Kahramankazan, eski ve halk arasındaki adıyla Kazan, Ankara'nın bir ilçesidir.

Adının kaynağı
Osmanlı ordularının 1402 yılında meydana gelen Ankara Savaşı sırasında ağırlıklarını burada bırakması sonucunda geride kalan kazanlar nedeniyle Kazan ismini almıştır. Osmanlı Devleti savaş boyunca Kazan'ı aşevi olarak kullanmıştır. 15 Temmuz askerî darbe girişiminde ilçe olarak gösterdiği çaba, ilçede o gecede 9 kişinin hayatını kaybetmesi ve darbecilere karşı Kazan halkının direnmesi dolayısıyla ilçenin ismi 25 Ekim 2016 tarihinde kabul edilen kanunla "Kahramankazan" olarak değiştirildi.

Tarihçe
Bölgede yapılan kazılarda ortaya çıkan eserlere bakıldığında Kahramankazan'ın tarihi oldukça eskiye dayanmaktadır. Mürted (Akıncı) Ovası tarih öncesi devirlerden beri yerleşmelere sahne olmuştur. Ovada yer alan Bitik köyünde yapılmış olan kazılarda Bakır Çağı'na kadar inen yerleşme katlarına rastlanmıştır. 1942 yılında yapılan Bitik köyü kazısında 9 tane yerleşim katı ortaya çıkartılmıştır. Bunlardan en alttaki Bakır Çağı'na aittir. Bunun üzerinde Hitit, Frig ve Klasik Dönem'e ait yerleşim katları tespit edilmiştir.
Yine yörede bulunan Sancar köyünde Bakır Çağı'ndan Klasik Dönem'e kadar yerleşmeler olduğuna dair ipuçları veren çanak çömlekler toplanmıştır. 1933 yılında yapılan Karalar kazısında bir Klasik Dönem (Manegerdos) yerleşmesi ortaya çıkartılmıştır. Bitik köyü ve Karalar dışında, araştırma alanında birçok höyüğün bulunması, yörenin çok eski dönemlerden günümüze yoğun bir yerleşmeye sahne olduğunu kanıtlamaktadır.

İdari yapı
Kahramankazan'da Jandarma Komutanlığı 1928 yılında Karalar, 1930 yılında Bitik, 1934 yılında Yazıbeyli köyünde iken 1961 yılında Kahramankazan'da görev yapmaya başlamıştır.

Kahramankazan ilçesinin kurulduğu bölge, bir yerleşim yeri olarak eski çağlardan günümüze kadar varlığını sürdürmüştür. Şu anda Kahramankazan, Ankara'nın 24 ilçesinden biri olarak idari yapı içerisinde yer almaktadır. Kahramankazan'ın 1987 yılında Yenimahalle'den ayrılarak ilçe statüsüne kavuşması ciddi bir değişim ve gelişimi de beraberinde getirmiştir. Öyle ki, Kahramankazan'da yaşanan bu hızlı değişim, ilçenin tarihî, ekonomik ve coğrafi bakımdan birçok üniversite öğrencisi tarafından tez konusu olarak seçilmesine neden olmuştur.

Kahramankazan 23 Temmuz 2004 tarih ve 25531 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5216 sayılı yasa ile Kahramankazan ilçe sınırları Büyükşehir belediye sınırları olarak ilan edilmiştir. Büyükşehir Belediye Meclisinin 13 Ağustos 2004 gün ve 531 sayılı kararı ile toplam 23 köy mahalleye dönüştürülerek Kahramankazan Belediyesine bağlanmıştır. 13 köy ise orman köyü statüsünde Büyükşehir Belediye sınırlarına dâhil edilmiştir.

Böylelikle Kahramankazan, 1961 yılında bucak merkezi, 6 Haziran 1971'de belediye, 4 Temmuz 1987'de ilçe, 23 Temmuz 2004 tarihinde Kahramankazan ilçesi metropol ilçe olmuştur.

Mahalleler
Kahramankazan'ın 48 mahallesinin 11'i merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 45.435 kişi (%87,24) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 25 km uzaklıktaki Dağyaka'dır. İlçede nüfusu en fazla olan, 27.603 kişi ile Atatürk Mahallesi'dir.  Kahramankazan'ın nüfusu 2017 yılında %2,6 artmıştır.**

 Km,  kaymakamlığa olan uzaklıktır.
 TUİK 01 Şubat 2018 verileri

Yönetim

Belediye başkanları

Coğrafya
Kahramankazan, Ankara'nın kuzey batısında bulunan Akıncı Ovası üzerinde kurulmuştur. 1971'de belediyelik, 1987'de ilçe olmuştur. 47000 hektarlık yüzölçümü 13 köyü ve 30 mahallesi ile 52.079 kişilik nüfusuyla Türkiye'nin en hızlı gelişen ilçeleri arasındadır.

Ekonomi ve ticaret
Kahramankazan Ankara'ya yakınlığı ve planlı gelişimi ile Ankara'nın mesire kenti olma yolundadır. Bunun yanında sanayi kuruluşları ile ülke ekonomisinin gelişmesinde önemli katkılar sağlamaktadır.
Ankara'nın en düzenli ve gelişen yapısıyla metropol ilçe olmaya adaydır.
Ankara İstanbul arasındaki bağlantıyı sağlayan ve ilçenin sınırlarından geçen E-89 devlet karayolu ve TEM Otoyolu Kahramankazan'ın gelişimine etki eden faktörlerin başında gelmektedir
Kahramankazan tarih ve turizm potansiyeli bakımından da oldukça zengindir. Köylerde bulunan tarihi eserleri, hafta sonu turizminde elverişli göletleri ve mesire alanından, şehrin gürültüsünden uzaklaştırmak isteyen Ankara halkına alternatif mekanlar sunmaktadır.
Halkımızın geçim kaynağını ağırlıklı olarak tarım, hayvancılık ve sanayi oluşturmaktadır. Şekerpancarı, kum, fasulye, kavun, buğday ve henüz yeni, yeni gelişmekte olan seracılık ilçe çiftçilerinin gelir kaynaklarının başlıcalarındandır.
Yetiştirilen bu tarım ününlerinin yanı sıra büyükbaş ve kümes hayvancılığı, arıcılık ve yumurta tavukçuluğu da yapılmaktadır. Modern, hijyenik şartlarda ve veteriner hekim kontrolünde kesim yapılmakta olan belediye et kombinası yalnızca Kahramankazan'ın değil civar ilçelerin de et ihtiyacını karşılayabilmektedir.
İki önemli ulaşım yolu üzerinde bulunan Kahramankazan'da sanayileşmenin özellikle son yıllarda ciddi bir ivme kazandığı görülmektedir. Bugün ilçede küçük, orta ve büyük ölçekte 150'ye yakın sanayi kuruluşu bulunmaktadır. F-16 savaş uçakları ile saldırı helikopterlerinin üretildiği TAI - TUSAŞ, Kahramankazan'da bulunmaktadır.

Sanayi
Yerel ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanan yöremizde son yıllarda yoğun bir şekilde sanayileşme görülmektedir.İlçe merkezinin içinden geçen Ankara-İstanbul karayolu üzerinde 1970 li yıllardan başlayarak çok sayıda sanayi tesisi kurulmuştur. Özellikle ilçemize bağlı Saray mahallesi bir organize sanayi bölgesi olmamasına rağmen, iş hacmi ve çalışanların sayısı dikkate alındığında Türkiye'de pek çok organize sanayi bölgesinden daha büyük bir potansiyele sahiptir. Bugün ilçede çelik konstrüksiyon, makine montaj ve imalatı, petrol ürünleri, zirai ilaç, gıda, inşaat, yem, kimya ve nakliyat dalları başta olmak üzere iç ve dış piyasaya üretim yapan 250 fabrika bulunmaktadır. Ayrıca Türkiye'de hava platformlarının tasarımı, geliştirilmesi, imalatı, entegrasyonu ve satış sonrası hizmetleri alanında teknoloji merkezi konumunda olan TAİ, ilçede bulunan Avrupa çapında bir başka sanayi kuruluşudur. Genel itibarıyla Kahramankazan'da sanayi ve ticaretle ilgili rakamsal değerlere bakıldığında ortaya çıkan tablo gerçekten bir sürü ilimizi kıskandıracak niteliktedir. Mevcut şartlar içinde 30 tane büyük çaplı sanayi kuruluşumuz ihracat yapmaktadır. İlçemizde 260 kurumlar vergisi mükellefi olmak üzere toplam 1300 adet de vergi mükellefi vardır. 2003 yılında tahakkuk eden vergi miktarı 50 trilyondur.

Tarım ve hayvancılık
Yakın tarih incelendiğinde Kahramankazan'da halkın geçim kaynağının sanayi ve ticaretten ziyade daha çok tarım ve hayvancılığa dayalı olduğu görülür. Özellikle köylerde oturan halk çiftçilikle uğraşır. İlçe topraklarının tarıma elverişli olması nedeniyle, şeker pancarı, kuru fasulye, kavun, karpuz, buğday, arpa, nohut gibi ürünler üretilir. Ayrıca son zamanlarda seracılık da çiftçilerimizin önemli geçim kaynağı olmakta mesafe kaydetmiştir.
Yetiştirilen bu tarım ürünlerinin yanı sıra büyükbaş ve kümes hayvancılığı, arıcılık ve yumurta tavukçuluğu da yapılmaktadır. Bu çerçevede Kahramankazan Belediyesince yapılmış bulunan Mezbahada son derece modern, hijyenik şartlarda ve veteriner kontrolünde kesim yapılarak tüketiciye sunulmaktadır.
Kahramankazan, ülke çapında ünlü ova kavunuyla da tanınır.
İlçede tarıma müsait alan 21.727 hektar, sulu tarıma müsait alan 3.800 hektar, ekilen arazi 11.412 hektar, sulu tarıma müsait alan ise 3.800 hektardır.
Yıllık sebze üretimi 53.000 ton, yıllık kavun üretimi 50.000 ton, yıllık tahıl üretimi ise 27.000 ton dur.
İlçede 10.000 büyükbaş, 7.500 küçükbaş hayvan bulunmaktadır. Kovan sayısı 532, kümes sayısı 101 dir.
İlçede 4.100.000 adet tavuk bulunmakta, 5.750 ton et elde edilmektedir. Yıllık yumurta üretimi ise 25.000.000 adettir.
Yıllık süt üretimi 16.000 ton, yıllık mezbaha hayvan kesim sayısı ise 25.000 adettir.
İlçede kovan sayısı 1000 adet olup, yıllık 15 ton bal üretimi yapılmaktadır.

Nüfus
İlçeye bağlı 48 mahalleden  oluşmaktadır.

Eğitim
İlçede 5 adet lise, 10 ilköğretim okulu, 14 adet okul bulunmaktadır. İlçede kütüphane bulunmamaktadır.

Tarihi ve turistik yerler

İlçeye bağlı Orhaniye Mahallesinde Roma döneminden kalma Beşpınar Çesmesi,
Tekke köyünde Duman oğlu Emir Seyit Turhasan beye ait 821 (hicri takvim) Ekim 1418 Miladi Takvim senesinden kalma Durhasan Bey türbesi,
Emir Gazi Mahallesi eski köy yerleşiminde Dede Pınarı,
Kahramankazan ilçesi Yazıbeyli Mahallesinde 1873 ve 1887 yıllarında yapılmış Katip oğulları ve Katip-zade İbrahim Ethem çeşmeleri,
Saray Mahallesinde 17'inci yy.'dan kalma Osmanlı mimarisi camii Sarılar Mahallesinde 18.yy den kalma çeşme,
Helenistik çağdan kalma Karalar Asarkaya Mağarası, Kral Deotorosll'nin mezarı ve gömüleri ile İkiztepeler yine Karalar Mahallesinde, bulunmaktadır.
Bitik Mahallesinde yapılan hafriyatta bulunan kabartmalı boya küpleri, Lüristan tipi oklu balta, domuz heykeli vazo ve mühürler müzede bulunmaktadır. Bitik mahallesinde 9 kat yerleşim olduğu kazılardan anlaşılmıştır.
İlçeye bağlı Örencik köyünde 10 milyon yıl öncesine ait kuyruksuz maymun fosili bulunmuştur. Bu bölgede doğa tarihi kazıları devam etmektedir.
Fethiye Mahallesinde Selçuklu döneminden kalma camii ve Roma döneminden kalma çeşme bulunmaktadır.
Yassıören köyü Sinap Tepe mevkiinde dev kaplumbağa fosili bulunmuştur.

İlk köylü ve kadın milletvekillerinden olan Satı Kadın'a dair bir müze vardır.

Ulaşım
Kahramankazan, Ankara'nın 46 km. kuzey batısında, Ankara-İstanbul Devlet Karayolunun üzerinde olup otomobille yirmi dakika mesafededir. TEM otoyolu da ilçe sınırları içinden geçmektedir. Otobandan Kahramankazan'a TAİ ve Susuz kavşağından girişler bulunmaktadır. Bu yönden ilçenin, Türkiye'nin her yöresiyle ulaşım bağlantısı bulunmaktadır
Kahramankazan-Ankara arası ulaşım EGO Otobüs Dairesi Genel Müdürlüğü kontrolünde Özel Halk Otobüsleri (563-Kahramankazan) ile Büyükşehir Belediye Otobüsleri (501-Akıncı, 502-Kahramankazan) tarafından yürütülmektedir.

Ayrıca sadece ilçe içinde şehir minibüsleri bulunmaktadır. Ankara merkeze ulaşım belediye ve özel halk otobüsleri ile sağlanmaktadır.

Kaynakça

Kahramankazan


Fábio Henrique Tavares (), cunoscut ca Fabinho,

Carieră de jucător

Rio Ave
La 8 iunie 2012 a ajuns la clubul portughez cu un contract pe șase sezoane, rezervând clubului brazilian 50% din drepturile jucătorului. Fără a fi jucat niciun meci, o lună mai târziu, a fost împrumutat la Real Madrid Castilla pentru un sezon.

