Güneş, Güneş Sistemi'nin merkezinde yer alan yıldız. Orta büyüklükte bir yıldız olan Güneş, tek başına Güneş Sistemi kütlesinin % 99,8'ini oluşturur. Geriye kalan kütle Güneş'in çevresinde dönen gezegenler, asteroitler, gök taşları, kuyruklu yıldızlar ve kozmik tozlardan oluşur. Gün ışığı şeklinde Güneş'ten yayılan enerji Dünya üzerindeki hayatın hemen hemen tamamının var olmasını sağlar ve Dünya'nın iklimi ile hava durumunun üzerinde önemli etkilerde bulunur.

Samanyolu Gökadasında tahmin edilen yaklaşık 200 milyar yıldızdan birisi olan Güneş'in kütlesi sıcak gazlardan oluşur ve çevresine ısı ve ışık şeklinde radyasyon yayar. Güneş, yaklaşık olarak, Dünya'nın çapının 109 katına (1,5 milyon km), hacminin 1,3 milyon katına ve kütlesinin 333 bin katına sahiptir. Yoğunluğu ise Dünya'nın yoğunluğunun ¼'ü kadardır. Güneş'in Samanyolu galaksisi etrafında yörüngesi vardır, bu yörüngede 828.000 km/s hızda hareket eder, yörüngede hareket ederken kendi sistemindeki gezegen, meteor, vs. tüm parçalar güneş ile birlikte Samanyolu etrafında dönmektedir. Bu hızı, bir uzay aracı güneş sisteminden komple çıktıktan sonra fark eder, güneş ve güneş sistemi kendisinden 1 saatte 828.000 km olarak uzaklaşacaktır. Oort bulutuna göre Güneş Sistemi'nin çapı: 15 trilyon km, 100 bin AU, yaklaşık 2 ışık yılıdır. Bize en yakın yıldızın uzaklığı: 4,3 ışık yılı. Güneş kendi ekseni etrafında saatte 7.000 km hızla döner ve bir tam turunu yaklaşık ortalama 27 günde tamamlar. Güneşin yüzey sıcaklığı 5500 °C ve çekirdeğinin sıcaklığıysa 15,6 milyon °C'dir. Güneş'ten çıkan enerjinin 2,2 milyarda 1'i yeryüzüne ulaşır. Geriye kalan enerjisi uzayda kaybolur. Güneş'in üç günde yaymış olduğu enerji, Dünya'daki tüm petrol, ağaç, doğalgaz vb. yakıta eşdeğerdir. Güneş ışınları 8,44 dakikada yeryüzüne ulaşır. Güneş, Dünya'ya en yakın yıldızdır. Çekim kuvveti Dünya yer çekiminin 28 katıdır.

Güneş yüzeyi kütlesinin %74'ünü ve hacminin %92'sini oluşturan hidrojen, kütlesinin %24-25'ünü ve hacminin % 7'sini oluşturan helyum ile Fe, Ni, O, Si, S, Mg, C, Ne, Ca ve Cr gibi diğer elementlerden oluşur. Güneş'in yıldız sınıfı G2V'dir. G2 Güneş'in yüzey sıcaklığının yaklaşık 5.780 K olduğu, dolayısıyla beyaz renge sahip olduğu anlamına gelir. Günışığının atmosferden geçerken kırılması sonucu sarı gibi görünür. Bu mavi fotonların Rayleigh saçılımının sonucunda yeteri kadar mavi ışığın kırılmasıyla geride sarı olarak algılanan kırmızılığın kalmasıdır.

Tayfı içinde iyonize ve nötr metaller olduğu kadar çok zayıf hidrojen çizgileri de bulunur. V eki (Roma rakamıyla beş) çoğu yıldız gibi Güneş'in de ana dizi üzerinde olduğunu gösterir. Enerjisini hidrojen çekirdeklerinin füzyonla helyuma dönüşmesinden elde eder ve hidrostatik denge içindedir, yani zaman içinde ne genişler ne de küçülür. Saniyede 600 milyon ton hidrojen, helyuma dönüşür. Bu da, Güneş'in her geçen saniye 4,5 milyon ton hafiflemesine yol açar. Güneş'teki füzyon olayı sonucunda kızıl kırmızımsı bir alev 15-20 bin km yükselir ve Güneş Fırtınası meydana gelir. Galaksimizde 100 milyondan fazla G2 sınıfı yıldız bulunur. Güneş, galaksimiz içinde bulunan yıldızların % 85'inden daha parlaktır, Güneş'ten daha sönük olan bu yıldızların çoğu kırmızı cücelerdir.

Güneş, Samanyolu merkezinin çevresinde yaklaşık 26.000 ışık yılı uzaklıkta döner. Galaktik merkez çevresinde bir dönüşünü yaklaşık 225-250 milyon yılda bir tamamlar. Yaklaşık yörünge hızı saniyede 220 kilometredir (+/-20 km/s). Bu da her 1.400 yılda bir 1 ışık yılıdır. Bu galaktik uzaklık ve hız bilgileri şu anda sahip olduğumuz en doğru bilgilerdir. Ancak bilimde her zaman olduğu gibi bilgi arttıkça bunlar da değişebilir.

Güneş günümüzde Samanyolu'nun daha büyük olan Kahraman kolu ve Yay kolu arasında kalan Orion kolu'nun iç kısmında, Yerel Yıldızlararası Bulut içinde yüksek sıcaklıkta dağınık gaz bölgesi olan düşük yoğunluklu yerel kabarcık içinden geçmektedir. Dünya'ya 17 ışık yılı uzaklıkta yer alan en yakın 50 yıldız içinde Güneş, mutlak kadir olarak dördüncü sıradadır. (M=4,83)

Etimoloji
Güneş kelimesi, Orta Türkçede yer alan ve aynı anlama gelen küneş sözcüğünden evrilmiştir. Bu kelime ise Eski Türkçede yer aldığı tahmin edilen ancak yazılı örneği bulunmayan, "gün ışımak, aydınlanmak" anlamındaki  *küne- sözüne +Iş ekinin eklenmesiyle türetilmiştir. Sözcüğün tarihte geçtiği en eski kaynak 1310 yılından önceye tarihlenen İbni Mühenna'nın Lugat adlı eseri olmaktadır.

Şems, güneş kelimesinin eş anlamlısı olup, Arapça şms kökünden gelen ve aynı anlama sahip şams (شمس) sözcüğünden alıntıdır. Bu sözcük Aramice/Süryanice aynı anlamdaki şimşā (שִׁמְשָׁא) sözcüğü ile eş kökenlidir. Bu sözcükler ise Akadca'da yer alan ve aynı manaya gelen şamşu, şamaş sözcüğü ile eş kökenlidir.

Yaşam çevrimi
Güneş'in yıldız gelişimi bilgisayar modellemesi ve nükleokozmokronoloji yöntemleri kullanılarak ana dizi üzerinde hesaplanan yaşının 4,57 milyar yıl olduğu düşünülmektedir.
Hidrojen moleküler bulutun hızla kendi içine çökmesi sonucu üçüncü nesil, Öbek I, T Tauri yıldızı olan Güneş'in doğduğu düşünülmektedir. Bu doğan yıldızın Samanyolu gök adasının çekirdeğinden 26.000 ışık yılı uzakta hemen hemen dairesel bir yörüngeye girdiği varsayılmaktadır.

Yıldız ana dizi üzerinde yıldız evrimi aşamasının yarı yolundadır. Bu aşamada çekirdekte oluşan nükleer füzyon reaksiyonları hidrojeni helyuma dönüştürür. Her saniye Güneş'in çekirdeğinde 4 milyon ton madde enerjiye çevrilir ve ortaya nötrinolarla radyasyon çıkar. Bu hızla günümüze kadar 100 Dünya kütlesi kadar madde enerjiye çevrilmiştir. Güneş yaklaşık olarak 10 milyar yıl ana kol yıldızı olarak yaşamına devam edecektir.

Güneş süpernova olarak patlayacak kadar fazla kütleye sahip değildir. Bunun yerine 5-6 milyar yıl içinde kırmızı dev aşamasına girecektir. Çekirdekte bulunan hidrojen yakıtı tükendikçe dış katmanları genişleyecek, çekirdeği büzüşerek ısınacaktır. Çekirdek sıcaklığı 100 MK civarına ulaştığında helyum füzyonu tetiklenecek ve karbon ile oksijen üretmeye başlayacaktır. Böylece 7,8 milyar yıl içinde gezegen bulutsu aşamasının asimptotik dev koluna girerek iç sıcaklığında oluşan kararsızlıklar nedeniyle yüzeyinden kütle kaybetmeye başlayacaktır. Güneş'in dış katmanlarının genişleyerek Dünya'nın yörüngesinin bulunduğu noktaya kadar gelmesi olasıdır ancak son zamanlarda yapılan araştırmalar, Güneş'ten kırmızı dev aşamasının başlarında kaybolan kütle nedeniyle Dünya'nın yörüngesinin daha uzaklaşacağını, dolayısıyla da Güneş'in dış katmanları tarafından yutulmayacağını önermektedir. Ancak Dünya'nın üstündeki suyun tamamı kaynayacak ve atmosferinin çoğu uzaya kaçacaktır. Bu dönemde oluşan Güneş sıcaklıklarının sonucunda 900 milyon yıl sonra Dünya yüzeyi bildiğimiz yaşamı destekleyemeyecek kadar ısınacaktır. Birkaç milyar yıl sonra da yüzeyde bulunan su tamamen yok olacaktır.

Kırmızı dev aşamasının ardından yoğun termal titreşimler Güneş'in dış katmanlarından kurtularak bir gezegensel bulutsu oluşturmasına neden olacaktır. Geride kalan tek cisim aşırı derecede sıcak olan yıldız çekirdeği olacaktır. Bu çekirdek milyarlarca yıl boyunca yavaş yavaş soğuyup beyaz cüce olarak yok olacaktır. Bu yıldız evrimi senaryosu düşük ve orta kütleli yıldızların tipik gelişim senaryosudur.

Yapısı

Güneş, G2 tipinden bir sarı cücedir. Güneş Sistemi'nin toplam kütlesinin yaklaşık %99'unu oluşturur. Güneş hemen hemen mükemmel bir küre şeklindedir, basıklığı yalnızca 9 milyonda birdir, yani kutuplararası çapı ile ekvator çapı arasında bulunan fark yalnızca 10 km.'dir. Güneş plazma hâlindedir ve katı değildir; dolayısıyla kendi ekseni etrafında dönerken kademeli olarak döner, yani ekvatorda kutuplarda olduğundan daha hızlı döner. Bu  gerçek dönüşün periyodu ekvatorda 25 gün, kutuplarda 35 gündür. Ancak Dünya Güneş'in etrafında dönerken gözlem noktamız sürekli değiştiği için Güneş'in görünür dönüşü ekvatorda yaklaşık 28 gün kadardır. Bu yavaş dönüşün merkezkaç etkisi Güneş'in ekvatorunda yüzey çekiminden 18 milyon kat daha güçsüzdür. Aynı zamanda gezegenlerden kaynaklanan gelgit etkisi Güneş'in şeklini belirgin derecede etkilemez.

Kayalık gezegenlerde olduğu gibi Güneş'in belirli sınırları yoktur. Dış katmanlarında, merkezinden uzaklaştıkça gaz yoğunluğu üstel olarak azalır. Ancak aşağıda açıklandığı gibi Güneş'in belirgin bir iç yapısı bulunur. Güneş'in yarıçapı merkezinden ışık küresinin (fotosfer) kenarına kadar ölçülür. Bu hemen yukarısında gazların önemli miktarda ışık saçamayacak kadar çok soğuk ya da çok ince olduğu katmandır. Işık yuvarı çıplak gözle görülen yüzeydir. Güneş çekirdeği toplam hacminin yüzde 10'una ama toplam kütlesinin yüzde 40'ına sahiptir.

Güneş'in içi doğrudan gözlemlenemez ve Güneş elektromanyetik ışımaya karşı opaktır. Ancak nasıl sismoloji deprem tarafından üretilen dalgaları kullanarak Dünya'nın iç yapısını ortaya çıkarıyorsa helyosismoloji de Güneş'in içinden geçen basınç dalgalarını kullanarak iç yapısını ölçmeye ve görüntülemeye çalışır. Güneş'in bilgisayar modellemesi de iç katmanları araştırmak amacıyla kuramsal bir araç olarak kullanılır.

Çekirdek

Güneş çekirdeği merkezden 0,2 Güneş yarıçapına kadar uzanır. Yoğunluğu 150.000 kg/m³ (Yeryüzünde suyun yoğunluğunun 150 katı) civarında, sıcaklığı da 13.600.000 kelvin kadardır (yüzey sıcaklığı yaklaşık 5.800 kelvindir). Yakın zamandaki SOHO (Solar and Heliospheric Observatory) misyonunun getirdiği bilgiler çekirdekte ışınsal bölgeye doğru daha hızlı bir dönme hızı olduğunu belirtmektedir. Güneş'in yaşamının çoğunda enerji, proton-proton zincirleme tepkimesi diye adlandırılan aşamalardan oluşan ve hidrojeni helyuma çeviren nükleer füzyon ile oluşur. Çekirdek, füzyon ile önemli derecede ısı oluşturulan tek yerdir. Yıldızın geri kalanı çekirdekten dışarıya doğru transfer edilen enerjiyle ısınır. Çekirdekte füzyonla oluşan tüm enerji arka arkaya gelen katmanlardan geçerek Güneş ışık küresine ulaşır ve buradan uzaya gün ışığı ve parçacıkların kinetik enerjisi olarak yayılır.

Güneş'te serbest olarak bulunan toplam ~8.9 proton (hidrojen çekirdeği) her saniye 3,4 kadarı helyum çekirdeğine dönüşür, saniyede 4,26 milyon ton madde-enerji dönüşüm oranıyla saniyede 383 yottawatt (3,83 W) ya da 9,15 megaton TNT enerji açığa çıkar. Bu aslında Güneş çekirdeğinde 0,3 µW/cm³ ya da 6 µW/kg madde gibi oldukça düşük bir enerji üretimi oranına karşılık gelir. Örneğin insan vücudu yaklaşık olarak 1,2 W/kg ısı üretir, yani bu da Güneş'in birim kütle başına milyonlarca katı demektir. Dünya üzerinde benzer parametreler kullanılarak plazma ile enerji üretilmesi tamamen mantıksız olacaktır çünkü orta kapasitede 1 GW'lık bir füzyon güç santralı bir küp mil hacminde 170 milyar tonluk plazmaya ihtiyaç duyacaktır. Dolayısıyla yeryüzünde bulunan füzyon reaktörleri, Güneş'in içindekinden çok daha yüksek plazma sıcaklıkları kullanmaktadır.

Nükleer füzyon hızı, yoğunluk ve sıcaklığa çok yakından bağlıdır, dolayısıyla çekirdekteki füzyon hızı kendi kendini düzenleyen bir dengeye sahiptir. Biraz yüksek bir füzyon hızı sonucunda çekirdek ısınarak dış katmanlara doğru hafifçe genişleyecek, füzyon hızını azaltacak ve kendini düzenleyecektir. Biraz düşük bir füzyon hızı da çekirdeğin soğumasına ve daralmasına dolayısıyla da füzyon hızının artmasına neden olacaktır.

