مصرف أبو ظبي الإسلامي هو بنك إماراتي تأسس في 13 محرم سنة 1418 هـ الموافق 20 مايو سنة 1997 م كشركة مساهمة عامة، وكان ذلك بناء على المرسوم الأميري رقم 9 لسنة 1997 الذي أصدره خليفة بن زايد آل نهيان رئيس الدولة. وقد بدأ المصرف بتوفير مجموعة من الخدمات والمنتجات المصرفية ذات المستوى الرفيع، كخدمات التمويل وخدمات الحسابات المصرفية المختلفة منذ 11 رجب سنة 1419 هـ الموافق 11 نوفمبر سنة 1998 م. وقد تم افتتاح المصرف رسمياً في 18 أبريل سنة 1999 م. وبلغ رأس مال المصرف المصرح به والمكتتب فيه مليار درهم إماراتي أي ما يعادل 273 مليون دولار أمريكي موزعا على 100 مليون سهم بقيمة أسمية قدرها 10 دراهم للسهم الواحد، وجميعها أسهم عادية.

الشركات التابعة
يضم مصرف أبو ظبي الإسلامي ثلاث شركات هي:
 إم بي إم العقارية.
 أبوظبي الإسلامي للأوراق المالية.
 الشركة السعودية للتمويل.

مناطق النشاط
يوجد لمصرف أبو ظبي الإسلامي العديد من الفروع خارج دولة الإمارات العربية المتحدة وهي:

مصر
مصرف أبو ظبي الإسلامي - مصر، تأسس نتيجة استحواذ التحالف الإماراتي بين كل من مصرف أبوظبي الإسلامي وشركة الإمارات الدولية للاستثمار على البنك الوطني للتنمية المصري عام 2007م، يضم المصرف حوالي 70 فرعاً في مختلف أنحاء مصر، وقد بلغ رأس المال المصرح به 4 مليار جنيه مصري، وحقق المصرف صافي أرباح بلغت قيمتها 237 مليون جنيه مصري في نهاية عام 2014م.

يقدم الفرع خدمات مصرفية للأفراد والشركات الصغيرة والمتوسطة، بما في ذلك الحسابات الجارية والتوفير والودائع لأجل والقروض الشخصية والعقارية والتجارية. مصرف أبوظبي الإسلامي يستخدم منصة الخدمات المصرفية الرقمية ADIBClick لتسهيل عمليات العملاء عبر الإنترنت بسهولة وأمان. يمكن للعملاء تسجيل الدخول باستخدام رقم حسابهم وكلمة المرور، والاستفادة من مجموعة من الخدمات المصرفية مثل التحويلات والاستثمارات والأوراق المالية.

المملكة المتحدة

- مصرف أبو ظبي الإسلامي لديه فرع في المملكة المتحدة منذ عام 2012، ويقع في لندن. يركز الفرع على تقديم خدمات تمويل العقارات التجارية في السوق البريطانية.

- مصرف أبو ظبي الإسلامي قرر في يناير 2020 تحويل فرعه في المملكة المتحدة إلى فرع تابع للمجموعة، وذلك لتقليل التكاليف والالتزامات التنظيمية. وفقا للقرار، سيتوقف الفرع عن تقديم خدمات خاضعة للرقابة التنظيمية الخاصة بالمؤسسات المالية في المملكة المتحدة، مثل الحسابات الجارية والودائع لأجل وصناديق الأمانات.

العراق

مصرف أبوظبي الإسلامي لديه فرع في العراق منذ عام 2012، ويقع في بغداد. يقدم الفرع خدمات مصرفية للشركات والأفراد، بما في ذلك الحسابات الجارية والتوفير والودائع لأجل والقروض الشخصية والعقارية والتجارية. مصرف أبوظبي الإسلامي أطلق في مايو 2021 منصة الخدمات المصرفية الرقمية للشركات ADIB Direct في العراق، وهي منصة تتيح للشركات إدارة حساباتها وتنفيذ عملياتها المصرفية عبر الإنترنت بسهولة وأمان.

قطر

 مصرف أبوظبي الإسلامي لديه فرع في قطر منذ عام 2011، ويقع في الدوحة. يقدم الفرع خدمات مصرفية للشركات والأفراد، بما في ذلك الحسابات الجارية والتوفير والودائع لأجل والقروض الشخصية والعقارية والتجارية. مصرف أبوظبي الإسلامي يستخدم منصة الخدمات المصرفية الرقمية ADCB Internet Banking لتسهيل عمليات العملاء عبر الإنترنت بسهولة وأمان. يمكن للعملاء تسجيل الدخول باستخدام رقم هوية مصرف أبوظبي (CID) وكلمة المرور، والاستفادة من مجموعة من الخدمات المصرفية مثل التحويلات والاستثمارات والأوراق المالية.

المملكة العربية السعودية

افتتح أول فرع له في السعودية منذ عام 2018، ويقع في الرياض. يقدم الفرع خدمات مصرفية للأفراد والشركات والقطاع الخاص، بما في ذلك الحسابات الجارية والتوفير والودائع لأجل والقروض الشخصية والعقارية والتجارية. بنك أبوظبي الأول يستخدم منصة الخدمات المصرفية الرقمية ADCB Internet Banking لتسهيل عمليات العملاء عبر الإنترنت بسهولة وأمان. يمكن للعملاء تسجيل الدخول باستخدام رقم هوية بنك أبوظبي (CID) وكلمة المرور، والاستفادة من مجموعة من الخدمات المصرفية مثل التحويلات والاستثمارات والأوراق المالية.

انظر أيضا
 الدينار الإسلامي الحديث
 قائمة البنوك في الإمارات

مصادر

وصلات خارجية
 موقع المصرف الرسمي
 موقع المصرف الرسمي بمصر

بنوك أسست سنة 1997
بنوك إسلامية إماراتية
بنوك إسلامية في الإمارات العربية المتحدة
تأسيسات سنة 1997 في الإمارات العربية المتحدة
شركات مدرجة في سوق أبوظبي للأوراق المالية
شركات مقرها في أبو ظبي
بنوك إسلامية
شركات إماراتية أسست في 1997

مصرف أبو ظبي الإسلامي


Wanning, or in local Hainanese dialect as Ban Ning, is a county-level city in the southeast of Hainan Province, China. Although called a "city", Wanning refers to both the county seat and to the entire county as a whole. The county-wide area has an estimated population of 65,871 (2006).

History
Wanning () first got its current name during the Southern Song Dynasty, after being renamed from Wan'an (). Wanning was later renamed back to Wan'an in 1143 until its name was changed to Wanzhou () in 1370, but subsequently reverted to its present name after the Communist takeover in the 1950s. It was promoted from a county to a city on August 5, 1996.

Economy
Tourism plays a vital role in the city. Famous for its tropical scenery, Wanning proper lies approximately half an hour's drive from the beach and has several five-star hotels. The city of Wanning produces coffee, black pepper, rubber, rice, bananas, and sugarcane.

Transportation
Wanning is served by the Wanning Railway Station, part of the Hainan East Ring Intercity Rail.

Climate
Wanning has a tropical monsoon climate (Köppen: Am), falling just short of a tropical rainforest climate, as it is hot and very rainy most of the year. Only a few months have rainfall barely below 60mm. The rainfall is more pronounced during the monsoon season, which runs through late June to early November. At times, it can become cold with temperatures between 5 and 8 degrees Celsius.

References

Cities in Hainan

Wanning


الاستسقاط هو محاولة ربط عدة أحداث أو أشياء منفصلة لا رابط يجمعها لتحميلها معنى جديدا ليس من أصل أي من الأحداث أو الأشياء نفسها كنوع من إضفاء الصفة العلمية أو المصداقية عليها أو إعطائها أهمية تفوق حجمها الحقيقي. وقد صُيغ هذا المصطلح في عام 1958 من قبل كونراد كلاوس، الذي عرفه بأنه «الصلات التي لا مبرر لها» متبوعة «بمقاصد غير طبيعية لتجربة معينة»، لكنه تحدر لتمثيل ميل الإنسان إلى البحث عن أنماط في الطبيعة العشوائية بشكل عام، كالقمار، والظواهر الخارقة، والدين، وحتى في محاولات التأملات العلمية.

التعاريف

وصف كونراد هذه الظاهرة بأنها تشويه للحقيقة يتمثل في الاضطراب العقلي لكنها أصبحت شائعة الاستخدام لوصف هذه العلاقات دون أن تعني بالضرورة وجود أي اضطرابات عصبية أو امرض عقلية. في عام 2008، صاغ مايكل شيرمر كلمة 'النمطية' بأنها «ميل للعثور على أنماط ذات معاني في ضجيج لا معنى له». في كتابه العقل المؤمن (2011)، عرف شيرمر النمطية بأنها «ميل للعثور على أنماط ذات معاني في ضجيج ذو معنى ولا معنى له.» يقول في أطروحته أن لدينا «الميل إلى بث أنماط ذات معنى، ونية، وواسطة»، التي يدعوها شيرمر «بـالوساطة».
في الإحصاءات، يعرف الاستسقاط كنوع من الخطأ - تحديد أنماط خاطئة في البيانات ويمكن مقارنتة مع ما يسمى بالإيجابيات الكاذبة في حالات اختبار أخرى.

هوس الخوارق الطبيعية

بغض النظر عن ما إذا كانت بعض الظواهر «الخارقة» حقيقية، لكن حتى معظم المؤمنين الملتزمين يقرون على الأقل بأن عدد بسيط من مثل هذه الأحداث هي على الارجح حالات إسقاطية، بما في ذلك بعض الصور الفوتوغرافية للأشباح، والأجسام الطائرة مجهولة الهوية، وعلم دراسة الحيوانات الخفية كالغول والعنقاء، وهلم ما جرا.

نظريات المؤامرة
ينكب منظرين المؤامرة أيضا على تحديد الأنماط (من قبيل الصدفة)، ويؤمنون أن لها أهمية عظيمة، على الرغم من أهمية الحياة، وتغير الحياة، بالإضافة إلى أن الكوارث ممكن أن تكون عشوائية الحدوث بكل بساطة.

الدين

تعد محاولات التنبؤ بالمستقل، الحاضر، أو حتى الماضي بواسطة إيجاد أنماط معينة في أحشاء الحيوانات، أو من خلال رمي العصي، أو اختيار مقطع عشوائي من الكتاب المقدس أمثلة على الإسقاطات الدينية. وأكثر الأمثلة تطرفاً هو الباريدوليا أو (الوهم من خفايا العقل) الذي يعني رؤية وجوه الشخصيات الدينية في قطعة من الخبز المحمص، أو محفورة على قطعة خشبية، أو أنماط أخرى من هذا القبيل.
كما أن هنالك العديد من الأمثلة في عصرنا الحديث، كإيجاد الصليب في نصف حبة بطاطس. وظهور المسيح ومريم في برتقاله مقطوعة إلى النصف، وظهور وجه السيد المسيح على قطعة من الخبز المحمص، وفي الصقيع على نافذة السيارة، وداخل غطاء أطعمة المارمايت.

المقامرة

يعد الاستسقاط سببا رئيسيا في لعب القمار لضحايا تخيلو أنهم يرون أنماط معينة تحدث عند لعبهم أرقام اليانصيب، وعجلة الروليت، بل وحتى البطاقات. وتعرف الاختلافات في هذه الحالة بمغالطة القمار.

التزامن

صاغ كارل يونغ مصطلح التزامن «حدوث حدثين آنيا بدون أن يكون هنالك اية علاقة سببية تجمعهما» مما أدى إلى ظهور العوالم الاستكشافية الفلسفية. هذه المحاولة في إيجاد أنماط في عالم لا وجود للصدفة فيه إذ يساهم منظور المرء في وضع أسبابه الخاصة لمجموعة من الأحداث، يكون استسقاطا لا محالة. لذلك «فالتزامن يعني توافق آني لحاله نفسيه معينة مع حدث أو عدة أحداث خارجية والذي يظهر ذو معنى متوازيا لحالة وهميه لحظيه». (جيم يونغ، 1960)

أمثلة

الباريدوليا

الباريدوليا: نوع من انوع الاستسقاط والتي تشمل تخيل الصور أو الأصوات بسبب محفزات عشوائية، على سبيل المثال، سماع رنين الهاتف أثناء الاستحمام. الضوضاء الناتجة عن المياه الجارية تسبب خلفية عشوائية تتسب في إنتاج النمط الصوتي لرنين الهاتف. والتجربة الإنسانية الأكثر شيوعا هي تخيل رؤية الوجوه في الجمادات، وهذه ظاهرة ليست بالمفاجأة بالنظر إلى الجهد الهائل الذي يبذله العقل البشري في حفظ واستدعاء المئات بل وربما الآلاف من الوجوه المختلفة. يعني ذلك أن العقل يعمل بشكل جيد كآلة ومخزن للتعرف على الوجوه واستدعائها. وكنتيجة ثانوية لهذه الهبة في التعرف على الوجوه يرى الناس الوجوه حينما لا تكون متواجدة حقاً: فالناس حول العالم بإمكانهم رؤية «رجل في القمر»، ويعد الرسم الذي يتألف من ثلاث دوائر فقط، وخط والذي سيشير إليه حتى الأطفال على أنه وجه من الأمثلة اليومية على الباريدوليا.

الخيال

 الروايات
وقد تجلت ظاهرة الاستسقاط عند روائيي ومنتجي أفلام ما بعد الحداثة مثل:
استخدام الاستسقاط في النص / الحبكة، رواية بيتر واتس -Blindsight، هوس تأليف الروايات الغامضة، رواية فلاديمير نابوكوف "-" الإشارات والرموز «؛، توماس بينشون- The Crying of Lot 49 and V، آلان مور- Watchmen، From Hell»، أمبرتو إيكو - The Name of the Rose and Foucault's Pendulum، وليام جيبسون- Pattern Recognition، جيمس كورسيو -Join My Cultارتورو بيريز Reverte - The Club Dumas

 الأفلام
Conspiracy Theory وDarren Aronofsky's وA Beautiful Mind وThe Number 23 وThe Nines

في العدد الأخير من RIP باتمان، يفسر جوكر لمنظمة تحاول تدمير باتمان بأنه ليس هناك جدوى من ذلك لأن باتمان يتقدم عليه دائماً في معرفة كل مخططاته ضده. يعزو الجوكر هذا إلى الاستسقاط، قائلا بأن هذا ما قد دفعه إلى الجنون وحده.

