Wallace Fellow na Universidade de Michigan. No mesmo ano, ela foi indicada como Livingston Young Journalist por uma série de histórias escritas em 2010 sobre crimes nas ruas de Detroit. Em agosto de 2011, o segundo livro de crimes reais de Hunt, All-American Murder, foi lançado. O livro cobria a suposta morte por espancamento de Yeardley Love, cujo namorado George Huguely V foi acusado pela morte de Love em maio de 2010. Ela estava programada para ter dois lançamentos de livros de não ficção em 2014: um relato de crime real sobre os assassinatos de Blake e Mary Jo Hadley em 2011, que foram espancados até a morte por seu filho de 17 anos, Tyler Hadley, em Port St. Lucie, Flórida, e o livro sobre as esposas da família Kennedy. Hunt também é fotógrafo.

Em agosto de 2011, a Associated Press anunciou a contratação de Hunt como editora de notícias, supervisionando nos estados de Dakota do Norte e do Sul. Em julho de 2013, ela deixou a AP para se tornar uma repórter investigativa do The Cincinnati Enquirer. Em junho de 2014, See How Much You Love Me: A Troubled Teen, His Devoted Parents, and a Cold-Blooded Killing foi lançada pelo selo de crimes verdadeiros de St. Martin. Hunt começou a dar aulas num curso de jornalismo na Universidade de Cincinnati em 2015. Em 2016, Hunt iniciou um podcast chamado Accused, que foi um sucesso de crítica e popular que alcançou o primeiro lugar na lista de podcasts do iTunes. Em 2017, uma segunda temporada de Accused foi lançada. Concentrou-se no assassinato de Retha Welch em 1987 e na condenação injusta de William Virgil. Em 2018, ela também relatou e narrou um podcast chamado Aftermath sobre violência armada na América. Essa temporada se concentrou na misteriosa morte de Dave Bocks em uma usina de processamento de urânio.

Em abril de 2018, uma fotografia de Hunt a mostrava comemorando com a redação do Enquirer pela conquista do Prêmio Pulitzer na categoria de reportagem local. Hunt estava entre os mais de 60 jornalistas cujo trabalho em um projeto intitulado "Seven Days of Heroin" ganhou o prêmio. O projeto foi liderado pelo editor do Enquirer, Peter Bhatia, que deixou aquela redação para o Detroit Free Press em agosto de 2017.

Ligações externas

  (em inglês)

Mulheres jornalistas dos Estados Unidos
Nascidos em 1978
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Amber Hunt


Bryan Mosley (25 de agosto de 1931-9 de febrero de 1999) fue un actor británico, conocido principalmente por su papel del tendero Alf Roberts en la serie de larga trayectoria de ITV Coronation Street, y acreditado en ocasiones con el nombre de Buddy Windrush.

Primeros años
Nacido en Leeds, Inglaterra, estudió en la Leeds Central High School, en una época en la que tenía la ambición de hacerse misionero. En vez de ello, ganó una beca para estudiar en el Leeds College of Art (1944–46), trabajando posteriormente como artista comercial. Además de ello, también se ocupó en una librería y vendiendo libros a domicilio.

Tras cumplir el servicio militar en la RAF trabajando en el control del tráfico aéreo, se preparó para ser actor en el Bradford Playhouse y en la Northern Theatre School de Esme Church.

Papeles destacados
Mosley debutó en la pantalla con A Kind of Loving (1962). También actuó en Get Carter (1971), encarnando a un gánster local, Cliff Brumby, al que mata Jack Carter (Michael Caine). También intervino en dos historias de la serie Doctor Who en 1965 y en 1966, y tuvo dos actuaciones en Los vengadores. Además, Mosley tuvo un pequeño papel en Queenie's Castle.

Coreógrafo de lucha
Mosley fue también esgrimista y coreógrafo teatral y cinematográfico de lucha. Así, luchó a esgrima con Terence Stamp en el film Far from the Madding Crowd. Por ese motivo fue miembro fundador de la Sociedad Británica de Directores de Lucha, y dirigió la lucha con Caine que aparecía en Get Carter.

Coronation Street
Actuó en Coronation Street en 1961 y 1963, y a partir de 1971. Sus actuaciones en la serie se hicieron menos frecuentes tras sufrir un severo infarto agudo de miocardio en 1991. El personaje Alf Roberts apareció por última vez en el día de Año Nuevo de 1999, falleciendo en pantalla mientras dormía. Mosley falleció unas semanas más tarde, a causa de un infarto agudo de miocardio, en Shipley, Inglaterra. Tenía 67 años de edad. Sus restos descansan en el Cementerio Nab Wood de Shipley, junto a su esposa, fallecida en 2012.

Como parte de las celebraciones del 40 aniversario del show, en el año 2000 se colocaron unas placas recordatorias en el exterior de los Granada Studios en recuerdo de cuatro de las estrellas de Coronation Street, entre ellas Mosley. Las otras conmemoraban las vidas de Doris Speed, Pat Phoenix y Violet Carson.

Selección de su filmografía
 A Kind of Loving (1962)
 Billy Liar (1963)
 Rattle of a Simple Man (1964)
 Up Jumped a Swagman (1965)
 Where the Bullets Fly (1966)
 Charlie Bubbles (1967)
 Far from the Madding Crowd (1967)
 Spring and Port Wine (1970)
 Get Carter (1971)

Referencias

Enlaces externos

 Bryan Mosley's Lasting Tribute

Actores de cine de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra
Oficiales de la Orden del Imperio Británico
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Nacidos en Leeds

Bryan Mosley


The Women's Tour 2017 var den 4. udgave af cykelløbet The Women's Tour. Løbet var en del af UCI Women's World Tour og blev arrangeret fra 7. til 11. juni 2017.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Cecilie Uttrup Ludwig kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Camilla Møllebro kørte for Team VéloCONCEPT Women
Christina Siggaard kørte for Team VéloCONCEPT Women

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
Cykelløb i 2017

The Women's Tour 2017


مايكل كارلايل هول  هوَ ممثل أمريكي وُلِدَ في 1 فبراير 1971 معروف من خلال أعماله الدرامية التلفزيّة بدور ديفيد فيشر في مسلسل ستة أقدام تحت الأرض، وكشخصية ديكستر مورغان في مسلسل ديكستر. في 2010 فاز بجائزة غولدن غلوب وجوائز نقابة ممثلي الشاشة عن أداءه لتلك الشخصيّة.

حياته المبكرة
ولد مايكل وترعرع برالي في ولاية كارولاينا الشمالية، والدته السيدة جانيس ستيوز هول هي مرشدة تربوية في كليات لي ماكريا، أما والده وليام كارلايل هول فيعمل في شركة آي بي إم. نما مايكل كطفل وحيد إذا لم يكن له أخوة إلا أخت واحدة توفيت قبل ولادتها، وقد جعل هذا الشيء الأسرة مترابطة غير مفككة كما قال مايكل، وقد توفي والده بسرطان البروستاتا في 1982 حينما كان عمر مايكل 11 عاماً. ودرس في مدرسة ريفنسكروفت في رالي وتخرج منها عام 1989. وتخرج من كليات إيرلهام عام 1993 وكان قد خطط ليصبح محامياً إلا أنه دخل مدرسة تيش العليا للفنون التابعة لـجامعة نيويورك وتخرج منها عام 1996.

حياته المهنية
منذ صغره أحب مايكل التمثيل حيث قام بأداء دور في مسرحية «ماهيّة الحُب» في الصف الثاني في مدرسة ريفنسكروفت. وعندما كان في الصف الخامس شارك في الكورال الموسيقي المدرسي ثم أصبح يؤدي المسرحيات الغنائية في المدرسة الثانوية. كانت بدايات مايكل في التمثيل على المسرح، إذ أنه شارك في مسرحية مكبث ومسرحية سيمبلين في مهرجان شكسبير نيويورك، كما شارك في مسرحية تيمون الأثيني ومسرحية هنري الخامس على المسرح العام، كما شارك أيضاً في مسرحية عيد القربان في نادي مسرح مانهاتن.

ستة أقدام تحت الأرض
ستة أقدام تحت الأرض هو مسلسل درامي شارك فيه مايكل بدور البطولة. وقد ترشح مايكل لنيل جائزة الإيمي في موسمه الأول كأفضل أداء ممثل في الدراما التلفزيونية. كما ترشح لجائزة معهد الفيلم الأمريكي ضمن جائزة ممثل العام لأدائه الرائع لدور ديفيد فيشر. بالإضافة إلى ذلك فقد شارك في ترشيحات جوائز نقابة ممثلي الشاشة من فئة الأداء المميز في مسلسل تلفزيوني خلال السنوات الخمس من عرض المسلسل، وقد فاز بالجائزة في عامي 2003 وَ 2004.

ديكستر

قام مايكل سي. هول بأداء دور البطولة والأساسي في مسلسل ديكستر، إذ قام بأداء دور ديكستر مورغان وهو مخبري ومحلل لطخات الدم في مركز شرطة ميامي الجنائي، وقد شاركته في التمثيل زوجته السابقة جنيفر كاربنتر بدور أخته بالتبني ديبرا مورغان. وبدأ عرض الموسم الأول في 1 أكتوبر 2006 والموسم الثامن والأخير بدأ عرضة في 30 يونيو 2013 وسينتهي في 22 سبتمبر 2013.
خلال العمل في المسلسل، رُشّح مايكل أكثر من 5 مرات لنيل جائزة الإيمي لفئة أفضل ممثل من عام 2008 إلى 2012 على التوالي. وقد رُشّح المسلسل بذاته لنيل جوائز الإيمي لأفضل مسلسل خلال تلك الأعوام. وفي عام 2007 فاز بجائزة جمعية نقاد التلفاز. وقد رُشح مايكل أيضاً لنيل جوائز الغولدن غلوب من فئة أفضل ممثل درامي في 2007 وَ 2008. وأخيراً فاز بها في الدورة الـ67 لتوزيع جوائز غولدن غلوب في 2010. وكذلك في نفس العام فاز بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لفئة الأداء المتميز لأفضل ممثل درامي. وفي الموسم السادس في عام 2011 رُشح مايكل ولأول مرة لنيل جائزة أفضل ممثل رائد خلال حفل توزيع جوائز الإيمي إلا أنه لم يفز بهذه الفئة. وقد تفاوضت شوتايم مع مايكل على زيادة راتبه بشرط إكمال المسلسل لثمانية مواسم. لذلك أُعلن أنه تم تجديد ديكستر لموسم سابع وثامن في 18 نوفمبر 2011، وفي 12 يناير 2013 تم الإعلان على أن الموسم الثامن من ديكستر سيبدأ عرضه في 30 يونيو 2013. كما أعلنت شوتايم يوم 18 أبريل 2013 في شبكاتها الاجتماعية بأن الموسم الثامن سيكون الموسم الختامي للمسلسل.

الأعمال الأخرى
قام مايكل بأداء العديد من الأدوار الثانوية لمسلسلات وأفلام. وقام أيضاً بأداء أدوار رئيسية في بعضها. إذ أنه شارك بدور رئيسي في فيلم «مشاكلي مع بليس» وشارك أيضاً في فيلم «اللاعب» وقد أخذ دوراً في فيلم «النهر» القصير. وقام كذلك بأداء صوت ديكستر مورغان في لعبة الفيديو.

الإعلانات التجارية
في 2009 عرضت شركة دودج للسيارات على مايكل القيام بأداء صوته في إعلاناتها إذ إنه من المعروف أن مايكل يملك ذاك الصوت العميق والفريد من نوعه، لذلك ظهر صوته في إعلانات سيارات دودج شالنجر ودودج شالنجر إل إكس ودودج دورانجو ودودج كارافان ودودج جورني وجيب غراند شيروكي.

حياته الشخصية
في كلا العامين 2012 وَ 2013 صُنف مايكل على أنه «أكثر الممثلين إثارة على قيد الحياة» في مجلة غلامور. وفي 1 مايو 2003 تزوج مايكل من إيمي سبانجر، ثم انفصلا في 2005 وقُدم طلب الطلاق في 2006. ثم في 2008 تقدم مايكل للزواج من جنيفر كاربنتر والتي تؤدي دور ديبرا مورغان أخت ديكستر بالتبني في المسلسل التلفزيوني؛ وانتظرا سنة أخرى حتى يتم الزواج. وفي ديسمبر 2010 أعلنا بأنهما تقدما لطلب الطلاق بعد أن انفصلا عن بعضهما لبعض الوقت ثم انتهت معاملة الطلاق بشكل كامل في ديسمبر 2011. وفي مايو 2012 اُعلن بأن مايكل على علاقة مع الروائية مورغان ماكغريغور.

