Inteligência artificial generativa ou IA generativa é um tipo de sistema de IA capaz de gerar texto, imagens ou outras medias em resposta a solicitações em linguagem comum. Os sistemas generativos de IA usam modelos generativos, como grandes modelos de linguagem, para amostrar estatisticamente novos dados com base no conjunto de dados de treinamento usado para criá-los.

Sistemas de IA generativa incluem Stable Diffusion e DALL-E, sistemas de arte de inteligência artificial, assim como sistemas de texto como o ChatGPT, um chatbot construído pela OpenAI usando o modelo de linguagem grande GPT-3 e GPT-4 e Bard, um chatbot construído pelo Google usando o modelo LaMDA.

IA generativa tem aplicações potenciais numa ampla gama de setores, incluindo desenvolvimento de software, marketing e moda. O investimento em IA generativa aumentou durante o início da década de 2020, com grandes empresas como Microsoft, Google e Baidu, bem como várias outras empresas mais pequenas  a desenvolver modelos de IA generativa.

Modalidades
Um sistema de IA generativo é construído aplicando aprendizagem por máquinas não supervisionado ou autossupervisionado a um conjunto de dados. As capacidades de um sistema de IA generativo dependem da modalidade ou tipo do conjunto de dados usado.

 Texto: sistemas de IA generativos treinados em palavras ou tokens de palavras incluem GPT-3, LaMDA, LLaMA, BLOOM, GPT-4 e outros (veja Lista de modelos de linguagem grandes ). Eles são capazes de processamento de linguagem natural, tradução automática e geração de linguagem natural e podem ser usados como modelos básicos para outras tarefas. Conjuntos de dados incluem BookCorpus, Wikipedia e outros.
 Código: além do texto em linguagem natural, grandes modelos de linguagem podem ser treinados em texto de linguagem de programação, permitindo que gerem código-fonte para novos programas de computador. Exemplos incluem OpenAI Codex.
 Imagens: Sistemas generativos de IA treinados em conjuntos de imagens com legendas de texto incluem Imagen, DALL-E, Midjourney, Stable Diffusion e outros. São comummente usados para geração de texto para imagem e transferência de estilo neural. Os conjuntos de dados incluem LAION-5B e outros.
 Moléculas: Os sistemas generativos de IA podem ser treinados em sequências de aminoácidos ou representações moleculares, como SMILES representando DNA ou proteínas. Esses sistemas, como o AlphaFold, são usados para previsão da estrutura de proteínas e descoberta de medicamentos. Conjuntos de dados incluem vários conjuntos de dados biológicos.
 Multimodal: um sistema de IA generativo pode ser construído a partir de vários modelos generativos ou um modelo treinado em vários tipos de dados. Por exemplo, uma versão do GPT-4 da OpenAI aceita entradas de texto e imagem.

Referências

Aprendizagem de máquina
Tecnologias emergentes
Inteligência artificial

Inteligência artificial generativa


T-Centralen er hovedstationen på Stockholms Tunnelbana og ligger  i centrum af Stockholm. Stationen er brugt af metroen og af de stockholmske lokaltog (pendeltåg). Den er yderligere brugt af letbanen linje 7 (mellem T-Centralen og Waldemarsudde. Den ligger i tilslutning  til Stockholms centralstation, hvor der kører også intercitytog og Internationale tog. Der kører også regionaltog.

Jernbanestationer i Sverige
Transport i Stockholm

T-Centralen


رشيد مشهراوي (ولد في 1962) مخرج أفلام فلسطيني.

حياته
ولد رشيد مشهراوي عام 1962 لعائلة لاجئة أصلها من يافا ونشأ في مخيم الشاطئ في قطاع غزة. إثر مرض والده اضطر في جيل 14 عاما للعمل للمساعدة في إعالة عائلته.
لم يدرس السينما بل وصل إليها من خلال اهتمامه وتجاربه بالفن التشكيلي، أخرج فيلمه القصير الأول جواز السفر عام 1986 حول زوجين علقا في المعبر الحدودي بين إسرائيل والأردن وذلك لأن الزوج أضاع جواز سفره. وعام 1992 أخرج فيلما كوميديا قصيرا بعنوان الساحر.
عام 1993 هاجر إلى هولندا حيث أقام لمدة 3 سنوات وأسس مع هاني أبو أسعد شركة أفلام أيلول التي أنتجت أفلاما بالتعاون مع شركة أفلام أركوس الهولندية. عام 1996 انتقل إلى رام الله حيث أسس مركز الإنتاج والتوزيع السينمائي في محاولة لتطوير طواقم إنتاج محلية.

يعتبرالمخرج رشيد مشهراوي أول سينمائي فلسطيني عمل على إنجاز سينما داخل الأراضي الفلسطينية المحتلة، فقد أنجز العديد من الأفلام التي كان أولها (جواز سفر) 1986 أي قبل الانتفاضة الأولى، ثم (الملجأ) عام 1989، و(دار ودور) 1990، و(أيام طويلة في غزة) 1991.. وبعد أن أسس رشيد مشهراوي شركة (أيلول للإنتاج التلفزيوني والسينمائي) عام 1992 قدم فيلمه الروائي الأول (حتى إشعار آخر) 1993، ثم فيلمه الروائي الطويل الثاني (حيفا) عام 1996..الذي كان أول فيلم فلسطيني يعرض بشكل رسمي في مهرجان كان السينمائي منذ أن تأسس المهرجان، وفي العام 1996 أسس رشيد مشهراوي (مركز الإنتاج السينمائي) في رام الله، وعمل من خلاله ورشات تدريب، وأسس مهرجان سينما الطفل، والسينما المتنقلة في فلسطين، وأنتج من خلاله مجموعة من الأفلام منها (رباب) 1997، و(توتر) 1998، و(خلف الأسوار) 1999، و(غباش) 2000، و(موسم حب) 2000، و(مقلوبة) 2000 و(من فلسطين بث مباشر) 2001، وفيلمه الروائي الطويل الثالث (تذكرة إلى القدس) 2002..ثم قام بإنجاز بعض الأعمال التجريبية مثل (قمر واحد) و(شهرزاد) و(حمص العيد) 2003، ثم فيلمه الروائي الطويل الرابع (انتظار) ، وفيلم وثائقي طويل (أخي عرفات) في العام 2005.
2008 أنجز فيلمه الروائي الطويل الخامس (عيد ميلاد ليلى)
و في العام في العام 2009 قام بكتابة وإخراج اربع أفلام وثائقي بعنوان ( الأجنحة الصغيرة ) حول موضوع عمالة الأطفال في العالم العربي حيث تم تصوير الأفلام في مصر والمغرب وفلسطين والعراق،
في العام 2011 قام بإعداد وإخراج فيلم وثائقي بعنوان (رجل وطن ومدينة) عن القائد الفلسطيني المقدسي فيصل الحسيني
في العام 2012 أنهى فيلمه الوثائقي الجديد (أرض الحكاية)
وفي العام 2013 أنجز فيلمه الروائي الطويل السادس الذي عرض في مهرجانات عالمية وعربية وبدأت عروضه في مدن مختلفة وفي بداية العام 2014 أنجز فيلم وثائقي بعنوان ( رسائل من اليرموك) عن حصار المخيم الفلسطيني المحاصر في دمشق جراء الأحداث الجارية في سوريا،
حصل على العديد من الجوائز العالمية في المهرجانات الدولية، وشارك في عضوية ورآسة لجان تحكيم في مهرجانات عربية ودولية.
غزة واشنطن هو مشروع سيناريو لفيلم روائي طويل متوقع تصويره في نهاية العام 2015

اعتبر الناقد سمير فريد فيلمه حتى إشعار آخر أول فيلم فلسطيني لأنه أنتج في الأراضي الفلسطينية المحتلة بواسطة طاقم فلسطيني.

أفلامه
حتى إشعار آخر
أيام طويلة في غزة
الملجأ
رباب
وراء الجدران
حيفا
دار.. دور
موسم الحب
تذكرة سفر إلى القدس
عرفات أخي
انتظار
عيد ميلاد ليلى
فلسطين ستيريو

روابط خارجية

المراجع
 نوريت غيرتس، جورج خليفي. منظر في الضباب (2005) بالعبرية.

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قطاع غزة
مخرجو أفلام فلسطينيون
مخرجون فلسطينيون
مواليد 1962

رشيد مشهراوي


Boutigny-sur-Essonne (, literally Boutigny on Essonne) is a commune in the Essonne department in Île-de-France in northern France.

The nearby villages are La Ferté-Alais (aerodrome of Cerny – Jean Baptiste Salis: Annual international meeting) and Milly-la-Forêt (house of Jean Cocteau, historical village).

To see in Boutigny: the golf course of Belesbat and its 17th-century-old castle, cressonières, edges of the Essonne.

Boutigny-sur-Essonne is twinned with Lans, Austria, since April 23, 1961.

Inhabitants of Boutigny-sur-Essonne are known as Botignacois in French.

Geography
It is located 47 kilometers south-east of Paris, between Étampes and Corbeil-Essonnes.
It is 23 kilometers south west of Évry, 16 kilometers east of Étampes, 6 kilometers south of La Ferté-Alais, 8 kilometers north west of Milly-la-Forêt, 20 kilometers south east of Arpajon, 21 kilometers south west of Corbeil-Essonnes, 24 kilometers south east of Montlhéry, 29 kilometers south east of Dourdan, 32 kilometers south east of Palaiseau. It is also located 67 kilometers away south west of its homonym Boutigny and Seine-et-Marne and 68 kilometers south east of Boutigny-Prouais in Eure-et-Loir department.

Environmental heritage
Decorated cave of Malabry
Boutigny-sur-Essonne was awarded by three flowers during the most flowered village and city competition. Water banks of Essonne and the woods surrounding the village have been listed to sensitive natural space by the conseil général de l'Essonne.

Transport
Boutigny-sur-Essonne is accessible by suburban train: the RER D, direction Malesherbes, Boutigny-sur-Essonne Station.

See also
Communes of the Essonne department

References

External links

Official website

Mayors of Essonne Association

Communes of Essonne

Boutigny-sur-Essonne


McLaren 1963'te Yeni Zelandalı Bruce McLaren (1937-1970) tarafından kurulan Formula 1 takımıdır. McLaren F1 Takımı, Formula 1'in en eski ve başarılı takımlarından biridir. Takım 2019 sezonu itibarıyla Mclaren-Renault ile uzun yıllar sonrasında en iyi yılını geçirmiş ve sezonu 4. sırada tamamlamıştır. Ayrıca Mclaren Racing; Formula 1'in yanı sıra Indianapolis 500 Mil Yarışı, Kanada-Amerika Challenge Kupası ve Le Mans 24 Saat Yarışı gibi organizasyonlarda da yer almıştır.Ünlü pilot Ayrton Senna da en başarılı sezonlarını burada yaşamıştır. 2018 itibarıyla Mclaren Racing F1 CEO Zak Brown tarafından yönetilmektedir. Takım patronu ise Andrea Stella dir. Güncel olarak Mclaren takımının en büyük ortağı Bahreyn Mumtalakat Holding Şirketi'dir. Diğer ortaklar Mansour Akram Ojjeh ve Michael Latifi'dir.  McLaren'in 11 sürücüler şampiyonluğu, 8 de markalar şampiyonluğu bulunmaktadır. 2007 yılında suçlu bulundukları casusluk skandalı nedeniyle tüm puanları silinmiştir.

1960'lar
Takım 1963 yılında Bruce Mclaren tarafından kurulmuş olsa da ilk Formula 1 yarışı 1966 yılında Monako Grand Prix'idir.

1970'ler
İlk şampiyonluk 1974'te Emerson Fittipaldi ile gelmiştir. Aynı yıl 1995 yılına kadar sürecek ünlü Marlboro sponsorluğu başlamıştır.

1980'ler
1981 yılında Ron Dennis'in takımı Project 4 ile McLaren'in birleşmesi sonucu bugünkü McLaren takımı ortaya çıkmıştır. Bundan sonra yapılan araçların ismi MP4 ile başlar. Çünkü Marlboro'nun takıma desteği Ron Dennis'in gelmesiyle devam etmiş ve arabanın ismi bundan sonra Marlboro Project 4 olmuştur. 1980'li yılların sonu Formula 1 tarihinin efsane yarışlarına sahne olmuştur. İki büyük pilotun, Ayrton Senna ve Alain Prost'un aynı takımda yarışması Formula 1'de bir daha yakalanması zor bir mücadeleye fırsat vermiştir.Takım ayrıca 1988 yılında MP4/4'ü üreterek Formula 1 tarihinin en başarılı araçlarından birini üretmiştir.Araç o sezon 16 yarışın 15'ini kazanarak bir sezonda en yüksek yarış kazanma yüzdesi (%93,75) rekorunu hala elinde tutuyor.O sezon Pilotlar Dünya Şampiyonluğunu Ayrton Senna kazanmıştır.

1990'lar
Williams Renault takımının güçlenmesiyle zor durumda kalan McLaren takımı Honda'nın motor sağlamaktan vazgeçmesiyle zirveden uzaklaşmıştır. 1995'te Mercedes'le motor anlaşması imzalamasından sonra yeni bir yapılanmaya giren McLaren, başarılı tasarımcı Adrian Newey'i de kadrosuna katarak eski günlerine tekrar dönmüş ve Mika Hakkinen'le 1998-1999 yıllarında şampiyon olmuştur.

Ayrıca McLaren şirketi 1994-1998 yılları arasında McLaren F1 isimli bir süperspor otomobil de üretmiştir.

2000'ler
McLaren takımı 1999'dan sonra bir türlü şampiyonluğa ulaşamamıştır. En son 2007 sezonunda Lewis Hamilton ve Fernando Alonso ile çok iyi bir çıkış yakalayan ve şampiyonluğa çok yaklaşmışken casusluk skandalı nedeniyle puanları silinen takım, bu skandala rağmen pilotlarının puanları silinmediği için sürücüler şampiyonasında iddiasını sürdürmüş, ancak son yarışa Hamilton'ın birinci, Alonso'nun ikinci olarak büyük bir avantajla girmelerine karşın, şampiyonluğu son yarışa klasmanda üçüncü olarak giren Ferrari pilotu Kimi Raikonen'e kaptırmışlardır. Takım, sezon sonunda kendileriyle sürekli problemler yaşayan Alonso ile yollarını ayırmıştır. 2008 Sezonuna güçlü bir giriş yapan takım inişli çıkışlı bir sezon geçirsede son yarış olan Brezilya Grand Prix'inde Lewis Hamilon ile pilotlar şampiyonu olup Hakkinen döneminden sonra takıma gerçek anlamda 1 ve 2 numarayı getirmiştir.

