In United States politics, the "iron triangle" comprises the policy-making relationship among the congressional committees, the bureaucracy, and interest groups, as described in 1981 by Gordon Adams. Earlier mentions of this 'iron triangle' concept are in a 1956 Congressional Quarterly Weekly Report as, "Iron triangle: Clout, background, and outlook" and "Chinks in the Iron Triangle?"

Central assumption
Central to the concept of an iron triangle is the assumption that bureaucratic agencies, as political entities, seek to create and consolidate their own power base.

In this view an agency's (such as State-owned enterprises of the United States, Independent agencies of the United States government or Regulatory agency) power is determined by its constituency, not by its consumers. (For these purposes, "constituents" are politically active members sharing a common interest or goal; consumers are the expected recipients of goods or services provided by a governmental bureaucracy and often are identified in an agency's written goals or mission statement.)

Apparent bureaucratic dysfunction may be attributable to the alliances formed between the agency and its constituency. The official goals of an agency may appear to be thwarted or ignored altogether, at the expense of the citizenry it is designed to serve.

Cultivation of constituency
The necessity for a bureaucratic institution to establish a strong support base often results in the institution fostering ties with a specific group within its policy jurisdiction. This is accomplished by identifying potential allies that could significantly enhance its power in the political sphere, utilizing their civic intelligence to leverage collective social capital.

Notably, within the more junior tiers of the bureaucracy, the intended recipients of an agency's services may not possess significant influence, resulting in their perception as ineffective supporters. Large portions of the general public, whose interests are widespread, may lack political engagement, demonstrate inconsistent voting behaviors, suffer from disorganization or inertia, and frequently lack financial strength or resources.

In contrast, private entities or advocacy groups, including 501(c) and 527 organizations, often wield substantial power. These groups typically have robust organization, considerable resources, high mobilization capacity, and are highly active in political endeavors, evidenced by their voting patterns, campaign contributions, lobbying activities, and even initiating legislation.

Therefore, an agency might find it advantageous to shift its attention away from its designated service recipients towards a strategically chosen group of supporters. This enables the agency to pursue its objective of increasing its political clout.

Dynamics

In the United States, power is exercised in the Congress, and, particularly, in congressional committees and subcommittees. By aligning itself with selected constituencies, an agency may be able to affect policy outcomes directly in these committees and subcommittees. This is where an iron triangle may manifest itself.

The image above displays the concept.

 At one corner of the triangle are interest groups (constituencies) and non-state actors. These are the powerful interest groups that influence Congressional votes in their favor and can sufficiently influence the re-election of a member of Congress in return for support of their programs.
 At another corner sit members of Congress who also seek to align themselves with a constituency for political and electoral support. These congressional members support legislation that advances an interest group's agenda.
 Occupying the third corner of the triangle are bureaucrats, who often are pressured by the same powerful interest groups their agency is designated to regulate, and in some cases have close ties to the regulated industry.

The result is a three-way, stable alliance that sometimes is called a "sub-government" because of its durability, impregnability, and power to determine policy.

An iron triangle relationship can result in regulatory capture, the passing of very narrow, pork-barrel policies that benefit a small segment of the population. The interests of the agency's constituency (the interest groups) are met, while the needs of consumers (which may be the general public) are passed over.

That public administration may result in benefiting a small segment of the public in this way, may be viewed as problematic for the popular concept of democracy if the general welfare of all citizens is sacrificed for very specific interests. This is especially so if the passed legislation neglects or reverses the original purpose for which the agency was established. The Regulatory Capture Prevention Act of 2011 - Establishes the Office of Regulatory Integrity in the Office of Management and Budget (OMB), requires investigation when (1) agency action or inaction that fails to advance the mission of the agency or is otherwise inimical to the public interest; (2) regulation, licensing, adjudication, grants, or other agency action that favors a limited number of economic interests or is otherwise inimical to the public interest; (3) enforcement priorities that are not reasonably calculated to accomplish regulatory goals; and (4) a loss of confidence in the integrity of the regulatory process.

Some maintain to the contrary, that such arrangements are natural outgrowths of, and not discordant with, the democratic process, since they frequently involve a majority block of voters implementing their will—through their elected representatives in government.

On January 27, 2011, FBI Director Robert Mueller used "iron triangles" to refer to "organized criminals, corrupt government officials, and business leaders" which he said "pose a significant national security threat".

See also

Iron law of oligarchy
Issue Network
Policy
Polity
Policy analysis
Public choice theory
Regulatory capture
Revolving door (politics)
Military–industrial–congressional complex
Project management triangle also called Iron Triangle
Advocacy group
Administrative Procedure Act (United States)

References

Bibliography
 Gordon Adams. The Iron Triangle: The Politics of Defense Contracting, Council on Economic Priorities, New York, 1981.
 Graham T. Allison, Philip Zelikow; Essence of Decision: Explaining the Cuban Missile Crisis, Pearson Longman;  (2nd edition, 1999)
 Dan Briody. The Iron Triangle: Inside the Secret World of the Carlyle Group, Wiley, New York, Chichester, 2004,.
 Peter Gemma, Op/Ed: "Iron Triangle" Rules Washington, USA Today, December 1988, Retrieved May 23, 2016
 Hugh Heclo; Issue Networks and the Executive Establishment
 Jack H. Knott, Gary J. Miller; Reforming Bureaucracy; Prentice-Hall;  (1st edition, 1987)
 Francis E. Rourke; Bureaucracy, Politics, and Public Policy Harpercollins;  (3rd edition, 1984)
 Hedrick Smith; The Power Game: How Washington Really Works
 Ralph Pulitzer, Charles H. Grasty

Conflict of interest
Lobbying in the United States
Military–industrial complex
Political corruption in the United States
Political science theories

Iron triangle (US politics)


Antonio Sánchez Granados (Vinces, 7 de enero de 1895 - Guayaquil, 18 de febrero de 1971) fue un jurisconsulto, diputado, juez, catedrático ecuatoriano.

Vino al mundo en Vinces, provincia de Los Ríos, el 7 de enero de 1895. Padres: Francisco Sánchez Pérez y Julia Torres Díaz Granados Sánchez. Abuelos: Francisco Sánchez Avilés y Victoria Pérez, Dr. Antonio Torres Díaz Granados y Santamaría.

Sus estudios los realizó en los colegios Salesiano, San Luis Gonzaga, Mercantil, y Vicente Rocafuerte de Guayaquil, donde se graduó de bachiller con honores en febrero de 1916, pasando de inmediato a desempeñar una cátedra en ese plantel. En ese mismo año, ingresó a la Facultad de Jurisprudencia de la Universidad de Guayaquil, teniendo una destacada actuación como dirigente estudiantil, desempeñó cargos directivos en la Junta Patriótica, Club Universitario Asociación Escuela de Derecho, siendo el primer representante de los estudiantes de jurisprudencia ante los organismos directivos de la Universidad con la primera ley del cogobierno universitario.

Sánchez Granados ocupó muchos cargos importantes tales como: Profesor de la Facultad de Jurisprudencia en las cátedras de Código Civil primer y tercer libros, Derecho Admministrativo, Concejal del cantón Guayaquil en 1922, Diputado por la provincia del Guayas y Los Ríos; Síndico de la Municipalidad de Guayaquil por cinco ocasiones; Profesor, Vicerrector y Rector del Colegio Nacional Vicente Rocafuerte de Guayaquil; Fiscal, Subdecano y Decano por tres períodos consecutivos de la Facultad de Jurisprudencia de Guayaquil, lapso en el que creó y dejó dos hijas inmortales la Escuela de Diplomacia y Ciencias Internacionales y el Consultorio Jurídico de la Universidad de Guayaquil, entre otras obras.

Fue miembro de la Comisión de Legislación del H. Congreso Nacional, Vocal del Tribunal del Crimen, Conjuez de la Corte Superior de Justicia de Guayaquil, Juez Partidor; Asesor Jurídico del Consejo Provincial del Guayas. Miembro de la Comisión Redactora de la Constitución de 1946, así como de la Comisión Encargada de Organizar la Undécima Conferencia Interamericana que debía celebrarse en Quito. Ejerció el periodismo en diarios y revistas, como La Lucha, La Campana, El Tiempo, diario La Nación, segunda época, entre otros.

Falleció en Guayaquil a los 76 años. Sus restos reposan en el Cementerio General de dicha ciudad.

Homenajes
En homenaje a su memoria se ha designado la calle Antonio Sánchez Granados, ubicada en la ciudadela Urdesa central, parroquia urbana Tarqui; y la Escuela fiscal No. 360.

Referencias

Bibliografía

Vinceños
Alumnado de la Universidad de Guayaquil
Profesores de Ecuador
Asambleístas y diputados de Ecuador
Concejales Cantonales de Guayaquil

Antonio Sánchez Granados


Uden ord er en dokumentarfilm fra 2011 instrueret af Sun Hee Engelstoft.

Handling
Uden Ord er en film om et mysterium. Martine har mistet sin stemme, og hun har været stum i 11 måneder. Sammen med sin søster Erika prøver hun at finde ud af, hvorfor hendes stemme er forsvundet. Hun forsøger desperat på at få den tilbage. Hvis det lykkedes, vil stemmen da være forandret? Vil Martine?

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2011

Uden ord (film fra 2011)


General elections were held in Fiji between 19 March and 2 April 1977. As a result of a split in the ethnic Fijian vote, the ruling Alliance Party of Prime Minister Kamisese Mara suffered a narrow defeat. Although the Alliance Party received the most votes, it won only 24 seats, two fewer than the Indo-Fijian-dominated National Federation Party (NFP). One seat was won by the Fijian Nationalist Party, with the remaining seat going to an independent candidate, Osea Gavidi.

Although the NFP emerged as the largest party, Governor-General George Cakobau asked Mara to form a new government, claiming that he had the support of the majority of the House. The new government remained in office until early elections in September the same year.

Results
Around 25% of the Fijian vote went to the new Fijian Nationalist Party of Sakeasi Butadroka, an extremist organisation that ran on a "Fiji for the Fijians" platform and advocated the repatriation of Indo-Fijians to India.

Three ministers – Peniame Naqasima, Josua Toganivalu and Sakiasi Waqanivavalagi – lost their seats.

Aftermath
Following the elections Mara resigned as Prime Minister on 5 April and turned down offers from the NFP to participate in a coalition government. It was expected that the NFP would be unable to form a government without a majority, but independent MP Osea Gavidi announced that he would support the party, giving it a two-seat majority. However, Gavidi changed his mind the following day.

Four days after the election, Sidiq Koya arrived at Government House expecting to be offered the opportunity to form a government. However, he was told by Governor-General Cakobau that he had reappointed Mara. Cakobau then made a statement claiming that Mara had the support of the majority of MPs. Pacific Islands Monthly reported that following an NFP meeting to discuss the allocation of cabinet portfolios (in which Koya only narrowly won a vote to remain leader of the party), opponents of Koya had passed a message to the Governor-General stating that they would not support him as Prime Minister. Supporters of Koya subsequently blamed a faction led by NFP president Irene Jai Narayan for keeping the party out of office.

In June Mara moved a motion of confidence in his government. The NFP proposed an amendment that the Governor-General should ignore any request from Mara to dissolve parliament if the motion was defeated, and instead appoint Koya as Prime Minister. House Leader Jonati Mavoa claimed that the Governor-General had no legal right to ignore such a request. The NFP amendment passed after Butadroka voted in favour. However, Cakobau dissolved parliament at the end of June, with fresh elections later scheduled for September.

See also
List of members of the Parliament of Fiji (1977)

References

1977 03
General
Fiji
Fiji

March 1977 Fijian general election


බෙන්ජමින් "බිබී" නෙතනියාහු ( උපත 21 ඔක්තොම්බර් 1949) යනු, 2022 දෙසැම්බර් මස සිට ඊශ්‍රායෙලයෙහි අග්‍රාමාත්‍යවරයා තනතුර හොබවන සහ මෙම තනතුර පූර්වයෙහිදී 1996 වසරෙහි සිට 1999 වසර දක්වාත් යළිත් 2009 වසරෙහි සිට 2021 වසර දක්වාත් හෙබවූ ඊශ්‍රායෙල දේශපාලනඥයෙකි.   ඔහු  ලිකුඩ් පක්ෂයෙහි සභාපතිවරයා වෙයි. රටෙහි ඉතිහාසයෙහි ඉතා දිගු කලක්  අග්‍රාමාත්‍ය තනතුර හොබවා ඇති නෙතනියාහු මුළු අවුරුදු 15 කට වඩා එම තනතුරෙහි සේවය කර ඇත. ඊශ්‍රායෙලය විසින් නිදහස ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පසුව ඊශ්‍රායෙලයෙහි උපත ලබා ඇති පළමු අග්‍රාමාත්‍යවරයාද ඔහුම වෙයි..