Real Madrid Castilla
Pe 17 august 2012 a debutat în Segunda División cu filiala lui Real Madrid într-un meci împotriva lui Villarreal (2-1).

Real Madrid C.F.
La 8 mai 2013 a debutat cu Real Madrid pe stadionul Santiago Bernabéu, într-un triumf împotriva lui Malaga CF înlocuind-ul pe Fábio Coentrão. I-a acordat o pasă de gol lui Ángel Di María pentru golul de 6-2 al meciului.

A.S. Monaco
După ce Real Madrid nu a făcut nici o mișcare să-l rețină, a fost împrumutat pentru un sezon noului promovat la acel moment, A.S. Monaco în iulie 2013.

Clubul din Monaco s-a calificat pentru următoarea ediție a Ligii Campionilor, luptând, de asemenea, pentru titlul Ligue 1 cu PSG. Datorită performanței sale bune, clubul a decis să reînnoiască împrumutul încă un sezon. Pentru sezonul 2014-15, a fost consolidat ca un jucător cheie al echipei, ajungând la 53 de meciuri cu clubul la sfârșitul sezonului și începând să joace în demarcarea mijlocie defensivă. La sfârșitul acestui sezon, Monaco a executat opțiunea de cumpărare pentru care a plătit 6 milioane de euro, transfer care a devenit oficial pe 23 august 2015. În 2015-16, Fabinho a marcat 8 goluri și a dat 5 pase, în mare parte, datorită loviturilor de departajare.

Liverpool FC
La 28 mai 2018, prin intermediul rețelelor sociale, Liverpool a confirmat transferul lui Fabinho în schimbul a aproximativ 50 de milioane de euro. Pe 26 decembrie a marcat primul său gol în Premier League într-o victorie cu 4 la 0 împotriva lui Newcastle.

Palmares
Monaco
Ligue 1: 2016–17
Liverpool

• Premier League: 2019-2020

• Liga Campionilor: 2018-2019

• Supercupa Europei: 2019

Referințe

Brazilieni în viață
Fotbaliști brazilieni
Fotbaliști ai Real Madrid CF
Fotbaliști ai AS Monaco FC
Fotbaliști ai FC Liverpool
Fotbaliști ai cluburilor din Brazilia
Fotbaliști internaționali brazilieni

Fabinho


An Aloe compressa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie. An Aloe compressa in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. c. compressa
 A. c. paucituberculata
 A. c. schistophila

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe compressa


Roger Maes est un joueur français de football qui évoluait au poste de gardien de but.

Biographie

Il fait partie de l'effectif du CO Roubaix-Tourcoing champion de France 1946-47. Il ne joue durant cette saison qu'un seul match, barré par l'international tricolore Julien Darui.

La saison suivante, il part alors pour les Girondins de Bordeaux, où il reste deux saisons (pour au total 22 rencontres disputées). Il subit là également une rude concurrence avec Christian Villenave et Gustave Depoorter. Il part alors rejoindre le club du FC Talence.

Palmarès
 CO Roubaix-Tourcoing
 Championnat de France (1) :
 Champion : 1946-47.

Notes et références

Footballeur français
Gardien de but au football
Joueur du CO Roubaix Tourcoing
Gardien de but des Girondins de Bordeaux
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Date de décès non renseignée (XXe siècle)

Roger Maes


المسرّع الدوراني (وينطق: السيكلترون) (Cyclotron) هو جهاز لتسريع الجسيمات المشحونة وذلك بتسليط مجال كهربائي متردد عليها بمساعدة مجال مغناطيسي يعمل عموديا على مستوي دوران الإلكترونات . يعمل المجال الكهربائي على زيادة سرعة الإلكترونات، ويعمل المجال المغناطيسي على إجبار حركة الإلكترونات في دائرة .

اقرأ أيضا
 إشعاع سيكلوتروني
 أشعة سينية
 معجل جسيمات
 معجل خطي
 مسرع دوراني تزامني
 مصادم الهدرونات الكبير
 مكشاف مصادم فيرميلاب
 فيرميلاب
 متذبذب (سنكروترون)

مراجع

استحداثات 1932
اختراعات أمريكية
طب نووي
فيزياء المسرعات
مسرعات الجسيمات

مسرع دوراني


Bitka kod Munde bila je odlučujuća bitka Cezarova građanskog rata. Odigrala se na teritoriju rimske provoncije Hispanije u ožujku 45. godine prije Krista.

Uvod
Nakon Bitke kod Farsala 48. god. pr. Kr. u kojoj su Pompejeve snage razbijene, a sam Pompej kasnije ubijen u Egiptu, ostaci njegovih snaga počeli su se ponovo okupljati u sjevernoj Africi. Nakon što su i ondje poraženi, preostalo je još jedno značajno pompejevsko žarište u Hispaniji gdje su sinovi Pompeja Velikog i Tit Labijen obnavljali vojsku za nastavak rata.

Cezar je otišao srediti stvari u Hispaniju i nakon što je osvojio grad Ventipon, krenuo s vojskom dalje. Stigao je u ravnicu u blizini grada Munde. Ondje je već bio pompejevski tabor, nasuprot kojeg je Cezar započeo s izgradnjom vlastitog.

Bojni raspored
Između dvaju tabora prostirala je ravnica koju Cezar u svojim zapisima procjenjuje širokom 5000 koraka. Pompejanski tabor štitio je njegov prirodni položaj i utvrđeni grad koji se nalazio na uzvisini. Štitio ih je i potok koji je tekao posred spomenute ravnice, koji je na desnoj strani završavao u močvari. Pompejanske snage formirale su bojni raspored veličine 13 legija koje je s bokova štitilo konjaništvo od 6000 ljudi. Cezarijanska vojska počela se približavati neprijateljima dok su ih ovi čekali za uzvisini. Kod cezarijanskih snaga na lijevom krilu nalazile su se III i V legija, pa konjaništvo i pomoćne postrojbe, dok se na desnom krilu nalazila X legija. Kad su se cezarijanske snage približile uzvisini, dvije su vojske uz viku ii dreku krenule jedna na drugu.

Bitka
Iako se neko vrijeme činilo da se dvije strane podjednako dobro drže, Cezarova je X legija u jednom trenutku počela potiskivati protivnika nazad. Kako ih Cezarove snage ne bi napale s boka, pompejevski su zapovjednici poslali jednu legiju kao pojačanje prema Cezarovom desnom krilu. Čim je ona bila u pokretu, napalo ju je cezarijansko konjaništvo, koje ju je počelo potiskivati na lijevom krilu. Dvije strane jednako su se dobro držale dok mauritanski kralj Bogud, koji je u bitci sudjelovao na Cezarovoj strani, nije odlučio svojim konjaništvom napasti pompejevski tabor. Nakon što je njegovu namjeru uočio Tit Labijen, krenuo ga je presresti svojim konjaništvom. Pompejevske snage ovaj su potez krivo protumačile, mislivši da Labijen sa svojim ljudima bježi s bojišta. U tom trenutku im nestade želje za borbom pa su se dale u bijeg prema gradu. Pompejevska se vojska raspala. Labijen je poginuo u boju ali je kasnije dobio svečani pokop. Zarobljeno je 13 orlova i drugih bojnih znakova, te 17 zapovjednika.

Budući da se bježeći neprijatelj povukao u utvrđeni grad, Cezarovi su zapovjednici odlučili da treba nastaviti s opsadom grada. Mrtva tijela ubijenih posložena su u nasip a njihove glave nabijene na koplja i mačeve i postavljene oko nasipa kako bi zavele strah u kosti neprijateljima. Kad je Munda bila adekvatno opkoljena, Cezar je otišao za Kordubu. Dok je bio zauzet događanjima ondje, brantelji su se pokušali probiti van, ali su bili potučeni, pa su se ponovno vratili unutra.

Nakon duže opsade Munde, mnogi su se građani predali. Prema Cezaru, od njih formirana nova legija, ali je potom otkrivena zavjera, prema kojoj su na dani znak po noći trebali izaći van i izmasakrirati vojsku u kampu. Kad je to otkriveno, iduće su noći, za vrijeme promjene treće smjene svi izvedeni izvan nasipa i pobijeni.

Izvori

Munda
Munda

Bitka kod Munde


An Fernandezia aurantiaca in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karlheinz Senghas. An Fernandezia aurantiaca in nahilalakip ha genus nga Fernandezia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fernandezia

Fernandezia aurantiaca


يمثل البرلمان السلطة التشريعية في الجزائر، وينقسم بحسب التعديل الدستوري لسنة 1996 إلى غرفتين: المجلس الشعبي الوطني و مجلس الأمة، ويضم المجلس الشعبي الوطني 462 مقعدا. ومقياس التمثيل المعتمد في المجلس الشعبي الوطني هو مقعد واحد لكل 80 ألف نسمة يضاف إليه مقعد واحد لكل شريحة متبقية يزيد عددها على 40 ألف نسمة. ولا يمكن أن يقل عدد المقاعد عن أربعة في الولايات التي لم يبلغ عدد سكانها 350 ألف نسمة.

يتكون البرلمان الجزائري من غرفتين:
 الغرفة العليا مجلس الامة بقيادة صالح قوجيل (المجلس الأعلى التشريعي)
 الغرفة السفلى المجلس الشعبي الوطني بقيادة سليمان شنين (مجلس النواب)

مراجع

انظر أيضا
 قائمة نواب ولاية الجزائر
 الهيئة العليا المستقلة لمراقبة الانتخابات

الجزائر
برلمانات وطنية
حكومة الجزائر
برلمانات من مجلسين

البرلمان الجزائري


Armata de Elită (în , translit. Jaysh al-Nukhba), numită anterior Armata de Eliberare (în , translit. Jaysh al-Tahrir), este o grupare rebelă siriană componentă a Armatei Siriene Libere, care operează în guvernoratele Hama și Alep. Gruparea a fost inițial formată din 5 unități, din care unele au primit rachete BGM-71 TOW de la Statele Unite.

Armata de Elită are drept cartiere generale orașul Jarabulus din Guvernoratul Alep și Kafr Nabl, în Guvernoratul Idlib.

Istoric
În iulie 2016, Frontul al-Nusra a efectuat un raid în cartierul general al Armatei de Eliberare din Kafr Nabl și a capturat 40 de luptători ai acesteia, inclusiv pe comandantul grupării, Mohammed al-Ghabi. Jihadiștii au pus mâna și pe o cantitate apreciabilă de armament.

Armata de Elită, denumită la acea vreme Armata de Eliberare, a luat parte la intervenția militară turcă în Siria, care a început cu capturarea orașului Jarabulus. Luptătorii Armatei de Eliberare au capturat satul Amarnah de la Forțele Democratice Siriene și au luat prizonieri cel puțin 8 luptători ai FDS. Din octombrie 2016, Armata de Eliberare operează un lagăr de prizonieri de război în nordul Guvernoratului Alep, în care sunt închiși peste 300 de prizonieri de război de la Statului Islamic în Irak și Levant (SIIL) și în care sunt implementate Sharia și pedeapsa capitală. Pe 15 octombrie, Mohammed al-Ghabi a fost rănit grav de o mașină capcană a SIIL și a murit 20 de zile mai târziu. Un nou comandant a fost numit pe 10 noiembrie.

Pe 7 ianuarie 2017, Armata de Eliberare a anunțat că și-a schimbat numele în Armata de Elită și că un nou comandant a fost numit în funcție. Conform afirmațiilor proprii din același an, gruparea dispune de circa 3.000 de luptători.

La începutul anului 2017, după dispute în interiorul grupării, diviziile 46, 312 și 314 au părăsit Armata de Elită și au format un nou grup, numit Armata a 2-a.

Note

Legături externe
 Armata de Elită pe Twitter

Armata Siriană Liberă
Fondări în 2016
Facțiuni antiguvernamentale ale Războiului Civil Sirian

Armata de Elită


قصف بساطي (بالإنجليزية:Carpet bombing) هي عملية قصف كبيرة في منطقة كبيرة عادة عن طريق إسقاط كثير من القنابل الغير الموجهة كالقنابل الجاذبية. القصف البساطي هو تكتيك يهدف للتدمير الكامل للمنطقة المستهدفة، أو لتدمير الأفراد والعتاد، أو كوسيلة لاضعاف الروح المعنوية للعدو. في جملة استدعاء صورة القنابل تغطي كامل المساحة، بنفس الطريقة التي يغطي البساط الأرضية.

في التاريخ الحديث
مفهوم القصف البساطي تتأثر بشدة بنظريات الحرب من الاستراتيجي الإيطالي جوليو دوهيت، الذي اقترح أن الحروب المقبلة ستخوضها جيوش وأساطيل لتشتيث الانتباه، في حين تقوم اسراب سلاح الجو بمهاجمة قوات العدو ومراكزه المدنية. وبعد أيام قليلة من هذا التدمير، حسب رايه، سيقة د إلى مفاوصات من أجل السلام من طرف واحد.

هذه النظرية كانت مدعومة بقوة من جانب الصحافة وصناعة الترفيه فكتاب هربرت جورج ويلز شكل الاشياء القادمة يتضمن وصفا مرعبا لتدمير جوي لمدينة، وأصبح عنصرا أساسيا في التفكير العسكري. لا دفاع كان من الممكن التفكير فيه؛ سلاح الجو الملكي اكد أنه من البديهي أن المدفعي سوف يحصل دائما على طريق، بل والطائرة هوكر هارت في ذلك الوقت كانت أسرع من أي مقاتلة عدوة. مع عدم وجود وسيلة للكشف المستبق، كانت الطائرة المقاتلة خطرة وآمنة نسبيا في نفس الوقت.
مفهوم الإبادة الكاملة للأهداف المدنية كوسيلة لتقصير الحروب كان قد اختبر خلال الحرب الأهلية الإسبانية، عندما هاجمت القوات الألمانية (فيلق كوندور) وقصفت مدينة غرنيكا الأسبانية في عدة موجات في يوم واحد، مما تسبب في سقوط العديد من الضحايا. على الرغم من أن هذا في الوقت الراهن يعتبر عملا غير إنسانيا، فإن هذا الأسلوب لم يكن فيه أي انتهاك للمعاهدات في ذلك الوقت وبالتحديد المتطابقة مع العقائد العسكرية للعهد. العقيد العام البارون فولفرام فون ريشتهوفن (ابن عم ومانفريد فون ريشتهوفن، ويعرف أيضا باسم البارون الأحمر) قد يكون المحرض على تفجير هذه القضية.
وقد تبع ذلك استخدام نفس التقنية على اهداف المشاة خلال معركة الماكوزو بعد بضعة أشهر.في هذه الحالة القوات المستهدفة كانت قد توزعت على المنحدرات الصخرية وقد علم فيلق كوندور ان قصف بساطي كان أقل فعالية بكثير في مثل هذه التضاريس.

