La expresión Ruleta del refugiado alude a la arbitrariedad del proceso de determinación de la condición de refugiado o, como es conocido en los Estados Unidos de América, adjudicación de asilo. Reciente investigaciones suguieren que al menos en los Estados Unidos y en Canadá, el resultado de las determinaciones de asilo depende en gran parte de la identidad del juez en particular a la que una solicitud es asignada al azar, y que las desigualdades que se derivan de esto en las tasas de concesión de asilo son problemáticas. Por otro lado, algunos comentaristas afirman que una buena parte de la disparidad es inevitable y que los refugiados y sus defensores deben "aprender a vivir" con "la justicia desigual." Otros informan que la cantidad de diferencia disminuyó después de 2008.

El estudio original que acuñó el término "ruleta de refugiados", presenta un análisis empírico de la toma de decisiones en los cuatro niveles del proceso de asilo, a saber, la oficina de asilo del Departamento de Seguridad Nacional, los tribunales de inmigración del Departamento de Justicia, la Junta de Apelaciones de Inmigración, y las Cortes de Apelaciones de Estados Unidos, entre 2000 y 2004. Los autores sostienen que sus hallazgos revelan un nivel inaceptable de las disparidades en las tasas de donación, señalando que los árbitros del asilo estudiaron un gran número de casos de un mismo país en el mismo lugar en el mismo período de tiempo. El estudio concluye con recomendaciones para reformar el sistema de adjudicación de la inmigración. En un estudio de 2008 del tribunal de inmigración sobre la toma de decisiones entre 1994 y 2007, la Oficina de Responsabilidad Gubernamental de los Estados Unidos encontró que "la probabilidad de obtener asilo variaba considerablemente entre y dentro de los [tribunales de inmigración estudiados]."

Los resultados del estudio original "La ruleta de refugiados" fueron publicados en la primera plana del New York Times el 31 de mayo de 2007. El estudio también apareció en la revista mensual The Atlantic Monthly y en otro medios, incluyendo el Atlanta Journal-Constitution, El The Christian Science Monitor, El Dallas Morning News, y el Miami Herald. El estudio ha sido citado por numerosos académicos prominentes legales, entre ellos el profesor David Cole, de la Georgetown University Law Center, Prof. Judith Resnik de la Yale Law School, y el Profesor Cass Sunstein de la Harvard Law School. También se discutió en una decisión de la Corte de Apelaciones del Cuarto Circuito. El estudio ha sido citado por la comisión de inmigración de la American Bar Association y la Fundación Appleseed, entre otras organizaciones. Un estudio similar del sistema de adjudicación de asilo canadiense se publicó posteriormente.

Véase también
 Derecho administrativo
 Arbitrariedad
 Los solicitantes de asilo
 Compra del asilo
 Derecho del refugiado
 Derecho de asilo

Referencias

Enlaces externos
Loa autores de los estudios originales sobre "La ruleta del refugiado" en los Estados Unidos de América son: Jaya Ramji-Nogales, Andrew I. Schoenholtz, Philip G. Schrag

Derecho internacional

Ruleta del refugiado


වික්ෂෝප අප ස්වාමිදුව (), වික්ෂෝප දේව මෑණියෝ, වික්ෂෝප දේව මාතාව හෝ වික්ෂෝප මාතාව (), සහ වික්ෂෝප අප මෑණියෝ, සප්ත වික්ෂෝපයන්ගේ අප ස්වාමිදුව යනු, ඇයගේ ජීවිතයෙහි අත් දුටු වික්ෂෝපයන් හා සම්බන්ධයෙන්  කන්‍යා මරියතුමිය හැඳින්වෙන නම් වෙති.  ලෙසින්, එය කතෝලික සභාවෙහි මරිය ශිල්පය සඳහා ප්‍රධාන මාතෘකාවක්ද වෙයි.

මරියතුමියගේ වික්ෂෝප සත, ජනප්‍රිය රෝමානු කතෝලික ඇදහිල්ලකි. පොදුවෙහි භාවිතා වන ආගමික රූපයන්හී, කන්‍යා මරියතුමිය දැක්වෙන්නේ වික්ෂෝප ජනක සහ කඳුළු සලමින් සිටිමින්, දිගු කඩු හෝ කිණිසි හෝ එකක් හෝ සතක් හෝ ඇයගේ හදවත විනිවිද යමින් බොහෝවිට ලේ ගලමින් සිටින ලෙසකිනි. ධ්‍යානය අඩංගු ඇදහිලි යාච්ඤා වෙතින් ඉස්මතු කෙරුණේ, සිමියොන් තුමන්ගේ අනාගත වාක්‍යය මත පදනම් වූ එතුමියගේ වික්ෂෝප සත වෙයි. මෙම මාතෘකාව යටතෙහි දැක්විය හැකි භක්තිය පිළිබඳ පොදු නිදසුන් වන්නේ සර්වයිට් ජපමාලය, හෝ සප්ත වික්ෂෝප අප ස්වාමිදුවගේ ජපමාලය සහ මරියතුමියගේ සප්ත ප්‍රමෝද සහ මෑතකදී එක්වූ, "මරියතුමියගේ වික්ෂෝපජනක සහ නිර්මල හෘදය" වෙති.

වික්ෂෝප අප ස්වාමිදුවගේ මංගල්‍යය ජනවන්දනාමය ලෙසින් සෑම සැප්තැම්බර් 15 දිනකම පැවැත්වෙන අතර, සමහරක්  කතෝලික රටවල  වික්ෂෝප සිකුරාදා මංගල්‍යයක් පැවැත්වෙයි.

මරියතුමියගේ වික්ෂෝප සත
වික්ෂෝප සත වනාහී, පොදු ඇදහිල්ලට පාත්‍රවූ භාග්‍යවත් කන්‍යා මරියතුමියගේ ජීවිතයේ සිද්ධීන් වන අතර කලා කෘතීන්හී නිතොර නිරූපනයට ලක්වෙයි.

වික්ෂෝප සත, ජපමාලයෙහි වික්ෂෝපජනක අභිරහස් පහ සමග පටලවා ගත යුතු නොවෙයි.

 සිමියොන් තුමාගේ අනාගත වාක්‍යය. (http://www.usccb.org/bible/luke/2)
 ඊජිප්තුවට පලායෑම. (http://www.usccb.org/bible/matthew/2)
 ජෙරුසලෙමෙහි දේව මාළිගයෙහිදී ළමා ජේසුස්වහන්සේ නැතිවීම. (http://www.usccb.org/bible/luke/2)
  වියා ඩොලරෝසා තුලදී මරියතුමියට ජේසුස්වහන්සේ හමුවීම. (නව ගිවිසුමෙහි සඳහන් නොවෙයි)
 කල්වාරි කන්ද මතදී ජේසුස්වහන්සේ කුරුසියෙහි ඇණ ගැසීම. (http://www.usccb.org/bible/matthew/27), (http://www.usccb.org/bible/mark/15), (http://www.usccb.org/bible/luke/23), (http://www.usccb.org/bible/john/19)
 ජේසුස්වහන්සේගේ එක් ඇලයක් හෙල්ලයකින් සිදුරු කිරීම හා, එතුමන්ගේ සිරුර කුරුසියෙන් පහළට රැගෙන ඒම. (http://www.usccb.org/bible/john/19)
 අරිමාතියේ ජෝසෙප් විසින් ජේසුස්වහන්සේ භූමදානය කිරීම. (http://www.usccb.org/bible/matthew/27),   (http://www.usccb.org/bible/mark/15), (http://www.usccb.org/bible/luke/23), (http://www.usccb.org/bible/john/19)

කතෝලිකයන් විසින් සෑම දිනකම, ස්වර්ගයෙහි වැඩසිටින අපගේ පියාණෙනි යාච්ඤාව එක් වරක්ද එක් අභිරහසකට එකක් බැගින් නමෝ මරිය යාච්ඤා සතක්ද උච්චාරණය කිරීම පොදු පරිචයක් වෙයි.

ආශ්‍රිත

වික්ෂෝප අප ස්වාමිදුව


ලක්දිව රාජ්‍ය මණ්ත්‍රණ සභාවක් නියෝගයක් මත පිරිනමනු ලැබූ වරප්‍රසාද දීමනා අත්තාණී පරිහාර ප්‍රදාන නම්වේ.

අත්තාණී පරිහාර ප්‍රදාන

අත්තාණී පරිහාර ප්‍රදාන


An Festuca kuprijanovii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chus.. An Festuca kuprijanovii in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Altay. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca kuprijanovii


The brothers of Jesus or the adelphoi () are named in the New Testament as James, Joses (a form of Joseph), Simon, Jude, and unnamed sisters are mentioned in Mark and Matthew. They may have been: (1) the sons of Mary, the mother of Jesus, and Joseph, (2) sons of Mary the wife of Cleophas and sister of Mary, the mother of Jesus; or (3) sons of Joseph by a former marriage. While option 1 is described as the "most natural inference" from the New Testament, those who uphold the perpetual virginity of Mary reject the idea of biological brethren and maintain that the brothers and sisters were either cousins of Jesus (option 2, the position of the Catholic Church) or children of Joseph from a previous marriage (option 3, the Eastern Orthodox Churches). The Lutheran Churches have accepted both option 2 and option 3 as being valid explanations for the doctrine of the perpetual virginity of Mary.

Etymology
According to context, the Greek plural noun ἀδελφοί (adelphoi), from a- ('same') and delphys ('womb'), may mean physical brothers, physical brothers and sisters, figurative brothers, or figurative brothers and sisters. Adelphoi sometimes means more than a blood brother, e.g., Gen 29:12; Rom 9:3 (kinsman); Matt 5:22-23 (neighbor); Mark 6:17-18 (step-brother). In such instances the context must determine the meaning. Adelphoi is distinct from anepsios, meaning cousin, nephew, niece, and this word is never used to describe James and the other siblings of Jesus. Although neither Hebrew nor Aramaic had a word for "cousin", both customarily spoke of a cousin as a "son of an uncle" (Heb. ben dod; Aram. bar dad) and the Septuagint, the Greek translation of the Old Testament, never translates either expression as "brother" or "sister".

Adelphoi (brethren) of Jesus

Mark 6 names James, Joses, Judas (conventionally known in English as Jude) and Simon as the brothers of Jesus, and Matthew 13, which probably used Mark as its source, gives the same names in different order, James, Joseph, Simon and Judas. "Joseph" is simply the longer form of "Joses", and so it appears that James was the eldest and Joses/Joseph the next, but as Matthew has reversed the order of the last two it is uncertain who was the youngest. Unnamed sisters are mentioned in Mark 6:3 and Matthew 13:56 and may be implied in Mark 3:35 and Matthew 12:46, but their number is unknown.

The gospels indicate a rift between Jesus and his brothers in the early part of his ministry (see Mark 3:31-35 and the parallel passages in Matthew 12:46-50 and Luke 8:19-21), and they never appear among his followers during his lifetime. John has Jesus's brothers advising him to go to Judea despite being aware that his life would be in danger, and they are absent from his burial, which should have been their responsibility, but they do appear in Acts 1:14 with the Eleven (i.e., the remaining disciples after the betrayal by Judas Iscariot): "These all (the Eleven) were persevering in prayer along with the women, with Mary the mother of Jesus, and with his brothers."

In 1 Corinthians 15:3–7 Paul lists a "James" among those to whom the risen Christ had appeared, and most scholars agree that this refers to James the brother of Jesus. The 2nd century historian Hegesippus (c.110 – 180 AD) reports that James the brother of Jesus came to be known as James the Just, and Eusebius of Caesarea (died 339) says that he spent so much of his life in prayer that his knees became "like the knees of a camel." According to Clement of Alexandria, reported by Eusebius, he was chosen as bishop of Jerusalem, and from the time when Peter left Jerusalem after Herod's attempt to kill him (Acts 12) he appears as the principal authority in the Jerusalem church, presiding at the Council of Jerusalem recorded in Acts 15. In Galatians 1:19 Paul tells how he went to Jerusalem a few years after his conversion and met Cephas (Peter) but no other apostles, only "James, the brother of the Lord"; Paul's Greek leaves it unclear whether he includes, or does not include, James among the apostles. He goes on to describe a second visit fourteen years later when he met the "pillars of the Church", James and Peter and John; James is mentioned first and seems to be the primary leader among these three. In chapter 2 he describes how he and Peter were later in Antioch and in the habit of dining with gentile Christians in breach of Jewish torah, until "certain people from James" came and Peter withdrew, "fearing those who belong to the circumcision." The 1st century historian Josephus tells how he was martyred by the Jews in 62 CE on charges of breaking the Jewish Law.

Paul records in 1 Corinthians that the other brothers of Jesus (that is, other than James, who is portrayed as rooted in Jerusalem) travelled as evangelists, and that they were married ("Do we not have the right to be accompanied by a believing wife, as do the other apostles and the brothers of the Lord and Cephas (Peter)?" - 1 Corinthians 9:5). The 3rd century Apostolic Father Eusebius left a list of 12 bishops of the early church, of whom two, Joseph/Joses and Jude, may be the brothers of Jesus. The number of sisters and their names are not specified in the New Testament, but the apocryphal 3rd century Gospel of Philip mentions a Mary, and the Salome who appears in the late 2nd century Gospel of James is arguably other sister.