2010'lar

2010, 2011 ve 2012 yıllarında pilot değişikliğine gitmeyen takım, Red Bull Racing'in şampiyon tamamladığı bu sezonları sırasıyla iki kere 2. bir kere de 3. olarak tamamladı.

Takım, 2013 yılında Lewis Hamilton'ın Mercedes'e geçmesiyle açılan boşluğu Sergio Pérez ile doldurdu. Şampiyonluk için yarışan rakipler performansına yetişemeyen MP4-28 ile McLaren 1980 sezonundan beri ilk kez bir podyum elde edemedi.

McLaren 2014 yılına büyük değişikliklerle başladı. McLaren Automotive ile ilgilenmek için takım patronluğundan ayrılmış olan Ron Dennis, sezon başı itibarile CEO olarak geri döndü ve Martin Whitmarsh'ın görevine son verildi. 2013 yılında takıma katılan Sergio Perez'i Kevin Magnussen ile değiştiren McLaren sezona iki pilotun da Avustralya'da elde ettiği podyumlar ile başladı. Ancak aynı formu devam ettiremeyen takım, sezonu ikinci yıl art arda 5. sırada tamamladı.

2015 yılı yeni değişiklikleri beraberinde getirdi. 20 yıllık motor sağlayıcısı Mercedes ile yollarını ayıran McLaren, 1980'lerin sonu ve 1990'ların başında birlikte büyük başarılar elde ettiği Honda ile anlaştı. 2007 sezonunun sonunda takımdan ayrılan Fernando Alonso, Jenson Button'ın takım arkadaşı olarak McLaren'a geri döndü. Kompleks güç ünitesini diğer sağlayıcılardan bir yıl sonra geliştirmeye başlayan Honda'nın da yaşadığı sorunlarla takım 2015 sezonu kış testlerini dayanıklılık problemleri ile geçirdi. Takım 2015 sezonunda özellikle motor açısından yaşadığı büyük sorunlara rağmen markalar şampiyonasında 27 puan ile 9. sırada yer aldı.

2016 ve 2017 yıllarında motor tedarikçisi Honda ile aradığı ivmeyi yakalayamayan Mclaren takımı 2016 sezonunda 6. oldu, 2017 sezonunda ise 9. sırada yer aldı. Tarihi boyunca en kötü sezonlarını geçiren takım 2018 itibarıyla Honda'dan ayrılarak motor tedarikçisi olarak Renault ile anlaştı.

Renault ile başarılı bir çalışma sergileyen Mclaren takımı yeni sürücüleri Lando Norris ve Carlos Sainz Jr.  ile birlikte 2019 sezonunu 4. sırada bitirmiştir.

McLaren takımı, bir sonraki 2020 sezonunda 202 puanla markalar şampiyonasında 3. sırada yer alarak yükselme ivmesine devam etmiştir.McLaren, 2021 sezonunda Mercedes motoru ile yarışmaya başlamıştır. Carlos Sainz Jr.'ın Ferrari'ye geçmesinin ardından takıma dahil olan Daniel Ricciardo ve 3 sezondur istikrarlı bir performans gösteren genç sürücü Lando Norris ile yoluna devam eden McLaren, henüz 10 yarışın ardından 163 puana ulaşarak markalar şampiyonasında 3. sıraya yerleşmiştir. Ancak sezonun ikinci yarısından itibaren Scuderia Ferrari karşında gerilmeye başlamış buna rağmen İtalya Grand Prix'inde Ricciardo ile zafere ulaşıp Norris'inde ikinci olmasıyla beraber çifte podyum ve duble yapmıştır. Mclaren takımı en son 2012 Brezilya Grand Prix'ini Jenson Button ile kazanmış ve 2012 Kanada Grand Prix'inde Lewis Hamilton ve Button'la çifte podyum ve duble yapmıştı. Sezonu takım 275 puanla 4. sırada bitirdi.

Genç pilot programı
McLaren genç pilot programı (), McLaren tarafından yürütülen pilot gelişim akademi programıdır. Program, McLaren tarafından genç yaşta gelişim serilerinde seçilen pilotlara kariyerlerinde destek verip gelecekte McLaren F1 takımına pilot yetiştirmeyi amaçlar.

Program, günümüze kadar McLaren F1 takımına 'de Lewis Hamilton, 'te Kevin Magnussen, 'da Stoffel Vandoorne ve 'da Lando Norris olmak üzere 4 pilot yetiştirdi. Akademi programının en önemli ve en başarılı mezunu ise 7 kez dünya şampiyonu olan Lewis Hamilton olarak kabul edilmektedir.

Akademinin şu anki tek üyesi Amerikalı karting pilotu Ugo Ugochukwu'dur.

Başarılar
 Sürücüler Şampiyonluğu: 12
 Markalar Şampiyonluğu: 8
 Yarış Kazanma: 183
 Bir Sezonda En Fazla Yarış Kazanma Oranı: 15/16 (1988 Formula 1 sezonu)
 Dubleler: 44
 Podyumlar: 417
 Pole Pozisyonlar: 156
 Bir Sezonda En Fazla Puan: 199
 En hızlı tur:162

Ünlü McLaren Pilotları

 Bruce Mclaren
 Emerson Fittipaldi
 James Hunt
 Alain Prost
 Keke Rosberg
 Niki Lauda
 Ayrton Senna
 Gerhard Berger
 Nigel Mansell
 Mika Häkkinen
 David Coulthard
 Kimi Raikkonen
 Juan Pablo Montoya
 Fernando Alonso
 Lewis Hamilton
 Jenson Button
 Lando Norris
 Carlos Sainz Jr.
 Daniel Ricciardo
 Sergio Perez

Formula 1 Sonuçları

Not listesi

Kaynakça

Formula 1 takımları

McLaren


An Arthraxon lanceolatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Roxburgh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ferdinand von Hochstetter. An Arthraxon lanceolatus in nahilalakip ha genus nga Arthraxon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arthraxon

Arthraxon lanceolatus


القدرة الكهربائية أو الاستطاعة الكهربائية (P) هي المعدل الزمني لتدفق الطاقة الكهربائية في دائرة كهربائية، والقدرة كمية وحدة قياسها حسب النظام الدولي للوحدات هي واط.

تحسب القدرة المفقودة بسبب المقاومة الكهربائية حسب قانون جول:

حيث
 هي القدرة واط
 هي الجهد على أي من طرفي المقاومة فولت
 هي التيار المار بالمقاومة أمبير
أو P=UI
حيت
I : شدة التيار الكهربائي
U : التوتر الكهربائي
P: القدرة الكهربائية
أو حسب القانونين المحورين من قانون أوم: U=RI

 هي قيمة المقاومة أوم Ω

أشكال القدرة

و تنقسم القدرة داخل الدوائر الكهربائية إلى:

 قدرة فعالة وحدتها واط (W).
 قدرة غير فعالة وحدتها الفار (var).
 قدرة مركبة وحدتها فولت. أمبير (VA).

و يمكن التعبير عن القدرة المركبة كالتالي:

 حيث j وحدة تخيلية

أو بشكل آخر حسب قانون فيثاغورس:

و يمكن حساب القدرة الفعالة

حيث أن:

 هي معامل القدرة

و يمكن حساب القدرة غير الفعالة

والجدير بالذكر ان الاحمال المنزلية أو أن كهرباء البيوت تستهلك القدرة الفعالة p التي تقاس بالواط (W) وتحاسب شركة الكهرباء على ما استهلكة من القدرة الفعالة P بينما المصانع شركة الكهرباء تحاسبها على استهلاكها من القدرة الفعالة P والقدرة غير فعالة Q التي تقاس ب (var)

انظر أيضا
 فولت أمبير
 منتج طاقة مستقل

مراجع

قدرة كهربائية
طاقة كهربائية
كهرومغناطيسية
معدلات زمانية
هندسة أنظمة الطاقة

قدرة كهربائية


Krempel Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 4,83 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 668 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Ronald Petersen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-lunden.de

Krempel (Dithmarschen)


An Rhynchospora plusquamrobusta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Modesto Luceño ngan M.Martins. An Rhynchospora plusquamrobusta in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora plusquamrobusta


Hanak, Ardahan ilinin bir ilçesi ve bu ilçenin merkezi olan kasabadır.

Etimoloji
Hanak yakın tarihe kadar üç köyün ortak adıydı. Gürcüce Hanaki (ხანაკი) ve Hanahi (ხანახი) olarak yazılan yer adının kökenine ilişkin bilgi yoktur. İlk Osmanlı tahrirlerinden olan 1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan'da ve 1694-1732 tarihli Defter-i Caba-i Eyalet-i Çıldır'da Hanak ("خاناق" / "خناق") olarak geçer. Defter-i Caba-i Eyalet-i Çıldır'daki yazılış ("خناق") biçimi, 1928 tarihli Son Teşkilat-i Mülkiyede Köylerimizin Adları adlı Osmanlıca yayında da tekrarlanmıştır. Bu yazım biçimi köyün adının Hinak biçiminde okunmasına da yol açmıştır. Yerleşim yerinin adı Latin harfli Türkçe bütün kayıtlarda Hanak olarak yazılmıştır.

Tarihçe

Tao-Klarceti'nin bir parçası olan Eruşeti bölgesinde yer alan Hanak'ın ortaçağda tek bir yerleşim yerinden çok bir bölgeyi karşılıyor olması ihtimali daha yüksektir. Çünkü bugünkü Hanak kasabasının olduğu yerde eskiden üç köy yer alıyordu. Bunlar Yukarı Hanak, Orta Hanak ve Aşağı Hanak köyleriydi. Bununla birlikte, tarihsel Eruşeti bölgesinde eskiden bir kent olan Nakalakevi'deki (bugün Hanak kasabasının Ortakent mahallesi) bulunan bir kaya üzerindeki Urartu yazıtında Urartu kralı I. Argişti'nin Diaohi ülkesinin kralı Utupurşi'yi yendiği belirtilir.  Bu yazıttan hareketle Hanak'ın İÖ 8. yüzyılda Urartu ya da Diaohi devleti sınırları içinde yer aldığı anlaşılmaktadır. Öte yandan bugünkü Hanak kasabasında bulunan kilise ve kale kalıntıları buranın eski bir yerleşme olduğunu göstermektedir. Bugünkü Hanak ilçesi sınırları içindeyse, çok sayıda kilise kalıntısı vardır ve bu kiliselerin bir kısmının yapılışı 9-10. yüzyıllara uzanmaktadır. Bukiliseler arasında Eruşeti köyündeki kilise farklı bir konuma sahiptir. Hanak kasabasına çok uzak olmayan ve 4. yüzyıla tarihlenen yapı, Gürcü Ortodoks Kilisesi'nin piskoposluk kilisesiydi. Eruşeti ise Gürcü Hristiyanlığının en eski merkezi olarak bilinmektedir. Bu kiliselerin varlığı, Hanak'ın erken ortaçağda Gürcü Krallığı sınırları içinde yer aldığını göstermektedir. Birleşik Gürcistan Krallığı'nın parçalanmasından sonra Hanak'ın da içinde yer aldığı bölge, Gürcü atabeglerin yönetimindeki Samtshe-Saatabago sınırları içinde yer aldı. Osmanlılar 16. yüzyılın ikinci yarısında Samtshe-Saatabago topraklarının tamamını ele geçirdiler. Bu toprakların en eski tahrirlerinden olan 1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan'da Hanak, üç köyün adında geçmektedir. Bunlar Hanak-i Vasat (خاناق وسط), Hanak-i Küçük (خاناق  كوپك) ve Hanak-i Ulya'dır (خاناق   عليا).  Bununla birlikte daha geç tarihli Osmanlı tahririnde Ardahan-i Büzürg livasına bağlı Meşe nahiyesinde Hanak adında sadece bir köy kaydedilmiştir.

Uzun süre Osmanlı yönetiminde kalan Hanak, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nda Rusya İmparatorluğu'nun eline geçti. Rus yönetimi sırasında Hanak, Ardahan Okrugu'na bağlı Ardahan kazasında (uçastok) bir nahiye (selskiy okrug) idi. Rus kayıtlarına göre Hanak nahiyesine bağlı Yukarı Hanak ve Orta Hanak köylerinde Türkler, Aşağı Hanak köyünde ise Rumlar yaşıyordu. Sırasıyla 1886, 1896 ve 1906  yıllarında Yukarı Hanak'ın nüfusu 111, 180 ve 240; Orta Hanak'ın nüfusu 224, 315 ve 260; Aşağı Hanak'ın nüfusu 289, 415 ve 475 kişiden oluşuyordu.

I. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru Rus ordusunun bölgeden çekilmesinin ardından Hanak bağımsız Gürcistan sınırları içinde yer aldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Ankara Hükümeti tarafından fiilen yeniden Türkiye'ye katıldı. Ekim 1921'de imzalanan Kars Antlaşması'yla Hanak'ın da içinde yer aldığı Ardahan ve Artvin bölgeleri Türkiye'ye bırakıldı. 1928 tarihli Son Teşkilat-i Mülkiyede Köylerimizin Adları adlı Osmanlıca yayına göre Hanak, Kars vilayetinin Ardahan kazasına bağlı bir nahiyeydi ve nahiye sınırları içinde 26 köy vardı. Hanak nahiyesinin köyleri arasında Aşağı Hanak, Orta Hanak ve Yukarı Hanak da yer alıyordu. Dahiliye Vekaleti'nin 1933'te yayımladığı Köylerimiz adlı yayından Hanak'ın Kars iline bağlı Ardahan kazasının bir nahiyesi olduğu anlaşılmaktadır. Tarihi boyunca köy ve nahiye statüsü taşıyan Hanak, 1958 yılında ilçe ve ilçe merkezi olmuştur.  1968'de İçişleri Bakanlığı'nın yayımladığı Köylerimiz kitabında ise, Hanak Kars'ın ilçelerinden biridir. Yukarı Hanak köyünün adı ise Avcılar olarak değiştirilmiştir. Bu bilgiden hareketle Orta Hanak ile Aşağı Hanak'ın Hanak kasabasını oluşturduğu, Yukarı Hanak'ın ise köy olarak kaldığı sonucuna varılabilir. Hanak ilçesi 1992'de il statüsü kazanan Ardahan'a bağlanırken, Hanak kasabası da bu ilçenin merkezi oldu.

Tarihsel yapılar
Eskiden köy olan bugünkü Hanak kasabasında köy kiliseleri olduğu bilinmektedir. Bunlardan biri Hanak kasabasının merkezinde bulunuyordu. Kilisenin bulunduğu yerde günümüzde 1953 yılında inşa edilmiş olan cami yer almaktadır. I. Dünya Savaşı sırasında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli'nin verdiği bilgiye göre, bugünkü Hanak kasabasını oluşturan köylerin sınırları içinde  1917 yılında beş kilise daha vardı. İkinci kilise ise, Hanak kasabasının 1 km batısında, bir düzlükte bulunuyordu. İki kiliseden de geriye bir şey kalmamıştır.