مراجع

تاريخ عسكري
قصف جوي

قصف بساطي


Bogen er en bugt i Ofotfjorden i Evenes kommune i Nordland  fylke i Norge. Den går omtrent 8 kilometer i nordlig retning fra det seks km brede indløb mellem Vollen i vest og Foratangen i øst.

De største bebyggelser langs kystlinjen er landsbyen Liland, ved indløbet i vest, og videre mod nord, bebyggelsen Dragvik før landsbyen Bogen i fjordbunden, og videre mod sydøst bebyggelserne Lenvik, Østervik, Botn og Forra. Skogøya er største ø i bugten.

Europavej E10 går langs nordsiden af Bogen, Fylkesvej 721 på vestsiden mens en lokal vej går fra Lenvik til Forra på østsiden.

Navnet Bogen er norrønt og betyder «bugt», «bog» og «krog».

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland

Evenes

Bogen (bugt)


Mururata es uno de los distritos del municipio de Coroico en la provincia de Nor Yungas ubicada en el departamento de La Paz, Bolivia. Cuenta con población afroboliviana.

Véase también
 Mururata (cerro)
 Afroboliviano

Localidades del departamento de La Paz

Mururata


Oksidasyon ya da yükseltgenme, elektronların bir atom ya da molekülden ayrılmasını sağlayan kimyasal tepkimedir.

Bir elementin, kimyasal reaksiyonda elektron alması olayına indirgenme denir. İndirgenme olayına redüksiyon, yükseltgenme olayına da oksidasyon denir. Reaksiyonda elektron vererek yükseltgenen element karşısındakini indirgediği için indirgen, elektron alarak indirgenen element karşısındakini yükseltgediği için yükseltgen olarak tanımlanır.

Oksidasyon: A maddesi bir elektron verir.

Redüksiyon: B maddesi bir elektron alır.

Redoks: A maddesi bir elektron B maddesine verir.

Eğer elektron alan yani indirgenen element serbest (nötr) halde ise, eksi değerlikli olur. Serbest halde değil de (+) değerlikli iyon halinde ise, aldığı elektron sayısı kadar değerliği azalır. Buna karşılık elektron veren element, nötr halde ise + değerlikli olur, iyon halinde ise verdiği elektron sayısı kadar değerliği artar.

hidrojen + oksijen → hidrojen oksit (su)

Bu reaksiyonda oksijen indirgenmiş, yani hidrojenden elektron almış ve sıfır değerlikli halden (2-) değerlikli hale geçmiştir. Hidrojen ise 1 elektron vererek +1'e yükseltgenmiştir.

Yükseltgenme şu şekilde olur:
 Bir grup veya molekülden bir elektron uzaklaşması
 Bir molekülden bir hidrojen atomunun uzaklaşması
 Bir molekülden bir hidrür iyonunun uzaklaşması
 Moleküle oksijen sokulması
 Katalitik dehidrejenasyon

Yükseltgenme


Dünya nüfusu ya da dünya insan nüfusu, dünya üzerinde yaşayan insan sayısını belirtmektedir. Birleşmiş Milletler tarafından Kasım 2022'de yapılan açıklamaya göre, dünya nüfusu 8 milyarı aşmıştır. Dünyadaki insan nüfusunun 1 milyara ulaşması, modern insanlığın ortaya çıkışından sonra 200.000 yıldan fazla zaman aldı ve 8 milyara ulaşması sadece 219 yıl sürdü. 20. yüzyılın son 70 yılında dünya nüfusu tarihte en fazla yükselişini göstermiştir.
İnsan nüfusu, 1315–1317 Büyük Kıtlığı ve 1346–1353 arasındaki Kara Veba'nın sona ermesinin ardından sürekli bir büyüme yaşadı. En yüksek küresel nüfus artış oranları, yılda %1,8'in üzerinde artışlarla 1955 ile 1975 yılları arasında gerçekleşti ve 1965–70 arasında %2,1 ile zirve yaptı. Büyüme oranı, 2015 ile 2020 arasında %1,1'e geriledi ve 21. yüzyılda daha da düşeceği tahmin edilmektedir. Dünyadaki insan nüfusu hâlâ artmaktadır, ancak değişen doğurganlık ve ölüm oranları nedeniyle uzun vadeli gidişatı hakkında önemli bir belirsizlik de bulunmaktadır. Birleşmiş Milletler Ekonomik ve Sosyal Konseyi, 2050 yılına kadar dünyadaki nüfusun 9–10 milyar olacağını, 21. yüzyılın sonuna kadar ise 10–12 milyar arasında olacağını tahmin etmektedir. Diğer demograflar ve araştırmalar ise, insan nüfusunun 21. yüzyılın ikinci yarısında azalmaya başlayacağını tahmin etmektedir. 2020 yılında, dünyadaki ortalama insan yaşı 31 idi.

Küresel olarak toplam doğum sayısı 2015–2020 arasında "yılda 140 milyon" olup, bunun 2040–2045 yılları arasında "141 milyon/yıl" ile zirveye ulaşacağı ve ardından 2100 yılına kadar yavaş yavaş yılda 126 milyona kadar düşeceği tahmin edilmektedir. Toplam ölüm sayısı şu an "yılda 57 milyondur" ve 2100 yılına kadar istikrarlı bir şekilde yılda 121 milyona çıkması beklenmektedir.

Tarihçe

Tarımın ortaya çıktığı  10.000 civarlarındaki insan nüfusuna yönelik tahminler, 1 milyon ile 15 milyon arasında değişmektedir. Tarım ile birlikte insan nüfusu hızlı bir şekilde büyümeye başladı. Yaklaşık  8.500'lerde dünyadaki en büyük yerleşimler, günümüzde Filistin sınırlarında bulunan Eriha gibi köylerdi ve sadece birkaç yüz kişiye ev sahipliği yapıyorlardı.  7.000'de, o sıralar muhtemelen dünyadaki en büyük yerleşim olan, Orta Anadolu'da yer alan Çatalhöyük'te 5.000 ila 10.000 insan yaşıyordu.  5.000 ila 4.000 arasında, Bereketli Hilal adı verilen Orta Doğu bölgesinde 10.000 kişilik şehirler birer birer ortaya çıkmaya başladı.

 2.250'de Akad İmparatorluğu'nda yaklaşık 1 milyon kişi yaşıyordu.  2.800 civarlarında dünya nüfusu 50 milyona vardı.  2'de Çin'deki Han Hanedanlığı'nın nüfusu yaklaşık 57 milyondu; Çin'in nüfusu daha sonra MS 1200'e gelindiğinde 123 milyon kadar büyüdü ve 1393'te kıtlık, hastalık ve Moğol istilalarının ortak bir sonucu olarak 65 milyona geriledi.  4. yüzyılda, sadece doğu ve batı Roma İmparatorluğu'nda toplam 50 ila 60 milyon insan yaşıyordu.

13. yüzyılda Küçük Asya'nın (Anadolu) nüfusu 6 milyon civarındaydı. İlk olarak  6. yüzyılda kaydedilen hıyarcıklı vebalar; ölümcüllüğünün zirvesine kemeler ve onların pireleri ile yayılan, 1347'de Himalayalar'da ortaya çıkmış ve sadece 6 yıl içerisinde Avrasya ve Kuzey Afrika'da 75 ila 200 milyon insanı öldürmüş olan Kara Ölüm ile ulaşarak, nüfusu yarı yarıya düşürdü. 1315–1317 arasında gerçekleşen Büyük Kıtlık ve Kara Ölüm'den sonra –yaklaşık 55 milyonluk bir nüfusu olan Amerikan yerlilerinin 15. ve 16. yüzyıllarda kıtanın Avrupalılar tarafından sömürgeleştirilmesiyle %95'inin ölmesi gibi bölgesel istisnalara rağmen– nüfusta sürekli bir artış görüldü.

1542 yılında dünya nüfusu yaklaşık 500 milyondu. 1800–1804 civarlarında insan nüfusu bir milyara ulaştı. 1908'de, Almanya'da, Haber-Bosch işlemi kullanılarak amonyak ilk kez endüstriyel ölçekte azottan sentezlenmeye başlandı; bunun sonucu olarak inorganik kimyasal gübreler ortaya çıktı. Bir çalışmaya göre, "dünya nüfusunun yarısının aç kalmasını engelleyen" bu gelişmenin de büyük katkısıyla dünya nüfusu katlanarak artmaya devam etti; 1930'da iki, 1960'ta üç, 1975'te dört, 1987'de beş ve 1999'da altı milyarı gördü. 1968 yılı, %2.07 ile insan nüfusunun büyüme oranının zirvesini gördüğü yıldı. Ekim 2011'de dünya nüfusu yedi milyarı aştı. Ağustos 2021'de dünyada 7.8 milyar insan vardı. Kasım 2022'de ise nüfus 8 milyarı aştı.

Kilometre taşları
 1 milyara 1802 yılında ulaşılmıştır.
 2 milyara 1927 yılında ulaşılmıştır.
 3 milyara 1961 yılında ulaşılmıştır.
 4 milyara 1971 yılında ulaşılmıştır.
 5 milyara 1987 yılında ulaşılmıştır.
 6 milyara 12 Ekim 1999 tarihinde ulaşılmıştır.
 7 milyara Ekim 2011 tarihinde ulaşılmıştır.
 8 milyara 15 Kasım 2022 tarihinde ulaşılmıştır

Birleşmiş Milletler Nüfus Projeksiyonu
 9,3 milyara 2030 yılında ulaşılacaktır.
 10,3 milyara 2040 yılında ulaşılacaktır.
 12,1 milyara 2050 yılında ulaşılacaktır.

Nüfus sıralamasında ilk 10 ülke

Ayrıca bakınız
Nüfuslarına göre ülkeler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çeşitli nüfus istatistikleri
 Saniye saniye Dünya nüfusu
 Tarih boyunca yaşamış insan sayısı

Nüfus
Demografi

Dünya nüfusu


An Dendrobium obyrnei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni W.K.Harris, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni André Schuiteman och De Vogel. An Dendrobium obyrnei in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium obyrnei


عبد الملك بن الأعز بن عمران الإسنائي أديب وشاعر من أهل إسنا بصعيد مصر، وهو من أهل القرن السابع الهجري، درس النحو الأدب على شمس الدين الرومي، وكان متهماً بالتشيع، توفي بإسنا سنة 707هـ.

من شعره

شعراء مصريون في القرن 13

عبد الملك بن الأعز الإسنائي


O faleză este, printre formele de relief litoral, malul înalt și abrupt al unei mări, iar prin metonimie, al unui lac, sau chiar, la Constanța, fâșia de teren amenajată artificial pentru plimbare de-a lungul falezei geografice. În geografie și geomorfologie, faleza este un povârniș cu pantă între 15 ° și verticală de înălțime variabilă, fără vegetație, creat de eroziunea marină de-a lungul unei coaste, ce se desfășoară la contactul dintre uscat și mare.

Etimologie
Cuvântul apare în limba română în sec. XIX, provenind din franceza falaise. Cuvântul faleise apare în Roman de Brut în anul 1155. Există și formele faloise, falloise sau falise.

Forme
De cele mai dese ori faleza este un abrupt cu o pantă cuprinsă între 40º și 90º, cu înălțimi variabile. Baza ei se poate continua submarin, printr-o suprafață puțin înclinată, numită platformă de abraziune. Faleza și suprafețele de abraziune sunt rezultatul acțiunii mecanice a mării, mai ales prin bombardarea la bază a abrupturilor cu galeții (pietrișuri rotunjite) mișcați de valuri. Aici apar firide (scobituri), care duc la prăbușirea stratelor de deasupra. Materialele prăbușite sunt înlăturate de valuri, abruptul fiind supus din nou acțiunii lor care provoacă retragerea falezei și lărgirea platformei de abraziune. Pe măsura retragerii falezei, crește lungimea pantei de abraziune, iar valurile se sparg cu timpul la o distanță tot mai mare de firidă. Abraziunea se reduce, procesul de formare a firidei încetează iar faleza nu se mai retrage.

O faleză care nu mai este în contact cu apa din cauza ridicării solului, a scăderii nivelului mării, a acumulării sedimentelor sau a unor lucrări artificiale, este denumită "faleză fosilă". Atâta vreme cât este în contact cu apa, este o "faleză vie". După stadiul de evoluție se pot deosebi:
 faleze funcționale sau în retragere și
 faleze nonfuncționale. Acestea din urmă la rândul lor pot fi:
 faleze stabilizate (ajunse la echilibru) și
 faleze fosile (rămase suspendate pe continent în urma regresiunii marine).
Se mai disting:
 falezele false, adică țărmuri abrupte a căror formă nu este legată direct de acțiunea mării, ci de rocă, de structură, tectonică; între acestea, falezele tectonice apar mai evidente, fiind lipsite de platforma de abraziune.

După înălțime se disting microfalezele (înălțime decimetrică), falezele joase (sub 2 metri), medii (între 2 și 10 m), mari (10-200 m) și megafalezele (peste 200 m), cele mai înalte din lume găsindu-se în insula vulcanică Molokai din oceanul Pacific, la Kahiwa cu 660 m înălțime și la Umilehi cu 1005 m înălțime, și în oceanul Indian, în insulele Crozet, la Lesquin cu 1012 m înălțime.