The author of the epistle of James introduces himself as "James, a servant of God and of the Lord Jesus Christ". He does not identify himself as the brother of Jesus or an apostle or a leader of the church in any way, but one recent study characterises this letter as "the most Jewish text in the New Testament". The epistle of Jude identifies its author as "Jude...the brother of James", but today there is widespread, although not unanimous, support for the view that it was composed in the early part of the 2nd century by an unknown author borrowing the name of the brother of Jesus. Hegesippus mentions a Simon or Simeon (the names are equivalent) who became leader of the Jerusalem church after the death of James, but makes this Simon a son of Clopas, the brother of Joseph.

Relationship to Jesus

The 19th century scholar J.B. Lightfoot identified three possible positions on the relationship to Jesus of those called his brothers and sisters by reference to their 4th century advocates, namely the Helvidian (after Helvidius, who wrote ), the Epiphanian (after Epiphanius of Salamis, 315-403), and the Hieronymian (after Jerome, 349-419/20). A fourth position, not mentioned by Lightfoot, is that the adelphoi were full-blooded brothers and sisters of Jesus.

Full blood-brothers and sisters of Jesus
This position rejects the virgin birth of Jesus and accepts his brothers and sisters as precisely that. This position it seems to have been restricted to a 2nd century Jewish Christian sect called the Ebionites, who did not accept the incarnation and divinity of Jesus. This is arguably the position presupposed by Mark, John, and Paul, who do not mention the virginal conception of Jesus.

Half-brothers and sisters of Jesus (Helvidian view)
The view of Helvidius was that the adelphoi were half siblings of Jesus born to Mary and Joseph after the firstborn Jesus. This is the most common Protestant position, and is taken today by a large number of scholars, including a few who identify as Roman Catholic. The following hypothetical family tree is from :

Stepbrothers of Jesus (Epiphanian view)
The Epiphanian view, named after its main proponent, the fourth-century bishop Epiphanius, and championed by the third century theologian Origen and fourth-century bishop Eusebius, the "brothers" and "sisters" mentioned in the New Testament are sons of Joseph from a previous marriage, and hence stepbrothers of Jesus; this is still the official position of the Eastern Orthodox churches.

Cousins of Jesus (Hieronymian view)
The Hieronymian view was put forward in the 4th century by Jerome, who argued that not only Mary, but Joseph too, had been a life-long virgin. Apparently voicing the general opinion of the Church, he held that the "brothers of Jesus" were the sons of Mary the "mother of James and Joses" mentioned in Mark 15:40, whom he identified with the wife of Clopas and sister of Mary, the mother of Jesus mentioned in John 19:25. The Roman Catholic church continues to teach that the adelphoi were cousins of Jesus. The following family tree is from Richard Bauckham, "Jude and the Relatives of James":

Jerome's argument produces the unlikely result of two sisters both named Mary. A modern variant eliminates this by identifying Clopas as the brother of Joseph, thereby making the two Marys sisters-in-law; in this version  Jesus's cousin Simon is identified with Symeon the second leader of the church in Jerusalem. The following family tree is from Richard Bauckham, "Jude and the Relatives of James":

Development of the tradition

From the 2nd century onward the developing emphasis on ascetism and celibacy as the superior form of Christian practice, together with an emphasis on the chastity of Mary, led to the idea that she had been a virgin not only before, but during and after, the birth of Christ. There is no biblical basis for this idea, which in its earliest assertion appears in the mid-2nd century Protoevangelium of James; this depicts Mary as a life-long virgin, Joseph as an old man who marries her without physical desire, and the brothers of Jesus as Joseph's sons by an earlier marriage.

By the 3rd century, the doctrine of the perpetual virginity of Mary had become well established, but the unequivocal scriptural references to the brethren of Jesus raised obvious problems. The heretical Antidicomarianites ("opponents of Mary") maintained that, when Joseph became Mary's husband, he was a widower with six children, and he had normal marital relations with Mary, but they later held Jesus was not born of these relations. Bonosus was a bishop who in the late 4th century held Mary had other children after Jesus, for which the other bishops of his province condemned him. Important orthodox theologians such as Hippolytus (170–235), Eusebius (260/265–339/340) and Epiphanius (c. 310/320–403) defended it. Eusebius and Epiphanius held these children were Joseph's children from a previous marriage. Epiphanius adds Joseph became the father of James and his three brothers (Joses, Simeon, Judah) and two sisters (a Salome and a Mary or a Salome and an Anna) with James being the elder sibling. James and his siblings were not children of Mary but were Joseph's children from a previous marriage. Joseph's first wife died; many years later, at the age of eighty, "he took Mary (mother of Jesus)". According to Epiphanius the Scriptures call them "brothers of the Lord" to confound their opponents. Origen (184–254) also wrote "according to the Gospel of Peter the brethren of Jesus were sons of Joseph by a former wife, whom he married before Mary".

The History of Joseph the Carpenter, probably written in Egypt in the 5th century and heavily indebted to the Protoevangelium of James, depicts Joseph as an old widower with children from a previous marriage, thus clarifying the New Testament references to Jesus' brothers.

According to the surviving fragments of the work Exposition of the Sayings of the Lord of the Apostolic Father Papias of Hierapolis, who lived circa 70–163 AD, "Mary the wife of Cleophas or Alphaeus" would be the mother of James the Just, Simon, Judas (identified as Jude the Apostle), and Joseph (Joses).  Papias identifies this "Mary" as the sister of Mary, mother of Jesus, and thus as the maternal aunt of Jesus. The Anglican theologian J.B. Lightfoot dismissed Papias' evidence as spurious.

The Gospel of Pseudo-Matthew, which was probably written in the seventh century, states the brothers of Jesus were his cousins.

Roman Catholic and Eastern Christianity maintain that Mary was a perpetual virgin; early Protestant leaders, including the Reformer Martin Luther, and Reformed theologian Huldrych Zwingli, also held this view, as did John Wesley, one of the founders of Methodism. Eine Christliche Lehrtafel (A Christian Catechism), issued by Anabaptist leader Balthasar Hubmaier, teaches the perpetual virginity of the Virgin Mary too. The Catholic Church, following Jerome, conclude that the adelphoi were Jesus' cousins, while Eastern Orthodox Church, following Eusebius and Epiphanius, argue they were Joseph's children from a previous marriage. Lutherans have accepted both views as being valid explanations of the doctrine of the perpetual virginity of Mary, while Anglicans and Methodists concur with the latter view.

Other Christian denominations, such as Baptists, view the adelphoi as Jesus' half-brothers or do not specify, since the accounts in the Gospels do not speak of Mary's relationship to them but only to Jesus.

Absence of Jesus' brothers
There are some events in scripture where brothers or sisters of Jesus are not shown, e.g., when Jesus was lost in the Temple and during his crucifixion.  reports the visit of Mary, Joseph, and Jesus to the Temple in Jerusalem when Jesus was 12 years old but does not mention any siblings. Robert Eisenman is of the belief Luke sought to minimise the importance of Jesus' family by whatever means possible, editing James and Jesus' brothers out of the Gospel record. The Catholic apologist Keating argues Mary and Joseph rushed without hesitation straight back to Jerusalem when they realized Jesus was lost, which they would surely have thought twice about doing if there were other children (Jesus' blood brothers or sisters) to look after.

The Gospel of John records the sayings of Jesus on the cross, i.e., the pair of commands "Woman, behold your son!" and "Behold, thy mother!" (), then states "from that hour the disciple took her unto his own home". Since the era of the Church Fathers this statement has been used to reason that after the death of Jesus there were no other biological children to look after Mary, and she had to be entrusted to the disciple. Constantine Zalalas argues it would have been against Jewish custom for Jesus to give his mother to the care of the disciple if Mary had other living sons, because the eldest son would always take responsibility for his mother. Karl Keating says, "It is hard to imagine why Jesus would have disregarded family ties and made this provision for his Mother if these four [James, Joseph/Joses, Simon, Jude] were also her sons". Pope John Paul II also says the command "Behold your son!" was the entrustment of the disciple to Mary in order to fill the maternal gap left by the death of her only son on the cross. Vincent Taylor points out difficulties in this interpretation of the text: it ignores both the fact that Jesus' brothers opposed his claims, and the position of honour of John, the beloved disciple.

Desposyni - descendants of Jesus' family

The early Christian historian Sextus Julius Africanus (died ), in his "Genealogy of the Holy Gospels", referred to "relatives of our Lord according to the flesh" whom he called desposyni, meaning "from the Lord's family".

See also
 Gospel of James (also called the Protoevangelium of James)
 Hong Xiuquan
 James Ossuary

Notes

References

Citations

Bibliography

External links

1st-century Christianity
Sibling groups
Bible-related controversies
Christianity in Jerusalem
Christian terminology
Family of Jesus
Followers of Jesus
Life of Jesus in the New Testament
People from Nazareth

Brothers of Jesus


Khoe Trima Nio (falecida em 1960), que publicou sob os pseudônimos de Aster e LSG, foi uma escritora e jornalista de língua indonésia peranakan ( chinês indonésio ) ativa nas Índias Orientais Holandesas durante a década de 1930.  Ela fazia parte de um pequeno grupo de romancistas chinesas indonésias e contistas que publicaram durante esse tempo, que incluía Nyonya The Tiang Ek, Tan Lam Nio e Yang Lioe.

Biografia
Seu local e hora de nascimento são pouco documentados, embora ela provavelmente tenha nascido em Java, por volta do início do século XX.  Sua formação educacional também é desconhecida; muitos de sua geração de escritores tiveram educação em holandês.

Em 1928, Khoe ingressou na Associação de Mulheres Chinesas da Indonésia de Siem Piet Nio (  ).  Este grupo tinha sete organizações membros dirigidas por mulheres de vários lugares em Java.  Os membros do grupo interagiam principalmente pelo correio, e às vezes também era conhecido como  (Federação de Mulheres Jornalistas).

Segundo Claudine Salmon, ela trabalhava como jornalista, embora nenhum detalhe tenha sido dado.  Ela é mais conhecida por seus escritos de ficção na década de 1930, numa época em que romances e contos femininos indonésios chineses e indonésios nativos estavam sendo impressos pela primeira vez. Ela publicou em jornais como Liberty e Penghidoepan na década de 1930, muitas vezes escrevendo sob pseudônimos como Aster ou LSG.  Uma dessas peças, intitulada  (O que fazer?) foi publicado em , em março de 1930. Sua trama girava em torno de uma mãe solteira que estabelece sua independência deixando sua comunidade e estabelecendo-se como costureira em outra cidade.

Pouco se sabe sobre o que ela fez a partir da década de 1940. De acordo com Salmon, Khoe morreu na década de 1960.

Publicações selecionadas

  (1930, impresso em )
  (1930, sob o pseudônimo  Aster, impresso em )

Referências

Mortos na década de 1960
Nascidos em ano desconhecido
Indonésios
Indonésios por ocupação

Khoe Trima Nio


Ramon Tusquets i Maignon (1838-1904), peintre impressionniste catalan ;
 Juan Tusquets Terrats (1901-1998), prêtre, pédagogue et éditeur espagnol, connu pour son antisémitisme et son obsession antimaçonique ;
 Esther Tusquets (1936-2012), romancière et intellectuelle espagnole ;
 Òscar Tusquets (1941-), architecte catalan, fondateur, avec Beatriz de Moura en 1969, de la maison d'édition Tusquets Editores, aujourd'hui affiliée au grupo Planeta.

Tusquets


An Carex appendiculata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Rudolf von Trautvetter ngan Carl Anton von Meyer, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg Kükenthal. An Carex appendiculata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. a. appendiculata
 C. a. sacculiformis

Mga kasarigan

Carex

Carex appendiculata


Die Liste der Baudenkmäler in Pfitsch (italienisch Val di Vizze) enthält die  als Baudenkmäler ausgewiesenen Objekte auf dem Gebiet der Gemeinde Pfitsch in Südtirol.

Basis ist das im Internet einsehbare offizielle Verzeichnis der Baudenkmäler in Südtirol. Dabei kann es sich beispielsweise um Sakralbauten, Wohnhäuser, Bauernhöfe und Adelsansitze handeln. Die Reihenfolge in dieser Liste orientiert sich an der Bezeichnung, alternativ ist sie auch nach der Adresse oder dem Datum der Unterschutzstellung sortierbar.

Liste

Weblinks

 Monumentbrowser des Südtiroler Landesdenkmalamts

Pfitsch
!
Baudenkmaler Pfitsch

Liste der Baudenkmäler in Pfitsch


An Oncidium abruptum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden, Heinrich Gustav Reichenbach ngan Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Oncidium abruptum in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oncidium

Oncidium abruptum


Pacific Blue – Die Strandpolizei (Originaltitel: Pacific Blue) ist eine US-amerikanische Krimi- und Actionserie, deren Hauptpersonen die Polizisten der Strandpolizei vom Santa Monica Police Department sind. Sie patrouillieren auf Fahrrädern und ihr Gebiet ist der Strand und die angrenzenden Straßen.

Handlung
Die Polizisten des Santa Monica Police Departments patrouillieren am Strand und den Strandavenues. Sie jagen vom Kleinkriminellen bis zum Menschenhändler alle möglichen Verbrecher. In manchen Folgen müssen die Polizisten auch als Undercover-Agenten ermitteln.