صراعه مع السرطان

في يناير 2010 أكد وكيل أعماله والمتحدث باسمه أن مايكل مصاب بنوع من السرطان في الغدد اللمفاوية، وفي مقابلة معه أعرب مايكل عن انزعاجه وخيبة أمله أنهم اكتشفوا السرطان في عمر الـ38 حيث أن والده توفي بالسرطان أيضاً في عمر الـ39، إلا أنه كان ممتناً جداً إذ إن الأطباء اكتشفوا ذلك في مراحل المرض الأولى مما يجعل هناك نسبة كبيرة من العلاج والشفاء.
وفي توزيع جوائز الغولدن غلوب في 2010 لوحظ بأن مايكل يرتدي قبعة حيث أن جميع شعره تساقط بسبب العلاج الكيميائي. وفي أبريل 2010 أعلنت زوجته بأنه قد شُفي تماماً  وبأنه سيعود لإكمال موسم آخر من ديكستر.

أعماله

روابط خارجية

مراجع

رواة كتب صوتية
أشخاص على قيد الحياة
خريجو مدرسة تيش العليا للفنون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون شكسبيريون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من رالي (كارولاينا الشمالية)
ممثلون من كارولاينا الشمالية
مواليد 1971
مواليد في رالي (كارولاينا الشمالية)
ناجون من السرطان
خريجو كلية إيرلهام

مايكل ك. هول


Tekija Mejtaš, derviški hram u Sarajevu. Pripada nakšibendijskom tarikatu.

Povijest

Prije nego što je tekija osnovana u sarajevskom naselju Mejtaš, u istom objektu se nalazio mekteb koji je koristio hfz. Halid ef. Hadžimulić. Godine 1998. šejh Halil ef. Brzina u tom objektu osniva tekiju, a za Dan tekije uzima 18. kolovoz. U dvorištu tekije se nalazi i jedna od najstarijih džamija u Sarajevu, Sarač Ismailova.

Tekija Mejtaš je danas jedna od najpoznatijih sarajevskih tekija. Predstavlja najveće okupljalište derviša u Sarajevu, a poznata je i kao mjesto okupljanja omladine i studenata. Matična je tekija medžlisi-halkama u Baru, Blagaju, Brčkom, Gračanici, Kaknju, Stocu, Tuzli, Zagrebu i Zenici. Isto tako, tekija je poznata kako mjesto okupljanja brojnih SDA političara, među kojima su najpoznatiji Bakir Izetbegović, Bisera Turković, Nedžad Branković, Denis Zvizdić i Sulejman Tihić.

Godine 2007. Tekiju Mejtaš je posjetio američki glumac Richard Gere, a 2014. i zagrebački gradonačelnik Milan Bandić.

Izvori

Vanjske povezice
 U nakšibendijskoj tekiji na Mejtašu najlješa je iftarska sofra sufija

Građevine u Sarajevu
Tekije u Bosni i Hercegovini

Tekija Mejtaš


قرار مجلس الأمن الدولي رقم 678، هو القرار المؤرخ 29 نوفمبر 1990 الصادر من مجلس الأمن وهذا نصه :

واتخذ القرار بأغلبية 12 صوتا مقابل صوتين (كوبا واليمن) وامتناع الصين عن التصويت.

مصادر

 un.org/arabic

العراق في 1990
الكويت في 1990
أحداث نوفمبر 1990
تاريخ الكويت
حرب الخليج الثانية
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن العراق
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن الكويت
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1990

قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 678


لودفيكو دولشي، (1508 - 1566)، كان كاتب يكتب في عدة مجالات، وهو ناقد إيطالي عاش في القرن السادس عشر.

السيرة
ولد في أسرة محافظة في البندقية وعند وفاة والده فانتينو كان يبلغ الثانية من عمره، وأصبحت الحياة الأسرية غير مستقرة مع بقية إخوته دانيال وأوغسطين وأنجيلو.
كان لودفيكو دولشي يعمل بنشاط ويقوم بنشر الكتب التي يقوم بتحريرها وذلك من أجل توفير لقمة العيش لإخوته. قام بنشر 1555 طبعة لدانتي.
كتب لودفيكو دولشي العديد من القصص المأساوية ومن بينها: جيوكاستا وديدون وتياستي وماديا وإيفيجينيا وهكوبا وماريانا، وكتب في الكوميديا قصة ماريتو.
تزوج من كوميدية وتدعى بولونيا، (والتي اعتمدت على كتاباته من باب الصدفة في انجاز عروضها)، لهما ابنان اثنان بنت وطفل يلقب بمارسالو.

روابط خارجية

مراجع

مترجمون إيطاليون
مواليد 1508
مواليد البندقية
مواليد في البندقية
وفيات 1566
وفيات 1568
وفيات في البندقية

لودفيكو دولشي


Leo Thundorfer, également Tundorfer ou Leo von Tundorf (né vers 1225, mort le 12 ou  à Vienne) est le trentième évêque de Ratisbonne et prince-évêque de la principauté épiscopale de Ratisbonne de 1262 à sa mort.

Biographie
Leo Thundorfer est un patricien de la  de Thundorf, d'après qui une importante rue est-ouest de la vieille ville porte le nom.

On ne sait rien de la jeunesse et des années d'études. Après ses études, peut-être à l'université de Bologne, peut-être aussi celle de Paris, car la première mention documentaire (1252) lui donne le titre de Magister. Avant de devenir chanoine à Ratisbonne la même année et Passau l'année suivante (jusqu'en 1268), il avait dénoncé le comportement de l'évêque de Ratisbonne Albert  de Pietengau. Après que son prédécesseur Albert le Grand renonce volontairement à l'évêché, Leo Thundorfer, doyen, est élu à l'unanimité nouvel évêque par le chapitre de la cathédrale en . Dans le cadre de la politique impériale, il agit davantage comme médiateur dans les conflits provoqués par le roi Ottokar II de Bohême. En 1267, il réussit, avec l'évêque , à une réconciliation entre le roi Ottokar II et le duc Henri XIII de Bavière.

Leo Thundorfer tente agressivement d'établir des liens plus étroits entre les abbayes et l'évêché. Il se prononce dans la nomination des abbés de Saint-Emmeran et l'administration des biens et des frais de représentations. L'abbaye tente de se défendre contre cet accaparement et comble longtemps les cotisations manquantes en grosses sommes au pape afin de pouvoir recouvrer son indépendance vis-à-vis de l'évêché. En conflit avec la papauté, Leo Thundorfer est menacé d'être excommunié. Il est impliqué dans le limogeage de l'abbé Haimo et la nomination de Wolfgang Sturm, qui est proche de lui. L'attaque d'Ottokar contre la Hongrie en 1267 se termine par les négociations de paix à Pressburg au début de l'été 1271 et à Prague en , dans lesquelles l'évêque tient un rôle de premier plan. Dans le conflit militaire presque inévitable entre le roi Rodolphe II d'Autriche et Ottokar II de Bohême, il est à la tête du contingent de Ratisbonne en  avec l'armée à Vienne. À nouveau, l'évêque est impliqué de manière significative dans le traité de paix entre Rodolphe et Ottokar II conclu le .

Son épiscopat est marqué par deux événements ecclésiastiques majeurs : le synode réformateur de Vienne en 1267 et le deuxième concile de Lyon, ouvert par le pape Grégoire X le . Après le concile, l'archevêque de Salzbourg  convoque ses suffragants à un synode provincial à Salzbourg fin , au cours duquel une observation encore plus stricte des statuts émis en 1267 concernant la réforme de l'Église est décidée. Leo Thundorfer fait preuve de zèle, en montrant comme exemple les monastères de son diocèse, notamment avec les dominicains. La construction dans le style gothique de la cathédrale de Ratisbonne est inextricablement liée à l'épiscopat de Leo Thundorfer. Le début de la construction se situe probablement au milieu du . L'incendie dévastateur de la ville de 1273, qui atteint également gravement la cathédrale, permet une accélération de la construction de la cathédrale. Le , il consacre le premier autel, l'autel Saint-André, dans la nouvelle cathédrale.

Il meurt à Vienne, au moment des négociations de paix qui ont commencé fin 1276.

Notes et références

Liens externes

Évêque de Ratisbonne
Évêque catholique du XIIIe siècle
Date de naissance non renseignée (XIIIe siècle)
Décès en 1277
Décès à Vienne (Autriche)
Prince-évêque de Ratisbonne

Leo Thundorfer


පරිණාමය සහ කතෝලික සභාව

ජීව විද්‍යාවට මුල් දායකත්වය ලබා දුන්නේ ඔගස්ටීනියානු පූජක ග්‍රෙගර් මෙන්ඩල් වැනි කතෝලික විද්‍යායන් විසිනි. 1859 දී චාල්ස් ඩාවින්ගේ ඔන් ඔරිජින් ඔෆ් ස්පීෂීස් ප්‍රකාශයට පත් කළ දා සිට, පරිණාමවාදය පිළිබඳ කතෝලික පල්ලියේ ආකල්පය සෙමෙන් පිරිපහදු කරන ලදී. ශතවර්ෂයකට ආසන්න කාලයක් පාප් පදවිය ඩාවින්ගේ න්‍යායන් පිළිබඳව බලයලත් ප්‍රකාශයක් ඉදිරිපත් කළේ නැත. ක්‍රිස්තියානි ධර්මය හා පරිණාමය පිළිබඳ න්‍යාය අතර සහජ ගැටුමක් නොමැති බව 1950 විශ්වකෝෂයේ හියුමනි ගෙනරිස් දී XII වන පියුස් පාප්තුමා විසින් සනාථ කරන ලදී. අද, පල්ලිය පරිණාමීය මැවීම ලෙසද හැඳින්වෙන දේවවාදී පරිණාමයට සහය දක්වයි, කතෝලිකයන්ට පරිණාමවාදී න්‍යායේ කිසිදු කොටසක් විශ්වාස නොකිරීමට නිදහස ඇත.

කතෝලික පල්ලිය මැවීම හෝ පරිණාමය පිළිබඳ න්‍යාය පිළිබඳ නිල ආස්ථානයක් නොගන්නා අතර පල්ලිය විසින් පිහිටුවන ලද ඇතැම් පරාමිතීන් තුළ දේවවාදී පරිණාමයේ හෝ වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම පුද්ගලයාට විශේෂත්වයක් ලබා දේ. කතෝලික පල්ලියේ කැටචිස්වාදයට අනුව, ඕනෑම ඇදහිලිවන්තයෙකුට දින හයක, පැය විසිහතරක කාලයක් තුළ වචනාර්ථයෙන් හෝ විශේෂ නිර්මාණයක් පිළිගත හැකිය, නැතහොත් මඟ පෙන්වීම යටතේ කාලයත් සමඟ පෘථිවිය පරිණාමය වූ බවට ඔවුන් පිළිගත හැකිය. දෙවියන් පිළිබඳ. කතෝලික ධර්මය විශ්වාස කරන්නේ දෙවියන් වහන්සේ ඔහුගේ පරිණාමීය මැවීමේ ක්‍රියාවලිය ආරම්භ කර අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන ගිය බවත්, විශේෂයෙන් නිර්මාණය කරන ලද හෝ පරිණාමය වූ සියලු මිනිසුන් සෑම පුද්ගලයෙකුටම විශේෂයෙන් ආත්මයන් නිර්මාණය කර ඇති බවත් .

එක්සත් ජනපදයේ සහ වෙනත් රටවල කතෝලික පාසල් ඔවුන්ගේ විද්‍යා විෂය මාලාවේ කොටසක් ලෙස පරිණාමය උගන්වයි. පරිණාමය සිදුවන ආකාරය සහ නූතන පරිණාමීය සංශ්ලේෂණය යන කරුණු ඔවුන් උගන්වන්නේ පරිණාමය ඉදිරියට යන ආකාරය පැහැදිලි කරන විද්‍යාත්මක න්‍යායයි.

වාදය සදහා දායකත්වය
පරිණාමය සහ කතෝලික සභාව

ලිපි කතාව

භාෂාව

PDF බාගන්න

නරඹන්න

ඉතිහාසය

සංස්කරණය කරන්න

පරිණාමවාදී න්‍යායට මුල් දායකත්වය සංස්කරණය කරන්න

ඇබට් ග්‍රෙගර් මෙන්ඩෙල් (1822-1884), ඔගස්ටීනියානු  පූජක  සහ ජාන විද්‍යාවේ නිර්මාතෘ. ඔහුගේ කෘති සහ ඩාවින්ගේ කෘති විසිවන සියවසේ ජීව විද්‍යාව අධ්‍යයනය කිරීම සඳහා අඩිතාලම දැමීය.