 ඓහිකවාදී යුදෙව් දෙමව්පියන්ට දාව ටෙල් අවීව් හිදී උපන් නෙතනියාහු, ඇති දැඩි වූයේ ජෙරුසලෙමෙහි සහ විටෙක, එක්සත් ජනපදයෙහි ෆිලඩෙල්ෆියා, පෙන්සිල්වේනියා හිදීය. 1967 වසරෙහිදී ඔහු යළි ඊශ්‍රායෙලයට පැමිණියේ ඊශ්‍රායෙල ආරක්ෂක හමුදා වෙත එක් වීමටය. සෙයියාට් මට්කාල් විශේෂ බලකායෙහි කණ්ඩායම් නායකයෙක්වූ ඔහු මෙහෙයුම් කිහිපයකට සහභාගී වී කපිතාන් නිලය දක්වා උසස් වීම් ලැබුයේ ගෞරවාන්විතව සේවයෙන් මුදවීම ලැබීමට පෙරය.තාක්ෂණය පිළිබඳ මැසචූසට්ස් ආයතනය වෙතින් උපාධි ලැබීමෙන් පසුව, බොස්ටන් උපදේශක කණ්ඩායම සඳහා ආර්ථික උපදේශකයෙක් බවට නෙතනියාහු පත්විය. 1978 වසරෙහිදී ඔහු යළි ඊශ්‍රායෙලයට පැමිණි යොනතන් නෙතනියාහු ත්‍රස්ත-විරෝධී ආයතනය ඇරඹීය. 1984 සිට 1988 දක්වා, නෙතනියාහු  ඊශ්‍රායෙලය වෙනුවෙන් එක්සත් ජාතීන්ගේ ස්ථීර නියෝජිත විය.  නෙතනියාහු  ප්‍රමුඛත්වයට නැඟුනේ   1993 වසරෙහිදී ලිකුඩ් පක්ෂයෙහි සභාපති ලෙසින් තේරී පත්වී, එනයින්  විපක්ෂ නායක තනතුරට පත්වීමෙන් අනතුරුවය.  1996 මැතිවරණයෙහිදී, නෙතනියාහු විසින්  ෂිමොන් පෙරෙස් පරදවා, ජනප්‍රිය ඡන්න්දයෙන් සෘජුව තේරී පත්වූ පළමුවන ඊශ්‍රායෙල අග්‍රාමාත්‍යවරයා මෙන්ම එහි ලාබාලතමයාද බවට පත්විය. තනි වාරයක් සේවය කිරීමෙන් පසුව, නෙතන්යාහු සහ ලිකුඩ් 1999 මැතිවරනයේදී එහුඩ් බරක්ගේ වන් ඊශ්‍රායල් පක්ෂය විසින් දැඩි ලෙස පරාජයට පත් කරන ලදී; නෙතන්යාහු දේශපාලනයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම විශ්‍රාම ගැනීමට තීරණය කළ අතර පෞද්ගලික අංශයට ඇතුළු විය. වසර කිහිපයකට පසු, ලිකුඩ් සභාපති ලෙස ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ ඒරියල් ෂැරන් අගමැති වීමෙන් පසුව, නෙතන්යාහු නැවත දේශපාලනයට පැමිණීමට ඒත්තු ගැන්වූ අතර විදේශ කටයුතු අමාත්‍යවරයා සහ මුදල් අමාත්‍යවරයා ලෙස කටයුතු කළේය. මුදල් අමාත්‍යවරයා ලෙස නෙතන්යාහු ඊශ්‍රායල ආර්ථිකයේ ප්‍රධාන ප්‍රතිසංස්කරණ ආරම්භ කළ අතර ඒවා ඊශ්‍රායලයේ පසුකාලීන ආර්ථික ක්‍රියාකාරිත්වය සැලකිය යුතු ලෙස වැඩිදියුණු කළ බවට විචාරකයින් විසින් ගෞරවයට පාත්‍ර විය. නෙතන්යාහු පසුව ෂැරොන් සමඟ ගැටී, ගාසා තීරයෙන් ඉවත් කිරීමේ සැලැස්ම සම්බන්ධයෙන් ඇති වූ එකඟ නොවීම් මත ඉල්ලා අස්විය.

ආශ්‍රිත

බෙන්ජමින් නෙතනියාහු


Michael Scot (latină: Michael Scotus; n.1175 – d.1232) a fost un matematician și polihistor scoțian din Evul Mediu.

Prima parte a vieții și educația
Scot s-a născut undeva în regiunile de frontieră ale Scoției sau Angliei de nord. S-a susținut că el a studiat mai întâi la școala catedralei din Durham și apoi la Oxford și Paris, devotându-se filozofiei, matematicii și astrologiei. Apare că el studiase, de asemenea, teologia și a fost hirotonit preot, deoarece papa Honorius al III-lea i-a scris lui Stephen Langton pe 16 ianuarie 1223/4, îndemnându-l să confere un beneficiu englez lui Scot, și l-a nominalizat pe Scot ca arhiepiscop de Cashel în Irlanda. Scot a refuzat această numire, dar el pare să fi deținut beneficii în Italia. De la Paris, Scot s-a dus la Bologna, și apoi, după un sejur la Palermo, a plecat la Toledo. Acolo el a învățat limba arabă suficient de bine pentru a studia versiunile arabe ale scrierilor lui Aristotel și multe comentarii ale arabilor despre acestea, precum și lucrări originale ale lui Avicenna și Averroes.

Cariera
Scoțianul a fost un exemplu tipic de savant rătăcitor poliglot din Evul Mediu - un preot care știa latină, greacă, arabă și ebraică. Când el era de aproximativ 50 de ani, Frederick al II-lea l-a atras la curtea lui din Regatul Siciliei, și la îndemnul împăratului a supravegheat (împreună cu Hermannus Alemannus) o nouă traducere a lui Aristotel și a comentariilor arabe din arabă în latină. Există traduceri ale lui Scot însuși la Historia animalium, De anima și De coelo, împreună cu comentariile lui Averroes asupra lor.

Cea de-a doua versiune a faimoasei cărți a lui Fibonacci despre matematică, Liber Abaci, a fost dedicată lui Scot în 1227, și s-a sugerat că Scot a avut o contribuție la prezentarea de către Fibonacci a secvenței care îi poartă numele.

Note

Referințe

Bibliografie
 Ackermann, Silke (2009), Sternstunden sunt Kaiserhof: Michael Scotus und sein Buch von den Bildern Zeichen und des Himmels ISBN 978-3-631-59489-6.
 Lemn Maro, J. (1897), Viața și Legenda lui Michael Scot.
 en
 Thorndike, Lynn (1965), Michael Scot ISBN 1-4254-5505-0, ISBN 978-1-4254-5505-7.
 Masson, Georgina (1957), Frederick II de Hohenstaufen - o Viață. Londra, Secker & Warburg.

Legături externe

 Michael Scot

Nașteri în 1175
Decese în 1232
Absolvenți ai Universității Oxford
Matematicieni scoțieni
Absolvenți ai Universității din Paris
Traducători din arabă

Michael Scot


Humboldt County may refer to:

Places in the United States
 Humboldt County, California
 Humboldt County, Iowa
 Humboldt County, Nevada

Arts, entertainment, and media
 Humboldt County (film), a 2008 film about the marijuana cultivation culture in Humboldt County, California
 Humboldt County High, a 2001 album by American hip hop group Potluck

See also

 Humboldt (disambiguation)

Humboldt County


Tim Bendzko (n. 9 aprilie 1985, Berlinul de Est) este un cantautor  german. Popularitatea la nivel național a realizat-o cu piesa Nur noch kurz die Welt retten, câștigând concursul Bundesvision Song Contest.

Premii și nominalizări

 2011: Gewinner des Bundesvision Song Contest 2011
 2011: Audi Generation Award 2011 în categoria Musik
 2011: Bambi 2011 în categoria Newcomer
 2011: 1 Live Krone în categoria Beste Single
 2012: ECHO 2012 în categoria Newcomer National
 2012: Steiger Award în categoria Nachwuchs
 2012: MTV Europe Music Awards 2012 în categoria Bester deutscher Act
 2012: 1 Live Krone in der Kategorie Bester Künstler
 2014: Goldene Kamera in der Kategorie Beste Musik National
 2014: ECHO 2014 în categoria Rock/Pop national
 2014: World Music Award în categoria cel mai bun German Act

Discografie

Albume

Referințe

Legături externe

 Website von Tim Bendzko
 Profil bei Sony Music Entertainment

Cântăreți germani
Nașteri în 1985
Germani în viață
Nașteri pe 9 aprilie

Tim Bendzko


An Mesadenella peruviana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Mesadenella peruviana in nahilalakip ha genus nga Mesadenella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesadenella

Mesadenella peruviana


Geneviève Bujold (fransk udtale: [ʒən.vjɛːv by.ʒɔld]; eller [by.ʒo]) (født 1. juli 1942) er en canadisk teater- og filmskuespiller.

Datter af en fransk-canadisk buschauffør. Hun modtog sin uddannelse på en klosterskole og på Conservatoire d'Art dramatique de Montréal. Bujold gjorde scenedebut i den canadiske opsætning af Barberen i Sevilla og fik sit første filmrolle i 1964 i La fleur de l'âge, ou Les adolescentes. Under et besøg i Europa blev hun valgt af filminstruktør Alain Resnais for at spille overfor Yves Montand i Krigen er endt. Hun gjorde en karriere i Frankrig, før hun blev internationalt berømt i rollen som Anne Boleyn i Anne, dronning i tusind dage, som hun blev Oscar nomineret for.

Filmografi
 1964 – La fleur de l'âge, ou Les adolescentes
 1966 – Krigen er endt
 1969 – Anne, dronning i tusind dage
 1974 – Jordskælv
 1984 – Strømer på stregen
 1988 – Blodbrødre
 1999 – Eye of the Beholder
 2009 – The Trotsky

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Canada
Personer fra Montreal
Canadiere i 1900-tallet

Geneviève Bujold


Hint tapiri veya Malaya tapiri (Tapirus indicus), tapirgillerden bir tapir türüdür. Dört tapir türü içinde Asya'da yaşayan tek türdür. Adının aksine Hint tapiri Hindistan'da değil Güneydoğu Asya'da bulunur.

Fiziksel özellikler
Hint tapiri omuzlarından kalçalarına kadar beyaz renkli kıllarıyla oldukça kolay tanınır. Diğer tapirlerde olduğu gibi kulaklarındaki beyaz renkli kısmın dışında vücudunun geri kalan kısmı siyah renklidir. Farklı renkli kılları sayesinde kolaylıkla gizlenebilir. Uyumak için yattığında diğer hayvanlar onu büyük bir kaya parçası ile karıştırabilir.

Hint tapirlerinin uzunluğu 1,8 ile 2,4 m., boyu 90 ile 107 cm arasındadır ve ağırlıkları genel olarak 250 ile 320 kg arasında olsa da bazen 410 kg.'ya kadar çıktıkları görülmüştür. Dişiler erkeklerden biraz daha büyük olur. Diğer tapir türleri gibi kısa güdük kuyrukları ve uzun esnek hortumları bulunur. Ön ayaklarında dörder, arka ayaklarında ise üçer toynak bulunur. Hint tapirinin gözleri çok iyi görmese de işitme ve koklama duyuları oldukça çok gelişmiştir.

Yaşam döngüsü

Hint tapirinin hamilelik dönemi yaklaşık olarak 400 gün kadardır. Bu sürenin sonunda 6,8 kg. civarında tek bir yavru doğar. Hint tapiri doğum anında diğer tapir türlerinden daha büyüktür ve daha hızlı büyür.  Orman içindeki gölgeli ışıkta kolay saklanmalarına olanak verecek şekilde tüm tapir yavruları beyaz benekli ve çizgili olarak doğar. Doğumdan dört ile yedi ay sonra normal erişkin rengi kıllar çıkar. Altı ile sekiz aylık iken yavrular sütten kesilir ve Hint tapiri üç yaşında cinsel olgunluğa erişir. Çiftleşme genel olarak nisan, mayıs ve haziran aylarında olur ve dişiler her iki yılda bir yavrular. Hint tapirinin yaşam süresi 30 yıl civarındadır.