Chef der Einheit ist Lieutenant Anthony Palermo (Rick Rossovich), sein Stellvertreter ist T.C. Callaway (Jim Davidson). Zum Team gehören noch der Draufgänger Victor del Toro (Marcos Farraez) und die beiden Polizistinnen Cory McNamara (Paula Trickey) und Chris Kelly (Darlene Vogel), die später T.C. heiratet.

Im Laufe der Serie kommt es zu personellen Veränderungen: Victor verlässt das Team, nachdem er sich am Mörder seiner Verlobten gerächt hat, und danach auf der Flucht ist. Cory hat sich verliebt und verlässt die Stadt mit ihrem Freund. Auch Lt. Palermo verabschiedet sich von der Einheit.

Für sie kommen die jungen Polizisten Bobby Cruz (Mario Lopez), Russ Granger (Jeff Stearns) und Monica Harper (Shanna Moakler). T.C. übernimmt die Leitung des Teams.

Wissenswertes

Gaststars
Da die Wrestlingshow WWE Raw (damals noch WWF Raw) der World Wrestling Federation auf demselben Sender lief (USA Network), spielten einige der Wrestler als Gaststars in der Serie mit; unter anderem Shawn Michaels, Chyna, Triple H und Rena Mero.

Stunts
Die Fahrradstunts wurden von erfahrenen Radsportlern übernommen. Diese waren unter anderem: Hans Rey, Brian Lopes und David Brinton.

Drehorte

Pacific Blue wurde an den Küsten der Metropolregion von Los Angeles gedreht: in Santa Monica, Venice, Redondo Beach, Seal Beach und Huntington Beach. Zwei Episoden der fünften Staffel wurden auf Hawaii gedreht.

Ausstrahlung

Vereinigte Staaten
Die Erstausstrahlungen der Serie erfolgte beim US-Sender USA Network. Die Serie lief fünf Staffeln lang auf dem USA Network, vom 2. März 1996 bis zum 9. April 2000, und umfasst insgesamt 101 Episoden.

Deutschland, Österreich und die Schweiz
Die deutschsprachige Erstausstrahlung erfolgte ab dem 25. Mai 1997 bei ProSieben. Später wurde die Serie bei Sat.1 und beim Pay-TV-Sender Premiere wiederholt. Wobei dort nicht alle 101 Folgen ausgestrahlt wurden. Denn erst beim Pay-TV-Sender Kabel Eins Classics erfolgte zwischen dem 2. März und 1. April 2011 die deutschsprachige Erstausstrahlung der fünften Staffel. 2014 wurde die Serie bei blizz wiederholt, sowie zwischen 2017 und 2018 beim Sender TV24.

Seit Juli 2023 werden alle Folgen der Serie kostenlos beim Streamingportal Pluto TV ausgestrahlt und als VOD angeboten.

DVD-Veröffentlichung
Ausschließlich die erste Staffel ist in deutscher Sprache auf DVD erhältlich.

Weblinks

Einzelnachweise

Fernsehserie (Vereinigte Staaten)
Fernsehserie der 1990er Jahre
Fernsehserie der 2000er Jahre
Actionfernsehserie
Kriminal-Fernsehserie
USA Network

Pacific Blue – Die Strandpolizei


Die Herren von Diest waren ein altes brabantisches Adelsgeschlecht. Die Oberhäupter des Hauses waren auch für einen längeren Zeitraum Burggrafen (Vicomte) von Antwerpen. Nach dem Aussterben der Familie kam die Herrschaft Diest über Umwege in den Besitz des Hauses Nassau. Die Familie ist nicht zu verwechseln mit der heute noch bestehenden briefadligen Familie von Diest.

Geschichte
Die Freiherren von Diest hatten ihren Stammsitz im gleichnamigen Ort Diest in Brabant. Ein Otto von Diest wurde um 1099 erwähnt. Dessen Sohn Arnulf oder Arnold I. nahm 1135 zusammen mit Graf Arnulf von Looz und anderen an der Stiftung der Abtei Averbode teil. Es folgten Arnold II. und Arnold III. Dieser schenkte dem Deutschen Orden 1229 ein Allod bei Bekkevoort. Dort entstand eine Komturei des Ordens. Auch gründete er ein Zisterzienserinnenkloster in Diest. Da seine Ehe kinderlos blieb wurden die Neffen Arnold IV., Gerhard und Erhard Erben. Ein Sohn des in der Schlacht von Altenesch gegen die Stedinger gefallenen Gerhard († 1234) war der spätere Bischof von Münster Everhard von Diest.

Arnold IV. tat sich als Wohltäter verschiedener Klöster hervor und gründete den Beginenhof Diest. Er geriet 1254 in eine Fehde mit dem Herzog von Brabant, nachdem er sich dessen Gegnern den Grafen von Jülich, Mark, Arnsberg und Isenburg angeschlossen hatte. Daraufhin wurde er von seinem Besitz vertrieben. Kurze Zeit später kam es zur Aussöhnung. Durch seine Ehe soll er auch Anspruch auf die Burggrafschaft Antwerpen erlangt haben.

Sein Sohn Arnold V. war jedenfalls Herr von Diest und Burggraf von Antwerpen. Dieser stiftete 1270 das Minoritenkloster in Diest und kämpfte in der Schlacht bei Worringen. Er hatte mehrere Söhne, die zunächst gemeinsam das Erbe antraten, ehe es zu einer Erbteilung kam. Johann von Diest, obwohl Geistlicher, wurde schließlich Haupterbe. Dieser wurde 1322 auch Bischof von Utrecht. Nach dem Tod des Bischofs und der übrigen Brüder erbte Thomas von Diest den Besitz. Ihm folgte Heinrich, der 1363 die Burggrafschaft Antwerpen von der Herzogin Margarethe von Burgund zu Lehen bekam. Ihm folgte Thomas II. Ein weiterer Sohn war Wilhelm, 1393 bis 1439 Bischof von Straßburg. Thomas erwarb die Stadt und Herrschaft Sichem, nahm am 26. November 1382 an der Schlacht bei Roosebeke teil. Sein Sohn Johann der Jüngere starb bereits, bevor er das Erbe antreten konnte.

Die Tochter Johanna († 8. April 1472) war mit dem Grafen Johann IV. Heinsberg († 27. Januar 1448) und 1461 zum zweiten Mal mit Hermann von Generos verheiratet. Die Tochter sollte nach dem Tod des Großvaters und der Mutter die Besitzungen erben. Sie starb 1472. Sie hatte nur die Tochter Johanna von Loon-Heinsberg († 1469). Diese brachte den gesamten Besitz, aber auch die darauf lastenden Schulden in ihre Ehe mit Graf Johann von Nassau-Saarbrücken ein. Auch aus dieser Ehe entstammten zwei Töchter: Elisabeth (1459–1479) und Johanna (1464–1521). Der Besitz fiel zunächst an Herzog Wilhelm von Jülich dem Ehemann von Elisabeth; dieser tauschte ihn gegen anderen Besitzungen mit Graf Engelbert II. von Nassau ein. In der Folge kam der Besitz an das Haus Oranien. Nach dem Tod Wilhelms III. beanspruchte Preußen das Gebiet. Es wurde aber 1708 dem Haus Nassau-Diez zugesprochen.

Wappen
In Gold zwei schwarze Querbalken. Auf dem Helm ein offener, wie der Schild bezeichneter Flug.

Personen
 Everhard von Diest († 1301), 1275–1301 Bischof von Münster
 Johannes von Diest († 1259), Bischof von Samland, dann 1254–1259 Bischof von Lübeck
 Johann III. von Diest († 1340), 1322–1340 Bischof von Utrecht
 Wilhelm II. von Diest († 1439), 1393–1439 zuerst Elekt, dann Fürstbischof von Straßburg

Literatur
 Allgemeine Enzyklopädie der Wissenschaften und Künste. Bd.25, Leipzig 1834 S. 81–84.
 Ernst Heinrich Kneschke, Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon, Band 2, Leipzig 1860, S. 487.
 Max von Spießen: Wappenbuch des Westfälischen Adels, Band 1, Görlitz 1901–1903, S. 40; Band 2, Görlitz 1903, Tafel 96.

Weblinks
Bestände zu den Herrschaften Diest, Sichem und Seelem im Landesarchiv NRW

Niederländisches Adelsgeschlecht

Diest (brabantisches Adelsgeschlecht)


Baron Arklow was a title in the Peerage of the United Kingdom that has been created twice. Arklow is a town in County Wicklow in Ireland.

History

First creation, 1801
It was created first in 1801 as a substantive title by King George III for his son Prince Augustus Frederick. Augustus Frederick was also created Duke of Sussex and Earl of Inverness, on the same day. The title became extinct upon Prince Augustus Frederick's death in 1843.

Although Prince Augustus Frederick was survived by a son and daughter by Lady Augusta Murray, their marriage (purportedly solemnized at St George's Hanover Square Church, Westminster, in 1793) had been annulled for lack of royal permission under the Royal Marriages Act 1772, rendering the children illegitimate under English law and unable to inherit titles from their father. Both children by the annulled marriage died childless, rendering the issue of their inheritance moot.

On 2 May 1831, Prince Augustus Frederick married secondly (and again in contravention of the Royal Marriages Act 1772), Lady Cecilia Gore at Great Cumberland Place, London. Not being the Prince's legitimate wife, Lady Cecilia could not be received at court. On 30 March 1840, she was given the title of Duchess of Inverness in her own right by Queen Victoria.

Second creation, 1881
The second creation in 1881, as a substantive title by Queen Victoria for her son Prince Leopold. Leopold was also created Duke of Albany and Earl of Clarence, on the same day. Prince Leopold's son, Prince Charles Edward (who had succeeded as reigning Duke of Saxe-Coburg and Gotha in 1900), was deprived of the peerage in 1919 for bearing arms against the United Kingdom in World War I.

Baron Arklow, first Creation (1801)

| Prince Augustus FrederickHouse of Hanover1801–1843 also: Duke of Sussex and Earl of Inverness (1801)
|
| 27 January 1773Buckingham House, Londonson of King George III and Queen Charlotte
| 4 April 1793 Lady Augusta Murray2 children2 May 1831Lady Cecilia UnderwoodNo children
| 21 April 1843Kensington Palace, Londonaged 70
|-
| colspan=5|Prince Augustus' marriage to Lady Augusta Murray, which produced two children, was invalid under the Royal Marriages Act 1772; accordingly all his titles became extinct on his death.
|-
|}

Baron Arklow, second Creation (1881)

| Prince LeopoldHouse of Saxe-Coburg and Gotha1882–1884also: Duke of Albany and Earl of Clarence (1881)
|
| 7 April 1853Buckingham Palace, Londonson of Queen Victoria and Prince Albert
| Princess Helena of Waldeck and Pyrmont27 April 18822 children
| 28 March 1884Villa Nevada, Cannesaged 30
|-
| Prince Charles EdwardHouse of Saxe-Coburg and Gotha1884–1919also: Duke of Albany and Earl of Clarence (1881)
|
| 19 July 1884Claremont, Esherson of Prince Leopold and Princess Helena
| Princess Victoria Adelaide of Schleswig-Holstein11 October 19055 children
| 6 March 1954Coburgaged 69
|-
|colspan=5|The Titles Deprivation Act 1917 suspended the title on 28 March 1919.
|-
|}

References

Extinct baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1801
Noble titles created in 1881

Baron Arklow


Salmanlı, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 50 km, Pazarcık ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNET

Pazarcık'ın mahalleleri

Salmanlı, Pazarcık


تويوتا آي كيو  هي إحدى طرازات سيارات المدينة الصغيرة التي تنتجها شركة تويوتا للسيارات.

تم تقديمها للمرة الأولى عام 2007م بمعرض فرانكفورت للسيارات، ثم قامت تويوتا بعرض نسخة الإنتاج عام 2008م بمعرض جينيف للسيارات.تم تصميمها بتويوتا أوروبا لتطوير التصميم (استديو تصميم تويوتا بفرنسا).

تم تصميمها لتكون شديدة الاقتصاد في استهلاك الوقود ولتكون انبعاثاتها أقل ما يمكن لتكون صديقة للبيئة كما تم توسيع المقصورة الداخلية للحد الأقصى.

مراجع

سيارات اخترعت في 2008
سيارات تويوتا
سيارات خضراء
سيارات دفع أمامي
سيارات عقد 2000
سيارات عقد 2010
سيارات كهربائية
سيارات مدينة
مركبات ظهرت في 2007

تويوتا آي كيو


Jötuneðla (fræðiheiti: Giganotosaurus) er ættkvísl risaeðla sem voru uppi á krítartímabilinu. Hún var uppgötvuð árið 1993 í Candeleros-mynduninni í Argentínu, þar sem hún var 70% heil. Henni var gefið fræðiheitið Giganotosaurus carolinii árið 1995.

Tilvísanir

Risaeðlur

Jötuneðla


Julio Le Parc  (n. 23 septembrie  1928, Mendoza) este un artist cinetist argentinian și reprezentant al direcției Op art. El a fost, alături de François Morellet, Horacio Garcia Rossi, Francisco Sobrino, Joël Stein și Yvaral, în anul 1960, fondatorul grupului Groupe de Recherche d'Art Visuel (GRAV). Le Parc locuiește și lucrează în Paris.