පරිණාමවාදී න්‍යාය වර්ධනය කිරීම සඳහා කතෝලිකයන්ගේ දායකත්වයට ඔගස්ටීන පූජක  වන ග්‍රෙගර් මෙන්ඩෙල් (1822-1884) ද ඇතුළත් විය. මෙන්ඩෙල් 1843 දී බර්නෝ ඔගස්ටීනියානු ආරාමයට ඇතුළු වූ අතර ඔල්මුට්ස් දාර්ශනික ආයතනයේ සහ වියානා විශ්ව විද්‍යාලයේ විද්‍යායෙකු ලෙස පුහුණුව ලැබීය. පුළුල් පුස්තකාලයක් හා විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ සම්ප්‍රදායක්  බර්නෝ ආරාමය සහිත   විය. 1866 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද පැලෑටි දෙමුහුන්කරණය පිළිබඳ ඔහුගේ පර්යේෂණ පත්‍රිකාව ඊළඟ ශතවර්ෂයේ ආරම්භය දක්වා බොහෝ දුරට නොසලකා හරිනු ලැබුවද, කව්පි පැල වල උරුම ලක්ෂණ පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීමෙන් පසුව, ආරාමයේ දී මෙන්ඩෙල් ජාන විද්‍යාවේ පදනම සොයා ගත්තේය. සිදුවීම පැහැදිලි කිරීම සඳහා ඔහු ගණිතමය සූත්‍ර සකස් කළ අතර අනෙකුත් ශාකවල ප්‍රතිපල තහවුරු කළේය. ඩාවින්ගේ න්‍යායන් පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ විශේෂයන් වැඩිදියුණු කිරීමේ යාන්ත්‍රණයක් යෝජනා කළ තැන, මෙන්ඩෙල්ගේ නිරීක්ෂණ මගින් නව විශේෂයක් බිහිවිය හැකි ආකාරය පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීමක් සපයන ලදී. ඩාවින් සහ මෙන්ඩෙල් කිසි විටෙකත් සහයෝගයෙන් කටයුතු නොකළද, ඔවුන් එකිනෙකාගේ වැඩ ගැන දැන සිටියහ. බිල් බ්‍රයිසන් මෙසේ ලියයි. "එය නොදැන ඩාවින් සහ මෙන්ඩල් විසිවන සියවසේ සියලු ජීව විද්‍යාවන් සඳහා අඩිතාලම දැමූහ. ඩාවින් දුටුවේ සියලු ජීවීන් සම්බන්ධ වී ඇති බවත්, අවසානයේදී ඔවුන් ඔවුන්ගේ පරම්පරාව තනි, පොදු ප්‍රභවයක් දක්වා සොයා ගන්නා බවත්, මෙන්ඩෙල්ගේ කෘතිය සපයන බවත්ය. එය සිදුවිය හැකි ආකාරය පැහැදිලි කිරීමේ යාන්ත්‍රණය ".  ජේ. බී. එස්. හැල්ඩේන් සහ තවත් අය මෙන්ඩලියානු උරුමයේ මූලධර්ම ඩාවින්ගේ පරිණාමයේ මූලධර්ම සමඟ එක්ව නූතන පරිණාමීය සංස්ලේෂණය ලෙස හැඳින්වෙන ජාන විද්‍යාව පිළිබඳ ක්ෂේත්‍රය සැකසූහ.

පෘථිවියේ වයස සහ පොසිල වාර්තා පිළිබඳ දැනුවත්භාවය වෙනස් කිරීම පරිණාමවාදී න්‍යායේ වර්ධනයට උපකාරී විය. කතෝලික ආගමට හැරී බිෂොප්වරයෙකු බවට පත්වූ ඩෙන්මාර්කයේ නිකොලස් ස්ටෙනෝ (1638-1686) ගේ කෘතිය භූ විද්‍යාව පිළිබඳ විද්‍යාව ස්ථාපිත කිරීමට උපකාරී වූ අතර පෘථිවියේ වයස පිළිබඳ නවීන විද්‍යාත්මක මිනුම්වලට තුඩු දුන්නේය.

චාල්ස් ඩාවින්ගේ න්‍යායන්ට මුල් ප්‍රතිචාරය

1859 දී ඩාවින් සිය න්‍යාය ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසු පළමු කැපී පෙනෙන ප්‍රකාශය 1860 දී ජර්මානු බිෂොප්වරුන්ගේ කවුන්සිලයකින් ප්‍රකාශයට පත් විය.

අපේ පළමු දෙමව්පියන් දෙවියන් වහන්සේ විසින් වහාම පිහිටුවන ලද්දකි. එමනිසා, මිනිසා ප්‍රකාශ කරන්නේ, ඔහුගේ ශරීරය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, මිනිසා අසම්පූර්ණ ස්වභාවයේ ස්වයංසිද්ධ අඛණ්ඩ වෙනස්වීමක සිට වඩාත් පරිපූර්ණත්වයට පත්වූ බව ප්‍රකාශ කිරීමට බිය නොවන අයගේ මතය, ශුද්ධ ලියවිල්ලට හා ඇදහිල්ලට පැහැදිලිවම විරුද්ධ බවය. .

පරිණාමය පිළිබඳ කතෝලික සැලකිල්ල සැමවිටම බොහෝ දුරට සැලකිලිමත් වී ඇත්තේ මානව විශේෂයේ ආරම්භය සඳහා පරිණාමවාදී න්‍යායේ ඇඟවුම් සමඟ ය; 1859 වන විටත්, භූ විද්‍යාවේ හා වෙනත් ක්ෂේත්‍රවල වර්ධනයන් මගින් උත්පත්ති පොත  වාචිකව  කියවීම බොහෝ කලකට පෙර වලක්වනු ලැබීය. මානව නොවන විශේෂයන්ට අදාළ වන පරිදි ඉහළ මට්ටමේ  ප්‍රකාශයක් පරිණාමවාදයට කිසි විටෙකත් පහර දී නැත.

නූතන විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදය වර්ධනය වීමට පෙර සිටම, කතෝලික දේවධර්මය විසින් බයිබලානුකුල පාට වචනානුසාරයෙන් නොව උපමාලංකාර ලෙස කියවීමට ඉඩ දී තිබුණි. එහිදී විද්‍යාව හෝ හේතුව අනුව ස්ථාපිත කළ හැකි දෙයට පටහැනි බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. මේ අනුව කතෝලික ධර්මයට විද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් අනුව ශුද්ධ ලියවිල්ල පිළිබඳ අවබෝධය පිරිපහදු කිරීමට හැකි වී තිබේ.  මුල් පල්ලියේ පියවරුන් අතර, දෙවියන් වහන්සේ ලෝකය මැවූයේ දින හයකින්ද, ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ක්ලෙමන්ට් ඉගැන්වූ පරිදි, හෝ ඔගස්ටින් විසින් පැවැත්වූ එක් මොහොතකදීද,  සහ උත්පත්ති පිළිබඳ වචනානුසාරයෙන් අර්ථ නිරූපණය කිරීම සාමාන්‍යයෙන් ගනු ලැබීය. 19 වන ශතවර්ෂයේ භූ විද්‍යායින්ගෙන් බහුතරයක් විසින් ඒකාකාරීත්වයට පක්ෂව (ඊටත් වඩා විශාල කාල රාමුවක් සහිතව) ප්‍රතික්ෂේප කරන තෙක් මධ්‍යතන යුගයේ දී සහ පසුව එය ලබා දෙන ලදී. කෙසේ වෙතත්, නූතන වචනාර්ථයෙන් මැවුම්වාදයට පල්ලියේ ඉහළ මට්ටම් අතර එතරම් සහයෝගයක් නොමැත.

කෙසේ වෙතත්, පරිණාමවාදී න්‍යාය සහ කතෝලික දේවධර්මය සමගි කළ හැකි ආකාරය දැක්වෙන කෘති ප්‍රකාශයට පත් කළ කතෝලික ලේඛකයින් ගණනාවක් වතිකානු බලධාරීන් සමඟ යම් ආකාරයක කරදරයකට පත්විය. විද්‍යාවේ ඉතිහාසයාච්ඤ  හා දේවධර්මාචාර්ය බැරී බ්‍රන්ඩෙල්ට අනුව: "රෝමය පැමිණි විට දේවධර්මවාදීන් හා විද්‍යාවේ ඉතිහාසයින් සෑම විටම කම්පනයට පත්ව ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබේ. රෝමය පැමිණි විට එහි ප්‍රබල ප්‍රතිචාරය නිසා බලධාරීන් පැහැදිලිවම' ක්‍රිස්තියානිකරණය වූ පරිණාමය 'ප්‍රචාරය කිරීම ගැන නොසතුටට පත්ව සිටි නමුත් එය පෙනේ ඔවුන්ට කෙළින්ම හා ප්‍රසිද්ධියේ කීමට කැමැත්තක් හෝ හැකියාවක් නොතිබුණි. එච්.එල්. මැන්කන් මෙසේ නිරීක්ෂණය කළේය:

"[කතෝලිකයන්ගේ වාසිය] පවතින්නේ පරිණාමය සඳහා හෝ ඊට එරෙහිව තීරණය කිරීමට ඔවුන්ට අවශ්‍ය නැති නිසාය. අධිකාරිය මෙම විෂය පිළිබඳව කතා කර නැත; එබැවින් එය හෘද සාක්ෂියට කිසිදු බරක් නොවන අතර යථාර්ථවාදීව හා අගතියකින් තොරව සාකච්ඡා කළ හැකිය. ඇත්ත වශයෙන්ම යම් නිශ්චිතභාවයක් අවශ්‍ය වේ. අධිකාරිය කතා කර නැති බව මම කියමි; කෙසේ වෙතත්, එය හෙට කථා කළ හැකි අතර, එබැවින් විචක්ෂණශීලී මිනිසා ඔහුගේ පියවර සිහිපත් කරයි. එහෙත් මේ අතර, ඔහු සතුව ඇති සියලු කරුණු විමසා බැලීම වැළැක්වීමට කිසිවක් නැත. ඒවාට පක්ෂව හෝ ඔවුන්ට විරුද්ධව තර්ක ඉදිරිපත් කිරීම පවා සිදු නොවේ. "

19 වන සියවසේ කතෝලිකයන් අතර පිළිගැනීම
1859 දී ඩාවින් සිය න්‍යාය ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසු පළමු කැපී පෙනෙන ප්‍රකාශය 1860 දී ජර්මානු බිෂොප්වරුන්ගේ කවුන්සිලයකින් ප්‍රකාශයට පත් විය.

අපේ පළමු දෙමව්පියන් දෙවියන් වහන්සේ විසින් වහාම පිහිටුවන ලද්දකි. එමනිසා, මිනිසා ප්‍රකාශ කරන්නේ, ඔහුගේ ශරීරය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, මිනිසා අසම්පූර්ණ ස්වභාවයේ ස්වයංසිද්ධ අඛණ්ඩ වෙනස්වීමක සිට වඩාත් පරිපූර්ණත්වයට පත්වූ බව ප්‍රකාශ කිරීමට බිය නොවන අයගේ මතය, ශුද්ධ ලියවිල්ලට හා ඇදහිල්ලට පැහැදිලිවම විරුද්ධ බවය. .

මානව විශේෂ සඳහා පරිණාමවාදී න්‍යායේ ඇඟවුම් කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම කතෝලික ප්‍රතික්‍රියා වලට සමානය. මේ සඳහා වතිකානු ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුණු අතර සමහරු එකඟතාවයකට පැමිණ ඇත. 1868 දී පළමු වතිකානු කවුන්සිලයේ ප්‍රකාශයන්හි පරිණාමය ගැන කිසිදු සඳහනක් කර නැත. ඊළඟ දශකවලදී, බලගතු ජේසු නිකායික වාර සඟරාවක් වන ලා සිවිල්ට් කැටොලිකා විසින් නිරන්තරයෙන් හා ආක්‍රමණශීලීව පරිණාම විරෝධී ස්ථාවරයක් ගන්නා ලදී. එය නිල නොවන වුවද සාමාන්‍යයෙන්  වතිකානු බලධාරීන්ගේ අදහස් සහ ක්‍රියාමාර්ග පිළිබඳ නිවැරදි තොරතුරු  අයත් බව පවසයි . ඇදහිල්ලේ මූලධර්මය සඳහා වූ සභාවේ ලේඛනාගාරය 1998 දී විවෘත කිරීම බොහෝ තීරණාත්මක කරුණු මත මෙම විශ්වාසය වැරදී ඇති බවත්, වරින් වර නිශ්චිත තොරතුරු බොහෝ විට ප්‍රසිද්ධ කරන ලද එකම අවස්ථා නිවැරදි නොවේ. මුල් ලියකියවිලි වලින් පෙනී යන්නේ වතිකානුවේ ආකල්පය එකල පැවති තත්වයට වඩා අඩු ස්ථාවරයක් බවයි.