Davranış
Hint tapirleri yalnız yaşar. Birbirleri ile çakışan büyük alanları bitkilerin üzerine bıraktıkları idrar ile işaretler. Sıklıkla bu bölgede ormanaltındaki bitkileri ezerek oluşturdukları patikalarda dolaşırlar.

Otçul olan Hint tapiri 115'ten fazla bitki türünün yapraklarını ve taze sürgünlerini bulmak için ormanda yavaşça dolaşır ve ara sıra diğer tapirlerin bıraktığı kokuları koklamak için duraklar. Tehdit altında ya da korktuğunda tapir iri cüssesine rağmen oldukça hızlı koşabilir ve kendilerini keskin dişleri ve güçlü çenesiyle savunabilir. Hint tapirleri tiz ıslıklar ve ciklemelerle birbirleriyle iletişim kurar. Genellikle suyun yakınında yaşamayı tercih eder ve çok sık suda yüzer ve dinlenir, aynı zamanda dik eğimli tepeleri de çıkabilir. Asıl olarak geceleri etkin olsalar da tam olarak gece hayvanı değildirler. Güneş battıktan hemen sonra ya da doğmadan hemen önce beslenirler ve genellikle geceyarısı kısa bir uyku çekerler. Bu tarz davranış tapirleri alacakaranlık hayvanı olarak gösterir.

Doğal yaşam alanı ve korunma durumu
Hint tapiri bir zamanlar Güneydoğu Asya'nın tropikal yağmur ormanlarında; Kamboçya, Endonezya, Laos, Malezya, Myanmar (Burma), Tayland ve Vietnam boyunca yaygın olarak bulunuyordu. Ancak son yıllarda sayıları giderek azalmış ve tüm tapir türleri gibi soyları tükenme tehlikesi altındadır. Boyutlarının büyük olması nedeniyle tapirlerin doğal düşmanı azdır, hatta kaplanlar tarafından öldürüldükleri de çok nadir olarak görülmektedir. Hint tapirlerinin soyunun tükenmesinde başlıca tehdit insan varlığıdır; tarım alanı açmak için ormanların yokedilmesi, hidroelektrik santraller için nehirlere kurulan barajlar nedeniyle oluşan seller ve yasadışı avcılık tehdit oluşturan başlıca etkinliklerdir. Örneğin Tayland'da genç bir tapirin yakalanması ve satılması 5.500 ABD Doları değerinde olabilmektedir. Sumatra gibi nüfus çoğunluğunu müslümanların oluşturduğu bölgelerde, domuza benzemesi nedeniyle eti dinen uygun olarak görülmediğinden tapirler nadiren avlanmaktadır. Ancak bazı bölgelerde spor amaçlı olarak ya da başka hayvanlarla karıştırıldıklarında avlanmaktadırlar. Malezya, Endonezya ve Tayland'da konulan av yasağı, doğal yaşam alanı kaybı konusunda önlem alınamadığından tapirlerin sayılarını koruma ya da artırma yönünde yeterli olamamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 ARKive - Hint tapirinin resim ve filmleri (Tapirus indicus)
 Tapir Uzmanlık Grubu - Malayan Tapir

Tehlikedeki hayvanlar
Tapirgiller
Güneydoğu Asya memelileri
1819'da tanımlanan omurgalılar

Hint tapiri


Ahmed Farhan (en ), né le  à Bassorah, est un footballeur international irakien. Il joue au poste d'ailier gauche à Al-Shorta SC.

Biographie

En club

Il joue à Al Mina'a Bassora de 2017 jusqu'en 2020, avant de rejoindre le rival de la ville, le Naft Al Bassora SC.

En sélection
Il fait ses débuts avec l'Irak le 30 novembre 2021, lors de la Coupe arabe de la FIFA, contre Oman. Il joue également le deuxième match contre le Bahreïn, avant de rater le troisième match contre le Qatar à cause d'une blessure. Avec un bilan de deux nuls et une défaite, l'Irak est éliminée dès le premier tour de la compétition.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international irakien
Naissance en août 2000
Naissance à Bassorah

Ahmed Farhan


Arnette Lamar Hallman Scharfhausen, (Lisboa, Portugal, 6 de enero de 1988), es un baloncestista hispano-portugués. Con 1.98 de estatura juega en la posición de Ala-Pívot para el Union Grand Avignon-Sorgues de Francia.

De madre española y padre americano, nace en Lisboa donde comienza a jugar al baloncesto. Su padre también jugó profesionalmente al baloncesto, siendo parte de los Boilermakers de la Universidad de Perdue y también drafteado por los Boston Celtics en la segunda ronda con el número 46 en el año 1980. Ha jugado en el las categorías inferiores del Breogán y en la primera plantilla del equipo lucense.

Trayectoria
 SL Benfica. (UZO/Proliga, 2006-2008)
 Asina polas categorías inferiores Breogán Lugo (2007)
 Belenenses Hyundai Lusitor. (UZO, 2008-2009)
 Estudiantes (filial Breogán) (EBA, 2009)
 CB Breogán (LEB, 2009-2011)
 Académica de Coimbra (LPB, 2011-2013)
 Union Basket Chartres Métropole (NM1, 2013-2014)
 Union Grand Avignon-Sorgues (NM1, 2014-)
 FC Porto, Portugal, (LPB, 2015-2016)
 UD Oliveirense (LPB, 2016-2018)
 SL Benfica (LPB, 2018- )

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en FEB

Baloncestistas de Portugal
Baloncestistas del Club Baloncesto Breogán
Baloncestistas de la Liga LEB
Baloncestistas del Benfica Lisboa
Baloncestistas del Union Basket Chartres Métropole
Baloncestistas del Sorgues Avignon Le Pontet Vaucluse
Deportistas de Lisboa
Baloncestistas del Oliveirense
Baloncestistas del Oporto

Arnette Hallman (baloncestista de 1988)


Creaționismul se poate referi la unul dintre următoarele articole:
 Creaționism: un ansamblu de credințe (de crezuri) inspirat din doctrinele religioase, conform căruia Pământul și fiecare ființă vie care exista în actualitate ar proveni dintr-un act de creație săvârșit de una sau de mai multe ființe divine, al căror creator act a fost dus la capăt în acord cu o aspirație (dorință, proiect) divină.
În teologie, creaționismul este doctrina potrivit căreia întregul univers este fruct al unui act supranatural făcut de Dumnezeu, și nu o emanație. De asemenea, este înțeleasă ca doctrină care susține că sufletul omenesc individual este creat de Dumnezeu, și nu pre-existând si nici generat de actul natural însuși, care dă naștere conceptului "corp", în opoziție cu traducianismul).

 Creaționism biblic, curent al creaționismului care consideră ca bază referința biblică la Creație, numită și Geneza
 Creaționism (biologie), teorie științifică depășită, majoritatea biologilor abandonând creaționismul după apariția teoriei evoluției
 Creaționism evoluționist, curent al creaționismului care consideră că, după ce Dumnezeu a creat lumea, ea a fost spusă unor legi evoluționiste, care au determinat o schimbare a speciilor dintr-una într-alta, până la formele actuale
 Creaționism ortodox, este creaționismul providențial bazat în același timp pe referatele biblice și concepția Sfinților Părinți asupra creării (facerii) lumii.

Creaționism (poezie) este o mișcare literară din prima treime a secolului al XX-lea, remarcabil mai presus de toate în poezie, cu reprezentanți ai săi precum Vicente Huidobro și Gerardo Diego.

Legături externe

Creaționism (dezambiguizare)


Beth, eigentlich Elisabeth Rodergas Cols (* 23. Dezember 1981 in Súria) ist eine spanische Popsängerin und Schauspielerin.

Sie nahm an der zweiten Staffel (2002/2003) der Castingshow Operación Triunfo teil und erreichte dort den dritten Platz. Bei einer Sonderauswahl wurde zwischen den ersten drei Plätzen der Teilnehmer für Spanien beim Eurovision Song Contest 2003 ausgewählt, den sie für sich verbuchen konnte. Beim Wettbewerb in Riga erreichte sie mit ihrem Popsong Dime dann den achten Platz.

Neben ihren Musikauftritten wurde sie ab 2006 auch als Theater-Schauspielerin aktiv.

Diskografie

Studioalben

Weitere Alben
 2003: Otra realidad
 2004: Palau De La Música Catalana
 2006: My Own Way Home

Singles

Weblinks
Spanien: Beth bei eurovision.de

Einzelnachweise

Musiker (Spanien)
Popsänger
Filmschauspieler
Teilnehmer an Operación Triunfo
Interpret eines spanischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Pseudonym
Spanier
Geboren 1981
Frau

Beth (spanische Sängerin)


Richard Paul Astley (fæddur 6. febrúar 1966) er enskur söngvari og lagahöfundur. Hann er best þekktur fyrir lögin sín "Never Gonna Give You Up", "Together Forever" og "Whenever You Need Somebody".

Heimildir

Enskir tónlistarmenn

Rick Astley


Muna Hawwa () é uma blogueira e jornalista palestina de Safed. Ela trabalhou como apresentadora no AJ+ Arabic e escreveu no blog do "Mudawwanat Al Jazeera" (em árabe).

Biografia
Muna Hawwa é de Safed. Ela cresceu e estudou no Sudão, desde o ensino fundamental até o mestrado. Ela escreve em blogs sobre história - especialmente a história de al-Andalus - bem como sobre arquitetura e viagens.

Por volta de 2012, ela era a coordenadora de mídia do al-Multaqa al-Ma'rafi ash-Shababi (), uma organização fundada por estudantes para estudantes intelectualmente curiosos em universidades jordanianas.

Carreira
No serviço de notícias online AJ+ da Al Jazeera, em árabe, ela apresentou um programa financiado pelos Estados Unidos - o Alhurra, que se caracteriza por mostrar "a história do ponto de vista do Islã político".

Em fevereiro de 2019, ela entrou em uma disputa com Dhahi Khalfan Tamim no Twitter sobre sua caracterização da conquista muçulmana da Hispânia como uma "ocupação".

Suspensão da AJ+
Na sexta-feira, 17 de maio de 2019, dia em que o parlamento alemão decidiu designar a campanha de Boicote, Desinvestimento e Sanções (BDS) como antissemita, um serviço de notícias on-line voltado para jovens da Al Jazeera Media Network, publicou um vídeo, de sete minutos apresentado por Muna Hawwa, intitulado al-Holokost (   ) sobre o Holocausto e o estabelecimento do Estado de Israel. Foi condenada como anti-semita pelo Ministério de Relações Exteriores de Israel e pelo Congresso Judaico Mundial. Em um tweet, o porta-voz do Ministério de Relações Exteriores de Israel, Emmanuel Nahshon, condenou o vídeo como "o pior tipo de mal pernicioso", acusando Al Jazeera de fazer lavagem cerebral na juventude árabe e descrevendo a rede como "descendentes ideológicos de Der Stürmer". Cerca de uma hora depois, a conta árabe oficial do Ministério das Relações Exteriores de Israel no Twitter compartilhou o vídeo, com o texto "Mentiras da  Al Jazeera (Al Jazeera Plus) sobre o Holocausto..."  ), seguido por uma série de tweets.

A Al Jazeera retirou o vídeo em 24 horas, depois de ter atingido mais de 1,1 milhões de visualizações, e afirmou no Twitter: "A Al Jazeera Media Network excluiu um vídeo produzido pela AJ+ Arabic porque ele violou os padrões editoriais da Rede." O vídeo foi preservado em duas partes pelo Middle East Media Research Institute (MEMRI), uma organização fundada por Yigal Carmon e descrita pelos críticos como um grupo de defesa pró-Israel.

Muna Hawwa e seu colega Amer al-Sayed Omar foram submetidos a medidas administrativas disciplinares da Al Jazeera Media Network. Além disso, a Al Jazeera anunciou um programa interno de treinamento e conscientização de sensibilidade, e o diretor administrativo da AJ+, Dima Khatib, admitiu que o vídeo foi produzido sem a supervisão editorial apropriada.

Em 22 de maio de 2019, Muna Hawwa respondeu publicamente em árabe e inglês às medidas disciplinares que a Al Jazeera Media Network tomou contra ela, com um tweet e uma postagem no Facebook: Esclarecimento: Com relação ao debate sobre meu texto sobre o Holocausto, sinto-me compelida a esclarecer os seguintes pontos, não comentarei nenhuma discussão posterior após este esclarecimento. Claro, há detalhes igualmente importantes que podem ser revelados no devido tempo: meu texto não negou o Holocausto, nem o justificou, nem questionou se é um crime contra a humanidade que merece toda condenação. É, sem dúvida, um dos crimes mais horríveis da história. No entanto, o que foi dito no vídeo sobre o abuso sionista da dor e do sofrimento das vítimas do Holocausto é uma reivindicação que já foi feita por muitos estudiosos, historiadores e jornalistas contra esse movimento colonial racista...