Biografie
Julio Le Parc a urmat Escuela de Bellas Artes de Buenos Aires (Școala Națională de Arte Frumoase), unde i-a întâlnit pe Francisco Sobrino și Horacio Garcia Rossi. În 1958 merge la Paris. Acolo a lucrat în atelierul lui Victor Vasarely.

El a creat în principal obiecte cinetice și mobiluri, cu reflectoare de lumina. Scopul lui a fost de a face vii fenomene vizuale prin experimente. Noile tehnologii trebuiau utilizate ca să descrie raportul dintre lumină și mișcare pe un mod inovator. El folosește lumina, suprafețe reflectorizante, lentile, sticla cu model și oglindă spartă.

Expoziții
Julio Le Parc a făcut parte din Groupe de Recherche d'Art Visuel și mai târziu ca artist solo în numeroase expoziții personale și de grup în întreaga lume.

În 2004, cu Yvonne Argenterio a produs la Elettrofiamma, în Italia, o serie de sculpturi (Torsions) și a prezentat evenimentul Verso la Luce în castelul Boldeniga (Brescia, Italia). Mai mult decât atât, în grădina castelului, s-a vzăut monumentala sculptură Verso la Luce.

 2015/2016: Julio Le Parc: Lumière, Bildmuseet Umeå, Umeå, Schweden.

Note

Legături externe

Nașteri în 1928
Nașteri pe 23 septembrie
Argentinieni
Cinetiști
Oameni în viață
Op art

Julio Le Parc


Kheda (en guyaratí: ખેડા ) es una ciudad de la India capital del distrito de Kheda, en el estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 32  a 68 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 25 713 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Kheda


O 24.º Prêmios Annie foi concedido pela International Animated Film Association para homenagear realizações de destaques na animação em 1996. O Corcunda de Notre Dame liderou com 13 indicações, enquanto Toy Story ganhou 7 prêmios de 8 indicações. Os Simpsons ganhou seu quinto prêmio consecutivo de melhor animação para televisão.

Vencedores e indicados
 Indica o ganhador dentro de cada categoria.

Categorias de produção
{| class="wikitable"
| width="50%" valign="top" | Toy Story da Walt Disney Pictures, Pixar Balto da Universal Pictures, Amblimation
 Ghost in the Shell da Shochiku, Production I.G.
 The Hunchback of Notre Dame da Walt Disney Pictures
 James e o Pêssego Gigante da Walt Disney Pictures, Skellington Productions, Allied Filmmakers
| width="50%" valign="top" | Os Simpsons da Gracie Films, Film Roman Animaniacs da Warner Bros. Television Animation
 Freakazoid! da Warner Bros. Television Animation, Amblin Television
 Rugrats da Nickelodeon Animation Studio, Klasky Csupo
|-
| The Land Before Time III da Universal Cartoon Studios| Cow and Chicken da Hanna Barbera|}

 Prêmios individuais
{| class="wikitable"
|+
| John Lasseter  de Toy Story
 Frank Paur de Gargoyles
 Mamoru Oshii de Ghost in the Shell
 Gary Trousdale e Kirk Wise de O Corcunda de Notre Dame
 Henry Selick de James e o Pêssego Gigante
| Bonnie Arnold e Ralph Guggenheim  de Toy Story
 Steve Hickner de Balto
 Mitsuhisa Ishikawa, Ken Iyadomi, Ken Matsumoto, Yoshimasa Mizuo e Shigeru Watanabe de Ghost in the Shell
 Don Hahn de O Corcunda de Notre Dame
 Tim Burton e Denise Di Novi  de James e o Pêssego Gigante
|-
| Ralph Eggleston de Toy Story

 Hans Bacher de Balto
 Hiroshi Ohno de Gargoyles
 Takashi Watabe e Hiromasa Ogura de Ghost in the Shell
 David Goetz de O Corcunda de Notre Dame
| Randy Newman de Toy Story
 Richard Stone, Steven Bernstein e Julie Bernstein de Animaniacs
 Carl Johnson de Gargoyles
 Alan Menken (compositor) e Stephen Schwartz (letrista) de O Corcunda de Notre Dame
 Randy Newman de James e o Pêssego Gigante
|-
| Rob Paulsen como Pinky de Looney Tunes
 Sean Connery como Draco de Dragonheart
 Richard Dreyfuss como Mr. Centipede de James e o Pêssego Gigante
 Jonathan Frakes como David Xanatos de Gargoyles
 Tom Hanks como Sheriff Woody Toy Story
 Tom Hulce como Quasimodo de O Corcunda de Notre Dame
 Tony Jay como Judge Claude Frollo de O Corcunda de Notre Dame
 Demi Moore como Esmeralda de O Corcunda de Notre Dame
| Pete Docter de Toy Story

 Rob Coleman de Dragonheart
 James Baxter (para o personagem Quasimodo) O Corcunda de Notre Dame
 Russ Edmonds (para o personagem Captain Phoebus) de O Corcunda de Notre Dame
 Kathy Zielinski (para a personagem Judge Claude Frollo) de O Corcunda de Notre Dame
|-
| Rusty Mills de Looney Tunes para o episódio "A Pinky and the Brain Christmas"
 Barry Caldwell de Animaniacs
 Rodolphe Guenoden de Balto
 Hiroshi Ohno de Gargoyles
 Brenda Chapman e Will Finn de O Corcunda de Notre Dame
 Joe Ranft de James e o Pêssego Gigante
| Andrew Stanton, Joss Whedon, Joel Cohen e Alec Sokolow de Toy Story Lydia Marano de Gargoyles para o episódio "Avalon"
 Kazunori Itô de Ghost in the Shell
 Tab Murphy (história e roteiro), Irene Mecchi (roteiro), Bob Tzudiker (roteiro), Noni White (roteiro) e Jonathan Roberts (roteiro) de O Corcunda de Notre Dame
 Karey Kirkpatrick, Jonathan Roberts e Steve Bloom de James e o Pêssego Gigante
|}

 Múltiplas indicações e/ou vitórias

 Animaniacs — 3 indicações
 Balto — 4 indicações
 Dragonheart — 2 indicações
 Gargoyles — 6 indicações
 Ghost in the Shell — 5 indicações
 James e o Pêssego Gigante — 7 indicações
 O Corcunda de Notre Dame — 13 indicações
 Toy Story — 8 indicações e 7 vitórias

 Prêmios do Júri Prêmio Winsor McCayReconhecimento por contribuições de carreira para a arte da animação

 Mary Blair Reconhecimento póstumo
 Burny Mattinson
 Iwao TakamotoPrêmio June Foray'''

Reconhecimento do impacto benevolente/caritativo na arte e na indústria da animação

 Bill Littlejohn
 Fini Littlejohn

1996 na Califórnia
Cerimônias do Prêmios Annie

24.º Prêmios Annie


was a town located in Tamana District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 5,533 and a density of 91.48 persons per km². The total area was 60.48 km².

On March 1, 2006, Mikawa, along with the town of Kikusui (also from Tamana District), was merged to create the town of Nagomi and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Nagomi

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Mikawa, Kumamoto


Act of Settlement most commonly refers to the Act of Settlement 1701, an Act of the Parliament of England.

Act of Settlement or Settlement Act may also refer to:
Act for the Settlement of Ireland 1652, in response to the Irish Rebellion of 1641
Act of Settlement 1657,  ratifying previous decrees from  the Act for the Settlement of Ireland 1652
Act of Settlement 1662, a partial reversal of the Act of Settlement of 1652
Poor Relief Act 1662 ("the Settlement Act"), clarifying which parishes were responsible for Poor Relief
Act of Settlement 1704, clarifying the status of the population of the Isle of Man

See also

Closer Settlement Acts, New Zealand
Settlement (disambiguation)

Act of Settlement (disambiguation)


BreadTube, ou LeftTube, est un groupe informel de créateurs de contenu en ligne de langue anglaise qui créent du contenu vidéo d'argumentation et des diffusions en direct de sensibilité socialistes, communistes, anarchistes et autres points de vue de gauche. Les créateurs de BreadTube publient généralement des vidéos sur YouTube qui peuvent être discutées sur d'autres plateformes en ligne, telles que Reddit. Les créateurs de BreadTube diffusent également en direct sur Twitch.

Les créateurs de BreadTube pratiquent notamment une forme de « détournement algorithmique ». Ils choisiront de se concentrer sur les mêmes sujets abordés par les créateurs de contenu de sensibilité de la droite politique. Cela permet à leurs vidéos d'être recommandées aux mêmes publics qui consomment des vidéos de droite ou d'extrême droite et exposent ainsi un public plus large à leurs points de vue. De nombreux créateurs de contenu BreadTube sont financés par le financement participatif et les chaînes servent souvent d'introduction aux opinions de gauche pour les jeunes visionneurs.

Origine
Le terme BreadTube vient de La Conquête du pain, ouvrage de Peter Kropotkine, qui explique comment réaliser l'anarcho-communisme et le fonctionnement possible d'une société anarcho-communiste.

Le phénomène BreadTube lui-même n'a pas d'origine précise, bien que plusieurs chaînes BreadTube aient été lancées en partie dans le but de lutter contre les contenus anti-justice sociale et de droite alternative qui gagnent en visibilité sur les plateformes au milieu des années 2010. En 2018, ces chaînes individuelles ont formé une communauté interconnectée. Lindsay Ellis, qui a quitté Channel Awesome en 2015 pour créer sa propre chaîne en réponse à la controverse Gamergate, et Natalie Wynn, qui a lancé sa chaîne ContraPoints en 2016 en réponse à la domination en ligne de l'alt-right à cette époque, font partie des vidéastes influents des débuts de BreadTube. Selon Nathalie Wynn de ContraPoints, les origines de BreadTube (ainsi que de l'alt-right) remontent au Nouvel Athéisme.

Format
Les vidéos BreadTube ont souvent une production élaborée, incorporant des éléments théâtraux et ont généralement une durée plus longue que les vidéos YouTube typiques. Beaucoup sont des réponses directes aux thématiques privilégiées par la droite. Alors que les vidéos des créateurs de droite sont souvent hostiles à leurs adversaires politiques (et vice versa), les BreadTubers cherchent à analyser et à comprendre les arguments de leurs adversaires, en recourant souvent à la subversion, à l'humour et à la séduction. Beaucoup visent à attirer un large public, atteignant des personnes qui n'ont pas nécessairement des points de vue de gauche plutôt que de « prêcher des convaincus ». Les vidéos ne se terminent généralement pas par une conclusion tranchée, mais encourageant les visionneurs à tirer leurs propres conclusions à partir des éléments présentés durant la vidéo ainsi qu'avec les références.

Chaines principales
Les chaines de BreadTube sont diffusées en anglais et la plupart des BreadTubers viennent des États-Unis ou du Royaume-Uni. Le terme est informel et souvent contesté, car il n'y a pas de critères d'inclusion convenus. Selon The New Republic, en 2019, les cinq personnes les plus souvent citées en exemple sont ContraPoints, Lindsay Ellis, Hbomberguy, Philosophy Tube et Shaun, tandis que Kat Blaque et Anita Sarkeesian sont citées comme des influences significatives. Ian Danskin (alias Innuendo Studios), Hasan Piker, et Steven Bonnell ont également été décrits comme faisant partie de BreadTube. Plusieurs de ces personnes ont rejeté l'étiquette.

Accueil critique
Selon le site The Conversation, à partir de 2021, les créateurs de contenu de BreadTube reçoivent des dizaines de millions de vues par mois et sont de plus en plus souvent présentés dans les médias et les universités comme une influence déradicalisante. Selon le journal en ligne The Independent, .

Références

Gauche (politique)

BreadTube


El AHS Krab () es un obús autopropulsado de 155 mm sobre orugas, compatible con sistemas similares de OTAN, diseñado y producido en Polonia por la combinación de los centros de producción de  Huta Stalowa Wola (  OBRUM (OBRUM por la sigla de Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych – ) basándose en el experimentado chasis UPG, una variante licenciada de la torreta AS-90M Braveheart incluido su cañón de 52 calibres de longitud y con WB Electronics, encargándose de sistemas electrónicos y del Sistema de Control de Tiro para la Artillería Topaz. Esta pieza de artillería autopropulsada está equipada con el motor ES S12U y otros elementos (como los trenes de rodaje y suspensión) del anterior carro de combate  PT-91 Twardy (versión del T-72 de producción local y ahora dados de baja). El AHS Krab aún se encuentra en pruebas y dada su importancia su desarrollo es supervisado en conjunto con el Ejército de Polonia. La versión 2011 está ahora equipada con el cañón de manufactura franco-polaca entre Nexter Systems para los sistemas balísticos del cañón y su caña siendo producida mediante la asesoría de ingenieros franceses a HSW.

Historia
Para el desarrollo del sistema blindado de artillería en cuestión se tomó en consideración para su chasis cada una de las diversas plataformas motrices de las que disponía el Ejército de Polonia:

 El MT-LB.
 El T-72
 El chasis UPG

Se hicieron adaptaciones a cada uno, incluidas las del montaje de una torreta con un obús funcional; y dados los resultados en las pruebas de desempeño a las que se sometieron los diferentes demostradores, se decidió que este último era el más adecuado, dada su motorización, y que en aspectos de logística era más fácil de mantener y compartía muchas más partes con los carros de combate que con unos blindados ya de por sí obsoletos y de los que no se disponían suficientes partes de repuesto; aparte de que era una plataforma bastante moldeable, en caso de ser necesaria su actualización.