1868 දී ජෝන් හෙන්රි නිව්මන් පසුව කාදිනල් ධුරයට පත් වූ අතර ඩාවින්ගේ න්‍යාය පිළිබඳව සෙසු පූජකයෙකු සමඟ ලිපි හුවමාරු කර පහත සඳහන් අදහස් දැක්වීය.

දිව්‍යමය සැලසුම සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, තේරුම්ගත නොහැකි හා අසීමිත පුදුමාකාර නිර්මාණයක් අවුරුදු මිලියන ගණනකට පෙර යම් යම් නීති සම්පාදනය කර ඇති අතර, ඒවා නිසැකවම හා නිවැරදිව ක්‍රියාත්මක වී ඇති අතර, එම යුගවල දීර්ග කාලීනව එම බලපෑම් ඔහු පළමු යෝජිත. ඩාවින් මහතාගේ න්‍යාය එවකට අදේවවාදී විය යුතු නැත, එය සත්‍ය වුවත් නැතත්; එය හුදෙක් දිව්‍ය අභිමානය හා නිපුණතාව පිළිබඳ විශාල අදහසක් යෝජනා කරයි. සමහර විට ඔබේ මිතුරා මට වඩා ඔහුට මග පෙන්වීම සඳහා නිශ්චිත හෝඩුවාවක් ලබා දී ඇති අතර, ඔහු කිසි විටෙකත් ප්‍රශ්නය අධ්‍යයනය කර නැති අතර, 'කාබනික ජීවීන්ගේ අහම්බෙන් පරිණාමය' දිව්‍යමය සැලසුමට නොගැලපෙන බව මට නොපෙනේ - එය අපට අහම්බයක්,

ප්‍රංශ ඩොමිනිකන් දේවධර්මාචාර්යවරයකු විසින් සාමාන්‍යයෙන් ඩාවින්වාදීන් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද දේවධර්මවාදී ග්‍රන්ථයක් පිළිබඳව පල්ලියේ ස්ථාවරය සනාථ කරන ලෙස ඉල්ලා 1894 දී ශුද්ධ කාර්යාලයට ලිපියක් ලැබුණි. L'évolution restreint aux espèces organives, par le père Léroy domicain. ශුද්ධ වූ කාර්යාලයේ වාර්තා මගින් දීර්ග විවාදයන් හෙළි වන අතර  කිහිප දෙනෙකුගේ අදහස් විමසා ඇති අතර ඔවුන්ගේ අදහස් සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් විය. 1895 දී සභාව පොතට එරෙහිව තීරණය කළ අතර පිය ලෙරෝයිව රෝමයට කැඳවන ලද අතර එහිදී ඔහුගේ අදහස් පිළිගත නොහැකි බව පැහැදිලි කරන ලද අතර ඔහු පොත ඉල්ලා අස්කර ගැනීමට එකඟ විය. ලෙරෝයිගේ පොතට එරෙහිව කිසිදු නියෝගයක් නිකුත් නොකළ අතර එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස පොත කිසි විටෙකත් දර්ශකයට ඇතුළත් නොවීය. නැවතත්, විශේෂච්යන්ගේ උත්සුකයන් මුළුමනින්ම මානව පරිණාමය කෙරෙහි යොමු වී තිබුණි.

සාමාන්‍ය පරිණාමවාදී න්‍යාය මිනිස් ජීවීන්ගේ මූලාරම්භය සමඟ ආත්මයක් සමඟ සංසන්දනය කිරීම සඳහා "විශේෂ පරිණාමනය" යන සංකල්පය වර්ධනය කරන ලද අතර ඒ අනුව පළමු මිනිසුන් පරිණාමය වී ඇත්තේ ඩාවින්වාදී ක්‍රියාවලීන් මගිනි, දෙවියන් විසින් ආත්මයක් එකතු කරන තෙක් පළමු පූර්ව මානව පුද්ගලයන් බිහි කිරීම සඳහා "පූර්ව පැවැත්ම සහ ජීව පදාර්ථය" (පියුස් XII පාප්තුමාගේ හියුමනි ජෙනරිස්හ්හි වචන වලින්); මෙය සාමාන්‍යයෙන් පිළිසිඳ ගැනීමේ අවස්ථාව ලෙස සැලකේ. ලෙරෝයිගේ පොත මෙම සංකල්පය අනුමත කළේය; සභාව විසින් එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හේතු වූයේ, පූර්ණ මිනිස් රාජ්‍යයකට දිව්‍යමය මැදිහත් වීමකින් තොරව මිනිස් ජීවීන් පරිණාමය වීමට සමත් වූ නමුත් ආත්මයක් පමණක් නොමැති බව ඔහුගේ මතයයි. පරිණාමීය ක්‍රියාවලීන් මගින් නිපදවන ලද මානව හිතවාදී හොමිනයිඩ් මත මෙය ක්‍රියාත්මක කළත්, ආත්මයක් එකතු කිරීමට පෙර, මිනිසුන්ගේ භෞතික ස්වභාවය සැකසීමට යම් ක්ෂණික හා විශේෂිත දිව්‍යමය මැදිහත් වීමක් අවශ්‍ය බව දේවධර්මවාදීන්ට හැඟුණි.

ඊළඟ අවුරුද්දේ, 1896 දී,  ඉන්දියාවේ නොට්‍රේ ඩේම්හි කතෝලික විශ්ව විද්‍යාලයේ භෞතික විද්‍යාව හා රසායන විද්‍යාව පිළිබඳ මහාචාර්යවරයකු ලෙස කටයුතු කළ සුප්‍රසිද්ධ ඇමරිකානු හොලි ක්‍රොස් පූජකවරයෙකු වූ ජෝන් ඔගස්ටින් නම් එවකට රෝමයේ ඔහුගේ නියෝගයේ ප්‍රසම්පාදක ජෙනරාල්වරයා  පල්ලියේ ඉගැන්වීම, බයිබලය හා පරිණාමය එකිනෙකට පටහැනි නොවන බව ඩොග්මා තර්ක කළේය. පොත හෙළා දැකීමට තීරණය කළ නමුත් අදාළ නියෝගය ප්‍රකාශයට පත් නොකළ අතර, එම පොත කිසි විටෙකත් දර්ශකයට ඇතුළත් නොකළේය. තම නියෝගයට වඩා පළාත් උසස් නිලධාරියෙකු ලෙස එක්සත් ජනපදයට ආපසු පැමිණි ඔහු  1899 දී සිය ප්‍රංශ සහ ඉතාලි කතුවරුන්ට ලිපියක් යවමින් පොත වෙළඳපොළෙන් ඉවත් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු කිසි විටෙකත් තම අදහස් ප්‍රකාශ කළේ නැත. මේ අතර ඔහුගේ පොත (ඉතාලි පරිවර්තනයක සියෙනාගේ මුද්‍රණය සමඟ) අදහස්. 1898 දී බොනොමෙලි ද පීඩනයට ලක් වූ අතර ඔහුගේ අදහස් ප්‍රසිද්ධ ලිපියකින් ඉල්ලා අස්කර ගත්තේය.

ශාන්ත ජෝර්ජ් ජැක්සන් මිවාර්ට් සහ ඔහුගේ අනුගාමිකයන් මෙන් සහම් පරිණාමය පිළිගත් නමුත් ස්වාභාවික වරණය පිළිබඳ ප්‍රධාන ඩාවින්වාදී මූලධර්මය නොවේ. එය එකල ජීව විද්‍යා ologists යින් අතර තවමත් පොදු ස්ථානයකි. තවත් ඇමරිකානු කතෝලික කතුවරයකු වන විලියම් සෙටන් ස්වාභාවික වරණය ද පිළිගත් අතර කතෝලික හා සාමාන්‍ය පුවත්පත්වල දක්ෂ උපදේශකයෙකි.

ෆ්‍රැන්සිස් පාප් වහන්සේ
9 වන පියුස් පාප්තුමා

ලියෝ XIII සහ පියුස් X පාප්වරු

XII වන පියුස් පාප්තුමා

දෙවන ජෝන් පෝල් පාප්තුමා

XVI වන බෙනඩික්ට් පාප්තුමා

ෆ්‍රැන්සිස් පාප්තුමා
2014 ඔක්තෝබර් 27 වන දින ෆ්‍රැන්සිස් පාප් වහන්සේ පොන්ටිෆිකල් ඇකඩමියේ ප්‍රකාශයක් නිකුත් කරමින් "සොබාදහමේ පරිණාමය මැවීම පිළිබඳ සංකල්පයට නොගැලපේ" යනුවෙන් දෙවියන්ගේ මැවීමේ ක්‍රියාව "දෙවියන් ඉන්ද්‍රජාලිකයෙකු වීම" ලෙස සිතීමට එරෙහිව අනතුරු අඟවයි. සෑම දෙයක්ම කළ හැකි මැජික් දණ්ඩක් ලෙස ,

මහා පිපිරුම සහ පරිණාමය වැනි විද්‍යාත්මක පැහැදිලි කිරීම් සඳහා ඇත්ත වශයෙන්ම දෙවියන්ගේ මැවීම අවශ්‍යය යන මතය පාප්තුමා එම ප්‍රකාශයේම ප්‍රකාශ කළේය.

[දෙවියන්] සත්වයන් මැවූ අතර, ඔහු එක් එක් කෙනාට ලබා දුන් අභ්‍යන්තර නීතිවලට අනුකූලව වර්ධනය වීමට ඉඩ හැරියේය, එවිට ඔවුන්ට වර්ධනය වීමට සහ ඔවුන්ගේ පූර්ණත්වයේ පැවැත්මට හැකි විය. විශ්වයේ ජීවීන්ට ඔහු ස්වයං පාලනයක් ලබා දුන් අතරම, ඔහු සිය අඛණ්ඩ පැවැත්ම පිළිබඳව සහතික කරමින් සෑම යථාර්ථයක් සඳහාම එය ලබා දුන්නේය. මැවිල්ල ශතවර්ෂ ගණනාවක්  සහ සහස්‍ර ගණනාවක් පුරා පැවතුණි. එය අද අප දන්නා දෙයක් බවට පත්වන තෙක්ම, හරියටම දෙවියන් වහන්සේ අවමානයක් හෝ ඉන්ද්‍රජාලිකයෙකු නොව, සියල්ලටම ජීවය දෙන මැවුම්කරුවා නිසාය. ... වර්තමානයේ ලෝකයේ ආරම්භය ලෙස ඉදිරිපත් කර ඇති මහා පිපිරුම, නිර්මාණය කිරීමේ දිව්‍ය ක්‍රියාවට පටහැනි නොව, එය අවශ්‍ය වේ. සොබාදහමේ පරිණාමය මැවීම යන සංකල්පයට වඩා වෙනස් නොවේ. පරිණාමය මගින් පරිණාමය වන ජීවීන්ගේ නිර්මාණයට පූර්වය ප්‍රකාශ  කරයි .

referances

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Evolution_and_the_Catholic_Church

කතෝලික සභාව හා පරිණාමවාදය


මුද්දර නාමාවලියක් ( Stamp catalog ) යනු  තැපැල් මුද්දරයන් පිළිබද විස්තරත් එවායේ වටිනාකම් පිළිබදවත් සදහන් වන නාමාවලීන්ය.

මුද්දර නාමාවලිවල ඉතිහාසය
පළමු මුද්දර නාමාවලිය එළි දැක්වුයේ වර්ෂ 1861 සැප්තැම්බර් මස 17 වෙනි දිනය. එ ප්‍රංශ ජාතික ඔස්කර් බර්ගර් ලෙව්රඋල්ට් ( Oscar Berger-Levrault ) විසිනි.