يعد السرد أحد أهم الأدوات المعرفية البشرية في بناء الواقع، وهناك أرضية مشتركة بين الاستسقاط والمغالطات السردية مثل التحيز بعد فوات الأوان. وقد يرتبط التعرف على نمط ما بالخطط والأهداف، والايديولوجيات، وربما يكون مجرد مجموعة من الايديولوجيات بدلا من أن يكون وهم انفرادي، ومن الممكن أن يواجه المفسر صراعاً في محاولة تشخيص أو تحديد الاستسقاط.

انظر أيضًا
 كتابة استبهامية

مراجع

انحيازات معرفية
إحساس
عشاوة
علم النفس السريري

استسقاط


Isus i preljubnica poznata je biblijska priča iz Novoga zavjeta. Ova perikopa nalazi se u Evanđelju po Ivanu (Iv, 7:53-8:11). Bila je predmetom mnogih bogoslovnih rasprava.

Isus je sjeo u jeruzalemskom hramu kako bi podučavao ljude. Skupina svećenika i farizeja došla je suočiti se s Isusom, prekidajući njegovu poučnu raspravu. Doveli su ženu, optužujući je za preljub, tvrdeći da je uhvaćena u samom činu. Oni pitaju Isusa da li bi nekoga poput nje trebalo kamenovati, kako je propisano židovskim Zakonom. Riječi kojima se pozivaju na Zakon tražeći smrt, Isus će čuti kad njega budu osuđivali na smrt. Isus najprije zanemaruje pridošlice i piše prstom po podu. Vjeruje se, da je pisao njihove grijehe. Ali kad nisu odustajali, Isus je rekao neka prvi baci kamen tko je bez grijeha.

Optužitelji odlaze ostavljajući Isusa samoga sa ženom. Znali su da nisu bez grijeha i čak kada bi se i pravili da jesu, Isus će to lako demantirati. Žena se čudila da je nitko nije osudio. Isus kaže da je on, također ne osuđuje i govori joj da više ne griješi. Time je pokazao, da ne želi smrt grešnih ljudi, nego da se poprave i spase.

Izvori

Isus
Novi zavjet

Isus i preljubnica


<noinclude>
UFC Fight Night: Gustafsson vs. Teixeira (også kendt som UFC Fight Night 109) var et MMA-stævne, produceret af Ultimate Fighting Championship, der blev afholdt den 28. maj 2017 i Globen i Stockholm i Sverige.

Baggrund
Tidligere reporter indikerede at stævnet skulle finde sted i den nyåbnede Royal Arena i København, hvilket ville have været organisationens første event i Danmark. Men den 28. februar offentliggjorde organisationen at stævnet ville finde sted i Stockholm.

En letsværvægtskamp mellem tidligere UFC-letsvægtvægts-titel-udfordrere Alexander Gustafsson og Glover Teixeira var stævnets hovedattraktion. The pairing was previously scheduled to headline UFC Fight Night 69 in June 2015. However, Gustafsson pulled out of that fight due to injury.

Svenske Magnus Cedenblad skulle have mødt Chris Camozzi ved stævnet. Men Cedenblad blev fjernet fra programmet den 27. marts og erstattet af Trevor Smith.

Norske Emil Weber Meek skulle have mødt Nordine Taleb ved stævnet. Men Meek meldte afbud den May 12 på grund af en skade. Han blev erstattet af nykommeren Oliver Enkamp.

En sværvægtskamp mellem danske Christian Colombo og Damian Grabowski skulle have fundet sted ved stævnet. Men kampen blev aflyst da beggere kæmpere pådrog sig skader i ugerne op til stævnet.

Mairbek Taisumov skulle have mødte Joaquim Silva ved stævnet. Men, Taisumov meldte afbud til kampen den 16. maj på grund af en knæskade. He was replaced by Reza Madadi.

Til indvejning, vejede engelske Darren Till ind på 176 pund, 5 pund over over welterrvægtgrænsen på 171 pund. Dette resulterede i en både på 20% af sin løn, hvilket gik til hans modstander Jessin Ayari og kampen, blev kæmpet i catchweight.

Danske Damir Hadzovic kæmpede på stævnet sin anden UFC-kamp i karrieren. Han mødte polske Marcin Held som han knokoutede efter 7 sekunder i 3. omgang. Han vandt Performance of the Night-prisen for sin indsats.

Bonus awards
De følgende kæmpere blev belønnet med $50,000 bonuser:
 Fight of the Night: Alexander Gustafsson vs. Glover Teixeira
 Performance of the Night: Bojan Veličković og Damir Hadžović

International tv-transmittering

Referencer

Eksterne henvisninger
 UFC Fight Night – UFC.com
 UFC Fight Night 109 - Gustafsson vs. Teixeira – Sherdog.com

UFC Fight Night
Mixed martial arts


An Disperis nemorosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Disperis nemorosa in nahilalakip ha genus nga Disperis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disperis

Disperis nemorosa


An Agrostopoa barclayae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Davidse, Soreng ngan Paul M. Peterson. An Agrostopoa barclayae in nahilalakip ha genus nga Agrostopoa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostopoa

Agrostopoa barclayae


FIBA Europe Cup je međunarodno košarkaško natjecanje za europske klubove u muškoj konkurenciji koje organizira FIBA.

O natjecanju
FIBA je 30. lipnja 2015. predstavila novo natjecanje koje bi zamijenilo EuroChallenge, te bi bilo niže natjecanje za Ligu prvaka, koja je startala u sezoni 2016./17.
U prvoj sezoni Europe Cupa (2015./16.) je nastupalo 56 klubova.
Format natjecanja je takav da sadrži dvije grupne faze, te potom eliminacijski dio, koji završava završnim turnirom (Final four). U prvoj gupnoj fazi su klubovi podijeljeni u grupe od 3 ili četiri momčadi koje igraju dvokružno, u dvije konferencije (Istočnu i Zapadnu - Conference 1 i Conference 2). U drugoj grupnoj fazi su klubovi podijeljeni također u skupine od četiri kluba, također dvokružno (2015./16. 32 kluba u osam skupina, 2016./17. 24 kluba u šest skupina), iz koje se plasiraju u osminu završnice. Od sezone 2016./17. prvoj grupnoj fazi se priključuju klubovi eliminirani iz kvalifikacija Lige prvaka, a u osmini završnice osam klubova eliminiranih iz grupne faze Lige prvaka.

Završnice

Povezani članci
 FIBA Liga prvaka
 EuroChallenge
 ULEB Eurokup
 FIBA EuroCup za žene

Vanjske poveznice
 fiba.com, stranica natjecanja
 fibaeurope.com
 eurobasket.com, stranica natjecanja
 linguasport.com, Fiba Europe Cup i EuroChallenge

Izvori

Europska klupska košarkaška natjecanja

FIBA Europe Cup


William Joseph Mosconi (; June 27, 1913 – September 17, 1993) was an American professional pool player from Philadelphia, Pennsylvania. Mosconi is widely considered one of the greatest pool players of all time. Between the years of 1941 and 1957, he won the World Straight Pool Championship nineteen times. For most of the 20th century, his name was essentially synonymous with pool in North America – he was nicknamed "Mr. Pocket Billiards" – and he was among the first Billiard Congress of America Hall of Fame inductees. Mosconi pioneered and regularly employed numerous trick shots, set many records, and helped to popularize pool as a national recreation activity.

During the 1940s and 1950s, the pocket billiards game most often played in competition was called straight pool, or 14.1 continuous, a form of pool considered by most top players to be more difficult than today's fast tournament game nine-ball. Mosconi set the officially-recognized straight pool high  world record of 526 consecutive balls in 1954.

Early life
Mosconi's family lived above a pool hall William's father, Joseph Mosconi, owned. Despite that, Joseph was strongly opposed to his son playing pocket billiards, preferring he become a Vaudeville performer. He tried to keep  his young son away from the game by hiding the billiard balls, but Willie improvised by practicing with an old broomstick and small potatoes from his mother's kitchen.

The young Mosconi was a prodigy and his father soon realized that he could use his son's talent to help earn money for their growing family. Joseph Mosconi began advertising challenge matches, and though Willie had to stand on a box in order to reach the table, he beat experienced players many years his senior.

In 1919, an exhibition match was arranged between six-year-old Mosconi and the reigning World Champion, Ralph Greenleaf. The hall was packed, and though Greenleaf won that match, Mosconi played well enough to draw considerable attention and launch his professional career.

Tournaments and exhibitions
In 1924, at the age of 11, Mosconi was the juvenile straight pool champion and was regularly holding trick shot exhibitions. By the early 1930s, Mosconi had taken a brief hiatus from the game, but returned a few years later in the hopes of earning some money.

Upon his return, Mosconi entered one local tournament after another and according to his autobiography, "Willie's Game", he won them all. After a short while, Mosconi was making a living as a professional pool player. Willie claimed he never hustled anyone, beating everyone honestly: "I played everyone straight".

In 1933, Mosconi competed in the Billiard Congress of America (BCA) World Straight Pool Championship. Erwin Rudolph won the title and Willie came in 5th place.

His performance garnered the attention of the president of Brunswick Corporation who immediately hired the young phenom. That same year, Mosconi embarked on a hectic cross-country exhibition tour promoting Brunswick products. Mosconi was joined by his idol and then World Champion Ralph Greenleaf, who was at the top of his game. In the end the scoreline read 57 wins for Greenleaf and a close 50 for the 20-year-old Mosconi.

From 1940 to 1941, a round-robin tournament series was sponsored by billiard halls, with eight invitational players. Mosconi was sponsored by a hall in New York City called McGirr's. He dominated this series, and ran 125 balls from the  five times, being one of the first players to achieve this feat at the time.

In 1944, Mosconi enlisted in the United States Army, having already spent several years working within the defense industry. When World War II ended, he returned to a successful tournament career and renewed his affiliation with Brunswick.

After suffering a stroke in 1956, Mosconi slowed down on his tournament appearances in order to recover. In 1958 Mosconi made a return and won the National Invitational Tournament defeating Jimmy Moore.

Mosconi retired from tournament play in 1966, after once again making it to the final of the World Straight Pool Championship but losing to Joe Balsis. He remained active in promoting the game and consulted and appeared in several movies dealing with billiards, made game show appearances and wrote many articles on billiards, as well as co-authored some books. A feud with pool hustler Rudolf "Minnesota Fats" Wanderone (concocted mainly by Wanderone himself) kept Mosconi in the spotlight well into the 1970s and 1980s.

In 1974, Mosconi competed against Rex Williams in a challenge match, where both players competed in Snooker and in various Pocket Billiards games in a 17 day competition, to conclude the winner. The 60 year old Mosconi won the Challenge, winning 7 out of the 18 games in Snooker, while dominating in Straight Pool, Nine-Ball, Eight-Ball, One Pocket and Bank Pool. Mosconi earned $15,000 for winning the challenge match, which was the largest first place prize in cue sports at the time.

As an author
Mosconi authored an autobiography titled Willie's Game, published in 1993.

He and a ghost writer authored an instructional book on pocket billiards entitled Willie Mosconi on Pocket Billiards. In the book he offers advice on fundamentals, includes photographs and diagrams on shotmaking and provides straight pool strategies. The book was published originally [number 121 in the Little Sports Library series] by Ziff-Davis Publishing Company of Chicago & New York in July 1948.  It was reissued by Crown Publishers of New York in 1959. A second ghost-written book (which on some finer points contradicts On Pocket Billiards) was also published under his name.

526 high run
Mosconi set the world record by running 526 consecutive balls without a miss during a straight pool exhibition in Springfield, Ohio on March 19–20, 1954. A handwritten and notarized affidavit with the signatures of more than 35 eyewitnesses exists as proof of this feat. The record has been surpassed, with 626 consecutive balls run by John Schmidt on May 27, 2019, recorded on a videotape. Critics have argued that Mosconi's record was made in competition while Schmidt simply set up break shots for himself, and that his video was never released. In similar fashion to Schmidt, on January 18, 2022 as part of the "Legends of Pocket Billiards" high run series, Jayson Shaw completed a 51-rack record-breaking run of 669.

Mosconi's record was set on a 4 × 8 foot Brunswick table with 5 1/4 inch corner pockets at the East High Billiard Club. Schmidt's run was on a  4 1/2 by 9 foot table which is more difficult  in the sense that longer shots are required but which is easier to play on in the sense that there is more room for the balls to spread, creating unfettered shots. Mosconi competed successfully on 4 1/2 × 9 and even 5 x 10 ft tables.

The Hustler (1961)
Mosconi was the technical advisor on the 1961 film The Hustler, starring Paul Newman, Jackie Gleason, George C. Scott, and Piper Laurie. The movie played a major part in the boom in the popularity of pool. Mosconi's job was to teach Newman how to walk, talk, and shoot like a real pool hustler. Newman had never even picked up a pool cue before filming, but Mosconi's instruction helped to hide Newman's inexperience. According to Mosconi, Gleason was already skilled at billiards, and Mosconi recommended Gleason for the role of the original "Minnesota Fats".

Mosconi also had a cameo role as himself, acting as a  holder during the first match-up between the film's characters "Fast Eddie" Felson and "Minnesota Fats". Gleason can be heard saying "Willie, hang on to that" when the match commences. At various points in the extended scene, Mosconi can be seen in the audience watching the match.

Mosconi also had a cameo role as himself in George Thorogood's official video for his song "Bad to the Bone".

Filmography
1937: Super Cue Men, a short feature starring Mosconi, Jimmy Caras and Joi Lansing.

1945: Columbia World of Sports: "Champion of the Cue", an eight-minute "sports reel" in which Mosconi demonstrates his cueing expertise in slow motion.

1953: Columbia World of Sports: "Billiard and Bowling Champs", another short documentary starring Willie Mosconi and carom billiards great Willie Hoppe (as well as bowlers), once again in slow motion.

1950–57: Mosconi appeared on Toast of the Town later known as The Ed Sullivan Show on April 23, 1950 and January 6, 1952,

September 25, 1961: Theatrical release of The Hustler (see above).

February 5, 1962: Mosconi was a contestant on the television game show I've Got a Secret.

September 2, 1962: Mosconi was a contestant on the television game show What's My Line?.