Los primeros dos ejemplares del obús autopropulsado estaban equipados con las torretas y los sistemas provistos por Vickers, y actualmente se decidió el reemplazarlos como el arma estándar de las unidades remanentes del lote de introducción del escuadrón de demostración, y se sustituyeron por el cañón del proyecto Regina. Esto cubre hasta ocho cañones y vehículos de comando; que se construyeron usando como base un chasis MT-LB, más los vehículos de reamunicionamiento y de reparación de los sistemas de armamento y de electrónica, así como los de control de tiro y entre otros.

En las preseries de producción y en los prototipos los cañones se reemplazaron por los que se adquirieron a la firma de sistemas de defensa francesa Nexter. Los disparos de prueba en estos módulos actualizados se hicieron bajo la supervisión del fabricante francés; que realizó de manera mensual hasta fines de año (el tercer cañón se probó en presencia del Alto mando de la Inspectoría de Armamentos y del Alto mando de la Oficina de Control y Mando de los sistemas de Misiles y del Arma de Artillería de las Fuerzas Militares de Polonia el día 10 de agosto). Estas se llevaron a cabo en el Centro Dinámico de Pruebas del WITU (, Instituto Técnico Militar de Armamentos) en la localidad de Stalowa Wola. Los primeros disparos del tercero de los Krab completos (de los cuales cada uno recibió mejoras en los elementos de electrónica de a bordo, desarrollados por WB Electronics) se efectuaron el 29 de julio de 2011. Las tasas de concentración de fuego junto a otras variantes se probaron en dichos ensayos.

Para el obús, que se desarrolló basándose en el programa de trabajo del proyecto "Regina", que propuso la creación de un cañón de 155 mm producido localmente y que fuera desplegado en breve por el Ejército de Polonia y que sirviera al nivel de una división activa. Para septiembre de 2011, 8 obuses autopropulsado totalmente funcionales y de preserie habían sido construidos por Huta Stalowa Wola SA. Las unidades iniciales actualmente se usan para las pruebas conducidas por el Ejército de Polonia. Todas estas unidades; tanto las de preserie como las que se habrán de entregar en próximas fechas, incluirán en su equipamiento el módulo de control de artillería "Regina". Una vez se modernicen las versiones de prototipo se espera que formen parte de al menos 3 escuadrones; cada uno compuesto de 24 vehículos, y que el total de los sistemas sean de 72 unidades.

Se planea el producir más unidades para su uso local en el 2018, asimismo se considera su venta al exterior.

Características
Las actuales caracetrísticas pueden ser objeto de mejora, se refieren solamente a modo informativo:

Usuarios
  - 120 unidades.

  - 18 Unidades, en el marco de la asistencia polaca por el Conflicto ruso-ucraniano de 2022. 54 unidades pedidas.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Artículo en tanknutdave.com
 Artículo en eReference
 Imágenes y artículo en militaryfactory.com

Videos

Armamento de Polonia
Artillería autopropulsada
Artillería de 155 mm
Vehículos militares de Polonia

AHS Krab


Sporveien Vognmateriell AS (tidligere Oslo Vognselskap AS) er et norsk datterselskab til det kommunalt ejede Sporveien, der ejer de sporvogne og T-banetog, der kører i Oslo. Selskabet blev etableret 1. januar 2007 som en del af Kollektivtransportproduksjon ( det nuværende Sporveien) men blev udskilt senere samme år. I 2019 blev det fusioneret tilbage i Sporveien og skiftede samtidig navn til Sporveien Vognmateriell AS.

Selskabets opgave er at finansiere og anskaffe nyt materiel, opgradere eksisterende materiel, fastsætte krav til vedligeholdelse af det og kontrollere at vedligeholdelse sker på en økonomisk forsvarlig måde. Selskabet skal afsætte midler til anskaffelse af nyt materiel og periodisk vedligeholdelse, udleje materiellet og følge op på levering af det overfor producenterne. I 2011 havde selskabet en omsætning på 484 mio. NOK, en stigning fra 461,8 mio. NOK i 2010.

Selskabet er et af flere selskaber, der blev oprettet som en følge af en omfattende omorganisering af Oslo Sporveier i 2007. Selskabet var ejet af byrådsavdeling for finans i Oslo kommune og senere Byrådsavdeling for miljø og samferdsel. Sporvognene og T-banetogene udlejes til Sporveiens andre datterselskaber Sporveien Trikken og Sporveien T-banen.

materiel
Oslo Vognselskap disponerer over følgende materiel:
 40 ledsporvogne af typen SL-79
 32 ledsporvogne af typen SL-95
 115 trevogns togsæt af typen MX3000 til T-banen

Noter

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Trafikselskaber i Norge
T-banen i Oslo
Etableret i 2007
Oslos sporveje

Sporveien Vognmateriell


Fjordreje eller Roskildereje (Palaemon adspersus) er en art i familien Palaemonidae i underordenen ægte rejer. Den er almindelig i Østersøen og fiskes i Danmark. Den bliver op til 7 centimeter lang og lever i bændeltang-lejer.

Udbredelse

Palaemon adspersus er sjældent forekommende i det meste af nord-vest Europa, men rejen har en fremtrædende rolle for rejefiskeriet nær Danmarks kyster. I Østersøen kan den tolerere et saltindhold så lavt som 5 promille (‰), men den overvintrer på dybere og mere saltholdigt vand på afstand af kysten. I Danmark er P. adspersus tæt knyttet til almindelig bændeltang (ålegræs). I områder uden ålegræs erstattes den af tangreje (Palaemon elegans).

Referencer

Ægte rejer
Skaldyr
Danmarks fauna

Fjordreje


Parodia meonacantha ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton meonacantha leitet sich von den griechischen Worten meion für 'klein' sowie akantha für 'Dorn' ab und verweist auf die relativ kleinen Dornen der Art.

Beschreibung
Parodia meonacantha wächst einzeln. Die grünen bis violettgrünen, abgeflacht kugelförmigen Triebe erreichen Wuchshöhen von 3 bis 4 Zentimeter und Durchmesser von 4 bis 6 Zentimeter. Die 13 bis 14 senkrechten Rippen sind in gerundete Höcker untergliedert. Die darauf befindlichen ovalen Areolen sind gelblich weiß. Die abgeflachten, kantigen, nicht völlig geraden Dornen sind bernsteinfarben bis bräunlich schwarz. Der einzelne Mitteldorn weist eine Länge von bis zu 1 Zentimeter auf. Die zehn Randdornen sind 0,6 bis 0,7 Zentimeter lang.

Die trichterförmigen, weißlich gelben Blüten erreichen Längen von bis zu 4,5 Zentimeter und Durchmesser von 6 Zentimeter. Die Narbe ist dunkelrot. Die grünlich violetten Früchte sind verlängert. Sie enthalten mittelgroße mützenförmige schwarze Samen.

Verbreitung und Systematik
Parodia meonacantha ist im brasilianischen Bundesstaat Rio Grande do Sul im Gebiet um Camaquã verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Notocactus meonacanthus durch Karl-Heinz Prestlé wurde 1986 veröffentlicht. Andreas Hofacker stellte die Art 1998 in die Gattung Parodia. Ein weiteres nomenklatorisches Synonym ist Ritterocactus meonacanthus  (1999).

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Parodia (Kakteen)
Meonacantha

Parodia meonacantha


සාමාන්‍ය භාවතයේදී කෙටියෙන් දියවැඩියාව () ලෙසද හැඳින්වෙන මධු දියවැඩියාව නොහොත් මධුමේහය ශරීරයේ පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවන්හි අක්‍රමිකතාවයක් නිසා රුධිරයේ ග්ලුකොස් මට්ටම ඉහළයාම නිසා ඇතිවන රෝගී තත්ත්වයකි (සින්ඩ්‍රෝමයකි). මෙය ඇතිවන්නේ සිරුර තුළ ඉන්සියුලින් නැමැති හෝමෝනය දේහයට නොලැබීමෙනි. මෙම ඉන්සියුලින් හිඟතාවය එම හෝමොනය කෙරෙහි දේහයෙහි ප්‍රතිරෝධතාවයක් නොමැතිව වුවද ඇතිවිය හැකිය. මෙහි ආවේනික රෝග ලක්ෂණයක් වන්නේ රුධිර ග්ලුකොස් මට්ටම ඉහළයාම නිසා ඇතිවන අධික ලෙස මුත්‍රා පිටවීම, එයට පිළියමක් ලෙස අධිකව ඇතිවන පිපාසය, එසේ ග්ලුකෝස් මට්ටම ඉහළයාම නිසා ඇතිවන ඇස්පෙනීම බොදවීම, පැහැදිලි කළ නොහැකි ආකාරයට සිදුවන බර අඩුවීම හා කම්මැලිකමයි. රුධිර ග්ලුකොස් මට්ටම සුළු ප්‍රමාණයකින් ඉහළගොස් ඇති අවස්ථාවන්හිදී ඉහත කී රෝග ලක්ෂණ හොදින් පැහැදිලිව දක්නට නොලැබිය හැකිය. දියවැඩියාවට ප්‍රතිකාර නොලද හොත් නොයෙකුත් සංකුලතා ඇති විය හැකිය. කීටොඇසිඩොසිස් ( ketoacidosis) සහ කීටෝටික නොවන හයිපර්සොමලර් කෝමාව (nonketotic hyperosmolar coma) එසේ ඇතිවිය හැකි දරුණු ඝනයේ සංකුලතා වේ. හෘදයාබාධ, ආඝාතය, වකුගඩු අකර්මන්‍යතාව, පාදයේ ඇතිවන වණ සහ ඇස්වලට ඇතිවන ආබාධ යන ඒවා දියවැඩියාව නිසා ඇති වියහැකි දිගු-කාලීන බරපතළ සංකුලතාවයන් වෙයි.

දියවැඩියාව ඇතිවන්නේ අග්න්‍යාශය මගින් ප්‍රමාණවත් තරම් ඉන්සියුලින් හෝමෝනය නිපද නොවීම නිසා හෝ දේහයේ සෛල ඉන්සියුලින් වලට නියම ලෙස අනුකුලතා නොදැක්වීම නිසා හෝ වේ. දියවැඩියාවෙහි ප්‍රධාන ආකාර තුනක් ඇත:

Type 1 DM: දේහයට ප්‍රමාණවත් තරම් ඉන්සියුලින් නිපදවීමට නොහැකි වීම නිසා ඇති වෙයි. මෙම ආකාරය කලින්, ඉන්සියුලින් මත පදනම් වූ දියවැඩියාව [insulin-dependent diabetes mellitus (IDDM)] ලෙස හෝ යෞවන දියවැඩියාව (juvenile diabetes) හඳුන්වන ලදී. මෙයට හේතුවක් හඳුනාගෙන නොමැත.
Type 2 DM: ඉන්සියුලින් වලට ප්‍රතිරෝධය නිසා හට ගනී. දේහ සෛල ඉන්සියුලින් වලට නිසි ලෙස ප්‍රතිචාර දැක්වීමට අපොහොසත් වීම නිසා ඇති වන තත්ත්වයකි. රෝගය වර්ධනය වන විට ඉන්සියුලින් හිඟතාවය ද වර්ධනය වේ. මෙම ආකාරය කලින්, ඉන්සියුලින් මත පදනම් නොවූ දියවැඩියාව [non insulin-dependent diabetes mellitus (NIDDM)] ලෙස හෝ වැඩිහිටියන්ට වැළදෙන (වෘද්ධ) දියවැඩියාව (adult-onset diabetes) හඳුන්වන ලදී. මෙයට මූලිකම හේතු වන්නේ අධික දේහ බර සහ ප්‍රමාණවත් තරම් ව්‍යායාම නොලැබීමයි.
ගර්භනික දියවැඩියාව (Gestational diabetes), තුන්වන ප්‍රධාන ආකාරයයි. කලින් දියවැඩියාව නොතිබුන ගර්භනී කාන්තාවකගේ රුධිරගත ග්ලුකෝස් මට්ටම ඉතා ඉහල යාම මගින් මෙය ඇතිවේ.

වර්ගීකරණය

ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය හදුනාගෙන ඇති අන්දමට මධු දියවැඩියාව ප්‍රධාන ලෙස වර්ග 3 කි.

පළවෙනි වර්ගයේ මධු දියවැවියාව
දෙවැනි වර්ගයේ මධු දියවැඩියාව
ගර්භනී අවස්ථාවන් වලදී ඇතිවන මධු දියවැඩියාව

මේවා සදහා විවිධ හේතු සාධක හා ජනගහන ව්‍යාප්තීන් වෙනස්වීම් අනුවද මෙම වර්‍ග විවිධ වේ. අවසාන වශයෙන් ඉහත සියළුම වර්ගවල දියවැඩියාවන් ඇතිවන්නේ විවිධ වූ හේතූන් නිසා අග්න්‍යාසයේ බීටා සෛල වලින් ඉන්සියුලීන් නම් හොමෝන නිපදවීමට නොහැකිවීම නිසයි.