Vezi și
 Coastă
 Zonă litorală

Note

Legături externe

Litoraluri
Geografie fizică

Faleză


Lophosiphonia, rod crvenih algi smješten u vlastiti tribus Lophosiphonieae, dio porodice Rhodomelaceae. Priznato je deset vrsta.

Tipična vrsta je veoma rasprostranjena morska alga L. obscura, ima je i u Jadranu

Vrste
 Lophosiphonia adhaerens Pilger
 Lophosiphonia bermudensis Collins & Hervey
 Lophosiphonia capensis (Kylin) R.E.Norris
 Lophosiphonia cristata Falkenberg
 Lophosiphonia hayashii Segawa
 Lophosiphonia macra (Harvey) Falkenberg
 Lophosiphonia mexicana E.Y.Dawson
 Lophosiphonia obscura (C.Agardh) Falkenberg - tip
 Lophosiphonia simplicissima Díaz-Tapia
 Lophosiphonia teges (Womersley) Díaz-Tapia & Maggs

Izvori

Rhodomelaceae

Lophosiphonia


Klimaspillet og verdens fattige 5-6 er en dansk dokumentarfilm fra 2010 med instruktion og manuskript af Jesper Heldgaard og Bo Illum Jørgensen.

Handling
Forventningerne var enorme forud for COP15, klimakonferencen i København i 2009 - ikke mindst fra udviklingslandene? Filmen følger repræsentanter fra Bangladesh, Bolivia, Kenya og Vietnam under de hektiske dage i Bella Center fra den forsigtigt optimistiske start frem mod den skuffende afslutning. Det første program dækker konferencens første uge, hvor håbet om at nå en aftale stadig levede. Det andet program skildrer, hvordan håb og optimisme afløses af resignation, forvirring, vrede og frustration, efterhånden som troen på en ambitiøs klimaaftale rinder ud - og "Hopenhagen" bliver til "Brokenhagen".

Filmen følger op på Klimaspillet og verdens fattige 1-4, der besøgte de fire lande før COP15.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Dokumentarfilm fra Danmark

Klimaspillet og verdens fattige 5-6


එඩින්බරෝහි ආදිපදවර ෆිලිප් කුමාරයා (ග්‍රීසියේ සහ ඩෙන්මාකයේ ෆිලිප් කුමාරු ලෙස 10 ජූනි 1921 – 9 අප්‍රේල් 2021)

ළමා කාලය

තරුණ විය

නාවික හමුදා දිවිය

ලංකාවේ ජීවිතය
Mid Shipman තනතුර දරමින් කොළඹ ඉහල චැතම් වීදියේ ලුවී මවුන්ට් බැටන් කාර්යාලයේ සේවය කලේය.
හෙතෙම ලංකාවේදී ඹහුගේ මුල්ම මෝටර් රථය වන Standard වර්ගයේ කාරය පවුම් 12කට මිලදීගෙන ඇත. මෙම රථයේ ලියාපදිංචි සහතිකයේ "Car purchased by Phillip of Greece" ලෙස සඳහන්ය. එම රථය වර්ථමානයේ (2010) කොළඹ ගෝල් ෆේස් හෝටලයේ කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

රැජිනකගේ වල්භ කුමරු ලෙස ජීවිතය

විවාහය
ෆිලිප් කුමරු බ්‍රිතාන්‍යයේ කිරුල හිමි එලිසබෙත් කුමරිය  සමඟ 1947 නොවැම්බර් 20 වෙනි දින වෙස්ට්මින්ස්ටර් ඇබේ දේවස්ථානයේදී විවාහ විය.

රාජ වංශය
ග්ලූක්ස්බර්ග් රාජවංශය - 1921 එතුමාගේ උපතේ සිට 1947 මාර්තු මාසයේදී එලිසබෙත් කුමරිය සමඟ විවාහ වීම සදහා එම රාජවංශය අත්හරින තුරු එතුමාගේ රාජවංශය විය.
මවුන්ට්බැටන් රාජවංශය - 1947 සිට මරණය දක්වා එතුමාගේ රාජවංශය විය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 IIවන එලිzසබෙත් රැජින
 ගෝල් ෆේස් හෝටලය

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
ඉතිහාසය - ලංකා
රාජ්‍ය නායකය වල්ලභයන්
එක්සත් රාජධානියේ කුමරුවෝ

ෆිලිප් කුමාරයා


ටැංජන අගය හෙවත් ටෑන් අගය යනු යම්කිසි කෝණයක් සඳහා ගණනය කරනු ලබන ත්‍රිකෝණමිතික අනුපාතයකි.  මෙය දත්ත ගොනු සඳහා වන මෘදුකාංගවල ද පැතුරුම්පත් සඳහා වන මෘදුකාංගවාල ද තවත්නොයෙක් පරිගණක භාෂාවල ද ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිතයක් ලෙසින් දක්නට ලැබේ.  මෙම අනුපාතය තේරුම් ගැනීම සඳහා ඍජුකෝණී ත්‍රිකෝණයක් භාවිතා කළ යුතුය.

ඉහත දැක්වෙන ABC ත්‍රිකෝණයේ ABC කෝණය α  වන අතර ACB කෝණය β  බව රූපයෙන් පැහැදිලි වනු ඇත. එසේම CAB කෝණය අංශක 90ක් බැවින් මෙය ඍජු කෝණී ත්‍රිකෝණයක් සේ සැලකේ.

යම්කිසි කෝණයක ටැංජන අගය යනු එම කෝණය සහිත ඍජුකෝණී ත්‍රිකෝණයක එම කෝණයට විරුද්ධ  පාදය එහි බද්ධ පාදයෙන් බෙදූ  විට ලැබෙන ප්‍රතිඵලයයි.

එනම් ටැංජන අගය = විරුද්ධ  පාදය / බද්ධ පාදය

මෙම නීතිය ABC හා ACB යන කෝණවලට යෙදූ විට

ටෑන් α  = AC / AB   හා  ටෑන් β  =  AB / AC බව පැහැදිලි වනු ඇත. කෝණය අංශකවලින් දී ඇති විට, විශේෂ කෝණ කිහිපයක ටෑන් අගයයන් පහත දැක්වේ.

ටෑන් 0   =

ටෑන් 30 =

ටෑන් 45   =

ටෑන් 60 =

ටෑන් 90 අනන්තයට එළඹේ යැයි සලකනු ලැබේ.

ත්‍රිකෝණමිතිය

ටැංජන අගය


Karl Friedrich Franciscus von Steinmetz (né le  à Namslau et mort le  à Potsdam) est un lieutenant général et cartographe prussien. Il est l'oncle du maréchal Karl Friedrich von Steinmetz.

Biographie

Origine
Il est le fils de Johann Werner von Steinmetz (1727-1778), originaire du landgraviat de Hesse-Cassel et appartenant à la chevalerie d'Eichsfeld, et de Maria Magdalena, née Held (1736-1796), originaire de Breslau. Ils ont quatre enfants, deux fils et deux filles. Son père combat dans l'armée prussienne pendant la guerre de Sept Ans. Après avoir été blessé à plusieurs reprises, il est transféré dans un bataillon de garnison. Lorsque la guerre de Succession de Bavière éclate, il reçoit l'autorisation de constituer un  et de le commander en tant que lieutenant-colonel. Le 17 novembre 1778, il est tué à la tête de son bataillon lors d'un combat à Komeise près de Jägerndorf. En reconnaissance de ses mérites, le roi Frédéric II en personne annonce avec regret la perte à sa veuve et lui accorde une pension. Parallèlement, il ordonne que ses deux fils soient admis et éduqués dans le corps des cadets. Un poème lui est dédié en l'honneur de son père, qui est accroché dans l'appartement de Steinmetz.

Formation
Steinmetz est instruit à la maison par un maître de cour et entre le 30 septembre 1781, comme l'a ordonné le roi, à l'école des cadets de Berlin. La renommée de son père, la reconnaissance de ses services par le roi, , ainsi que les fréquentes demandes d'officiers supérieurs de l' et même du futur roi Frédéric-Guillaume III pour savoir s'il est le fils du lieutenant-colonel mort à Komeise, l'incitent à suivre les traces de son père et à devenir un officier intègre. Il répond à toutes les exigences dans le domaine scientifique, mais pas dans le domaine physique, car il manque de taille. Il est donc refusé à toutes les présentations pour entrer dans l'armée. En mars 1787, Steinmetz arrive à Potsdam comme cadet dans le bataillon de grenadiers de la Garde du Roi du général von Rohdich le 15 juin de la même année, cependant, il est transféré au bataillon de fusiliers  à Treuenbrietzen en raison d'un rapport de son commandant, le général von Rohdich, qui lui est avantageux. Là, il passe de cadet à sous-lieutenant sans avoir été junker auparavant.

La vie hors du service du corps des officiers dans la garnison de Treuenbrietzen, où le général  a fondé en 1781 une académie et, en plus, la société des amis de la science et du bon goût, favorise ses penchants avec l'étude de la science, de la peinture et de la musique. C'est ainsi qu'il apprend parfaitement à jouer du violon. Cette vie est interrompue en 1790 par une mobilisation suivie d'une marche vers la frontière de Bohême, et en 1791 par une seconde mobilisation suivie d'une marche vers la Poméranie. C'est ici que Steinmetz fait ses premières expériences militaires en dehors de la garnison.

Guerre de la première coalition
En mai 1794, son bataillon marche vers le Rhin dans la guerre de la première coalition, sans être impliqué dans aucun acte de guerre significatif. En retour, il a l'occasion de connaître une grande partie des États allemands. À l'hiver 1794, son unité est près de Mayence et, en plus du service militaire, il trouve encore la force de s'adonner aux arts. À Francfort, il voit La Flûte enchantée, ce qui l'inspire à apprendre à jouer de la flûte lui-même, car son violon est difficile à transporter. Avec la paix de Bâle en 1795, son bataillon appartient aux troupes de démarcation dans le duché de Westphalie et est en grande partie stationné près de Feuchtwangen à l'hiver 1795/1796.

Arpentage du duché de Westphalie

De 1796 à 1805, il s'occupe, avec quelques interruptions, de l'arpentage du duché de Westphalie dirigé par le général von Le Coq. C'est là qu'il peut pour la première fois mettre en pratique ses connaissances et son savoir-faire intellectuels. C'est ainsi que les relevés des comtés de Rietberg et de  ainsi que des principautés de Paderborn et de Waldeck sont son œuvre. Il passe l'hiver 1799 à Ringenberg, où il se consacre à l'écriture d'ouvrages statistiques et militaires, principalement sur la Westphalie. Ces écrits sont ensuite discutés au sein de la Société militaire, dont Steinmetz est membre. En 1800, il laisse sa famille le suivre et commence à instruire ses filles, selon le temps dont il dispose. Dans la crainte d'un débarquement britannique sur la côte de la mer du Nord, des corps de troupes sont rassemblés et c'est ainsi que Steinmetz arrive dans le Harlingerland via Lingen et Aurich. Mais il peut reprendre l'arpentage en juillet. Employé à Warburg, il est appelé à Potsdam en 1804 pour passer l'examen d'état-major. Sachant qu'avec une famille aussi nombreuse et sans fortune rejoindre l'état-major ne serait pas acceptable pour lui, il se soumet néanmoins à l'examen et le réussit.

Guerre de la Quatrième Coalition
Lorsque l'arpentage est achevé à l'automne 1805, il est transféré à Hildesheim. Mais dès son arrivée, Steinmetz, entre-temps promu premier lieutenant, doit prendre en charge la formation d'un dépôt pour son bataillon à Magdebourg et, le 1er janvier 1806, avec le grade de capitaine, il est muté comme vice-commandant à l'état-major de l'établissement des cadets de Berlin. Un mois plus tard, sa femme décède. Comme en octobre 1806, suite de la guerre de la Quatrième Coalition, Berlin est occupée par les troupes napoléoniennes, les cadets sont transférés à Königsberg. Steinmetz reçoit l'ordre de former le 2e bataillon de réserve poméranien à Fischhausen, avec lequel il se rend à Meme pour assurer la sécurité de la maison royale. En mars 1807, alors que le siège de Colberg est imminent en mars 1807, il doit renforcer la garnison de la forteresse avec son bataillon. Afin de permettre à ses soldats encore inexpérimentés d'acquérir de l'expérience, Steinmetz déclenche l'embarquement pour la Poméranie le 23 mars par une manœuvre.

Arrivé le 26 avril 1807 à Colberg, assiégé depuis le 14 mars, avec quatorze officiers et 540 hommes, son bataillon est envoyé au combat le 29 avril. Il se charge de la défense d'une partie du faubourg de Lauenburg et de la digue de Cörlin. Le 17 mai, il contribue à la reconquête du Wolfsbergschanze. Après la mort de  le 15 juin, le commandant de la forteresse, le major von Gneisenau, nomme Steinmetz comme second commandant.

Après avoir repoussé avec succès le siège, il fut confirmé par ordre du cabinet comme commandant en second et décoré de l'ordre Pour le Mérite. Le 16 août 1807, après le départ de Gneisenau pour la réorganisation de l'armée, le roi le nomme commandant de la forteresse.

Son bataillon est repris comme 1er bataillon dans le régiment de grenadiers du Corps. Après avoir été nommé commandant, il est promu major. Depuis la fin du siège, de plus en plus de conflits surgissent entre les citoyens et les militaires, comme par exemple l'hébergement des soldats dans des maisons d'habitation, et  s'exprime lui aussi de manière critique sur certains événements, personnes et officiers. Lorsque certains officiers se sont rendus coupables de fautes, la réticence à la réconciliation des deux parties s'est accrue.