Nükleer füzyon tepkimeleri sonucunda açığa çıkan yüksek enerjili fotonlar (kozmik, gama ve X ışınları) Güneş plazmasının yalnızca birkaç milimetresi tarafında emilir ve tekrar rastgele yönlerde çok az enerji kaybederek tekrar yayılır, bu nedenle de ışımanın Güneş'in yüzeyine ulaşması uzun zaman alır. "Foton yolculuk zamanı" 10.000 ila 170.000 yıl kadar sürer.

Konveksiyonel dış katmandan şeffaf "yüzey" ışık küreye doğru son bir yolculuktan sonra fotonlar görünür ışık olarak kaçar. Güneş'in merkezinde bulunan her gama ışını uzaya kaçmadan önce birkaç milyon görünür ışık fotonuna dönüşür. Nötrinolar da çekirdekteki tepkimelerde oluşur ama fotonların aksine nadiren madde ile etkileşime girer, dolayısıyla hemen hemen hepsi Güneş'ten hemen kaçabilir. Çok uzun yıllar, Güneş'te üretilen nötrinoların ölçümü kuramlar sonucu tahmin edilenden üç kat daha düşüktü. Bu tutarsızlık yakın zamanda nötrino salınım etkilerinin keşfiyle çözüldü. Güneş gerçekten de kuramlarca önerilen miktarda nötrinoyu açığa çıkarmakta, ancak nötrino algılayıcıları bunların üçte ikisini kaçırmaktadır. Bunun sebebi, nötrinoların kuantum sayılarını değiştirmeleridir.

Işınsal bölge
Yaklaşık 0,2 Güneş yarıçapından 0,7 Güneş yarıçapına kadar bulunan madde, çekirdekteki yoğun ısıyı dışarı doğru termal radyasyonla taşıyacak kadar sıcak ve yoğundur. Bu bölgede ısı yayımı yoktur, yükseklik arttıkça madde soğusa da sıcaklık düşümü adyabatik sapma oranından düşük olduğu için ısı yayımı oluşamaz. Isı ışınım yoluyla iletilir. Hidrojen ve helyum iyonları foton açığa çıkarır. Fotonlar diğer iyonlar tarafından emilmeden bir miktar yol alır. Bu şekilde enerji dışarı doğru çok yavaş bir hızla ilerler.

Işınsal ile ısıyayımsal bölge arasında "tachocline" adı verilen bir geçiş katmanı bulunur. Burada ışınsal bölgenin tekdüze dönüşüyle ısıyayımsal bölgenin kademeli dönüşü arasında oluşan ani değişiklik büyük bir kırılmaya neden olur.

Isıyayımsal bölge
Güneş'in dış katmanında, yani yarıçapının %70 aşağısına kadar olan bölgede plazma ısıyı dışarıya doğru ışıma yoluyla iletecek kadar yoğun ve sıcak değildir. Sonuç olarak sıcak sütunların yüzeye yani ışık küreye doğru madde taşıdığı ısı yayımı oluşur. Yüzeye çıkan madde soğuyunca tekrar ısıyayımsal bölgenin başladığı yere çökerek ışınsal bölgenin üst kısmından daha fazla ısı alır.

Isıyayımsal bölgede bulunan termal sütunlar Güneş'in yüzeyinde belirli bir iz bırakır. Güneş'in iç bölgesinin dış katmanı olan bu bölgedeki türbülanslı ısı yayımı küçük ölçekli bir dinamo yaratarak Güneş'in yüzeyinin tamamında manyetik kuzey ve güney kutuplar yaratır.

Işık küre
Işık küre, Güneş'in görünen yüzeyi, hemen altında görünen ışığa opak olduğu katmandır. Işık kürenin üzerinde görünen gün ışığı uzaya serbestçe yayılır ve enerjisi Güneş'ten uzaklaşır. Opaklıkta olan değişiklik görünen ışığı kolayca soğuran H- iyonlarının miktarlarının azalmasıdır. Buna karşın görünen ışık elektronların hidrojen atomlarıyla H- iyonu oluşturmak için tepkimeye girmesiyle oluşur. Işık küre on ile yüz kilometre arasındaki kalınlığıyla Dünya üzerinde bulunan havadan daha az opaktır. Işık kürenin üst kısmının alt kısmından soğuk olması nedeniyle Güneş ortada kenarlara nazaran daha parlakmış gibi görünür. Güneş'in kara cisim ışınımı 6.000 K sıcaklığında olduğunu gösterir. Işık kürenin parçacık yoğunluğu yaklaşık 1023 m−3'dir. Bu da Dünya hava yuvarının deniz düzeyindeki parçacık yoğunluğunun %1'i kadardır.

Işık kürenin ilk optik tayf incelemeleri sırasında bazı soğurma çizgilerinin o zamanlar Dünya üzerinde bilinen hiçbir elemente ait olmadığı anlaşıldı. 1868 yılında Norman Lockyer bunun yeni bir elemente ait olduğu varsayımını öne sürdü ve adını Yunan Güneş tanrısı Helios'tan esinlenerek "helyum" koydu. Bundan ancak 25 yıl sonra helyum yeryüzünde izole edilebildi.

Gaz yuvar

Güneş'in ışık küre üzerinde bulunan bölümlerine topluca Güneş gaz yuvarı denir.  Radyo dalgalarından görünür ışığa ve gama ışınlarına kadar olan elektromanyetik spektrumda çalışan teleskoplarlarla görünebilir ve başlıca beş bölgeden oluşur: Sıcaklık ineci, renk yuvarı, geçiş bölgesi, korona ve gün yuvarı. Güneş'in dış gaz yuvarı sayılan gün yuvarı Plüton'un yörüngesinin çok ötesine gündurguna kadar uzanır. Gündurgunda yıldızlararası ortam ile şok dalgası şeklinde bir sınır oluşturur. Renk yuvarı, geçiş bölgesi ve korona Güneş'in yüzeyinden daha sıcaktır. Sebebi tamamen kanıtlanmasa da kanıtlar Alfvén dalgalarının koronayı ısıtabilecek kadar enerjiye sahip olabileceğini göstermektedir.

Güneş'in en soğuk bölgesi ışık kürenin yaklaşık 500 km üzerindeki sıcaklık ineci bölgesidir. Sıcaklık yaklaşık 4.000 K'dir. Bu bölge karbonmonoksit ve su gibi basit moleküllerin soğurma tayflarıyla fark edilebileceği kadar soğuktur.

Sıcaklık ineci bölgenin hemen üzerinde 2.000 km kalınlığında, yayılım ve soğurma çizgilerinin egemen olduğu ince bir katman bulunur. Adının renk yuvarı olmasının nedeni, Güneş tutulmalarının başında ve sonunda bu bölgenin renkli bir ışık olarak görülmesidir. Renk yuvarının sıcaklığı yükseldikçe artar ve en üst bölgede 100.000 K'e erişir.

Işık kürenin üzerinde, sıcaklığın çok hızla 100.000 K'den bir milyon K'e çıktığı geçiş bölgesi yer alır. Sıcaklık artışının nedeni bölgede bulunan helyumun yüksek sıcaklıklar nedeniyle tamamen iyonize olarak faz geçişidir. Geçiş bölgesi kesin belirli bir yükseklikte oluşmaz. Daha çok renk yuvarıda bulunan iğnemsi ve ipliksi yapıların çevresinde bir ayça oluşturur ve sürekli kaotik bir hareket içindedir. Geçiş bölgesi yeryüzünden kolay görülmez ama uzaydan, elektromanyetik spektrumun morötesi bölümüne kadar hassas cihazlar tarafından kolayca gözlemlenebilir.

Korona hacim olarak Güneş'ten çok daha büyük olan dış gaz yuvarı katmanıdır. Korona tüm Güneş Sistemi'ni ve gün yuvarınını kaplayan Güneş rüzgârına pürüzsüzce geçiş yapar. Korona'nın Güneş yüzeyine yakın olan alt katmanlarının parçacık yoğunluğu 1014–1016 m−3'dur. Sıcaklığı birkaç milyon kelvin civarındadır.

Gün yuvarı ise yaklaşık 20 Güneş yarıçapınden (0,1 GB) Güneş Sistemi'nin en son noktasına kadar uzanır. İç sınırlarının tanımı Güneş rüzgârının süperalfvénik akışa sahip olması yani bu akışın Alfvén dalgalarının hızından daha fazla olması ile belirlenir. Bu sınırın dışındaki türbülans ya da dinamik kuvvetler Güneş koronasının şeklini etkilemez çünkü bilgi ancak Alfvén dalgalarının hızıyla yayılabilir. Güneş rüzgârı, sürekli olarak gün yuvarı boyunca dışa doğru akar, Güneş'ten 50 GB ötede gündurguna çarpana kadar Güneş manyetik alanını spiral bir şekle sokar. Aralık 2004'te Voyager 1 uzay sondasının, gündurgun olduğuna inanılan bir şok dalgası cephesini geçtiği bildirildi. Her iki Voyager sondası da sınıra yaklaştıkça daha yüksek düzeyde enerji yüklü parçacıkların varlığını kaydetti.

Kimyasal bileşimi
Güneş, atomdan büyük her nesne gibi kimyasal elementlerden oluşmuştur. Birçok bilim insanı bu elementlerin bolluklarını, gezegenlerdeki elementlerle olan bağlantılarını ve Güneş'in içindeki dağılımlarını araştırmıştır.

Element bollukları
Bazı elementlerin karakteristik kütle oranları şöyledir:
 Hidrojen: %75
 Helyum: %24
 Metaller %1

1968 yılında Belçikalı bir bilim insanı lityum, berilyum ve bor bolluklarının önceden düşünüldüğünden daha fazla olduğunu bulmuştur. 2005 yılında üç bilim insanı neon bolluğunun önceden düşünüldüğünden daha fazla olabileceğini helyosismolojik gözlemlere dayanarak önermişlerdir. 1986'ya kadar Güneş'in helyum içeriğinin Y=0,25 olduğu genel kabul görmüştü ancak bu tarihte iki bilim insanı Y=0,279 değerinin daha doğru olduğunu iddia etmiştir. 1970'lerde birçok araştırma Güneş'te bulunan demir grubu elementlerin bolluğuna odaklandı. Tek iyonlu demir grubu elementlerinin gf değerlerinin ilk 1962'de bulunmuş ve geliştirilmiş f değerleri 1976'da hesaplanmıştır. Kobalt ve mangan gibi bazı demir grubu elementlerinin bolluk tespitleri, çok ince yapıya sahip olmalarından ötürü zordur.

Element dağılımları
Güneş içinde bulunan elementlerin dağılımı birçok değişkene bağlıdır, örneğin kütleçekimi nedeniyle ağır elementler (örneğin helyum) Güneş kütlesinin merkezine yakın dururken, ağır olmayan elementler (örneğin hidrojen) Güneş'in dış katmanlarına doğru yayılır. Özellikle Güneş'in içinde helyumun dağılımı özel olarak ilgi çekmektedir. Helyumun dağılma sürecinin zamanla hızlandığı ortaya çıkarılmıştır. Güneş'in dış katmanını oluşturan ışık kürenin bileşimi, içinde bulunan döteryum, lityum, bor ve berilyum dışında, Güneş Sistemi'nin oluşumundaki kimyasal bileşime örnek olarak alınmaktadır.

Güneş döngüleri

Güneş lekeleri ve Güneş lekesi döngüsü

Uygun filtrelemeyle Güneş gözlemlendiğinde ilk dikkati çeken etrafına göre daha soğuk olması nedeniyle daha koyu gözüken belirli sınırlara sahip Güneş lekeleridir. Güneş lekeleri, güçlü manyetik kuvvetlerin ısı yayımını engellediği ve sıcak iç bölgeden yüzeye doğru enerji transferinin azaldığı yoğun manyetik etkinliğin olduğu bölgelerdir. Manyetik alan koronanın aşırı ısınmasına neden olur ve yoğun Güneş püskürtüleri ile koronada kütle fırlatılmasına neden olan etkin bölgeler oluşturur.

Güneş'in üzerinde görünür Güneş lekelerinin sayısı sabit değildir ama Güneş döngüsü denen 11 yıllık bir döngü içinde değişiklik gösterir. Döngünün tipik minimum döneminde çok az Güneş lekesi görünür ve hatta bazen hiç görünmez. Gözükenler yüksek enlemlerde bulunur. Güneş döngüsü ilerledikçe Spörer yasasının açıkladığı gibi Güneş lekelerinin sayısı artar ve ekvatora doğru yaklaşır. Güneş lekeleri genelde zıt manyetik kutuplara sahip çiftler olarak bulunur. Ana Güneş lekesinin manyetik polaritesi her Güneş döngüsünde değişir, dolayısıyla bir döngüde kuzey manyetik kutba sahip olan leke bir sonraki döngüde güney manyetik kutba sahip olur.

Güneş döngüsünün uzayın durumu üzerinde büyük etkisi vardır ve Dünya'nın iklimi üzerinde de önemli bir etki yapar. Güneş etkinliğinin minimumda olduğu dönemler soğuk hava sıcaklıklarıyla, normalden daha uzun süren Güneş döngüleri de daha sıcak hava sıcaklıklarıyla ilişkilendirilir. 17. yüzyılda Güneş döngüsünün birkaç on yıl boyunca tamamen durduğu gözlemlenmiştir; bu dönemde çok az Güneş lekesi görülmüştür. Küçük Buz Çağı ya da Maunder minimumu diye bilinen bu dönemde Avrupa'da çok soğuk hava sıcaklıklarıyla karşılaşılmıştır. Daha da önceleri benzer minimum dönemler ağaç halkalarının analiziyle ortaya konmuştur ve bu dönemler normalden daha düşük global hava sıcaklıklarıyla eşleşmektedir.

Fışkırmalar
Güneş fışkırmaları, yanan hidrojen gazının, Güneş'in magnetik alan kuvvetleri tarafından desteklenerek, taçtan dışarı yay gibi uzanmasıdır. Bazıları uzaya, saniyede 400 m hızla fırlarlar.

Olası uzun dönem döngü
Çok yeni bir teori Güneş'in çekirdeğindeki manyetik kararsızlıkların 41.000 ya da 100.000 yıllık periyotlarda değişikliklere sebep olduğunu öne sürmektedir. Bu kuram, buzul çağlarını Milankovitch döngülerinden daha iyi açıklayabilir. Astrofizik alanındaki birçok kuram gibi bu da doğrudan test edilemez.

Kuramsal sorunlar

Güneş nötrino problemi
Uzun yıllar boyunca  Dünya üzerinde tespit edilen Güneş'ten gelen nötrinoların sayısı standart Güneş modeline göre tahmin edilenin yarısı ile üçte biri arasında değişmekteydi. Bu aykırı sonuç Güneş nötrino problemi olarak bilinir. Problemi çözmek için öne sürülen kuramlar ya Güneş'in iç sıcaklığını azaltarak daha düşük bir nötrino akısını açıklamaya çalışıyordu ya da nötrinoların Güneş'ten Dünya'ya gelirken salınıma uğradığını yani varlığı tespit edilemeyen tau ve muon nötrino parçacıklarına dönüştüğünü öneriyordu. 1980'lerde nötrino akısını  olabildiğince tam olarak ölçebilmek için Sudbury Nötrino Gözlemevi ve Kamiokande gibi birkaç nötrino gözlemevi kuruldu. Bu gözlemevlerinden gelen sonuçlar sonunda nötrinoların çok küçük durak kütlesi ("rest mass") olduğunu ve gerçekten de salındıklarını gösterdi. Hatta, 2001 yılında Sudbury Nötrino Gözlemevi doğrudan üç tip nötrinoyu da tespit etmeyi başardı ve Güneş'in toplam nötrino ışıma oranının standart Güneş modeli ile uyumlu olduğunu ortaya çıkardı. Nötrino enerjisine bağlı olarak Dünya'da görünen nötrinoların üçte biri elektron nötrino tipindedir. Bu oran maddede nötrino salınımını açıklayan, madde etkisi diye de bilinen Mikheyev-Smirnov-Wolfenstein (MSW) etkisi ile tahmin edilen oranla uyumludur. Dolayısıyla problem artık çözülmüştür.