Hanak ilçesi sınırları içindeyse çok sayıda kilise ve kale kalıntısı vardır. Nakalakevi Manastırı bugün Çayağzı adını taşıyan eski Büyük Nakalakevi köyünde yer alır. Eski Veli (Sevimli) köyünde Vaftizci Yahya'ya adanmış olan kilise 954 yılında inşa edilmiş tek nefli bir yapıdır. Köyde iki adet de kale kilisesi vardır. Eruşeti (Oğuzyolu) köyündeki piskoposluk kilisesi 4. yüzyılda inşa edilmiştir ve burası Gürcü Ortodoks Kilisesi'nin en eski merkezlerinden biridir. Ayrıca Ahalşeni (Sazlıçayır), Börk, Geci (Geçköy), Guguba (Binbaşak), Vardosani (Yamaçyolu), Verana Nakalakevi (Çavdarlı), Yukarı Tikani (Baştoklu), Yukarı Tsurmani (Yukarıaydere), Maçveti (Yamçılı), Mglinavi (Çayağzı), Çihireti (Yünbüken), Danidani (Serinkuyu),  Piklobi (İncedere), Kerkedeni (Güneşgören), Komki (Arıkonak), Şavtsihe (Karakale, Hanak|Karakale), Çimliçayır, Çoti (Çatköy), Hoşureti (Dilekdere) gibi eski adlara sahip köylerde çok sayıda kilise ve kale vardır. Bunların bir kısmı büyük ölçüde yıkılmış ya da tamamen ortadan kalkmış, bir kısmı da yarı harabe biçimde günümüze ulaşmıştır.

Coğrafya
Doğudan Gürcistan ve Çıldır, güneyden Ardahan, batıdan Şavşat, kuzeyinden ise Posof ile çevrili oӀan ilçe, denizden 1800 metre yüksekliktedir. Kuzeyden Ilgar Dağı (2915 metre), batıdan ise Cin Dağı (2957 metre)  ilçenin en yüksek yeridir. Doğu ve Güney kısımları da iç kısımlara göre yükseklik gösterir.

İlçesinin yüzölçümü 547 km², toplam nüfusu ise, 10.135'tir. 44 köyü vardır. İlçenin güneydoğu köşesinden Kura ırmağı geçer. Bu ırmağa karışan Çaytetik suyu da önemli bir akarsudur.

İlçe, kendi adını taşıyan Hanak Çayı vadisinde kurulmuştur. Şehir kuzeyden güneye doğru vadi boyunca uzanmaktadır. 1958 yılında ilçe haline getirilen Hanak'ta henüz şehircilik görülmediği gibi, bir imar planı da uygulanmamıştır. Posof-Ardahan yolunun geçtiği tek caddesi vardır.  Hanak'ta çok sayıda irili ufaklı dere vardır. Ural Dağı eteklerindeki derelerin sularını alarak ilçe merkezinin içinden geçen çay, batıdan Cin Dağı eteklerinden gelen ve yukarı Aydere, Aşağı Aydere, Karakale, Çiçeklidağ, Serinkuyu Çat, Çavdarli, Baştoklu, ve Selamverdi mahallesi ve  köylerin sağına ve soluna akarak çayla  birleşerek Çıldır hududunda Kür Nehri'ne karışır. Kür nehri, Binbaşak köyü hududlarında Ardahan topraklarını terk ederken yine aynı köy topraklarından Çıldır'a geçer.

İklim
1800 rakımlı ilçemizde sert karadeniz iklimi görülmektedir. Kışlar kar yağışlı ve soğuk, yazlar serin ve yağışlı geçer. Her yıl yağışlıdır. En soğuk ay ortalaması (Ocak, -12 derece), en sıcak ay ortalaması ise (Temmuz 17 derece) derecedir. Yıllık sıcaklık ortalaması ise 4 derece civarındadır. Yıllık ortalama 600–700 mm yağış almaktadır.

Soğuklar ilçede ve bütün köylerinde Eylül ayından itibaren görünmeye başlar. Kasım ortalarında da kar yağar. Yazın yağış alan Hanak, en sıcak günlerini Temmuz ayının yarısından Ağustos ortamlarına kadar devam eder. Sisli geçen gün sayısı oldukça fazladır. Tıpkı kapalı gün sayısının, güneşli gün sayısından fazla olması gibi.

çiğ ve kırağı da bölgede hemen hemen her gün görülmektedir. Yayla iklimi de görüldüğün Sert Karadeniz iklimi olarak da adlandırılır.

Eskiden Meşe Ardahan diye söylenen Hanak çam ormanlarıyla kapalı olan bir yaylaydı. 18. Asırda çıkan bir orman hastalığı yüzünden kuruyup çıplak kalmıştır. Bu ormanın tek kalıntısı bugün bir koru halinde olan Selamverdi ve Avcılar mahalle hudutlarıyla ilçe merkezinin kuzeyindeki yamaçları kaplayan küçük bir sahadan başka Alaçam mahallesinin güney yamacındaki çamlıklardır. Bitki örtüsü çayır ve meralardır.

Nüfus

Hanak ilçesindeki köyler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET

Hanak


An Trevoria escobariana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Trevoria escobariana in nahilalakip ha genus nga Trevoria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trevoria

Trevoria escobariana


108. længdegrad kan henvise til:

 108. vestlige længdekreds
 108. østlige længdekreds

108. længdegrad


Arthur Charles Wellesley, 4th Duke of Wellington,  (15 March 1849 – 18 June 1934), styled Lord Arthur Wellesley from 1884 to 1900, was a British peer and politician, and a member of the well-known Wellesley family. He joined the military and served in the Household Division. Upon his childless brother's death in 1900, he inherited the family title and estates.

Early life and career
Wellesley was born in 1849, the second son of Major-General Lord Charles Wellesley and Augusta Sophia Anne Pierrepont. Wellesley's paternal grandparents included the famous Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington, Catherine Pakenham and, on the maternal side, Henry Pierrepont, Lady Sophia Cecil. Between 1861 and 1866, he was educated at Eton. After graduating, Wellesley joined the military. He served as an officer in the Grenadier Guards, the most senior regiment of the Guards' division. The Guards formed part of the Household Division, the elite of the military that provided security for the monarch. To be selected as a member of the Household Division was a great honour, and consequently, recipients received two ranks, one as a member of the Household Division and a second, higher rank, as a member of the armed forces. Wellesley received the rank of Ensign, in his regiment, and Lieutenant, in the British Army, on 13 June 1868. He would later gain the rank of Lieutenant, in his regiment, and Captain, in the British Army, on 15 February 1871.

Later life and career

Throughout his career Wellesley saw no combat action: his duties were largely ceremonial as part of the Household Guard. He received the rank Captain in his regiment and Lieutenant-Colonel in the British Army on 5 April 1879. Wellesley received the rank of Major in his regiment and Colonel in the British Army on 1 August 1887.

On 8 June 1900, his childless brother Henry died. Wellesley succeeded to all of his brother's titles: Duke of Wellington, Prince of Waterloo, Duke of Ciudad Rodrigo, and Duke of Victoria. He also inherited the London town-house, Apsley House, and the sprawling family estates of Stratfield Saye House, with over  of land granted to the first duke by parliamentary purchase for military services. The estate also included four advowsons; Wellesley had the duty, right, and obligation to select the chief clergyman of those parishes.

From 1900 until 1934 Wellesley was a member of the House of Lords on the Conservative benches. He was also a member of the Marlborough Club, a gentleman's club.

The Duchess died on 24 June 1927 at Apsley House and was interred on 28 June at Stratfield Saye. Wellesley died at Ewhurst Park (House), Basingstoke, Hampshire, on 18 June (Waterloo Day) 1934, aged eighty-five, and was buried three days later at Stratfield Saye House, Hampshire, the home conferred on the Dukes of Wellington. His probate was sworn that year at ; a further grant was in 1936, for , all of which excluded underlying third-party family interests in entrusted land and any gifts before death.

His son, Arthur, succeeded him to the Wellesley family estates and titles.

Honours

The Duke received the Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order (GCVO) on 1 May 1902. He was appointed a Knight of the Order of the Garter (KG) in the 1902 Coronation Honours list published on 26 June 1902, and was invested by King Edward VII at Buckingham Palace on 8 August 1902. He was also awarded the Spanish decoration of the Grand Cross of Charles III, and the Portuguese decoration of the Grand Cross of the Tower and Sword (GCTE), and the Prussian decorations of the Order of the Black Eagle and the Order of the Red Eagle.

Family
On 24 October 1872, he married Kathleen Emily Bulkeley Williams, daughter of Captain Robert Griffith Williams (brother of Sir Richard Bulkeley Williams-Bulkeley, 10th Baronet) and wife Mary Anne Geale (daughter of Pears Geale, of Dublin). He and his wife had six children :

Lady Evelyn Kathleen Wellesley (30 July 1873 – 19 January 1922) married Hon. Robert James, had one son
Arthur Charles Wellesley, 5th Duke of Wellington (9 June 1876 – 11 December 1941)
Captain Lord Richard Wellesley (30 September 1879 – 29 October 1914). He was killed during the First Battle of Ypres whilst serving with No. 3 Coy. 1st Bn. Grenadier Guards. He is buried in Hooge Crater Commonwealth War Graves Commission Cemetery in Belgium.
Gerald Wellesley, 7th Duke of Wellington (21 August 1885 – 4 January 1972)
Lady Eileen Wellesley (13 February 1887 – 31 October 1952) married Capt. Cuthbert Julian Orde RFC, had two daughters
Lord George Wellesley (29 July 1889 – 31 July 1967)

Notes

References

 Lindsay, David (Earl of Crawford), Vincent, John Russell, The Crawford papers: the journals of David Lindsay, twenty-seventh Earl of Crawford and tenth Earl of Balcarres (1871–1940), during the years 1892 to 1940, Manchester University Press ND, 1984
 Murray, J., Hart's annual Army list, Militia list, and Imperial Yeomanry list, J. Murray, 1891
 Sladen, Douglas Brooke Wheelton, Who's who, Volume 59, A. & C. Black, 1907

 The World almanac & book of facts, Newspaper Enterprise Association, 1914
 Massue, Melville Henry, The Titled Nobility of Europe: An International Peerage (London: Harrison & Sons, 1914)

External links

 Duke of Wellington's Regiment  –  West Riding

1849 births
1934 deaths
People educated at Eton College
19th-century English people
Arthur Wellesley, 4th Duke of Wellington
Grenadier Guards officers
Deputy Lieutenants of Hampshire
Dukes of Ciudad Rodrigo
Dukes of Wellington
Dukes da Vitória
Knights Grand Cross of the Royal Victorian Order
Garter Knights appointed by Edward VII
Recipients of the Order of the Tower and Sword
Princes of Waterloo
Wellesley, Arthur 4
Earls of Mornington


The French Quarter neighborhood of New Orleans, Louisiana is the center of the city's Carnival celebrations, especially on Mardi Gras Day.  This part of town is crowded with both tourists and locals, with the former more numerous in the Upper Quarter, the latter in the Lower Quarter.  There are numerous parties and more than one costume contest.  While the large motorized floats of the big parades have been prohibited since the early 1970s from going down the Quarter's narrow streets, numerous small marching krewes, parading jazz bands, and groups of revelers converge here.  Some krewes parade in the Quarter after starting earlier in the day in other parts of town.

Picture gallery

See also
 Faubourg Marigny Mardi Gras costumes
 New Orleans Mardi Gras

Mardi Gras in New Orleans
Costume design

French Quarter Mardi Gras costumes


Die St.-Mariae-Jakobi-Kirche, auch Altstadtkirche genannt, ist eine evangelisch-lutherische Kirche im Zentrum von Salzgitter-Bad. Sie ist die älteste heute noch genutzte Kirche dieses Stadtteils der Stadt Salzgitter.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung der Kirche findet sich in einem Schreiben des Bischof Berthold II. von Hildesheim vom 28. Oktober 1488. Hierin bestätigt der Bischof der Kirche die Stiftung zweier Altäre durch die Familie des Cord von Schwicheldt – "Unserer Lieben Frauen" (vor dem Altar aufgestellt) und "Sancte Jakobi" (im Nordteil der Kirche). Die beiden Altäre sollten an die Vorgängerkirchen "St. Marien zum Solt to Gytere" (am Bohlweg / Marienplatz gelegen) und "St. Jakobus zu Vöppstedt" (Vöppstedter Kirche) erinnern, hieraus leitet sich auch der Name St. Mariae-Jakobi ab.

Das Kirchengebäude ist aber wahrscheinlich noch älter, denn Georg Tappe, der ab 1569 erster Superintendent der Kirche war, berichtete über den Bau der Kirche, dass diese im Jahre 1480 fertiggestellt wurde. Noch älter könnte der Turm der Kirche sein, der als Wehrturm einen Teil zum Schutz der sich östlich anschließenden Wallmauer bildete. Die Aussage Tappes wird durch mehrere Urkunden aus dem Jahre 1482 unterstrichen, in denen der "neu erbauten Kirche Unserer lieben Frauen" u. a. zwei Höfe und eineinhalb Hufen Land in Gitter vererbt bzw. verkauft wurden.

Wegen der Baufälligkeit der Kirche richtete der Superintendent Philipp Saltzmann 1590 ein Bittgesuch an Herzog Heinrich Julius (1589–1613) von Braunschweig. In den Rechnungsbüchern des folgenden Jahres findet sich hierüber einige Angaben, so wurden z. B. Erhaltungsmaßnahmen an Dach und Wänden vorgenommen und die Inneneinrichtung wurde um mehrere Bänke ergänzt. Der Innenraum wurde 1667 neu ausgemalt, zwischen 1671 und 1674 wurden das Dach und der Schieferbehang des Turmes erneuert und 1679 wurde der Kirche ein neuer Altar gestiftet. 1707 mussten die Decke des Kirchenraumes und der Dachstuhl erneuert werden. Dabei wurde der Dachstuhl etwas niedriger gebaut und erhielt so die heutige Höhe, an der Ostseite des Turmes ist heute noch die alte Dachbegrenzung zu erkennen.

Seit 1817 finden sich in den Akten zur Kirche vermehrt Klagen über den desolaten Zustand des Gebäudes, die Arbeiten zur Beseitigung der Schäden wurden aber erst 1830 aufgenommen. Neben der Renovierung wurden auch umfangreiche Veränderungen vorgenommen, um den Innenraum der Kirche heller zu gestalten. Dazu gehörte, dass man in der Nordwand die bisherigen schmalen Schießscharten durch große Fenster ersetzte, die Fenster in der Südwand und das Fenster an der Ostwand des Chores wurden vergrößert und die beiden Eingänge der Südwand wurden neu gestaltet.