Dans la garnison, on s'adonne à l'alcool, si bien que Steinmetz est tenu pour responsable par le roi. Gneisenau écrit alors des mots durs à tous les commandants de bataillon, ce qui a un effet. Comme les journaux publient de plus en plus de rapports sur les querelles à Colberg, le roi envoie une commission à Colberg en juin 1808. Le 1er juillet, après une enquête approfondie, celle-ci se prononce en faveur des militaires et contre les citoyens. Dès lors, les relations se détendent et Steinmetz et Gneisenau sont admis comme membres de la bourgeoisie. En septembre 1808, fatigué de son poste de commandant, il demande sa mutation, qui a lieu avant la fin de l'année En juin 1810, il reçoit le commandement du régiment d'infanterie colbergeois, qui doit maintenir le blocus continental du Peenestrom à Rügenwalde.

Au début de la campagne de Russie en 1812, il se vit confier le commandement du 3e régiment d'infanterie, nouvellement constitué à partir du 2e bataillon de fusiliers du  de grenadiers et du 1er bataillon du régiment d'infanterie colbergeois, et placé sous les ordres de la brigade du lieutenant-colonel von Horn. Le 19 mars 1812, le régiment part pour la Russie. Le régiment combat avec succès dans de nombreuses batailles dans les . Pour cela, Steinmetz reçoit l'ordre de l'Aigle rouge de 3e classe. Le 30 décembre, le bataillon de fusiliers se sépare et se rend à Stargard via Memel, tandis que Steinmetz passe par Tilsit le 1er janvier 1813 avec les deux bataillons de mousquetaires et arrive à Stargard le 11 mars. Le régiment est à nouveau dissous le 10 mars 1813 .

1813
Après la convention de Tauroggen, il arrive à Berlin le 17 mars 1813 avec le corps d'armée de Yorck. De Breslau, le roi le nomme lieutenant-colonel et l'envoie à Wittemberg en tant qu'avant-garde, composée de troupes prussiennes et russes, sous les ordres du général von Kleist. Lorsque Kleist est rappelé avec son avant-garde, Steinmetz reste avec seulement deux bataillons d'infanterie, un escadron de cavalerie et une batterie d'artillerie montée. Il a reçu l'ordre d'évacuer les faubourgs. Craignant de montrer ainsi sa faiblesse à l'ennemi, il maintient la position étendue avec ses quelques troupes. Grâce aux mouvements de troupes que la cavalerie et l'artillerie doivent effectuer, il fait croire à l'ennemi que les troupes sont beaucoup plus nombreuses. Il peut ainsi tenir Wittemberg pendant trois jours, jusqu'à sa relève, contre un ennemi supérieur en nombre.

Le 28 avril, il combat à la , où Kleist le nomme commandant de la ville et le 2 avril, et le 2 mai à la bataille de Lützen, où il remplit l'espace entre le village de Rhana et la cavalerie et s'affirme contre les Français. Lors de la retraite des alliés, bien qu'il ne soit encore que lieutenant-colonel, il commande la 1re brigade du corps du général Yorks (Steinmetz dirige la brigade en remplacement du général Hünerbein blessé) lors de la . Cela aurait dû être la tâche d'un général, mais Steinmetz a réussi à tenir tête aux Français. Le général Miloradovitch, menacé sur son flanc droit, le soutient avec des troupes russes à temps avant une défaite imminente. Cela permet à sa brigade et aux troupes russes de poursuivre seules les Français. La brigade s'engage ensuite dans la  bataille de Bautzen.Elle y subit de lourdes pertes.

Lors de la retraite vers la Silésie, sa brigade participe également à la bataille de Siergersdorf. Après l'armistice, il participe à la bataille de Jühnsdorf. Il dirige ensuite la formation du  à pied de la Garde et est nommé colonel et chef de brigade de la 1re brigade de grenadiers du corps d'York. Il a maintenant sous ses ordres quatre bataillons de grenadiers, huit bataillons de landwehr, un régiment de cavalerie et une batterie d'artillerie. Il reçoit également la croix de fer de 2e classe et l'ordre de Saint-Vladimir de 3e classe. Steinmetz joue également un rôle décisif dans la victoire de la bataille de la Katzbach. Alors que le corps russe de Langeron  se trouve dans un mouvement de recul, il propose de s'opposer au courant et d'inciter les troupes de Langeron à s'arrêter. Il y parvient après avoir traversé, avec deux bataillons, les eaux gonflées de la Neisse en furie. Lors de la bataille de Wartenburg, il a pour tâche de mener la première attaque avec sa brigade, mais celle-ci échoue. La brigade reste ainsi sept heures sous le feu et a 992 morts et blessés.

Lors de la bataille de Leipzig, le 16 octobre 1813, sa brigade a été jetée dans la mêlée en tant que réserve juste avant la fin des combats de cette journée à Möckern, mais il n'a pas non plus réussi à s'emparer complètement de la place. Il est si gravement blessé par une balle dans l'articulation du bras gauche qu'il doît quitter le champ de bataille et se rendre à Halle puis à Berlin pour se rétablir. En décembre 1813, Steinmetz est nommé général et se voit confier la mission d'achever la mise en place de la Landwehr entre la Weser et le Rhin, avec un effectif de 20 bataillons et 10 escadrons.

1815
Après la première traité de Paris en 1814, Steinmetz est nommé commandant de la citadelle de Wesel, tout en conservant son commandement de brigade, et lorsqu'une nouvelle guerre contre la France est imminente, il reçoit la 1re brigade du 1er corps du général von Zieten. Il a été engagé au combat avec cette brigade la veille de la bataille de Ligny. Lors de la bataille de Waterloo, il réussit avec sa brigade à s'emparer du village d'Issy les 2 et 3 juillet 1815 . Pour ses réalisations dans cette campagne, il reçoit la croix de fer de 1re classe, les feuilles de chêne de l'ordre Pour le Mérite et à Wesel l'ordre de Sainte-Anne de 1re classe et l'ordre de Saint-Georges de 3e classe.

Retraite
Après la deuxième traité de Paris en 1815, il est en garnison à Trèves en tant que chef de brigade mais en raison d'une maladie d'estomac, il demande au roi son départ de l'armée. Celui-ci lui est accordé le 16 mars 1817 en tant que lieutenant-général avec une pension de 1000 thalers

En guise de pension, il reçoit les revenus du domaine de Schönwalde près de Silberberg, dont il prend en charge l'exploitation et qu'il achète en 1818. Dès 1821, Steinmetz revend la propriété et s'installe dans une villa à Potsdam où il meurt en 1837.

Famille
Steinmetz s'est marié le 17 février 1793 avec Madeleine Dorothée Vigny La Rosière (1776-1806). Elle est la fille du général de division  (mort en 1810). Les enfants suivants sont nés de ce mariage :
 Emilie Juliane Albertine (née en 1793)
 Caroline (née en 1796)
 Wilhelmine Julie Elisabeth Margarete (1801-1863) mariée avec Karl Friedrich von Steinmetz (1796–1877)
 Emma (1803-1855) mariée en 1842 avec  (1799-1861)
 Wilhelmine Franziska (1804-1806)
 Antoinette Wilhelmine (née et morte en 1806)

Bibliographie
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 3, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], DNB 367632780, S. 453–458, Nr. 1214.

 Zeitschrift für Kunst, Wissenschaft und Geschichte des Krieges. Bd. 39, 3. Heft, Ernst Siegfried Mittler, Berlin/ Posen/ Bromberg 1837, S. 270–285. Digitalisat

Références

Notes

Liens externes

Generalleutnant prussien
Militaire prussien des guerres napoléoniennes
Chevalier de l'ordre Pour le Mérite avec feuilles de chêne
Récipiendaire de l'ordre de Saint-Georges
Récipiendaire de l'ordre de Sainte-Anne
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 3e classe
Récipiendaire de 1re classe de la croix de fer
Ordre de Saint-Vladimir
Naissance en octobre 1768
Naissance dans la voïvodie d'Opole
Naissance en Silésie prussienne
Décès en mars 1837
Décès à Potsdam
Décès dans la province de Brandebourg
Décès à 68 ans

Karl Friedrich Franciscus von Steinmetz


Krásna Ves este o comună slovacă, aflată în districtul Bánovce nad Bebravou din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 512 locuitori.

Istoric
Localitatea Krásna Ves este atestată documentar din 1208.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Krásna Ves


Fiona Elizabeth Bruce (born 25 April 1964) is a British journalist, newsreader, and television presenter. She joined the BBC as a researcher for Panorama in 1989, and became the first female newsreader on the BBC News at Ten, as well as presenting many flagship programmes for the corporation, including BBC News at Six, Crimewatch, Real Story, Antiques Roadshow, and Fake or Fortune? Since 10 January 2019, she has been the presenter of the BBC One television programme Question Time.

Early life and education
Bruce was born on 25 April 1964 in what was then the State of Singapore, Malaysia, to an English mother and a Scottish father, who had a long career at Unilever, becoming a regional managing director. Before that, the Bruce family had lived for several generations in the fishing village of Hopeman in Moray in the north-east of Scotland. Bruce has two elder brothers. She was educated at Gayton Primary School on the Wirral, the International School of Milan, and then, from the age of 14 until 18, attended Haberdashers' Aske's Hatcham College in New Cross, London. During the latter period she modelled for the stories in the teenage girls' magazine Jackie.

Bruce's great-grandfather, Frederick Crouch, died in fighting on the Western Front in World War I.

Bruce read French and Italian at Hertford College, Oxford. During that period, she was briefly a punk, singing in rock bands and, at one point, colouring her hair blue for one week. She attended the University of London Institute in Paris and is a fluent speaker of French and Italian.

Career
After leaving university, Bruce joined a management consulting firm for a year, but found the experience depressingly dull:

After that, she worked at a number of advertising agencies, including Boase Massimi Pollitt, where she met her future husband, a company director. She then went on to meet Tim Gardam – at that time the editor of the BBC's Panorama – at a wedding and, in 1989, he gave her a job as a researcher on the programme.

News and current affairs
After becoming an assistant producer on Panorama, she made the change to reporting in 1992 on Breakfast News. She then moved to BBC South East, appearing as an occasional presenter and reporter on Newsroom South East and a weekly current affairs programme, First Sight. From 1994 to 1995, she was a reporter on the BBC2 current affairs programme Public Eye. She then reported for Panorama and Newsnight before moving to presenting Breakfast News and the BBC Six O'Clock News in 1996.

In 1999, as part of a major relaunch of the BBC's news output, Bruce was named secondary presenter of the BBC Six O'Clock News. She presented the programme as a cover for the main presenter Huw Edwards, as well as regularly on Fridays, until a presenter reshuffle in January 2003, to coincide with the retirement of Michael Buerk and the move of Peter Sissons to the BBC News channel.

Both Edwards and Bruce moved to the BBC Ten O'Clock News and continue to present the programme. Bruce was the first female presenter of the bulletin. In 2007, Bruce returned to presenting the BBC News at Six. After an eleven-year tenure, she stepped down in January 2019.

From 2003 to 2007, Bruce presented and reported in the BBC One current affairs series, Real Story.

After the murder of Jill Dando, Bruce took over the position of co-presenter on Crimewatch, alongside Nick Ross, until both were replaced by Kirsty Young towards the end of 2007. In 2001, Bruce became one of the presenters of the BBC general election results programme.

In 2006, following a court case involving British Airways requesting that a Christian employee conceal her cross because it infringed the airline's dress code, the BBC disclosed it had some concerns over the fact that Bruce often wore a cross necklace, although she was not banned from doing so.

On 10 January 2019, Bruce succeeded long-time host David Dimbleby on the BBC's debate programme Question Time as the first full-time female host. Her tenure as host was almost immediately embroiled in controversy, and in May 2020, Bruce stated "QT is without doubt the hardest job I've ever done."

In 2023, during an episode of Question Time, when journalist Yasmin Alibhai-Brown claimed that Stanley Johnson, the father of former British prime minister Boris Johnson, broke his wife's nose, Bruce interrupted to comment that Johnson's friends had said that the incident occurred, but was a "one-off". Following the episode, Labour MP Kate Osborne, and chief executive of domestic violence charity Women's Aid, Farah Nazeer, among others, criticised the comment, saying that it downplayed domestic violence. The BBC defended Bruce, commenting that, as the host, she had a duty to present an avenue of reply by accused parties and it was not her personal comment. Bruce apologised for her comments after the incident and said that she was "required to legally contextualise" the statement, and that her comments were not reflective of her own opinions. Bruce subsequently resigned as an ambassador for the domestic violence charity Refuge, a role she had been in for over 25 years.

Other programmes
In September 1998, Bruce became the presenter for BBC Two's Antiques Show, which was in its fourth series. She presented it for a further two series, showing her interest in presenting antiques programmes nearly a decade before presenting Antiques Roadshow. On 22 June 2007, it was announced that Bruce was to replace the retiring Michael Aspel as presenter of Antiques Roadshow the following spring, which initially caused some controversy. However, average viewership increased during Bruce's first year as presenter.

In 2007, Bruce wrote and presented a BBC documentary about Cherie Blair as Tony Blair left office.

Bruce also occasionally presented special editions of The Money Programme. In one, she profiled the entrepreneur Alan Sugar. She said of the experience: "It was a bit like being in front of a hair dryer at very close quarters. He's not backwards in coming forward in his opinions." During the documentary, Bruce – who has always publicly identified herself as a feminist – challenged Sugar's view that women should openly disclose their childcare commitments to a potential employer. Her point was that if men were not required to declare their ability to meet the demands of their job, it was not right that women should do so.

Victoria: A Royal Love Story (2010) is a BBC documentary, written and presented by Bruce, charting the story of the love affair between Queen Victoria and Prince Albert, and documenting the collection of paintings, sculptures, and jewellery they gave each other.

Since 2011, she has co-hosted the BBC television series Fake or Fortune? alongside Philip Mould, which involves the process of establishing the authenticity of works of art, including the use of modern techniques.

In 2011, Bruce wrote and presented The Queen's Palaces, a three-part BBC documentary telling the story of Queen Elizabeth II's three official residences, Buckingham Palace, Windsor Castle, and Holyrood Palace. In 2012, Bruce wrote and presented a BBC documentary about Leonardo da Vinci.