මුද්දර නාමාවලි

ලොව පුරා ආවරණයක් සහිත මුද්දර නාමාවලි
මිචෙල් මුද්දර නාමාවලිය ( Michel )
ස්කොට් මුද්දර නාමාවලිය ( Scott )
ස්ටැන්ලි ගිබ්සන් මුද්දර නාමාවලිය ( Stanley Gibbons )
ය්වෙර්ත් එට් ටෙල්ලීර් මුද්දර නාමාවලිය ( Yvert et Tellier )

සැලකිය යුතු රටවල්වල මුද්දර නාමාවලි
ABDA මුද්දර නාමාවලිය ( පිලිපීනය )
Aerophil මුද්දර නාමාවලිය ( ස්විට්සර්ලන්තය )
AFA මුද්දර නාමාවලිය ( ඩෙන්මාර්කය )
AFINSA මුද්දර නාමාවලිය ( පෘතුගාලය )
Brusden-White මුද්දර නාමාවලිය ( ඕස්ට්‍රේලියාව )
Edifil මුද්දර නාමාවලිය (ස්පාඤ්ඤය සහ පැවති ස්පාඤ්ඤ යටත් විජිත )
Facit මුද්දර නාමාවලිය ( ස්කැන්ඩියානු රටවල් )
Fischer මුද්දර නාමාවලිය ( පෝලන්තය )
Hellas මුද්දර නාමාවලිය ( ග්‍රීසිය )
Hibernian මුද්දර නාමාවලිය සහ අත් පොත ( අයර්ලන්තය )
JB මුද්දර නාමාවලිය (මෝල්ටාව)
Lamy and Rinck / Lamy මුද්දර නාමාවලිය (පෙරූ )
Ma ( චීනය )
Phila India - Manik මුද්දර නාමාවලිය ( ඉන්දියාව )
Sassone මුද්දර නාමාවලිය ( ඉතාලිය )
Sakura මුද්දර නාමාවලිය ( ජපානය )
Yang මුද්දර නාමාවලිය ( හොං කොං )
Zumstein මුද්දර නාමාවලිය ( ස්විට්සර්ලන්තය )

අන්තර්ජාල මුද්දර නාමාවලි
The WikiBooks Worldwide Stamp Catalogue

සමහරක් මුද්දර නාමාවලි අන්තර්ජාලේ අඩංගු අතර සියල්ලම බැලීමට නොමිලේ නැත.
Stamp World නොමිලේ.
StampData නොමිලේ.
Stamps of the World Wiki වටිනාකම් නැතිව.
Colnect Worldwide Stamp Catalogue වටිනාකම් නැතිව.
AllWorlStamps නොමිලේ, වටිනාකම් ඇතිව, පින්තූර නැතිව.
Find Your Stamps Value - US, GB, Russia, Germany සාමාජිකත්වයට ගාස්තුවක් අය කරයි.
Italian Stamps Catalogue
New Zealand Online Catalogue

ආශ්‍රිත ලිපි
මුද්දර එකතුකිරිම

මූලාශ්‍ර
 Phillips, Stanley. Stamp Collecting: A guide to modern philately, revised edition, Stanley Gibbons, London, 1983, p.243. ISBN 0-85259-047-4.
 John Edward Gray, A hand catalogue of postage stamps for the use of collectors, London, Robert Hardwicke, 1862
 "Early Postage Stamp Catalogs" by George B. Sloane in Stamps, 13 July 1946.
 Herbert A. Trenchard and George T. Turner, "John William Kline America's First Philatelic Author", in Philatelic Literature Review, Vol. 42, No. 1, pp. 24-41, 1993
 Phila India 2011-12 Guide Book,PHILATELIA,KOLKATA,INDIA

මුද්දර නාමාවලි


Lubell-Yamamoto-Meshalkinova nejednakost, matematička nejednakost iz teorije skupova Nosi ime po matematičarima Davidu Lubellu, Levu Dmitrijeviču Mešalkinu i Koichiju Yamamotu.

  = antilanac u
  broj skupova veličine  u , za .

Tada vrijedi nejednakost

Izvori

Teorija skupova


O Campeonato Sul-Americano de Ginástica Rítmica de 2022 foi realizado em Paipa, na Colômbia, de 28 de novembro a 5 de dezembro de 2022. A competição foi organizada pela Federação Colombiana de Ginástica e aprovada pela Federação Internacional de Ginástica.

Medalhistas

Sênior

Juvenil

Quadro de medalhas

Sênior

Juvenil

Geral

Nações participantes

Ver também
 Ginástica nos Jogos Sul-Americanos de 2022

Referências

Rítmica
Sul-Americano
Sul-Americano
Desporto na Colômbia em 2022


Lupionópolis es un municipio del Estado del Paraná. Se localiza en el Extremo norte del estado, su población estimada en el censo de 2006 era de 4.753 Hab. Por localizarse en el Extremo norte del Estado y a causa de su baja altitud predomina el clima SubTropical, donde los Veranos son calientes y los Inviernos fríos raramente con heladas. Lupionópolis pertenece junto a 21 municipios más a la microrregión de Astorga.

El día 11 de mayo es feriado municipal, fecha en que es comemorado el aniversario del Municipio.

Curiosidades
 En 2023, el cantautor italiano Peppe Voltarelli publicó un álbum titulado La grande corsa verso Lupionòpolis (La gran carrera hacia Lupionòpolis).

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Lupionópolis


වර්ණාවලිය යනු මිනිස් ඇසට දෘශ්‍ය වන්නාවූ (අනාවරණය කර ගත හැකි) විද්‍යුත්-චුම්බක ආවලියෙහි කොටස වෙයි.  මෙම තරංග ආයාම පරාසයෙහි විද්‍යුත්චුම්බක විකිරණය,  දෘශ්‍ය ආලෝකය ලෙස හෝ සරල ලෙසින් ආලෝකය ලෙසින් හෝ හැඳින්වෙයි.

පාට වලට බෙදීම
විවිධ භාෂා කථා කරන ජනයා ඒ ඒ බසින් පාට වලට ඇති වදන් අනුව  වර්ණාවලිය විවිධ පාට වලට කාණ්ඩකර දක්වයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 දේදුන්න

පාට
වර්ණාවලිය
පෙනීම

වර්ණාවලිය


Chernobyl Diaries (Jurnalele Cernobîlului) este un  film horror american regizat în 2012 de Brad Parker si produs de Oren Peli, cel care a scris și povestea. Filmul îi are drept interpreți pe Jonathan Sadowski, Jesse McCartney, Devin Kelley, Olivia Taylor Dudley, Ingrid Bolsø Berdal, Nathan Phillips și Dimitri Diatchenko și a fost filmat în Pripyat, precum și în localități din Ungaria și Serbia.

Distribuția

 Jonathan Sadowski (Paul)
 Jesse McCartney (Chris)
 Devin Kelley (Amanda)
 Olivia Taylor Dudley (Natalie)
 Ingrid Bolsø Berdal (Zoe)
 Nathan Phillips (Michael)
 Dimitri Diatchenko (Uri)
 Miloš Timotijević
 Alex Feldman
 Kristof Konrad
 Pasha Lychnikoff

Vezi și

 Lista de filme despre holocaustul nucleare

Note

Legături externe

Debuturi regizorale
Prîpeat, Kiev
Filme americane
Filme din 2012
Filme în limba engleză
Filme cu acțiunea în orașe fantomă
Filme de groază din anii 2010

Jurnalul terorii


لغة نمذجة هي أي لغة ذكاء صنعي يمكن استخدامها للتعبير عن معلومات أو معرفة أو نظم من خلال بنية مُعرَّفة بمجموعة منسجمة من القواعد. تُستخدم القواعد من أجل توضيح معنى مكونات هذه البنية.

نظرة عامة
يمكن أن تكون لغة النمذجة رسومية أو نصيّة.

 تستخدم لغات النمذجة الرسومية تقنيات الرسوم التوضيحية مع رموز مُسمّاة تمثل المفاهيم وخطوط تربط الرموز وتمثل العلاقات بينها والعديد من علامات الرموز الرسومية لتمثل القيود عليها.
 لغات النمذجة النصية كلمات مفتاحية معيارية يصحبها معاملات أو مصطلحات وجمل من اللغة الطبيعية من أجل إنشاء تعابير يمكن للحاسب أن يفسرها.

مثال على لغة النمذجة الرسومية ولغة نمذجة نصية مشابهة لها هي لغة إكسبرس (EXPRESS).

ليست جميع لغات النمذجة قابلة للتنفيذ، وبالنسبة لتلك القابلة للتنفيذ منها فإن استخدامها لا يعني بالضرورة أنه يمكن الاستغناء عن المبرمجين. على النقيض من ذلك، فإن الغرض من لغات البرمجة هو زيادة إنتاجية المبرمجين البارعين، كي يتمكنوا من عَنونة المزيد من تحديات المشاكل مثل الحوسبة التفرعية والنظم الموزعة.

يظهر عدد كبير من لغات النمذجة في الأدب.

أنواع لغات النمذجة

الأنواع الرسومية
الأمثلة على لغات النمذجة الرسومية في مجال علوم الحاسب وهندسة النظم وإدارة المشاريع:

 الأشجار السلوكية هي لغات نمذجة رسومية تُستخدم في هندسة البرمجيات والنظم. تُستخدم عادةً لتمثل بوضوح مئات وحتى آلاف من متطلبات اللغات الطبيعية التي تستخدم عادةً للتعبير عن احتياجات الأطراف المعنية في نظام شامل ومتكامل برمجيًا.
 منهج نمذجة عمليات الأعمال (BPMN، ونماذج XML للغة نمذجة عمليات الأعمال) هي مثال على لغات نمذجة العمليات.
 نظرية سي-كي التي تتضمن لغة نمذجة لعمليات التصميم.
 دراكون (DRAKON) هي لغة نمذجة خوارزمية للأهداف العامة من أجل تحديد نظم البرمجيات المكثفة أو التمثيل التخطيطي لخوازمية أو عملية تدريجيّة وعائلة من اللغات البرمجية.
 إكسبرس (EXPRESS) و إكسبرس-جي(EXPRESS-G) «آيزو 11-10303» هي لغة نمذجة بيانات معيارية دولية لأهداف عامة.
 لغة نمذجة العمليات الموسعة (EEML) تستخدم عادة في نمذجة عمليات الأعمال على مستوى عدد من الطبقات.
 مخطط التدفق هو تمثيل تخطيطي لخوازمية أو عملية تدريجية.
 مفاهيم النمذجة الأساسية (FMC) لغة نمذجة للنظم ذات البرمجيات الكثيفة.
 IDEF عائلة من لغات البرمجة تتضمن IDEF0 للنمذجة الوظيفية، وIDEF1X خاصة بنمذجة المعلومات، وIDEF3 من أجل نمذجة عمليات الأعمال، وIDEF4 من أجل التصميم الكائني التوجه، IDEF5 من أجل نمذجة الأنتولوجيات.
 برمجة جاكسون الهيكلية (JSP) طريقة خاصة بالبرمجة الهيكلية تعتمد على التوافقية بين هيكلية تدفق البيانات وهيكلية البرنامج.
 LePUS3 هي لغة تصويرية تصميمية مرئية كائنية التوجه ولغة توصيفية ملائمة بشكل أساسي من أجل نمذجة برامج (jave, C++, c#) الكبيرة كائنية التوجه ونماذج التصميم.
 نمذجة أدوار الكائنات (ORM) في مجال هندسة البرمجيات هي طريقة للنمذجة المفاهيمية ويمكن استخدامها كأداة لتحليل المعلومات والقواعد.
 Petri nets تستخدم المتغيرات على تقنية وطوبولوجية تخطيطية واحدة فقط –تسمى مخطط ثنائي. مكّنت واجهاتها السهلة بالنسبة للمستخدم من دعم أدوات عديدة على مدى السنوات، وبشكل خاص في مجال تفحّص البيانات والمحاكاة الموجهة رسوميًا والتحقق من البرمجيات.
 ترميز Southbeach هي لغة نمذجة مرئية لتوصيف الحالات فيما يتعلق بالعملاء الذي يُعتبرون مفيدين أو ضارين من وجهة نظر الُمنمذج. يُظهر الترميز كيف يتفاعل العملاء مع بعضهم وفيما إذا كان كان هذا التفاعل يُحسِّن الحالة أو يزيد من سوئها.
 لغة توصفية ووصفية (SDL) هي لغة توصيفية تستهدف السلوك الوصفي والتوصيفي الواضح للنظم الموزعة والتفاعلية.
 SysML لغة نمذجة موجهة نحو مجال محدد من أجل هندسة النظم المُعرّفة على هيئة صورة UML (تخصيص).
 لغة النمذجة الموحدة (UML) هي لغة نمذجة لأهداف عامة وتعتبر معيار صناعي لتحديد النظم ذات البرمجيات الكثيفة. UML 2.0 هي النسخة الحالية والتي تدعم ثلاثة عشر تقنية تخطيط مختلفة وتمتلك أدوات دعم واسعة الانتشار.
 إطار نمذجة خدمي التوجّه (SOMF) هو لغة شمولية من أجل تصميم نماذج هيكلية على مستوى التطبيق أو المشروع في مجال هيكلية المشروع والمحاكاة الافتراضية والهيكلية الموجهة خدميًا (SOA) والحوسبة السحابية وغيرها.
 لغة وصف البنية (ADL) هي لغة تُستخدم من أجل وصف وتمثيل بنية النظم الخاصة بنظام ما.
 AADL هي لغة نمذجة تدعم التحليل المبكّر والمتكرر لبنية نظام فيما يتعلق بالخصائص الحساسة بالنسبة للأداء من خلال ترميز قابل للتوسيع وإطار عمل للأدوات ودلالات محددة بدقة.