Referências

Pessoas vivas
Jornalistas da Palestina

Muna Hawwa


El síndrome acrocalloso (también conocido como ACLS) es un raro síndrome autosómico recesivo que se caracteriza por agenesia del cuerpo calloso, polidactilia, múltiples rasgos dismórficos, retraso motor y mental así como otros síntomas. El síndrome fue descrito por primera vez por Albert Schinzel en 1979.

Se asocia con una mutación en GLI3, una proteína dedo de zinc.

Referencias

Enlaces externos
 Síndrome acrocalloso en rarediseases.info.nih.gov (en inglés)

Malformaciones congénitas
Enfermedades raras
Síndromes
Enfermedades hereditarias
Trastornos autosómicos recesivos

Síndrome acrocalloso


قصة الحي الشعبي هو فيلم مصري عرض في 2006 بطولة نيكول سابا، طلعت زكريا، سعد الصغير، محمد شرف، انتصار وإخراج: أشرف فايق.

اسم الفيلم مستوحىً من اسم قصة الحي الغربي التي أنتج عنها أكثر من فيلم.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم حول فرقة شعبية للرقص والغناء، تحاول صاحبتها البحث عن ابنتها التي فقدتها منذ سنوات طويلة، ولكنها تتوفى قبل تحقيق أمنيتها، ولكن ينجح أعضاء الفريق في إيجاد هذه الفتاة في مدينة شرم الشيخ، حيث تعمل كمغنية غربية، تتفاجأ الفتاة بأن أهلها التي عاشت تبحث عنهم هم أيضا يبحثون عنها، وبعد أن تعود للفرقة لاستكمال مسيرة والدتها مع فرقتها الشعبية، تتغير الأحداث .

الممثلون
 الحسنى
 طلعت زكريا
 سعد الصغير
 محمد شرف
 انتصار
 سامح حسين
 غسان مطر
 إسماعيل فرغلي
 أمينة
 رضا حامد
 ثريا إبراهيم
 سهير الباروني
 أحمد سامي عبد الله

روابط خارجية

مراجع

أفلام انتصار
أفلام نيكول سابا
أفلام مصرية إنتاج 2006

قصة الحي الشعبي (فيلم)


Prvenstvo Općinskog nogometnog saveza (ONS) Dubrovnik  (također i kao Općinska nogometna liga Dubrovnik) je predstavljala ligu petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1984./85.
Liga se sastojala od dvije skupine - Konavle (10 klubova, prvak Enkel iz Popovića) i Pelješac (6 klubova, prvak Iskra iz Janjine).

Skupina Konavle

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Skupina Pelješac

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna liga – Južna skupina 1984./85.

Izvori

 Sportske novosti, 24. svibnja 1985. (skupine Konavle i Pelješac - posljednje kolo i ljestvice)
 Sportske novosti, 6. lipnja 1985. (skupina Pelješac - osvrt na sezonu)

1984-85 Dubrovnik
1984-85
Dubrovnik

Prvenstvo ONS Dubrovnik 1984./85.


Kabakulak İbrahim Paşa I. Mahmud saltanatında, 22 Ocak 1731 - 10 Eylül 1731 tarihleri arasında yedi ay on dokuz gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamı. Kabakulak İbrahim Paşa Patrona Halil ve ekibini tasfiye eden paşa olarak tarihinde yerini almıştır.

Hayatı
Aslen Isparta (Hamit kazası) ili Barla nahiyesindendir. İstanbul'a genç yaşında gelmiştir. Bir iki kapı değiştirdikten sonra Köprülü Fazıl Mustafa Paşa yanında enderun çuhadarı olmuştur. Paşanın 19 Ağustos 1691'de Salankamen Muharebesi'nde şehit olması üzerine diğer devlet ricali hizmetinde çalışmıştır. Defterdar Damat Mehmet Paşa'nın ricası ile Sadrâzam Çorlulu Ali Paşa tarafından baş mukataacılık görevine tâyin olunmuştur. Bu paşanın sadaret döneminde ona 1716'da Bosna beylerbeyliği görevi verilmiş ise de ama kendi arzusuyla bu görevden istifa ederek yerine Bosna valisi olan Köprülü Numan Paşa'ya kethüda olmuştur. Onun ölümünden sonra ise Köprülüzâde Abdullah Paşa'ya kethüdalık etmiştir. Bundan sonra Mısır valisi yapılan Nişancı Mehmet Paşa'nın ricası üzerine kethüdalıkla onun yanına verilmiştir. Mısır'da isyan edip Mısır valilerini görevden atan kölemen Çerkes Mehmed Bey ile diğer yandaşlarının isyanını bastırmada önemli rol oynamıştır. Nişancı Mehmet Paşa'ya Cidde valiliği verilip onun Mekke'de ölmesinden sonra İbrahim Ağa İstanbul'a dönmüştür.

Patrona Halil İsyanı ile 30 Eylül 1730'da tahta geçirilmiş olan Sultan I. Mahmut, devlet işlerine devamlı olarak müdahale eden Patrona Halil ve ayaklanmacı avanesini ortadan kaldırmak için planlar yapmaktaydı. Mısır'daki ayaklanma bastırma tecrübesinden dolayısıyla bu hareketi de bastırabileceği bazı dostları tarafından Darüssaade ağası Beşir Ağa'ya ve onun vasıtasıyla padişaha arzedildi. Patrona Halil ve ekibini tasfiye etmek üzere İstanbul'da sarayda Kapıcılar Kethüdalığına getirildi. Kaptan-ı Derya Canım Hoca Mehmet Paşa tarafından hazırlanan bir planı uygulama görevi Kabakulak İbrahim Ağa'ya verildi. Patrona Halil ve ekibinin 25 Kasım 1730'da bir divan toplantısında katlini sağladı.

Bu başarısından dolayı 22 Ocak 1731'de Sadrazamlık görevine getirildi. Kabakulak İbrahim Paşa sadrazamlığa geçtikten hemen sonra 27 Mart 1731'de yeni bir kapıkulu ayaklanması ortaya çıktı. Etmeydanında cebeciler ve yeniçeriler kazan kaldırdılar ve Ağakapısı'nı basmak suretiyle faaliyete geçtiler. Ama harekete geçemeden yolları kesildi. Daha önceki ayaklanmalarda büyük zararlara uğrayan çarşı esnafı ve halk bu ayaklanmaya karşı olarak ayaklamacıları tepelemek isteyerek saray kapısı önüne yığıldı. Sultan I. Mahmut bunların başlarına geçerek Etmaydanı'na gitmek istemekte idi; ama vezirler onu bundan caydırdılar. Sancağ-ı Şerif açılarak bunun altında başta Sadarazam Kabakulak İbrahim Paşa, Kaptan-ı Derya ve Şeyhülislam olarak büyük halk topluluğu Etmeydanı'na yürüdü. Sokak çarpışmaları olmakla beraber ayaklanmacılar dağılmak zorunda kaldılar. Bu ayaklanmadan sonra şehirde işsiz aylak olarak bulunan yüzlerce Arnavut, Boşnak ve Kürt yakalanıp şehirden sürgüne gönderildi.

Yine onun sadareti sırasında ve evvelki isyandan beş ay sonra Ağustos 1731'de Bayezid Camii taraflarında Lazlarla Arnavutların "Bu gece hurucumuz var!" diyerek karakullukçu, terzi ve debbağ esnafı ve işsizlerin katılımıyla başlatılan ayaklanma girişimini de hemen bastırdı.

İbrahim Paşa, kendilerine gücendiği ve husumet ettiği kişilerdan sadareti sırasında intikam almaya başladı. Örneğin, Defterdar Damat Mehmet Paşa'nın oğlu sıkkıevvel defterdarı İzzet Ali Bey'i azil ve sürgün ettirdi. Ama bu aleyhindekilerin birleşmelerine neden oldu. Darüssaade ağası Beşir Ağa sarayda nüfuz kazanıp Sultan I. Mahmud'u etkisi altına almıştı. Sadrazam onun kendi icraatına karışmasından şikayetçi idi ve onu da uzaklaştırmak istedi. Bunun için pâdişahtan yetki fermanı aldı ve Ağayı sürgüne göndermek için Sarayburnu'nda bir çektiri bile hazırlattı. Sadrazam bunu gizli olarak kayın babası ve kethüdası Mehmet Ağa'ya söyledi. Ama Mehmet Ağa bu mahrem haberi derhal Beşir Ağa'ya ihbar etti. Beşir Ağa Valide Sultan'a yalvararak onun desteğini istedi. Valide Sultan da oğlu I. Mahmud'a rica ederek Beşir Ağa'yı sürgünden kurtarttı. O gün 10 Eylül 1731'de Sultan I. Mahmud Kabakulak İbrahim Paşa'yı sadrazamlıktan azletti.

Kabakulak İbrahim Paşa'nın malları müsadere edildi. Kendisine sürgün olarak Eğriboz muhafızlığı verildi. Hatta Beşir Ağa'yı sürgüne göndermek için hazırlattığı çekdiriye de kendisi bindirilip hemen İstanbul'dan ayrılması sağlandı. Yerine Rumeli Beylerbeyi olan Topal Osman Paşa'ya sadrazamlık görevi verildi. O İstanbul'a yetişinceye kadar da Sadaret Kaymakamı olarak kadar yeniçeri ağası Şahin Mehmet Paşa tâyin edildi.

Kabakulak İbrahim Paşa bir müddet Eğriboz muhafızlığı yaptıktan sonra Nisan 1732'de Bosna valiliği görevi verildi. Ama burada yaptığı icraat hakkında halk şikâyete başladı ve bu şikayet İstanbul'a gönderildi. Bunun üzerine Temmuz 1732'de vezirlik rütbesi geri alınıp Girit'te Resmo kasabasında ikamete sürgüne gönderildi. Kabakulak İbrahim Paşa burada sürgünde 10 yıl kadar kaldı. Fakat günümüzde nedeni bilinmeyen bir bahane ile ve olasılıkla aleyhtarlarının faaliyetleri ile 1743 yılı başlarında idam edildi. Naaşı Resmo'ya gömüldü; başı İstanbul'a gönderilerek Koca Mustafa Paşa mezarlığına defnedildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Toklutepe, Şükrü (2008) "Ispartalı sadrazam Kabakülak İbrahim Paşa", Isparta Dergisi, Yıl. 9 Sayı:50 İSVAK Yayınları Nisan 2008 say.20
 Meydan Larousse Cilt 13 No.518, Say.651
 Sakaoğlu, Necdet (1999), Bu Mülkün Sultanları, İstanbul:Oğlak ISBN 975-329-2996 say.331
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5, .
 Danişmend, İsmail Hami, (2011), İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi 6 Cilt, İstanbul:Doğu Kütüphanesi, ISBN 9789944397681
 Özcan, Abdülkadir "İbrahim Paşa (Kabakulak)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.635 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.1 s.28

Osmanlı sadrazamları
1743 yılında ölenler
18. yüzyılda Osmanlılar
İdam edilmiş Osmanlılar
Isparta doğumlular
Doğum tarihi bilinmeyenler
Başı kesilerek idam edilmiş kişiler
Osmanlı Bosna valileri
İstanbul'da defnedilenler

Kabakulak İbrahim Paşa


نساء صغيرات (باليابانية: 愛の若草物語) مسلسل رسوم متحركة أو أنمي أنتجته شركة نيبون أنيميشن في اليابان عام 1987 استنادا إلى رواية نساء صغيرات للمؤلفة الأمريكية لويزا ماي ألكوت .

إنتاج نيبون أنيميشن لم يكن مسلسل الأنمي الأول لهذه الرواية حيث سبق وأن قامت شركة تويي أنيميشن  بإنتاج مسلسل رسوم متحركة لنفس الرواية عام 1981.

القصة
نساء صغيرات عبارة عن حياة أربع فتيات بأعمار مختلفة من عائلة مارش (March) يعشن مع والدتهن في الولايات المتحدة، أما والدهن فيغيب عنهن لفترة طويلة بسبب التحاقه بالعمل العسكري للقتال في الحرب الأهلية الأمريكية. في أحد معارك الحرب يتهدم بيت الأسرة فيقررون الانتقال للإقامة في منزل عمتهم.