Korona ısınma problemi
Güneş'in optik yüzeyi ışık küre yaklaşık 6.000 K'lik bir sıcaklığa sahiptir. Bunun üzerinde 1.000.000 K'lik Güneş koronası bulunur. Koronanın bu aşırı yüksek sıcaklığı, ışık küreden doğrudan ısı iletimi dışında başka bir kaynaktan ısıtıldığını gösterir.

Koronayı ısıtmak için gerekli olan enerjinin ışık kürenin altında bulunan ısıyayımsal bölgedeki türbülanslı hareketten kaynaklandığı düşünülmüş ve koronanın nasıl ısındığına dair iki ana işleyiş önerilmiştir. Bunlardan birincisi dalga ısınmasıdır. Isıyayımsal bölgedeki türbülanslı hareket ses, kütleçekim ve manyetohidrodinamik dalgalar üretir. Bu dalgalar yukarı doğru hareket eder ve koronada dağılarak enerjilerini ortamdaki gaza ısı olarak verir. İkincisi ise manyetik ısınmadır. Işık küresinde hareketin sürekli olarak oluşturduğu manyetik enerji Güneş püskürtüsü gibi büyük ve buna benzer birçok küçük olayla yayılır.

Şu anda dalgaların etkin bir ısı yayma işleyişi olup olmadığı çok açık değildir. Alfvén dalgaları dışında tüm dalgaların koronaya ulaşmadan önce dağıldıkları ortaya çıkarılmıştır. Alfvén dalgaları da korona da kolayca dağılmamaktadır. Günümüzde araştırma daha çok püskürtü yolu ile ısınma işleyişine doğru yönelmiştir. Korona ısınmasını açıklamak için olası bir görüş sürekli küçük ölçekli püskürtülerdir ve hâlâ araştırılmaktadır.

Sönük genç Güneş problemi

Güneş gelişiminin kuramsal modelleri 3,8 ile 2,5 milyar yıl önce Arkeyan Devir'de Güneş'in bugünkünden % 75 daha az parlak olduğunu önerir. Bu kadar zayıf bir yıldız Dünya üzerinde su varlığını destekleyemeyeceğinden hayatın da gelişememesi gerekirdi. Ancak jeolojik kayıtlar Dünya'nın tarihi boyunca oldukça sabit bir sıcaklıkta kaldığını gösterir, hatta genç Dünya bugünden biraz daha sıcaktır. Bilim insanları arasında varılan görüş birliği genç Dünyanın atmosferinde oldukça fazla miktarda sera gazlarının (karbon dioksit, metan ve/veya amonyak) bulunması nedeniyle Güneş'ten gelen az enerjiyi atmosferde hapsettikleri fazla ısıyla dengelediğidir.

Manyetik alan

Güneş içinde bulunan tüm madde yüksek sıcaklıklardan ötürü gaz ve plazma hâlindedir. Bu nedenle Güneş ekvatorda yukarı enlemlerde olduğundan daha hızlı döner. Ekvatorda dönüş hızı 25 gün iken kutuplarda 35 günde kendi etrafında döner. Bu kademeli dönüş sonucunda manyetik alan çizgilerinin zamanla kıvrılarak manyetik alan halkaları oluşturması Güneş'in yüzeyinden patlamalarla ayrılarak Güneş lekeleri ve Güneş püskürtüleri oluşumuna neden olur. Bu kıvrılma hareketi solar dinamonun oluşmasına ve 11 yıllık Güneş döngüsü ile Güneş'in manyetik alanının yön değiştirmesine neden olur.

Güneş'in dönen manyetik alanının gezegenlerarası ortamda bulunan plazma üzerindeki etkisi gün yuvarı akım katmanını oluşturur. Bu katman farklı yönleri gösteren manyetik alanları ayırır. Gezegenlerarası ortamda bulunan plazma aynı zamanda Dünya'nın yörüngesinde Güneş'in manyetik alanının kuvvetinden de sorumludur. Eğer uzay bir vakum olsaydı Güneş'in10−4 tesla manyetik dipol alanı uzaklığın kübüyle azalarak 10−11 tesla olacaktı. Ancak uydu gözlemleri bunun 100 kat daha fazla kuvvetli olduğunu ve 10−9 tesla civarında olduğunu göstermektedir. Manyetohidrodinamik (MHD) kuram manyetik alan içindeki iletken bir akışkanın (örneğin gezegenlerarası ortam) yine manyetik alan yaratan elektrik akımları indüklediğini söyler, dolayısıyla bir MHD dinamo gibi hareket eder.

Güneş gözleminin tarihçesi

İlk çağlarda Güneş

Gökyüzü'nde bulunan parlak bir disk olan Güneş, ufuğun üzerindeyken gün, ortada yokken de gece olur kavrayışı İnsanoğlu'nun Güneş hakkındaki en temel görüşüdür. Tarihöncesi ve antik çağ dönemi kültürlerde Güneş'in bir tanrı olduğuna ya da diğer doğaüstü olaylara neden olduğuna inanılırdı. Güney Amerika'daki İnka ve günümüz Meksika'sındaki Aztek uygarlıklarının merkezinde Güneş'e tapınma bulunmaktadır. Birçok antik anıt Güneş ile ilgili fenomenlere göre yapılmıştır. Örneğin taş megalitler oldukça doğru bir şekilde gündönümünü işaret eder. En tanınmış megalitler Nabta Playa, Mısır, İngiltere'de Stonehenge'dedir. Meksika'da Chichén Itzá'da bulunan El Castillo piramidi, ilkbahar ve sonbahar ekinokslarında merdivenlerden yukarı yılanların çıktığını gösteren gölgeler verecek şekilde tasarlanmıştır. Sabit yıldızlara göre Güneş tutulum boyunca zodyaktan geçerek bir yıl içinde tam tur atıyormuş gibi görünür, dolayısıyla da Yunan gök bilimciler tarafından yedi gezegenden biri olarak sayılırdı. Haftanın günlerine de bu yedi gezegenin adı verilmiştir.

Bilimsel bakışla Güneş
Güneş hakkında ilk bilimsel açıklamayı yapan insanlardan birisi Yunan filozof Anaxagoras Güneş'in tanrı Helios'un arabası olmadığını Peloponnez'den bile büyük devasa yanan bir metal top olduğunu söylemiştir. Bu düşünce iktidardakiler tarafından sapkın olarak görülmüş, Anaxagoras bu düşünceyi öğretme girişimleri sebebiyle tutuklanmış ve ölüm cezasına çarptırılmıştır ancak Perikles'in araya girmesiyle daha sonra serbest bırakılmıştır. Dünya ile Güneş arasındaki uzaklığı tam olarak ilk hesaplayan insan 3. yüzyılda Eratosthenes olmuştur. Bulduğu 149 milyon km uzaklık günümüzde kabul edilen uzaklık ile aynıdır.

Gezegenlerin Güneş'in etrafında döndüğü kuramı Yunan Samoslu Aristarchus ve Hintler tarafından önerilmiştir. Bu görüş 16. yüzyılda Mikolaj Kopernik tarafından tekrar ele alınmıştır. 17. yüzyılın başında teleskobun bulunuşuyla Güneş lekeleri Thomas Harriot, Galileo Galilei ve diğer gök bilimcileri tarafından detaylı olarak gözlemlenebilmiştir. Galileo, Güneş lekelerinin Batı uygarlığında bilinen ilk gözlemlerini yapmış ve bunların Güneş ile Dünya arasında dolaşan küçük gökcisimleri olmadığını aksine Güneş'in yüzeyinde olduğunu varsaymıştır. Güneş lekeleri Han hanedanından beri gözlemlenmekte ve Çinli gök bilimciler tarafından yüzyıllardır kayıtları tutulmaktaydı. 1672'de Giovanni Cassini ve Jean Richer mars olan uzaklığı belirledi, dolayısıyla da Güneş'e olan uzaklığı hesap edebildiler. Isaac Newton bir prizma kullanarak gün ışığını inceledi ve ışığın birçok renkten oluştuğunu gösterdi. 1800'de William Herschel Güneş tayfının kırmızı bölümünün ötesinde kızılötesi ışımayı keşfetti. 1800'lerde Güneş'in spektroskopik incelenmesinde ilerlemeler kaydedilmiştir. Joseph von Fraunhofer tayf üstünde soğurma çizgilerinin ilk gözlemlerini gerçekleştirmiştir. Tayf üzerindeki en kuvvetli soğurma çizgilerinin adı günümüzde Fraunhofer çizgileri olarak bilinir. Güneş'ten gelen ışığı tayfı genişletildiğinde kayıp birçok renk bulunabilir.

Modern bilimsel dönemin başlarında Güneş enerjisinin kaynağı hâlâ bir bilmeceydi. Lord Kelvin, Güneş'in içerisinde barındırdığı ısıyı ışıyan, soğuyan sıvı bir nesne olduğunu önerdi. Kelvin ve Hermann von Helmholtz daha sonra enerji çıktısını açıklamak için Kelvin-Helmholtz işleyişini önerdi. Ortaya çıkan yaş tahmini jeolojik kanıtların önerdiği birkaç milyon yıldan çok daha az olan 20 milyon yıl kadardı. 1890'da Güneş tayfında helyumu keşfeden Joseph Norman Lockyer, Güneş'in oluşumu ve gelişimi için kuyruklu yıldızlara dayanan bir varsayım öne sürdü.

1904 yılına kadar kanıtlanmış bir çözüm getirilemedi. Ernest Rutherford Güneş'in enerji çıktısının iç ısı kaynağıyla devam ettirilebileceğini ve bunun da radyoaktif bozulma olabileceğini önerdi. Ancak Güneş enerjisinin kaynağı hakkındaki en önemli ipucunu sağlayan kişi ünlü kütle-enerji denkliği bağıntısı E = mc² ile Albert Einstein olmuştur.

1920'de Arthur Eddington Güneş'in çekirdeğinde bulunan basınç ve sıcaklıkların hidrojeni helyuma dönüştürecek bir nükleer füzyon tepkimesi için yeterli olduğunu, kütledeki net değişiklikten de enerji oluşacağını önermiştir. Güneş'te bulunan hidrojenin baskınlığı 1925 yılında Cecilia Payne-Gaposchkin tarafından doğrulanmıştır. Kuramsal füzyon kavramı 1930'larda astrofizikçiler Subrahmanyan Chandrasekhar ve Hans Bethe tarafından geliştirilmiştir. Hans Bethe, Güneş'in enerjisini sağlayan iki ana nükleer tepkimeyi hesaplamıştır.

1957 yeni ufuklar açan, "Yıldızlarda Elementlerin Sentezi" başlıklı bir bilimsel makale Margaret Burbridge tarafından yayımlandı Makale evrende bulunan elementlerin Güneş gibi yıldızların içinde sentezlendiğini kanıtlarıyla gösterdi. Bu açıklamalar günümüzde bilimin önemli ilerlemelerinden biri olarak sayılmaktadır.

Güneş uzay görevleri
Güneş'i gözlemlemek için tasarlanmış ilk uydular NASA'nın 1959 ile 1968 yılları arasında fırlatılan Pioneer 5, 6, 7, 8 ve 9 uzay sondalarıdır. Bu sondalar, Dünya'nınkine benzer bir uzaklıkta Güneş'in yörüngesinde kaldılar ve Güneş rüzgârı ile Güneş manyetik alanının ilk detaylı ölçümlerini gerçekleştirdiler. Pioneer 9, özellikle uzun bir zaman çalışır durumda kaldı ve 1987'ye kadar veri göndermeye devam etti.

1970'lerde Helios 1 uzay sondası ve Skylab Apollo Teleskobu bilim insanlarına Güneş rüzgârı ve korona hakkında yeni bilgiler sağladılar. ABD - Almanya ortak girişimi olan Helios 1 uzay sondası, günberi rotasında Merkür'ün yörüngesine giren bir yörüngedeydi. NASA tarafından 1973'te fırlatılan Skylab uzay istasyonunun içinde Apollo Teleskobu denen bir Güneş gözlem modülü de bulunmaktaydı. Skylab Güneş geçiş bölgesinin ve koronanın morötesi ışınımının ilk zamanlamalı gözlemlerini gerçekleştirdi. Buluşlar arasında koronodan kütle fırlatılması ve şimdilerde Güneş rüzgârıyla yakın ilişkisi olduğu bilinen korona delikleri olmuştur.

1980'de NASA tarafından Solar Maksimum uzay uydusu fırlatıldı. Bu uzay aracı yüksek Güneş etkinliği sırasında Güneş püskürtülerinde ortaya çıkan gamma ışını, X ışını ve UV ışımasını gözlemlemek için tasarlanmıştı. Ancak fırlatmadan bir iki ay sonra bir elektronik hata sonucu sonda bekleme moduna girdi ve sonraki üç yılını bu şekilde geçirdi. 1984 yılında uzay mekiği Challenger STS-41C görevi uyduyu bularak onardı. Haziran 1989'da Dünya atmosferine girene kadar Solar Maximum sondası binlerce korona görseli çekebildi.

Japonya'nın 1991'de fırlatılan Yohkoh (Günışığı) uydusu X ışını dalgaboyunda Güneş püskürtülerini gözlemledi. Sondadan gelen veriler sayesinde bilim insanları değişik tipte Güneş püskürtülerini tanımlayabildiler. Ayrıca doruk etkinlik bmlgelerinden uzakta olan koronanın da eskiden düşünüldüğünün aksine daha dinamik ve etkin olduğu ortaya çıkarıldı. Yohkoh tam bir Güneş döngüsünü gözlemledi ancak 2001'de Güneş tutulması sırasında bekleme moduna girdi ve Güneş ile olan bağlantısını yitirdi. 2005 yılında atmosfere yeniden girerken yok oldu.

Günümüze kadar en önemli Güneş uzay görevlerinden biri Avrupa Uzay Ajansı ile NASA ortak projesi olan ve 2 Aralık 1995'te fırlatılan SOHO (Solar and Heliospheric Observatory) görevidir. Başlangıcında iki yıllık bir görev için planlanan SOHO 2007 itibarıyla on yılı aşkın bir süre etkinlik göstermiştir. Çok yararlı olduğunu kanıtlamasından 2008'de fırlatılacak devam görevi Solar Dynamics Observatory planlanmıştır. Dünya ile Güneş arasında Lagrange noktasına yerleştirilen SOHO fırlatıldığından beri değişik dalgaboylarında Güneş'in görüntüsünü sürekli olarak iletmektedir. Doğrudan Güneş'i gözlemleyebilmesinin yanı sıra SOHO özellikle Güneş'in yanından geçerken yanan birçok küçük kuyruklu yıldız dahil birçok kuyruklu yıldızın keşfine yaradı.