පළමු වර්ගයේ මධු දියවැඩියාව

පළමු වර්ගයේ දියවැඩියාව ඇතිවන්නේ අග්න්‍යාසයේ බීටා සෛල සිරුර තුළ ස්වාභාවිකවම ඇතිවන තත්වයන් නිසා විනාශවීමෙනි.

දෙවෙනි වර්ගයේ මධු දියවැඩියාව
දෙවෙනි වර්ගයේ දියවැඩියාව ඇතිවන්නේ ඉලක්ක අවයවයන් හෝමෝන කෙරෙහි ඇතිකරන ප්‍රතිරෝධීතාවය නිසයි. මේ නිසා අසාමාන්‍ය ලෙස ඉහළ සාන්ද්‍රණයකින් ඉන්සියුලින් දේහයට අවශ්‍ය වන අතර දිය වැඩියාව ඇති වන්නේ බීටා සෛල වලට මෙම අවශ්‍යතාවයන් සපයාදීමට අපොහොසත් වන අවස්ථාවන්හිදීය.

ගර්භනී අවස්ථාවන්හිදී ඇතිවන මධු දියවැඩියාව

ගර්භනී අවස්ථාවන්හිදී ඇතිවන දියවැඩියාව දෙවැනි වර්ගයේ දියවැඩියාවට සමානකම් දක්වන අතර මෙහිදී ජානමය වශයෙන් දියවැඩියාව ඇතිවීමට නැඹුරුතාවයක් ඇති මවුවරුන්ගේ ගර්භනී අවස්ථාවන්හිදී දෙහයෙන් නිපදවන හොමෝන වර්ග ඉන්සියුලීන් හොමෝනය කෙරෙහි ප්‍රතිරෝදතාවයක් දැක්වීම නිසා මේ තත්ත්වය හටගනී. වසර 2008 දී ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය මගින් කරන ලද අධ්‍යයනයකදී හෙලිවී ඇති අන්දමට එරට මවුවරුන්ගෙන් බහුතරයක් ගර්භනී තත්ත්වයට පත්වන්නේ දියවැඩියාවක් ඇතිවයි. ගර්භණී මවුවරැ‍න්ගේ දියවැඩියා තත්ත්වය පසුගිය වසර හය තුල දෙගුණයකටත් වඩා වැඩි තත්ත්වයකට පත්ව ඇත. මෙය සත්‍ය වශයෙන්ම ගැටළු සහගත තත්ත්වය වන්නේ දියවැඩියාව නිසා ගර්භණී අවස්ථාවන්හිදී ඇතිවන සංකූලතාවයන් ඉහළ නංවන අතර ගර්භනී තත්ත්වයන් දියවැඩියාව ඇති මවුවරුන්ගේ දරුවන්ට අනාගතයේ දී දියවැවියාව ඇතිවීමේ ප්‍රවණතාවය ඉහළගොස් ඇත.

ගර්භනී දියවැඩියාව බොහෝ විට දරුප්‍රසූතියෙන් පසුව පහවී යන අතර පළමු හා දෙවන වර්ග යේ දියවැඩියාව කලින් කළ පවතින නිදන්ගත රෝගයන්වේ. ඉන්සියුලීන් වෛද්‍ය විද්‍යාව තුළ ප්‍රතිකාරකිරීමට ඖෂධයක් ලෙස 1921 දී භාවිතයට ගැනීමත් සමගම ඉහත කී සියලු ම වර්ගයේ දියවැඩියාවන්ට ප්‍රතිකාර කිරීමේ හැකියාව ලැබී ඇත. පළමු වර්ගයේ දියවැඩියාව සදහා ප්‍රතිකාර කරනු ලබන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන් ඉන්සියුලින් සිරුරට එන්නත් ගැනීමෙනි. ආහාර පාලනය හා ව්‍යායාම එහි එක් අංගයක් පමණි. දෙවැනි වර්ගයේ දියවැඩියාව සඳහා ප්‍රතිකාර කරනු ලබන්නේ ආහාර පාලනය, පෙති වර්ග හා ඉන්සියුලින් එන්නත් කිරීම යන ප්‍රතිකාර ක්‍රම වල එකතුවෙනි. මුල් අවධිවලදී ඉන්සියුලීන් නිෂ්පාදනය කරනු ලැබුවේ ඌරන්ගේ අගන්‍යාසයෙන් ලබාගන්නා ලද ඉන්සියුලින් වලින් බහුතරයක් වන අතර අද භාවිතා වන ඉන්සියුලින් ජාන තාක්ෂණය මගින් නිෂ්පාදනවී ඇත. මෙය මානව ඉන්සියුලින් ආකාරයටම හෝ විවිධ ක්‍රියාකාරිත්වයන් + ලබාදෙන නවීකරණය කරන ලද ඉන්සියුලින් ලෙස නිපදවා ඇත. ඉන්සියුලීන් සිරුරට ලබාදීම විශේෂ වූ පොම්පයක් මගින් සිදු කරනු ලබන අතර සමට යටින් ඇතුලු කරනු ලබන එන්නත් කටුවක් මගින් නොකඩවා එය සිරුරට සැපයේ.

දියවැඩියාව නොයෙකුත් සංකූලතා ඇති කරයි. ක්ෂණිකව ඇතිවන සංකූලතාවයන් (ක්ෂණිකව සිරුරේ ග්ලුකෝස් මට්ටම පහළ යාම) ඇතිවන්නේ රෝගය නිසියාකාරව පාලනය නොකලහොත්ය. බැරෑරුම් දීර්ඝකාලීන සංකූලතාවයන් වන්නේ රුධිර සංසරණ පද්ධතියේ රෝගී තත්ත්වයන්, වකුගඩු අඩපණ වීම,දෘෂ්ටිවිතානයට හානිවීම හා අවසාන වී අන්ධතාව ඇතිවීම, ස්නායු දුර්වල වීම , කුඩා රුධිර වාහිණී වල‍ට හානිවීම නිසා සිදුවන පිරිමින්ගේ පුරුෂ ශක්තිය හීනවීයාම. හා තුවාල සුවවීම ප්‍රමාද වීමෙන් තුවාල ඔඩුදිවීම සිදුවේ. මේ නිසා සැත්කමක් මගින් පාදය කපා ඉවත්කිරීමට පවා සිදුවිය හැක. දියවැඩියාවට මනාලෙස ප්‍රතිකාර ගැනීම, රුධිර පීඩනය පාලනය කිරීම, දුම්පානය අතහැරීම, සිරුරේ නිරෝගී බරක් පවත්වාගෙන යාම තුළින් ඉහත සඳහන් කරන ලද සංකූලතාවන් ඇතිවීමේ අවධානම අඩු කරයි. සංවර්ධිත රටවල්වල වයෝවෘද්ධ නොවන වැඩිමල් වැඩිහිටි පුද්ගලයන්ගේ අන්ධතාවයට හා අනතුරක් නිසා‍ෙවන් සුව නොවන පාද කපා ඉවත්කිරීම් වැඩිවශයෙන්ම සිදුවනු ලබන්නේ දියවැඩියාව හේතුවෙනි. තවද ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ වකුගඩුවල රුධිර කාන්දු පෙරණය සිදුකිරීමත් අවශ්‍ය වන ප්‍රධානතම රෝගය වන්නේ දියවැඩියාව නිසා සිදුවන වකුගඩු නරක් වීමයි.

රෝග විනිශ්චය

පළමු වන වර්ගයේ දිය වැඩියාව සහ බොහෝ දෙවන වර්ගයේ දියවැඩියා ඇති රෝගීන් හදුනා ගැනීම සදහා අධික ලෙස මුත්‍රා පිටවීම, අධිකව පිපාසය ඇති වීම සහ අධිකව බඩගින්න ඇතිවීම යන රෝග ලක්ෂණ උපකාරීවේ. මෙම රෝග ලක්ෂණ දින කිහිපයක් හෝ සති කිහිපයක් වැනි කෙටිකාලයක් තුළ වර්ධනය විය හැකි අතර පළමු වන වර්ගයේ දියවැඩියාව ඇති පුද්ගලයන් ගෙන් ¼ ක් පමණ දියවැඩියාව හදුනාගන්නා අවස්ථවේදී දියවැඩියාව නිසා ඇති වන කීටෝන අම්ලතාවයෙන් පිඩා විදිති. දියවැඩියාව රෝග නිර්ණය කිරීම වෙනත් ආකාර මගින් ද සිදු කෙරේ. ඒවා නමින් සාමාන්‍ය සෞඛ්‍ය විමර්ශනයක් මගින්, වෛද්‍ය පරීක්ෂණ මගින් රුධිරයෙහි සීනි මට්ටම ඉහළ ගොස් ඇති බව මගින් සහ ඇස් පෙනීම දුර්වල වීම හා ඇග පතෙහි ඇතිවන තෙහෙට්ටුව වැනි රෝග ලක්ෂණ මගින් යන ක්‍රම වලිනි. දියවැඩියාව නිසා ඇති වන නොයෙකුත් රෝග තත්ත්ව හා අවස්ථාවන් මගින් රෝගියෙකු පීඩා විදින බවට පෙන්නුම් කෙරෙන අවස්ථාවන්හිදී ද දියවැඩියාව ඇති බවට නිර්ණය කෙරේ. ඒවා නම් හෘදය අකර්මණ්‍යය වීම, ආඝාතය, ස්නායු දුර්වල වීම, තුවාල සුව වීමට කල්ගත වීම, ඇතැම් අක්ෂි රෝග, ඇතැම් දීලිර ආසාදන, වැඩි බරකින් යුක්ත දරුවකු ප්‍රසූත කිරීම සහ රුධිරයෙහි ග්ලූකෝස් මට්ටම පහත යෑම යන සෞඛ්‍ය තත්ත්වයන්ය.

දියවැඩියාව කෙටිකාලීන හෝ දිගු කාලීනව අධික ලෙස රුධිරයෙහි සීනි මට්ටම ඉහළයාම හා සම්බන්ධවේ. එය නිර්ණය කිරීම සදහා පහත ආකාර වලින් එකක් යොදා ගැනේ.

	නිරාහාරව සිට ලබාගන්නා රුධිර ග්ලූකෝස් මට්ටම 126 mg/dl (7.0mmol/l) හෝ එයට වඩා වැඩි අගයක් ඇති අවස්ථා වලදී.
	ග්‍රෑම් 75 ක් ග්ලූකෝස් පානයට ගෙන පැය දෙකකට පසු රුධිරය ලබාගන්නා ග්ලූකෝස් සීහුම් පරීක්ෂාවකදී රුධිර සීනි මට්ටම 200 mg/dl (11.1mmol/l) හෝ ඊට වඩා වැඩි අවස්ථා වලදී.
	අහඹු ලෙස ලබාගන්නා ලද රුධිර සාම්පලයක ග්ලුකොස් මට්ටම 200 mg/dl (11.1mmol/l) හෝ ඊට වඩා වැඩි අවස්ථා වලදී.

රෝග ලක්ෂණ නොමැතිව ඉහත කී එක් පරීක්ෂණයක් පමණක් මගින් ඉහළ ග්ලුකොස් මට්ටමක් ඇති බවට පෙන්නුම් කරන අවස්ථාවන්හි දී ඉහතින් සදහන් කරන ලද වෙනත් පරීක්ෂණයක් වෙනයම් දිනක සිදු කිරීම මගින් රෝගය ඇති බවට තහවුරු කරගත හැකිය. බොහෝ වෛද්‍ය වරුන් රෝගීන් නිරාහාරව තබා රුධිර ග්ලූකෝස් මට්ටම පරීක්ෂා කර බැලීම සදහා කැමැත්තක් දක්වන්නේ ග්ලූකෝස් සීහුම් පරික්ෂාවකට වඩා එය පහසු වන අතර අඩු කාලයකින් ප්‍රතිඵල ලබාගත හැකි බැවිනි. නූතන අර්ථ දැක්වීම් වලට අනුව නිරාහාරව සිට ලබාගන්නා රුධිර සාම්පලයක ග්ලූකෝස් මට්ටම අවස්ථා දෙකකදී 126 mg/dl (7.0mmol/l) හෝ එයට වඩා වැඩි අගයක් ඇති අවස්ථා වලදී දියවැඩියාව ඇති බවට නිර්ණය කළ හැකිය.

නිරාහාරව සිට ලබාගන්නා රුධිර ග්ලූකෝස් මට්ටම 110 සිට 125 mg/dl අතර (6.1 – 7.0 mmol/l) ඇති අවස්ථාවන්හිදී නිරාහාර රුධිර ග්ලූකෝස් මට්ටම පවත්වා ගැනීමට බාධා ඇති වී ඇති අවස්ථාවක් ලෙස හැදින්විය හැකිය. ග්ලූකෝස් ග්‍රෑම් 75 පානයට ලබාදීමෙන් පැය 2 කට පසු රුධිර ග්ලූකෝස් මට්ටම 140 mg/dl (7.8 mmol/l) හෝ ඊට වැඩි අවස්ථාවන්හිදි ග්ලූකෝස් සීහුම් පරීක්ෂාව සදහා බාධා ඇති වී ඇති බවට සැලකේ. මෙම අවස්ථාවන් දෙකෙහිදී පසුව සදහන් කළ අවස්ථාවන් ඇති රෝගීන් පසුකාලීනව දියවැඩියාව හා හෘද රෝග ඇති වීම සදහා වැඩි අවධානමක් ඇත.