الشخصيات
 السيدة مارش: والدة الفتيات. امرأة طيبة ذات قلب كبير وطيب، كرست وقتها للعناية بالجنود، تطهو لهم الطعام الساخن
 مارغريت «ميغ»: البنت الكبرى، التي تبلغ السادسة عشر وهي ذات شخصية رقيقة وحكيمة وجميلة...
 جوزيفين «جو»: تبلغ الخامسة عشر وهي طيبة القلب لكنها شقية وسلوكها أقرب للصبيان...
 إليزابيث «بيث»: تبلغ الثالثة عشر وهي تحب تربية القطط وموهوبة في العزف على البيانو...
 إيمي: البنت الصغرى، تبلغ الثانية عشر، وتهوى الرسم.. تميزت بين أخواتها بشعرها الذهبي
 دانا: خادمة عند عائلة مارش وهي ليست بخادمة عادية.
 أنطوني: صحفي مغامر وصديق مقرب لجو كان يعمل في الصحيفة التي قدمت فيها جو روايتها الأولى والتي لم تعجب أنطوني ولكنها أعجبت صاحب الجريدة.
 لوري: فتى طويل في السادسة عشرة من عمره. اسمه الحقيقي هو (ثيودور). عقد صداقة قوية مع الفتيات الأربعة. ومع مرور الزمن بدأ قلبه يميل إلى جو
 جيمس لورانس: جد لوري وهو ثري جداً ذو شخصية حادة ولكنها طيّب القلب .
جون بروك: أستاذ لوري يتزوج ميغ ويقف موقف مشرف مع عائلة مارش.
جوزفين مارش: هي العمة المشهورة في المسلسل وهي غنية وصارمة ولكنها تميل لجو كثيراً وأرادت أن تتخذها إبنةً لها.
 ملكيان: القطة الصغيرة.

انظر أيضا
 نساء صغيرات (رواية)

مراجع

وصلات خارجية

أعمال مبنية على نساء صغيرات
أنمي ومانغا تاريخية
أنمي ومانغا رومانسية
برامج تلفزيونية تقع أحداثها في ماساتشوستس
سلسلة مسرح تحف العالم
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في بنسيلفانيا
عروض تلفزيونية مبنية على كتب
مسلسلات أطفال تلفزيونية في عقد 1980
مسلسلات أطفال مسيحية
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 1987
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 1987
مسلسلات تلفزيونية تقع أحداثها في عقد 1860
مسلسلات تلفزيونية يابانية انتهت في 1987
مسلسلات رسوم متحركة مسيحية
مسلسلات مركز سابان للترفيه

نساء صغيرات (أنمي)


Posidonia australis, vrsta porosta (posidonije), morskih jednosupnica koje obitavaju u vodama oko južne obale Australije. Ova vrsta čini na dubinama od jednog pa do 15 metara velike livade za koje se smatra da su od velike važnosti za očuvanje okoliša.

Rizomi su ukopani u pjeskovito dno, a listovi su trakastog oblika, široki 11 do 20 mm., svjetlozelene boje, koji kasnije dobiju smeđu boju.

Znak prisutnosti ove vrste su vlaknaste kugle koje more izbaci na obalu, po čemu je ova vrsta vernakularno postala poznata kao fibreball weed.

Vanjske poveznice
Useful Tropical Plants (sa slikama)
Otkrivena najveća biljka na svijetu

Izvori

Porost

Posidonia australis


Before humans went into space in the 1960s, several other animals were launched into space, including numerous other primates, so that scientists could investigate the biological effects of spaceflight. The United States launched flights containing primate passengers primarily between 1948 and 1961 with one flight in 1969 and one in 1985. France launched two monkey-carrying flights in 1967. The Soviet Union and Russia launched monkeys between 1983 and 1996. Most primates were anesthetized before lift-off.

Overall, thirty-two non-human primates flew in the space program; none flew more than once. Numerous backup primates also went through the programs but never flew. Monkeys and non-human apes from several species were used, including rhesus macaque, crab-eating macaque, squirrel monkeys, pig-tailed macaques, and chimpanzees.

United States

The first primate launched into high subspace, although not a space flight, was Albert I, a rhesus macaque, who on June 18, 1948, rode a rocket flight to over  in Earth's atmosphere on a V-2 rocket. Albert I died of suffocation during the flight and may actually have died in the cramped space capsule before launch.

On June 14, 1949, Albert II survived a sub-orbital V-2 flight into space (but died on impact after a parachute failure) to become the first monkey, first primate, and first mammal in space. His flight reached  – past the Kármán line of 100 km which designates the beginning of space.

On September 16, 1949, Albert III died below the Kármán line, at 35,000 feet (10.7 km), in an explosion of his V2. On December 8, Albert IV, the second mammal in space, flew on the last monkey V-2 flight and died on impact after another parachute failure after reaching 130.6 km. Alberts, I, II, and IV were rhesus macaques while Albert III was a crab-eating macaque.

Monkeys later flew on Aerobee rockets. On April 18, 1951, a monkey, possibly called Albert V, died due to parachute failure. Yorick, also called Albert VI, along with 11 mouse crewmates, reached 236,000 ft (72 km, 44.7 mi) and survived the landing, on September 20, 1951, the first monkey to do so (the dogs Dezik and Tsygan had survived a trip to space in July of that year), although he died two hours later. Two of the mice also died after recovery; all of the deaths were thought to be related to stress from overheating in the sealed capsule in the New Mexico sun while awaiting the recovery team. Albert VI's flight surpassed the 50-mile boundary the U.S. used for spaceflight but was below the international definition of space. Patricia and Mike, two cynomolgus monkeys, flew on May 21, 1952, and survived, but their flight was only to 26 kilometers.

On December 13, 1958, Gordo, also called Old Reliable, a squirrel monkey, survived being launched aboard Jupiter AM-13 by the US Army.  After flying for over 1,500 miles and reaching a height of 310 miles (500 km) before returning to Earth, Gordo landed in the South Atlantic and was killed due to mechanical failure of the parachute recovery system in the rocket nose cone.

On May 28, 1959, aboard the JUPITER AM-18, Able, a rhesus macaque, and Miss Baker, a squirrel monkey from Peru, flew a successful mission. Able was born at the Ralph Mitchell Zoo in Independence, Kansas. They traveled in excess of 16,000 km/h, and withstood 38 g (373 m/s2). Able died June 1, 1959, while undergoing surgery to remove an infected medical electrode, from a reaction to the anesthesia. Baker became the first monkey to survive the stresses of spaceflight and the related medical procedures. Baker died November 29, 1984, at the age of 27 and is buried on the grounds of the United States Space & Rocket Center in Huntsville, Alabama. Able was preserved, and is now on display at the Smithsonian Institution's National Air and Space Museum. Their names were taken from the 1943–1955 US military phonetic alphabet.

On December 4, 1959, from Wallops Island, Virginia, Sam, a rhesus macaque, flew on the Little Joe 2 in the Mercury program to 53 miles high. On January 21, 1960, Miss Sam, also a rhesus macaque, followed, on Little Joe 1B although her flight was only to  in a test of emergency procedures.

Chimpanzees Ham and Enos also flew in the Mercury program, with Ham becoming the first great ape or Hominidae in space. The names "Sam" and "Ham" were acronyms. Sam was named in homage to the School of Aerospace Medicine at Brooks Air Force Base in San Antonio, Texas, and the name "Ham" was taken from Holloman Aerospace Medicine at Holloman Air Force Base, New Mexico. Ham and Enos were among 60 chimpanzees brought to New Mexico by the U.S. Air Force for space flight tests. Six were selected to be trained at Cape Canaveral by Tony Gentry et al.

Goliath, a squirrel monkey, died in the explosion of his Atlas rocket on November 10, 1961. A rhesus macaque called Scatback flew a sub-orbital flight on December 20, 1961, but was lost at sea after landing.

Bonny, a pig-tailed macaque, flew on Biosatellite 3, a mission which lasted from June 29 to July 8, 1969. This was the first multi-day monkey flight but came after longer human spaceflights were common. He died within a day of landing.

Spacelab 3 on the Space Shuttle flight STS-51-B featured two squirrel monkeys named No. 3165 and No. 384-80. The flight was from April 29 to May 6, 1985.

France
France launched a pig-tailed macaque named Martine on a Vesta rocket on March 7, 1967, and another named Pierrette on March 13. These suborbital flights reached  and , respectively. Martine became the first monkey to survive more than a couple of hours after flying above the international definition of the edge of space (Ham and Enos, launched earlier by the United States, were chimpanzees).

Soviet Union and Russia
The Soviet /Russian space program used only rhesus macaques in its Bion satellite program in 1980s and 1990s. The names of the monkeys began with sequential letters of the Russian alphabet (А, Б, В, Г, Д, Е, Ё, Ж, З...). The animals all survived their missions but for a single fatality in post-flight surgery, after which the program was canceled.

The first monkeys launched by Soviet space program, Abrek and Bion, flew on Bion 6. They remained aloft from December 14, 1983 – December 20, 1983.
Next came Bion 7 with monkeys Verny and Gordy from July 10, 1985 – July 17, 1985.
Then Dryoma and Yerosha on Bion 8 from September 29, 1987 – October 12, 1987. After returning from space Dryoma was presented to Cuban leader Fidel Castro.
Bion 9 with monkeys Zhakonya and Zabiyaka followed from September 15, 1989, to September 28, 1989. The two took the space endurance record for monkeys at 13 days, 17 hours in space.
Monkeys Ivasha and Krosh flew on Bion 10 from December 29, 1992, to January 7, 1993. Krosh produced offspring, after rehabilitation upon returning to Earth.
Lapik and Multik were the last monkeys in space until Iran launched one of its own in 2013. The pair flew aboard Bion 11 from December 24, 1996, to January 7, 1997. Upon return, Multik died while under anesthesia for US biopsy sampling on January 8. Lapik nearly died while undergoing the identical procedure. No follow-up research has been conducted to determine whether these two incidents, together with the 1959 loss of the US monkey Able in post-flight surgery, contraindicate the administration of anesthesia during or shortly after spaceflights. Further US support of the Bion program was canceled.

Argentina
On December 23, 1969, as part of the 'Operación Navidad' (Operation Christmas), Argentina launched Juan (a tufted capuchin, native to Argentina's Misiones Province) using a two-stage Rigel 04 rocket. It ascended perhaps up to 82 kilometers and then was recovered successfully. Other sources give 30, 60 or 72 kilometers. All of these are below the international definition of space (100 km). Later, on February 1, 1970, the experience was repeated with a female monkey of the same species using an X-1 Panther rocket. Although it reached a higher altitude than its predecessor, it was lost after the capsule's parachute failed.

China
The PRC spacecraft Shenzhou 2 launched on January 9, 2001. It is rumored that inside the reentry module (precise information is lacking due to the secrecy surrounding China's space program) a monkey, dog, and rabbit rode aloft in a test of the spacecraft's life support systems. The SZ2 reentry module landed in Inner Mongolia on January 16. No images of the recovered capsule appeared in the press, leading to the widespread inference that the flight ended in failure. According to press reports citing an unnamed source, a parachute connection malfunction caused a hard landing.

Iran
On January 28, 2013, AFP and Sky News reported that Iran had sent a monkey in a "Pishgam" rocket to a height of  and retrieved "shipment". Iranian media gave no details on the timing or location of the launch, while details that were reported raised questions about the claim. Pre-flight and post-flight photos clearly showed different monkeys. The confusion was due to the publishing of an archive photo from 2011 by the Iranian Student News Agency (ISNA). According to Jonathan McDowell, a Harvard astronomer, "They just mixed that footage with the footage of the 2013 successful launch."

On December 14, 2013, AFP and BBC reported that Iran again sent a monkey to space and safely returned it. Rhesus macaque Aftab (2013.01.28) and Fargam (2013.12.14) were each launched separately into space and safely returned. Researchers continue to study the effects of the space trip on their offspring.

See also

 Laika
 Soviet space dogs
 Ham (chimpanzee)
 Human spaceflight
 Animals in space
 Space exploration
 List of individual apes
 List of individual monkeys
 Alice King Chatham (sculptor who designed oxygen masks and safety gear for animals in the U.S. space program)
 Captain Simian & the Space Monkeys (1996 television series)
 Space Chimps (2008 film)
 One Small Step: The Story of the Space Chimps (2008 documentary)

References

Further reading
Animals in Space: From Research Rockets to the Space Shuttle, Chris Dubbs and Colin Burgess, Springer-Praxis Books, 2007

External links
ape-o-naut
NPR article on the 50th anniversary of Able and Baker's flight
A humorous look at monkey astronaut names
Monkey astronauts
One Small Step: The Story of the Space Chimps Official Documentary Site
Argentina and the Conquest of Space (Spanish)

Animals in space
Monkeys
Collection of the Smithsonian Institution
Space

Monkeys and apes in space


La mesorregión del Sudeste Piauiense es una de las cuatro mesorregiones del estado brasileño del Piauí. Es formada por la unión de 66 municipios agrupados en tres microrregiones. Los cinco municipios más poblados son Picos, Oeiras, São João do Piauí, Paulistana y Jaicós.