In 2015 and 2016, she presented the BBC Four quiz programme Hive Minds.

In 2017, it was reported that Bruce was paid between £350,000 and £400,000 as a BBC presenter. In early 2019, she stated that she did not keep track of her salary which, for 2018, was reportedly £170,000, an amount that did not include her earnings from Antiques Roadshow.

Parody and humour
Bruce was featured in an episode of Top Gear (series 10, episode 3), sharing a lift with one of its presenters, Jeremy Clarkson, and then having to push him out (as he was stuck in a Peel P50, which has no reverse gear). As she walked away, Clarkson commented, without her knowledge until the programme was aired, "She has got quite a nice bottom... I said that out loud, didn't I?" Bruce returned to Top Gear in the next series (series 11, episode 4), alongside fellow newsreader Kate Silverton, for the "Star in a Reasonably-Priced Car" feature. As a comeback to the "nice bottom" comment, she slapped Clarkson's and declared that it "needs a bit of work". Since then, she has also occasionally stood in for a holidaying Clarkson in his Sunday Times car review column, which she referred to as the ultimate revenge: "perching my bottom – nice or otherwise – on his patch."

In the BBC Two version of the satirical impressions show Dead Ringers, Bruce was parodied by Jan Ravens, who ruthlessly exaggerated her mannerisms through sexual innuendo. For example: "Hello, my name is Fiona Bruce sitting on the luckiest chair in Britain", and "Hello, I'm Fiona Bruce; don't touch what you can't afford."

She appeared in a tongue-in-cheek BBC HD advertisement in 2008, featuring a parody of the Antiques Roadshow, in which she drove a car through a wall, before running towards a falling vase, with the car exploding as she jumped to save the vase from crashing.

Bruce has regularly appeared on the BBC's annual Children in Need telethon, performing musical routines alongside fellow BBC newsreaders. Her rendition of "All That Jazz" in the 2007 edition, while performing as Velma Kelly, led the directors of the revival of Chicago to invite her to the London performance of the 10th-anniversary gala, where she appeared on stage in a parade of Velmas.

Referring to Jeremy Clarkson's adoration of her – he once described her as "agonisingly gorgeous" – she remarked, "In my twenties I was virulently opposed to anyone commenting on my appearance, lest it come at the expense of my ability. But it's not an issue for me now. If Jeremy Clarkson pays me a compliment, then fine, how nice, 'Thanks Jeremy'."

Political causes
Bruce has often been outspoken regarding her commitment to feminism, expressing concern at a 2006 poll that suggested almost three-quarters of women no longer saw feminism as necessary: "The contradictions are still there [in society] which is why I think feminism is still very relevant for me and it's just such a shame that it's become a byword for mustachioed, man-hating women from Lebanon." Despite her firm views on the subject – including a "disappointment" in women who dislike working with other women – she claims to have softened her feminist views from her university days, where she once ran an anti-pornography campaign.

Fathers 4 Justice controversy
Bruce was criticised for showing "blatant bias" when interviewing Matt O'Connor, founder of Fathers 4 Justice, for a BBC programme in 2004. Bruce, who had featured in advertising campaigns for the charity Women's Aid, was accused of having an axe to grind on the issue of domestic violence. Many, including O'Connor, felt she let her own personal view on domestic violence as an issue of gender take over the programme. There were also concerns that O'Connor had originally been invited to speak about CAFCASS and the Family Courts, yet the programme was changed to focus on domestic violence.

Later, a BBC committee, investigating on behalf of the BBC Governors, concluded that there were "some weaknesses" in the programme when considered against the BBC's journalistic values of "Truth and Accuracy, Serving the Public Interest, Impartiality and Diversity of Opinion, Independence and Accountability", but that the programme "still made a valuable contribution to the debate on parental rights". Overall the committee "did not think that these matters were sufficient to constitute a serious breach of editorial standards" and found that "the programme had provided appropriate and balanced information around the allegation that violent men had infiltrated F4J".

Charity work
Bruce is an honorary vice president of optical charity Vision Aid Overseas (VAO), alongside fellow newsreader Sir Trevor McDonald. In February 2005, Bruce did the voice-over for VAO's Lifeline Appeal. In 2007, Bruce launched VAO's Annual Review. Later that year she was one of nine prominent women to take part in the What's it going to take? campaign for the charity Women's Aid.

In 2009, the NSPCC inducted her into its Hall of Fame in honour of her continued work on their behalf. In accepting the honour, she said, "The work of the NSPCC and ChildLine is desperately important and I do little compared to what needs to be done. But I'm very honoured to be included in the Hall of Fame."

Personal life
Bruce met Nigel Sharrocks (born 1956) when he was director of the advertising agency where she worked. He is non-executive chairman of Digital Cinema Media. They married in July 1994 in Islington, London. The couple have two children, a son born in January 1998 and a daughter born in November 2001, and live in Belsize Park, London, and also have a second home in Sydenham, Oxfordshire. Bruce encountered much adverse publicity for her decision to return to work with Crimewatch 16 days after the birth of her daughter. In 2014, Bruce stated that she did not use social media because of the misogynistic abuse directed towards female celebrities.

She was awarded the female Rear of the Year title in 2010, and accepted it in person. The following year, however, she declared that her acceptance of it had been "hypocritical" and that the award was "demeaning".

See also
 Antiques Roadshow Detectives

References

External links

 Vision Aid Overseas
 Profile from BBC News
 BBC Newswatch Profile
 Her BBC Press Office biography
 Profile from 'Real Story'

|-

|-

|-

1964 births
Living people
English people of Scottish descent
Alumni of Hertford College, Oxford
British television presenters
BBC newsreaders and journalists
British journalists
British women journalists
Clan Bruce
British reporters and correspondents
People from Singapore
British feminists
Question Time (TV programme)
People educated at the University of London Institute in Paris
National Society for the Prevention of Cruelty to Children people
People from Heswall
British women television journalists
British women radio presenters
Singaporean women radio presenters
British women television presenters
Fake or Fortune?

Fiona Bruce


Creative Commons (kısaca CC), telif hakları alanında esneklik ve paylaşımı yaygınlaştırmak amacıyla kurulmuş küresel ölçekte bir düşünce hareketi ve kâr amacı gütmeyen bir kuruluştur.

Bu kuruluş, bir eserin internet ortamındaki kullanım koşullarının telif sahibi tarafından belirtilmesini sağlayan, Creative Commons lisansı (CC lisansı)  olarak adlandırılan, telif lisanslarını geliştirmiştir. CC lisansları, "Her hakkı saklı" yerine, "bazı hakları saklı" yaklaşımı ile çalışır.  Şarkılardan Youtube videolarına ve bilimsel araştırmalara kadar yaklaşık 2 milyar eserde  CC lisansları ve kamu malı araçları, kullanılmaktadır.

CC lisanslamasının temelinde bilginin ve yaratıcılığın pazar değeri yaratacak basit mallar değil, insanlığın ortak kültürünün yapı taşları olduğuna ilişkin düşünce yatmaktadır. Bu nedenle CC lisanslarının kullanımı ve CC lisanslı eserlerin yaygınlaşması  açıklık, paylaşma ve işbirliğini destekleyen Creative Commons düşünce hareketinin büyümesine destek olmuştur.

Kâr amacı gütmeyen Creative Commons adlı kuruluş, CC lisanslarını ve CC lisansları etrafında şekillenen küresel dayanışmayı desteklemek üzere 2001 yılında ABD'de aralarında fikri mülkiyet konusunda uzman James Boyle, Michael Carroll, Molly Shaffer Van Houweling ve Lawrence Lessig, MIT'de bilgisayar bilimleri profesörü Hal Abelson, hukuk kökenli belgesel filmci ve siber hukuk uzmanı Eric Saltzman gibi sanatçı ve entelektüellerin bulunduğu bir grup tarafından Center for the Public Domain kuruluşunun desteğiyle kurulmuştur.  Lisansları güncel tutmak,  CC lisansları etrafında  şekillenen küresel topluluğa destek olmak üzere hareketin içinde ve dışında açık eğitim, telif hakkı reformu gibi konularda eğitim, savunuculuk, işbirlikleri  gerçekleştirmek üzere çalışır.

Amaç

Creative Commons'ın amacı; teknoloji, elektronik ortamda içeriklerin aynı anda milyonlarca kişi tarafından tüketilmesini, hızlı ve kolay şekilde kopyalanmasını, paylaşılmasını ve türetilmesini mümkün kılarken bu olanaklardan yararlanma yetisinin telif hakkı yasaları nedeniyle kısıtlanmasını önlemektir.

Creative Commons amacına ulaşmak için sanatçılara ve genel olarak tüm eser sahiplerine, yasanın kendilerine tanıdığı kimi hakları kamuyla paylaşabilmelerine imkân verecek, özel olarak hazırlanmış telif lisansı sözleşmeleri önermektedir. Özgür Yazılım Vakfı tarafından daha önce meydana getirilen GNU Genel Kamu Lisansı (GNU GPL) metinlerini temel alan bu sözleşmelerin özelliği, yaratıcı kişilere, telif hakkından tamamen feragat etmeksizin eserlerini paylaşıma açmalarına imkân tanımasıdır.

Sahibi tarafından Creative Commons lisans sözleşmesi altında kamuya sunulan eserler, ticaret dışı amaçlar için kullanımını destekleyerek ("nc" -non commercial/ticari olmayan -ile işaretlenmiş modellerde), internetin alışveriş kanalı yerine, gerçek bir bilgiye erişim platformu haline gelebilmesi yönünde tamamen bağımsız ve gönüllü katkı anlamına gelmektedir.

Yapı

Creative Commons Küresel Ağı

Creative Commons Küresel Ağı, açık hareketle ilgili çeşitli aktivite ve projeler konusunda işbirliği yapan, Creative Commons'ın değerlerini ve vizyonunu benimsemiş gönüllü kişi ve toplulukları içerir. Küresel Ağ'da 2021 itibarıyla dünya genelinde yaklaşık 600 üye ve 40'tan fazla şube bulunur. Aralarında hukukçular, aktivistler, akademisyenler, sanatçılar bulunur. Ağdaki gönüllüler lisansların tercümesini yapmak, kendi ülkelerinde savunuculuğunu yapmak, eğitimler vermek gibi konularda çalışırlar.

Küresel Ağ, Creative Commons genel merkezinden ayrı bir yönetim yapısına sahiptir: Bir ülkedeki şubeler, belirli bir alanda çalışan platformla ve küresel ağ konseyi (üyeleri seçimle belirlenmiş şube temsilcileri ve Creative Commons Genel Merkezi'nin temsilcilerinden oluşur.

Creative Commons, 2020 yılı itibarıyla gelişmiş batı ülkelerinin yanı sıra Ürdün, Malta, Türkiye, Meksika ve İsrail'in de bulunduğu 43 ülkede faaliyettedir.

Creative Commons Genel Merkezi
2001 yılında Kaliforniya merkezli bir kurum olarak kurulan CC kuruluşunun genel merkezi dağınık bir yapıdadır; ofisi yoktur. Yönetim kurulu, denetim, kurulu, danışma kurulu ve çalışanları dünyanın değişik yerlerinde bulunur.

Lisans türleri

Creative Commons'un eser sahibinin isteğine uygun olabilecek değişik lisansları mevcuttur.
Creative commons araçları sadece lisanslardan ibaret olmayıp buna kimi işaret, etiket ve diğer belgeler de eklenebilir. Bundan başka, CC lisanslı eserlerin Internet tarayıcı programlar tarafından algılanmasını sağlayan elektronik etiket de mevcuttur. Yukarıdaki etiketin bir eserle ilgili olarak kullanılması, eser sahibinin bazı haklarını elde tutarken, kimi bazı haklarını da kamuyla paylastığı anlamını taşır. Aşağıda açıklanacak 6 tip lisans için de aynı etiket kullanılır. Bir başka araç olan "commons deed", kısaca kamuya ilgili lisans tipiyle ilgili bilinmesi gerekenleri açıklar. Aynı zamanda her bir lisans için kullanım kapsamını açıklayan basit semboller de bulunmaktadır.

Bütün lisans türleri kullanıcıya dünya genelinde bedelsiz, münhasır olmayan (non-exclusive) ve sürekli kullanım hakkı vermektedir. Buna göre her lisans, eserin re-prodüksiyonuna, derleme eserler içine alınmasına, dağıtılmasına, kamuya sunumuna ve icrasına izin vermektedir. İşlemeye izin veren lisanslar, aynı zamanda ortaya çıkan işlemenin kopyalarının dağıtılmasına ve icrasına da izin verir.

Ayrıca bakınız
 Creative Commons lisansı
 Telif hakkı
 GNU Özgür Belge Lisansı
 Özgür Yazılım Vakfı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Creative Commons Türkiye
 Creative Commons Sertifika Eğitim Kaynakları
 Lisans seçme sayfası
 Creative Commons lisansları gayriresmi çevirileri
 Creative Commons'lu İçerik Arama Motoru

Creative Commons


Camp Rising Sun es un programa de verano internacional para desarrollar el liderazgo en estudiantes de entre 14 y 16 años al que solo se puede acceder mediante invitación, beneficiándose los alumnos de una beca completa. Es organizado por "Louis August Jonas Fundation" (LAJF), una organización sin ánimo de lucro y tiene una duración de siete semanas. El campamento de chicos se encuentra en Red Hook, Nueva York y el de chicas en Clinton, Nueva York, a unos 140 kilómetros al norte de la Ciudad de Nueva York, en el Valle del Río Hudson. Los distintos participantes vienen de todo el mundo y son escogidos por sus méritos.

Hay organizaciones de antiguos alumnos en numerosos países con más de 5000 antiguos alumnos alrededor del mundo. Por Camp Rising Sun ha pasado un Sub-Secretario General de las Naciones Unidas, un presidente de la Universidad de Harvard, un ganador de Intel Science Talent Search, un Ministro de Asuntos Exteriores de Corea del Sur, dos antiguos embajadores de Israel y un Sub-Secretario de Estado en la administración de Jimmy Carter.