රුධිරයෙහි ඇති ග්ලූකෝස් හිමොග්ලෝබින් අණු වෙත අප්‍රත්‍යාවර්ත ලෙස බැදී HbA1c නම් ග්ලූකෝස් බැදුනු හිමෝග්ලොබින් අණු බවට පත්වේ. මෙහි අගය සියයට 6 හො‍් ඊට වැඩි අගයක් ඇති අවස්ථාවන්හි දී අසාමාන්‍ය බවට සැලකේ. මෙය පසු ගිය දින 90 ක කාලයක් තුළ රුධිරයෙහි ග්ලූකෝස් මට්ටම පිළිබද අවබෝධයක් ලබාදේ. කෙසේ වුවත් ඇතැම් වෛද්‍යවරුන් විසින් මෙම පරීක්ෂණය පසුගිය මාස තුනක කාලයක් තුළ රෝගයෙහි පාලනය පිළිබද අවබෝධයක් ලබාගැනීම සදහා යොදා ගැනේ. දියවැඩියාව ඇති රෝගියෙකුගේ මෙම HbA1c අගය 7% වඩා අඩු වී ඇති අතර එමගින් හොද ග්ලූකෝස් පාලනයක් පෙන්නුම් කෙරේ. ඇතැම් අවස්ථා වලදී මෙම අගය 6.5% ලෙස ගැනේ. මෙම අගයන් වලට වඩා අඩුවෙන් HbA1c මට්ටම පවත්වා ගන්නා රෝගීන් හට දියවැඩියාව නිසා ඇති වන අක්ෂි ආබාධ සහ ස්නායු ආබාධ වැනි සංකූලතා ඇති වීම අවම වේ.

සංකූලතා

1. විශාල ධමනි ආශ්‍රිත සංකූලතා

 හෘද අකර්මන්‍යතාව
 ආඝාතය
 පාද ආශ්‍රිත සංකූලතා

2. කුඩා ධමනි ආශ්‍රිත සංකූලතා

 අක්ෂි ආබාධ
 වකුගඩු ආබාධ
 ස්නායු දුර්වලතා

වැළක්වීම
පළමු ආකරයේ දියවැඩියාව (type 1 diabetes) වැළක්වීමේ ක්‍රමයක් හඳුනාගෙන නොමැත. දෙවන ආකාරයේ දියවැඩියාව (Type 2 diabetes) බොහෝ විට සාමාන්‍ය දේහ බර පවත්වා ගැනීම,ක්‍රියාකාරී දිවි පැවැත්ම(active lifestyle), කායික ව්‍යායාම සහ සෞක්‍යමය ආහාර වේල් ලබා ගැනීම මගින් වළක්වා ගත හැකි වේ.  ආහාර වේලේ සිදු කරන වෙනස්කම් දියවැඩියාව වළක්වා ගැනීමෙහි ලා බෙහෙවින් ඵලදායක වනු ඇත. පූර්ණ (නිවුඩ්ඩ ඉවත් නොකරන ලද) ධාන්‍ය සහ තන්තු; ඇට වර්ග, එළවලු තෙල් සහ මාළු ආදියේ ඇති ඇති අසන්තෘප්ත මේදය වැනි සුදුසු මේද යනාදිය ආහාරයට ගැනීම වඩාත් යෝග්‍ය වේ. සීනිමය ආහාර හැකිතාක් පාලනය කිරීම සහ රතු මස් ආදී සංතෘප්ත මේද අඩංගු ආහාර අඩු කිරීම ද දියවැඩියාව වළක්වා ගැනීමෙහි ලා ඉවහල් වනු ඇත. ක්‍රියාකාරී දුම් පානය ද දියවැඩියාව ඇති කිරීමේ වැඩි අවධානමක් සහිත සාධකයක් වෙයි. එහෙයින් දුම්පානයෙන් වැළකීම ද දියවැඩියාව වළක්වා ගැනීමට වැදගත් වෙයි.

මූලාශ්‍ර

බෝනොවන රෝග
රෝග

දියවැඩියාව


Das Schloss Fellheim befindet sich in der Gemeinde Fellheim im Landkreis Unterallgäu in Bayern. Dieses steht unter Denkmalschutz.

Geschichte

Der erste Bau des Schlosses stammt aus dem Jahr 1557 und wurde durch Sebastian Reichlin von Meldegg als Kemptisches Lehen errichtet. Im Jahre 1633 wurde das Schloss zerstört und ab 1635 wieder aufgebaut. In der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts fanden Umbauten am Schloss statt. Die Schlosskapelle wurde im Jahr 1773 neu errichtet. In dem Hauptgebäude befand sich im Jahre 2012 das private Pflegeheim "Johanneshof Schloss Fellheim". Das heutige Oberhaupt der Familie Reichlin von Meldegg Georg Reichlin von Meldegg wohnt mit seiner Familie in der Nähe von Wien und besuchte das Schloss in den Jahren 2004 und 2005.

Baubeschreibung
Das Schloss liegt mitten in der Gemeinde Fellheim und ist als dreigeschossiger Putzbau ausgeführt. Gedeckt ist das Schloss mit einem Walmdach. An allen vier Ecken des Schlosses befinden sich oktogonale Türme, welche mit einer Zwiebelhaube gedeckt sind. Das biberschwanzgedeckte Walmdach ist auf dem First mit einem Dachreiter, ebenfalls mit Zwiebelhaube, versehen. An der Nordseite des Schlosses befinden sich die ehemaligen Wirtschaftsgebäude. Diese sind in drei Flügeln um den Hof errichtet.

Schlosskapelle
Die Schlosskapelle ist Johann von Nepomuk geweiht und befindet sich im Südteil des Westflügels. Der quadratische Raum, an dessen Ostwand sich eine Herrschaftsloge befindet, ist mit einer Muldendecke versehen. Durch einen gedrückten Chorbogen schließt sich der rechteckige Altarraum an. Diese ist an der Südseite flachrund geschlossen und besitzt Fenster mit geschwungenem Sturz. Der Altar besteht aus einem marmorierten Holzaufbau und wurde um 1773 geschaffen. Der geschwungene Tabernakel ist der Sockel für das Altarbild. Auf diesem ist der Hl. Johann Nepomuk abgebildet. Der Altar ist von Freisäulen und Voluten umgeben. Das Deckengemälde der Schlosskapelle stellt in einem Schlachtbild laut Überlieferung den Tod des Hl. Marquard dar und wurde um 1773 geschaffen. In der Schlosskapelle befindet sich ein aus Solnhofener Stein gefertigtes Epitaph für Adolf Reichlin von Meldegg († 1797). Dieses ist mit M. Schuler fecit bezeichnet.

Nebengebäude
Früher gehörten folgende Nebengebäude zum Schloss:

Literatur

 Fellheim an der Iller. Eine bebilderte Führung durch den ehemaligen jüdischen Ortskern Fellheims. Herausgegeben vom Arbeitskreis Geschichte, Brauchtum und Chronik in Zusammenarbeit mit dem Amt für ländliche Entwicklung und der Gemeinde Fellheim, 2007.

Weblinks

Einzelnachweise

Fellheim
Baudenkmal in Fellheim
Bauwerk in Fellheim
Reichlin von Meldegg (Adelsgeschlecht)

Schloss Fellheim


Georgia a participat la Jocurile Olimpice ca țară independentă începând cu Jocurile Olimpice de iarnă din 1994. Codul CIO este GEO.

Medalii după olimpiadă

Medalii la Jocurile de vară

Medalii la Jocurile Olimpice de iarnă

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Georgia la Comitetul Internațional Olimpic
  Rezultate olimpice ale Georgiei  pe Sports Reference

Georgia la Jocurile Olimpice


Nonplaces er en dansk dokumentarfilm fra 2016 instrueret af Sebastian Cordes.

Handling
Filmen udforsker nonplaces - motiver der ikke er stedsligt enestående, men som kunne være hvor som helst i verden, steder vi ofte befinder og bevæger os i, og som er skabt til at styre og optimere vores adfærd. Værket er baseret på en tilfældighedsalgoritme, der uafhængigt af kunstner såvel som beskuer styrer filmens klipning.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2016

Nonplaces


The .357 Smith & Wesson Magnum, .357 S&W Magnum, .357 Magnum, or 9×33mmR (as it is known in unofficial metric designation) is a smokeless powder cartridge with a  bullet diameter. It was created by Elmer Keith, Phillip B. Sharpe, and Douglas B. Wesson of firearm manufacturers Smith & Wesson and Winchester. The .357 Magnum cartridge is notable for its highly effective terminal ballistics.

The .357 Magnum cartridge is based upon Smith & Wesson's earlier .38 Special cartridge. It was introduced in 1935, and its use has since become widespread.

Design

The .357 Magnum was collaboratively developed over a period in the early to mid-1930s by a group of individuals in a direct response to Colt's .38 Super Automatic. At the time, the .38 Super was the only American pistol cartridge capable of defeating automobile cover and the early ballistic vests that were just beginning to emerge in the Interwar period. Tests at the time revealed that those vests defeated any handgun bullet traveling less than about . Colt's .38 Super Automatic just edged over that velocity and was able to penetrate car doors and vests that bootleggers and gangsters were employing as cover.

Though .38 Special and .357 Magnum would seem to be different diameter chamberings, they are in fact identical; as at , they both have the same bullet diameter. The .38 Special nomenclature relates to the previous use of heeled bullets (such as the .38 Short Colt and .38 Long Colt), which were the same diameter as the case. The only external dimensional difference between .38 Special and .357 magnum is the difference in case length; this was done to prevent accidentally loading a .357 magnum cartridge in to a .38 Special revolver that is not designed for the .357 magnum's higher chamber pressure. Case volume was not a factor in the increase in case length as the .38 Special cartridge was originally a black powder cartridge, and the .357 magnum was developed using only much denser smokeless powder.

Much credit for the .357's early development is given to hunter and experimenter Elmer Keith. Keith's early work in loading the .38 Special to increasingly higher-pressure levels was made possible by the availability of heavy, target-shooting-oriented revolvers like the Smith & Wesson .38-44 "Heavy Duty" and "Outdoorsman", .38-caliber revolvers built on .44-caliber frames. The .38-44 HV load used the .38-Special cartridge loaded to a much higher velocity than standard .38-Special ammunition. The .38-44 revolvers were made by using a .44 Special size gun with the barrel bored to accept .357-caliber bullets (the true bullet diameter of the .38 Special) and the cylinder bored to accept  cartridges (where the name "38 Special" originated). Since the frame, cylinder, and barrel were much stronger than the standard .38 Special components, it was capable of withstanding much higher pressures. The .38-44 HV round, while no longer available, was in most cases the equal of the later .357 Magnum, which works at more than double the pressure of standard .38 Special. The .357 Magnum addresses the safety issues which earlier cartridges had by lengthening the cartridge by approximately , preventing the high-pressure .357 cartridge from chambering (fitting) in a firearm designed for the shorter, lower-pressure .38 Special. Elmer Keith also contributed the Keith-style bullet, which increased the mass of bullet located outside the cartridge case, while leaving more room inside the case for powder. The Keith bullet also employed a large, flat meplat, thus enabling rapid energy transfer for greater wounding properties. At the same time, this bullet design does not deform like a hollow point, and as a result achieves greater penetration. These characteristics of the Keith bullet make it very suitable for hunting applications as well as for target shooting.

To reassert itself as the leading law-enforcement armament provider, Smith & Wesson developed the .357 Magnum, with Douglas B. Wesson (grandson of co-founder Daniel B. Wesson) leading the effort within Smith & Wesson, along with considerable technical assistance from Phillip B. Sharpe, a member of the technical division staff of the National Rifle Association of America. The new round was developed from Smith & Wesson's existing .38 Special round. It used a different powder load, and ultimately the case was extended by . The case extension was more a matter of safety than of necessity. Because the .38 Special and the early experimental .357 Magnum cartridges loaded by Keith were identical in physical attributes, it was possible to load an experimental .357 Magnum cartridge into a .38 Special revolver, with potentially disastrous results. Smith & Wesson's solution, of extending the case slightly, made it impossible to chamber the magnum-power round in a gun not designed for the additional pressure. However, although both .38 Special and .357 Magnum will chamber in Colt New Army revolvers in .38 Long Colt, due to the straight-walled chambers, this creates dangerous pressure levels, up to three times what the New Army is designed to withstand.

The choice of bullet for the .357 Magnum cartridge varied during its development. During the development at Smith & Wesson, the original Keith bullet was modified slightly, to the form of the Sharpe bullet, which itself was based upon the Keith bullet, but which had 5/6 of the bearing surface of the Keith bullet, Keith bullets typically being made oversized and sized down. Winchester, however, upon experimenting further during the cartridge development, modified the Sharpe-bullet shape slightly, while keeping the Sharpe contour of the bullet. The final choice of bullet was hence based upon the earlier Keith and Sharpe bullets, while additionally having slight differences from both.

Dimensions

The .357 Magnum has 1.66 milliliter (26.2 grain ) cartridge case capacity.

The cartridge headspaces on the rim of the case. The common rifling twist rate for this cartridge is 476 mm (1 in 18.74 in), six grooves, ø lands = 8.79 mm, ø grooves = 9.02 mm, land width = 2.69 mm and the primer type is small pistol magnum.