Microrregiones
 Alto Medio Canindé
 Picos
 Pio IX

Mesorregiones de Piauí

Mesorregión del Sudeste Piauiense


O Museu de História do Pantanal (Muhpan) é um museu situado no Porto Geral da cidade fronteiriça de Corumbá, Mato Grosso do Sul, no Brasil. Criado pelo professor Carlos Etchevarne, com projeto expográfico do arquiteto Nivaldo Vitorino, montado e mantido pela Fundação Barbosa Rodrigues.

O museu é destinado ao registro da ocupação humana na região pantaneira e ainda sua diversidade cultural e artística, e também ecológica.

Fica localizado no bairro do Porto Geral, à rua Manoel Cavassa, 275.

Histórico
Em funcionamento desde o ano de 2008, o Museu foi criado após o reconhecimento pela UNESCO do Pantanal como reserva da biosfera no ano 2000; em 2002 a Fundação Barbosa Rodrigues assumiu o projeto, iniciando em 2004 as ações para sua concretização.

Em 2017 sofreu uma reforma que contou com recursos da Caixa Econômica Federal, dentro da primeira iniciativa de investimento do banco no setor.

Historia do Pantanal
História de Mato Grosso do Sul
Centros culturais de Corumbá

Museu de História do Pantanal


An Aloe umfoloziensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gilbert Westacott Reynolds. An Aloe umfoloziensis in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

sv:Såpaloe

Aloe umfoloziensis


Tablica

Izvori

 Mato Šulek: Športski nogometni klub Mladost 1966-2006., Kutina, 2006.,

2002-03 kutina-novska
sisačko-moslavačka-2-kutina-novska

2. ŽNL Sisačko-moslavačka NS Kutina-Novska 2002./03.


فرانسوا بيكيه (بالفرنسية:François Piqué) هو رجل دين ودبلوماسي فرنسي، ولد في ليون في 12 أبريل 162 ، وتوفّي في همدان إيران في 26 أغسطس 1685.

حياته
ولد فرانسوا في ليون في 12 نيسان سنة 1626، وتوفّي في حمدان (بلاد فارس) في 26 آب سنة 1685. كان والده صاحب مصرف، وكانت التجارة بالتالي قدَرَه، فسافر في فرنسا وإلى إيطاليا وإنكلترا. واستطاع أن يقيم علاقات جيّدة مع الكثير من الشخصيّات، الأمر الذي أوصله سنة 1652 إلى أن يسمّى قنصلاً على حلب. ورغم صغر سنّه (26 سنة) استطاع أن يملئ مركزه ويحصل على شهرة واسعة، فاختارته جمهوريّة هولندا قنصلاً لها في حلب أيضًا. أظهر فرنسوا غيرة رسوليّة وهو في بلاد الرسالة، فأُلبس الثوب الرهبانيّ على يد مطران السريان أندراوس سنة 1660. وكان له هذا الثوب سبب ترقية في المستقبل. ثمّ ما لبث أن اعتزل القنصليّة بعد سنتين ذاهبًا إلى روما ليعطي للبابا ألكسندروس الثامن تقريرًا عن وضع الديانة في سوريّة.

عدوته الى فرنسا

بعد عودته إلى فرنسا، نال الرسامة المقدّسة… ورُشّح سنة 1675 ليكون أسقفًا على فخريًّا في مكدونية.

سفره الى حلب

سافر إلى حلب سنة 1679 صحبة فارس أرفيو القنصل الجديد لحلب، واجتهد بتقوية الإيمان الكاثوليكيّ.

فرانسوا سفيرا لفرنسا

وفي أيار سنة 1681 انطلق كسفير مارًّا بفرنسا وروما وبلاد فارس، ليثبّت في هذه الأرجاء الديانة الكاثوليكيّة. وصل إلى مدينة أصفهان في 12 تمّوز سنة 1682… واستقبله الشّاه، فألقى خطابًا باللغة الإيطاليّة، ووعده الشّاه بحماية الكاثوليك في بلاده.

وفاته

في سنة 1683 استقبله أسقف بابل عدّة مرّات لدى مروره بمدينة حمدان، حيث كان قد توقّف مرارًا بسبب سوء صحّته، على كلّ حال مات فيها، بعد أن كتب إلى مجمع انتشار الإيمان يطلب مساعدًا. دُفن فرنسوا في كنيسة الأرمن في همدان.

مراجع

الدين في حلب
تاريخ العراق
دبلوماسيون فرنسيون
سفراء فرنسا لدى إيران
كنيسة الأرمن الكاثوليك
مواليد 1626
مواليد في ليون
وفيات 1685
وفيات في همدان (إيران)

فرانسوا بيكيه (أسقف)


Die ACBS-Snookerasienmeisterschaft der Herren ist ein Snookerturnier, das seit 1984 in dieser Billardvariante einen Asienmeister ermitteln soll. Austragender Verband ist die Asian Confederation of Billiard Sports (ACBS).

Geschichte
Ab den 1980ern wurde der Snookersport in Asien immer bekannter und beliebter. Unter anderem dieser Umstand führte 1984 zur Gründung der Asian Billiards & Snooker Federation, die heute als Asian Confederation of Billiard Sports bekannt ist. Diese Organisation vereinte diverse asiatische Nationalverbände unter einem Dachverband. Recht schnell beschloss man, ein gemeinsames Snookerturnier auszutragen, um den besten Snookerspieler Asiens zu ermitteln. Deshalb fand bereits im Gründungsjahr in Thailand eine erste Asienmeisterschaft statt. Daraus entwickelte sich ein Turnier, das seitdem jährlich in unterschiedlichen Ländern ausgerichtet wurde. Lediglich 2003 durch die SARS-Pandemie und 2020 durch die COVID-19-Pandemie pausierte man mit der Austragung. Während der ersten Ausgaben erhielt der Turniersieger die in Kandy gefertigte M. J. M. Lafir Memorial Trophy, in Erinnerung an den 1981 verstorbenen Billardspieler Mohammed Lafir. Die Trophäe wurde später abgeschafft. Mindestens ab der Ausgabe 2005 bekam der Sieger der Asienmeisterschaft eine Startberechtigung für die professionelle Snooker Main Tour. Seit der Saison 2018/19 ist dies nicht mehr der Fall. Ausschlaggebend war die Beendigung der Kooperation zwischen der World Professional Billiards & Snooker Association und der International Billiards & Snooker Federation nach einem Gerangel um Zuständigkeiten und der Gründung der World Snooker Federation. Asiatischen Spielern standen danach andere Qualifikationsmöglichkeiten offen.

Zu den wichtigsten Nationen für das Turnier gehören Thailand, Indien und die Volksrepublik China, deren Spieler das Turnier regelmäßig gewinnen. Sechs Spieler konnten das Turnier zwei Mal gewinnen, der Thailänder James Wattana und der Iraner Amir Sarkhosh drei Mal. Bei der Ausgabe 2008 spielte der damals für Pakistan angetretene Saleh Mohammadi das erste und einzige Maximum Break der Turniergeschichte. Neben dem Hauptturnier gibt es mittlerweile auch verschiedene andere Asienmeisterschaften. Die ACBS-English-Billiards-Asienmeisterschaft und die U21-Asienmeisterschaft sind dabei die Turniere mit der längsten Tradition. Ferner gibt es eine Frauen-Asienmeisterschaft, eine Asienmeisterschaft im Six-Red-Snooker und eine Team-Asienmeisterschaft.

Sieger

Anmerkungen

Weblinks
 Übersicht über alle Ausgaben bei CueTracker (englisch)

Einzelnachweise

Erstveranstaltung 1984

ACBS-Snookerasienmeisterschaft


Den 10. udgave af Ronde van Drenthe blev afholdt den 12. marts 2016. Det var andet løb i UCI Women's World Tour 2016.

Hold

Resultater

Eksterne henvisninger

2016
Cykelløb i 2016

Ronde van Drenthe for kvinder 2016


St. Rumbold's Cathedral (, ) is the Roman Catholic metropolitan archiepiscopal cathedral in Mechelen, Belgium, dedicated to Saint Rumbold, Christian missionary and martyr who founded an abbey nearby.<ref
 name=DE-HRum></ref> His remains are rumoured to be buried inside the cathedral. State-of-the-art examination of the relics honoured as Saint Rumbold's and kept in a shrine in the retro-choir, showed a life span of about 40 years and a death date between 580 and 655, while tradition had claimed 775 AD.

In 1999, the tower of the cathedral was inscribed on the UNESCO World Heritage List as part of the Belfries of Belgium and France site, in recognition of its architecture and its importance in civic duties such as a watchtower.

History

Construction

Construction of the church itself started shortly after 1200, and it was consecrated in 1312, when part had become usable. From 1324 onwards the flying buttresses and revised choir structure acquired Brabantine Gothic characteristics, distinct from French Gothic. After the city fire of 1342, the Master Mason Jean d'Oisy managed repairs and continued this second phase, which by the time of his death in 1375 formed the prototype for that High Gothic style. His successors finished the vaults of the nave by 1437, and those of the choir by 1451.<ref
 name=SRAbbeyToCathedral-source /><ref
 name=stvt></ref>

During the final phase of 1452–1520, the tower was erected, financed by pilgrims and later by its proprietor, the city. Designed to reach 600 Mechlinian feet or about 167 metres, higher than any church tower would ever attain (Ulm Minster has measured 161 metres since the 19th century), the very heavy St. Rumbold's tower was built on what had once been wetlands, though with foundations only three metres deep its site appears to have been well-chosen. After a few years, in 1454, its chief architect Andries I Keldermans constructed the Saint Livinus' Monster Tower (or St.-Lievensmonstertoren as it is called in Dutch) in Zierikzee (in the present-day Netherlands), where leaning or sagging of the tower (now 62 metres but designed for ca. 130) could wreck the church. This concern led to fully separate edifices, a solution also applied in Mechelen. At both places, in the early 16th century the upper part of the tower was abandoned, not for technical but for financial reasons. St-Rumbold's should have been topped by a 77-metre spire but only seven metres of this were built, hence the unusual shape. A deliberately weak connection closed the gap between tower and church upon finishing the construction.<ref
 name=Monster1></ref>

Later history
The church has functioned as a cathedral since 1559. In the 18th century, each capital's surrounding ornament of sculpted cabbage leaves, that had been an inspiration for numerous Brabantine Gothic churches, was replaced with a double ring of crops. In 2005, after engineers had figured out the support capacity of ground and tower, there was talk of completing the entire spire from the original drawings. In 2010, prior to the construction of an underground car park at Saint Rumbold's north side, 4,165 skeletons were unearthed during archeological excavations of the cemetery.

Tower

The flat-topped silhouette of the cathedral's tower is easily recognizable and dominates the surroundings. For centuries it held the city documents, served as a watchtower, and could sound the fire alarm.
Despite its characteristic incompleteness, this World Heritage monument<ref
 name=IL_WH>UNESCO World Heritage, see its list of sites in Europe; rather misleadingly categorized with other kinds of bell-towers under Belfries of Belgium and France [ref. whc.unesco.org: ID 943 016 St. Rumbolds Tower</ref>
is 97.28 metres high and its 514 steps are mounted by thousands of tourists every year, following the footsteps of Louis XV, Napoleon, King Albert I, and King Baudouin with queen Fabiola in 1981.

Many of the region's cities have a nickname for their populace. The Mechlinians are said to have had ancestors running up their great Tower and passing on buckets of water to extinguish a blazing fire behind the perpendicular windows, where it turned out to be mere moonlight through sprightly clouds, hence are called Maneblussers ('Moon Extinguishers').<ref
 group="Note" name="Fire-1687>The full moon of 27 January 1687 caused all the stir about the presumed tower fire, reported as a 'happy-ending tragedy'. According to an 1808 sale's list  (in outdated Dutch)</ref>

Bells
The tower contains 49 bells and only the largest bells swing, which are still in working order. The weights of the bells range from 16 kg to the most notable bell; the bourdon Salvator, which strikes the hours and weighs 8 tons. Up to 1923, the cathedral had 18 bell ringers prior to electricity taking over.  Thirty-nine steps above this instrument, there is a second complete carillon on which concerts are played during the summer months.

Interior

The main entrance, underneath the tower, leads into the nave of the cathedral (approximately 118 metres long).