En 1996, un grupo de antiguos participantes procedentes principalmente de Dinamarca, así como de otros países europeos fundaron "Camp Rising Sun Europa" para chicas jóvenes. Organizado y mantenido por "George E. Jonas Fundation" y la asociación de antiguos participantes de Dinamarca, el campamento está situado en Stendis, Región de Midtjylland, Dinamarca.

Breve Historia y Principios
Tiene una superficie de 71 hectáreas sobre el Norte de Nueva York. Camp Rising Sun (CRS) es uno de los programas continuos de verano más largos en los Estados Unidos. Fue fundado a raíz del Crack del 29 por el filántropo George E. Jonas con la misión de "desarrollar en gente joven prometedora de diversos entornos el compromiso de liderazgo de forma sensible y responsable para lograr un desarrollo en sus entornos y el mundo entero"

Hijo de un exitoso hombre de negocios, creció en una familia rica y rodeado de riquezas, pero le preocupaba el hecho de que tuviera ventajas sobre los demás. Creció su preocupación por el mundo, reflexionando sobre qué podía hacer para aportar un poco de paz y estabilidad al mundo. Pensaba que la esperanza descansaba en la juventud y que había que animarla, estimularla y motivarla. Tuvo la idea de crear un campamento, un campamento que se interesara "no solo en el niño, sino también en el hombre que este llegara a ser. Creó una fundación con el nombre de su padre. Esta fundación organiza el campamento. Durante décadas se entrevistó con posibles futuros alumnos y era llamado cariñosamente por su apodo, "Freddie".

Tras la Segunda Guerra Mundial, el campamento se expandió para incluir jóvenes procedentes de todo el mundo. En 1947 fueron invitados los primeros dos afroamericanos y en 1989, se creó un programa para chicas. Jonas permaneció fuertemente unido al Camp Rising Sun hasta el momento de su muerte en 1978. Los participantes que proceden de fuera de los Estados Unidos tienen la oportunidad de estar con una familia norteamericana, con participantes estadounidenses o con antiguos alumnos, lo que les permite experimentar cómo es vivir en Estados Unidos.
La selección de participantes es altamente competitiva y está basada en el potencial del participante, su capacidad de liderazgo, intellect (demonstrated academic achievement and ability to think critically), character, and individuality (developed abilities and interests). Camp alumni are generally responsible for selecting new campers from their countries, but in some cases, government officials such as the Minister of Education or an ambassador, do the selecting (or did, in decades past).

Referencias

Organizaciones no gubernamentales
Organizaciones juveniles
Camping y caravanas

Camp Rising Sun


Nenad Stanković (Ненад Станковић, * 8. August 1977 in Gornji Milanovac, Jugoslawien) ist ein ehemaliger serbischer Fußballspieler. 2007 wurde er mit NSÍ Runavík Meister und Fußballer des Jahres der Färöer.

Karriere
Der Mittelfeldspieler Stanković spielte in seinem Heimatland unter anderem für die Vereine FK Metalac und FK Mačva Šabac. 2004 wechselte er auf die Färöer, zunächst zu Skála ÍF. Mit Skála konnte er sich für den UEFA Intertoto Cup 2005 qualifizieren. In der Saison 2005 erreichte Skála den zweiten Platz in der Formuladeildin und nahm somit an der Qualifikation zum UEFA-Pokal teil. Nachdem seine Arbeitserlaubnis jedoch nicht verlängert wurde verpasste Stanković einen Großteil der folgenden Saison und kam auch in den beiden Qualifikationsspielen nicht zum Einsatz. Erst in der Sommerpause kehrte er zu Skála zurück.

Zur Saison 2007 wechselte Stanković zu NSÍ Runavík, wo er sein erfolgreichstes Jahr hatte. Zum ersten Mal in der Vereinsgeschichte wurde Runavík färöischer Meister. Stanković galt als einer der Spieler, die großen Anteil am Erfolg hatten. Er wurde in dieser Saison zum Fußballer des Jahres der Färöer gewählt. Zu seinen Mannschaftskollegen zählten damals unter anderem Jóhan Troest Davidsen, Hjalgrím Elttør, Jónhard Frederiksberg, Christian Høgni Jacobsen, Jens Martin Knudsen, Bogi Løkin, Pól Thorsteinsson und Einar Tróndargjógv.

2008 wurde im Spiel um den Supercup der Pokalsieger EB/Streymur mit 4:0 besiegt. Insgesamt konnte Stanković in dieser Saison jedoch nicht an seine bisherigen guten Leistungen anknüpfen. Zur Saison 2009 verließ er Runavík.

In der Folgezeit spielte er jeweils für eine Saison bei B68 Toftir, Víkingur Gøta und KÍ Klaksvík. Mit Víkingur spielte er 2010 als amtierender Pokalsieger erneut im Supercup, wobei das Spiel mit 1:2 gegen Meister HB Tórshavn verloren wurde. Nach der Saison 2011 wechselte er in die dritte serbische Liga zu FK Železničar Lajkovac. Im Sommer 2012 kam er zurück auf die Färöer und spielte für TB Tvøroyri. Nach der Saison verließ er den Verein. Von 2014 bis 2016 spielte Stanković mit Unterbrechungen beim unterklassigen isländischen Verein Knattspyrnufelagid Aegir.

Europapokal
2005 spielte Stanković mit Skála ÍF im UEFA Intertoto Cup. Der Verein schied jedoch in der ersten Runde nach einem 0:2 und 0:1 gegen Tampere United aus. Als Meister trat er 2008/09 mit NSÍ Runavík in der Qualifikation zur UEFA Champions League an. Nach einer 3:0-Hinspielniederlage gegen Dinamo Tiflis konnte das Rückspiel mit 1:0 gewonnen werden, wobei Stanković als herausragender Spieler galt. 2010/11 nahm Stanković mit Víkingur Gøta an der Qualifikation zur UEFA Europa League teil. Gegen Beşiktaş Istanbul wurden beide Spiele mit 0:3 beziehungsweise 0:4 verloren.

Erfolge
 1× Färöischer Meister: 2007
 1× Färöischer Supercup-Sieger: 2008
 1× Spieler des Jahres: 2007

Weblinks

 Profil auf faroesoccer.com
  auf Playerhistory

Einzelnachweise

Fußballspieler (FK Metalac)
Fußballspieler (FK Radnički Stobex)
Fußballspieler (FK Polet Ljubić)
Fußballspieler (FK Jedinstvo Ub)
Fußballspieler (FK Mačva Šabac)
Fußballspieler (Skála ÍF)
Fußballspieler (NSÍ Runavík)
Fußballspieler (B68 Toftir)
Fußballspieler (Víkingur Gøta)
Fußballspieler (KÍ Klaksvík)
Fußballspieler (TB Tvøroyri)
Fußballspieler (FK Železničar Lajkovac)
Färöischer Meister (Fußball)
Serbe
Geboren 1977
Mann
Fußballer des Jahres (Färöer)

Nenad Stanković (Fußballspieler)


Taedonggang puede hacer referencia a:
 Taedonggang, uno de los 19 distritos de Pionyang, Corea del Norte.
 Taedonggang, cerveza de Corea del Norte.

Para el río que cruza Pionyang, véase:
 Taedong

Taedonggang (desambiguación)


El Granado, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en çok nüfusa sahip olan, ülkenin güneybatı köşesindeki Endülüs otonom bölgesinin 8 eyaletinden Portekiz ve Atlas Okyanusu'na kıyısı bulunan Huelva eyaletine bağlı belediyesi. El Granado belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 624 kişidir.

El Granado


Bzí (deutsch Bzy, auch Bsi) ist ein Ortsteil von Dolní Bukovsko in Tschechien. Er liegt zehn Kilometer südöstlich von Týn nad Vltavou in Südböhmen und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie
Bzí befindet sich am Oberlauf des Baches Židova strouha in der Lischauer Schwelle. Nordöstlich erhebt sich der Sobětický vrch (503 m) und südlich der U Doktorova lomu (564 m). Am östlichen Ortsausgang liegt hinter dem Schloss der Teich Pivorvarský rybník, im Süden der Nový rybník sowie nördlich der Skržov und Kejhar. Durch den Ort führt die Straße II/147 zwischen Týn nad Vltavou und Veselí nad Lužnicí.

Nachbarorte sind Hrušov, Sobětice, V Chalupách und Hartmanice im Norden, Horní Bukovsko im Nordosten, Sviny und Kundratice im Osten, Dolní Bukovsko, Nový Dvůr, Popovice und Hvozdno im Südosten, Ve Smrčí, Jedrloty, U Zemanů und Radonice im Süden, Tuchonice, Budáček und Pořežánky im Südwesten, Modrá Hůrka und Červený Dvůr im Westen sowie Štipoklasy, Dolní Kněžeklady, Žimutice und Dubové Mlýny im Nordwesten.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung von Bzí erfolgte im Jahre 1354. Erster nachweisbarer Besitzer war 1367 der Vladike Mikeš von Bošilec, dessen Sohn Ondřej sich das Prädikat von Bzí zulegte. Ihm folgte 1378 Bohuněk von Bzí, dessen Wappen – ein sechzehnzackiger Stern – auch den Schlussstein im Kreuzgewölbe der St.-Stephans-Kirche in Horní Bukovsko ziert. Mit Adam Rouzim von Bzí erlosch 1538 das Vladikengeschlecht von Bzí im Mannesstamme. Seine Erben verkauften die Feste Bzí mit den Dörfern Modrá Hůrka, Tuchonice, Mažice, Pořežánky, Pořežany und einem Anteil von Zálší 1541 an Volf d. Ä. Hozlauer von Hozlau. Dieser erweiterte das Gut 1547 um Štipoklasy und Ústrašice, 1551 erwarb er noch Hněvkovice na pravém břehu Vltavy hinzu. 1552 erbte sein Sohn Štěpán Hozlauer den Besitz, er verstarb 1568 und wurde von seinem Bruder Jeroným beerbt. Jeroným Hozlauer von Hozlau ließ 1584 in Hněvkovice eine prachtvolle Renaissancefeste errichten und verkaufte Bzí seinem Bruder Vladislav. Wegen Misswirtschaft musste Vladislav Hozlauer das Gut Bzí schließlich an Bohuslav Kalenic von Kalenice auf Chřešťovice verkaufen. Sein Sohn Volf d. J. Hozlauer übernahm Ústrašice und ließ dort eine Feste anlegen. Nachfolgend wechselten die Besitzer in rascher Folge und der Dreißigjährige Krieg führte zum völligen Niedergang des Gutes. Im Jahre 1649 wurde die Feste als wüst und niedergebrannt bezeichnet. Im Jahre 1655 ließen die neuen Besitzer von Bzí Dietrich und Ursula Katharina von Germersheim die ruinierte Feste zu einem Barockschloss mit einer dem hl. Florian geweihten Kapelle umbauen. Im Jahre 1672 kaufte Johann Adolf I. von Schwarzenberg das Gut Bzí und schloss es an seine Herrschaft Wittingau an. Das Schloss diente ab 1676 als Verwaltungssitz der vereinigten Güter Bzí, Žimutice und Bukovsko.

Dem Gut Bzy unterstanden im Jahre 1840 der Markt Unter Bukowsko, die Dörfer Blau-Hurka, Groß Pořižan (Pořežany), Klein Pořižan (Pořežánky), Tuchonitz (Tuchonice) mit Baudy (Budáček), Stiepoklas (Štipoklasy) mit dem Rothen Hof (Červený Dvůr), Sobietitz (Sobětice), Eichmühl (Dubové Mlýny) mit Chaluppen (V Chalupách), Popowitz (Popovice), Zwozna (Hvozdno), Schimutitz, Ober Knjžeklad, Unter Knjžeklad (Dolní Kněžeklady), Betschitz, Krakowtschitz (Krakovčice), Hruschow (Hrušov) mit Korakow (Korákov), Hartmanitz sowie zwei Häuser von Čenkow. Das Dorf Bzy bestand aus 26 Häusern mit 262 Einwohnern, darunter einer Israelitenfamilie. Im Ort bestanden das Schloss mit der Wohnung des Wirtschaftsbeamten, ein herrschaftlicher Meierhof, eine Brauerei, eine Brennerei und eine Pottaschensiederei. Abseitig gelegen waren der herrschaftliche Meierhof Neuhof (Nový Dvůr), eine Schäferei, ein Hegerhaus, ein Zimmermannshaus, eine Wasenmeisterei und eine Dominikalchaluppe. Pfarr- und Schulort war Blau-Hurka. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb Bzy immer dem an die Herrschaft Wittingau angeschlossenen Gut Bzy untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Bzí/Bzy ab 1850 mit den Ortsteilen Modrá Hůrka und Pořežánky eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft und dem Gerichtsbezirk Týn nad Vltavou/Moldauthein. Die Güterverwaltung Bzy wurde 1898 aufgehoben und die Höfe Bzí, Nový Dvůr, Červený Dvůr, Kurákov und Branovice mit der Herrschaft Wittingau vereinigt.

Im Jahre 1910 lebten in der Gemeinde 558 Tschechen und ein Deutscher, im Dorf Bzí waren es 307 Tschechen und ein Deutscher. Am 12. Juni 1960 wurde Bzí zusammen mit Modrá Hůrka und Pořežánky nach Štipoklasy eingemeindet. Nach der Aufhebung des Okres Týn nad Vltavou wurde der Ort 1961 dem Okres České Budějovice zugeordnet. Zum 1. Juli 1975 wurde Bzí von Štipoklasy nach Dolní Bukovsko umgemeindet. Im Jahre 1991 wurden in Bzí 62 Einwohner gezählt. Beim Zensus von 2001 lebten in den 55 Wohnhäusern des Ortes 49 Personen.