1966: An episode of Get Smart, "The Dead Spy Scrawls" {1/18}, featured actor Harry Bartell in the role of "Willie Marconi," trying to teach Maxwell Smart how to play pool. While some have erroneously believed this is a cameo of Willie Mosconi playing himself, the Marconi character is a fictitious but obvious tribute to Mosconi, who is acknowledged by The Chief as "the greatest pool player in the world."

February 25, 1978: "The Great Pool Shoot-Out", a US$15,000 match between Rudolf "Minnesota Fats" Wanderone, Jr. and Mosconi at the Waldorf-Astoria Hotel in New York City. Mosconi won all three sets of the competition, which included nine-ball, eight ball, and rotation, 5–2, 5–3 and 5–2 respectively. Aired on ABC's Wide World of Sports with commentator Howard Cosell and referee Charles Ursitti.

Throughout the 1970s and 1980s: Mosconi made several other television appearances competing in challenge matches with other legends such as Jimmy Caras, Luther Lassiter, Irving Crane, Joe Balsis and "Fats" Wanderone. Many of these shows aired on ABC and the fledgling ESPN network.

May 9, 1980: Mosconi played a sportscaster in the film The Baltimore Bullet starring James Coburn and Omar Sharif.

1982: He appeared in the music video for George Thorogood's "Bad to the Bone", as a spectator and betting on Bo Diddley's character.

October 1984:In the Resorts International Shoot-Out—Mosconi lost to his rival "Minnesota Fats" Wanderone.

August 10, 1991: Mosconi played his last challenge match, against Jimmy Caras at the Valley Billiards Hall of Fame tribute dinner show. The event was hosted by billiard artists the Birkbeck Twins at the Williamson Restaurant in Horsham, Pennsylvania. Both players were stopped every couple of  for interviews.

His story was also featured in an episode of Mysteries at the Museum.

Legacy

In 1968, at the age of 55, Mosconi was inducted into the Billiard Congress of America Hall of Fame.

In 1994, the Mosconi Cup, an annual pool competition between American and European players, was founded in his honor. The event has been held every year since then.

In 2006, Mosconi was posthumously honored with membership in the Philadelphia Sports Hall of Fame.

Titles & achievements
 1941 BAA World Straight Pool Championship
 1942 BAA World Straight Pool Championship
 1944 BAA World Straight Pool Championship
 1945 BAA World Straight Pool Championship
 1946 BAA World Straight Pool Championship
 1946 BAA World Straight Pool Championship
 1947 BAA World Straight Pool Championship
 1947 BAA World Straight Pool Championship
 1948 BCA World Straight Pool Championship
 1950 BCA World Straight Pool Championship
 1951 BCA World Straight Pool Championship
 1951 BCA World Straight Pool Championship
 1952 BCA World Straight Pool Championship
 1953 BCA World Straight Pool Championship
 1953 14.1 Record High Run. 322 Consecutive Balls
 1953 14.1 Record High Run. 355 Consecutive Balls
 1953 14.1 Record High Run. 365 Consecutive Balls
 1954 BCA World Straight Pool Championship
 1954 14.1 Record High Run. 526 Consecutive Balls
 1955 BCA World Straight Pool Championship
 1956 BCA World Straight Pool Championship
 1956 BCA World Straight Pool Championship
 1956 BCA World Straight Pool Championship
 1958 National Straight Pool Invitational Tournament
 1968 Billiard Congress of America Hall of Fame
 1974 Snooker-Pool Challenge Match vs. (Rex Williams)
 1978 ABC Sports Pool Challenge Match vs. (Minnesota Fats)
 1982 ESPN Legends of Pocket Billiards Tournament
 2006 Philadelphia Sports Hall of Fame

Personal life
Shortly before winning his first World Straight Pool Championship in 1941, Mosconi married Ann Harrison, his first wife. Shortly thereafter the first of his three children was born, William, Jr., who attended St. Joseph's Prep in Philadelphia and graduated with the class of 1959. Willie's and Ann's daughter, Candace, followed soon after William, Jr. The marriage ended in divorce.

Mosconi married his second wife, Flora Marchini, in 1953. Their daughter Gloria was born in 1954. Flora remained married to Willie until his death in 1993.

Death
Willie Mosconi died of a heart attack on September 17, 1993, at his home in Haddon Heights, New Jersey. He is interred at New Saint Marys Cemetery, in Bellmawr, New Jersey.

See also

Notes
 Billiards: The Official Rules and Records Book 1992
 Billiard Digest, Vol 16, No. 2

References

External links

1913 births
1993 deaths
People from Haddon Heights, New Jersey
Sportspeople from Camden County, New Jersey
Sportspeople from Philadelphia
American people of Italian descent
United States Army soldiers
United States Army personnel of World War II
Trick shot artists
World champions in pool
Mosconi Cup
American pool players
Burials in New Jersey

Willie Mosconi


قصر آرانخويث الملكي  هو مقر إقامة لملك إسبانيا، ويقع في بلدة آرنخويث في منطقة مدريد ذاتية الحكم، والقصر مفتوح للعامة كأحد المواقع الملكية الإسبانية.

بني القصر بتكليف من فيليب الثاني ملك إسبانيا وصممه خوان باوتيستا دي توليد وخوان دي هيريرا والذي صمم الإسكوريال.
انتهى بناء القصر في فترة حكم كل من فرديناند السادس وشارل السادس.

تحيط بالقصر حدائق كبيرة تأسست لنزهة سكانه الملكيين حيث أحضرت تربتها من تلة المسيتا الإسبانية "meseta" ويحيط بها نهر تاغوس وريا كانال.

استوحى المؤلف الموسيقي الإسباني خواكين رودريغو مقطوعته الموسيقية كونشيرتو دي آرانخويث من حدائق القصر.
وخطط أن يقود العمل الموسيقي مستمعيه من خلال أصوات الطبيعة في الحدائق وذلك في الفترة التي كتب فيها العمل.

تتضمن محتويات القصر الهامة من الفنون والمجموعات "Museo de la Vida en Palacio" «متحف دي لا فيدا» والذي يوضح تفاصيل الحياة اليومية لسلالات إسبانيا الملكية.

مراجع

وصلات خارجية
 Jardin del Palacio de Aranjuez - a Gardens Guide review
 Pictures of Royal Palace in Aranjuez

انظر أيضًا
 قائمة مواقع التراث العالمي في إسبانيا
 موقع التراث العالمي
 قائمة مواقع التراث العالمي في أوروبا
 موقع أتابويركا التاريخي

قصور في منطقة مدريد
مبان ومنشآت اكتملت في 1752
مبان ومنشآت اكتملت في القرن 16
مبان ومنشآت في آرنخويث
متاحف في بيوت تاريخية في إسبانيا
متاحف في منطقة مدريد
متاحف ومعارض فنية في إسبانيا
مساكن ملكية في إسبانيا
مواقع التراث العالمي في إسبانيا
عمارة عصر النهضة في منطقة مدريد

قصر آرانخويث الملكي


كيمياء النسيج هي في المقام الأول شكل تطبيقي للكيمياء. وهو حقل عالي التخصص يطبق المبادئ الكيميائية لفهم المواد النسيجية وتعديل الخصائص الوظيفية والجمالية أو الشكلية للحصول على الخصائص المرغوبة.

تبدأ دراسة كيمياء النسيج بمعرفة كلا الألياف الطبيعية (Natural fibers) والألياف الاصطناعية (Synthetic fibers). حظيت الألياف الاصطناعية بأهمية كبيرة في الوقت الراهن مما تطلب من دارس كيمياء النسيج التمرس في كيمياء البوليميرات. وبالتالي ازداد الترابط والتلازم بين كيمياء النسيج وعلم المواد.

تتضمن كيمياء النسيج تطبيق مبادئ كيمياء السطوح في عمليات التنظيف والتعديل كما في عمليات الصباغة وإنهاء النسيج. وللكيمياء العضوية حظ وافر في كيمياء النسيج حيث تستخدم لتركيب وصياغة المنتجات المستخدمة في العمليات.

صناعة كيمياء النسيج
فروع الكيمياء

كيمياء النسيج


තනි පුද්ගල කම්කරු නීතිය සේවා සඳහා ගිවිසුම් ඇති කර ගන්නා කම්කරුවන්ගේ සේවා ස්ථානයේ  අයිතීවාසිකම් සම්බන්ධ කටයුතු කරනු ලබයි. පෙර අවස්ථාවල දී වෘත්තීය සංගම් සේවා ස්ථනයේ ශුභසාධන කටයුතු වල ආරක්ෂකයන් වූ අතර බොහෝ රටවල මෙම තත්වය බැහැර කර සෘජුවම අධිකරණමය තීන්දු හරහා බලාත්මක කල හැකි තනි පුද්ගල නෛතික අයිතිවාසිකම් ප්‍රදානය කොට ඇත.

සේවා ගිවිසුම්
කම්කරු නීතියේ මූලික ලක්ෂණය වන්නේ සෑම රටකම පාහේ කම්කරුවාගේ සහ සේවා යෝජකයාගේ ඔවුනොවුන් අතර අයිතිවාසිකම් සහ බැඳීම් දෙපාර්ශවය අතර සේවා ගිවිසුම මඟින් බේරුම් කර ගත හැකි වීමයි. මෙම තත්වය වැඩවසම් ක්‍රමයේ බිඳ වැටීමත් සමඟම ඇති වූවක් වන අතර මෙය නවීන ආර්ථික සබඳතාවන් වල හරාත්මක යථාර්ථය ද වේ. ගිවිසුමේ කොන්දේසි පනවනු ලබන්නේ ව්‍යවස්ථා සහ පොදු නීතිය වන අතර එමඟින් යම් කරුණු සම්බන්ධයෙන් ජනතාවගේ නිදහස සීමා කිරීමේ ක්‍රමයකට එකඟ වීම සඳහා සේවකයන්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා සහ ගලායන ශ්‍රම වෙළඳ පලට පහසුකම් සැලසීමක් සිදුවේ.  බොහෝ රටවල සේවකයාට රැකියා ගිවිසුමේ මූලික කොන්දේසි අඩංගු වන ලිඛිත තොරතුරු විස්තරාත්මකව සැපයීම ප්‍රධාන වගකීමක් කොට සලකනු ලබයි. මෙහි අරමුණ වන්නේ සේවකයාට තමන් බලාපොරොත්තු වන දෑ සහ තමනගෙන් බලපොරොත්තු වන දෑ කුමක්දැයි නිභ්චිතවම දැන ගැනීමට සැලැස්වීමයි. වැටුප් නිවාඩු දින අයිතීන් සේවයෙන් නෙරපීමේ දී දැනුම් දීම රැකියාව පිලිබඳ විස්තර මීට ඇතුළත්ය.

අවම වැටුප
කම්කරුවෙකු ට පැයකට ගෙවිය හැකි අවම වැටුප සඳහන් වන නීති තිබිය හැක. ඔස්ටේ්‍රලියාව,  කැනඩාව, චීනය, බෙල්ජියම, ප්‍රංශය, ග්‍රීසිය, හංගේරියාව, ඉන්දියාව, අයර්ලන්තය, ජපානය, කොරියාව, ලක්ස්ම්බර්ග්, නෙදර්ලන්තය, නවසීලන්තය, පෘතුගාලය, පෝලන්තය, රුමේනියාව, ස්පාඤ්ඤය, තායිවානය, එක්සත් රාජ්‍යය, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සහ අනෙකුත් රටවල මෙවැනි නීති දක්නට ලැබේ. අවම වැටුප විවෘත වෙළඳ පලේ ඉල්ලුම සහ සැපයුම අනුව තීරණය වන අඩුම වැටුපෙන් වෙනස් වේ. අවම වැටුප් නීති 1938 දී ප්‍රථම වරට ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ දී හඳුන්වා දුන් අතර 1948 දී ඉන්දියාවේ ද 1950 දී ප්‍රංශයේ ද 1999 දී එක්සත් රජධානියේ ද සඳුන්වා දෙන ලදී. යුරෝපා සංගමය තුළ සාමාජික රටවල් 25 ක් අතුරින් 18 ක ජාතික අවම වැටුප නීති සම්මත කර ඇත.

රාජකාරී වේලාව
කාර්මීක විප්ලවයට පෙර වැඩ දිනයක් පැය 11 සිට 14 ක් අක්වා විය. කාර්මීකරණයේ වර්ධනයත් සමඟ සහ යන්ත්‍ර සූත්‍ර හඳුන්වා දීමත් සමඟම දිගු වේලාවක් වැඩ කිරීම සාමාන්‍යය දෙයක් බවට පත්වූ අතර පැය 14-15 වැඩ කිරීම සම්මතය වූ අතර පැය 16 ක් වැඩ කරන අවස්ථා ද සුලභ විය. නිරතුරුවම කර්මාන්ත ශාලා වල ළමා ශ්‍රමය භාවිතය ද සුලභ විය. 1788 වන විට එංනලන්තයේ සහ ස්කොට්ලන්තයේ ජල බලයෙන් ක්‍රියා කරන ඇඟලුම් කර්මාන්ත ශාලා වල වැඩ කරන ලද ශ්‍රමිකයින් ගෙන් තුනෙන් දෙකක් ම ළමයින් විය. පැය අටේ ව්‍යාපාර අරගලය අවසානයේ දී දිනක වැඩ කරන කාලය සම්බන්ධ ප්‍රථම නීතිය 1833 දී සම්මත වීමට මුල්වූ අතර එම කාලය පතල්කරුවන්ට පැය 12 ක් වූ අතර ළමයින් සඳහා පැය 8 ක් විය. 1802 දී සම්මත කරන ලද කරමාන්ත ශාලා පණත ප්‍රථම කම්කරු නීතදය විය. එංගලන්තයට පසුව කම්කරු නීති සම්මත කල පළමු යුරෝපීට රට ජර්මනි වූ අතර 1841 දී ප්‍රංශය දී ද කම්කරු නීිති සම්මත කරන ලදී.