Tüm bu uydular Güneş'i tutulum düzlemi üzerinden gözlemlemiştir, yani yalnızca ekvator bölgelerinin detayları mevcuttur. 1990 yılında Güneş'in kutup bölgelerini incelemek için Ulysses uzay sondası fırlatıldı. Önce Jüpiter'e kadar giderek burada 'sapan' etkisinden faydalanarak tutulum düzleminin üstünde bir yörüngeye oturdu. Tesadüfen çok yakından 1994 yılında Shoemaker-Levy 9 kuyruklu yıldızının Jüpiter ile çarpışmasını izleyebildi. Ulysses planlanan yörüngesine girdikten sonra Güneş rüzgârını gözlemlemeye ve yüksek enlemlerde manyetik alan kuvvetini belirlemeye başladı. Yüksek enlemlerden çıkan Güneş rüzgârının beklenenden daha düşük olarak 750 km/s hızla hareket ettiğini buldu. Ayrıca yüksek enlemlerden çıkan, galaktik kozmik ışınlar saçan büyük manyetik dalgaların varlığını keşfetti.

Işık kürede bulunan elementlerin bolluğu gün ışığı tayflarından çok iyi bilinmektedir ancak Güneş'in içinin bileşimi çok iyi anlaşılamamıştır. Bir Güneş rüzgârı örnek getirme görevi için kullanılan Genesis uzay aracı, gök bilimcilerinin Güneş maddesi bileşimini doğrudan ölçebilmesi için tasarlanmıştı. Genesis 2004 yılında Dünya'ya döndü ancak iniş sırasında paraşütlerinden biri açılmadığı için zarar gördü. Aşırı derecede zarara rağmen bazı işe yarar örnekler ele geçirildi ve analizleri devam etmektedir.

STEREO (The Solar Terrestrial Relations Observatory) görevi Ekim 2006'da fırlatılmıştır. İki eşlenik uzay aracı Güneş'in ve koronadan kütle fırlatımı gibi olayların stereoskopik fotoğrafını çekebilecek şekilde yörüngeye sokulmuşlardır.

Güneş gözlemi ve göze gelen zararlar

Günışığı çok parlaktır ve çıplak gözle kısa süreler için Güneş'e bakmak acı verici olabilir ama özel olarak normal gözler için zararlı değildir.  Güneş'e doğrudan bakıldığında gözde yıldız gibi parlamalar oluşur ve geçici olarak yarı körlüğe sebep olur. Aynı zamanda retinaya 4 milliwatt gün ışığı düşmesine, böylece retinanın hafifçe ısınarak, potansiyel olarak gözlerin zarar görmesine neden olur. UV ışınlarına maruz kalma sonucu aşamalı olarak gözün lensi yıllar sonra sararır ve katarakt oluşumuna neden olabilir. Doğrudan Güneş'e bakıldığında yaklaşık 100 dakika sonra UV kaynaklı Güneş yanığı benzeri lezyonlar retina üzerinde oluşur, özellikle morötesi ışınlar yoğun ise. Gözler yaşlı ise durum daha da kötüleşir, çünkü yaşlanan gözlerden daha fazla UV'den etkilenir.

Güneş'i dürbün gibi ışığı yoğunlaştıran optik cihazlarla izlemek eğer UV ışınları filtre edecek uygun bir filtre yoksa çok zararlıdır. Filtresiz dürbünler çıplak gözün aldığından 500 kat daha fazla enerjinin retinaya gelmesini sağlayacağından retina hücrelerinin hemen ölmesine neden olur. Öğlen güneşine filtresiz dürbünle çok kısa bir süre bakmak bile kalıcı körlüğe neden olur. Güneş'i izlemenin güvenli bir yolu teleskop kullanarak görüntüsünü bir ekrana yansıtmaktır.

Kısmî Güneş tutulmalarını izlemek zararlıdır, çünkü göz bebekleri aşırı yüksek kontrasta uyumlu değildir. Göz bebeği ortamda bulunan toplam ışık miktarına göre genişler, ortamda bulunan en parlak nesneye göre değil. Kısmî tutulmalarda gün ışığının çoğunluğu Güneş'in önünden geçen Ay tarafından engellenir ama ışık kürenin örtülmemiş kısımlarının yüzey parlaklığı normal günlerdeki ile aynıdır. Ortamın loş olması nedeniyle göz bebeği ~2 mm'den ~6 mm'ye büyür ve gün ışığına maruz kalan her retina hücresi tutulmayan normalin on katı ışık alacaktır. Bu gözlemcinin gözünde kalıcı kör noktalara neden olacak şekilde hücreleri öldürebilir ya da hücrelere zarar verebilir. Hemen acı oluşmadığı için tecrübesiz gözlemciler ve çocuklar bu zararın farkına varamaz, bir kişinin görüşünün bozulması hemen fark edilmez.

Gün doğumu ve gün batımı esnasında gün ışığı Rayleigh saçılımı ve Mie saçılımı nedeniyle azalır. Dünya atmosferinden geçerken aldığı uzun yol nedeniyle çıplak gözle rahat bir şekilde seyredilebilecek kadar sönüktür. Pus, duman, toz ve yüksek nem ışığın azalmasına yardımcı olur.

Güneş'i izlemek için kullanılan ışık azaltıcı filtreler bu nedenle tasarlanır. Uydurularak yapılan filtreler UV ve IR ışınları geçirebilir dolayısıyla yüksek parlaklık düzeylerinde göze zararlı olabilir. Teleskoplarda kullanılan filtreler lensin ya da açıklığın üzerinde olmalı ama oküler mercekte olmamalıdır. Çünkü emilen gün ışığından kaynaklanan aşırı ısı bu filtrelerin aniden çatlamasına neden olabilir. 14 numaralı kaynak camı kabul edilebilir bir Güneş filtresidir ama negatif siyah fotoğraf filmi değildir çünkü çok fazla kızılötesi ışını geçirir.

Ayrıca bakınız
 Güneş Sistemi
 Yıldız
 Kurguda Güneş

Kaynakça

G-tipi yıldızlar
Sarı cüceler
Plazma fiziği
Antik çağlardan beri bilinen astronomik cisimler

Güneş


දෙමුහුම් වාහන බලසම්ප්‍රේෂණ පද්ධති (Hybrid vehicle drivetrains) විසින් දෙමුහුම් වාහන වල එළැවුම් රෝද වෙත බලය සම්ප්‍රේෂණය

කරනු ලබයි. දෙමුහුම් වාහනයක් සතුව බහුවිධ චාලක බල සැපයුම් පවතී.

දෙමුහුම් වාහන විවිධ වින්‍යාසයන්ගෙන් (configurations) යුක්ත වේ. උදාහරණයක් ලෙස දෙමුහම් වාහනයක් පෙට්‍රෝලියම් දහනයෙන්

ශක්තිය ලබා ගන්නා අතර අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිම සහ මෝටරයක් අතර වරින් වර මාරු වෙමින් ක්‍රියාත්මක විය හැක.

විදුලියෙන් ධාවනය වන වාහන සම්බන්දව අභ්‍යන්තර දහනය සමග විද්‍යුත් සම්ප්‍රේෂණය සම්බන්ධ කිරීමේ දිගු ඉතිහාසයක් ඇත. බොහෝවිට

දුම්රිය එන්ජින් සඳහා භාවිත වන්නේ වූවද විද්‍යුත් බල සම්ප්‍රේෂණ පද්ධති ඊට උදාහරණ වේ. එසේ වුවද, ඩීසල් විද්‍යුත් බලසම්ප්‍රේෂණ පද්ධතියක දී

විද්‍යුත් බල සම්ප්‍රේෂණ පද්ධතිය යාන්ත්‍රික බල සම්ප්‍රේෂණ පද්ධතියට අතිරේක චාලක බල සැපයුම් ප්‍රභවයක් සේ ක්‍රියා කරනු වෙනුවට  එය විසින්

යාන්ත්‍රික බල සම්ප්‍රේෂණ පද්ධතිය සම්පූර්ණයෙන්ම  ප්‍රතිස්ථාපනය කෙරෙන බැවින් ඩීසල් විද්‍යුත් බල සම්ප්‍රේෂණ පද්ධතියක් දෙමුහුම් පද්ධතියක්

පිළිබඳ නිර්වචනයට අනුකූල නොවෙයි. 1930 ගණන් වලදී විදුලි රැහැන් වලින් විදුලිය ලබා දිවූ පීලි රහිත ට්‍රොලි බස් රිය ගොඩබිම දිවූ පැරණිම

දෙමුහුම් වාහන ආකාරයන්ගෙන් එකකි.  ට්‍රොලි බස් රියට බොහෝ විට අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිමක් සවිකර තිබූ අතර එයට සෘජුවම එමගින්  බස්

රිය ධාවනය කිරීම හෝ රැහැන් වලින් ස්වායත්තව විදුලිය ජනනය කිරීමට හැකියාව තිබුණි.  මේ නිසා බස්රියට මාර්ගයේ බාධාවක් පැවති තැනකදී

හෝ විදුලි රැහැන් බිඳ වැටුණු තැනක දී ද ඉදිරියට ගමන් කිරීමට හැකි විය.

බල සම්ප්‍රේෂණ පද්ධතියකට, ගබඩා වී ඇති විභව ශක්තිය පරිවර්තනය කිරීමට යොදා ගත හැකි අංගෝපාංග සියල්ල ම ඇතුළත් වේ.  බල

සම්ප්‍රේෂණ පද්ධතියක් විසින්, රසායනික, සූර්ය, න්‍යෂ්ටික හෝ චාලක යන ශක්තිය වාහනය ඉදිරියට එළැවීමට යොදවා ගත හැකි ය. පැරණම

උදාහරණය නම් රුවල් සහ හබල් යන දෙවර්ගයෙන්ම යුක්ත වූ ගැලි නැව යි.  වර්තමානයේ ප්‍රචලිත උදාහරණය විදුලි පාපැදිය යි. දෙමුහුම් වාහන

වලදී බැටරියක් සහ එයට අනුපූරක ලෙස ක්‍රියාකරන සහ බැටරිය ආරෝපණය කරන අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිමක් ද එකිනෙකට සම්බන්ධව

ක්‍රියාත්මක වෙයි.

දෙමුහුම් වාහන බලසම්ප්‍රේෂණ පද්ධති


Querejeta puede referirse a:
 Elías Querejeta Insausti presidente de la Diputación provincial de Guipúzcoa, miembro del Sindicato Nacional del Papel, Prensa y Artes Gráficas, procurador en las  Cortes Españolas.
 Elías Querejeta Gárate Productor de cine español, guionista y documentalista, futbolista de la Real Sociedad
  Gracia Querejeta,  actriz y directora de cine española.
 Josean Querejeta, exbaloncestista español, presidente del Saski Baskonia.
 José María Querejeta Alberro,  futbolista español, defensa.

Querejeta


Daniel Espartaco Sánchez (Chihuahua, 13 de noviembre de 1977) es un escritor de narrativa mexicano. En diciembre de 2011, su libro de relatos Cosmonauta fue seleccionado como uno de los mejores libros de ficción del año, según la revista Nexos. En agosto de 2012 fue incluido en el número 47 de la revista Picnic, entre los cien perfiles representativos del arte y la cultura contemporánea en México.
En diciembre de 2012, Autos usados apareció en la lista de mejores libros de Nexos de ese mismo año; el libro ganó el Premio Bellas Artes de Narrativa Colima para Obra Publicada al año siguiente, en 2013.

Obra publicada

 Los nombres de las constelaciones (2021) Dharma Books.
 Memorias de un hombre nuevo (2015) Literatura Random House.
 Autos usados (novela) (2012). Random House Mondadori.
 Cosmonauta. Dirección General de Publicaciones. Fondo Editorial Tierra Adentro. México, 2011.

Premios literarios
 Premio Nacional de Literatura Gilberto Owen 2005
 Premio Nacional de Cuento Agustín Yáñez 2009
 Premio Bellas Artes de Narrativa Colima para Obra Publicada

Referencias

Enlaces externos
 Entrevista Esquire Latinoamérica
 Mejor Ficción del 2011, según Nexos
 Entrevista El Economista
 Autores de Dharma Books

Nacidos en Chihuahua (ciudad)
Escritores de México del siglo XXI
Escritores del siglo XXI
Novelistas de México

Daniel Espartaco Sánchez


Miss Bala es una película dramática mexicana de 2011, escrita por Gerardo Naranjo con Mauricio Katz y dirigida por Gerardo Naranjo. La película se estrenó en la sección Un Certain Regard en el Festival de Cine de Cannes 2011. Fue seleccionada como la entrada de México a la Mejor Película Extranjera en edición número 84 de los Premios Oscar, pero no llegó a la lista final.

La película está ambientada en la ciudad fronteriza de Tijuana, aunque en realidad fue rodada en Aguascalientes, que se encuentra exactamente en el centro geográfico de México. De esta forma la mayoría de las locaciones de la película son localizaciones de dicha ciudad, por ejemplo, la Secretaría de Finanzas se convierte en el consulado norteamericano.

Trama

Desde la primera toma, la historia es contada a través de los ojos inocentes de Laura Guerrero (Stephanie Sigman). Una chica alta y esbelta de una familia pobre de Tijuana, que sueña con participar en un concurso de belleza con su mejor amiga Azusy (Azucena) Sus planes toman un giro desagradable en una discoteca del hampa. Laura está en el baño cuando unos hombres armados se deslizan sobre la pared y empiezan a disparar a los bailarines, dejando un baño de sangre detrás de ellos. Como testigo ocular, es secuestrada por los sicarios. Su aspecto deslumbrante quizá sea lo que le salva la vida, porque en vez de matarla, el inescrutable narcotraficante Lino (Noé Hernández) obliga a "la flaca" a unirse a su banda.

A partir de ese momento, en la película toma lugar una escalada de violencia, tensión, humo y fuego. Los señores de las pandillas parecen controlar a la policía, pero no a los agentes de la DEA estadounidense, que son sus enemigos implacables. Para salvar a su padre y su hermano, Laura accede a llevar fajos de dinero, propiedad de Lino, atados con cinta alrededor de su pequeña cintura. Ella se pasa a través de la policía fronteriza de EE.UU. y se vuela en un avión pequeño para una cita con un estadounidense (James Russo), que envía a su regreso nuevas armas y munición. Pero alguien los ha traicionado, y cuando Laura llega a Baja California, los problemas esperan por ella.

Reparto
 Stephanie Sigman, como Laura Guerrero.
 Irene Azuela como Jessica Berlanga.
 Miguel Couturier como general Salomón Duarte.
 Gabriel Cabezas como agente de Bell.
 Noé Hernández como Lino Valdez.
 Lakshmi Picazo como Azusy Ramos.
 James Russo como Jimmy.
 José Yenque como Kike Cámara.

Inspiración

Miss Bala se basa muy vagamente en el caso real de la reina de belleza Laura Zúñiga, que en 2008 fue detenida en Zapopan junto a siete presuntos narcotraficantes fuertemente armados.

Uno de los personajes de la película, un agente encubierto de la DEA llamado Enrique "Kike" Cámara, es asesinado por el narcotráfico; este personaje es una obvia referencia al agente de la DEA Enrique "Kiki" Camarena, quien de hecho fue asesinado en 1985 mientras trabajaba encubierto en México.

Recepción

Respuesta de la crítica

Tras su lanzamiento en el 2011 en el Festival de Cine de Cannes, Miss Bala ha sido aclamada por la crítica. En la página Rotten Tomatoes reporta una aprobación del 90%, sobre la base de 46 comentarios, con una puntuación media de 7,2 / 10, lo que le da a la película un "Certificado de Frescura" en el sistema de clasificación de la página web. En Metacritic, la película recibió una puntuación media de 82, basado en 14 opiniones, lo que indica "reconocimiento universal".