Sehenswürdigkeiten
 Schloss Bzí, es entstand 1655 für Dietrich und Ursula Catharina von Germersheim, deren Allianzwappen das Schlossportal ziert, anstelle einer alten Feste. 1754 erfolgte durch die Fürsten zu Schwarzenberg ein Umbau zu Wohnzwecken. Der vierflügelige Bau umschließt einen quadratischen Innenhof. Erhalten sind an der Nordost- und Nordseite des Schlosses zum Pivovarský rybník und zur Židova strouha hin die alten Steinmauern der Feste mit einer Schießscharte und einem drei Meter hohen halbzylindrischen Turm. An das Schloss schließt sich ein Wirtschaftshof an. Im Zuge der Bodenreform wurde es 1923 verkauft. Nach dem Zweiten Weltkrieg diente es als Wirtschafts- und Wohngebäude des Staatsgutes Hluboká nad Vltavou. Seit den 1990er Jahren befindet es sich wieder im Besitz der Nachkommen der früheren Eigentümer und wurde durch diese demoliert. Der Schlosspark ist seit der Reprivatisierung ebenfalls in einem Zustand der Verwahrlosung.
 Nischenkapelle gegenüber dem Schloss
 Nischenkapelle an der Straße nach Modrá Hůrka
 Gehöfte im Blatastil des südböhmischen Bauernbarock

Trivia
Das Schloss Bzí war zu seinen besseren Zeiten Drehort für die Filme Zlatí úhoři (Die Goldenen Aale) von Ota Pavel (1979) und Svatba upírů (Die Vampirhochzeit) von Jaroslav Soukup (1993).

Weblinks
 Martina Sudová:
 Schloss Bzí auf hrady.cz
 Präsentation auf selskebaroko.unas.cz

Einzelnachweise

Ortsteil in Tschechien
Ersterwähnung 1354
Dolní Bukovsko

Bzí (Dolní Bukovsko)


Red Bull Crashed Ice er et internationalt mesterskab i vinter ekstremsporten ice cross downhill. Det blev grundlagt i 2001 af den østrigske virksomhed Red Bull GmbH.

Konkurrencerne foregår oftest i et bymiljø, på en isbane med stejle sving, og flere lodrette fald. Der er fire personer på banen af gangen. Løberne er typisk ishockeyspillere.

Fra 2001 til 2009 blev mesterskabet afgjort ved ét arrangement. Fra 2010 var der to afdelinger, og man kaldte vinderen for "verdensmester".  I 2015 bestod det af otte afdelinger, hvor alle blev afholdt i USA og Canada. Det var det højeste antal hidtil.

Eksterne henvisninger

 Red Bull Crashed Ices officielle hjemmeside

Crashed Ice
Etableret i 2001
Skøjtesport
Ekstremsport

Red Bull Crashed Ice


Toplumcu Kurtuluş Partisi (TKP) Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetindeki eski bir siyasi partidir. 18 Mart 1976 tarihinde, Halkçı Parti'den üyeler tarafından kurulan ve 3 Haziran 2007'de kendini feshederek Toplumcu Demokrasi Partisi'ne katılan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti siyasi partisi.

TKP, süreç içerisinde, özellikle yerel yönetimlerde, muhalefette ve kısa süreli de olsa hükûmette bulunduğu dönemlerde önemli toplumsal hizmetlerin öncülüğünü yaptı ve imza attı.

İlkelerine bağlılığı ve Kıbrıs Türkü'nün kendi kendini yönetme erkine duyduğu saygıya, muhataplarının gerekli hassasiyeti göstememesi nedeniyle, hükûmet ortaklığından çekilmesini bildi.

TKP, 19 Temmuz 1985- 2 Eylül 1986 tarihleri arasında 14 ay süren ilk hükûmet ortaklığı döneminde bunun somut örneğini göstermiş ve o dönemde "Özal Paketi" olarak anılan ve Türkiye Cumhuriyeti hükûmeti tarafından UBP-TKP koalisyon hükûmetine dayatılmak istenen ekonomik programa karşı gösterdiği dirence koalisyon ortağı UBP'nin destek vermemesi üzerine hükûmetten ayrılmıştır.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde siyaset dahil tüm alanlarda demokrasinin bir yaşam biçimi olarak yerleşmesi ve Kıbrıs Türk halkının kendi kendini yönetmesi için mücadele veren Toplumcu Kurtuluş Partisi, dış müdahalelere karşı her zaman tepki göstermiş ve 1990 yılında yapılan Genel seçimlere yönelik müdahaleler üzerine Meclise katılmayı reddetmiştir.

1993 erken genel seçimlerine kadar Meclis dışında kalarak siyasal mücadele veren TKP, 1993 seçimlerinde arzulanan düzeyde sonuç alamasa da 1995 Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde oylarını artıran tek parti olmuştur.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin sosyal demokrasisinin partisi olarak Toplumcu Kurutuluş Partisi bu dönemde uygulamaya koyduğu yeniden yapılanma süreci çerçevesinde önemli değişmeleri öncelikle kendi bünyesi içerisinde gerçekleştirmiş, daha demokratik ve katılımcı bir yapıya kavuşmuştur.

TKP, Aralık 1998 tarihinde yapılan Genel seçimlerde de oylarını artırmış ve yedi milletvekilliği kazanarak 30 Aralık 1998-8 Haziran 2001 tarihleri arasında görev yapan UBP-TKP koalisyon hükûmetinin
kurucu ortağı olmuştur.

Gerek Türkiye'de gerekse Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde bankaların battığı, ekonomik krizlerin yaşandığı ve TL'nin %100'leri aşan oranda devalüasyona uğradığı bu dönemde TKP, geçmişten kaynaklanan yanlış yapılanmanın ve dışa bağımlılığın ortadan kaldırılarak kendi kendine yeterli ve kendi kendini yöneten bir toplum yapısının ortaya çıkması için çaba harcamıştır. Kendi ayakları üzerinde duran bir ekonomik yapı, çağdaş bir demokrasi ve Kıbrıs sorununun çözümü konusunda TKP'nin hükûmette iken sürdürdüğü ilkeli politikalar, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti halkının kendi kendini yönetme istencine karşı çıkan kesimleri bir kez daha harekete geçirmiş ve yapılan dış müdahaleler sonunda UBP-TKP koalisyonu yıkılmıştır.

Partinin genel başkanı Mustafa Akıncı, Ekim 2001'deki kurultayda görevi Hüseyin Angolemli'ye devretti. 2002 yerel seçimlerine yeni başkanıyla giden TKP, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti genelinde belediye meclis seçimlerinde %8'e yakın oy alsa da hiçbir belediye başkanlığını kazanamadı. Bu parti için sonun başlangıcıydı.

Saray Hotel'de TKP'nin geleceği ile ilgili yapılan toplantıların ardından, Annan Planı'nın çıkmasıyla TKP strateji değiştirdi ve 2003'te KSP ve BKP'yi de yanına alarak bir grup sivil toplum örgütüyle BDH'nın kurulmasında etkin rol oynadı.

BDH, TKP'nin oylarını arttırdı ve %14 oyla meclise 6 milletvekili gönderildi. Ancak referandum öncesi BDH içinde çıkan tartışmaların ardından önce BKP'li İzzet İzcan BDH'dan ayrıldı, sonra da "BDH'nın devamını doğru bulmayan" bir grup BDH'dan ayrıldılar. BDH milletvekili olarak seçilen Gazimağusa milletvekili Hüseyin Angolemli, TKP genel başkanı olarak partisine geri döndü. TKP'nin yeni dönemde genel başkanı Hüseyin Angolemli, genel sekreteri de Mehmet Davulcu oldular.

2005 erken genel seçimleri öncesinde BDH'ya karşı TKP ve BKP solda birlik için ittifak yaptılar. BDH meclise tek bir milletvekili gönderebilirken, "TKP-BKP sol güçler ittifakı" %5 barajını geçemedi ve meclise milletvekili gönderemedi. Kıbrıs Türk Federe Devleti ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti tarihinde ilk defa TKP meclis dışında kaldı.

2005 Nisan'ındaki Cumhurbaşkanlığı seçiminde partinin oyları %2,4'ten %1,2'ye geriledi. BDH bu seçimde aday çıkarmazken TKP'nin adayı genel başkan Hüseyin Angolemli olmuştu.

Bir zamanlar adı yerel yönetimlerdeki başarısıyla anılan TKP, 2006 yerel ve ara genel seçimlerine çok az bölgede katıldı. Parti belediye başkanlığı için Lefkoşa ve Gazimağusa'da adaylar gösterdi; partinin Lefkoşa belediye başkan adayı genel sekreter Mehmet Davulcu, Lefkoşa milletvekili adayı da öğretim görevlisi Hasan Kasapoğlu oldular. Bu seçimde de varlık gösteremeyen TKP, seçimden sonra BDH'yla birleşme çalışmalarına gitti.

Birleşme çalışmaları yaklaşık bir sene sürdü. Nisan 2007'de sonuca ulaşıldı. 3 Haziran 2007'de toplanan TKP 20. Olağanüstü Kurultayı, 120'ye 19 oyla TKP'nin feshedilmesine ve aynı gün feshedilen BDH ile beraber Toplumcu Demokrasi Partisi'ne katılmasına karar verdi.

25 Kasım 2016 tarihinde TDP kurucu başkanı ve milletvekili Mehmet Çakıcı partiden istifa etti ve 3 gün sonra TKP'nin tekrar siyasete döndüğünü resmi olarak duyurdu. Bu kurulan partinin ismi daha sonra Toplumcu Kurtuluş Partisi Yeni Güçler olarak değiştirildi.

Genel başkanlar
 Alpay Durduran (1976-1983)
 İsmail Bozkurt (1983-1987)
 Mustafa Akıncı (1987-2001)
 Hüseyin Angolemli (2001-2007)

Seçim sonuçları

Basın
Toplumcu Kurtuluş Partisinin tarihsel süreç içerisinde yayımladığı veya yayımlamasına destek verdiği gazeteler aşağıdaki gibidir:
 Kurtuluş: TKP adına Fuat Veziroğlu yayımcılığında Mayıs 1976-Şubat 1984 tarihleri arasında çıktı.
 Öncü: TKP adına Ekrem Ural yayımcılığında Mart-Eylül 1981 tarihleri arasında çıktı.
 Ortam: 1981'den itibaren TKP adına çıktı.
 Akgüvercin'': TKP adına Hasan Kahvecioğlu yayımcılığında Ekim 1987-Ağustos 1990 tarihleri arasında çıktı.

Kaynakça

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki siyasi partiler
1976'da kurulan siyasi partiler

Toplumcu Kurtuluş Partisi


Francesco Mastrogiovanni (10 octobre 1951 -  4 août 2009, Vallo della Lucania) est un anarchiste italien. Maître élémentaire de profession.

En 1972, il a été parmi les accusés dans le procès pour la mort de Carlo Falvella, mais il est surtout connu pour sa mort, survenue à la suite d'une réclusion forcée, motivée par traitement médical obligatoire, qui a duré 87 heures au service psychiatrique de diagnostic et de soins de l'hôpital "San Luca" de Vallo della Lucania. Pendant 83 heures, il est resté dans un état de contrainte physique (mains et pieds attachés à un lit) et privé de nourriture et d'eau.

Références

Naissance en octobre 1951
Décès en août 2009
Mort dans un hôpital psychiatrique
Anarchiste italien
Décès à 57 ans

Francesco Mastrogiovanni


6246 Komurotoru este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6246 Komurotoru este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Tetsuya Fujii și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,45 ua, o excentricitate de 0,29 și o înclinație de 24,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

6246 Komurotoru


Claudiu Mihai Ionescu (n. 18 august 1984, Pitești) este un fotbalist român, care evoluează pe postul de mijlocaș ofensiv la clubul din Liga a II-a, Metalul Reșița.

Legături externe
Claudiu Ionescu's profile at club's website (Romanian)
Claudiu Ionescu's career at Romaniansoccer.ro (English)

Fotbaliști români
Români în viață
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai CSM Politehnica Iași
Fotbaliști ai FC Internațional Curtea de Argeș

Claudiu Mihai Ionescu


Enrico Cester (Motta di Livenza, 16 de março de 1988) é um jogador de voleibol italiano que atua na posição de central.

Carreira

Clube
A carreira de Cester começou em 2004, nas categorias de base do Treviso Volley. Ele permaneceu na equipe veneziana por quatro temporadas, obtendo algumas aparições na equipe principal, na Série A1, na qual entrou permanentemente a partir do segundo semestre da temporada 2007–08.

Na temporada 2008–09 foi contratado pelo Pallavolo Città di Castello, na Série A2, enquanto na temporada seguinte, voltou à primeira divisão, jogando pelo Pallavolo Loreto. Continuou a servir na primeira divisão italiana também nos três anos seguintes, respectivamente vestindo as camisas do Umbria Volley, do Top Volley Latina e do recém-promovido New Mater.

Na temporada 2013–14 vestiu a camisa do Porto Robur Costa em Ravenna, onde permaneceu por dois anos, novamente na Série A1, antes de se mudar para o Cucine Lube Civitanova na temporada 2015–16, clube em que jogou por quatro anos, conquistando a Copa Itália de 2016–17, dois campeonatos italiano e a Liga dos Campeões de 2018–19.

Para a temporada 2019–20 o central se transferiu para o BluVolley Verona, enquanto no ano seguinte foi contratado pelo Callipo Sport. Em junho de 2021 foi anunciado como o novo reforço do Gas Sales Bluenergy Piacenza para a temporada 2021–22.

Seleção
Cester recebeu sua primeira convocação para a seleção adulta italiana em 2013.

Títulos
Cucine Lube Civitanova
 Liga dos Campeões: 2018–19

 Campeonato Italiano: 2016–17, 2018–19

 Copa Itália: 2016–17

Gas Sales Piacenza
 Copa Itália: 2022–23

Clubes

Ligações externas

 Enrico Cester no Global Sports Archive
 Enrico Cester na CEV
 Enrico Cester no Volleybox

Naturais de Motta di Livenza
Voleibolistas da Itália
Centrais de voleibol

Enrico Cester