Im Jahre 1873 erhielt die Kirche ein Legat aus dem Nachlass der verstorbenen Frau Minna Jacobi. Diese Mittel wurden eingesetzt, um zum einen den Schutz der Kirche von Nässe zu verbessern. Zum anderen wurde an der Ostwand eine kleine Sakristei angebaut, die aber bei späteren Umbauten wieder abgerissen wurde, um Platz für einen zusätzlichen Eingang zu schaffen.

Anfang der 1960er Jahre wurde die Kirche dazu ausersehen, im Sinne eines veränderten Gottesdienst-Verständnisses umgebaut zu werden. Ziel war es, die Einheit der liturgischen Orte durch Zusammenfassung an zentraler Stelle zu unterstreichen. Bei der von 1963 bis 1967 dauernden Umgestaltung wurde die alte Ausstattung entfernt, die Emporen abgebaut und Altar, Kanzel, Lesepult und Taufbecken vor der Mitte der Nordwand aufgestellt. Der Bildhauer Siegfried Zimmermann schuf dazu ein neues bronzenes Kruzifix, ein Lesepult und das Kanzelrelief. Gegenüber diesem Bereich wurde parallel zur Südwand ein Bankblock aufgestellt, im rechten Winkel dazu im Westteil zwei Bankblöcke und ein weiterer etwas erhöht im ehemaligen östlichen Chorraum. Als 1966 der Wehrturm, der bis dahin der Stadt Salzgitter gehörte, in den Besitz der Kirche gelangte, wurde an der Nordseite des Turms ein neuer Zugang zur Kirche geschaffen und die Außenanlagen an der Nordseite wurden neu gestaltet.

Im Zusammenhang mit den Planungen zur 500-Jahr-Feier, die 1988 stattfanden, wurde beschlossen, die 20 Jahre zuvor gemachten Änderungen wieder rückgängig zu machen und zu einer traditionellen Einrichtung der Kirche zurückzukehren. Der Altar wurde wieder im östlichen Chorraum aufgestellt und die Bankblöcke wurden mit Blick nach Osten aufgestellt. Für das bronzene Kruzifix wurde hinter dem Altar eine Wand aufgestellt. Einzig die Kanzel verblieb wegen der größeren Nähe zu den Sitzbänken an ihrem Platz an der Nordwand.

Im Jahr 2000 gestaltete Adi Holzer das Glasfenster Der Auferstandene über dem Altar in der Apsis der Kirche. Die Ausführung übernahm das Atelier Per Hebsgaard in Kopenhagen.

Im Jahre 2022 gestaltete Ekkehard Homann einen Altar bestehend aus einem Glasmosaik mit Opalescentglas, Stahl, Eichen- und Mahagoni-Holz, der thematisch an das Glasmosaikfenster von Adi Holzer anknüpft.

Glocken
Die kleinste und älteste Glocke ist die St.-Barbara-Sturmglocke. Das Jahr der Fertigstellung ist nicht genau bekannt, sie stammt wohl aus der Anfangszeit der Kirche. Die Glocke ist etwa 1 m hoch und trägt folgende Inschrift: "M + CCCC + LXXXI + sevit . hostis . innocentes . perimens . atrocit . s(an)c(t)a – (Bar)bara + ananisapta + dei miserere + mei". (lat.: 1481. Es wütet der Feind, Unschuldige grausam tötend. Heilige Barbara, ananisapta Gottes, erbarme dich meiner!). Nach Zobel steht ananisapta entweder für die Bezeichnung des Messias im Talmud als Anana Scheba oder es handelt sich um ein Notarikon, das wie folgt aufgelöst wird: "Antidoton Nazareni Aufardt Necem Intoxationes Sanctificet Alimenta Pocula Trinitas Alma" (Übersetzung: Das Gegenmittel des Nazareners nehme hinweg den Tod der Vergiftung. Heiligen möge Speise und Trank die göttliche Dreifaltigkeit).

Die mittlere Glocke – die "Auferstehungsglocke" – wurde am 1. Januar 1965 geweiht. Diese Glocke wiegt 25 Zentner und hat einen größten Durchmesser von 1290 mm. Die Inschrift auf der Glocke lautet "CHRISTUS spricht: ICH lebe, und ihr sollt auch leben! + Johannes 4,19".

Von der größten der Glocken ist bekannt, dass diese 1752 in die jetzige Form umgegossen wurde, das Alter der ursprünglichen Glocke lässt sich aber nicht mehr ermitteln. Diese Glocke hat ein Gewicht von 55 Zentnern und einen größten Durchmesser von 1630 mm. Die Glocke trägt das Wappen der alten Salzstadt (Kopf mit zwei Salzhaken) sowie den Schriftzug "DIESE GLOCKE IST AUF KOSTEN DER BÜRGERSCHAFT UMGEGOSSEN WORDEN 1752". Weiter sind auf ihr die damals wirkenden Pastoren Siegismund Julius Sander (Oberpfarrer, 1739–1780) und Johann Heinrich Feyerabend (Unterpfarrer 1747–1757) eingetragen. Die Glocke trägt die Inschrift "ICH RUFE JEDERMANN ZU / ZU SEINEM HEIL ZU HÖREN DAS EVANGELIUM, SO EURE HIRTEN LEHREN / MEIN ANGENEHMER THON BEKLAGT DEN DER TODT. UND HÜLFE SUCHE ICH BEY DER ENTSTANDENEN NOTH".

Orgel

Ein erster Hinweis auf eine Orgel der St.-Mariae-Jakobi-Kirche findet sich in einem Visitationsprotokoll von 1576, in dem von einem Johanes Sporelius berichtet wird, der "daselbst Organist, Schulmeister und Opfermann sei". Der nächste Bericht ist von 1591, danach hatte der Orgelbauer Hans Thomas aus Braunschweig in diesem Jahr eine neue Orgel erstellt und geliefert. Weiter ist bekannt, dass am 3. Advent 1686 eine neue Orgel eingeweiht wurde, Einzelheiten hierzu wurden nicht genannt. Die nächste Orgel stammte von 1831, von ihr wurde berichtet, dass es sich um einen Neubau mit 32 Registern handelte. 1913 wurde von der Firma Furtwängler und Hammer ein pneumatisches Orgelwerk geliefert. Die jetzige Orgel wurde 1968 von der Firma Schmidt und Thiemann aus Hannover erbaut, die Disposition wurde vom Orgelsachverständigen Karl-Heinrich Büchsel zusammen mit dem Propsteikantor Karl Aust entworfen. Die Orgel verfügt über drei Werke mit 25 Registern, jedes Werk enthält Prinzipalstimmen, Zungenregister und Solostimmen.

Kircheninventar
Das älteste Stück ist ein 18,5 cm hoher Abendmahlskelch, der wahrscheinlich um 1400 entstanden ist. Der Kelch hat nur ein geringes Fassungsvermögen und die Schale (Kuppa) des Kelches ist in Trichterform ausgeführt. Das geringe Volumen und die enge Trinköffnung erklären sich dadurch, dass in der damaligen Kirche nur der Priester den Wein des Abendmahls trinken durfte. Der zweite Kelch stammt aus dem Jahre 1697. Wie der erstgenannte besteht auch er aus vergoldetem Silber, hat eine breite, tulpenförmige Schale und ist 26,5 cm hoch. Dieser Kelch und die zugehörige Patene (Teller zur Aufbewahrung des Brotes beim Abendmahl) wurden in der Werkstatt des Braunschweiger Meisters Johann Wagner gefertigt.

Weiter gibt es eine silberne Oblatendose, 5,5 cm hoch und 10,5 cm im Durchmesser, die 1712 der Kirche geschenkt wurde. Stifter war Johann Conrad Bielstein, der damals Obersalzverwalter der Saline Salzliebenhalle und somit ein hoher Verwaltungsbeamter des Ortes war. Zum alten Bestand zählen auch zwei bronzene Altarleuchter aus der Zeit um 1600 und ein Kronleuchter aus Messing, der aus dem späten 18. Jahrhundert stammt.

Das Taufbecken und eine Taufkanne stammen aus dem Jahr 1865. Beides stammt wahrscheinlich aus der Werkstatt des August Martin, der 1838 in Salzgitter geboren wurde und der hier 1866 als "Kupferschmiedemeister" erwähnt wird.

Geschichte der Kirchengemeinde
Ende des 8. Jahrhunderts wurde unter Karl dem Großen die Missionierung des Sachsenlandes begonnen, in dessen Gebiet auch das alte Salzgitter lag. Ausgangspunkt für die Verbreitung der christlichen Lehre war das 744 gegründete Kloster zu Fulda. Nach der Gründung des Bistums Hildesheim im Jahre 815 durch Ludwig den Frommen gehörte Salzgitter zu dessen Einflussbereich. Der Mittelpunkt eines der insgesamt 41 Archidiakonate des Hochstifts lag im benachbarten Gitter, die Kirche dort war Mutterkirche für die Kirchen von Hohenrode, Kniestedt, Vepstedt und Salzgitter.

Gegen Ende des 15. Jahrhunderts begann der Aufstieg der Salzstadt Salzgitter und die Stadt wurde zu einem bedeutenden Salzlieferanten im Harzvorland. Dieser wachsenden Bedeutung trug der damalige Herzog Heinrich der Jüngere Rechnung und ließ den Sitz des Archidiakonats von Gitter nach Salzgitter verlegen. Der genaue Zeitpunkt ist nicht bekannt, aber als um 1530 der damalige Pfarrer Gerhard Krüger auf Weisung von Herzog Heinrich des Jüngeren seinen Wohnsitz in Salzgitter nehmen musste, war diese Wandlung bereits abgeschlossen.

Nach dem Sieg der Schmalkaldischen Truppen und der Vertreibung des Herzogs Heinrich des Jüngeren wurde im Jahr 1542 im Lande erstmals die Reformation eingeführt. Als der Herzog 1547 nach dem Sieg Karls des V. über die Schmalkaldischen Truppen wieder zurückkehren konnte war, ordnete er die Rückkehr zum katholischen Glauben an. Erst sein Sohn Herzogs Julius (1568–1589) führte 1568 die Reformation endgültig ein. Nach dem Vorbild von 1542 wurde das Fürstentum wieder in fünf Generalsuperintendenturen eingeteilt (Wolfenbüttel, Helmstedt, Gandersheim, Alfeld und Bockenem). Diese Kirchenbezirke waren weiter in Spezialsuperintendenturen unterteilt. Die Amts- und Gerichtsbezirke Liebenburg (in dem Salzgitter lag) und Lutter am Barenberge gehörten zur Spezialsuperintendentur Salzgitter/Salzliebenhalle, die wiederum im Gebiet der Generalsuperintendentur Gandersheim lag.

Die Gründung der Stadt Watenstedt-Salzgitter (seit 1951 Stadt Salzgitter) zum 1. April 1942 hatte auch Auswirkungen auf die Kirchengemeinden der Stadt. Mit Beschluss vom 1. Oktober 1942 wurde die Superintendentur Salzgitter aufgelöst und Salzgitters Kirchen, die bisher zur Hannoverschen Landeskirche gehörten, wurden Teil der Evangelisch-Lutherischen Landeskirche in Braunschweig. 1949 wurde die Propstei Salzgitter gegründet (seit 1964 Propstei Salzgitter-Bad), der die St.-Mariae-Jakobi-Kirche auch heute noch angehört.

Literatur

Weblinks

 Sankt Mariae-Jakobi-Kirche im Denkmalatlas Niedersachsen
 Geschichte zur St.-Mariae-Jakobi-Kirche auf den Seiten von Salzgitteraner.de
 Video von der großen Glocke
 Video Ekkehard Homann über seinen Entwurf des neuen Altars

Einzelnachweise

Kirchengebäude in Salzgitter
Salzgitter
Salzgitter
Erbaut in den 1280er Jahren
Salzgitter
Baudenkmal in Salzgitter

St.-Mariae-Jakobi-Kirche


قد تشير كلمة الهرم إلى:

 هرم (هندسة) , مجسم في الهندسة الفراغية
 هرم (فيزيولوجيا)، الشيخوخة

 هرم الصور، خوارزمية في معالجة الصور

هرم (توضيح)


La Meseta de Pešter (en serbio: Пештерска висораван) es una meseta kárstica en el suroeste del país europeo de Serbia, en la región de Raška o Sandžak. Se encuentra a una altitud de entre 900-1200 metros. El territorio de la meseta se encuentra principalmente en el municipio de Sjenica, con porciones pertenecientes a Novi Pazar y Tutin. El nombre de la región proviene de la palabra eslava «pešter», que es un término arcaico para "cueva".

Geografía
La meseta constituye un campo grande (Peštersko polje), rodeado de las montañas de Jadovnik (1734 m), Zlatar (1627 m), Ozren (1680 m), Giljeva (1617 m), Javor (1520 m) y Golija (1833 m). Con un área de alrededor de 50 km², el Pešter es el campo más grande de Serbia, y el más elevado en los Balcanes. Los ríos Uvac, Vapa, Jablanica y Grabovica atraviesan esta meseta.

La meseta ha sido declarada sitio Ramsar el 19 de marzo de 2006.

Referencias

Mesetas de Serbia
Sitios Ramsar en Serbia

Pešter


Prvenstvo Hrvatske u vaterpolu za žene za 2002. godinu je osvojio "POŠK" iz Splita.

Prvenstvo je igrano kao turnir, održan u kolovozu 2002. u Svetom Filipu i Jakovu, a sudjelovala su tri kluba.

Poredak

Rezultati

Izvori
 "Hrvatski športski almanah 2002/2003.", ISSN 1330-2523, str. 676
 zvk-gusar.hr, Natjecanja, wayback arhiva od 28. studenog 2007.
 zvkprimorje.weebly.com, POVIJEST ŽENSKOG VATERPOLA U HRVATSKOJ, pristupljeno 2. studenog 2018.

Vanjske poveznice
 Hrvatski vaterpolski savez

2002

Prvenstvo Hrvatske u vaterpolu za žene 2002.


Empedokles (Yunanca: Έμπεδοκλής, MÖ 494-434), Sokrates öncesi düşünürlerden bir tanesidir. Sicilya'da bir Yunan kolonisi olan Agrigentum kentinin yurttaşıdır.

Doğa düşünürlerinden biri olan Empedokles, kendinden önceki doğa düşünürlerinin temel öğe (arkhe) olarak belirlediği, su, ateş ve havaya, toprak öğesini de ekleyerek hepsini bir arada kullanan ilk düşünür olmuştur. Empedokles'e göre bu dört temel öğe, sevgi ve nefret (iticilik) gücü ile birleşip ayrılırlar. Bir başka deyişle sevgi ve nefret de, maddeyi meydana getiren temel ögelerdendir ve değişimleri açıklamak için kullanılmışlardır.