Referencias

Enlaces externos

Películas de 2011
Películas en español
Cine de acción de los años 2010
Películas dramáticas de los años 2010
Películas de México
Películas basadas en hechos reales
Películas sobre narcotráfico en México
Películas ambientadas en México
Películas de México presentadas para el Óscar a la mejor película internacional

Miss Bala


Aníbal Gordon (Colón, 1930 - Buenos Aires, 13 de septiembre de 1987) fue un criminal argentino que de delincuente común pasó a ser jefe del grupo parapolicial autodenominado Triple A (Alianza Anticomunista Argentina). Durante la última dictadura militar argentina (1976-1983), Gordon comandó una «patota» cuya base operativa era el centro clandestino de detención, tortura y exterminio conocido como Automotores Orletti. Murió en la cárcel, condenado por delitos de lesa humanidad.

Biografía
Fue delincuente común, miembro de la agencia de inteligencia SIDE (entre 1968 y 1984), miembro del grupo parapolicial terrorista Alianza Anticomunista Argentina (Triple A), autor de varios crímenes políticos.

En el momento de su muerte en la cárcel, Gordon había sido declarado culpable de asesinar a Silvio Frondizi (hermano del presidente Arturo Frondizi) y Rodolfo Ortega Peña. Estaba acusado por secuestros, desapariciones y asesinatos con su escuadrón de la muerte de Triple A y de operar en Automotores Orletti. También fue relacionado con la familia Puccio, responsable de cuatro secuestros extorsivos en los años ochenta.

El prontuario policial de Gordon cuenta con numerosos crímenes entre 1951 y 1972. Estuvo preso, pero fue liberado en 1973. Durante los años de la dictadura militar en Argentina fue parte de la maquinaria represiva del terrorismo de Estado. En enero de 1984, Gordon fue nuevamente detenido en las sierras de Córdoba, acusado del secuestro del activista Guillermo Patricio Kelly, que había tenido lugar el 24 de agosto de 1983 (pocos meses antes del retorno de la democracia). En octubre de 1986 fue condenado a 16 años de prisión. Murió en la cárcel de cáncer de pulmón, el 13 de septiembre de 1987.

Gordon negó haber sido el líder de la Triple A, aunque sí admitió haber trabajado en el centro clandestino de detención Automotores Orletti durante la dictadura.

Banda de secuestradores

En su banda delictiva lo acompañaron diversos secuestradores y narcotraficantes, como el corso-argentino François Chiappe,
Eduardo Ruffo (alias "el Sapo"),
Ernesto Lorenzo,
Honorio Martínez Ruiz,
César Alejandro Enciso (su mano derecha, y yerno del general Otto Paladino),
el médico Roberto Rico (hermano de Aldo Rico), muerto en sórdidas circunstancias por sus compañeros,
Marta Susana García Tezanos Pinto,
César Estanislao Albarracín,
los hermanos Escudero y hasta
los «contras» (en Nicaragua).

En 1976, Gordon se hacía llamar Silva.

Vivió en su ciudad natal, Colón (en el norte de la provincia de Buenos Aires, cerca de Pergamino).

Referencias

Enlaces externos
 «Nazis miembros de la banda de Aníbal Gordon, veteranos asesinos de los "grupos de tareas" de la dictadura; ese es el perfil de los agentes a los que la SIDE de Menem y De la Rúa les encargó investigar [en verdad, encubrir] el atentado de la AMIA», artículo en La Fogata.
 «Historias Innecesarias: Anibal Gordon».

Violadores de los derechos humanos en Argentina
Criminales de Argentina
Ladrones de arte
Fallecidos por cáncer de pulmón en Argentina
Fallecidos en Buenos Aires
Nacidos en Colón (Buenos Aires)

Aníbal Gordon


කොළඹ නගරයේ සිට කි.මී. 16 ක් ගිණිකොණ දෙසින් මහරගම නගර සභා බල ප්‍රදේශය පිහිටා තිබේ. ජනගහන හා භෞතික වර්ධනය අතින් ඉහළ වර්ධනයක් පෙන්නුම්
කරන අතර, දෙහිවල, කෝට්ටේ, නුගේගොඩ වැනි සංවර්ධිත නගර කේන්ද්‍ර කොට ගෙන ස්ථානගතවීමේ හේතුවෙන් මෙම නගරයේ සංවර්ධන විභවය තවදුරටත් වර්ධනය වෙමින් පවතී. නගරය හරහා දිවෙන හයිලෙවල් මාර්ගය මගින් කොළඹ අග නගරය මෙන්ම අධිවේගි මාර්ග පිවිසුම පිහිටා තිබිම  හේතුවෙන් අනෙකුත්  ප්‍රධාන නගර හා සම්බන්ධිකරණය කරනු ලබයි.

2002 ජනවාරි මස 10 වන දින අංක 1218/35 දරණ ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදි ජනරජයේ ගැසට් පත්‍රය මඟින් 2002.047.15 වන දින සිට මහරගම නගර සභාව සංස්ථාපනය කර ඇත. මේ වන විට නගර සභා සේවක හා නිලධාරින් ප්‍රමාණයකින් සමන්විත වී ඇත.කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ ඉතා ඉක්මනින් සංවර්ධනය කරා ලඟා වී ඇති පළාත් පාලන ආයතනයකි. ප්‍රදේශයේ ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය තත්වය ඉහලින් නංවා ගැනීමටත්, මංමාවත් හා මාර්ග අලුත් වැඩියා කටයුතු ඉතාමත් හොදින් සංවර්ධනය කිරීමටත් බල ප්‍රදේශයේ සෑම කොටසකටම විථ් පහන් සවිකිරිමත් ආදී නොයෙකුත් මහජන සේවාවන් ලබා දීමටත් මහත් සේ ඇප කැප වී සිටි.

ඉතිහාසය
1963 දී ව.කි.මී 5 කට පමණ සීමා වී සුළු නගර සභා ප්‍රදේශයක් ලෙස පැවතුන මෙම පළාත් පාලන ආයතනය 1988 වර්ෂයේදී ව.කි.මී 21 ක විශාල ප්‍රදේශයක් බවට පුළුල් වී ප්‍රාදේශීය සභාවක් බවට පත්විය.

2002 ජනවාරි 10 වැනි දින ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ අතිවිශේෂ ගැසට් පත්‍රය මගින් එවකට ස්වදේශ කටයුතු පළාත් සභා සහ පළාත් පාලන අමාත්‍යවරයාව සිටි ඇලික් අළුවිහාරේ මැතිතුමා විසින් "මහරගම නගර සභාව" යන නිල නාමය නියම කර තිබේ. එම ගැසට් පත්‍රයට අනුව ග්‍රාම නිලධාරී කොට්ඨාශ 41 කින් සමන්විත භූමි ප්‍රදේශය නගරයක් විය යුතු බවත්, එහි දක්වා ඇති සීමා පරිපාලන සීමා ලෙසත් නම්කර ඇත. 2002 අප්‍රේල් 15 දින මහරගම නගර සභවේ නිල කාලය ආරම්භ විය.

බස්නාහිර පළාතෙහි කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය තුල පිහිටා ඇති මහරගම නගර සභා බල ප්‍රදේශය වර්ග කිලෝමීටර් 39.4 ක භූමි ප්‍රමාණයකින් සමන්විත වන අතර උතුරින් හා වයඹ දිගින් කෝට්ටේ මහ නගර සභා බල ප්‍රදේශයෙන් සහ කඩුවෙල මහ නගර සභා බල ප්‍රදේශයෙන්ද නැගෙනහිරින් හෝමාගම ප්‍රාදේශීය සභා බල ප්‍රදේශයෙන්ද දකුණින් කැසබෑව නගර සභා බල ප්‍රදේශයෙන්ද බටහිරින් දෙහිවල ගල්කිස්ස මහ නගර සභා බල ප්‍රදේශයෙන්ද මායිම්ව ස්ථානගත වී ඇත.

කොළඹ නගරයේ සිට කි.මී16ක් ගිනිකොණ දෙසින් මහරගම නගර සභා බල ප්‍රදේශය පිහිටා තිබෙන අතර ජනගහනය හා භෞතික වර්ධනය අතින් ඉහළ වර්ධනයක් පෙන්නුම් කෙරේ. නගරය හරහා දිවෙන හයිලෙවල් මාර්ගය මගින් කොළඹ අග නගරය මෙන්ම සබරගමුව, ඌව වැනි පළාත් හා ප්‍රධාන නගරද සම්බන්ධීකරණය කරනු ලබයි.

2021 වර්ෂය වන විට අපේක්ෂිත ජනගහනය 253,047 වන අතර, මෙම නගරය අධි ජන ඝනත්වයකින් යුතු වාණිජ මධ්‍යස්ථානයක් හා ප්‍රධාන නේවාසික නගරයක් ලෙස හඳුනාගෙ ඇත.2014 වර්ෂයේ ජනගහනය 202,557 ක් වන අතර වරිපනම් අය කරන දේපල සංඛ්‍යාව 77,740 ක් වේ.

මෙම පළාත් පාලන ආයතනයේ වගකීම් හා කාර්යභාරය වන්නේ ජනතා තෘප්තියට හේතුවන උපරිම මට්ටමේ සේවාවක් සපයා දීමය. තුලනාත්මක හා ධරණීය සංවර්ධනයක් මගින් ප්‍රාදේශීය ජනතාවගේ ශුභ සිද්ධිය සඳහා වු අපේක්ෂාවන් ලඟා කරදීමට හා ප්‍රාදේශීය ආර්ථික සංවර්ධනය නංවාලීම සඳහා ද අවශ්‍ය වන්නා වු යටිතල පහසුකම් සපයා දීම මගින් බල ප්‍රදේශයේ ජනතාවගේ ජීවන තත්වය හා ඔවුන්ගේ භෞතික වටපිටාවද වර්ධනය කරලීම නගරසභාවේ  අභිමතාර්ථය වන්නේය.

සේවාවන්

සෞඛ්‍ය අංශය

 බල ප්‍රදේශයේ කසල එකතු කිරීම
 කසළ කළමනාකරණය
 පරිසර බලපත්‍ර නිකුත් කිරීම හා අළුත් කිරීම
 ගලි බවුසර් මගින් පූතීක ටැංකි පිරිසිදු කිරීම
 ආයුර්වේද ප්‍රතිකාර ලබාදීම
 දන්ත වෛද්‍ය සායනය

ආදායම් අංශය

 නොපවරා ගැනීමේ සහතිකය
 වරිපනම් හිමිකාරිත්වය වෙනස් කිරීම(ඇස්තැරැක්ක A.T.D)
 වරිපනම් බදු ගෙවීම
 ව්‍යාපාර/කර්මාන්ත බදුගෙවීම
 වෙලද බලපත්‍ර ලබාදීම
 සමාජ ශාලා බලපත්‍ර ලබාදීම
 පා පැදි බලපත්‍ර/සංදර්ශන බලපත්‍ර
 ප්‍රචාරක දැන්වීම්
 ක්‍රීඩා පිටියක් වෙන් කිරීම/නගරශාලා/ ප්‍රජා ශාලා වෙන් කිරීම
 ආදාහනාගාර වෙන් කිරීම/සුසාන භුමි වෙන් කිරීම
 සුසානභුමි තුල සිහිවටන ඉදිකිරීම

බදු මුදලින් ලබාදෙන සේවාවන්

 ග්‍රාමීය මාර්ග සංවර්ධනය හා නඩත්තුව
 මහජන සෞඛ්‍යය හා ආරක්ෂාව
 ළමා හා මාතෘ සායන
 වීථී ආලෝක කරණ කටයුතු
 ආයුර්වේද සේවා
 පෙර පාසල්
 සෞන්දර්ය අධ්‍යාපන සේවා
 වෘත්තීය පුහුණු පාඨමාලා
 පොදු වෙළදපොල හා සති පොල සංවර්ධන කටයුතු
 පොදු සුභසාධක කටයුතු සැලසීම
 වෙළඳ බලපත්‍ර නිකුත් කිරීම

ගොඩනැගිලි හා කර්මාන්ත අංශය

 ඉඩම් අනු බෙදීම අනුමත කිරීම.
 පිඹුරුපත් අනුමත කිරීම
 ගොඩනැගිලි සැලසුම් අනුමත කිරීම.
 ගොඩනැගිලි සංවර්ධන බලපත්‍රයේ කාලය දීර්ඝ කිරීම.
 අනුකූලතා සහතික නිකුත් කිරීම.
 මායිම් තාප්ප සහ රැඳවුම් බැමි සැලසුම් අනුමත කිරීම.
 අනුමත කිරීම් පිළිබඳ පැමිණිලි
 අනතුරුදායක ගස් සම්බන්ධ පැමිණිලි
 මහජන පැමිණිලි

පුස්තකාලයේ සේවාවන්

 මහරගම ප්‍රධාන කාර්යාලය
 රුක්මලේ
 මාදිවෙල
 කොට්ටාව කුලසෙවනමහරගම නගර සභා බල ප්‍රදේශය තුල පුස්තකාල 4 කි.යන ස්ථානයන්හී පවත්වාගෙන යමින් පහත සේවාවන් ලබාදෙනු ලබයි.

 පුස්තකාල සාමාජිකත්වය ලබා දීම
 ජංගම පුස්තකාල සේවා
 සාමාජිකත්වය අළුත් කිරීම.
 අධ්‍යයන කටයුතු සඳහා ඉඩපහසුකම් ලබා දීම

සංවර්ධන අංශයේ සේවාවන්

 ප්‍රජා මණ්ඩල ලියාපදිංචි කිරීම
 මහජන පැමිණිලි සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීම
 මාර්ග පවරා ගැනීම්
 ආයතනයේ ඵලදායීතා ප්‍රවර්ධනයම.

වෙනත් සේවාවන්

 පෙර පාසැල්
 මහරගම ප්‍රධාන කාර්යාලය
 රුක්මල්ගම
 මිරිහාන
 දෙල්ගහවත්ත
 ආයුර්වේද සේවාවන්
 දන්ත සායනය
 ආදාහනාගාර 09 ක් මගින් සේවාව සපයනු ලබයි
 ගමට සෙත සදමින් ප්‍රජා මණ්ඩල හා ප්‍රජා ශාලා පවත්වාගෙන යාම හා සම්බන්ධීකරණය
 ප්‍රජා පුහුණු වැඩසටහන්
 සිසිල උයන පුහුණු මධ්‍යස්ථානය

ප්‍රජා පුහුණු වැඩසටහන්

 සිසිල උයන ස්වයං රැකියා පුහුණු පාඨමාලාව

මහරගම නගර සභා බල ප්‍රදේශයේ පාසල් හැර ගිය හා රැකියා විරහිත කාන්තාවන් සවිබල නැන්වීම හා ඔවුන්ගේ ආර්ථිකය ශක්තිමත් කිරීම පදනම් කරමින්  ස්වයං රැකියා පුහුණු අත්වැල ව්‍යාපෘතියක් මහරගම නගර සභාව මඟින් පවත්වනු ලබයි. මෙම පාඨමාලාව නොමිලේ පවත්වනු ලබන අතර පාඨමාලා අටකින් සමන්විත වේ.