أمثلة على لغات النمذجة الرسومية في مجالات علمية أخرى:

 EAST-ADL هي لغة نمذجة موجهة نحو مجال محدد ومخصصة لتصميم النظم الآلية.
 لغة نظم الطاقة (ESL)، تهدف إلى نمذجة دراسة الطاقة البيئية والاقتصاد العالمي.
 IEC 61499 يعرّف لغة نمذجة موجهة نحو مجال محدد ومخصصة لتوزيع أنظمة قياس ومراقبة العملية الصناعية.

الأنواع النصية
يمكن أيضًا التعبير عن نماذج المعلومات بلغات طبيعية رسمية، مثل لغة الهندسة العامة أو تسمى غيليش. تمتلك غيليش صيغ مختلفة للغة الطبيعية مثل اللغة الإنجليزية الرسمية الغليشية والهولندية الرسمية الغليشية..إلخ. لغة الهندسة العامة (الغيليشية) الإنجليزية هي لغة تمثيل معلومات أو لغة نمذجة دلالية معرّفة في قاموس تصنيف الأنواع الإنجليزي، الذي يحتوي صيغة أنطولوجيا علم تصنيف الأنواع )الأمر مشابه في الهولندية). الإنجليزية الغليشية الرسمية ليست فقط مناسبة للتعبير عن المعرفة والمتطلبات والقواميس والتصنيفات والأنطولوجيات بل أيضًا للتعبير عن معلومات الأشياء الفردية. يُعبّر عن جميع تلك المعلومات بلغة واحدة وبذلك يمكن أن تكون متكاملة مع بعضها وذلك بغض النظر عن السؤال فيما إذا كانت مُخزنة في قواعد بيانات مركزية أو موزعة أو متحدة. تتألف نماذج المعلومات في لغة الهندسة العامة الإنجليزية الرسمية من مجموعات من التعابير الإنكليزية الغليشية الرسمية، والتي تستخدم مصطلحات اللغة الطبيعية والجمل الرسمية. على سبيل المثال، نموذج المعلومات الجغرافية يمكن أن يتضمن مجموعة من التعابير الإنجليزية الرسمية الغليشية مثل:

 - the Eiffel tower <is located in> Paris
 - Paris <is classified as a> city

بينما يمكن التعبير عن المعرفة ومتطلبات المعلومات على سبيل المثال كما يلي:

 - tower <shall be located in a> geographical area
 - city <is a kind of> geographical area

تستخدم تعابير الغيليش الإنجليزية الرسمية مثل هذه أسماء مفاهيم « مثل city» وجملًا تمثل أنواع العلاقات (مثل <is located in> و <<is classified as) التي يجب اختيارها من قاموس تصنيف الأنواع الإنجليزي الغليشي (أو من قاموس المجال الخاص بك). يُمكّن قاموس تصنيف الانواع الإنجليزي الغليشي من إنشاء نماذج معلومات غنية دلاليًا لأن القاموس يتضمن أكثر من 600 معيار نوع للعلاقات وتعريفات لأكثر من 4000 مفهوم. يمكن أن يعبر نموذج المعلومات في الغليشية عن حقائق أو تعليمات أو استعلامات أو أجوبة.

انظر أيضًا

 تجسيم
 نمذجة علمية
 لغة برمجة مرئية
دراكون

المراجع

قواعد بيانات
لغات المواصفات
نمذجة علمية

لغة نمذجة


Nieter ist ein Familienname und ein handwerklicher Beruf:

 Helmut Nieter (* 1930), deutscher Politiker (DBD, CDU)
 Reinhard Nieter (1883–1964), deutscher Kommunalpolitiker (SPD).
 Nieter, siehe Nietvorgang

Siehe auch:

 Die Nieter

Nieter


Pokrzywnica ist der Name mehrerer Ortschaften in Polen:

 Pokrzywnica (Powiat Pułtuski), Dorf und Gemeindesitz in der Woiwodschaft Masowien
 Pokrzywnica (Dolsk) in der Woiwodschaft Großpolen, Gemeinde Dolsk
 Pokrzywnica (Dopiewo) in der Woiwodschaft Großpolen, Gemeinde Dopiewo
 Pokrzywnica (Pawłów) in der Woiwodschaft Heiligkreuz, Gemeinde Pawłów
 Pokrzywnica (Wodzisław) in der Woiwodschaft Heiligkreuz, Gemeinde Wodzisław
 Pokrzywnica (Piątek) in der Woiwodschaft Łódź, Gemeinde Piątek
 Pokrzywnica (Goworowo) in der Woiwodschaft Masowien, Gemeinde Goworowo
 Pokrzywnica (deutsch Nesselwitz), in der Woiwodschaft Opole, Gemeinde Reńska Wieś (deutsch Reinschdorf)

und eines Flusses:
 Pokrzywnica (Parsęta) (deutsch Krummes Wasser), Nebenfluss der Parsęta in der Woiwodschaft Westpommern

Siehe auch:
 Pokrzynica

Pokrzywnica


Christian von Stenglin ist der Name folgender Personen:

* Christian von Stenglin (1843–1928), deutscher Major, Stallmeister und Gestütsdirektor Redefin
 Christian von Stenglin (1914–2002), deutscher Stallmeister und Gestütsleiter Celle

Christian von Stenglin


Amphilophium crucigerum est une espèce d'arbres de la famille des Bignoniaceae, et décrite pour la première fois en 1753 par Carl von Linné (comme Bignonia crucigera).

Il est connu au Venezuela sous les noms de peine de mono, Keskeskankan (Sranan tongo) au Suriname, Monkey's-comb, Monkey's-hairbrush (Anglais).

Description
Amphilophium crucigerum est une liane à tige, presque glabre à pubescente.

Les feuilles, sont composées, opposées, principalement 2-(3)-foliolée, avec la foliole terminale souvent remplacée par une vrille trifide vers le haut, et épaissie en un disque.
Les pseudo-stipules sont lancéolées.
Les folioles sont de forme ovales à suborbiculées, mesurant , concolores, chartacées, lépidote-pubescentes et diversement pubescentes sur les deux faces, avec de petites écailles hyalines, peltées, avec des glandes à l'aisselle, des nervures abaxiales, à base cordée à tronquée, et à apex acuminé.
On compte 4 à 6 paires de nervures secondaires palmées, disposées proximalement, pennées disposées distalement.

L'inflorescence est axillaire, en grappe, ou en racèmes terminaux, longs jusqu'à , généralement étroits, pubescents ou tomenteux.

Le calice cupulaire, mesurant , est densément pubescent, avec des glandes, avec des dents épaissies sous la marge.
La corolle de , est densément pubescente, de couleur blanche et à gorge jaune.

Le fruit est une capsule épaisse, comprimée, de forme elliptique, ellipsoïde à oblongue, ligneuse, mesurant , de couleur verte, densément couverte d'aiguillons épineux, longs jusqu'à environ , à base quelque peu rétrécie, et à apex obtus.
Les graines sont transversalement oblongues, mesurant , brillantes, à corps fin, de couleur blanche jaunâtre, à ailes hyalines, larges, blanchâtres, à nervures foncées.

Amphilophium crucigerum se caractérise par des fruits épineux, des vrilles très divisées, des pseudostipules de forme spatulées et des trichomes uniformément simples.

Galerie

Répartition
Amphilophium crucigerum est présent du Mexique au nord de l'Argentine et de l'Uruguay.

Écologie
Amphilophium crucigerum est un liane anémochore, plutôt commune, poussant dans les forêts de crêtes et ripicoles et la lisière des forêts de la zone côtière.
On le rencontre au Venezuela dans les forêts semi-caduques à sempervirentes de plaine ou de basse montagne, autour de  d'altitude.

L'espèce est une exotique envahissante en Australie.

Utilisation
L'extrait méthanolique de Amphilophium crucigerum contient un glycoside d'iridoïde (viridoside) ainsi que cinq glycosides de phényléthanoïde (verbascoside, isoverbascoside, forsythoside B, jionoside D et leucosceptoside B), ces derniers étant tous actifs contre le DPPH.

Protologue
En 1775, le botaniste Aublet rapporte ceci sur Bignonia crucigera L., 1753 :

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant pour Bignonia echinata Aubl., 1775 (synonyme d'Amphilophium crucigerum (L.) L.G. Lohmann, 2008) :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Bignoniaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Amphilophium crucigerum


C'est une technique permettant un abord mini invasif de la colonne vertébrale pour le traitement essentiellement des pathologies dégénératives rachidiennes.

Parmi elles, l'endoscopie biportale UBE (Unilateral Biportal Endoscopy) est une technique à double point d'entrée percutané facilitant l'abord mini invasif des régions cervical, thoracique et lombaire, permettant un geste en triangulation. Elle a été développée en Corée du Sud et est très populaire en Asie. Elle utilise un endoscope de 4 mm (longueur 120 mm) généralement orienté à 30° au niveau de la voie d'abord crâniale, sous irrigation saline continue avec les instruments habituels utilisés en chirurgie vertébrale et une voie instrumentale située en caudal.

L'UBE permet de traiter des pathologies liées à des hernies discales comprimant un racine nerveuse rachidienne, un canal rachidien rétrécie par l'arthrose comprimant les éléments neurologiques ou bien même des arthrodèses vertébrales (fusion de 2 vertèbres).

Avantages de la chirurgie Mini invasive : limitation des lésions musculaires ; préservation des facettes articulaires et complexe ligamentaire postérieur ; meilleure vision par la pression hydrostatique : aide à la dissection.

Il existe un abord interlamaire et un autre extracanalaire par exemple au niveau lombaire.

Traitement chirurgical

Endoscopie rachidienne


Kenneth Roberts ist der Nme folgender Personen:

* Kenneth Roberts (Autor) (1885–1957), US-amerikanischer Schriftsteller und Journalist
 Kenneth A. Roberts (1912–1989), US-amerikanischer Politiker

Siehe auch:
 Kenny Roberts

Kenneth Roberts


Advokat (H), dr.jur.h.c. Erik Hørlyck (f. 1943) er juridisk skribent og advokat/partner hos DAHL Advokatpartnerselskab. Siden 1974 har han udgivet over 26 juridiske lærerbøger, der har bidraget til videreudviklingen af vigtige juridiske fag, især entrepriseret, udbudsret og selskabsret. En af hans mest kendte værker er den danske monografi inden for entrepriseretten, "Syn og skøn", 4. udgave, hvis seneste udgave udkom på Jurist- og Økonomforbundets Forlag i 2011.

Erik Hørlyck har også været initiativtager til offentliggørelsen af voldgiftskendelser fra Voldgiftsnævnet for byggeri og anlæg i form af afgørelsessamlingen, der anses som et væsentligt bidrag til udviklingen af dansk entrepriseret.

Han udtaler sig også ofte som ekspert i sager om udbudsret - senest i BIOS-sagen.

Baggrund
Advokat (H), dr.jur.h.c. Erik Hørlyck blev juridisk kandidat ved Aarhus Universitet i 1968. I 1981 fik Erik Hørlyck møderet for Højesteret, og i dag er han medlem af Højesteretsskranken.

I 2008 modtog Erik Hørlyck, Dreyers Fonds Hæderspris for sit omfattende forfatterskab inden for fast ejendom og entrepriseretten. Dreyers Fonds Hæderspris tildeles hvert år en advokat og en arkitekt, der har udmærket sig inden for sit felt.

Æresdoktor
I 2015 blev Erik Hørlyck udnævnt til æresdoktor på Aarhus Universitet med begrundelsen: "Ikke alene har han omfattende praktisk juridisk erfaring, han har også en imponerende videnskabelig ballast med sig fra en flot karriere, hvor hans indsats altid har været kendetegnet ved at have et meget højt niveau, også ifølge international standard". Derfra stammer titlen dr.jur.h.c..