Hayatı
MÖ 494 yılında Sicilya'nın Agrigentum kentinde, seçkin bir ailenin oğlu olarak doğmuştur. Siyasi bakımdan anayurdu olan Agrigentum'un hayatında oldukça aktif ve yararlı bir rol oynamıştır. Babasının MÖ 470 yılında kentin tiranının devrilmesinde önemli bir rol oynamış olduğu söylenmektedir. Bu tiranın tahtı Empedokles'e sunulmuş olsa da, o demokratik eğilimleri nedeniyle bunu reddetmiştir.

Empedokles, bilgisinin doğal güçleri denetlemek için anahtar olduğunu, bilgisiyle insanların rüzgarları durdurabileceğini, yağmur yağdırabileceğini ve hatta ölüleri Hades ülkesinden geri getirebileceğini ileri sürmüştür. Bu düşünceleri nedeniyle kendisinin büyücü olduğu söylentisi ortaya çıkmıştır.

Sadece kuramlarla değil aynı zamanda pratikle de ilgilidir. Bir kenti kasıp kavuran veba salgınını, o kenti çevreleyen bataklıkları kurutarak önlemiştir. Doğduğu kent olan Agrigentum'un havasını sağlıklı kılmak amacıyla, kuzey rüzgarına yol açabilmek için şehri kuzeyden çevreleyen kayaları parçalatmıştır.

Empedokles Parmenides'ten sonra düşüncelerini şiir şeklinde ifade eden ikinci önemli düşünürdür. Kendisinden sonra aynı şekli yine kendisinin bir hayranı olan Romalı Lucretius (MÖ 1. yüzyıl) devam ettirecektir.

Ölüm yeri ve şekliyle ilgili olarak ise farklı rivayetler vardır. Bir söylenene göre Etna Yanardağı'na atlayarak hayatına son vermiştir. Başka bir söylenene göre ise 60 yaşlarında iken Yunanistan'da Peloponnesos'ta normal bir şekilde ölmüştür.

Yapıtları
Empedokles'in bugün elimizde bulunan iki şiirinin yanında bazı başka şiirleri olduğu da söylenmektedir. Ancak bu diğer şiirlerinden herhangi bir parça mevcut değildir. Doğa Üzerine ve Arınmalar adlı bu iki şiirin asılları toplamının yaklaşık 5000 mısradan oluştukları tahmin edilmektedir. Doğa Üzerine adlı şiirin yaklaşık 2000 dizeden meydana geldiği tahmin edilir. Bu dizelerden yaklaşık 350 mısra ve parçacık günümüze kalmıştır.

Felsefesi
Doğa Üzerine adlı yapıtında Empedokles'in özgünlüğünü gösteren iki önemli düşüncesi vardır: Bunların ilki, temel öğenin birden fazla olduğunu kabul etmesidir. Kendisinden önceki düşünürlerin öne sürdüğü temel öğeler su, hava ve ateşti. Empedokles ise bunlara bir de toprak öğesini eklemiştir. Bu dört öğe baştan beri vardır. Bunlar ne değişir ne de yok olur, yani başlangıcı ve sonu yoktur. Evrende bunların miktarları hep aynı kalır. Her şey bu dört öğenin belirli birleşmelerinden oluşur.

"Nasıl ki ressamlar tapınaklara adak olarak adanacak resimleri yaparken ellerine çeşitli boyaları alır ve onları uygun oranlarda birbirlerine karıştırırlarsa, bunun için de bazı boyalardan daha fazla, bazılarındansa daha az miktarlar alırlarsa ve böylece bu boyalardan dünyada rastlanan sayısız şeylerin, örneğin ağaçların, erkeklerin, kadınların, kuşların, balıkların, hatta uzun ömürlü tanrıların resimlerini yaparlarsa, aynı şekilde doğa da dört öğeyi alarak onların her birinden farklı miktarları farklı oranlarda karıştırıp var olan şeyi meydana getirir." (B23)

İkinci özgün düşüncesi ise bu temel öğelerin birleşip ayrılması için bir hareket ettirici güç olması gerektiğidir. Empedokles bu gücü sevgi ve  nefret olarak açıklamıştır. Sevgi, öğeleri birleştirir, nefret ise bunları birbirinden ayırır.

Bunun yanında Empedokles, var olan bir şeyin yok olmasının veya yokluktan bir şeyin meydana gelmesinin imkânsız olduğunu söyler:

"Ölümlü olan bir şeyin ne var olması ne de her şeyi alıp götüren ölümle son bulması söz konusudur. Var olan sadece öğelerin bir araya gelmesi ve birbirlerine karıştıktan sonra ayrılmasıdır. "Ölüm", işte şeylerin bu ritminin bir anına insanlar tarafından verilen bir addan ibarettir. Bu öğeler bir insan, bir vahşi hayvan, bir bitki veya bir kuş biçiminde birbirlerine karıştıklarında insanlar bir doğuş olduğunu söylerler. Öğeler birbirlerinden ayrıldıklarındaysa insanlar bunu acıklı ölüm kelimesiyle açıklarlar. Ancak bu doğru bir adlandırma değildir." (B8,9)

Evrenin de bu şekilde oluştuğunu söyler. Başlangıçta sevginin etkisiyle bütün öğeler birbirine karışmış durumdadır. Nefretin küre şeklindeki evrene yaklaşmasıyla bir girdap, çevrinti hareketi oluşur ve bu öğeler birbirlerinden ayrılırlar.

Güneş ve ay tutulması konusunda doğru bir gözlem yapmış, ayın ışığını güneşten aldığını anlamıştır.Deriden yapılan solunumu açıklamıştır. Hayvanların nasıl ortaya çıktıklarıyla ilgili kuramı vardır. Algının nasıl meydana geldiğini, gözü ve görmenin nasıl olduğunu da açıklamıştır.

Ruh göçüne inanır:

"Bir zamanlar ben de erkek ve kız çocuğu, çalı, kuş ve denizde sıçrayan dilsiz balık olmuştum." (B117)

Kanın, insan hayatının ana taşıyıcısı ve düşünmenin merkezi olduğunu söyler. Empedokles'e göre; temel öğeler kanda, en olgun biçimde bir araya gelmişlerdir. İnsanın tüm yetenekleri ise bu karışımın olgunluğuna bağlıdır.

Parmenides / Herakleitos zıtlığı
Felsefeyi uzun bir süre meşgul etmiş ikilemdir.
Herakleitos;
 Her şey değişiyor. (Her şey akar)
 Bu yüzden duyumsal algılamalara güvenilebilir demekteyken;
Parmenides;
 Hiçbir şey değişmez.
 Bu yüzden duyumsal algılamalara güvenilemez tezini ileri sürmektedir.
Bu ikilemden felsefeyi kurtaran, Empedokles olmuştur. Empedokles'e göre Parmenides, Herakleitos zıtlığı, "özde tek bir madde" olduğu inancından kaynaklanmaktadır;
Düşünüre göre, her iki görüş de, kısmen doğru, kısmen yanlıştır.
 Her şey değişmez;
 Duyumsal algılamalara güvenmeliyiz, zira görüyoruz, görüşünü ileri sürmüştür.

Etkileri
Empedokles'in kendisinden sonra gelen düşünürler arasında özellikle Aristoteles üzerinde etkisi olmuştur. Roma dünyasında Lucretius, Epikuros'un dışında sadece Empedokles'ten büyük övgü ve hayranlıkla söz eder. Nietzsche'nin eskiçağ düşünürleri arasında büyük bir övgüyle andığı iki isimden biri Herakleitos ise diğeri Empedokles'tir. Alman şair Hölderlin de bir tragedyasında Empedokles'i romantik bir kılık altında yeniden canlandırmıştır.

Kaynakça
 Arslan, A. İlkçağ Felsefe Tarihi, 2. baskı, İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları, 2008 1. cilt, 261,263-268,272,276,278,284
 Capelle, W, Sokrates'ten Önce Felsefe , çev. Oğuz Özügül, İstanbul: Kabalcı, 1994 1. cilt, 213
 Aster, E. V., İlkçağ ve Ortaçağ Felsefe Tarihi, çev. Vural Okur, 3. baskı, İstanbul: İm, 2005, 109-111
 Guthrie, W.K.C., İlkçağ Felsefe Tarihi, çev. Ahmet Cevizci, Ankara: Gündoğan, 1988, 66

MÖ 490'larda doğanlar
MÖ 430'larda ölenler
MÖ 5. yüzyılda Yunanlar
MÖ 5. yüzyıl filozofları
MÖ 5. yüzyıl şairleri
Antik Yunan filozoflar
Yanarak ölenler

Empedokles


Auchterarder était une circonscription du Parlement d'Écosse.

Historique
Auchterarder avait été un Burgh royal en 1246, mais le seul Commissaire connu était John Graham de Callander, qui a assisté le Parlement le 22 Août 1584

Notes et références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Perth and Kinross

Auchterarder (circonscription du Parlement d'Écosse)


Peter Mitchell  (January 4, 1824 – October 25, 1899) was a Canadian politician and one of the Fathers of Confederation.

Family
In 1853, he married Mrs. Gough, a widow of St. John, New Brunswick; she died in 1889.  His nephew was Charles R. Mitchell a former provincial Cabinet Minister and leader of the Alberta Liberal Party.

Life
He was born of Scottish parents at Newcastle in the county of Northumberland, New Brunswick, on January 4, 1824.  He was educated at the Quebec grammar school; he studied law and was called to the bar of the province of New Brunswick in 1848.  He practised his profession for five years and then entered into a partnership with a Mr. Hawe in the business of lumbering and shipbuilding.

Mitchell ran again in 1856 as an opponent of Prohibition, which had been proposed by the government. He carried a pistol for protection during the campaign and rum for his supporters. He was successful in this election. In the legislature, Mitchell opposed denominational schools and supported the creation of municipal government. He became a member of the Executive Council in 1859, and introduced the colony's first bankruptcy act in order to make things easier for debtors.
Mitchell did not run for re-election in 1861, but was soon appointed to the Legislative Council of New Brunswick (the colony's upper house) and rejoined the Executive Council.

While attending the Quebec Conference of 1864, Peter Mitchell was a strong supporter of Canadian Confederation. He resigned from the Executive Council in 1865 when the pro-Confederation government of Samuel Leonard Tilley was defeated, and helped lieutenant-governor Arthur Hamilton Gordon force the resignation of the anti-Confederation government of Albert James Smith in 1866. Gordon appointed Mitchell as the new premier. Mitchell asked Gordon to call an election, and he and his Confederation Party were returned with a majority that approved the participation of the colony in the Canadian Confederation in 1867.

Mitchell attended the London Conference, which drafted the British North America Act. He was appointed to the new Senate of Canada for its inaugural session in July 1867. Mitchell became a member of Sir John A. Macdonald's first cabinet as minister of marine and fisheries. He was an aggressive defender of Canadian interests, and contested foreign fishing in Canadian waters to the extent of using gunboats to seize American vessels.

Mitchell resigned from the Senate in 1872 to run for a seat in the House of Commons of Canada where he felt he would have more influence. He was acclaimed in a by-election, but in 1873 the Macdonald government fell due to the Pacific Scandal. Mitchell abandoned the Liberal-Conservative Party of Macdonald and declared himself an independent Member of Parliament (MP). He had little influence as an independent and was distrusted by both Conservatives and Liberals.

Mitchell resigned his seat in 1878 after being accused of violating the Independence of Parliament Act by leasing a building to the government while he was a senator. He re-offered in the subsequent by-election and was returned to parliament.

He ran in the 1878 federal election as an "Independent Liberal" who supported Macdonald's National Policy. Mitchell was defeated by independent candidate Jabez Bunting Snowball.

Mitchell returned to the Commons in the 1882 election and was re-elected in the 1887 election as an independent Liberal, but was defeated in the 1891 election.

In 1885, Mitchell purchased the Montreal Herald and Daily Commercial Gazette, and used it to attack the policies of both Liberals and Conservatives. He also called for mercy for Louis Riel, and blamed Macdonald for causing the Riel Rebellion by not dealing with Métis complaints.
He became a supporter of Sir Wilfrid Laurier and ran as a Liberal in the 1896 election but lost.
Laurier made him general inspector of fisheries for Quebec and the Maritime provinces, and Mitchell held that position until his death in 1899.

In July 1899, as he was leaving the parliamentary buildings, Ottawa, he was stricken by paralysis. He seemed to recover, but on 25 October 1899, he was found dead in his rooms in the Windsor Hotel, Montreal.

Electoral record

References

Attribution

1824 births
1899 deaths
Fathers of Confederation
Canadian Presbyterians
Conservative Party of Canada (1867–1942) senators
Independent MPs in the Canadian House of Commons
Independent Liberal MPs in Canada
Members of the House of Commons of Canada from New Brunswick
Members of the King's Privy Council for Canada
Premiers of New Brunswick
People from Miramichi, New Brunswick
Persons of National Historic Significance (Canada)
Canadian senators from New Brunswick
Colony of New Brunswick people

Peter Mitchell (politician)


ජෝර්ජ් ඇල්ෆ්‍රඩ් ලෝමන් (2 ජූනි 1865 – 1 දෙසැම්බර් 1901) යනු, සැම කල්හිම ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහි නියුතුව සිටි  පන්දු යවන්නන් අතුරින් විශිෂ්ටතමයන් කිහිප දෙනා අතුරින් එක් අයෙකු ලෙසින් සැලකුණු  ඉංග්‍රීසි ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි.

1865 උපත්
1901 මරණ

ජෝර්ජ් ලෝමන්


An Ficinia compasbergensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Franz Drège ngan Ernst Gottlieb von Steudel. An Ficinia compasbergensis in nahilalakip ha genus nga Ficinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ficinia

Ficinia compasbergensis


Steve Sekely (* 25. Februar 1899 als István Székely in Budapest; † 9. März 1979 in Palm Springs, Kalifornien) war ein ungarischer Filmregisseur.

Leben
Sekely arbeitete während der 1920er Jahre in Berlin als Journalist und Autor von Kurzgeschichten. 1930 lieferte er die Idee zu Der Nächste, bitte, einem der letzten deutschen Stummfilme. Unter dem Namen "Stefan Szekely" gab er im selben Jahr für die kleine Produktionsfirma Cicero-Film sein Regiedebüt.

Szekely spezialisierte sich auf Filmkomödien und blieb diesem Metier auch nach seiner Rückkehr nach Ungarn infolge der Machtergreifung der Nationalsozialisten im Jahr 1933 treu. Kurz vor Kriegsausbruch 1939 emigrierte er in die USA. Als "Steve Sekely" amerikanisiert, drehte er  Krimis, Dramen und Thriller, die nur wenig Resonanz fanden.