සෞඛ්‍යය සහ ආරක්ෂාව
අනෙකුත් කමකරු නීති කම්කරුවන්ගේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධ නීති විය. 1802 දී සම්මත කරන ලද මුල් කාලීන ඉංගී්‍රසි කර්මාන්ත ශාලා නීතිය ළමා ඇඟලුම් ශ්‍රමිකයන්ගේ සෞඛ්‍යය සහ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් විය.
අසාධාරණ ලෙස සේවයෙන් නෙරපීම
158 වන ජාත්‍යන්තර කම්කරු සංවිධාන සමළුවේ සඳහන් වන්නේ සේවකයකු නීතිමය හේතුවක් නොමැතිව සහ තම නිදහසට කරුණු දැක්වීමට අවස්ථාවක් දීමට පෙර කම්කරුවකු සේවයෙන් නෙරපිය නොහැක යන්නයි.

ළමා ශ්‍රමය
මෙයින් අදහස් වන්නේ නීතිය හෝ ව්‍යාහරයන් මඟින් තීරණය කරනු ලබන වයස් සීමාවන්ට පහල වයසේ ළමයින් සේවයේ යෙදවීම යි.  මෙම ක්‍රියා මාර්ගය බොහෝ රටවල් සහ ජාත්‍යන්තර සංවිධාන ශ්‍රම සූරා කෑමක් ලෙස සලකනු ලබයි.  ළමා ශ්‍රමය  ඉතිහාසයේ බොගෝ කාලයක් පුරාවටම ප්‍රශ්ණයක් ලෙස දිස්නොවූ අතර පොදු පාසල් ඇරඹීමත් සහ කම්කරුවා සහ ළමා අයිතිවාසිකම් සමඟම කරලියට පැමිණියේය. ළමයින් ශ්‍රමිකයන් ලෙස යොදා ගැනීමට උදාහරණ ලෙස  කර්මාන්ත ශාලා වල වැඩ කිරීම කැණීම්, කෘෂි කර්මාන්තය, දෙමාපියන්ගේ ව්‍යාපාර වලට සහය වීම, ස්වකීය කුඩා පරිමණයේ ව්‍යාපාරයක නිටත වීම හෝ නියමයක් නොමැති වැඩවල නිරත වීම දැක්විය හැකිය.

නීතිය

රැකිරක්ෂා නීතිය - (තනි පුද්ගල කම්කරු නීතිය)


Giò Pomodoro  (Orciano di Pesaro , 17 de noviembre de 1930 - Milán , 21 de diciembre de 2002 ) fue un escultor italiano . Es considerado uno de los escultores más importantes del arte abstracto  en la escena internacional del siglo XX. Hermano del famoso escultor Arnaldo Pomodoro .

Biografía

Nació en Pesaro Orciano, en la región italiana de las Marcas, de 17 de noviembre de 1930, el cognome o apellido  pomodoro significa en italiano tomate . Ya desde 1955, colaborando con su hermano mayor de Arnold y artistas de la talla de Piero Dorazio , Gastone Novelli , Giulio Turcato , Parmeggiani Tancredi , Achille Perilli y el argentino Lucio Fontana  , los trabajos presentados al Grupo de Continuidad, que contó con la participación de los críticos Como Guido Ballo  , Giulio Carlo Argan  y  Russoli Franco . Más tarde, sin embargo, se separó de estos artistas y se fue a una reunión de pensar "la representación racional de los signos." Se dedicó a la escultura de búsqueda, comenzando con la primera experiencia de jóvenes informales sobre el signo , con el fin de los ciclos de la tierra grande en la materia y el vacío - La tensión superficial y la multitud - y la geometría - Soles , arcos y espirales. Activamente dedicado a la pintura , a la ' orfebrería de arte, el director de arte y diseñador , fue invitado a menudo a la Bienal de Venecia y la Documenta de Kassel .
El predilección por grandes áreas de flotar en bronce y grandes bloques tallados en mármol o cuadrada con la rigidez de la piedra . En estas obras por lo general hay brechas abiertas que permiten la ruptura del sol. El sol, de hecho, es a menudo el tema de sus obras (aunque no se muestra explícitamente) a los que están vinculados a precisar los significados ideológicos del autor.
En su ciudad natal de Las Marcas, precisamente el lugar donde nació, decidió hacer un cuadrado, por la que se en el medio una de sus obras en mármol titulada "dom depuesto" , que depende de la base de los versos de un poema famoso, sólo para recordar a sus apego al lugar de origen:

"  Siempre querido para mí fue esta colina solitaria ...  "
( Giacomo Leopardi, El Infinito )

Las obras monumentales

Entre sus obras más famosas incluyen las grandes obras monumentales en piedra y bronce, se centró en el uso de los social " obra de arte . Entre estas obras hay que recordar el Plan de Uso Colectivo dedicado a Antonio Gramsci , a Ales en Cerdeña , Teatro del Sol - 21 de junio, solsticio de verano , la plaza dedicada a Goethe en Frankfurt , dom Aeroespacial , en Turín , escala Solar - Homenaje a Kepler , en Tel Aviv , Sun Galileo Galilei en Florencia , Sun - los italianos en el mundo de Génova , el Sol colocado en Orciano de Pesaro , que ahora está en la plaza del casco antiguo concebido y diseñado por él, donde una vez estuvo su lugar de nacimiento.
También mencionar el monumento instalado en Monza , Via Ramazzotti en la plaza, que incluye esculturas de piedra del sol - luna - árbol conectados por un camino a la fuente ( 1985 ).
Al igual que en el complejo de Monza, es el impresionante lugar de los cuatro puntos cardinales , un lugar enorme tallado de conocer y dejar el pueblo, el fruto de un proyecto de investigación de una década ( 1981a - 1991 º ) y se coloca en el Parque audiencia de Tain , con vistas al lago Maggiore .

Colecciones públicas y premios
Sus obras están en colecciones públicas y privadas en todo el mundo, entre los que hay que recordar el " Museo Hirshhorn y Jardín de Esculturas en Washington , la colección de Nelson Rockefeller de Nueva York , el Museo de Arte Moderno de la Ciudad de México , el Colección de Arte Moderno de la ciudad de Jeddah , en Arabia Saudita , el Musée d'Ixelles de Bruselas , la antigua Fundación Veranneman en Bélgica, el Kunst und Museumverein de Wuppertal , Yorkshire Sculpture Park en Wakefield , en Inglaterra , las Galerías Arte Moderno de Roma y Turín, el Museo Cívico de Arte Contemporáneo de Milán y el museo MAGI '900 de Pieve di Cento (Bolonia).
En 2002 el " Centro Internacional de Escultura , fue galardonado con el premio Lifetime Achievement Award "Lifetime Achievement Award en la escultura contemporánea", también se asignan a otros artistas como Louise Bourgeois , Anthony Caro , Eduardo Chillida , Claes Oldenburg y Robert Rauschenberg , y nunca antes dedicados había un artista italiano.

Honores
Medalla de Oro a destacados de la cultura y el arte en Roma, 13 de enero de 1997

Referencias

http://ricerca.repubblica.it/repubblica/archivio/repubblica/2002/12/22/gio-pomodoro-arte-nucleare.html
^ Vedi www.auditorium.com
^ http://www.quirinale.it/elementi/DettaglioOnorificenze.aspx?decorato=72
^ Laura Tansini (April 2002). "The Emptiness of Space: A Conversation With Gio' Pomodoro" (magazine article). Sculpture (Washington, D.C.: International Sculpture Center) 21 (3). Retrieved 2009-02-21.

Escultores de Italia del siglo XX
Personas de Marcas
Joyeros de Italia
Nacidos en la provincia de Pesaro y Urbino
Fallecidos en Milán

Giò Pomodoro


Sandspit est une communauté située dans la province de la Colombie-Britannique, sur l'Île Moresby.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique

Sandspit


කැරලින් සහ ක්‍රෝමලින් සාහිත්‍යය

	17 වන ශතවර්ෂයේ මැද භාගයේ දරැණු කාලයේ දී, පළමු වන චාල්ස් රජු කාලය තුල සහ රාජ්‍ය තන්ත්‍රය නිසා සිදුවන සහ ආරක්ෂක රාජ්‍යය, ඉංග්‍රිසිය තුල දේශපාලනික සාහිත්‍යයක් දුටුවේය. ඉංග්‍රිසි සිවිල් යුද්ධයේ අනුකම්පා කරවන්නක් විසින් රචිත පත්‍රිකාවන් තුල සෑම පක්ෂයකම පුද්ගලික නපුරැ පහරදිම් හා විවාදයන්, කැමතිව සිටි ආකාරයේ ප්‍රචාරක කටයුතු ජාතික ප්‍රතිසංස්කරණයට යොදා ගත්තේය. අවසන් ආකාරයෙන් තෝමස් හොබ්ස් විසින් රචිාත 'ලැටියේකන්' බ්‍රිතාන්‍යයේ දර්ශනවාදිනගේ ඉතා වැදගත් කාර්්‍යයක් ලෙස ඔප්පු විය. තවමත් ක්‍රමයෙන් පුචාරණය වන දේශපාලික කාර්යයන් අතරම හොබ්ස්ගේ ලේඛනයන් අයත් වන ජෝන් බ්‍රැම්හෝල් යන මුලික විචාරකයා බොහෝ සෙයින් අමතක වී ඇත. මෙම කාලය තුලදී බොහෝ ප්‍රවෘත්තිමය කාව්‍යයන්, බ්‍රිතාන්‍ය පුරෝගාමි වු පුවත්පත් හෙන්රි මුඩ්මන්. මචමන්ට් නිඩ්හැම් හා ඩෝන් මිකෙන්හෙඩ් වැනි පත්‍ර කලාවේදින්, මතවාද ඇති කරන ාපාර්ශවයන්ගේ කාර්යන් හා ආකල්පයන් නිරැපණය කරන ලදි. කතුවරයන් අත්අඩංගුවට ගැනිම හා ඔවුන‍්ගේ කාර්්‍යයන් නිවාරනය කිරිම විදේශ බලවේගයක් හෝ සැගවුනු මුද්‍රනයන් ප්‍රතිවිපාක සමග බලය ලබා දෙන ක්‍රමවේදයකට ඇති විය. ජෝන් මිල්ටන් විසින් රචිත රියොපැගට්කා රචනා කරන ලද්දේ බලය ලබා දිමට විරැද්ධව වන අතර සුභාධිතය වැලැක්වීමට ලියු එකම පුවත්පත ලෙස මෙය හැදින්වේ.

	විශේෂයෙන්ම පළමු වන චාල්ස් රජුගේ කාලයේදී ඉංග්‍රිසි පුනරැදය රගමඩලක ස්වභාවයක් ගත් අතර එය පිලිදිමේ අත්දැකිමක් ලෙස අවසන් විය. බෙන් ජොන්සන්ගේ අවසාන කාලයේදී වේදිකාවේ හා මුද්‍රණයේ ඇතුලත් වුයේ අවසන් පරම්පරා වල නාට්‍යයන්ගේ වඩා බලවත් වු කටහඩවල්ය. ජෝන් ෆෝඩ්, පිලිපි මැසිංගාරි සහ ජේම්ස් ටෝර් 1642 දී සිවිල් යුද්ධයේ ආරම්භයත් සමගම රගමඩල වැසි යාමෙන් ඒවා නාට්‍ය පරපුර අවසන් වු අතර එය නැවත වුයේ 1660 ඉංග්‍රිසි සමාජයේ වෙනස් විමත් සමගය.

	මෙම කාලයේදි අනෙක් ආකාරයේ සාහිත්‍යයන්. දේශපාලනමය උපවදන් හෝ දේශපාලිනක ආකාරයේ කතුරැන්ට සමානා්‍යයෙන් පවරා තිබින. සාඩම්බර නාට්‍යයක්, සිවිල් යුද්ධයට පෙර ක්‍රියාකිරිම, අභිධර්මය පිලිබද කාව්‍ය'න් පෙර පාසල් හා ගැනිම තිබිනි.  පළමු වන චාල්ස් රජුගේ සම්ප්‍ාදනයෙන් පසු රාජකිය නිලයන්ගේ බලෙන් විශ්‍රාම යැවීම ඉතා හොද දෙයක් ලෙස ඉසාක් වෝල්ටන් හැදින්වු අතර, මින් ඔහුට ඔහුගේ ග්‍රන්ථයක් වන ද කම්පියේට් ඇන්ග්ලර් වැඩ කර ගැනිමට කාලය ලැබුනි. පෙනෙන සැටියෙන් මගපෙන්විම 1653 දි ප්‍රකාශිත ග්‍රන්ථය ජිවිතේ පිළිබද භාවනාව, විවේකය හා තෘප්තිය, වැදගත් කාව්‍යවරැන් දෙදෙනෙක් මත එංගලන්තයේ වන ඔලිව් ක්‍රොම්වෙල්, ඇන්ඩෘ මාවල් හ‍ා ජෝන් මිල්ටන් රජයට ආයාචනා කරමින් කරන ලද කාර්්‍යයන් මාවල්ගේ ඇන් කොරේසන් ඔඩෙ අපෝන් ක්‍රොම්වෙල්ස් රිටන් ෆ්රොම් අයිලන්ඩ් වැනි කාව්‍යන් ඔවුන‍්ගේ ජනරජ ඇදහිම් පසෙකලා දෙවන චාල්ස් රජුගේ ප්‍රතිසංස්කරණ දඩුවම් වලින් මිදියාමට, මිල්ටන් විසින් විශේෂ කාව්‍යමය කාර්යයන් රචනා වුයේ ඉන් පසුවය. (උපමා කථා තුළ සැගවුනු දේශපාලික පනිවඩයන්) මෙම කාලයේදි තිබු තවත් රචකයෙක් වන්නේ තෝමස් බ්‍රවුන් වන අතර බොහෝ ඵල දරන විද්‍යාවන් ආගම් බෙහෙත් ද්‍රව්‍යයන් හා රහස් පිළිබදව රචනා කලේය.

කැරලින් සහ ක්‍රෝමලින් සාහිත්‍යය


Jean Oberlé () a fost un pictor și ilustrator francez.

Biografie
Jean Oberlé a ilustrat peste douăzeci de cărți contemporane și a lucrat pentru diverse ziare sau reviste pariziene, inclusiv Le Crapouillot, realizând lucrări importante.

El a frecventat cercul artistic din Montparnasse în anii 1920 (Portrait par Jules Pascin, 1924), cunoscându-i pe mulți artiști ai acelei perioade. O prietenie profundă l-a legat de Max Jacob, căruia i-a pictat portretul de mai multe ori.

A obținut premiul Blumenthal în 1934.