Denne højeste videnskabelige grad tildeles forskere, der skønnes at have gjort sig videnskabeligt fortjent. Kun én advokat har tidligere modtaget prisen, og det var Axel H. Pedersen i 1953.

Publikationer
 Tilbudsloven, 2002. 3. udgave, 2013
 Entreprenørvederlaget, 2002
 EU-udbud, 1997
 Tilvirkningskøbet, 1996
 Erhvervsdrivende virksomheder, 1994
 Entrepriseretlige noter, 1990
 Interessentskaber og konsortier, 1989. 2. udgave, 1996
 Aktie- og anpartselskaber, 1985
 Syn og skøn, 1982. 5. udgave, 2015
 Totalentreprise, 1981. 3. udgave, 2011
 Dansk andelsret, 1980. 3. udgave, 2000
 Aktieselskaber, 1974 •	Entreprise, 1973. 7. udgave, 2014
 (Medredaktør af) Kendelser om fast ejendom

References

Jurister fra Danmark
Alumni fra Aarhus Universitet
Æresdoktorer ved Aarhus Universitet

Erik Hørlyck


Câinele din Baskerville (titlu original: The Hound of the Baskervilles) este un film britanic de comedie din 1978 regizat de Paul Morrissey. Rolurile principale au fost interpretate de actorii  Peter Cook ca Sherlock Holmes și Dudley Moore ca Dr. Watson. În rolurile secundare au jucat Terry-Thomas (în ultima sa apariție pe marele ecran), Kenneth Williams și Denholm Elliott. Este bazat pe romanul Câinele din Baskerville de Arthur Conan Doyle.

Prezentare

Distribuție
 Peter Cook – Sherlock Holmes
 Dudley Moore – Doctor Watson / Mr. Spiggot / Mrs. Ada Holmes / Piano Player
 Denholm Elliott – Stapleton
 Joan Greenwood – Beryl Stapleton
 Hugh Griffith – Frankland
 Irene Handl – Mrs. Barrymore
 Terry-Thomas – Dr. Mortimer
 Max Wall – Arthur Barrymore
 Kenneth Williams – Sir Henry Baskerville
 Roy Kinnear – Ethel Seldon
 Dana Gillespie – Mary Frankland
 Lucy Griffiths – Iris
 Penelope Keith – Massage-Parlour Receptionist
 Jessie Matthews – Mrs. Tinsdale
 Prunella Scales – Glynis
 Josephine Tewson – Nun
 Rita Webb – Elder Masseuse
 Henry Woolf – Shopkeeper
 Spike Milligan – Policeman

Note

Legături externe

Vezi și
 Adaptări ale aventurilor lui Sherlock Holmes

Filme din 1978
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Paul Morrissey
Filme Atlantic Releasing Corporation
Filme de comedie din anii 1970
Filme de mister
Filme cu Sherlock Holmes
Ecranizări de romane

Câinele din Baskerville (film din 1978)


Cornwall veya Kernevekeli (Kernevekçe : Kernow), Güney Batı İngiltere'de kontluk. Bölgenin tarihi merkezleri Bodmin ve Launceston olmasına rağmen günümüzdeki yönetim merkezi Truro şehridir.

Yüzölçümü 3.563 km² nüfusu 513.528 kişidir. Bölge Birleşik Krallık'ın en fakir kontluğu olmasına rağmen yerel turizmi gelişmiştir. Cornwall bir Kelt halkı olan Kerneveklerin tarihi anavatanıdır.

Demografik özellikler
Cornwall'in nüfusu 513.527 nüfus yoğunluğu ise 144'dur. İngiltere'deki nüfus artış hızı en yüksek kontluktur (%11,2). Son yapılan nüfus sayımında halkın yalnızca % 7'sının kendini Kernevek olarak tanımlamasına rağmen Morgan Stanley tarafından yapılan araştırmalarda halkın % 44'unun kendini Kernevek olarak tanımladığı görülür.

Dil

Kernevekçe dili, Galce ve Bretonca'ya çok yakın bir dildir. 1777 yılında Dolly Pentreath'in bu dili konuşan son kişi olduğu iddia edilmesine rağmen bölgede hâlen bu dili konuşan bir nüfus bulunur (2005 yılı % 0,1). Birleşik Krallık Hükûmeti tarafından Kernevekçe Resmi Azınlık Dili olarak kabul edilmiştir ve bölgedeki pek çok okulda öğretilmektedir.

Yerel idare bölümleri

Ayrıca bakınız

Güney Batı İngiltere
Truro

Dış bağlantılar

 Cornwall Turizmi
 Cornwall Bölge Konseyi
 This is not Cornwall, This is Kernow
 Gorseth Kernow
 See Cornwall - Cornwall'dan goruntuler
 Cornish Assemblesi için kampanya
 Kelt Ligi
 Cornwall tarihi
 Cornwall Çalışmaları Enstitüsü
 Kernevekçe

Birleşik Krallık'ta NUTS 2 istatistiksel bölgeleri

Cornwall


Loretta Gaïtis, née à Paris le , est une architecte et scénographe d'expositions de nationalité française et grecque. Elle est la fille du peintre Yannis Gaïtis et de la sculptrice Gabriella Simossi.

Biographie
Elle obtient son diplôme d'architecte D.E.S.A. (Diplôme École Spéciale d'Architecture) en 1981 puis de 1983 à 1985 elle intègre l'agence d'Adrien Fainsilber (Grand prix national de l'architecture 1986) avec qui elle travaille sur la Cité des sciences et de l'industrie de la Villette.

En 1989, elle fonde avec les architectes Jacques Charrat et François Zenoni, l'agence Charrat, Gaïtis, Zenoni. La même année, Loretta Gaïtis participe au concours international du musée de l'Acropole à Athènes. Son projet sera classé dans les dix meilleurs projets, et sera primé par le ministère de la culture hellénique.

Loretta Gaïtis est spécialisée dans la scénographie d'expositions temporaires, d'aménagements permanents. Elle a réalisé 150 expositions et aménagements et elle a conçu et réalisé deux musées en Grèce dont le musée Gaïtis Simossi dans l'île d'Ios.

Elle est membre de l'Association des scénographes depuis 2007, date de la création de l'association. Elle siège au conseil d'administration de l'association.

Depuis 2016, elle est associée à Irène Charrat, architecte d'intérieur ESAT et scénographe avec laquelle elle a réalisé une trentaine d'expositions temporaires.

Loretta Gaïtis est mère de trois enfants.

Réalisations

Scénographie d'expositions

2021
Tadjikistan, au pays des fleuves d'or, Musée national des Arts asiatiques - Guimet à Paris, du 13 octobre 2021 au 10 janvier 2022
Scripts and Calligraphy : A Timeless Journey, Musée national de Riyad en Arabie Saoudite, du 16 juin au 21 août 2021
Peintres femmes, 1780 - 1830. Naissance d'un combat, Musée du Luxembourg à Paris, du 19 mai au 25 juillet 2021
Girault de Prangey photographe (1804-1892), Musée d'Orsay à Paris, du 19 mai au 11 juillet 2021
Miroir du prince. L'âge d'or du mécénat à Autin (1425-1510), Musée Rolin à Autun, du 5 juin au 19 septembre 2021
Miroir du prince. L'âge d'or du mécénat à Autin (1425-1510), Musée Vivant Denon à Chalon-sur-Saône, du 5 juin au 19 septembre 2021.

2020
Les Villes ardentes. Art, travail, révolte 1870-1914, Musée des Beaux-Arts de Caen, du 11 juillet au 22 novembre 2020

2019
Bouddha, la légende dorée, Musée Guimet à Paris, du 19 juin au 7 octobre 2019
Helena Rubinstein, l'aventure de la beauté, Musée d'Art et d'Histoire du judaïsme à Paris, du 20 mars au 25 août 2019
Marie de Roumanie, Reine et artiste, Palais du Tau à Reims, du 13 avril au 28 juillet 2019
Franz Marc, August Macke. L'aventure du cavalier bleu, Musée de l'Orangerie à Paris, du 9 mars au 15 juin 2019
Le Talisman de Sérusier, une prophétie de la couleur, Musée d'Orsay à Paris, du 29 janvier au 2 juin 2019

2018
Rodin, dessiner découper, Musée Rodin à Paris, du 6 novembre 2018 au 24 février 2019
Louis Philippe à Fontainebleau. Le Roi et l'Histoire, Château de Fontainebleau à Fontainebleau, du 3 novembre 2018 au 4 février 2019
Le Mont Saint Michel, regards numériques sur la maquette, Musée des Plans-reliefs à Paris, du 11 octobre 2018 au 14 janvier 2019
Le Talisman de Sérusier, une prophétie de la couleur, Musée de Pont-Aven à Pont Aven, du 30 juin 2018 au 6 janvier 2019 .
Amour en guerre, Historial de la Grande Guerre à Péronne, du 19 mai au 9 décembre 2018
Rodin et la danse, Musée Rodin à Paris, du 7 avril 2018 au 22 juillet 2018
Le Vin et la Musique, accords et désaccords, La Cité du Vin à Bordeaux, du 23 mars 2018 au 24 juin 2018
Cobra, la couleur spontanée, Musée de Pont-Aven à Pont Aven, du 10 mars 2018 au 10 juin 2018

2017
Secrets de bibliothèques: les souverains et leurs livres, Palais de Compiègne à Compiègne, du 6 octobre 2017 au 8 janvier 2018
Le Verre, un Moyen Âge inventif, Musée de Cluny à Paris, du 20 septembre 2017 au 8 janvier 2018
La Modernité en Bretagne. De jean-julien Lemordant à Mathurin Méheut 1920-1940, Musée de Pont-Aven à Pont Aven, du  juillet 2017 au 7 janvier 2018
Eve ou la folle tentation, Musée Rolin à Autun, du 23 juin au 15 octobre 2017
Alexandre Zinoview, le théâtre de la guerre, Historial de la Grande Guerre à Péronne, du 18 mai au 17 décembre 2017
Yvette de la Frémondière, Mairie du 6ème à Paris, du 13 au 29 avril 2017
Au-delà des étoiles, le paysage mystique de Monet à Kandinsky, Musee d'Orsay à Paris, du 14 mars au 25 juin 2017
La Modernité en Bretagne. De Claude Monet à Lucien Simon 1870-1920, Musée de Pont-Aven à Pont Aven, du 4 février au 11 juillet 2017

2016
Merci pour les restes, Musée des Beaux-Arts de Valenciennes, du 22 octobre 2016 au 19 février 2017
Frédéric Bazille, Musée Fabre à Montpelier, du 25 juin au 16 octobre 2016 et Musée d'Orsay à Paris, du 15 novembre 2016 au 5 mars 2017
L'Épopée fantastique, cycles et motos, 1820-1920, Palais de Compiègne à Compiègne, du 8 avril au 25 juillet 2016
Scènes de la vie impressionniste Manet, Renoir, Monet et Morisot, Musée des Beaux-Arts de Rouen, du 16 avril au 26 septembre 2016
Versailles et l'indépendance américaine, Château de Versailles, du 5 juillet au 2 octobre 2016

2015
Elisabeth Louise Vigée le Brun, Grand Palais à Paris, du 23 septembre 2015 au 11 janvier 2016
Napoléon  ou la légende des arts 1800-1815, Palais de Compiègne, du 24 avril au 27 juillet 2015
Sculptures Souabes de la fin du Moyen Âge, Musée de Cluny à Paris, du  avril au 27 juillet 2015
Du Nô à Mata Hari, Musée Guimet à Paris, du 15 avril au 31 août 2015
Charles de la Fosse (1636-1716), Château de Versailles, du 24 février au 24 mai 2015
L'école de Lingnan. L'Éveil de la Chine moderne, Musée Cernuschi à Paris, du 24 février au 24 mai 2015

2014
Le Japon au fil des saisons, Musée Cernuschi à Paris, du 19 septembre 2014 au 11 janvier 2015
Roman Vishniac, de Berlin à New York, 1920-1975, Musée d'art et d'histoire du Judaïsme à Paris, du 17 septembre 2014 au 25 janvier 2015
Émile Bernard (1868-1941), Musée de l'Orangerie à Paris, du 17 septembre 2014 au 5 janvier 2015
Carrier-Belleuse, le maître de Rodin, Palais de Compiègne, du 22 mai au 27 octobre 2014
Robert Mapplethorpe, Grand Palais à Paris, du 26 mars au 14 juillet 2014