Zu Beginn der 1950er Jahre kehrte er nach Europa zurück und arbeitete in Großbritannien, Italien, der Bundesrepublik und zuletzt in Ungarn. Mit Blumen des Schreckens, einer Verfilmung von John Wyndhams Science-Fiction-Roman Die Triffids gelang ihm seine am meisten beachtete Leistung.

Sekely war mit der Schauspielerin Irén Ágay (1913–1950) verheiratet, die in mehreren seiner Inszenierungen mitwirkte.

Filmografie (Auswahl)

Literatur
Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3.

Weblinks

Geboren 1899
Gestorben 1979
Ungarischer Emigrant in den Vereinigten Staaten
Emigrant zur Zeit des Nationalsozialismus
Ungar
Filmregisseur
Autor
Drehbuchautor
Journalist (Deutschland)
Mann

Steve Sekely


Ellguth Turawa,  Ligota Turawska ist eine Ortschaft in Oberschlesien. Ellguth Turawa liegt in der Gemeinde Turawa im Powiat Opolski (Landkreis Oppeln) in der polnischen Woiwodschaft Oppeln. Seit 2012 ist Ellguth Turawa offiziell zweisprachig (Polnisch und Deutsch).

Geographie

Geographische Lage

Ellguth Turawa liegt in der historischen Region Oberschlesien im Oppelner Land. Der Ort liegt 10 Kilometer nordöstlich vom Gemeindesitz Turawa und 24 Kilometer nordöstlich von der Kreisstadt und Woiwodschaftshauptstadt Opole.

Der Ort liegt in der Nizina Śląska (Schlesischen Tiefebene) innerhalb der Równina Opolska (Oppelner Ebene). Durch den Ort verläuft die Woiwodschaftsstraßen Droga wojewódzka 463.

Nachbarorte
Nachbarorte von Ellguth Turawa sind im Norden Bierdzan (Bierdzany), im Südosten Sacrau Turawa (Zakrzów Turawski) und im Süden Kadlub Turawa (Kadłub Turawski).

Geschichte

Der Ort wurde 1463 erstmals urkundlich erwähnt. 1629 wurde die Schrotholzkirche erbaut. 1865 hatte der Ort 17 Bauernhöfe und 11 Gärtner- und 46 Häuslerstellen.

Nach dem Ersten Schlesischen Krieg 1742 fiel Ellguth Turawa mit dem größten Teil Schlesiens an Preußen.

Nach der Neuorganisation der Provinz Schlesien gehörte die Landgemeinde Ellguth Turawa ab 1816 zum Landkreis Oppeln im Regierungsbezirk Oppeln. 1845 bestanden im Dorf eine katholische Kirche, eine katholische Schule, ein Vorwerk, ein Pechofen sowie 77 Häuser. Im gleichen Jahr lebten in Ellguth Turawa 695 Menschen, davon 13 evangelisch und drei jüdisch. 1874 wurde der Amtsbezirk Bierdzan gegründet, welcher aus den Landgemeinden Bierdzan, Ellguth-Turawa, Kadlub-Turawa und Sackrau-Turawa und den Gutsbezirken Bierdzian, Ellguth-Turawa, Kadlub-Turawa und Sackrau-Turawa und der Colonie Sackrau-Turawa bestand.

Bei der Volksabstimmung in Oberschlesien am 20. März 1921 stimmten 316 Wahlberechtigte für einen Verbleib bei Deutschland und 307 für Polen. Ellguth-Turawa verblieb beim Deutschen Reich. Um 1930 wurde der Amtsbezirk Bierdzan aufgelöst und Ellguth Turawa wurde dem Amtsbezirk Turawa zugeordnet. 1933 lebten im Ort 1014 Einwohner. 1936 wurde die neue Kirche eingeweiht. 1939 hatte der Ort 1055 Einwohner. Bis 1945 befand sich der Ort im Landkreis Oppeln. Die Schrotholzkirche St. Katharina wurde 1945 beim Einmarsch der Roten Armee von dieser angezündet und verbrannte vollständig.

1945 kam der bisher deutsche Ort unter polnische Verwaltung und wurde in Ligota Turawska umbenannt und der Woiwodschaft Schlesien angeschlossen. 1950 kam der Ort zur Woiwodschaft Oppeln. 1999 kam der Ort zum wiedergegründeten Powiat Opolski. Am 8. März 2012 erhielt der Ort zusätzlich den amtlichen deutschen Ortsnamen Ellguth Turawa.

Sehenswürdigkeiten und Denkmale
 Die röm.-kath. St.-Katharina-Kirche (poln. kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej) wurde am 19. Juli 1936 geweiht. Neben der heutigen Kirche befand sich eine Schrotholzkirche aus dem Jahr 1629.
 Fachwerkhäuser in der ul. Osiedle
 Glockenkapelle

Vereine
 Deutscher Freundschaftskreis
 Dorferneuerungsgruppe des Programms "Odnowa Wsi Opolskiej"
 Freiwillige Feuerwehr OSP Ligota Turawska
 Fußballverein LZS Ligota Turawska

Weblinks

Einzelnachweise

Gemeinde Turawa
Ort in Schlesien
Ort der Woiwodschaft Opole
Ersterwähnung 1463

Ellguth Turawa


Simon Lavdal-Pedersen (født 1992) er hovedbestyrelsesmedlem i KristenDemokraterne, bestyrelsesmedlem i KristenDemokraterne Fyn, samt formand for KristenDemokraterne Odense.

Ved Folketingsvalget i 2015 var hans mærkesager familiepolitik, særligt støtte til børn i misbrugsfamilier. Han var opstillet for KristenDemokraterne ved Folketingsvalget 2015 i Fyns Storkreds. Ved Kommunalvalget 2013 stillede han op for Kristendemokraterne i Herning Kommune. Ved Folketingsvalget 2022 var han opstillet for KristenDemokraterne i Fyns Storkreds og her var hans primære mærkesag at få næstekærlighed ind i det sociale system

Blev uddannet socialrådgiver i Odense og arbejder til dagligt i Dianalund. Han tog i 2010 HF fra Nørre Nissum Seminarium og HF.

Eksterne henvisninger
Kandidatside fra Folketingsvalget 2022 Folketingskandidat Simon Lavdal

Noter

Folketingskandidater fra Kristendemokraterne

Simon Lavdal


Jean Charles Émile Gardin CSSp (* 28. Oktober 1941 in Saint-Pois) ist ein französischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Impfondo.

Leben
Jean Charles Émile Gardin trat der Ordensgemeinschaft der Spiritaner bei, legte am 1969 die Profess ab und empfing am 29. Juni 1969 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 30. Oktober 2000 zum ersten Apostolischen Präfekten von Likouala. Mit der Erhebung der Präfektur zum Bistumund der Umbenennung am 11. Februar 2011 wurde er zum ersten Bischof von Impfondo ernannt. Der Erzbischof von Kinshasa, Laurent Kardinal Monsengwo Pasinya, spendete ihm am 26. März desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Stanislas Lalanne, Bischof von Coutances, und der Apostolische Nuntius in der Republik Kongo, Erzbischof Jan Romeo Pawłowski. Die Amtseinführung im Bistum Impfondo fand am 10. April desselben Jahres statt.

Am 12. Dezember 2019 nahm Papst Franziskus seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Apostolischer Präfekt
Spiritaner
Franzose
Geboren 1941
Mann

Jean Charles Émile Gardin


Marinković je srpsko i hrvatsko prezime,
Dragana Marinković (u. 1982.), hrvatska odbojkaš.
Gojko Marinković (u. 1949.), hrvatski novinar.
Ivan Marinković (1905. – 1943.), hrvatski profesor, sudionik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije
Jadran Marinković (u. 1953.), hrvatski radijski voditelj
Janko Marinković (1923. – 2003.), hrvatski kazališni redatelj, filmski scenarist i prevodilac.
Jovan Marinković (1913. – 1944.), liječnik, profesor, hrvatski političar
Ksenija Marinković (u. 1966.), hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
Marko Marinković (u. 1964.), srbijanski redatelj.
Ranko Marinković (1913. – 2001.), hrvatski književnik i akademik.
Vojislav Marinković (1876. – 1935.), srpski ekonomist i političar.

Izvori

Hrvatska prezimena
Srpska prezimena

Marinković


الينقول أو الجينات القافزة أو الجين القابل للنقل ( ترانسبورون) هي جينات على حمض نووي ريبوزي منقوص الأكسجين يمكنها التحرك اٍلى مواقع مختلفة داخل الجينوم الخلوي لخلية بعينها (مجموع الصبغيات) ، وينغرز في كروموسوم ما، تسمى العملية بالانتقال. يمكن خلال الانتقال أن تحدث طفرة أو تغير جزء من حمض نووي ريبوزي منقوص الأكسجين في الجينوم. وتعتبر مثالا عن العناصر الوراثية المتحركة التي اٍكتشفتها بربرة مكلنتوك في بداية سيرتها العلمية، و التي نالت بفضلها جائزة نوبل لعام 1983.

الجين القافز و غرز (وراثة) أو حذف (وراثة) نوكليوتيد أو أكثر هي تغيرات في سلسلة الدنا ، معظمها يحدث على أجزاء غير مهمة في الدنا، ولا ينتج عنها سوءا. ولكن بعض تلك الطفرات يمكن أن يعطي حاملها صفة تميزه عن الآخرين، فيكون أكثر قوة أو أكثر سرعة أو أكثر نجاحا في الحصول على الغذاء مثلا ؛ أي يصبح مهيئا بطريقة أفضل للعيش في بيئته. كما يمكنه توريث تلك الصفات المميزة إلى نسله.

يقول فرانسيس كولينز المشرف على مشروع الجينوم البشري أنه يبدو أن الطفرات تحدث في المتوسط بمعدل طفرة في كل 100 مليون زوج قاعدي خلال الجيل الواحد للناس. وهذا معناه ان الإنسان منا الذي توجد في خليته نحو 3 مليارات من أزواج القواعد ؛ قاعدة من الأب وقاعدة من الأم، يحدث لكل منا نحو 60 طفرة أثناء حياته لا توجد في الأب ولا توجد في الأم.

أمثلة
باربرا ماكلنتوك هي أول من اكتشف العناصر الناقلة في الذُرة (الذُرة الشامية) في عام 1948، والتي أعطتها فرصةً للفوز بجائزة نوبل. لاحظت ماكلنتوك عمليات الغرز والحذف والانتقال الصبغية الناتجة عن العناصر. يمكن أن تؤدي هذه التغييرات في الجينوم إلى تغيير في لون حبات الذرة. إن حوالي 85 ٪ من جينوم الذرة يتكون من عناصر ناقلة (عناصر جينية قافزة).

إن عائلة واحدة من العناصر الجينية القافزة في ذبابة الفاكهة السوداء البطن تسمى العناصر P. ويبدو أن هذه العناصر قد ظهرت لأول مرةٍ في الأنواع الموجودة فقط في منتصف القرن العشرين، وانتشرت خلال الخمسين سنة الماضية خلال كل مجموعة من الأنواع. ابتكر جيرالد ماير روبن وألان سبرادلينج تقنيةً رائدة في استخدام العناصر P الاصطناعية لإدخال الجينات في ذبابة الفاكهة عن طريق حقن الجنين.

عادةً ما تحمل الجينات القافزة (الترانسبوزونات) في البكتيريا جينًا إضافيًا للقيام بوظائف غير النقل، وغالبًا ما تكون لمقاومة المضادات الحيوية. يمكن أن تقفز هذه العناصر في البكتيريا من الحمض النووي الكروموسومي إلى البلازميدات والعودة إليها، مما يسمح بنقل الجينات وإضافتها الدائمة مثل تلك التي تشفّر المقاومة للمضادات الحيوية (يمكن إنشاء سلالات بكتيرية متعددة المقاومة للمضادات الحيوية بهذه الطريقة). تنتمي العناصر الجينية القافزة البكتيرية من هذا النوع إلى عائلة العناصر الناقلة ((Tn. تعُرف العناصر الناقلة التي تفتقر إلى جينات إضافية باسم تسلسل الغرز.

إن العنصر الناقل الأكثر شيوعًا في البشر هو تسلسل Alu)). يبلغ طوله حوالي 300 قاعدة ويمكن العثور عليه بين 300000 ومليون مرة في الجينوم البشري، ويُقدر أنه يشكل 15-17 ٪ من الجينوم البشري.

تعتبر العناصر الجينية القافزة الشبه ملاحية صنف آخر بارز من العناصر الجينية القافزة الموجودة في أنواع متعددة، بما في ذلك البشر. لقد اكتُشفت هذه العناصر لأول مرةٍ من قبل جاكوبسون وهارتل في ذبابة الفاكهة. يُعرف هذا العنصر الناقل من الصنف الثاني بقدراته الغريبة على الانتقال أفقياً في العديد من الأنواع. There are an estimated 14,000 copies of Mariner in the human genome comprising 2.6 million base pairs. يُقذّر وجود ما يقارب 14000 نسخة من العناصر الجينية القافزة شبه الملاحية في الجينوم البشري الذي يضم 2.6 مليون زوج أساسي.
يُجمع في الأجنة البشرية بين نوعين من الجينات القافزة لتكوين رنا غير مشفر يحفز تطور الخلايا الجذعية. تتوسع كتلة الخلية الداخلية للجنين خلال المراحل المبكرة للنمو مع تعداد هذه الخلايا الجذعية. تُعتبر زيادة هذا النوع من الخلايا أمر بالغ الأهمية، لأن الخلايا الجذعية تتغير في وقتٍ لاحق وتؤدي إلى ظهور جميع الخلايا في الجسم.

في المرض
العناصر الناقلة هي المطفرات وغالبًا ما تكون حركاتها أسباب المرض الوراثي. يمكن أن تتلف هذه العناصر جينوم الخلية المضيفة بطرق مختلفة:
 يُعطَّل الجين الوظيفي عن طريق النيقول أو النيقول الرجوعي الذي يُدرج نفسه فيه.
 يُغادر الحمض النووي الجين ويترك مكانه ثغرة لا يُمكنها أن تُعالج بشكلٍ صحيح.
 يُمكن أن تؤدي النسخ المتعددة لنفس التسلسل مثل تسلسل (Alu) إلى إعاقة الاقتران الصبغي الدقيق أثناء الانقسام النصفي والانقسام الخيطي. يؤدي هذا إلى حدوث عمليات انتقال غير متكافئة، وتعتبر هذه أحد الأسباب الرئيسية لازدواج الصبغيات.