 අත්කම් පුහුණු පාඨමාලාව
 තිරරෙදි හා පැච්වර්ක් පුහුණු පාඨමාලාව
 රූපලාවන්‍ය පුහුණු පාඨමාලාව
 කේෂාලංකාරණ පුහුණු පාඨමාලාව
 රෙදි පින්තාරු පුහුණු පාඨමාලාව
 මැහුම් පුහුණු පාඨමාලාව
 පාවහන් නිෂ්පාදන පුහුණු පාඨමාලාව
 බෑග් නිෂ්පාදන පුහුණු පාඨමාලාව

2. වෘත්තිය පුහුණු පාඨමාලාව -මහරගම නගර සභාව

යොමු
http://maharagama.uc.gov.lk

මහරගම නගර සභාව


يحيى الحيمي ممثل يمني، اشتهر بأدوار الكوميديا إلى جانب غيرها من الأدوار التي كان يكسبها ثوبا كوميديا حتى ولو كان فيها شر، اشتهر بأدائه الطبيعي بلهجة يمنية صافية.

عن حياته

الفنان يحيى الحيمي من مواليد 1960م محل «السادة» عزلة «الجدعان» بمديرية الحيمة الداخلية، محافظة صنعاء، متزوج وأب لثلاثة ذكور وخمس اناث.
التحق بالمسرح الوطني في العام 1978 وكان أول عمل مسرحي يشارك فيه هو مسرحية الحارس لتتوالى بعدها أعماله المسرحية في المسرح اليمني، له العديد من المشاركات العربية والدولية مثل الأسبوع الثقافي اليمني في الكويت في العام 1980، وكان أول عمل تلفزيوني له في العام 1979 مسلسل «حكاية في مثل» ومسلسل «شهريار» و«ضاح اليمن» و«نجوم الحرية» و«الإعصار».
اشتهر في المسلسل الكوميدي الاجتماعي «كيني ميني» حيث مثل الحيمي في جميع الأجزاءالثلاثة الأولى وكذا في جزئيه الرابع والخامس، بالإضافة إلى دوره في «عيني عينك» ومسلسل «شر البلية» و«همي همك» بالإضافة لعديد من المسرحيات التي شهدت على إبداعه في مجال الفن والتمثيل وخصوصاً في الكوميديا والدراما الاجتماعية التي لامست هم المواطن العادي وظروفه المعيشية والعديد من الأعمال الاذاعية المتنوعة.

أعمال

مسلسلات

 حكاية في مثل
 وضاح اليمن
 ورقة
 نجوم الحرية
 كيني ميني
 عيني عينك
 شر البلية
 همي همك

مسرحيات

 الحارس
 رسالة إلى سيف
 الفأر في قفص الاتهام
 علمي علمك

وفاة الفنان يحيى الحيمي
توفي الفنان يحيى الحيمي في صبيحة يوم الأربعاء الخامس عشر من مايو 2013 في المستشفى العسكري بصنعاء بعد إصابته بذبحة صدرية حيث مكث في المرض ما يقارب العشرة أيام وتم تشييع جثمانه إلى مقبرة في شارع مأرب بالعاصمة صنعاء في اليوم التالي لوفاته.

ممثلون يمنيون
مواليد 1379 هـ
مواليد 1960
وفيات 1434 هـ
وفيات 2013
ممثلو تلفزيون يمنيون
ممثلو مسرح يمنيون

يحيى الحيمي


An Scleria lagoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Scleria lagoensis in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. l. canaliculatotriquetra
 S. l. lagoensis

Mga kasarigan

Scleria

Scleria lagoensis


රංගනය
ජීවන් කුමාරතුංග (ජගත්)
නදීකා ගුණසේකර (වසන්ති සහ සමන්ති)
ශෂී විජේන්ද්‍ර (සමන්)
තිස්ස විජේසුරේන්ද්‍ර (වීරබාහු)
සෝනියා දිසානායක (වීරබාහු මහත්මිය)
මැණික් කුරුකුලසූරිය (යසෝධරා)
මාක් සැම්සන් (ෂර්ලි)
නිහාල් සිල්වා (චාලි)
තලතා ගුණසේකර
විල්සන් කරුණාරත්න
සරත් සිල්වා
දොන් බොස්කෝ
සනත් ඉඹුලමුරේ

ගීතයන්
ගීත ප්‍රබන්ධය - තිලක් වේහැල්ල, බර්නාඩ් ජයතුංග
පාවේ පැතුම් මාළිගා - ලතා වල්පොල, විල්බට් ඇන්තනි
නිල් මානෙල් මල් - ලතා වල්පොල, ග්‍රේෂන් ආනන්ද

නිෂ්පාදනය
සහාය අධ්‍යක්ෂණය සහ නිෂ්පාදන කලමනාකරණය - බර්නාඩ් ජයතුංග
කැමරා සහාය - සංස්කරණය - සේනක නවරත්න
අංග රචනය - ජී. ඩී. නන්දසේන
සටන් අධ්‍යක්ෂණය - සරත් ද සිල්වා
නැටුම් අධ්‍යක්ෂණය - මල්ලිකා කීර්ති, මෝහන් කුමාර්
ශබ්ද පරිපාලනය - කේ. සුබ්‍රමනියම්
රසායනාගාර කටයුතු - එස්. තිරනාවුකරසු, වී. සිවදාසන්
නිශ්චල ඡායාරූප - තිලක් වේහැල්ල
නාමාවලිය - ඒ. ඩී. රංජිත් කුමාර

ප්‍රදර්ශනය - අශෝකා - ග්‍රෑන්ඩ්පාස්, ඕඩියන් - ගල්කිස්ස, කුවින්ලන් - නුගේගොඩ , රත්නාවලී - ජාඇල, පබ්ලික් හෝල් - ගම්පහ, ජෝති - රත්නපුරය, ජයමිණි - පානදුර, වේල්ස් - මහනුවර, ප්‍රිස්කා - කළුතර, සිනෙක්ස්පෝ - කුරුණෑගල, ෂැම්රොක් - වෙන්නප්පුව, එස්. කේ. සිනමා - මාතර, මංගලා - කොස්වත්ත, රුවනි - කඩවත

ඔබ මට විශ්වාසයි


An Baloskion tetraphyllum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jacques-Julien Houtou de La Billardière, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Barbara Gillian Briggs och Lawrence Alexander Sidney Johnson. An Baloskion tetraphyllum in nahilalakip ha genus nga Baloskion, ngan familia nga Restionaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 B. t. meiostachyum
 B. t. tetraphyllum

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Baloskion

Baloskion tetraphyllum


Solomon Porcius Sharp (Abingdon, 22 de agosto de 1787 – Frankfort, 7 de novembro de 1825) foi um advogado e político americano que trabalhava como procurador-geral de Kentucky e membro do Congresso dos Estados Unidos e da Assembleia Geral de Kentucky. Seu assassinato cometido por Jereboam O. Beauchamp em 1825 é conhecido como a Tragédia de Beauchamp-Sharp ou "A Tragédia de Kentucky".

Sharp começou sua carreira política representando o Condado de Warren, na Câmara dos Representantes de Kentucky. Trabalhou brevemente durante a Guerra Anglo-Americana de 1812, depois voltou para Kentucky e foi eleito para a Câmara dos Representantes dos Estados Unidos em 1813. Foi reeleito para um segundo mandato, embora seu apoio a um projeto de lei controverso sobre os salários dos legisladores tenha custado sua cadeira em 1816. Aliado ao partido Relief Party, voltou para a Casa de Kentucky em 1817; em 1821, aceitou a nomeação do governador John Adair para o cargo de procurador-geral de Kentucky. O sucessor de Adair, Joseph Desha, o renomeou para esta posição. Em 1825, Sharp renunciou ao cargo de procurador-geral para retornar ao Kentucky House.

Em 1820, surgiram rumores de que Sharp era pai de um filho bastardo natimorto com Anna Cooke, filha de um fazendeiro. Sharp negou a acusação e os efeitos políticos imediatos foram mínimos. Quando as acusações foram repetidas durante a campanha de Sharp para a Assembleia Geral de 1825, os oponentes divulgaram a alegação de que a criança era mulata. Se Sharp fez tal afirmação, ou se foi um boato iniciado por seus inimigos políticos, permanece a dúvida. Jereboam Beauchamp, que se casou com Cooke em 1824, vingou a honra de sua esposa esfaqueando Sharp mortalmente em sua casa na manhã de 7 de novembro de 1825. O assassinato de Sharp inspirou obras de ficção, principalmente a peça inacabada de Edgar Allan Poe, Politian, e o romance de Robert Penn Warren, World Enough and Time (1950).

Vida pessoal
Solomon Sharp nasceu em 22 de agosto de 1787, em Abingdon, no Condado de Washington, em Virgínia. Ele era a quinta criança e terceiro filho do capitão Thomas e Jean (Maxwell) Sharp, uma escocesa. Pela árvore genealógica, era tataraneto de John Sharp, arcebispo de York. Seu pai, Thomas Sharp, era um veterano da Guerra Revolucionária, participando da Batalha de King's Mountain. A família mudou-se brevemente para a área perto de Nashville, em Tennessee; e para a Carolina do Norte, antes de morar permanentemente por volta de 1795 em Russellville, no Condado de Logan, onde viviam em uma cabana de toras perto do rio Muddy.

Sharp "[frequentou intermitentemente] uma das academias do condado de Logan" durante sua infância; as escolas do condado de Logan eram primitivas na época. Como esteve atento na leitura dos textos jurídicos, ingressou na ordem dos advogados em 1806. Posteriormente, abriu um consultório em Russellville, mas logo se mudou para a sede mais movimentada do Condado de Warren em Bowling Green, que tinha 154 residentes em 1810. Ele se engajava na especulação financeira de terras, às vezes em parceria com seu irmão, Dr. Leander Sharp.

Casamento e família
Depois de se estabilizar profissionalmente, em 17 de dezembro de 1818, Sharp, aos 31 anos, casou-se com Eliza T. Scott, filha de um médico que trabalhou como oficial na Guerra de 1812. Ela era de Frankfort e estava acima de seu marido na posição social. Ambos tiveram três filhos juntos. Posteriormente, transferiu-se com a família para a capital do estado de Frankfort em 1820 para iniciar sua carreira política.

Carreira política
Em 1809, Sharp foi eleito para representar o Condado de Warren na Câmara dos Deputados de Kentucky. Durante seu mandato, apoiou a eleição legislativa de Henry Clay para o Senado dos Estados Unidos, a criação de uma loteria estadual, além de uma academia no Condado de Barren. Esteve em vários comitês e, por um tempo, atuou como presidente interino da casa durante a segunda sessão da Assembleia Geral. Sua reeleição ocorreu em 1810 e 1811. Durante a sessão de 1811, Sharp trabalhou com Benjamin Hardin para garantir a aprovação de um projeto de lei para garantir que oficiais do estado e advogados não se envolvessem em duelos. Além disso, também se opôs a uma medida que permitia um tratamento mais severo aos escravos.

O serviço político de Sharp foi interrompido pela Guerra Anglo-Americana de 1812. Em 18 de setembro de 1812, se alistou como soldado raso na milícia de Kentucky, servindo sob o comando do tenente-coronel Young Ewing. Doze dias depois, em rápida ascensão até para a milícia, foi promovido a major e passou a integrar o quadro de Ewing. A unidade de Ewing foi colocada sob o comando do general, Samuel Hopkins, durante sua expedição ineficaz contra o Shawnee. No total, a expedição durou quarenta e dois dias e nunca enfrentou o inimigo. Sharp reconheceu o valor de um registro de serviço militar na política de Kentucky, no entanto; acabou sendo promovido ao posto de coronel.

Representante dos Estados Unidos
Em 1812, Sharp foi eleito para o Décimo Terceiro Congresso como membro da Câmara dos Representantes dos Estados Unidos e ocupou seu cargo aos 25 anos, o mínimo para a eleição. Alinhando-se com o chamado falcão da guerra, defendeu a decisão do presidente James Madison para liderar o país na guerra e apoiou uma proposta de oferecer  de terra para qualquer desertor britânico. Sharp também "[denunciou apaixonadamente] a obstrução federalista do esforço de guerra". Em um discurso em 8 de abril de 1813, se opôs à indenização para os fraudados no escândalo da terra Yazoo no Mississippi. Aliou-se a John C. Calhoun, da Carolina do Sul, em apoio ao Segundo Banco dos Estados Unidos.

Sharp foi reeleito para o Décimo Quarto Congresso, durante o qual atuou como presidente do Comitê de Reivindicações de Terras Privadas. Apoiou a polêmica Lei de Compensação de 1816 patrocinada pelo colega Kentuckiano Richard Mentor Johnson. A medida, que pagava aos congressistas um salário fixo em vez de pagá-los diariamente pelos dias em que estavam em sessão, era impopular entre os eleitores de seu distrito. Quando a próxima sessão do Congresso foi aberta em dezembro de 1816, Sharp reverteu sua posição e votou pela revogação da lei, mas o estrago já estava feito, uma vez que perdeu sua cadeira na Câmara nas eleições posteriores.

Em 1817, Sharp foi novamente eleito para a Câmara dos Representantes de Kentucky. Durante seu mandato, apoiou medidas de melhorias internas, mas se opôs à criação de um conselho estadual de saúde e à proposta de abrir as terras devolutas do estado para viúvas e órfãos de soldados mortos na Guerra de 1812. Mais notavelmente, apoiou a criação de 46 novos bancos no estado e propôs um imposto sobre as agências do Banco dos Estados Unidos nas cidades de Lexington e Louisville.

Acusações de filho bastardo

Em maio ou junho de 1820, Anna Cooke, filha solteira de um fazendeiro de quase 30 anos, afirmou que Sharp era o pai de seu filho bastardo; Sharp negou sua afirmação. Dizia-se que a criança natimorta tinha pele escura, e alguns especularam que era um mulato, com um pai negro. Após a morte de seu pai e a venda de sua plantação no condado de Fairfax, na Virgínia, Cooke mudou-se com sua mãe e irmãos para o condado de Warren entre 1805 e 1810, quando ela pode ter conhecido Sharp. Além de perder a criança, Cooke sofreu a morte de três de seus cinco irmãos entre 1818 e 1821.

O escândalo logo diminuiu para Sharp, já que Anna tinha a reputação de "uma livre-pensadora, leitora de ficção romântica e libertina". Embora os oponentes políticos de Sharp continuassem a chamar a atenção para seu suposto filho em campanhas futuras, sua reputação permaneceu praticamente imaculada.

Procurador-geral de Kentucky
Em 1821, Sharp iniciou uma campanha para uma cadeira no Senado de Kentucky. Seu oponente, o advogado John U. Waring, era um homem notavelmente violento e contencioso, frequentemente no tribunal por causa de altercações; em 1835, atirou e matou o advogado Samuel Q. Richardson.

Waring enviou duas cartas ameaçadoras a Sharp e, em 18 de junho de 1821, publicou um folheto atacando o personagem de Sharp. Cinco dias depois, Sharp parou de fazer campanha para a cadeira no Senado. Aceitou uma nomeação do governador John Adair para o cargo de procurador-geral de Kentucky. A indicação de Sharp foi unanimemente confirmada pela legislatura em 30 de outubro de 1821.

Sharp assumiu o cargo em um momento crítico da história de Kentucky. Ainda se recuperando do pânico financeiro de 1819, os políticos estaduais se dividiram em dois campos: aqueles que apoiavam a legislação favorável aos devedores (o Relief Party) e aqueles que favoreciam a proteção dos credores (normalmente chamados de Anti-Reliefers). Sharp se identificou com o Relief Party, assim como o governador Adair.