Apart from small heraldic shields, dating from the Thirty Knights of the Golden Fleece chapter meetings presided in the church by young Philip the Handsome while his Burgundian inheritance was still under guardianship of his father, few original movables survive. Forty preciously decorated Gothic altars and all other furniture disappeared during the religious troubles of 1566–1585. Though the cathedral was spared in the 1566 Iconoclasm, Mechelen was sacked in the 1572 three-days Spanish Fury by slaughtering troops under command of Alva's son Fadrique, and suffered the English Fury of pillaging by rampant mercenaries in the service of the States General in 1580.

The interior features a Baroque high altar and choir by Lucas Faydherbe (with twenty-five paintings illustrating the life of Saint Rumbold), as well as paintings by Anthony van Dyck, sculptures by Lucas Faydherbe and Michiel Vervoort, and stained-glass windows,
including one depicting – though with a white face – the Black Madonna painting in the church.<ref
 group="Note" name=BMad>The texts above and below the Madonna in the stained glass indicate portraying the Black Madonna painting in the cathedral; details of painting and its frame decoration however, are dissimilar.</ref>

Organs

The cathedral has two organs. The main organ on the reverse side of the west facade was built in 1957 by organ builder Stevens. On the reverse of the side facade is a smaller organ, installed there in 1919 by the same organ builder Stevens. This instrument has 30 stops on two manual keyboards and pedalboard.

Events at the cathedral
St. Rumbold's was the venue for the 2008 wedding of Count Rodolphe de Limburg Stirum to Archduchess Marie-Christine of Austria, daughter of Princess Marie-Astrid of Luxembourg.

Papal visit
In 1985, on his 65th birthday, Pope John Paul II celebrated a Mass at St. Rumbold's. Jo Haazen, then the city's carillon player, heard him state: "Your tower is not complete."<ref
 name=SRK-PM></ref><ref
 group="Note" name=PJPII_1>The papal visit of Mechelen in 1985 included also the Church of Our Lady of Hanswijk, which John Paul II granted the title of basilica in 1987.</ref>

See also
 List of carillons in Belgium
 List of tallest structures built before the 20th century
 Flor Peeters, cathedral organist 1923 to 1986
 Jean Richafort, choir master 1507 to 1509

Notes

References

External links

 Mechelen Cathedral site
 (Chapters with topic pages related to St. Rumbold, the cathedral, and the Tower)

Bell towers in Belgium
Carillons
Churches in Mechelen
Flemish art
Gothic architecture in Belgium
Roman Catholic cathedrals in Belgium

St. Rumbold's Cathedral


Chalandri (, Ancient Greek: Φλύα, Phlya) is a town and a suburb in the northern part of the Athens agglomeration, Greece. It is a municipality of the Attica region.

Geography

Chalandri is a suburb in Northern Athens, around  from the centre; its location corresponds with one of the 10 ancient demes (boroughs) of Athens, known as Phlya (). The municipality has an area of 10.805 km2. Chalandri was a small village until the rapid expansion of Athens during the 1960s and 1970s. Its built-up area is now continuous with those of the neighbouring suburbs Filothei, Marousi, Vrilissia, Agia Paraskevi, Cholargos, Neo Psychiko and Psychiko. Nevertheless, it has still a high ratio of open green areas per citizen in the Athens agglomeration. Several embassies are based in Chalandri. It is one of the largest suburbs in terms of population, with more than 70,000 residents. It holds an independent municipality status since 1944. Chalandri is served by the Chalandri, Agia Paraskevi, Doukissis Plakentias as well as Nomismatokopio and Cholargos metro station (the latter two being shared with Papagou-Cholargos).

According to the Köppen Climate Classification system, Chalandri has a warm-summer Mediterranean climate, abbreviated "Csa" on climate maps.

Neighborhoods
Agia Varvara
Ano Chalandri
Doukissis Plakentias (Neo Chalandri)
Kato Chalandri
Patima
Metamorfosi
Polydroso
Rizarios
Toufa (or Fragoklisia)
Sidera
Synoikismos
Center Chalandri

Historical population

The village was historically Arvanitika speaking, with 3,000 Arvanites inhabiting it, however due to its proximity to Athens, it has undergone a language shift. After the 1922 Asia Minor Catastrophe and the 1923 Greco-Turkish population exchange, some Greek refugees settled in the town.

Culture

Education
American Community Schools is located in Chalandri.

Health care

Municipal Infirmary of Chalandri

Sports
Sport clubs of Chalandri with presence in Greek national divisions are AE Chalandriou (Athlitiki Enosi Chalandriou), GS Chalandriou (Gymnastikos Syllogos Chalandriou) and Nireas Chalandriou. The municipality of Chalandri has also created an extensive channel of sports installations such as tennis courts, football pitches, volleyball and basketball indoor and outdoor courts and also an indoor and outdoor olympic-size swimming pool in order to enhance the athletic spirit of the inhabitants.

Also, due to the geographical convenience of the area of Chalandri there is an extensive bike route, covering the neighbourhoods from Doukissis Plakentias metro station, to Vrilissia and Gearakas area, reaching until Chalandri downtown city centre, providing safe transportations for families and individuals improving the life level of the area.

See also
List of municipalities of Attica

References

External links

Official website

Municipalities of Attica
Populated places in North Athens (regional unit)
Arvanite settlements

Chalandri


Lenka Udovički (Beograd, 11. veljače 1967.), kazališna redateljica i umjetnica koja je u dosadašnjoj karijeri ostvarila suradnju s nizom renomiranih svjetskih umjetnika i kulturnih institucija.

Obrazovanje
Diplomirala je režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu i započela svoju karijeru u kazalištima u Beogradu i drugdje u bivšoj Jugoslaviji (Ženska u šarenim suknjama M. Bjelića, Molitva za malko sreće S. Anđelić i L. Udovički, Kamerna muzika Arthura Kopita, Smrtonosna motoristika A. Popovića, Opera za dva dinara B. Nušića u vlastitoj adaptaciji, Majka Hrabrost B. Brechta u adaptaciji Borislava Vujčića, Antigona Dušana Jovanovića).

Projekti u svijetu i Hrvatskoj
Godine 1994. pridružuje se Vanessi Redgrave, Corinu Redgraveu, Kiki Markham i Ekkehartu Schallu kao suosnivačica i jedna od umjetničkih voditeljica Moving Theatre Company.
Za Moving Theatre režirala je Vodopad V. Stevanovića i Palikuće Maxa Frischa s Frances de la Tour (Riverside Studio), Menottijevog Konzula (Leighton House), Nužne mete Eve Ensler (s Glenn Close u glavnoj ulozi).
Režirala je History's Rhyme za English National Opera Studio u londonskom Limelight klubu i Oluju Williama Shakespearea u Shakespeareovom kazalištu Globe s Vanessom Redgrave, te praizvedbu opere A Better Place Martina Buttlera, u engleskoj nacionalnoj operi. Za Opera Circus režirala je praizvedbu sevdah opere Differences in Demolition Nigela Osebornea te Shoreline (u koprodukciji sa Scottish Balletom i Hebrides Ensembleom).

Za festival UCLA Live godine 2009. režirala je Medeju s Annette Bening u naslovnoj ulozi.

Radila je kao vanjski predavač na California Institute of the Arts i UCLA u Los Angelesu. 2011., uz dramaturšku suradnju Nataše Govedić, režirala je performans Neraskidive niti – Radnice u kulturi za radnice u tekstilnoj industriji kojim je podržala bivše radnice Kamenskog, koje su i same sudjelovale u performansu.

Godine 2013. režirala je multimedijalni projekt "Henry V" Williama Waltona sa Zagrebačkom filharmonijom i dirigentom Sir Neville Marriner u koncertnoj dvorani Vatroslav Lisinski u Zagrebu.

Suradnja s Kazalištom Ulysses
Za Kazalište Ulysses režirala je niz predstava u proteklih 15 godina, a od 2012. godine umjetnička je direktorica Kazališta Ulysses. Od brijunskih projekata ističu se kazališne uspješnice Kralj Lear, Medeja, Marat/Sade, Core Sample, Hamlet, Pijana noć 1918., Romeo i Julija '68., Oluja, Cabaret Brecht – Zadrživi uspon Artura Uija, Pokojnik, Shakespeare u Kremlju i Antigona – 2000 godina kasnije.

Nastavna djelatnost
Od 2012. je docentica glume na Studiju glume i medija pri Sveučilištu u Rijeci.

Izvori

Životopisi, Rijeka

Lenka Udovički


Biserica reformată din Păltiniș, comuna Lupeni, județul Harghita, datează din anul 1795. Biserica se află pe lista monumentelor istorice sub codul LMI: .

Localitatea
Păltiniș () este un sat în comuna Lupeni din județul Harghita, Transilvania, România.

Biserica
Biserica a fost construită în anul 1795, aceeași datare corespunzând și clopotniței de lemn. În interior se remarcă, pe lângă amvon și Masa Domnului, stranele și parapetul corului, pictate în anul 1840.

Vezi și
 Păltiniș, Harghita

Legături externe
Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument
Fișă de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Păltiniș
Monumente istorice din județul Harghita
Biserici din județul Harghita
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica reformată din Păltiniș


Európa Könyvkiadó este o editură din Ungaria cu o tradiție îndelungată în publicarea literaturii în limba maghiară.

Istoric
Editura a fost fondată în anul 1946 sub numele de Új Magyar Könyvkiadó (Noua Editură Maghiară). Activitatea ei a fost limitată în 1948 la răspândirea, în principal, a literaturii sovietice. În 1955 editurile maghiare au fost reorganizate, iar domeniul de activitate al Új Magyar Könyvkiadó a fost extins, urmând să publice literatură din întreaga lume. Numele editurii a fost schimbat în 1957 în cel de Európa Könyvkiadó.

Editura a început să publice mai multe serii de literatură de ficțiune precum seriile Diákkönyvtár (Biblioteca studentului), Világirodalom klasszikusai (Clasicii literaturii universale) și Népek meséi (Poveștile popoarelor). În 1958 a început să publice cele mai recente opere literare ale literaturii universale în seria Modern Könyvtár (Biblioteca modernă) și operele literare reprezentative ale statelor moderne în seria Dekameron. În 1966 a lansat seria Európa Zsebkönyvek (Cartea de buzunar).

Európa Könyvkiadó a fost privatizată în totalitate în 1993, funcționând de atunci ca o societate cu răspundere limitată. Ea publică în fiecare an aproximativ 180-200 de cărți noi în circa 1 milion de exemplare; aceste cărți sunt traduse din 15-20 de limbi străine.

Conducătorii editurii

Directori generali
 Ferenc Rákos (1951–1956)
 Lívia Bíró (1957)
 Jenő Simó (1958–1964)
 János Domokos (1965–1987)
 Levente Osztovits (1988–2006)
 Imre Barna (2006–2013)
 Miklós M. Nagy (2013–)

Directori literari
János Domokos (1956–1964), László Wessely (1969–1978), László Antal, Zsigmond Gerencsér, Gizella Magyarósi.

Redactori și redactori șefi
Lázár Endre Bajomi, Sára Karig, Miklós Györffy, István Bart, László Gy. Horváth, András Barkóczi, Miklós M. Nagy, Ágnes Katona, Zsuzsa N. Kiss, Olimpia Szabó.

Serii de cărți publicate
 100 könyv
 Európa Diákkönyvtár
 Fekete Könyvek
 Lyra Mundi
 Modern Könyvtár
 Millenniumi Könyvtár
 Napjaink Költészete

Premii obținute
 Az év kiadója második díj (2010)
 Az év kiadója első díj (2009)
 Az év kiadója első díj (2007)
 Az év kiadója harmadik díj (2006)
 Az év kiadója harmadik díj (2005)
 Az év kiadója harmadik díj (2004)
 Az év kiadója negyedik díj (2003)
 Az év kiadója első díj (2001)

Traduceri din limba română
Európa Könyvkiadó a publicat traducerile în limba maghiară ale unor opere literare importante din limba română precum Adela de Garabet Ibrăileanu, Drame (1990) de Eugen Ionescu, Chira Chiralina (1957) și Ciulinii Bărăganului (1961) de Panait Istrati, Donna Alba (1987) de Gib Mihăescu, Patul lui Procust (1976) de Camil Petrescu, Oraș patriarhal (1962) de Cezar Petrescu, Vânătoarea regală (1988) de Dumitru Radu Popescu, Setea (1960) de Titus Popovici, Marele singuratic (1975) de Marin Preda, Răscoala (1977) de Liviu Rebreanu, Sfârșit de veac în București (1988) de Ion Marin Sadoveanu, Locul unde nu s-a întâmplat nimic (1962), Nada Florilor (1963), Ochi de urs (1963), Baltagul (1963), Venea o moară pe Siret (1972), Frații Jderi (1978) și Divanul persian (1984) de Mihail Sadoveanu, Niște țărani (1983) de Dinu Săraru, Accidentul (1965) de Mihail Sebastian, Mara (1981) și Moara cu noroc (1988) de Ioan Slavici, Pădurea nebună (1968) și Șatra (1972) de Zaharia Stancu, La Medeleni (1966-1970) de Ionel Teodoreanu, Versuri (1978) de Nichita Stănescu, Izgonirea din rai (1961) de Ieronim Șerbu, Pasărea și umbra (1981) și Femeie, iată fiul tău (1986) de Sorin Titel, Galeria cu viță sălbatică (1980) și Însoțitorul (1984) de Constantin Țoiu, Vladia (1987) de Eugen Uricaru.