إن الأمراض التي غالباً ما تسببها العناصر الناقلة تشمل الناعور (الهيموفيليا) A و B، ونقص المناعة المشترك الشديد، والبُرفيريَّة، والتعريض للإصابة بالسرطان [32] [33] تبين أن العناصر الناقلة من سلسلة LINE1)) التي تهبط على العامل البشري الثامن تسبب الهيموفيليا. يمكن أن يتسبب خلل تنظيم العناصر الناقلة في موت الخلايا العصبية في مرض ألزهايمر.

معدل النقل والحث والدفاع
قدّرت إحدى الدراسات معدل نقل نيقول رجوعي معين وهو عنصر Ty1 في خميرة Saccharomyces cerevisiae. تبيّن معدل عمليات النقل الناجحة لكل عنصر Ty1 ليكون حوالي مرة واحدة كل بضعة أشهر إلى مرة واحدة كل بضع سنوات. [37] تحتوي بعض العناصر الناقلة على صدمة حرارية مثل المروجين ويزيد معدل تبديلها إذا تعرضت الخلية للضغط،
 مما يزيد من معدل الطفرة في ظل هذه الظروف، الأمر الذي من الممكن أن يكون مفيدًا للخلية.

تدافع الخلايا عن انتشار العناصر الناقلة بعدة طرق، وتشمل هذه جزيئات الحمض النووي الريبي المتداخلة الصغيرة (siRNAs) والمتفاعل (piRNAs) الذي يثبط العناصر الناقلة بعد نسخها.

إذا كانت الكائنات الحية تتكون في معظمها من عناصر ناقلة، فسيُفرض أن المرض الناجم عن العناصر الناقلة الموجودة في غير موضعها أمرًا شائعًا للغاية. تُثبّط العناصر الناقلة في معظم الحالات من خلال الآليات اللاجينية مثل مثيلة الحمض النووي، وإعادة تشكيل الكروماتين والحمض النووي الريبي المتفاعل.

المراجع

اقرأ أيضا
 غرز (وراثة)
 حذف (وراثة)
 إنديل

دي أن إيه غير مشفر
علم الأحياء الجزيئي
عناصر وراثية متحركة

جين قافز


Die Zweifelhafte Zwergmispel (Cotoneaster ambiguus) ist ein weiß blühender Strauch aus der Gruppe der Kernobstgewächse (Pyrinae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt im Westen Chinas. Sie wird manchmal als Zierpflanze verwendet.

Beschreibung
Die Zweifelhafte Zwergmispel ist ein sommergrüner, bis 2 Meter hoher Strauch mit rötlichbraunen oder graubraunen, dünnen, anfangs strigelhaarigen und später verkahlenden Zweigen. Die Laubblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert. Der Stiel ist 2 bis 5 Millimeter lang und fein behaart. Die Nebenblätter sind lanzettlich oder linealisch-lanzettlich, fein behaart und fallen meist früh ab. Die Blattspreite ist einfach, oval-eiförmig bis rhombisch-eiförmig, 2,5 bis 6 Zentimeter lang und 1,5 bis 3 Zentimeter breit, mit zugespitzter oder spitzer Blattspitze und breit keilförmiger Basis. Die Blattoberseite ist fein behaart und früh verkahlend, die Unterseite ist anfangs flaumhaarig später ebenfalls verkahlend.

Die Blütenstände sind 1,5 bis 3,5 Zentimeter durchmessende Schirmrispen aus fünf bis zehn Blüten mit fein behaarter Spindel. Die Tragblätter sind lanzettlich oder linealisch, 2 bis 3 Millimeter lang, fein behaart und fallen früh ab. Die Blütenstiele sind fein behaart und 4 bis 6 Millimeter lang. Die Blüten haben einen Durchmesser von 7 bis 8 Millimeter. Der Blütenbecher ist außen anfangs fein behaart und verkahlt später. Die Kelchblätter sind dreieckig, zugespitzt und 1 bis 1,5 Millimeter lang und 2 bis 2,5 Millimeter breit. Die Kronblätter stehen aufrecht. Sie sind weiß mit rosafarbenen Flecken, breit eiförmig oder rundlich, 3 bis 4 Millimeter lang und beinahe auch so breit, mit stumpfer Spitze und etwas genagelter Basis. Die etwa 20 Staubblätter sind etwas kürzer als die Kronblätter. Die Spitze des Fruchtknotens ist dicht behaart. Die freistehenden, zwei bis fünf Griffel ragen nicht über die Staubblätter hinaus. Die Früchte sind schwarz, 8 bis 10 Millimeter lang und 6 bis 7 Millimeter breit, eiförmig bis rundlich und an der Spitze behaart. Je Frucht werden zwei oder drei, selten vier oder fünf Kerne gebildet. Die Zweifelhafte Zwergmispel blüht von Mai bis Juni, die Früchte reifen von September bis Oktober.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in den chinesischen Provinzen Gansu, Guizhou, Hubei, Ningxia, Shaanxi, Sichuan und Yunnan. Die Zweifelhafte Zwergmispel wächst in Steppen und Trockenwäldern in 1800 bis 3000 Metern Höhe auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, nährstoffreichen Böden an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend und frosthart.

Systematik
Die Zweifelhafte Zwergmispel (Cotoneaster ambiguus) ist eine Art aus der Gattung der Zwergmispeln (Cotoneaster). Sie wird in der Familie der Rosengewächse (Rosaceae) der Unterfamilie Spiraeoideae, Tribus Pyreae der Untertribus der Kernobstgewächse (Pyrinae) zugeordnet. Die Art wurde 1912 von Alfred Rehder und Ernest Henry Wilson als Cotoneaster ambigua erstmals wissenschaftlich beschrieben. Der Gattungsname Cotoneaster leitet sich vom lateinischen "cotoneum malum" für die Quitte (Cydonia oblonga) ab. Die Endung "aster" ist eine Vergröberungsform für Pflanzengruppen, die im Vergleich zu ähnlichen Gruppen als minderwertig betrachtet werden. Das Artepitheton ambiguus stammt ebenfalls aus dem Lateinischen und bedeutet "zweideutig", was auf die zweifelhafte Zuordnung der Art verweist.

Verwendung
Die Zweifelhafte Zwergmispel wird manchmal aufgrund der bemerkenswerten Früchte als Zierpflanze verwendet.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 228.
 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Zwergmispeln

Zweifelhafte Zwergmispel


Juan José de Amézaga Landaroso (, 28. siječnja 1881. – Montevideo 21. kolovoza 1956.) bio je urugvajski predsjednik.

Pozadina
Amézaga je bio istaknuti član stranke Coloradu, koja je dugo vladala zemljom. Po zanimanju je bio pravnik i dugi niz godina je predavao taj predmet na sveučilištu. Njegova politička baza bila je u Duraznu, kojeg je zastupao u Zastupničkom domu između 1907. i 1915., a kasnije je bio ministar industrije.

Predsjednik Urugvaja
Mandat mu je trajao od 1943. do 1947. godine. Njegova vladavina se smatra značajno prvim ustavnim mandatom od državnog udara koji je proveo Gabriel Terra 1933. godine.

Amézagi potpredsjednik bio je Alberto Guani, koji se i sam istaknuo kao odličan diplomat. Predsjednik Amégaga, koji je urugvajski veleposlanik u Moskvi, tamo je poslao socijalista Emilija Frugonija.

Godine 1947.  Amézagu je naslijedio Tomás Berret, čiji je mandat trajao gotovo 5 mjeseci, dok nije umro.

Vidi također
 Popis predsjednika Urugvaja

Političari u Drugom svjetskom ratu
Urugvajski predsjednici
Životopisi, Montevideo

Juan José de Amézaga


Finlanda a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 54 de sportivi, care a concurat în 16 sporturi. Cu o medalie de bronz, cel mai slab rezultat din rezultat sa, Finlanda s-a aflat pe locul 78 în clasamentul final.

Participanți
Delegația estonă a cuprins 54 de sportivi: 26 de bărbați și 28 de femei. Cel mai tânăr atlet din delegația a fost săritoarea pe Wilma Murto (20 de ani), cel mai vechi a fost trăgătoarea de tir Satu Mäkelä-Nummela (45 de ani).

Medaliați

Natație

Note

Referințe
 Finlanda la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Finlanda la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


جورج هينريخ ويبير  هو عالم نبات ألماني ولد في 27 يوليو 1752م في غوتينغن وتوفى في 1828. وكان أستاذاً في الطب في جامعة كيل

روابط خارجية

المراجع

أطباء ألمان في القرن 18
علماء من غوتنغن
علماء نبات ألمان
علماء نبات ذوو مختصرات اسمية
علماء نباتات ألمان في القرن 18
علماء نباتات ألمان في القرن 19
مواليد 1752
مواليد في غوتينغن
وفيات 1828
وفيات في كيل

جورج هينريخ ويبير


USS Willis A. Lee (DD-929) was a Mitscher-class destroyer in the United States Navy. She was named for Vice Admiral Willis A. "Ching" Lee USN (1888–1945).

Willis A. Lee was laid down by the Shipbuilding Division of the Bethlehem Steel Company at Quincy in Massachusetts on 1 November 1949, reclassified as a destroyer leader and designated DL-4 on 9 February 1951, launched on 26 January 1952 by Mrs. Fitzhugh L. Palmer, Jr., niece of Vice Admiral Lee and commissioned at the Boston Naval Shipyard on 5 October 1954.

Willis A. Lee participated in quarantine operations during the Cuban Missile Crisis in October 1962. Willis A. Lee was decommissioned on 19 December 1969, stricken from the Naval Vessel Register on 15 May 1972 and sold for scrap to the Union Minerals and Alloys Corporation of New York City on 18 May 1973.

History
Following her shakedown at Guantánamo Bay, Willis A. Lee returned to her homeport, Newport, R.I., and began a career of operations with the U.S. Atlantic Fleet. She was deployed to the Mediterranean for the first time in July 1955, cruising with the 6th Fleet—the first ship of her type to operate with that force. Upon the conclusion of her first tour with the 6th Fleet later that year, Willis A. Lee returned to the east coast and operated off the eastern seaboard in air defense exercises.

In February 1956, Willis A. Lee — reclassified as a frigate in 1955 — sailed southward to the Dominican Republic, where she represented the United States in American Day festivities at Ciudad Trujillo, the capital city of that West Indian nation. She was driven onto rocks at Jamestown, Rhode Island, in a storm on 18 March 1956. The frigate then spent considerable time at the Boston Naval Shipyard on Boston, Massachusetts, before resuming active operations.  In November 1956, while participating in anti-submarine warfare (ASW) exercises, Willis A. Lee assisted the distressed fishing vessel, Agda, off Montauk Point, Long Island, fighting and extinguishing a blazing oil fire and thus saving several lives.

In February 1957, the ship carried King Ibn Saud, of Saudi Arabia, to New York City during his official visit to the United States. Later that month, she sailed to Washington, D.C., to participate in ceremonies honoring the birthday of George Washington. That spring, Willis A. Lee played "movie star", when she was filmed by the Louis de Rochemont studios for a part in the cinerama production, "Windjammer", while she operated on ASW exercises in the North Atlantic. She subsequently participated in the International Naval Review held that summer at Hampton Roads, Virginia, before becoming part of a large combined NATO fleet that conducted intensive ASW and air defense exercises in the North Atlantic that autumn. During those maneuvers, Willis A. Lee crossed the Arctic Circle for the first time on 20 September.

Over the next two years, Willis A. Lee was twice deployed to the Mediterranean for operations with the 6th Fleet, separating those tours with local operations out of Newport and in the Caribbean and off the coast of Florida, primarily on ASW and air defense exercises. In the summer of 1959, she participated in Operation "Inland Sea" as flagship for Rear Admiral E. B. Taylor, Commander, Task Force 47, on a cruise on the Great Lakes. During that historic voyage, she transited the newly opened St. Lawrence Seaway and visited the ports of Chicago, Illinois; Milwaukee, Wisconsin; Detroit, Michigan; Erie, Pennsylvania; and Cleveland, Ohio. That autumn, Willis A. Lee returned to her schedule of maneuvers and exercises in the North Atlantic.

Willis A. Lee, with Commander, Destroyer Force, Atlantic Fleet, embarked, conducted an inspection cruise — commencing in February 1960 — of Atlantic Fleet ports and installations that took the ship to San Juan, Puerto Rico; St. Thomas, Virgin Islands; and Ciudad Trujillo. Upon the conclusion of that cruise, the warship took part in Operation "Springboard", an annual exercise in the Caribbean.

In the summer of 1960, Willis A. Lee conducted a midshipmen's training cruise while participating in more fleet exercises. She subsequently visited Montreal, Quebec, Canada, and New York City before she took part in various refueling-at-sea and replenishment exercises as part of LANTFLEX (Atlantic Fleet Exercise) 2-60.

After a brief trip to Charleston, S.C., in August, Willis A. Lee participated in Operation "Sword Thrust," a NATO fleet exercise in the North Atlantic which combined the efforts of more than 60 British, French, Norwegian, Canadian, and American warships. While carrying out simulated attacks on the European continent during the course of the maneuvers, Willis A. Lee again crossed the Arctic Circle. After calling at Le Havre, France, Willis A. Lee returned to Newport. In November, she entered the Boston Naval Shipyard for an extensive overhaul, part of the Fleet Rehabilitation and Modernization (FRAM) program.

During her FRAM overhaul, Willis A. Lee was altered significantly to enable her to perform her designed role more efficiently. When she finally left the yard almost a year later, she displayed a distinctly altered silhouette. She then had a helicopter hangar in place of the after 3-inch twin gun mount to accommodate the Gyrodyne QH-50 DASH helicopter system. She had also received topside antisubmarine torpedo armament. Her two "Weapon Alfa" mounts had been removed. Chief among the new equipment installed in the ship was a bow-mounted sonar dome, utilizing revolutionary new concepts in underwater sound-ranging.

Emerging from the shipyard in September 1961, Willis A. Lee participated in a rescue operation soon thereafter, embarking the crew from the storm-endangered Texas Tower No. 2, off the coast of Massachusetts. Willis A. Lee then stood guard over the early warning tower, fighting off Hurricane "Esther" as she remained in the vicinity of the abandoned "Texas Tower."

Willis A. Lee spent much of her ensuing career involved in sonar evaluations of her bow-mounted system. She ranged from the mid-Atlantic to the Caribbean, frequently operating with submarines, and upon occasion visited Bermuda. There were highlights, though, of that normally routine duty, such as in the autumn of 1962 when the United States and the Soviet Union stood at the brink of a possible nuclear confrontation over the issue of Soviet missiles in Cuba. Willis A. Lee operated on the Cuban "quarantine line" for 10 days, deploying in the Caribbean until President Kennedy called off the operation. She then resumed her sonar evaluations.

After spending January and February 1963 at the Boston Naval Shipyard for more alterations and improvements on the experimental sonar system, Willis A. Lee operated in Haitian waters during March, conducting further sonar evaluations. She varied that duty with a brief in-port visit at Port-au-Prince during the troubled political situation there at that time.