Na eleição presidencial de 1824, Sharp afastou parte de seu eleitorado ao apoiar seu ex-colega da Câmara John C. Calhoun, em vez do filho favorito de Kentucky, Henry Clay. Quando ficou claro que a oferta de Calhoun fracassaria, Sharp deu seu apoio a Andrew Jackson. Trabalhou como secretário de uma reunião de apoiadores de Jackson em Frankfort em 2 de outubro de 1824.

Depois que o mandato do governador Adair encerrou em 1825, foi sucedido por outro membro do Partido Anti-Relief, o general Joseph Desha. Desha e Sharp foram colegas no Congresso, e Desha escolheu novamente Sharp como procurador-geral. A facção Relief na legislatura aprovou várias medidas favoráveis aos devedores, mas o Tribunal de Apelações de Kentucky considerou como inconstitucionais. Incapazes de reunir os votos para remover os juízes hostis do Tribunal de Apelações, os membros da Relief Party, na Assembleia Geral, aprovaram uma legislação para abolir todo o tribunal e criar um novo, que o governador Desha prontamente abasteceu com juízes simpáticos. Por um tempo, dois tribunais reivindicaram autoridade como tribunal de último recurso de Kentucky; este período foi referido como a controvérsia Old Court-New Court.

O papel de Sharp no plano do Relief Party de abolir o antigo tribunal e substituí-lo por um novo tribunal mais favorável não é verídico. Os historiadores acreditam em seu envolvimento no caso, uma vez que tratava-se do principal consultor jurídico do governo. Além disso, é conhecido por ter emitido a ordem para o antigo escrivão do tribunal, Achilles Sneed, entregar seus registros ao novo escrivão do tribunal, Francis P. Blair. Ao praticar como procurador-geral do estado perante o Novo Tribunal, excluindo o Antigo Tribunal, Sharp forneceu-lhe uma medida de legitimidade.

Em 11 de maio de 1825, Sharp foi escolhido para representar o governo Desha nas boas-vindas ao Marquês de Lafayette, um herói da Revolução Americana, em Kentucky. Em um banquete em homenagem a Lafayette três dias depois, Sharp brindou ao convidado de honra: "O povo: a liberdade sempre estará segura em sua guarda sagrada." Logo após este evento, Sharp renunciou ao cargo de procurador-geral, provavelmente porque os defensores do Partido Anti-Relief pensaram que a atuação política dele seria mais útil como membro da Assembleia Geral.

A base aliada do partido Anti-Relief indicaram o ex-senador John J. Crittenden para uma das duas cadeiras atribuídas ao condado de Franklin na Câmara estadual. O Relief Party respondeu com Sharp e Lewis Sanders, um proeminente advogado da área. Durante a campanha fortemente contestada, John U. Waring e Patrick Henry Darby, um especulador de terras, disseram que a vida de Sharp estava em risco se ele ganhasse. Os oponentes reviveram as acusações do filho bastardo de Sharp. Também foi alegado que Sharp alegou que a criança era mulata e disse que tinha um certificado da parteira de Cooke nesse sentido; se Sharp fez essa afirmação pode nunca ser conhecido com certeza. Apesar da polêmica, Sharp obteve o maior número de votos na eleição, vencendo por 69 de um total de  votos expressos no condado.

Assassinato e consequências

Nas primeiras horas de 7 de novembro de 1825, dia em que a Assembleia Geral abriria sua sessão, um homem bateu na porta da residência de Sharp. Quando Sharp abriu a porta, o visitante o agarrou com a mão esquerda e usou a direita para esfaqueá-lo no coração com uma adaga envenenada. Sharp morreu por volta das duas horas da manhã. Depois de permanecer no estado no Hall da Câmara dos Representantes, foi enterrado no Cemitério de Frankfort.

Por causa da amargura da campanha e do momento do assassinato, aumentaram as especulações de que Sharp havia sido morto por um membro da facção Anti-Relief. Por algum tempo, correram rumores de que Darby estava implicado em sua morte. O rival político de Sharp, John J. Crittenden, tentou atenuar tais acusações apresentando pessoalmente uma resolução condenando o assassinato e oferecendo uma recompensa de  dólares pela captura do assassino. Os curadores da cidade de Frankfort adicionaram uma recompensa de  dólares, e uma recompensa adicional de  dólares foi levantada de fontes privadas. Na sessão de 1825 da Assembleia Geral, uma medida para separar o condado de Sharp do Condado de Muhlenberg morreu no plenário devido à política tumultuada da sessão.

Beauchamp foi julgado e condenado pelo assassinato de Sharp em 19 de maio de 1826. Sua sentença – execução por enforcamento – seria realizado em 16 de junho daquele ano. Beauchamp solicitou a suspensão da sentença para que pudesse escrever uma justificativa de suas ações, isto é, continuou afirmando que tratava-se de uma vingança pela honra de sua esposa. O pedido foi atendido, permitindo que Beauchamp concluísse seu livro, The Confession of Jereboam O. Beauchamp: who was hanged at Frankfort, Ky., on the 7th day of July, 1826, for the murder of Col. Solomon P. Sharp. Após duas tentativas de suicídio com sua esposa, que morreu como resultado do segundo incidente, Beauchamp foi enforcado por seu crime em 7 de julho de 1826. A obra Confession, de Beauchamp, foi publicada em 1826. Algumas edições incluíam The Letters of Ann Cook como um apêndice. Os historiadores contestam se Cooke foi seu autor.

No ano seguinte, o irmão de Sharp, Dr. Leander Sharp, escreveu Vindication of the Character of the Late Col. Solomon P. Sharp para defendê-lo das acusações contidas na confissão de Beauchamp. Em Vindication, o Dr. Sharp retratou o assassinato como um assassinato político: ele nomeou Patrick Darby, um partidário da facção Anti-Relief, como co-conspirador com Beauchamp, um forte Anti-Relief. Darby ameaçou processar Sharp se fosse publicado seu Vindication; e Waring ameaçou matá-lo. Atendendo a essas ameaças, Sharp não publicou seu trabalho; todos os manuscritos existentes permaneceram em sua casa, onde foram descobertos muitos anos depois durante uma reforma.

Na cultura popular
Os eventos inspiraram inúmeras obras de ficção, drama e história:

 Romance de Charles Fenno Hoffman, Greyslayer.
 O romance de William Gilmore Simms, Beauchamp.
 A peça inacabada de Edgar Allan Poe, Politian.
 A história de JG Dana e RS Thomas, Beauchamp's Trial.
 LF Johnson o incluiu em sua obra Tragedies and Trials.
 1950, J. Winston Coleman publicou uma história dos eventos.
 1950, Robert Penn Warren escreveu um romance que era uma "crítica dos valores românticos" em World Enough and Time.
 A peça de Richard Taylor, Three Kentucky Tragedies, foi baseada nisso.
 1992 John Hawkins criou um drama ao ar livre sobre este assunto, Wounded is the Wounding Heart, produzido em Frankfort, Kentucky.

Bibliografia

Leitura adicional

Políticos dos Estados Unidos assassinados
Mortos em 1825
Nascidos em 1787
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de destaque)

Solomon P. Sharp


Maximiliano de la Cruz Reffino (Montevideo, 11 de marzo de 1976) es un actor, humorista y presentador de televisión uruguayo.

Biografía

Vida personal

Hijo de Hada Helena Reffino y del actor cómico Cacho de la Cruz. Es padre de Candelaria y Santino.

Carerra
Comenzó su carrera artística muy joven, a comienzos de los años 1990 en Teledoce de Montevideo, conduciendo un programa infantil El club de las Tortugas Ninja. Tiempo después, tras un breve pasaje de una temporada en Canal 5, fue nuevamente convocado por Teledoce para conducir Maxianimados junto a Paola Bianco, con el cual se hizo más conocido por el público uruguayo. Dicho ciclo duró 6 años en pantalla. Más tarde condujo El teléfono junto a Rubén Rada y a la actriz Emilia Díaz, en la misma emisora. Luego su padre le propuso integrar su clásico programa El show del mediodía como actor y coconductor. Allí se mantuvo hasta el final del programa en 2008.

En ese momento condujo otros exitosos ciclos dentro del canal como Telemental, El casting de la Tele en su versión uruguaya junto a Eunice Castro, siendo este programa grabado en los estudios de Ideas del Sur en Argentina. Más tarde condujo Cantando en la oficina junto a Lucila Rada, y en 2011 estuvo al frente de Los comediantes, primer programa de stand-up en la televisión uruguaya.

En Argentina participó en el ciclo televisivo Un Mundo Perfecto de Roberto Petinatto, y en 2011 participó como comediante en los ciclos satélites de Ideas del Sur La cocina del show y Sábado Show.

Actuó en varias obras de teatro del género comedia, como Taxi, Sin vergüenzas, Adelante mi coronel, Azafatas y Boing, Boing. También actuó en obras para niños. Formó parte de la compañía teatral de Aníbal Pachano, actuando en obras como Pour La Gallery y Smail. Luego participó en Stravaganza de Flavio Mendoza. También probó suerte en Estados Unidos, trabajando como comediante.

En el 2014 volvió a la televisión uruguaya luego de un año sabático, para conducir el programa de talentos de Teledoce, Yo me llamo, junto a Roberto Musso, Omar Varela, y Lea Ben Sasson en el jurado. En 2015 estuvo al frente de la segunda temporada del concurso. En ese año formó parte del elenco del programa humorístico Me resbala conducido por Rafael Villanueva. En 2017 participó en la telenovela argentina de Pol-ka Producciones, Quiero vivir a tu lado, interpretando el papel de Javier Damián "Damo" Gómez.

En 2019 volvió a la televisión para presentar el programa de concursos Trato hecho, versión uruguaya de Deal or no deal, primeramente en su edición famosos en todos los programas tras la salida del conductor principal Sebastián Abreu. Al año siguiente comenzó a conducir La culpa es de Colón junto a un equipo de humoristas. En noviembre de 2021 estrenó el programa concurso 100 uruguayos dicen, segunda versión uruguaya del formato estadounidense Family Feud. En mayo de 2022 fichó como conductor del concurso de talentos de Teledoce, ¿Quién es la máscara?, estando al frente de las tres temporadas emitidas.

En agosto de 2022 dejó la conducción de 100 uruguayos dicen, siendo reemplazado por el periodista y presentador Christian Font. En mayo de 2023 se anunció que De la Cruz sería un participante en el Bailando 2023, la decimoquinta temporada del reality argentino, Bailando por un sueño. Debutó en el certamen el 14 de septiembre.

Trayectoria

Televisión

|-
|2023
|''En la Mira''
|actor secundario

Comediante en vivo
 Maxi stand up show.

Cine
 2010, La despedida
 2022, En la mira

Radio
 2000 - 2002, Anda Llevando X FM (Junto a Pablo Cancela)
 2012, Stand-up por sus propios dueños (junto a Rafael Cotelo) en Océano FM.
 2012 - 2015, Radiomental (junto a Rafa Villanueva y Diego Waisrub).

Teatro
 2022 - 2023: Los 39 escalones de John Buchan y Alfred Hitchcock, con Facundo Arana, Guillermina Valdés y Freddy Villareal, Teatro Tronador.

Premios
2010, Premio Asociación de Cronistas del Espectáculo de Argentina como revelación masculina por su labor en "Pour la gallery".
2012, Premio Carlos como revelación masculina por su labor en "Smail".
2014, Premio Iris de Oro
2014, Premios VOS nominado como mejor humorista en "Stravaganza".
2016, Premio Carlos como figura destacada masculina.
 2022, Premio Estrella de Mar como mejor actor secundario por su labor en Los 39 Escalones.

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

Ítalo-uruguayos
Actores de cine de Uruguay
Humoristas de Uruguay
Presentadores de televisión de Uruguay
Artistas de comedia en vivo
Artistas de comedia en vivo de Argentina
Premios Carlos
Premios VOS
Premio Iris de Uruguay
Premios ACE (Argentina)
Premios Estrella de Mar

Maximiliano de la Cruz


Down the Road Wherever je deveti studijski album Marka Knopflera.

Popis pjesama
 "Trapper Man" - 6:00
 "Back on the Dance Floor" - 5:30
 "Nobody's Child" - 4:16
 "Just a Boy Away from Home" - 5:12
 "When You Leave" - 4:12
 "Good on You Son" - 5:37
 "My Bacon Roll" - 5:35
 "Nobody Does That" - 5:15
 "Drovers' Road" - 5:05
 "One Song at a Time" - 6:17
 "Floating Away" - 5:02
 "Slow Learner" - 4:34
 "Heavy Up" - 6:00
 "Matchstick Man" - 2:52
 "Every Heart in the Room" - 4:30 (dodatna pjesma na Deluxe izdanju)
 "Rear View Mirror" - 2:29 (dodatna pjesma na Deluxe izdanju)

Izvođači
 Mark Knopfler – vokal, gitara
 Richard Bennett – gitara
 Guy Fletcher – klavijature
 Jim Cox – klavijature
 Ian Thomas – bubnjevi
 Glenn Worf – bas-gitara
 Danny Cummings – udaraljke

Izvori
 Down the Road Wherever (službena stranica M. Knopflera)

Albumi iz 2018.
Albumi Marka Knopflera

Down the Road Wherever


පෘථිවියෙහි නිරක්ෂයෙහි තලය, සූර්යයාගේ කේන්ද්‍රය පසු කරන විට, වසරකට දෙවරක් (මාර්තු 20 සහ සැප්තැම්බර් 22 අවට දිනයන්හිදී), විෂුවය ඇති වෙයි. විෂුවය දින 2දී දිවා කාලයත්, රාත්‍රී කාලයත් එක සමාන වෙයි.

විෂුවය


An Tillandsia secunda in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Tillandsia secunda in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 T. s. major
 T. s. secunda

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia secunda


Strong ist das Debütalbum des deutschen Sängers Sebastian Wurth, der 2011 durch die Castingshow Deutschland sucht den Superstar bekannt wurde, bei der er den fünften Platz belegte. Produziert wurde es unter anderem von Christian Fleps.

Titelliste

Singleauskopplungen
Als erste Singleauskopplung erschien am 20. Januar 2012 You Let the Sun Go Down. Sie erreichte Platz 63 in Deutschland, fiel in der zweiten Woche auf Platz 89 zurück und war in der dritten Woche nicht mehr vertreten. In Österreich und der Schweiz erreichte die Single keine Chartplatzierung. Die zweite Singleauskopplung The Time Is Right erschien am 11. Mai 2012.

Rezeption

Rezensionen
Von laut.de bekam Strong keine gute Kritik. Es wurde moniert, dass das Album musikalisch einfallslos sei, es sich an dem Schema "Strophe, Refrain, Strophe, Refrain, C-Part, Schlussrefrain" abarbeite und dass "ewig die Akustikgitarre schrappe".

Charts und Chartplatzierungen

Einzelnachweise

Album 2012
Album (Pop)

Strong (Album)


El edificio histórico de la Universidad de Barcelona, y conocido popularmente como "La Central", llamado inicialmente edificio de la Universidad Literaria, fue construido entre 1863 y 1889, e inició la actividad docente en 1871. Situado en la plaza de la Universidad, acogió durante casi un siglo la mayoría de las facultades y escuelas universitarias de la ciudad, divididas entre el patio de Letras y el patio de Ciencias.