2013
Antinoé à la vie, à la mode, Musée des Tissus à Lyon, du  octobre 2013 au 28 février 2014
Rodin la lumière de l'Antique, Musée Rodin à Paris, du 19 novembre 2013 au 24 février 2014 et Musée de l'Arles antique à Arles du 6 avril au  septembre 2013
La Renaissance et le Rêve, Musee du Luxembourg à Paris, du 9 octobre 2013 au 26 janvier 2014
Le Grand Atelier du Midi, Musée Granet à  Aix en Provence et Musée des Beaux-Arts à Marseille, du 13 juin au 13 octobre 2013
Les Macchiaioli : Des impressionnistes italiens ?, Musée de l'Orangerie à  Paris, du 10 avril au 22 juillet 2013

2012
Bologne et le pontifical d'Autun, Musée Rolin à  Autun, du 25 mai au 31 août 2012
Edward Lear & The Ionian islands, Museum of Asian Art à Corfu, du 12 septembre au 9 décembre 2012
La Dernière Nuit de Troie, Musée des Beaux-Arts à Angers, du 25 mai au 2 septembre 2012
Cluny 1120. Au seuil de la Major Ecclesia, Musée de Cluny à Paris, du 28 mars au 2 juillet 2012
Costas Koulentianos: The last acrobat of Modernism, Musée Benaki à Athènes, du 28 septembre 2012 au 5 janvier 2013
Tours 1500, capitale des arts, Musée des Beaux-Arts de Tours, du 17 mars au 17 juin 2012
Les Juifs dans l'orientalisme, Musée d'Art et d'Histoire du judaïsme à Paris, du 7 mars au 8 juillet 2012

2011
Gaston Fébus. Prince Soleil, 1331-1391, Musée de Cluny à Paris, du 30 novembre 2011 au 5 mars 2012
Huit Maîtres de l'ukiyo-e : Chefs-d'œuvre du Musée national d'Art Asiatique de Corfou, Maison de la culture du Japon à Paris, du 28 septembre au 17 décembre 2011
Guillaume Bodinier (1795-1872) : un peintre angevin en Italie, Musée des Beaux-Arts à Angers, du 27 mai au 18 septembre 2011
Manet, inventeur du Moderne, Musée d'Orsay à Paris, du 05 avril au 17 juillet 2011
Visions d'Égypte. Émile Prisse d'Avennes (1807-1879), Bibliothèque nationale de France à Paris, du  mars au 5 juin 2011

2010
Paris 1900. Art Nouveau et Modernisme, Tresors du Petit Palias, Musee des Beaux Arts de la Ville de Paris, Pinacothèque nationale d'Athènes à Athènes, du 22 novembre 2010 au 28 février 2011
Le Trésor brodé de la cathédrale du Puy-en-Velay. Collection Fruman, Cathédrale Notre-Dame du Puy-en-Velay
Jean-Léon Gérôme (1824-1904). L'Histoire en spectacle, Musée d'Orsay à Paris, du 19 octobre 2010 au 23 janvier 2011
Rodin : Les arts décoratifs, Musée Rodin à Paris, du 16 avril au 22 août 2010

2009
Splendeur de l'enluminure. Le roi René et les livres, Château d'Angers à Angers, du 3 octobre 2009 au 3 janvier 2010
Le Mont Athos et l'Empire byzantin. Trésors de la Sante montagne, Petit Palais à Paris, du 10 avril 2009 au 5 juillet 2009
Les marins font la mode, Musée de la Marine à Paris, du 25 février au 26 juillet 2009

2008
Masques. De Carpeaux à Picasso, Musée d'Orsay à Paris, du 21 octobre 2008 au  février 2009
Atmosphère... Le climat révélé par les glaces, Musée des Arts et Métiers à Paris, du 28 octobre 2008 au 3 mai
Hokusai 1760-1849 : L'affolé de son art, Musée national des Arts asiatiques - Guimet à Paris, du 21 mai au 4 août 2008
Gerassimos Steris, Musée Benaki à Athènes, du 23 mai au 27 juillet 2008

2007
Rodin et la photographie, Musée Rodin à Paris, du 14 novembre 2007 au 2 mars 2008
Sculpture de Vana Xenou, Jardin du Palais-Royal à Paris, du 17 octobre au 25 décembre 2007
L'Esprit de la lettre, Maison de Victor Hugo à Paris, du 26 octobre 2007 au 3 février 2008
Rodin, le rêve japonais, Musée Rodin à Paris, du 16 mai au 9 septembre 2007
Jean Cocteau et la Grèce, Musée Benaki à Athènes, du 18 mai au 29 juillet 2007

2005
Regards des photographes arabes contemporains, Institut du monde arabe à Paris, du 22 novembre 2005 au 22 janvier 2006
Livres de parole. Torah, Bible, Coran, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 9 novembre 2005 au 30 avril 2006.
Les Trésors de l'Assemblée nationale, Palais Bourbon à Paris, du 17 septembre au 29 octobre 2005

2004
Imari : Faïences et porcelaines du Japon, de Chine et d'Europe, Maison de la culture du Japon à Paris, du 26 novembre 2004 au 2 avril 2005
Agence France Presse, 1944 - 2004. Photographies, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 26 novembre 2004 au 2 avril 2005
Abraham Bosse, savant graveur. Tours, vers 1604-1676, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 20 avril au 11 juillet 2004
Le Sable : secrets et beautés d'un monde minéral, Musée d'histoire naturelle - Guimet à Lyon, du 16 février au 15 août 2004
Dessins de la Renaissance, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 24 février au 4 avril 2004

2002
Le Cardinal, la Fronde et le Bibliothécaire : les trente plus beaux livres de Mazarin, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 25 octobre 2002 au 12 janvier 2003
Gustave Le Gray 1820 - 1884, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 19 mars au 16 juin 2002

2000
Rodolphe Bresdin, 1822 - 1885, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 30 mai au 27 août 2000
Utopie : la quête de la société idéale en Occident, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 14 octobre 2000 au 27 janvier 2001

1999
Gabriella Simossi, Couvent des Cordeliers de Paris à Paris, du 6 au 29 août 1999
Tal Coat, l'énergie du blanc. Œuvres sur papier (1926-1984), Bibliothèque nationale de France à Paris, du 15 février au 2 mai 1999
Edgar Degas photographe, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 27 mai au 22 août 1999

1998
Figures du ciel et Couleurs de la Terre, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 8 octobre 1998 au 10 janvier 1999
Les Voyageurs photographes et la Société de géographie, 1850-1910, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 27 octobre au 31 décembre 1998

1997
Splendeurs persanes : manuscrits du XIIe au XVIIe siècle, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 27 novembre 1997 au  mars 1998
Ô Corsica, île de mémoire, Musée national des arts et traditions populaires à Paris, du 12 juin au 15 septembre 1997

1996
Trésors de la monnaie, Monnaie de Paris à Paris, du 25 septembre au 24 novembre 1996
Arménie entre Orient et Occident, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 12 juin au 20 octobre 1996
Anatomie de la couleur : l'invention de l'estampe en couleurs, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 27 février au 5 mai 1996
Corot (1795-1875), le génie du trait : estampes et dessins, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 29 février au 19 mai 1996

1995
Photos foraines : 1900-1960, Musée national des Arts et Traditions populaires à Paris, du 16 novembre 1995 au 31 janvier 1996
Jean de La Fontaine, Bibliothèque nationale de France à Paris, du 4 octobre 1995 au 14 janvier 1996

Architecture
En 1997 : Musée de Yannis Gaïtis à Ios (Grèce) en coréalisation avec l'architecte Jacques Charrat.
En 1993 : Fondation Jean-Marie Drot à Ios (Grèce) en coréalisation avec l'architecte Jacques Charrat.

Auteur
Auteur du catalogue raisonné de l'œuvre de Yannis Gaïtis, publié avec le concours de la fondation Ioannou F. Costopoulou en 2003.

Notes et références

Naissance en septembre 1958

Loretta Gaïtis


Die katholische Pfarrkirche St. Gertrud ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Dilkrath, einem Ortsteil von Schwalmtal im Kreis Viersen (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die dreischiffige Pseudobasilika wurde 1460 mit einem vorgesetzten, dreigeschossigen Westturm errichtet. Darin befindet sich das Eingangsportal und Maßwerkfenster. Innen ruhen Kreuzgewölbe auf Rundpfeilern. Von 1902 bis 1904 wurde sie nach Entwürfen von C. Rüdell und R. Odenthal neugotisch um ein ausladendes Querschiff und einen Staffelchor erweitert. Der Altbau wurde zum Schutz der Backsteine verputzt und farbig in Ziegelrot mit hellem Fugenstrich gefasst. Bei dem Neubau blieb der Backstein sichtbar. Die Glasgemälde im Altbau wurden 1880, die im Neubau 1904 angefertigt.

Ausstattung
Die geschnitzten Retabel der drei Altäre vom Ende des 19. Jahrhunderts wurden noch für den Altbau angeschafft. Der Taufstein aus Blaustein ist vom 15. Jahrhundert, er ist reich profiliert und mit vier Kopfmasken geschmückt. Der neugotische Metalldeckel ist kuppelförmig. Die Kirchenfenster wurden 1904 von der bekannten Kölner Glasmalereiwerkstätte Schneiders & Schmolz ausgeführt.

Orgel
Die Orgel wurde 1762 von dem Orgelbauer D. Schouten gebaut. Das Gehäuse aus Eiche ist teilweise vergoldet. Es wird von einer Figur des Königs David von 1958 bekrönt. Die Orgelempore mit einer geschnitzten neugotischen Brüstung wurde 1850 hergestellt. Das Orgelwerk wurde 1957 durch die Orgelbaufirma Seifert ergänzt. Es hat neun Register auf einem Manual. Das Pedal (C–c1) ist angehängt.

Literatur
 Dehio, Georg, Bearbeitet von Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen I Rheinland. Deutscher Kunstverlag, 2005 ISBN 3-422-03093-X

Einzelnachweise

Weblinks

 Geschichte

Dilkrath
Dilkrath, Gertrud Von Nivelles
Dilkrath, Gertrud Von Nivelles
Gertrud Von Nivelles
Dilkrath, Gertrud
Dilkrath, Gertrud Dilkrath
GdG Schwalmtal
Bauwerk in Schwalmtal (Niederrhein)
Dilkrath

St. Gertrudis (Dilkrath)


Linda Johnson (born October 14, 1953) is an American professional poker player, journalist and consultant, based in Las Vegas, Nevada.  She was inducted into the Poker Hall of Fame in 2011.

Early life
Linda Johnson was born in Long Island, New York.  Before becoming involved in poker, Johnson worked for the United States Postal Service and traveled to Las Vegas regularly to play blackjack.  Her father, a career service member, convinced her that playing poker was the best way to gamble as it was not played against the house.

Poker playing career
Johnson began playing poker in 1974 and won a World Series of Poker (WSOP) bracelet in 1997 in the $1,500 seven-card razz event.

She also appeared in the Poker Royale: Comedians vs. Pros series.

, her total live tournament winnings exceed $300,000.

Other poker activities

Johnson is known as "The First Lady of Poker", a phrase coined by Mike Sexton due to her lengthy association with the game, in particular the World Poker Tour (WPT) as she explains in the Ladies Night episode of WPT Season 6.

She worked as the publisher of CardPlayer Magazine for eight years, before selling the company to Barry Shulman. However, she still writes articles for the magazine. She also set up the Tournament Directors Association (TDA), which sets common rules for tournaments such as the WPT. She continues to be involved with the TDA by serving on the Board of Directors.

Johnson was one of the founders of the World Poker Tour and was the announcer to the studio audience for its first six seasons. In addition, she is a partner in Card Player Cruises.

In 2009, Johnson helped found PokerGives.org, a nonprofit organization that makes it easier for poker players to donate to charity.

On Monday, February 27, 2017, the World Poker Tour awarded Ms. Linda Johnson with the inaugural WPT Honors Award, representing outstanding contributions to the WPT and the greater poker community. "We are proud to present Linda Johnson with the inaugural WPT Honors Award," said Adam Pliska, CEO of the World Poker Tour. "The award represents WPT's highest honor and will serve as a lasting tradition that allows us to recognize the most important people in our industry and in the WPT's history. Linda played a unique role in helping shape the World Poker Tour, and she embodies all that the WPT stands for."

References

External links
 Interview with Linda Johnson and Jan Fisher
 PokerPages Interview
 PokerCoaching Interview
 PartTimePoker Interview
 PokerPages profile
 WPT management profile
 Card Player Cruises
 Tournament Directors Association
 Hendon Mob tournament results
 PokerGives.org
 World Poker Tour honors Linda Johnson

American poker players
World Series of Poker bracelet winners
American gambling writers
1953 births
Living people
Female poker players
Poker Hall of Fame inductees

Linda Johnson (poker player)