That summer, Willis A. Lee was attached to Destroyer Development Group (DesDevGru) 2, a group of ships engaged in experimental work of various kinds, and finished out the year 1963 in the Boston Naval Shipyard undergoing extensive boiler repairs.

With the exception of two brief trips to Newport, Willis A. Lee remained at the Boston Naval Shipyard until 29 April 1964, when she returned to her home port to prepare for a southern cruise. Underway on 6 May for type training in Guantánamo Bay, the frigate conducted further sonar evaluations later that month en route back to Newport before returning to her home port on 26 May. Willis A. Lee subsequently conducted three more evaluation cruises before she participated in Exercise "Steel Pike," the largest peacetime amphibious exercise in history. During those maneuvers, Willis A. Lee served as the flagship for Rear Admiral Mason Freeman, Commander, Cruiser-Destroyer Flotilla 2. To then round out the year, the frigate conducted another sonar evaluation cruise, calling twice at Key West during the voyage. She returned north on 11 December and spent the remainder of the year under restricted availability at the Bethlehem Steel Shipyard, East Boston, Mass.

Willis A. Lee resumed sonar testing operations in 1965 and operated twice in the Bahamas area. She subsequently conducted type training off the Virginia capes and in the Narragansett Bay area before arriving at the Boston Naval Shipyard on 30 June to commence a lengthy overhaul to her engineering plant and modifications to her sonar system.

For the remainder of her career, Willis A. Lee continued in her routine of sonar development and testing, home-ported out of Newport with occasional periods of yard repairs at Boston. During her final years, the frigate operated off the Virginia capes, in the Caribbean, and Narragansett Bay areas, and was deployed to the Mediterranean November 1966. She returned to Newport on 20 May 1967, thus completing her first extended deployment since 1961. She was deployed again to the Mediterranean January 1968, returning to Newport in May of that year.  In August 1968, she was deployed to the Red Sea as the flagship for COMMIDEASTFOR.  However, what was to be a 10-month deployment was cut short when she developed propulsion problems while in transit off the coast of Brazil.  After undergoing two weeks of repair in Recife, Brazil, she was relieved by USS Luce (DLG-7), and returned to Newport.  In January 1969, she transited from Newport to the Boston Naval Shipyard via the Cape Cod Canal for what was to be her final overhaul prior to decommissioning later that year.

Fate
Placed out of commission in December 1969, Willis A. Lee was struck from the Navy list on 15 May 1972. She was sold to the Union Minerals and Alloys Corporation, of New York City, and taken under tow for her final voyage on 5 June 1973. She was subsequently scrapped.

Awards

National Defense Service Medal
Armed Forces Expeditionary Medal

References

External links
  destroyerleaderassociation.org: USS Willis A. Lee

Mitscher-class destroyers
Cold War destroyers of the United States
Ships built in Quincy, Massachusetts
1952 ships
Maritime incidents in 1956

USS Willis A. Lee


Zayid bin Sultan en-Nehyan (; 6 Mayıs 1918 - 2 Kasım 2004), Birleşik Arap Emirlikleri'nin kurucusu ve 1971-2004 yılları arasında devlet başkanı, Abu Dabi hükümdarı. Zaid, 1922-1926 yılları arasında Abu Dabi hükümdarı olan Şeyh Sultan bin Zaid bin Halife el-Nehyan'ın en genç oğludur. İsmini emirliği 1855-1909 yılları arasında yöneten büyük babasından alır. 6 Ağustos 1966 tarihinde kardeşi Abu Dabi Emiri Şahbut bin Sultan en-Nehyan'ı kansız bir saray darbesiyle devirerek başa geçti. Zaid daha sonra diğer altı şeyhin onayıyla 1971 yılında Birleşik Arap Emirliği devlet başkanlığına seçildi. Bundan sonra ise 1976, 1981, 1986 ve 1991 yıllarında yeniden seçildi.

İktidara gelişi
Kardeşi hükümdarken de dönemin Abu Dabi Emirliğinde etkili bir kişiydi. Arap Yarımadası'nda petrolün bulunup çıkartılmasından sonra bölgede Suudi Arabistan'da Amerikan şirketleri yoğunlaşırken Emirliklerde İngiliz egemenliği bulunmaktadır. Ancak baştaki Emir Şeyh Şahbut İngiliz şirketleriyle geçinememekte ve petrol sanayisinin gerektirdiği altyapı çalışmalarını başlatmamakta ısrar etmektedir. Şirket yetkilileri istedikleri izinleri çok zorlukla alabilmekte, farklı bölge ülkelerinden getirilen petrol sanayisi iş gücünün ihtiyaç duyduğu hiçbir hizmet bölgede sağlanamamaktadır. Petrol gelirleri sadece emir ve ailesine aktarılmakta, yerel Abu Dabi halkına yeni mali kaynak yansıtılmamaktadır. Bu durum İngilizler için artık dayanılmaz hale gelince gerçekleştirilen saray darbesi sonucu daha liberal olan Şeyh Zaid başa getirildi.

Politikaları
Zaid petrolün yarattığı kalkınma döneminde başa geçerek gelişen sanayinin önünü açar. 1800'lü yıllardan beri İngiliz egemenliği altındaki bölge sürekli olarak geri kalmış, düşük nüfus yoğunluklu, sanayisi ve doğal kaynakları bulunmayan bir bölge olagelmiştir. Denizde gerçekleştirilen inci avcılığı ise 1900'lü yılların başından itibaren kârlı olmaktan çıktığı için yapılmamaktadır. Ancak 1960'lı yıllarla beraber bölgede petrol çıkartılması emirliğin çehresini değiştirir. Zeyd uluslararası petrol şirketlerinin ve bu sanayiye hizmet eden uluslararası şirketlerin önünü açacak ve bölgeye yatırım yapmalarını sağlayacaktır. Bölge halkı ilk başta vasıfsız iş gücü olarak ancak değerlendirilirken Zeyd yönetiminin çabalarıyla eğitim alanına verilen önemle birlikte kıpırdanma başlar. Emirin ve zengin ailelerin çocukları İngiltere'ye eğitime gönderilecek, okullar ve hastaneler açılacak, yabancı şirket yöneticileri için uluslararası otel zincirleriyle anlaşmalı oteller inşa edilecektir. Olağanüstü petrol geliri çok sayıda olmayan yerel nüfusa dağıtılacak, toprak reformuna gidilerek Bedevilerin yerleşmeleri sağlanacak, yabancı şirketlerin yerel ortaklık olmaksızın ticaret yapmasına izin verilmeyecektir. Özellikle bu son uygulama sayesinde hem Batılı şirketlerin teknik uzmanlığı alınmış olacak hem de yerel bir burjuvazi yaratılmış olacaktır. Devlet bankalarının tam desteğine sahip yerel girişimciler görülmemiş derecede devlet tarafından desteklenecektir. Bu durum bazı dolandırıcılıklara ve ünlü BCCI skandalına yol açacaktır.

Çalışma koşulları
Bir anda patlak veren petrol üretimi Abu Dabi'yi hazırlıksız yakalar. Yurt dışından ve bölge ülkelerden gelen binlerce petrol işçisinin kalacak yerleri, iaşeleri ve sosyal ortamlarının her birisi sıkıntı yarattı. Özellikle vasıfsız Abu Dabi işçileri en kötü koşullarda en düşük ücretlere çalışmaktaydı. Kalacak yerleri bulunmayan bu insanlar iş koşullarına veya sosyal haklarına dair herhangi bir itiraz halinde ağır şekilde cezalandırılıyor ve hapse atılıyordu. Bu duruma karşı ilk direniş 1963 yılındaki büyük grevde yaşandı. Abu Dabi Emirliğinin petrol tekeli olan ADNOC grubuna bağlı işçilerin direnişi bastırıldı ve talepleri ancak yıllar sonra karşılandı.

Bağımsızlık
1968 yılında İngiltere içine girdiği ekonomik kriz ve bölgedeki askeri varlığının yarattığı ağır mali yükün altında ezilerek Süveyş Kanalı'nın doğusundaki bölgeden çekileceğini açıkladı. Bu kararın ardında Mısır'da yükselen Cemal Abdünnasır hükûmetinin uyguladığı Arap milliyetçiliği, Bağlantısızlar Hareketi, 1956 Süveyş Krizi ve İngiliz işçilerinin yoğun şekilde içine girdiği eylemliliklerin payı büyüktür. Bu açıklamadan sonra Abu Dabi'de o zamana kadar tekel olan çeşitli alanlardaki İngiliz şirketlerine karşı artık ABD, Batı Almanya, Japonya şirketlerinin önü açılmış oldu. Bu zamana kadar İngiliz Ordusunun güvenlik şemsiyesi altında olan bölgede savunma ile ilgili olarak öne çıkan kaygılar, Zeyd tarafından bölgedeki diğer Emirliklere önerilen bağımsızlık fikrinin öne çıkmasını sağlar. İlk başta Katar ve Bahreyn'i de içine alacak şekilde düşünülen bağımsız bir Emirlik yapısı bu ülkelerin bağımsızlıklarını ilan etmesiyle değişecek ve yedi emirliği alacak şekilde 2 Aralık 1971 tarihinde ilan edildi. O zamana kadar Abu Dabi Emiri olan Zayed bundan sonra Birleşik Arap Emirliklerinin de ilk devlet başkanı oldu.

Devlet başkanlığı
Devlet başkanlığı sırasında özellikle dini hoşgörü ve Batıya yakınlaşmayla anıldı. Ayrıca diğer Arap uluslarına Mısır, Ürdün, Somali, Filistin, İran, Irak gibi bölge ülkelerine karşılıksız yardım eti. Bağımsız olmanın ardından uluslararası kamuoyunda saygın bir yer alabilmek ve diplomatik ilişkilerde tanınabilmek için petrol gelirleri kullanıldı ve karşılıksız yardım kampanyaları düzenlendi. Suudi Arabistan ile olan sınır anlaşmazlıkları ise 1977'de çözüldü ve Emirlikler Suudiler tarafından tanındı.

Uluslararası arenada konumlanma
Zayed ve başa gelen hükûmet bölgesel savaşlarda çoğunlukla tarafsız kalacak veya genel eğilimden yana oldu. 1973 Yom Kippur Savaşı sırasında petrol ambargosuna dahil olundu. İran-Irak Savaşı sırasında iki ülke için de tarafsız bir ülke olarak kaldı ve petrol talebinin bu dönemde artmasıyla beraber canlanma yaşandı. Ayrıca 1990 yılındaki I. Körfez Savaşı sonrası Iraklılara yardım kampanyaları düzenlendi.

İç siyaset
Petrol sanayisinin getirdiği kaynaklarla halk için okullar, hastaneler inşa edilip iş güvencesi yaratılmış olsa da emirlik ve özellikle Zeyd siyasi alandaki yasaklardan ve ifade özgrülüğünün bulunmayışından dolayı eleştirildi. Bu durumu savunan Zeyd verdiği röportajda parlamenter demokrasiye karşı olduğunu belirtmiştir. Ayrıca özellikle basın alanında sansür uygulanmış ve Zeyd ve ailesi hakkında basın organlarına otosansür zorunluluğu getirilmiştir. Emirlikte sendikalar, siyasi partiler yasaklı bulunmaktadır.

BCCI skandalı
Ağa Hasan Abedi isimli Pakistanlı bir banker kurmuş olduğu Uluslararası Kredi ve Ticaret Bankası (Bank of Credit and Commerce International, BCCI) için yatırım yapması için Zeyd ile 1972 yılında görüştü. Abedi'nin daha önce 1959 yılında kurmuş olduğu Pakistan Birleşik Bankası 1971 yılında kamulaştırıldı. Zeyd teklifi kabul ederek BCCI çoğunluk hisselerini aldı. Bankaya Bank of America ve CIA de ortak oldu. yapılan yorumlara göre CIA o dönemde Afganistan'daki mücahitlere para aktarmak için bankayı kullandı. 1977 yılına gelindiğinde banka borçlarını ödeyemez hale geldi. Çözüm olarak ise operasyon giderlerini yatırımlarının kârlarından ödemektense, Ponzi yolsuzluğu olarak adlandırılan şekilde ödenmiş sermayeden karşılamaya başladı. 1990 yılında Price Waterhouse tarafından yapılan bağımsız denetimde BCCI kapsamında kayıt dışı yüzmilyonlarca dolar saptanmıştır. Banka Zeyd'den yardım isteyince, şeyh kayıpları tazmini karşılığında bankadaki hissesini %78'e çıkarttı. Aralık 1991'de yapılan soruşturmalarda bankada suç işlendiğine karar verildi. ABD tarafından BCCI örgütlü suç için paravan şirket olarak tanımlandı. Zeyd şahsen suçlanmasa da emirlik ailesinden birçok kişi bankayla ilişkili olarak suçlandı. Soruşturma kapsamında rüşvet, kara para aklama, silah kaçakçılığı, kadın ticareti ve terörizmin desteklenmesi suçları isnat oldu.

Zeyd Center

Abu Dabi'de 1999 yılında kurulan Zeyd Center amacını Şeyh Zeyd'in vizyonunu yerine getirmek olarak tanımlamıştı. Merkez yayınladığı raporda II. Dünya Savaşı sırasındaki Yahudi katliamının Siyonistler yüzünden olduğunu belirtince büyük bir altüst oluş yaşandı. Sonrasında ise Merkez Yahudileri insanlığın düşmanları ilan etti. Bu iddialı çıkıştan sonra Harvard yönetimi okula Zeyd tarafından yapılan 2.5 milyon dolarlık yardımın iade edilmesini gündeme getirdi. Bunun üzerine Zeyd Center kapatıldı.

Ölümü
Zeyd dünyanın en zengin insanlarından birisi olmasına rağmen görece basit bir şekilde yaşamıştı. Geleneksel Arap adetlerine bağlıydı ve halkı tarafından çok sevilirdi. 2 Kasım 2004 günü Abu Dabi Televizyonu tarafından hayatını kaybettiği ilan edildi. Ölüm sebebi belirtilmese de yakın zamanda Londra'da tedavi görmüştü. Cenazesi Abu Dabi'deki Şeyh Zeyd Büyük Camisi'ne gömüldü. Arap Emirlikleri'nin yönetimi en büyük oğlu olan 1948 doğumlu Halife bin Zeyd el-Nehyan'a geçti.

Konuyla ilgili yazılan eser
 Muhammed el-Fehim, From Rags to Riches: A Story of Abu Dhabi, London Center of Arab Studies, 1995

Ayrıca bakınız
 1973 Petrol Krizi

Kaynakça

1918 doğumlular
2004 yılında ölenler
Birleşik Arap Emirlikleri devlet başkanları

Zayid bin Sultan en-Nehyan