În 1940 se afla la Broadcasting House, împreună cu Jean Marin și Paul Gordeaux, atunci când generalul de Gaulle a rostit în prezența lor apelul din 18 iunie. În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, a fost unul dintre animatorii echipei France libre de la Radio Londra. A creat mai multe sloganuri, printre care celebrul:
{{Citat|Radio Paris minte, Radio Paris minte, Radio Paris este german.

Ilustrator plin de fantezie și de aluzii subtile, el a fost o personalitate interesantă a perioadei postbelice.

El a fost partenerul de viață al parfumierei Germaine Cellier (ea a locuit în apartamentul lui din rue de Lille nr. 19).

Încă de la primul număr apărut pe 17 noiembrie 1945, a făcut parte din comitetul de redacție al săptămânalului Bref, creat de echipa franceză a BBC, reconstituită cu această ocazie. Fotografia lui, împreună cu cea a altor colaboratori, apare pe coperta din spate a primelor trei numere. A colaborat, de asemenea, atât ca ilustrator, cât și ca jurnalist.

Lucrări

Publicații
 Images anglaises, ou l'Angleterre occupée, Hachette, 1942;
 Jean Oberlé vous parle…, souvenirs de cinq années à Londres, cu șapte desene ale autorului, La Jeune Parque, 1945;
 Jean Dorville, Éditions Galerie Lucy Krohg, 1946;
 Pages choisies de Pierre Bourdan, introducere de Jean Oberlé, Magnard, 1951;
 Utrillo Montmartre, Hazan, 1956;
 La vie d'artiste (souvenirs), ilustrații ale autorului, Denoel, 1956.

Cărți ilustrate
 Renée Dunan, Le Prix Lacombyne, Éditions Mornay, 1924;
 Maurice Dekobra, Les Nuits de Walpurgis, cu 12 acvaforte, Éditions Baudinière, 1926;
 René Boylesve, La Touraine, frontispiciu, Éditions Emile-Paul Frères, Portrait de la France n°4, 1926;
 Paul de Kock, La Pucelle de Belleville, MP. Trémois, Paris, 1927;
 Pierre Veber, Amour, amour,…, Les arts et le livre, 1928;
 Jean Galtier-Boissière, La Vie de garçon, cu opt acvaforte și ilustrații, Mornay, 1929;
 Jean Galtier-Boissière, La Belle Amour, Librairie Gund, 1945;
 Marcel Aymé, Traversée de Paris, ilustrații, Édition de la galerie Charpentier, Paris, 1946;
 Roger Vercel, Le Capitaine Conan, Monte-Carlo, Éditions du Livre, 1946;
 Georges Courteline, Les Linottes, Nouvelle Librairie de France, 1948;
 Vanity Fair, iunie 1932, copertă cu ilustrația lui Paul von Hindenburg.
 Coperte ale unor numeroase numere ale revistei Bref :
 nr. 1 : Gaston Palewsky având în spate umbra generalului de Gaulle
 nr. 3 : Maurice Schumann
 nr. 4 : Diana and Duff Cooper, titlu în engleză, p. 2
 nr. 8 : Generalul Lattre de Tassigny
 nr. 29, 1 iunie 1946 : François Mauriac costumat în Don Quijote, călărind o cocotă inscripționată Figaro, lângă Georges Duhamel costumat în Sancho Panza

Teatru

 Costume și decoruri
 1945: Tartuffe de Molière, regia Marcel Herrand, Paris, théâtre des Mathurins

Lucrări în colecții publice

 În Belgia
 Bruxelles, Ambasada Franței, depozitat la reprezentanța Franței la Uniunea Europeană: Marine, ulei pe pânză

 În Franța
 Musée des beaux-arts de Bordeaux: Portrait du général de Montsabert, ulei pe pânză
 Musée des beaux-arts de Nantes: Le Port de Saint-Guénolé, ulei pe isorel
 Musée des beaux-arts d'Orléans: Max Jacob, ulei pe pânză
 Paris, hôtel de Matignon: La Martiniquaise, 1949, ulei pe pânză
 Paris, Musée de l'Armée: Général Juin, 1970, ulei pe pânză
 Paris, Muzeul de istorie contemporană: fond de treizeci de desene, inclusiv portrete ale unor personalități celebre
 Musée des beaux-arts de Quimper:
 Marine en Bretagne, ulei pe isorel
 Portrait de Max Jacob, cerneală pe hârtie

Bibliografie

Articole în Bref
 Note încadrate cu numele și prenumele său în numerele 1, 2, 8 ; intitulate apoi « Ceci dit », în numerele 4, 13, 11, 14, 15, 17, 18, 20, 26, 27, 29.
 Articole: « l'Assemblée Constituante » (n° 3), « Le procès de Nuremberg » (n° 6 et 7), « Alsace-Lorraine » (n° 13), « La marine française est-elle toujours vichyste ? » (n° 22), « Les derniers jours de la Constituante » (n° 25).

Omagii
În anul 2000 o stradă din Paris (rue Jean Oberlé din arondismentul 19) a primit numele lui.

Note

 Note

 Referințe

Nașteri în 1900
Decese în 1961
Pictori francezi din secolul al XX-lea

Jean Oberlé


Bjørn Kristensen (født 5. april 1993), (kendt som Bjorn Kristensen) er en maltesisk-dansk fodboldspiller, der spiller for den maltesiske fodboldklub Hibernians, som midtbanespiller.

Karriere
Han spillede ungdomsfodbold i Danmark på Hesselgods Fodboldskole og Silkeborg IF. Efter sin tilbagevenden til Malta, begyndte han at spille med Hibernians i løbet af 2010-11-sæsonen. I februar 2012 var han til prøvetræning med den engelske klub Everton.

Han fik sin A-landsholdsdebut til Malta den 29. februar 2012. Han tidligere har spillet for

Privat
Kristensen har en dansk far og maltesisk mor og taler både maltesisk og dansk.

Referencer

Eksterne henvisninger

Midtbanespillere (fodbold)
Fodboldspillere fra Malta
Fodboldspillere fra Silkeborg IF

Bjørn Kristensen (fodboldspiller, født 1993)


Šumska mjehurica (ljoskavac, pljuskavac, gospina jagoda, pogančeva trava; lat. Alkekengi officinarum, sin. Physalis alkekengi) biljka je iz porodice Solanaceae. Plodovi ove biljke jestivi su u zrelom stanju. Koristi se i kao ljekovita biljka. Raširena je po velikim dijelovima Europe, zapadnoj i srednjoj Aziji, Krasnojarskom kraju, Zakavkazju i dijelovima Kine. Kod nas raste po šumama i zapuštenim mmjestima.

Ime mjehurica došlo je po tome što je nekada uključivana u rod mjehurica (Physalis). Danas je jedina vrstau svome rodu.

Sastav
Plodovi sadrže oko 43,4 mg % askorbinske kiseline. Čašice plodova sadrže oko 0,12 % fizalina A i B. Biljka sadrži saponine, flavonoide i alkaloide.

Uporaba u narodnoj medicini
Čaške plodova (mjehuri), koje su vrlo gorke koriste se kod angine, kašlja, te za poticanje mokrenja. Plodovi kod angine, gonoreje, visokog tlaka.

Dodatna literatura
 Grlič, Lj. Samoniklo jestivo bilje, Zagreb 1980.

Izvori

Vanjske poveznice

Physalideae
Samoniklo jestivo bilje
Flora Europe
Flora Zakavkazja
Flora Krasnojarskog kraja
Flora Turske
Flora Irana
Flora Pakistana
Flora Libanona i Sirije
Flora Kazahstana
Flora Tadžikistana
Flora Turkmenistana
Flora Uzbekistana
Flora sjeverne-središnje Kine
Flora južne-središnje Kine
Flora jugoistočne Kine

Šumska mjehurica


Coridorul Baltic-Adriatic este o inițiativă europeană de a crea un coridor de cale ferată de mare capacitate pe axa nord-sud a continentului european. Acesta urmează să conecteze Gdansk de pe malul Mării Baltice cu Bologna și Marea Adriatică. Linia traversează Polonia, Cehia, Slovacia, Austria și Italia, legând regiuni puternic industrializate cum ar fi Varșovia și Bazinul Carbonifer al Sileziei Superioare, Viena, sud-estul Austriei și nordul Italiei. Inițiativa s-a dezvoltat de la proiectul nr. 23 al Rețelei trans-europene de transport (TEN-T) pentru o linie de cale ferată Gdansk-Viena inițiat în 2003. Transportând anual o cantitate de 24 milioane tone, Coridorul Baltic-Adriatic este considerat printre cele mai importante linii transalpine din Europa.

Istorie

În urma unei inițiative a Ministerului de Transport al Austriei în 2006, Polonia, Cehia, Slovacia, Austria și Italia au semnat o Scrisoare de Intenție pentru extinderea proiectului de cale ferată nr. 23 al TEN-T și formarea Coridorului Baltic-Adriatic. Țelurile inițiativei erau de a elimina blocajele, de a crea legături intermodale între fluxurile de trafic, de a conecta alte coridoare europene importante, a elimina dezavantajele structurale și geografice pentru zonele trecute cu vederea (cum ar fi statele sudice ale Austriei, Stiria și Carintia), a crește competivitatea transportului feroviar față de cel rutier și de a realiza potențialul dezvoltării pieței transportului de pasageri în zonă.

În 2009 declarația pentru implementarea Coridorului Baltic-Adriatic a fost semnată de 14 țări europene. Lucrările de construcție au demarat în 2008 cu prima fază a liniei austriece de cale ferată Koralm, între Graz și Klagenfurt, inclusiv tunelul Koralm de 33 km lungime, cel mai mare element de infrastructură al liniei. Inaugurarea acestei linii este preconizată pentru anul 2022. În aprilie 2012 a început construcția Tunelului de bază Semmering care ocolește pantele pasului cu același nume. Conform planului acesta urmează să fie deschis în 2024.

În urma rezoluției de la 19 octombrie 2011 Coridorul Baltic-Adriatic a fost conectat la proiectul TEN-T Rail Baltica de la Varșovia spre Helsinki via Kaunas, Riga și Tallinn (inclusiv un tunel propus între Helsinki și Tallinn). Ministrul italian al infrastructurii și transportului, Corrado Passera, a reconfirmat la 24 aprilie 2012 într-o discuție cu membra Parlamentului European, Debora Serrachiani, angajamentul guvernului italian de a extinde Coridorul Baltic-Adriatic până la Ancona, la 325 km sud de Veneția.

Referințe

Căi ferate

Coridorul Baltic-Adriatic


أوسينينغ  هي قرية في ولاية نيويورك الأمريكية.

يبلغ عدد سكانها حسب تعداد سنة 2000: 24,010 نسمة. ويبلغ عددهم حسب تقدير 2007 حوالي:23,920 نسمة.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لأوسينينغ في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان أوسينينغ 24,010 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 8,227 أسرة وعدد العائلات 5,343 عائلة مقيمة في القرية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 8,515 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للقرية بنسبة 60.47% من البيض و20.23% من الأمريكيين الأفارقة و0.48% من الأمريكيين الأصليين و4.18% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.01% من سكان جزر المحيط الهادئ و10.44% من الأعراق الأخرى و4.18% من عرقين مختلطين أو أكثر و27.71% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 8,227 أسرة كانت نسبة 33.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 47% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 12.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 35.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 28.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 9.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.61، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.17.

بلغ العمر الوسطي للسكان 35.7 عاماً. وكانت نسبة 20.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 32.1% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 19.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.1% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 98.4 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 94.8 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في القرية 52,185 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 60,179 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 40,412 دولارًا مقابل 36,975 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالقرية 25,036 دولارًا. وكانت نسبة 7.6% من العائلات ونسبة 10.6% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 13.3% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 8.3% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان أوسينينغ 25,060 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 8,344 أسرة وعدد العائلات 5,562 عائلة مقيمة في القرية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 8,862 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للقرية بنسبة 54.57% من البيض و17.17% من الأمريكيين الأفارقة و0.58% من الأمريكيين الأصليين و4.24% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.04% من سكان جزر المحيط الهادئ و19.31% من الأعراق الأخرى و4.09% من عرقين مختلطين أو أكثر و41.40% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 8,344 أسرة كانت نسبة 36.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 46.6% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 14% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 33.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 26.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.78، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.28.

بلغ العمر الوسطي للسكان 36.6 عاماً. وكانت نسبة 21.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 34.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 25.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 53.1% ذكور و46.9% إناث.

أعلام

 آن فرانسيس
 جيسي لي سوفير
 تيد دانيال
 كارل كورتي
 جون تومسون هوفمان
 جيمس أنتوني والش
 ألبرت فينك

المراجع

سنج سنج
قرى في مقاطعة ويستتشستر (نيويورك)
قرى نيويورك (ولاية)
قرى ولاية نيويورك
مدن ولاية نيويورك

أوسينينغ (نيويورك)


Manuel Bosch Rodríguez, también conocido como Manel Bosch, (n. en Badalona, Barcelona, España, 3 de marzo de 1956), es un ex baloncestista español que medía 1.84 cm y cuya posición en la cancha era la de base.

Equipos
  Joventut de Badalona (1973–1980)
  Centro Natación Helios (1980-1981)
  Club Baloncesto Zaragoza (1981–1985)
   Caja Bilbao (1985-1986)
  Club Baloncesto Breogán (1986–1988)
  Valencia Basket (1988–1989)

Palmarés
 Liga Española con el Joventut Badalona (1978).
 Copa del Rey con el Joventut Badalona (1976).
 Copa del Rey con el Club Baloncesto Zaragoza (1984).

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Manuel Bosch en ACB.COM

Baloncestistas de España
Baloncestistas de la selección de España
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas del Centro Natación Helios
Baloncestistas del Club Baloncesto Zaragoza
Baloncestistas del Club Baloncesto Breogán
Baloncestistas del Club Joventut de Badalona
Baloncestistas del Valencia Basket
Deportistas de Cataluña
Nacidos en Badalona

Manuel Bosch


Roger Young est un nom pouvant désigner:

Roger Arliner Young (1889-1964), scientifique américaine de zoologie
Roger Carl Young (né en 1941), homme politique canadien en Ontario
Roger Young (né en 1942), réalisateur et producteur américain
 (né en 1943), joueur irlandais de rugby
 (né en 1953), cycliste américain

Voir aussi
Rodger Wilton Young (1918-1943), militaire américain de la Seconde Guerre mondiale

Young, Roger

Roger Young


Pavilionul Barcelona sau Barcelona Pavilion (; ; ; ), designat de arhitectul german Ludwig Mies van der Rohe, a fost Pavilionul german al  Expoziției Internațională din 1929, care a avut loc în Barcelona, Spania.