Note

Legături externe

Edituri din Ungaria

Európa Könyvkiadó


Den Blå Krans er et sundheds- og allergimærke, der har til formål, at gøre det lettere at vælge sundheds- og allergivenlige produkter. Den Blå Krans-mærket drives af Astma-Allergi Danmark, der driver det med fokus på personlig sundhed. Dette er i modsætning til miljømærker som Svanemærket og Blomsten, hvor det primære fokus er på miljøvenlighed. Den Blå Krans benyttes primært til produkter, hvor der er risiko for allergisymptomer, kontakteksem og hudirritation. I praksis er det primært deodorant, creme, sæbe, balsam og kosmetik.

Selve logoet i Den Blå Krans består af syv mørkeblå polygoner, der er sammensat til en krans. Nedenunder logoet står sommetider teksten Astma-Allergi Danmark.

Produktgodkendelse
For at et produkt kan godkendes til at benytte Den Blå Krans-mærket, så kræver det en godkendelse af Astma-Allergi Danmark. Godkendelsesproceduren foregår på den måde, at producenten skal indsende en fuldstændig varedeklaration til Astma-Allergi Danmark og betale et engangsbeløb. Der er ikke faste kriterier for om et produkt kan godkendes, men godkendelsen er i stedet baseret på en helhedsvurdering af produktet. Når et produkt opnår godkendelse, så skal producenten betale en del af produktets omsætning til Astma-Allergi Danmark.

Referencer
Astma-Allergi Danmark: Den Blå Krans
Den Blå Krans: Krav til produkter

Sundhed
Allergi
Forbrugersymboler

Den Blå Krans


නූතන සෛල වාදය

නූතන සෛල වාදයේ පොදුවේ පිළිගත් කොටස්

	සෛලය ජීවීන්ගේ මූලික ව්‍යුහමය හා කෘතීයමය ඒකකය වේ.

	සියලූම සෛල ඇතිවන්නේ ඊට පෙර පැවති සෛල වලිනි.

	සෛල තුල ශක්ති ගලනය (පරිවෘත්තිය හා ජෛව රසායනය) සිදුවේ.

	සෛල විභාජනයේදී සෛලයෙන් සෛලයට හුවමාරු වූ ප්‍රවේණික ද්‍රව්‍යය සෛල තුල අන්තර්ගත වේ.

	සෑම සෛලයක්ම රසායනික සංයුතියෙන් මූලිකව එක හා සමාන වේ.

	සියළු ජීවීන් තැනී ඇත්තේ සෛල වලිනි.

	ඇතැම් ජීවීන් ඒක සෛලික වන අතර තනි සෛලයකින් තැනී ඇත.

	අනෙකුත් ජීවීන් බහු සෛලික වන අතර සෛල අසීමිත සංඛ්‍යාවකින් සමන්විත විය හැක.

	ජීවියාගේ සමස්ත ක්‍රියාකාරිත්වය ස්වාධීන සෛල වල පොදු ක්‍රියාකාරිත්වය  මත තීරණය වේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Cell_theory#Modern_cell_theory

නූතන සෛල වාදය


Power Paladin er íslensk kraftmálmssveit sem stofnuð var árið 2017. Textar sveitarinnar eru með fantasíuívafi og m.a. með vísanir í Spider-Man. Árið 2021 gerði sveitin samning við plötuútgáfuna Atomic Fire Records.

Meðlimir
Atli Guðlaugsson - Söngur
Kristleifur Þorsteinsson - Bassi
Ingi Þórisson - Gítar
Bjarni Þór Jóhannsson - Gítar
Einar Karl Júlíusson -Trommur
Bjarni Egill Ögmundsson - Hljómborð

Breiðskífur
With The Magic Of Windfyre Steel (2022)

Smáskífur
Kraven the Hunter (2021)
Righteous Fury (2021)

Tenglar
Fréttablaðið - Hægeldað hetjurokk
Grapevine - Your Friendly Neighbourhood Power Paladin: Iceland's Power Metal Band Is Here To Have Fun

Tilvísanir

Íslenskar þungarokkshljómsveitir

Power Paladin


Festival dalmatinskih klapa Omiš 1976. bila je glazbena manifestacija klapskog pjevanja u Omišu u Hrvatskoj. Festival se održao 17., 18. i 24. srpnja 1976. godine.

Poredak nakon večeri:

Nagrade

Uspješnice poslije festivala

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

1976

Festival dalmatinskih klapa – Omiš 1976.


Rock à la maison des pauvres est un épisode de la série télévisée d'animation Les Simpson. Il s'agit du vingt-deuxième et dernier épisode de la trente-troisième saison et du  de la série.

Synopsis
Bart fait une présentation gênante de son père à l'église, Marge encourage Homer à ramener son fils à la centrale avec lui pour lui montrer qu'il est un bon employé. Il rencontre alors un concierge magique sans nom qui explique que le salaire de classe moyenne d'Homer ne permet plus de subvenir aux besoins de la famille de manière réaliste.

Réception
Lors de sa première diffusion, l'épisode a attiré .

Notes et références

Épisode des Simpson, saison 33

Rock à la maison des pauvres


Transience or transient may refer to:

Music
 Transient (album), a 2004 album by Gaelle
 Transience (Steven Wilson album), 2015
 Transience (Wreckless Eric album)

Science and engineering
 Transient state, when a process variable or variables have been changed and the system has not yet reached a steady state.
 Transient modelling, a way of looking at a process with the primary criterion of time, observing the pattern of changes in the subject being studied over time.
 Transient response, the response of a system to a change from an equilibrium or a steady state.
 Transient (acoustics), a high-amplitude, short-duration sound at the beginning of a waveform
 Transient (astronomy), an astronomical object or phenomenon of short duration
 Transient (civil engineering), any pressure wave that is short lived
 Transient (computer programming), a property of any element in the system that is temporary
 Transient (oscillation), a short-lived burst of energy caused by a sudden change of state
 Transient climate simulation, a mode of running a global climate model (GCM) so that the climate of the model represents a realistic mode of possible change in the real world.

Other
 "Transience" (short story), by Arthur C. Clarke
 TRANSIENT, a US secret program to intercept Soviet satellite transmissions
 Transients, a term for some homeless people
 "Transients", title short story in the 1993 collection Transients and Other Disquieting Stories by Darrell Schweitzer

See also
 Impermanence, an essential doctrine of Buddhism
 Mono no aware, a feeling of transience in Japanese culture
 Temporality, the linear progression of past, present, and future

Transience


El Referéndum constitucional de Paraguay de 2011 fue un referéndum realizado en Paraguay el 9 de octubre de 2011 para aprobar o rechazar una enmienda constitucional que permita que los paraguayos residentes en el exterior puedan votar en las elecciones. El 78.41% de los votantes estuvo a favor del Sí, a pesar de que sólo participó el 12.5% de la ciudadanía inscripta en el padrón electoral. Tras ser aprobado por el Congreso, permite que más de medio millón de paraguayos en el extranjero puedan votar, muchos de los cuales viven en Argentina, España, Estados Unidos o en Brasil.

Referencias

2011
Elecciones en América en 2011
Paraguay en 2011
Referéndums constitucionales


عائلة أبو رويشد, مسلسل كوميدي سعودي عرض في الأول من رمضان 1419 الموافق 19 ديسمبر 1998.
ويلعب بطولته الفنان خالد سامي، وقد ظهرت شخصية «أبو رويشد» أول مره في إحدى حلقات مسلسل الحاسة السادسة

القصة

تدورأحداث المسلسل حول عائلة سعودية محورها الاب (أبو رويشد) والذي يحاول إصلاح المشاكل التي تحل على عائلته بطابع كوميدي بسيط.

فريق العمل

المخرج
 عامر الحمود

تأليف
 ليلى الهلالي

الممثلون
 خالد سامي
 إبراهيم الصلال
 لطيفة المجرن
 يوسف الجراح
 محمد العيسى
 فايز المالكي
 فضيلة المبشر
 فاطمة عبد الرحيم
 شيماء سبت
 شيلاء سبت
 حمد المزيني
 علي المدفع
 عبدالرحمن الخطيب
 احمد السريع
 عوض عبدالله
 احمد العبيد
 ابتسام عبدالله
 ابتسام العطاوي
 يوسف اليوسف
 فهد الركف
 فاطمة إسماعيل
 علي الشهابي
 زياد الخالدي
 علي الملا

مراجع

مسلسلات تلفزيونية سعودية بدأ عرضها في 1998
مسلسلات تلفزيونية كوميدية سعودية

عائلة أبو رويشد (مسلسل)


ساوساليتو  هي إحدى مدن مقاطعة مارين، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 4 سبتمبر، 1893.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لساوساليتو في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان ساوساليتو 7,330 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 4,254 أسرة وعدد العائلات 1,663 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 4,511 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 91.65% من البيض و0.65% من الأمريكيين الأفارقة و0.29% من الأمريكيين الأصليين و4.17% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.25% من سكان جزر المحيط الهادئ و0.71% من الأعراق الأخرى و2.28% من عرقين مختلطين أو أكثر و3.33% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 4,254 أسرة كانت نسبة 9.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 33.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 3.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 1.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 60.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 45.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 1.72، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.34.

بلغ العمر الوسطي للسكان 45.4 عاماً. وكانت نسبة 7.4% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 2.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 39.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 38.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 93.2 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.5 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 87,469 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 123,467 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 90,680 دولارًا مقابل 56,576 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 81,040 دولارًا. وكانت نسبة 2% من العائلات ونسبة 5.1% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 7.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 5.5% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان ساوساليتو 7,061 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 4,112 أسرة وعدد العائلات 1,653 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 4,536 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 90.64% من البيض و0.92% من الأمريكيين الأفارقة و0.23% من الأمريكيين الأصليين و4.84% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.14% من سكان جزر المحيط الهادئ و0.75% من الأعراق الأخرى و2.48% من عرقين مختلطين أو أكثر و4.06% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 4,112 أسرة كانت نسبة 10.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 35.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 3.6% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 1.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 59.8% من غير العائلات. تألفت نسبة 46.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 12.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 1.71، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.39.

بلغ العمر الوسطي للسكان 51.1 عاماً. وكانت نسبة 8.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 2.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 40.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 21.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 47.4% ذكور و52.6% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لساوساليتو:

توأمة
لساوساليتو (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:
 كاشكايش
 فينيا ديل مار

أعلام

 فرانك أوبنهايمر
 ستيرلينغ هايدن
 دان لونغ
 إي. تشارلتون فروتشن
 جي آر هيلدبراند

مراجع

 Tracy, Jack. Sausalito Moments in Time: A Pictorial History of Sausalito 1850–1950. Sausalito:Windgate Press 1983. .
 Sausalito Historical Society. Sausalito (Images of America). San Francisco: Arcadia Publishing, 2005. .

مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن مقاطعة مارين
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مدن كاليفورنيا
مواقع جذب سياحي في منطقة خليج سان فرانسيسكو

ساوساليتو (كاليفورنيا)


Anne Tolstrup Petersen (født 7. marts 1995 i Aarhus) er en kvindelig dansk håndboldspiller som til daglig spiller for Team Esbjerg i Damehåndboldligaen.

Referencer

Håndboldspillere fra Ajax København
Håndboldspillere fra SK Aarhus
Håndboldspillere fra Danmark

Anne Tolstrup


Dealurile morții (The Hills Run Red) - film slasher din 2009. Este regizat de Dave Parker după un scenariu de David J. Schow. Cu actorii Sophie Monk, Tad Hilgenbrink și William Sadler.

Note

Filme din 2009
Filme regizate de Dave Parker
Filme Dark Castle Entertainment

Dealurile morții