Historia

La construcción del edificio, obra de estilo neorrománico, del arquitecto Elies Rogent, se inició en 1863 y se finalizó totalmente en 1889. Las primeras clases se iniciaron el año 1871, poco después del retorno de la universidad en Barcelona después de su supresión a raíz de la Guerra de Sucesión (1714). Hasta entonces, desde el año 1842 (fecha en que se reinstaura la universidad en Barcelona después de 128 años de exilio en Cervera), la universidad estaba situada en el antiguo convento del Carmen, cerca de la Rambla.

La Facultad de Medicina, que formaba parte de la misma universidad, estaba situada en el antiguo Hospital de la Santa Cruz hasta que en 1906 se inauguró el edificio de la nueva facultad en las instalaciones del Hospital Clínico. La Escuela de Ingenieros Industriales de Barcelona estuvo ubicada en este edificio entre 1874 y 1927, en cambio, las escuelas técnicas de ingeniería estaban en las instalaciones de la llamada Escuela Industrial, en la calle Urgel.

El edificio de la plaza Universidad es actualmente el campus más antiguo de la Universidad de Barcelona. Acoge las Facultades de Filología y Comunicación, y de Matemáticas e Informática.

Espacios emblemáticos
 Vestíbulo principal.
 Escalera de honor y rellano superior del rectorado.
 Galería de retrato de rectores.
 Claustros.
 Galería del Paraninfo.
 Paraninfo.
 Biblioteca.
 Torres.
 Sala de juntas.

Referencias

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la comarca del Barcelonés (provincia de Barcelona)
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de Barcelona
 Universidad de Cervera

Enlaces externos

 Visita virtual al Edificio histórico de la Universidad de Barcelona

Universidad de Barcelona
Bienes culturales de interés nacional de la provincia de Barcelona
Bienes culturales de interés nacional de Barcelona
Gran Vía de las Cortes Catalanas
Edificios universitarios

Edificio de la Universidad de Barcelona


الفصيلة الخَلَنجية أو فصيلة السمنجيات  هي فصيلة نباتية تحوي حوالي 850 نوعاً منتشرة في العالم.

من أشهر نباتات هذه الفصيلة عنب الأحراش والعنبية والآس البري. يتبع هذه الفصيلة أيضاً نبات النبش الذي ينمو في مناطق جنوب غرب السعودية واليمن و يقتات عليه النحل.

محاذير سمية
بعض النباتات التي تتبع هذه الفصيلة مثل الرودندرون سامة و يؤدي تغذي النحل عليها إلى مرض جنون العسل. غير أن معظم نباتات هذه الفصيلة غير سامة.

التصنيف
 أسرة الخلنجاوات
 قبيلة الخلنجاوية
 جنس الخلنج
 أسرة زهراوات الحبلى
 جنس زهرة الحبلى

مراجع

فصائل الخلنجيات
فصائل نباتية
مقالات تستخدم تنوع تصنيف كائن

خلنجية


Lake Ridge ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Lake Ridge (Arkansas)
 Lake Ridge (Kansas)
 Lake Ridge (New York)
 Lake Ridge (Virginia)
 Lake Ridge (West Virginia)

Lake Ridge


Herluf Trolle Forchhammer (født 25. maj 1875 i Herlufsholm, død 16. januar 1958) var en dansk ingeniør.
Forchhammer var søn af dr.phil. Johannes Forchhammer, rektor i Aalborg, senere ved Herlufsholm. Han var bror til Johannes, Ejnar, Georg, Henni, Holger, Jørgen, Olaf og Viggo Forchhammer.

Forchhammer blev student fra Herlufsholm 1893, cand. polyt. 1898 og blev derefter ingeniørassistent ved Københavns havnevæsen. Efter en længere rejse til USA fra 1903, under vilken han arbejdede for Central Rail Road of New Jersey og New York Central & Hudson River Rail Road, blev han 1907 ansat i Christiani & Nielsen hvis Aarhusafdeling han ledede fra 1908. Fra 1911 ledede han firmaets konstruktionsstue i København, 1922 blev han overingeniør og leder af London-afdelingen. 1925-28 var han selvstændig hvorefter han ansattes ved Christiani & Nielsens datterselskab i Hamburg. 1930-32 var han teknisk direktør for afdelingen i Tyrkiet.

Forchhammer var fodboldspiller i Akademisk Boldklub og vandt som vandt datidens vigtigste danske turnering; Københavnsmesterskabet i fodbold 1894–95 med fire Forchhammer-brødre på holdet;

Herluf
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Ingeniører fra Danmark
Personer fra Herlufsholm
Fodboldspillere fra Akademisk Boldklub
Herlovianere

Herluf Forchhammer


Martin Crane (born ) is a fictional character from the American television show Frasier, and was played by actor John Mahoney. An army veteran and retired police detective, he is the father of Frasier and Niles Crane.

Biography

Although Martin is first mentioned in an episode of the sitcom Cheers, his life history is mainly expanded on in Frasier. In an eighth season Cheers episode, Frasier claims that his father is dead and had been a research scientist. These comments are explained on Frasier as being the result of estrangement between Martin and Frasier at the time. (Mahoney also appeared in Cheers as a piano player and jingle writer.)

The son of a police officer, Martin was born in Seattle in 1931 and is a lifelong resident of the city. His great-grandparents were Noah Crane and a scullery maid from Russia. At the age of 19, Martin joined the U.S. Army, and saw combat in the Korean War. After returning home Martin joined the Seattle Police Department, and would remain in this capacity until being forced to retire due to being shot in the hip in 1991, at age 59. He served in various roles including as a patrol officer as well as a mounted patrol officer and eventually attained the position of Homicide Detective. He was also assigned to a vice detail for a year. He was married to Hester Rose Crane, a forensic psychiatrist whom he met in 1952 at a murder scene (it would later be revealed that Hester would commemorate their anniversary every year by making gingerbread men in the shape of the corpse). They remained married until her death in 1987, some six years before Martin moves in with Frasier.

Hester rejected his first marriage proposal, but the two married when she became pregnant with Frasier. The marriage was mostly a happy and loving one, but there were numerous issues; in particular, Hester had an affair with a family friend following a particularly difficult period in the marriage. Martin blamed himself for his wife's infidelity, which occurred about 30 years before the timeline of the show, and initially tells his sons that he had been the adulterer. The revelation brings Martin and Frasier closer together after Frasier confesses that his ex-wife Lilith also cheated on him.

Martin has a brother named Walt (who is married to a Greek woman named Zora), and one nephew, Walt and Zora's son Nikos.  Martin and Walt are estranged, thanks to Zora's hostility toward Frasier's meddling in Nikos' life (encouraging him to follow his dream of becoming a professional juggler, rather than the more reputable profession his domineering mother wanted for him). They eventually reconcile, however. There is a discrepancy in the storyline, as Martin states in an earlier episode that he never had a brother.

In 1991, Martin was looking forward to retirement when he was shot by a man named David Hicks in the line of duty after interrupting a robbery attempt in a convenience store. Niles visited him, but the two had drifted apart. Although he hoped to return to work in a few weeks, the injury left a bullet in his left hip, forcing him to walk with a cane, held in his right hand, for the rest of his life, and to retire from the police force.

His injury inhibits him from living alone, and forces him to accept Frasier's invitation to live with him upon Frasier's return to Seattle. Martin soon grows close to his physical therapist, Daphne Moon, and steadily becomes closer to both his sons, despite their different tastes and personalities. Because he and his sons have no hobbies or interests in common, he also grows to be close to Frasier's producer, Roz Doyle. He invites her to his poker games on numerous occasions, and responds warmly to her laid-back, "one of the guys" personality. On one of his birthdays, she presents him with a six-pack of beers, and this turns out to be the only gift he seems to genuinely enjoy that day.

Despite already being handicapped and retired from the police force, one of Martin's greatest achievements comes in his sixties when he solves the notorious "Weeping Lotus" murder, a cold case that had confounded himself and the rest of the police force for decades. The resolution brings a long-awaited measure of satisfaction and peace of mind to Martin, who had made a vow to the victim's mother that he'd find and apprehend the killer, and was becoming concerned that she would die of old age before he did.

Romantically, Martin is reluctant to begin dating again, but while living with Frasier he has a number of relationships with various women. By the end of the show, Martin reacquaints himself with Ronee Lawrence, a woman who, as a teenager babysat Frasier and Niles. They become involved in a romance, which escalates into a marriage proposal. The ceremony takes place in the final episode of the series, establishing a new chapter in Martin's life.
Martin Crane died in his early 90s in 2023. The flag at the Washington state capitol is held at half staff in his honor.

Personality
Unlike his sons, Martin Crane is very down-to-earth and unpretentious. His tastes are generally simpler than those of his sons and reflect popular culture to a greater degree. Martin prefers drinking beer (specifically Ballantine Beer, a lager) to wine or spirits, for example, and prefers watching action movies and professional sports to the opera and theatre preferred by Frasier and Niles. While Martin occasionally visits Café Nervosa to see his sons, he dislikes its elaborate and expensive drinks and often visits a  bar, McGinty's, with his best friend, Duke. He is shown to be a big fan of the New York Yankees, Seattle Mariners, the Seattle SuperSonics, and the Seattle Seahawks. He often displays an autographed photo of Ken Griffey Jr., and always listens to Bulldog Briscoe's Gonzo Sports Show on KACL. He likes the music of Frank Sinatra. In the earlier seasons especially, most of the comedy and drama of the series stems from the culture clashes between the refined sons and the blue-collar father (the sons frequently considering themselves superior in both taste and intellectual matters to their father, Niles once admitted that he often does not listen to Martin's advice because he "doesn't have any credentials"), and the struggles between Frasier and Martin in sharing an apartment.

One of the disputes between Frasier and Martin is a decades-old, well-worn recliner that Martin owns; Frasier is appalled by its appearance in his living room. Initially Frasier figures the perfect present for his father is to purchase him an expensive leather recliner that replaces Martin's old one. This greatly upsets Martin when he explains the sentimental value of the chair to Frasier, who feels extreme guilt and proceeds to get the recliner back for his father and returns the new one. Later, Frasier accidentally destroys the chair, and to make amends has a replica built at great expense (remarking that, ironically, it was now the most expensive piece of furniture in his apartment). In one of the series' final episodes, Martin sits in the leather recliner Frasier originally picked and admits he likes it after all.

Martin has a complex and frequently difficult relationship with both his sons, both of whom take after their mother. They have little interest in the traditionally masculine pursuits that interest Martin, such as sports and outdoor activities, just as Martin himself finds little of interest in their pursuits, such as cooking, collecting antiques and opera. Martin also places little stock in (and is frequently and loudly dismissive of) psychiatry, something which—as both of his sons are psychiatrists—also undoubtedly contributed to the rift between them. On a few occasions, he actually exhibits genuine psychological know-how and intellect, surprising Frasier and Niles (although Martin usually waves off these situations and thinks nothing of it; he can, at times, attribute this to his listening to Frasier's radio show). Martin also frequently clashed with and was vocally dismissive of both of his sons' romantic interests (in particular their wives, Maris and Lilith), which also added to the bad feeling between the men. Martin does not hesitate in telling his sons of their attitudes, on one occasion telling them that their mother never displayed snobbery.

Because they share similar blue collar, easygoing personalities, as well as an interest in sports, Martin gets along very well with Frasier's close friend Sam Malone. When Sam visits Frasier, Sam and Martin bond over sports trivia. Martin was also a fan of Sam's when Sam was a baseball player, and says he is "the most important person to set foot in this apartment." Martin also bonds with Norm Peterson on a trip to Boston. (Martin: "Wow, that's some mug callus you've got there." Norm: "Judging from your grip, I'd say you were a can man.")

A dramatic irony frequently shown in the series is that while Frasier and Niles may possess more intellectual knowledge and refinement than Martin, it is in fact Martin who is a wiser and more pragmatic individual. Certainly, Martin possesses greater reserves of common sense and experience than his two sons, and while his sons may be trained in psychiatry, it is frequently Martin's advice in any scenario that is more sound. Much to Frasier's consternation, Martin displays a native intelligence in playing chess, despite his lack of formal education, and he bests Frasier in all but one game. He is usually quick to foresee the catastrophes and crises that Frasier and Niles' various plans and actions will result in, and is capable of advising the best way to avoid this—however, their senses of superiority, stubbornness and neuroses frequently ensure that Frasier and Niles will disregard his advice and blunder into chaos anyway. This can lead to Martin at times taking an almost gleeful delight in the misfortunes and downfalls of his sons, and he is often quick to point out that he told them so. Martin is prone to letting his stubbornness get in the way of happiness, that Frasier often helps him solve, such as forcing Martin to acknowledge his feelings for one romantic partner, Sherry Dempsey.

Martin is a gruff and taciturn man who finds it difficult to express himself emotionally—in particular to his family and loved ones, with whom he can be quite withdrawn and remote. He often comes across as curmudgeonly and ungrateful to Frasier for taking care of him. In the episode "Breaking the Ice", for example, he finds it easier to say the words "I love you" to both his dog Eddie and Duke than he does to either of his sons; when he finally does so, Martin has first heavily imbibed of alcohol, and cannot look Frasier or Niles in the eye as he does so. He is certainly less comfortable with emotional exchanges than either of his sons, who find it much easier to express themselves in such a fashion. His blunt, open manner can make him seem tactless and insensitive. He is quite stubborn, and is given to holding grudges. He has stated that he believes justice should be the same for everyone when he refused to help Niles take care of a legal problem for Maris; he has, nevertheless used his position as an ex-policeman for preferential treatment on occasion, such as when he flashed his badge to a border guard in order to alleviate his suspicions. Martin has also come to his sons and Daphne in need, when concerning police matters by advising them.

For all this, Martin is portrayed as an extremely likable and caring individual. He is usually enthusiastic about making new friends, and although he may find it difficult to express his feelings to his sons, he clearly loves them both, remaining proud of and devoted to them, and bitterly resenting any implication that this might not be the case. When Niles goes to a costume party as Martin and is asked to name his biggest disappointment in life, Niles' response (in character and slightly inebriated) turns this into a speech of his distaste for his and Frasier's pretentiousness, snobbery, and lack of athleticism before finally saying "if I had to choose my two biggest disappointments". Martin quickly cuts him off, angered at being portrayed "as a drunken judgmental jackass", and tells Niles that, while he and Frasier were not what he was expecting, he has always been proud of them.

Family tree
Noah Crane
Martin's unnamed grandfather
Martin's unnamed father
Martin Crane married to Hester Crane (née Palmer, deceased) and Ronee Crane
Frasier Crane (son, with Hester) married to Nanette Guzman (daughter-in-law, divorced) and Lilith Sternin (daughter-in-law, divorced)
Frederick Crane (grandson, with Lilith)
Niles Crane (son, with Hester) married to Maris Crane (daughter-in-law, divorced), Mel Crane (daughter-in-law, divorced) and to Daphne Moon (daughter-in-law)
David Crane (grandson, with Daphne)
Unnamed granddaughter mentioned in the Frasier (season 10) episode "Rooms with a View".
Walt Crane (brother) married to Zora Crane (sister-in-law)
Nikos Crane (nephew)

Notes

References

Frasier characters
Fictional Seattle Police Department detectives
Fictional United States Army personnel
Fictional Korean War veterans
Television characters introduced in 1993
Fictional characters with disabilities
American male characters in television

Martin Crane