Clădirea a fost folosită ca loc al deschiderii expoziției internaționale de arhitectură din acel an, 1929, pentru secțiunea germană a târgului internațional de arhitectură.

Pavilionul este considerat a fi o clădire importantă a istoriei mișcării artistice numite modernism, dar mai ales a arhitecturii moderniste, cunoscut pentru forma sa minimalistă și utilizarea spectaculoasă a unor materiale "extravagante", așa cum sunt marmura, onyx roșu și travertine. Aceleași caracteristici ale minimalismului și spectaculozității pot fi aplicate mobilierului, care a fost special proiectat pentru această clădire, incluzând emblematicul scaun Barcelona.

Pavilionul Barcelona este, pe drept cuvânt, considerat a fi o realizare superbă, emblematică, inspirând multe clădiri și structuri importante ale modernismului arhitectural.

Referințe

Legături externe

 Views of the replica German Pavilion
 Image gallery on the Barcelona Pavilion
 Photos of Barcelona Pavilion and Barcelona Chair
 Werkbund Exhibition of 1927

Arhitectură modernistă în Barcelona
Arhitectură de tip stil internațional
Atracții turistice în Barcelona
Clădiri și structuri din 1929
Clădiri și structuri din Barcelona
Expoziția Internațională din Bacelona din 1929
Ludwig Mies van der Rohe
Sants-Montjuïc
Târgul internațional de arhitectură din Barcelona

Pavilionul Barcelona


Hortensia Fussy (pseudonim: Hortensia; ) este o sculptoriță austriacă.

Biografie

Din 1970-1972, Hortensia a studiat sculptura la Școala de Arte Aplicate din Graz cu Josef Pillhofer și din 1972-1975 la Academia de Arte Frumoase din Viena cu Fritz Wotruba. Din 1975 a fost artistă independentă.

În paralel cu munca ei de sculptoriță, Hortensia a creat cicluri de desene și acuarele în numeroasele excursii în Europa și Africa, inclusiv cicluri de peisaje în Spania (1983-1985), Toscana și Umbria (1987-1990), Portugalia (1997), Dalmația (1999-2002), Egipt (2000), Sicilia (2002) și  Dolomiții italieni (2003-2012). Din 2003 până în 2012 a condus "Școala de Desen Hortensia" din Bad Gams, Stiria vestică.

Activitatea artistică
Accentul activității sculptoriței și pictoriței austriece Hortensia este figura umană. "Hortensia Fussy continuă dezvoltarea artelor vizuale din Austria, care au început cu Gustav Klimt și Egon Schiele și au continuat cu artiști precum pictorul Herbert Boeckl și sculptorul Josef Pillhofer. Cea mai mare influență asupra carierei artistice a Hortensiei Fussy a avut-o însă renumitul sculptor austriac Fritz Wotruba."

Într-o primă fază de lucru, Hortensia a pus un accent special la trecerea de la cea de-a doua la cea de-a treia dimensiune. "Cu sculpturi făcut după imagini de Piero della Francesca, Francisco de Goya, Albrecht Dürer sau Jan Vermeer, ea a mers pe această cale a "spațializării" la începutul anilor 1980", realizând sculpturi precum "Figură după Goya", 1980; "Figură după Dürer", 1981, "Omagiu lui Courbet", 1988-1995.

Interacțiunea dintre cei doi termeni "formă" și "figură" sunt definitorii esteticii imperative a Hortensiei: "sculpturile mele sunt pământești, centrate, senzuale și măsurate!".

Începând cu anul 2002, Hortensia a fost prezentă cu o serie de expoziții intitulată "Formă și Figură" în Bratislava, Slovacia, 2003; Washington D.C., Statele Unite ale Americii, 2004; Moscova, Rusia, 2008; Castelul Deutschlandsberg, Stiria, 2009-2010.

Premii
 1987: Premiul Theodor-Körner
 1999: Premiul Liesl Bareuther, Künstlerhaus, Viena

Lucrări în expoziții permanente (selecție)
 Denkmal Președinte Rudolf Sallinger, Rudolf Sallinger Platz, Viena
 Karyatide, Burg Deutschlandsberg
 Figur nach Goya, Sammlung Vienna Insurance Group, Ringturm Viena
 Omagiu o Courbet , Palatul Harrach, Viena

Expoziții personale (selecție)
 1984: Galeria Würthle, Viena, Austria
 1990: Galeria Norbert Blaeser, Düsseldorf, Germania
 1997: Festivalul de Iarnă din Sarajevo, Bosnia și Herțegovina
 1998: Forum Lagos 1998, Portugalia
 1998: Kulturhaus, Graz, Austria
 2001: Opera din Cairo, Galerie de Artă, Egipt.
 2004: Ambasada Austriei, Washington D.C., Statele Unite ale Americii
 2008: Casa Centrală a Artiștilor din Moscova, Rusia
 2009-2010: Muzeul Archeo Norico, Burg Deutschlandsberg, Austria
 2011: Universitatea din Graz, Austria

Articole conexe
 Listă de artiști plastici și arhitecți austrieci

Referințe

Bibliografie
 Form und Figur, 2008, .
 Doppel-Spiele, 2009, .

Legături externe

 Pagina Artistei

Nașteri în 1954
Nașteri pe 25 martie
Artiste din secolul al XX-lea
Artiste din secolul al XXI-lea
Oameni în viață
Oameni din Graz
Sculptorițe austriece

Hortensia Fussy


Vinifikacija je skup postupaka primijenjenih tijekom proizvodnje vina: skidanje bobica s peteljke, fermentacija, prešanje, bistrenje, zrenje, itd. Berba i prerada grožđa dijelom su lanca i oboje se mora obaviti odrađene u točno određeno vrijeme i na točno određenom mjestu te se vinski podrum mora pripremiti za prihvat i preradu grožđa te vinifikaciju. Ako se to nije napravilo, cijeli proces može biti uzaludan. Proizvođači unatoč uznapredovalom znanju i tehnologiji još uvijek griješe u proizvodnji, pa se događaju najčešće greške u kao što su octikavost mošta, pojava sumporovodika, zastoj fermentacije, oksidacija, nizak ili visok alkohol te strani mirisi.
Vinifikacija i vinarstvo nisu isto, jer vinarstvom označavamo cjelokupnu gospodarsku djelatnost.

Izvori

Enologija

Vinifikacija


Ahmedî (1334- 1413) divan şairi ve hekim.

14. yüzyıl'da Anadolu'da yetişmiş en büyük divan şairi kabul edilir. Kaleme aldığı Türkçe eserlerle Osmanlı dönemi Türkçesi'nin yazı, edebiyat ve bilim dilinin ilk örneklerini vermiş ve dolayısıyla Türk dili'nin gelişmesinde ve kullanılmasında büyük katkı sağlamıştır.

En ünlü eseri İskendernâme 'dir.

Hayatı
Asıl adı Tâceddîn İbrâhîm bin Hızîr'dır.; şiirlerinde Ahmedî mahlasını kullanmıştır. Doğum yeri ve tarihi kesin olarak bilinmemektedir. 1334 yılında doğduğu tahmin edilir. Doğum yeri kimi kaynaklara göre Sivas, kimi kaynaklara göre Germiyan'ın başkenti Kütahya, kimilerine göre Uşak'ın Sivaslı köyüdür Bazı kaynaklarda ise Ahmedî'nin Amasyalı olması gerektiğini belirtilir. Timurlenk ile Ahmedî arasında geçen ve yanlış olarak Nasreddin Hoca'ya isnat olunan meşhur "Futa"  yani "Peştemal" hikâyesinin Kütahya'daki Kemer Hamamı'nda cereyan ettiği Kütahya halkı tarafından tavatüren söylendiği için Ahmedî'nin de Kütahya'da vefat ettiği iddiasını da dikkate alarak kimi kaynaklarda Germiyanlı olduğu iddiasının daha kuvvetli olduğu öne sürülmüştür."

Ahmedî memleketindeki tahsilinden sonra Mısır'a giderek Şeyh Ekmeleddîn'in öğrencisi oldu; Aydınlı Hacı Paşa ve Molla Fenârî ile arkadaşlık etti. Anadolu'ya döndükten sonra tarihleri kesin olarak bilinmemekle birlikte Aydınoğulları, Germiyanoğulları ve Osmanoğulları'na bağlandı. Mısır'da tıp öğrenimi görmüş olan Ahmedî'nin saraylarda yalnız musahip sıfatıyla mı yoksa aynı zamanda saray hekimi olarak da mı bulunduğu konusunda kesin bir şey bilinmez.

Ahmedî, Aydınoğlu Îsâ Bey'in oğlu Hamza için ders kitapları yazmış; Germiyanoğlu Süleyman Şah'a şiirler sunmuştur. Osmanlı padişahı Yıldırım Bayezid'in oğullarından Emir Süleyman'ın hizmetine girmiştir.

Ahmedî "tabi'an şen, hoş sohbet, lâtifeci" bir şair olup 1413 yılında 80'li yaşlarda iken kimi kaynaklara Kütahya'da,, kimi kaynaklara göre Amasya'da hayatını kaybetti.

Edebi hayatı
Batı Türkleri'nin ilk önemli şiir kitabı olan İskendernâme adllı mesneviyi Germiyanoğlu Süleyman Şah nâmına ele alarak 1390'da tamamladı. Devrin tüm ilimleri hakkında ansiklopedik bilgiler vermesi nedeniyle Türk dili ve edebiyatı açısından olduğu kadar bilim tarihi bakımından da önem taşıyan bu öğretici eseri, sonuna "Dasitan-ı Tevarih-i Müluk-ı Al-i Osman" adlı bölümü ekleyerek Emir Süleyman'a sundu. İskendernâme'ye ilâve edilmiş bu bölüm, ilk Türkçe Osmanlı vekāyi'nâmelerindendir. Ahmedî, ömrünün sonuna kadar İskendernâme üzerinde çalışıp onu zenginleştirmeyi sürdürmüştür. 1407-1408'de esere ilave edilen Mevlid, Türk edebiyatının bilinen ilk mevlididir.

Ahmedî'nin Ankara Savaşı'ndan sonra Timurlenk ile tanışıp ona bir kaside sunduğu düşünülür. Emir Süleyman'ın isteği üzerine Selmân-ı Sâvecî'nin "Cemşîd ü Hurşîd" adlı mesnevisini Türkçe'ye çeviren ve eklediği yeni kısımlarla âdeta yepyeni bir eser yaratan şair bu çalışmayı 1403'te tamamladı. Arapça-Farsça manzum bir lugat olan Mirķātü'l-edeb adlı eserini Aydınoğulları'ndan Îsâ Bey'in oğlu Hamza Bey için yazdı. Ayrıca Mirķātü'l-edeb'e bağlı olarak bir ders kitabı olarak Mîzânü'l-edeb ve Mi'yârü'l-edeb adlı risaleleri yazdı.

Emir Süleyman'ın 1411 yılında ölümünden sonra kendisine yeni bir hami arayan Ahmedî, Mehmed Çelebi'nin çevresine girmeye çalıştı
Tıp konusunda bir mesnevi olan ve 1403-1410 arasında kaleme aldığı "Tervîhu'l-ervâh" adlı eserini bazı eklerle Çelebi Mehmet'e sunmuştur.

Ahmedî ayrıca, Germiyan'ın ileri ailelerinden birine mensup olduğu düşünülen meşhur Şeyhî Sinan'ı Ahmedî yetiştirmiştir.

 Başlıca Eserleri
 Ahmedi Divanı (8 tevhid, 5 na'at, 2 tercî-i bend, 7 terkib-i bend, 2 muhammes, 75 kaside ve 772 gazelini içerir)
 Cemşîd ü Hurşid (Cemşîd ile Hurşîd arasındaki aşk hikâyesini konu alan mesnevi)
 İskendernâme (mesnevi)
 Tervîhu'l-ervâh (Tıp konusudna mesnevi)
 Bedâyi'u's-siĥr fî śanâyi'i'ş-şi'r (Farsça Risale, edebî sanatların açıklamasını ve bu sanatlarla ilgili Arapça, Farsça ve Türkçe örnekleri içerir.)
 Mi'yârü'l-edeb (Kaside tarzında Farsça ders kitabı)
 Mîzânü'l-edeb (Kaside tarzında Farsça ders kitabı)
 Mirķātü'l-edeb (Arapça-Farsça manzum bir lügat)

 Atfedilen eserler
Bazı kaynaklarda, Ahmedî'nin bunlardan başka, tıbba dair bir "Kitâbü'r Revâyih", "Kasîde-i Sarsarî Şerhi", "Hayretu'l-c Ukalâ", "Yûsuf ile Züleyhâ", "Esrâr-nâme" tercümesi, "Vîs u Ramin", "Süleymannâme", "Cengnâme", "Kânun ve Şifâ" tercümesi, bir nüshası Fatih'te Feyzullah Efendi kütüphanesinde bulunan ve sağlığı koruma hakkında önemli bilgileri içeren, Muntehâb-ı Şifâ' gibi eserlerinin olduğu bildiriliyorsa da bunların bazısı bu güne kadar ortaya konulamamış, bazısının da ya isim benzerliğinden ya da yanlış adlandırılmasından dolayı başkasına ait olduğu tespit edilmiştir. Halk arasında "Kırk Vezir hikâyesi" adıyla bilinen ve Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi Türkçe Yazmalar Katalogu'ndaki bilgilere dayanılarak yanlışlıkla Ahmedî tarafından Arapçadan Türkçeye çevrildiği sanılan bu eserin Ahmedî-i Mısrî'ye ait olduğu tespit edilmiştir.

* İskendernâme:

* Cemşîd ü Hurşîd:* Tervîhu'l-ervâh:.