According to the C.I.P. rulings, the .357 Magnum cartridge case can handle up to  Pmax piezo pressure. In C.I.P.-regulated countries, every pistol cartridge combination has to be proofed at 130% of this maximum C.I.P. pressure to certify for sale to consumers. This means that .357 Magnum chambered arms in C.I.P.-regulated countries are currently proof tested at  PE piezo pressure.

Performance

This cartridge is regarded by many as an excellent hunting, metallic silhouette, and self-defense round. With proper loadings it can also be effective against large or dangerous game, such as bear and ungulates; however, many consider the larger and more powerful magnum cartridges to be more appropriate, such as the .41 Magnum, .44 Magnum .454 Casull, .460 S&W Magnum, .480 Ruger, and .500 S&W Magnum. Comparatively, the .357 Magnum has less energy than the larger magnum revolver loadings but is smaller in diameter with high velocity allowing for excellent penetration properties. It is a fine small- and medium-game round and is sufficient to hunt deer at reasonable ranges if suitable loadings are used by a competent marksman. For further comparison, the .357 Magnum has a higher velocity at  than its parent case (.38 Special) has at the muzzle. The .357 Magnum's effectiveness on game is similar to that of the .45 Colt, but with a much flatter trajectory due to its higher velocity. It has been used with success for self-defence, plinking, hunting, or target shooting.

The original 357 load was a 158 grain bullet with an advertised muzzle velocity of 1525 fps. (Muzzle velocity was taken using a revolver with a fairly long barrel of 8.75") Most of today's loads are fairly mild when compared to the original load.

Revolvers chambered in .357 Magnum have the significant advantage of also being able to chamber and fire the shorter and less-powerful .38 Special cartridge. Compared to the .357 Magnum, .38 Special is also lower in cost, recoil, noise, and muzzle flash. The ability to also fire the .38 Special makes .357 revolvers ideal for novice shooters who are not yet used to firing full-power .357 magnum loads but do not want the expense of buying a second lower-powered gun to train with. However, .38 Special ammunition should not generally be used with any .357 magnum semiautomatic handgun or rifle, since such firearms require the larger recoil produced by firing a .357 Magnum round to cycle properly.

It has also become popular as a "dual-use" cartridge in short, light rifles like the American Old West lever-actions. In a rifle, the bullet will exit the barrel at about , making it far more versatile than the .30 Carbine or the .32-20 Winchester. In the 1930s it was found to be very effective against steel car doors and ballistic vests, and metal-penetrating rounds were once popular in the United States among highway patrol and other police organizations. The .357 magnum revolver has been largely replaced by modern, high-capacity semi-automatic pistols for police use, but it is still very popular for backup gun use and among outdoorsmen, security guards, and civilians for hunting, metallic silhouette, target shooting, and self-defense. The 9mm Winchester Magnum, which is also known as the 9×29mm, was developed to duplicate the performance of the .357 Magnum in a semi-automatic pistol, as was the .357 SIG cartridge.

Some common performance parameters are shown in the table below for several .357 Magnum loads. Bullet weights ranging from  are common. The  jacketed hollow point loads are popular for self-defence, whereas the heavier loads are commonly used for hunting. Loads are available with energies typically from 400 and 800 foot-pounds force (542 and 1,085 joules) and can be selected for various applications based on desired use and risk assessments.

Key:Expansion – expanded bullet diameter (ballistic gelatin) Penetration – penetration depth (ballistic gelatin)PC – permanent cavity volume (ballistic gelatin, FBI method) TSC'' – temporary stretch cavity volume (ballistic gelatin)

Comparison

In terms of accuracy, the .357 Magnum has at least the same potential for precision shooting as the benchmark .38 Special wadcutter round—indeed, a good .357 Magnum revolver will shoot .38 Special wadcutter ammunition with good results. It is this accuracy and power, and the versatility of also being capable of using less-expensive, milder .38 Special ammunition, that makes a .357 Magnum revolver an excellent gun for many different disciplines, from  precision shooting to long-range falling-plate events. It is an excellent round for those considering handloading ammunition, as it is economical and consistently performs well.

The .357 Magnum was developed from the earlier .38 Special. This was possible because the .38 Special was introduced in 1898 and originally designed to use black powder, which requires two-to-five times as much powder by volume to produce the same velocity with the same bullet as does the much more efficient smokeless powder. Thus, the .38 Special has a relatively large case capacity, and for lower pressures ( Pmax piezo pressure). The 9×19mm Parabellum was introduced in 1902 and was originally designed to use smokeless powder, and for higher pressures ( Pmax piezo pressure). It therefore produces considerably more energy than the .38, despite its case having less than half the powder capacity. Many .38 Special loads use the same powders, in similar charge weights, but because the case is so much larger, light-target loads with fast-burning powders may only fill the case perhaps 1/8 full. Filling the case with slower-burning powders produces much more power, but also much more pressure; far too much pressure for older, smaller-frame revolvers chambered in .38 Special. It was to accommodate these high-pressure, high-power loads that the longer .357 Magnum, together with the stronger revolvers designed to handle it, were developed.

The .357 SIG was developed in 1994 was named "357" to highlight its intended purpose: to duplicate the performance of  .357 Magnum loads fired from  revolvers, in a cartridge designed to be used in a semi-automatic pistol.

See also
 .357 AMP
 .357 Remington Maximum
 .357 SuperMag
 Coonan Arms
 Table of handgun and rifle cartridges

References
Notes

External links

".357 Magnum Stopping Power" Handloads.com
".357 Magnum is a 'do it all' cartridge for hunting and self-defense" by Boyko Nikolov at BulgarianMilitary.com

Weapons and ammunition introduced in 1934
Magnum pistol cartridges
Pistol and rifle cartridges

Rimmed cartridges
Smith & Wesson cartridges
Winchester Repeating Arms Company cartridges

.357 Magnum


A Gruta da Marota é uma caverna localizada no distrito de Ubiraitá da cidade brasileira de Andaraí, na Bahia, próxima ao Parque Nacional da Chapada Diamantina, e que se constitui uma das atrações turísticas da região, localizada em propriedade particular.

Até 2018, quando a afiliada estadual da rede Globo realizou uma matéria sobre a Gruta, era pouco visitada. Em seu lado externo existe um paredão que alcança os setenta metros de altura, e a gruta, ainda não totalmente explorada em 2018, surge como uma fenda na base. Seu interior é marcado pela existência de muitas formações em estalactites e estalagmites.

A gruta teria este nome em razão do apelido de Laurinda Silva Fernandes, moradora do local. Segundo registro de expedição realizada por espeleólogos em 2017 " o acesso se dá pela rodovia BA-142 e em seguida pela BA-851, até tomar a estrada de chão que leva ao distrito de Ubiraitá, totalizando aproximadamente 56 km".

A área em que está localizada fica próxima à formação de "murundus", que intriga os pesquisadores acerca de sua origem; próximo à Marota há ainda outra caverna de interesse científico e turístico, a Gruta da Paixão. Segundo registro da expedição de 2017, o lugar guarda o registro de romarias ali realizadas, bem como o registro de rejeitos deixados por visitantes. No seu interior e em outras das suas entradas além da principal foram encontrados registros fósseis de tamanduás e preguiças, pinturas rupestres e, no entorno, objetos em pedra dos primitivos habitantes indígenas.

Graças aos seus proprietários que controlam a visitação, este sítio mantém uma maior preservação estrutural. Integra o conjunto de formações que fazem parte do projeto de criação de área de proteção geológica chamado Geoparque da Serra do Sincorá.

Cavernas da Chapada Diamantina
Geografia de Andaraí

Gruta da Marota


Sørvágsvatn Faroe Adaları'nda bulunan en büyük göldür. Vágar Adası içinde bulunan göl çevrede yaşayan kişiler için balıkçılık konusunda önemli olanaklar sunar. Sørvágsvatn adı Faroe dilinde Sørvágur Gölü anlamına gelir.

Faroe Adaları'ndaki göller

Sørvágsvatn


ඊසානදිග ආසියාව () ආසියාවේ භූගෝලීය උප කලාපයකි; එහි ඊසානදිග ගොඩබිම සහ දූපත් වල මායිම, ශාන්තිකර සාගරය වෙයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 Amur River
 Bering Strait
 East Asia
 East Asian studies
 Inner Mongolia
 Kamchatka
 Korean Peninsula
 Lake Baikal
 Manchuria
 North Asia
 Northeast China
 Russian Far East
 Russian studies
 Sea of Japan
 Sea of Okhotsk
 Siberia

මූලාශ්‍ර

උපහරණ

ප්‍රභව

භාහිර සබැඳි
 Center for Northeast Asian Policy Studies—Brookings Institution
 Kimura, Takeatsu - International Collation of Traditional and Folk Medicine - Northeast Asia - UNESCO

නැගෙනහිර ආසියාව
East

ඊසානදිග ආසියාව


Palárikovo este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Zámky din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 4.243 de locuitori.

Istoric
Localitatea Palárikovo este atestată documentar din 1248.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Palárikovo


An Stipa pennata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Stipa pennata in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa pennata


الأمير بندر بن مساعد بن عبد العزيز آل سعود أحد أبناء مساعد بن عبد العزيز آل سعود والدته هي وطفاء بنت محمد الطلال الرشيد من أمراء قبيلة شمر، ابنة آخر حكام حائل محمد الطلال الرشيد.

زوجته
متزوج من ابنة خاله نوف الطلال المحمد الرشيد من أمراء قبيلة شمر

الأبناء
 هيفاء بنت بندر.
 خالد بن بندر. متزوج من ابنة خالد بن عبد الله بن محمد بن عبد الرحمن آل سعود.
 فيصل بن بندر. متزوج من ابنة سلمان بن عبد الله بن عبد الرحمن آل سعود.
 نايف بن بندر. متزوج من ابنة نايف بن عبد الله بن سعود بن عبد العزيز آل سعود وله من الأبناء بندر، و موضي.
 عبد العزيز بن بندر.
 سارة بنت بندر.

مصادر

أبناء مساعد بن عبد العزيز آل سعود
أصحاب أعمال سعوديون
أمراء سعوديون

بندر بن مساعد بن عبد العزيز آل سعود


بينيسيو ديل تورو  ممثل بورتوريكي من مواليد 19 فبراير 1967. فاز بجائزة أكاديمية عام 2000 كأفضل ممثل مساند عن دوره في فيلم ترافيك، وحصل بنفس الدور على جائزة البافتا 2001 كأفضل ممثل في دور مساند وجائزة الغولدن غلوب 2001 لأفضل ممثل مساند وجائزة نقابة ممثلي الشاشة 2000 كأفضل ممثل.

الترشيحات لجائزة الأوسكار
 أفضل ممثل مساعد عام 2001 عن فيلم اتجار Traffic وفاز بها
 أفضل ممثل مساعد عام 2004 عن فيلم 21 Grams

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سان خوان (بورتوريكو)
أمريكيون من أصل بورتوريكي
إسبان متجنسون
إسبان من أصل إيطالي
بورتوريكيون من أصل إسباني
بورتوريكيون من أصل إيطالي
حائزون على جائزة بافتا (أشخاص)
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز
خريجو أكاديمية ميرسبرج
خريجو جامعة كاليفورنيا (سان دييغو)
رومان كاثوليك بورتوريكيون
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
ممثلو أفلام بورتوريكيون
ممثلو تلفزيون بورتوريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون بورتوريكيون في القرن 20
ممثلون بورتوريكيون في القرن 21
ممثلون حائزون على جائزة أوسكار لأفضل ممثل مساعد
ممثلون حائزون على جائزة الدب الفضي لأفضل ممثل
ممثلون من أصل إيطالي
ممثلون من بنسلفانيا
ممثلون وممثلات بورتوريكيون
مواليد 1967
مواليد في سان خوان (بورتوريكو)
بورتوريكيون من أصل باسكي

بينيشيو ديل تورو


كأس آسيا تحت 17 سنة لكرة القدم وكانت تسمى ببطولة آسيا تحت 16 سنة لكرة القدم هي إحدى بطولات الاتحاد الآسيوي لكرة القدم، وتقام كل سنتين وتعتبر بطولة تأهيلية لكأس العالم تحت 17 سنة لكرة القدم حيث يتأهل من خلالها 4 منتخبات.

الدول المضيفة

 تنسيق وبناء على رأس المال من البلاد.

الملخص

ملاحظات:
 و.إ.: بعد الوقت الإضافي
 ر.ت: بعد ركلات الترجيح
 <div id="1">1 ليس هناك مباراة تحديد المركزين الثالث والرابع.

ترتيب المنتخبات بحسب الإنجازات

ملاحظة:
 النتائج كمضيفين نص غليظ.

إحصائيات
البيانات بطولة آسيا لكرة القدم للناشئين تحت 17 سنة 2023 تايلند 2023.

ملاحظات

احصائيات اليمن تشمل نتيجة مشاركة الشطر الجنوبي في اول بطولة للمسابقة في عام 1985 م ….

مراجع

بطولات آسيوية
بطولة آسيا تحت 16 سنة لكرة القدم
كرة قدم تحت 16 سنة
منافسات الاتحاد الآسيوي لكرة القدم للمنتخبات الوطنية

كأس آسيا تحت 17 سنة