* Bedâyiu's-siĥr fî śanâyi-iş-şir:* Mirķātü'l-edeb:

* Mîzânü'l-edeb:* MiǾyârü'l-edeb:

* Kayıp olan ve diğer atfedilen eserleri: Kaynakça ve dipnot

 Dış kaynaklar

 Akdoğan, Yaşar, "Âhmedi (Taceddin, Hızır)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, C. 1 s. 168-169, İstanbul: Yapi Kredi Kültür Sanat Yayıncılık. ISBN 975-08090072-9

 Dış bağlantılar

 Kut, Günay (2010) "Şeyyad Hamza"  Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. c.39 say. 104-105, (çevrimiçi )''

1334 doğumlular
1413 yılında ölenler
Türk şairler
Divan edebiyatı şairleri
Osmanlı tarihçileri

Ahmedî


An Ionopsis utricularioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Ionopsis utricularioides in nahilalakip ha genus nga Ionopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Ionopsis

Ionopsis utricularioides


5654 Terni este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5654 Terni este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stroncone de Antonio Vagnozzi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,78 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 8,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

5654 Terni


Halikarnas (Yunanca: Αλικαρνασσός, Halikarnassos), Günümüzde Muğla'nın Bodrum ilçesinde bulunan, Karya dönemine ait antik yerleşimdir.

Antik çağlarda günümüz Bodrum'unun bulunduğu yerde bir Karya şehridir. Geleneksel olarak Troezen adında bir Dor tarafından kurulduğuna inanılır.

Bir Halikarnaslı olan Herodotos, Halikarnas'ın Triopion'da (Knidos) Dorlar tarafından düzenlenen Apollo festivallerinde yer aldığını söyler ancak Halikarnas edebiyatı ve kültürü tamamen İyonya kültürü ile uyumludur. Halikarnas, geniş ve korunaklı limanı, deniz yolları üzerindeki önemli konumu ile küçük bir despotluğun başkenti haline geldi. Bu despotluğun en çok bilinen hükümdarı, MÖ 480'de Pers kralı I. Serhas (Xerses) ile birlikte Antik Yunanistan'ı işgal eden Artemis'tir. MÖ 370 yılı civarında Mausolos zamanında Karya'nın başkentiydi ve çevresi surlarla çevrili, kamu binalarına sahip, gizli bir tersanesi ve kanalı olan bir şehirdi. Bu dönemde Leleglerin zorunlu göçü nedeniyle şehir nüfusu oldukça arttı. Mausolos MÖ 353-352 yıllarında öldüğünde mozolesi Dünyanın Yedi Harikası'ndan biri oldu.

Dor Birliği'nin altı üyesinden biri olan Halikarnas ve yöresinin yerli halkı Lelegler ve Karyalılardı. Müsgebi ve Çömlekçi'de ortaya çıkan mezarlar ve buluntuları bölgede Miken kültürü ile çağdaş bir yerleşim olduğunu göstermektedir.

Tarihçe
MÖ 6. yüzyılın ilk yarısında Lydia egemenliğinde olan şehir daha sonra Perslerin egemenliği altına girmiştir. Persler kendilerine yakın yerli bir aile olan Halikarnas'lı Lygdamis ailesini kenti yönetmesi için görevlendirmişlerdir. MÖ 387'de Karia satraplığının Mylasa'da oturan Hekatomnos'a geçtiği bilinmektedir. Hekatomnos'un oğlu Maussolos MÖ 377'de Karia satrapı olmuş ve merkezi Mylasa'dan Halikarnas'a taşımıştır.

Mausolos öldükten sonra II. Artemisia yönetime gelmiştir. Büyük İskender, şehri kuşattığında yönetimde Orontobates vardı. İskender, Alinda Kraliçesi Ada'yı bütün Karia bölgesinin hâkimi yapmıştır. İskender'den sonra II. Ptolemaios'un hâkimiyeti altına giren Halikarnassos Roma döneminde Rodos yönetimine verilmişse de bağımsız kabul edilmiştir. MÖ 1. yüzyılda korsanların akınları yüzünden fakirleşen kentin yeniden canlanması Augustus zamanıdır. M.S. 4. yüzyılda Roma eyaletleri düzenlenirken Karia ayrı bir eyalet, Halikarnassos metropolisi Aphrodisias olan bu eyalete bağlı bir şehir olmuştur.

Şehir 11. yüzyılda Türklerin eline geçmiştir. 1402 yılında Rodos Şövalyeleri tarafından ele geçirilen şehrin, eski Dor akropolünün olduğu yerde kale inşa edilmiştir. Kanuni Sultan Süleyman'ın Rodos'u almasına kadar şövalyelerin elinde kalmıştır.

Tarihi eserler
Halikarnas'ta 1856, 1857 ve 1865 yıllarında yoğun olarak arkelolojik kazılar yapıldı. Halikarnas'ta 1857 yılında Newton tarafından bulunarak frizleri Londra'daki British Museum'a taşınan Halikarnas Mozolesi (Maussoleion), Dünyanın Yedi Harikası'ndan biridir. Mozole, Maussolos için karısı II. Artemis tarafından yaptırılan bir mezar anıtıdır. Bugün sadece temel izleri ile frizlerinden bir parça kalmıştır.

Halikarnas'taki diğer kalıntılar ise yer yer poligonal ve rektagonal tekniğin kullanıldığı surlar, spor alanının kalıntıları, tapınak platformu ile mezarlardır; ancak antik şehrin kalıntıları 1400'lü yıllarda Rodos Şövalyeleri tarafından yaptırılan görkemli kalenin kalıntılarının gölgesinde kalmıştır.

Kaynakça

Bodrum
Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki Antik Yunan sitler
Anadolu'daki Yunan kolonileri
Dor Heksapolisi
Antik Yunan kültürü
Antik Karya kentleri

Halikarnas


La Universidad Southwestern (Southwestern University en inglés) es una universidad privada ubicada en Georgetown, Texas, Estados Unidos. Southwestern fue fundada en 1840 y es la más antigua universidad en Texas. La escuela está afiliada con la Iglesia Metodista Unida y es constituido por los seis congresos anuales de la Iglesia Metodista Unida en Texas. La universidad ofrece 40 grados de bachiller en artes, ciencias, bellas artes y música, así como programas interdisciplinarios y pre-profesionales. El propósito principal de Southwestern es: "Fomentar una comunidad de las artes liberales cuyo valores y acciones promueven contribuciones para el bienestar de la humanidad." Además, este está expresado en los valores principales de Southwestern:
Cultivar la excelencia académica; promover el aprendizaje a continuo y una pasión para el crecimiento intelectual y personal; fomentar perspectivas diversas; ser leal uno mismo y otras personas; respetar el valor y la dignidad de todas personas; promover el activismo en busca de la justicia y el bien común.

Enlaces externos

 Sitio oficial de la Universidad Southwestern (en inglés)
 Sitio oficial de los deportes de la Universidad Southwestern (en inglés)

Southwestern
Southwestern
Universidades de Estados Unidos fundadas en el siglo XIX
Instituciones educativas establecidas en 1840
Estados Unidos en 1840
Condado de Williamson (Texas)

Universidad Southwestern


Thure Gustav Klinckowström, auch Gustav Thure (* 27. Oktober 1693; † 16. Januar 1765), war Kanzler von Schwedisch-Pommern.

Leben
Thure Gustav von Klinckowström war ein Sohn des 1684 geadelten Martin Klinckowström und dessen erster Frau Anna Elisabeth Vorberger. 1711 wurde er außerordentlicher, 1715 ordentlicher Referendar am Hofgericht Greifswald. 1721 wurde er Archivar. 1732 wurde er Lehnssekretär der schwedischen Regierung in Pommern und 1734 Regierungsrat. 1751 wurde er zum Ritter des Nordstern-Ordens ernannt. 1758 wurde er Kanzler und Direktor der Regierung Schwedisch-Pommerns. Mehrere Jahre war er Präsident der pommerschen Reduktionskommission.

Zusammen mit seinem Bruder Leonhard wurde er 1759 in den schwedischen Freiherrnstand erhoben. Er war mit Maria Charlotte von Borcke (1714–1785) verheiratet, einer Tochter des preußischen Generalmajors Friedrich Wilhelm von Borcke. Der Ehe entstammten zwei Töchter und zwei Söhne. Sein Sohn Thure Leonard Klinckowström (* 1735; † 1821) wurde schwedischer Oberhofmarschall und Präsident des Wismarer Tribunals.

Der spätere Pfarrer an der Stralsunder Heilgeistkirche, Johann Christian Müller, war von November 1751 bis August 1752 Hofmeister, d. h. Hauslehrer, bei Klinckowström. Er hat darüber in seiner Autobiographie ausführlich berichtet und weiß wenig Schmeichelhaftes über den Hausherrn zu berichten.

Literatur
 Gabriel Anrep: Svenska Adelns Ättar-Taflor. 2. Teil, Norstedt & Söner, Stockholm 1861, S. 443 (Google bücher).
 Johann Christian Müller, Meines Lebens Vorfälle und Neben-Umstände. Teil. 2: Hofmeister in Pommern (1746-1755), hrsg. v. Katrin Löffler u. Nadine Sobirai, Lehmstedt Verlag – Leipzig, 2013, 456 S., ISBN 978-3-942473-04-0.

Kanzler (Schwedisch-Pommern)
Regierungsrat (Schwedisch-Pommern)
Jurist in der Frühen Neuzeit
Träger des Nordstern-Ordens (Ritter)
Freiherr
Thure Gustav
Geboren 1693
Gestorben 1765
Mann

Thure Gustav Klinckowström


La expresión El jefe, en esta enciclopedia, puede referirse a:

 «El jefe» (canción), canción de Shakira y Fuerza Regida.
 «El Jefe» (jaguar), único jaguar silvestre en los Estados Unidos de América, a marzo de 2016.
 El jefe (obra de teatro), una obra de teatro de Joaquín Calvo Sotelo, estrenada en 1953.
 El jefe (película de 1958), una película argentina dirigida por Fernando Ayala.
 El jefe (película de 2011), una película colombiana dirigida por Jaime Escallón Buraglia.
 The Man (película) (llamada El jefe en España), una película estadounidense de 2005 dirigida por Les Mayfield.
 Undercover Boss (o El Jefe), un programa de televisión británico.

Además, puede hacer referencia a:

 El jefe infiltrado, un programa de televisión español.

El jefe


Aceasta este o listă de familii boierești.

 Familia Balotă
 Familia Bădărău
 Familia Bălăceanu
 Familia Bosie
 Familia Brăiloi
 Familia Brâncoveanu
 Familia Bușilă
 Familia Calerghi
 Familia Callimachi
 Familia Cantacuzino
 Familia Cantemir
 Familia Carianopol
Familia Crihan Anton Crihan
Familia Carionfil Cristescu
 Familia Casassovici
 Familia Cesianu/Cezianu(Jianu)
 Familia Chintești
 Familia Chirescu - neamul care a adus învățătura în Dobrogea
 Familia Cotești
 Familia Craioveștilor
 Familia Crăsnaru
 Dinastia Dăneștilor
 Familia Diamandy
 Dinastia Drăculeștilor
 Familia Drugă
 Familia Eliescu
 Familia Emandi
 Familia Filipescu
 Familia Florescu
 Familia Fundățeni
 Familia Giosani
 Familia Golescu
 Familia Grădișteanu
 Familia Greceanu
 Familia Hagi Enuș
 Familia Hâjdău
 Familia Jianu - din care se trage vestitul haiduc, Iancu Jianu și Dr. Amza Jianu, primul neurochirurg din România
 Familia Korne
 Familia Lecca
 Familia Lerești
 Familia Magheru
Familia Mărgărit
 Familia Marineanu
 Familia Miclescu
 Dinastia Movilă
 Familia Mănăstireanu
 Familia Niculescu-Dorobanțu
 Familia Pâcleanu
 Familia Pisoschi
 Familia Pleșia
 Familia Pleșnilă
 Familia Pleșoianu
 Familia Racovitză
 Familia Râșcanu
 Familia Rallet
 Familia Rosetti
 Familia Rusănești
 Familia Savoia
 Familia Stoicescu
 Familia Șoarec
Familia Șoldan
 Familia Turburești
 Familia Urlățeni
 Familia Vidrașcu
 Familia Yarka
 Familia Onciul
 Familia Pruncul
 Familia Câmpineanu, pomenită pentru prima dată în documente în 1659, pe timpul domniei lui Mihnea al III-lea Radu.
 Familia Rioșeni

Note

Lectură suplimentară
 Arhiva Genealogică Română (1944)
 Genealogii documentate ale familiilor boierești, 2 vol. (1913 - 1916), Ștefan Dimitrie Grecianu
 Reședințe și familii aristocrate din România, Narcis Dorin Ion, București, Institutul Cultural Român, 2007
 Familiile boierești din Moldova și Țara Românească. Enciclopedie istorică, genealogică și biografică, Mihai D. Sturdza (coord.) Ed. Simetria, București, vol. I - 2004, vol. II - 2011, vol. III - 2014.
 Marea arhondologie a boierilor Moldovei, 1835-1856, Mihai-Răzvan Ungureanu, Editura Universității "Al. I. Cuza,", 1997
 Arhondologia Moldovei, Constantin Sion, Tipografia Buciumul Român, Iași, 1892 - PDF
 Mentalități și moravuri la nivelul elitei din Muntenia și Moldova: (secolul al XIX-lea), Elena Olariu, Editura Universității din București, 2006
Valachica nr.8, nr.14 si nr.15, editată de Complexul Național Muzeal "Curtea Domnească";
Enciclopedia orașului Târgoviște – Ediția a II-a, revăzută și adaugită, a Primăriei Municipiului Târgoviște, Ed. Bibliotheca, Târgoviște, 2012;
Sensibilitate și istorie în secolul al XVIII-lea românesc – Ștefan Lemny;

 Boieri după regiune
 Alexandru Filipașcu, Enciclopedia familiilor nobile maramureșene de origine română, Editura Dacia, 2006

Legături externe
 Boierii zilelor noastre (I), 20 iulie 2010, Paula Herlo, Ziarul de Duminică
 REPORTAJUL SAPTAMANII / Boierii zilelor noastre (II), 28 iulie 2010, Paula Herlo, Ziarul de Duminică
Familia Mărgărit - Istorie de familie

Boierești
Listă

Listă de familii boierești


ඇසසින් ක්‍රීඩ් 3 යනු 2012 ඔක්තෝබර් 30 දින එළිදක්වන ලද වීඩියෝ ක්‍රීඩාවකි.

ෙමහි නිර්මාතෘන් වන්ෙන් යුබිසාපට් ආයතන 6කි

පරිගණක ක්‍රීඩා

Assassin's Creed III


FG Sagittae est une étoile supergéante de la constellation de la Flèche, située à une distance d'environ  (intervalle de confiance : ). Elle a été identifiée pour la première fois comme étoile variable en 1943, et des observations ultérieures l'ont classée en étoile chaude et bleue de type spectral B en 1955. Depuis lors, elle s'est agrandie et refroidie, devenant une étoile jaune de type G en 1991, puis s'est encore refroidie pour devenir une étoile orange de type K. Elle est devenue une étoile pulsante de type A avec une période de . Cette période est ensuite passée à plus de .

Depuis 1992, l'étoile se comporte de façon similaire à une variable de type R Coronae Borealis ; ce comportement est accentué par une déficience en hydrogène typique de cette classe d'étoiles. Il a été proposé que cette étoile ait subi une impulsion thermique tardive (LTP) due à une fusion d'hélium après avoir quitté la branche asymptotique des géantes (AGB) pour se déplacer vers l'extrémité la plus chaude du "trajet de refroidissement de la naine blanche". On pense que cette impulsion thermique a ravivé cette étoile âgée pour qu'elle se comporte à nouveau, pendant une courte période, comme une étoile AGB.

Observations

En 1943, une étoile désignée AN 377.1943 a été découverte comme étant une variable jusque-là inconnue. Elle a été désignée  comme variable suspectée, puis FG Sagittae lorsque sa variabilité a été confirmée. À l'époque, ses variations étaient décrites comme étant irrégulières, mais les observations montrèrent que sa luminosité moyenne augmentait régulièrement, sa brillance augmentant d'environ deux magnitudes entre 1943 et 1970, pour ensuite commencer à diminuer. L'examen d'anciennes observations photographiques a révélé que la brillance de l'étoile augmentait depuis au moins 1900, avec des extrapolations suggérant que le minimum avait eu lieu vers 1880. Dans sa phase de diminution de luminosité, FG Sagittae a commencé à montrer des variations périodiques de , qui ont augmenté ensuite jusqu'à . En 1992, les variations périodiques ont cessé et sa luminosité a diminué de cinq magnitudes en seulement deux mois. Depuis lors, l'étoile a continué à varier de façon erratique, ressemblant beaucoup à une variable de type R Coronae Borealis.

Le spectre de FG Sagittae a initialement été classé comme celui d'une supergéante bleue (alors notées cB); la première classification spectrale fiable obtenue est B0 en 1930, et l'extrapolation des indices de luminosité et de couleur suggère qu'il pourrait avoir été O3 en 1890. Le spectre s'est ensuite progressivement refroidi, la classe spectrale atteignant K2 dans les années 1980. La classe spectrale est depuis restée celle d'une supergéante de type G ou K, mais il y a eu des changements importants. Les abondances de divers éléments ont augmenté ou diminué : les éléments du processus s sont devenus au moins 25 fois plus abondants entre 1967 et 1974 ; les éléments du pic du fer sont devenus moins visibles et les poussières riches en carbone sont devenues très visibles après 1992. Les observations du spectre après 1992 sont entravées par la formation de poussière, mais les éléments issus du processus s et ceux des terres rares semblent avoir continué à devenir plus abondants.

Nébuleuse planétaire
FS Sagittae est l'étoile centrale de la nébuleuse planétaire faiblement visible Henize 1-5, dont la magnitude visuelle est d'environ 23. Cette nébuleuse s'est formée lorsque FG Sagittae a quitté pour la première fois la branche asymptotique des géantes, et l'étoile perd actuellement de la masse au rythme d'environ une masse solaire () par million d'années, entraînant la formation d'une coquille de poussières autour de l'étoile. Cette coquille pourrait générer une deuxième nébuleuse planétaire.

Évolution
La température effective de FG Sagittae était d'environ  en 1930, était peut-être montée jusqu'à  en 1890, et s'est refroidie à environ  en 1975. Une analyse détaillée de la distribution spectrale de l'énergie au cours des années 1980 montre une lente diminution de la température, jusqu'à . Des températures encore plus basses ont été estimées lors des minima de brillance depuis 1992, mais ces températures pourraient correspondre à des observations des poussières obscurcissantes plutôt qu'à la surface de l'étoile elle-même.

La luminosité bolométrique de FG Sagittae a augmenté régulièrement, passant d'environ  à la fin du  à plus de  en 1965. La luminosité s'est ensuite plus ou moins stabilisée jusqu'en 1992. À mesure que l'étoile se refroidissait et devenait plus lumineuse, son rayon a augmenté, passant d'environ 1 rayon solaire () en 1900 à autour de  en 1992.

La forte diminution de luminosité en 1992 correspond à la formation de poussières autour de l'étoile, et les comparaisons de température et de luminosité sont devenues plus difficiles. La luminosité visuelle a chuté d'environ cinq magnitudes, mais magnitude dans l'infrarouge a augmenté d'une quantité comparable. Les modélisations des poussières circumstellaires suggèrent que la luminosité a fortement chuté pendant quelques centaines de jours, à mesure que la poussière se formait et se réchauffait, mais la luminosité stellaire sous-jacente est restée essentiellement constante jusqu'en 2001 au moins.

Les propriétés sous-jacentes de FG Sagittae ont changé sur une échelle de temps presque inédite, passant de celles d'une petite étoile géante post-asymptotique très chaude devenant une naine blanche, à celles d'une supergéante chaude puis à celles d'une supergéante froide. On pense que cela est dû à un flash de l'hélium dans une coquille qui était auparavant inactive depuis que l'étoile avait quitté la branche asymptotique des géantes. C'est ce qu'on appelle une impulsion thermique tardive ou une impulsion thermique très tardive, selon le moment exact où elle se produit. Les modèles décrivent relativement bien le comportement de FG Sagittae, bien que des divergences de détail existent encore.

Articles connexes
 Objet de Sakurai, également connu sous le nom de V4334 Sgr, un autre objet présumé à pulsation thermique tardive.
 V605 Aquilae.

Références

Liens externes

 Données accessibles dans VizieR
 Étoile variable du mois de l'AAVSO. FG Sagittae : juin 2008
 Étoile variable du mois de l'AAVSO. FG Sagittae : novembre 1998

Classe de luminosité I
Constellation de la Flèche
Étoile variable
099527

FG Sagittae


قائمة بالأبطال في 1937 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 جون بدج هزم  غوتفرايد فو كرام 6-1 7-9 6-1 3-6 6-1

فردي سيدات

 آناتيا لايزانا هزم  جادويغا جيدرزإيجويسكا 6-4, 6-2

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1937
أحداث سبتمبر 1937 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1937
كرة مضرب أمريكية في 1937

البطولات الوطنية الأمريكية 1937 (كرة مضرب)


Michael Götte (* 16. Juni 1979 in St. Gallen; heimatberechtigt in Wildhaus-Alt St. Johann) ist ein Schweizer Politiker (SVP). Seit dem 30. Mai 2023 ist er Nationalrat.

Biografie
Nach der obligatorischen Schulzeit absolvierte Götte die Verwaltungslehre und erlangte die Berufsmaturität. Er schloss Ausbildungen zum diplomierten Betriebswirtschafter HF und zum Executive Master FHO of Business Administration an der Fachhochschule St. Gallen ab. Beruflich ist er als Leiter kantonale Politik bei der Industrie- und Handelskammer St.Gallen-Appenzell und als Gemeindepräsident der Gemeinde Tübach tätig.

Götte war von 2003 bis 2023 Mitglied des St. Galler Kantonsrats. Von 2009 bis 2020 leitete er dort die SVP-Fraktion. Ausserdem ist er seit 2006 Gemeindepräsident von Tübach. Im Frühjahr 2012 unterlag er im zweiten Wahlgang der St. Galler Regierungsratswahlen knapp dem Sozialdemokraten Fredy Fässler. Bei den Schweizer Parlamentswahlen 2019 kandidierte für den Nationalrat und erreichte auf der Hauptliste der SVP den dritten Ersatzplatz. Im März 2020 kandidierte er ein zweites Mal für den St. Galler Regierungsrat.

Götte rückte am 30. Mai 2023 in den Nationalrat nach. Das Nachrücken erfolgte aufgrund der Wahl von Esther Friedli in den Ständerat, welche ihrerseits als Nationalrätin zurücktreten musste. Bei den Wahlen 2023 wurde er im Amt bestätigt. Dafür trat er als Kantonsrat zurück.

Götte wohnt in Tübach, ist verheiratet und hat drei Kinder. In der Schweizer Armee hat er den Grad des Oberstleutnant.

Weblinks

 Website von Michael Götte

 Götte auf der Website des Kantonsrats St.Gallen

Einzelnachweise

Nationalrat (St. Gallen)
Kantonsrat (St. Gallen, Person)
Kommunalpolitiker (Kanton St. Gallen)
Gemeindepräsident
Politiker (21. Jahrhundert)
SVP-Mitglied
Major (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1979
Mann

Michael Götte


بلدية ريانتشو ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 11.747 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 ألفونسو رودريغيز
 إستر دي كاسيريس

مراجع

السيدة غوادالوبي
بلديات قرجيطة

ريانتشو


Die Mérida ist ein Trimaran der seit 2021 der französischen Gesellschaft Oceanic Assistance gehört, ein auf die Hochsee-Rettung spezialisiertes Unternehmen mit Sitz in Lorient. Unter anderen Namen war das Schiff seit 1998 für Rekordfahrten, Charter, Rettungsmissionen und Kampf gegen Walfang genutzt worden.

Geschichte
Der Trimaran wurde von Nigel Irens konstruiert mit dem Ziel eine Erdumrundung in unter 80 Tagen zu schaffen, gemäß dem Roman Reise um die Erde in 80 Tagen von Jules Verne. Segelboote schaffen dies nach den Regeln der Jules Verne Trophy bereits seit 1994, der Rekord liegt seit 2017 bei 40 Tagen.

Der stabilisierte Einrumpf-Trimaran wird von zwei Dieselmotoren angetrieben, ist 35 Meter lang und bis zu 24 Knoten schnell. Als Cable and Wireless Adventurer wurde die Erde im Sommer 1998 in 74 Tagen, 20 Stunden und 58 Minuten umrundet, nach mehr als 22.600 Seemeilen (41.855 km). Dies war bei den Guinness World Records die Bestleistung für ein Motorschiff, bis die Earthrace im Jahre 2008 60 Tage benötigte - so lange wie bereits 1960 das US-amerikanische Atom-U-Boot USS Triton in Tauchfahrt. Die von Earthrace benötigten 115.000 Liter Biodiesel-Treibstoff wurden vorher in zwölf Zwischenstopphäfen gelagert.

Ab 2007 als Ocean 7 Adventurer war das Schiff in Südafrika für Charterfahrten und gelegentliche Rettungseinsätze. Im Dezember 2007 wurde die Yacht IMOCA 60 Delta Dore aus dem Südpolarmeer geborgen. Im Jahr 2008 wurde der Trimanran als Rat Race Media Adventurer der Star der TV-Serie Aqua X die auf kykNET von Oktober 2008 und bis Januar 2009 ausgestrahlt wurde. Im November 2009 wurde die Ocean 7 Adventurer von "Miles for Smiles" gechartert um David Grier zu begleiten der etwa 550 km (342 Meilen) von Nacala in Mosambik nach Cap St Andre auf Madagaskar paddelte. Dazu erhielt sie mit dem "Miles for Smiles"-Ornat einen neuen Look.

Die Earthrace ging 2009 für eine Million US-Dollar in den Besitz des Industriellen Ady Gil über und wurde, nach ihm benannt, ab Oktober 2009 von der Sea Shepherd Conservation Society gegen den Walfang durch japanische Fischer in der Antarktis eingesetzt. Dabei kollidierte ein Begleitschiff der japanischen Walfangflotte im Januar 2010 mit der Ady Gil, diese sank später.

Als Ersatz für Ady Gil bzw. Earthrace wurde der größere und stabilere Vorgänger-Rekord-Trimaran für 4 Mio. US$ erworben. Die französische Metal-Band Gojira hatte sich 1996 als Godzilla gegründet, trat aber ab 2001 unter dem japanischen Originalnamen des Filmmonsters auf. Als Unterstützer von Sea Shepherd, und aufgrund des passenden Zusammenhangs, wurde der Trimaran nach der Band als Gojira benannt im Südhalbkugel-Sommer 2010/11 unter der Operation No Compromise in Antarktisgewässern eingesetzt, dabei wurde im Rossmeer die Nisshin Maru gestellt, ein Fabrikschiff zur Verarbeitung von Walfleisch. Die Gojirastieß dabei bis 76°30' südliche Breite vor, das gilt als Rekord für Mehrfachrumpfschiffe.

Im Mai 2011 wurde die Sea Shepherd Conservation Society von den Rechteinhabern der "Gojira/Godzilla Franchise", dem japanischen Filmstudio Tōhō, über die nicht autorisierte Nutzung der Marke "Godzilla" informiert. Die Gesellschaft änderte daraufhin den Namen des Schiffes in Brigitte Bardot zu Ehren der französischen Schauspielerin Brigitte Bardot, die sich seit Jahrzehnten für Tierschutz einsetzt. Sea Shepherd Deutschland distanzierte sich 2012 von ihr.

Bei einer erneuten Verfolgung des japanischen Walfangschiffes Nisshin Maru Ende 2011 wurde die Brigitte Bardot 2.300 km südwestlich von Australien von einer Riesenwelle erfasst und beschädigt. Die Steve Irwin aus der Verfolgerflotte eilte zu Hilfe und begleitete das havarierte Schiff in den Hafen von Fremantle. Die Brigitte Bardot wurde für
US$ 250.000 Spendengelder repariert und war unter anderem in der Dokumentations-Serie Whale Wars zu sehen.

Ab April 2012 war das Schiff wieder einsatzfähig. Im Verlauf der Covid19-Epidemie verkaufte Sea Shepherd das Schiff.

Weblinks

Einzelnachweise

Mehrrumpfboot
Schiff (Australien)
Schiff (Südafrika)
Einzelschiff
Motorschiff
Sea Shepherd
VT Group

Mérida (Schiff)