حزب وحدة وادي النيل هو أحد الأحزاب السياسية السودانية التي تكونت حديثا بموجب المادة (9/3) من قانون تنظيم الأحزاب السودانية لعام 1998م

مؤسس الحزب
قام بتأسيس الحزب السيد المهندس "عبد الحكيم محمد عثمان راضي" وهو رئيـس الحزب حاليا و"عصام الدين مرغني جمــال" الأمين العام للحزب حالياً بالإضافة إلى مجمـوعة من الأعضاء المؤمنين بمبادئ و أهداف الحـزب, وذلك في 23 يناير 1999 م على خلفية "حــزب وحــدة وادي النيل" الذي تأسس عام 1945م بزعامة "الدرديري أحمد إسماعيل", ذاك الحزب دخل بوحدة مع مصر عام 1953م بعد قيام ثورة 23 يوليو المصرية في يوليو 1952م مع أحزاب اتحادية أخرى.

خلافات الحزب
(الأشقاء, الأحرار الديمقراطيون .. وآخرين) مكونين معا "الحزب الوطني الاتحادي" خلق خلافات وانقسامات في الماضي بل والحاضر أيضا أولها ما بين الزعيم الأزهري والزعيم "محمد نور الدين" والتي انتهت بتسوية الأمر حيث ظــل الزعيم الأزهري رئيسا للحزب و محمد نور الدين وكيلا للحزب (إي نائب للرئـيس) وربما كثيرين من أعضا الحزب الاتحادي الحاليين لا يعلمون شيئا عن هذا الخلاف  والخلاف الآخر، وهو الذي أدى إلى تشكيل "حزب الشعب الديمقراطي" بزعامـة الشيخ علي عبد الرحمن الأمين والذي تمت تسويته أيضا ولكن بتعديل الاسـم إلى "الحزب الاتحادي الديمقراطي" بدلا عن الحزب الوطني الاتحادي ثم خلافات الحاضر والتي لم يتم معالجتها حتى الآن حيث ظل الحزب الاتحادي الديمقراطي منقسـما حتى تاريخه.

دستور الحزب
نعود إلى حزبنا الحديث ( حزب وحدة وادي النيل ) والذي تسجل رسميا في 8 مارس 1999 م كتنظيم سياسي يحق له ممارسة النشاط السياسي والتنافس الانتخابي وفقا لأحكام الدستور والقانون وللعلم فان نشأة الحزب و مقره الرئيسي (الخرطــوم بحـري) ولاية الخرطوم و يتضمن نظامه الأساسي (دستور الحزب) الأهداف والمبادئ وملخصها الآتي:-

 الالتزام بالحرية والشورى والديمقراطية واتخاذ العمل الديمقراطي منهجا للخيار الطوعي الحر للانضمام لعضوية الحزب.
 الالتزام بالعمل الديمقراطي منهجا للوصول إلى السلطة.
 عدم اتخاذ الإكراه أو الإغراء بالمال أو اللجوء إلى القوة والعنف وسيلة لإبداء التأيد أو الولاء.
 السعي الدؤوب لتحقيق الوحدة الداخلية وتبني التحالف والتكتل الداخلي مع أي تنظيمات قانونية ودستورية تطابق أهدافها ومبادئها مع الحزب.
 يلتزم الحزب في إطار سعيه لتحقيق الوحدة بالعمل على تحقيق وحدة شعبي السودان ومصر كنواة لتحقيق وحدة وادي النيل الكبرى.
 يلتزم الحزب بتحقيق رفاهية شعوب وادي النيل واضعا في الاعتبار ما يحدث من تكتلات إقليمية وقارية.
 يلتزم الحزب بتوثيق العلاقات العربية الإفريقية وفق مواثيق جامعة الدول العربية و الاتحاد الإفريقي.
 السعي لتحقيق التنمية المتوازية لكل أقاليم السودان مع التركيز على المناطق الأقل نموا والاقتسام العادل للثروة و السلطة.
 العمل على إحياء اتفاقية التكامل الاقتصادي لجمهوريتي السودان ومصر العربية والسعي لإنشاء سوق مشتركة بين دول حوض النيل.
 العمل على إحياء وإنفاذ اتفاقية الدفاع المشترك مع مصر.
 عدم التمييز بسبب اللون أو العرق أو الوراثة أو النوع أو الطبقة الاجتماعية.
 إقامة علاقات طيبة مع كافة التنظيمات والأحزاب السياسية وانتهاج وسائل سلمية لإظهار الرؤى والأفكار والمواقف لتولي السلطة.
 الالتزام التام بالمواثيق الدولية والإقليمية وعلاقات حسن الجوار وعدم التدخل في شؤون الغير.
 قومية القوات المسلحة السودانية والقوات النظامية واستقلال القضاء وحياد الخدمة المدنية. العمل على خلق تكتلات إقليمية وقارية لدول حوض النيل من المنابع إلى المصب بما في ذلك منطقتي القرن والبحيرات العظمى.

المراجع

أحزاب السودان

حزب وحدة وادي النيل


El cuco ardilla menor, tingazú chico o piscuita enana (Coccycua minuta)  es una especie de ave cuculiforme de la familia Cuculidae, que se encuentra en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Guyana, Panamá, Perú, Surinam, Trinidad y Tobago y Venezuela. Anteriormente se clasificaba en el género Piaya pero ha sido reagrupado en el nuevo género Coccycua, junto con dos especies que estaban agrupadas en Coccyzus y en Micrococcyx.

Descripción

El cuco ardilla menor mide en promedio 27 cm de longitud y pesa 40 g. El plumaje del adulto es principalmente de color castaño, con la parte inferior del vientre gris, la cola marrón y puntas blancas en las plumas de la cola. El pico es corto, amarillo y curvos y el iris es rojo. Inmaduro es de color marrón oscuro con pico negro y sin las puntas blancas en la cola. Es más pequeño y la garganta es más oscura que la del cuco ardilla.

Sus llamados semejan chek y kak.

Hábitat
Vive en manglares, matorrales y en el bosque cerca del agua, por debajo de los 1900 m de altitud.

Alimentación
se alimenta en las ramas bajas de insectos y otros artrópodos.

Reproducción
Construye un nido en forma de taza profunda, en un árbol o un bambú. La hembra pone dos huevos blancos y los incuba ella misma.

Notas

Referencias
 ffrench, Richard; O'Neill, John Patton & Eckelberry, Don R. (1991): A guide to the birds of Trinidad and Tobago (2nd edition). Comstock Publishing, Ithaca, N.Y.. ISBN 0-8014-9792-2
 Freile, Juan F. & Chaves,  Jaime A. (2004) PDF Interesting distributional records and notes on the biology of bird species from a cloud forest reserve in north-west Ecuador; Bulletin of the British Ornithologists' Club 124(1): 6-16.
 Hilty, Steven L. (2003): Birds of Venezuela. Christopher Helm, London. ISBN 0-7136-6418-5

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Coccycua minuta en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Coccycua minuta en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Chincoã-pequeno Coccycua minuta en Wikiaves.

Galería de fotos en VIREO.

minuta
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1817
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot

Coccycua minuta


Bağlama ya da saz, Türk halk müziğinde yaygın olarak kullanılan telli tezeneli bir çalgı türüdür. Tezene denilen kiraz ağacı kabuğundan yapılmış bir mızrapla tellere vurularak çalınır. Tekne bir kütükten oyulmuştur ve armut biçimindedir.

Kullanılan tekniğe göre mızrap (tezene) veya parmaklar ile çalınır. Parmaklarla çalma tekniğine şelpe ve dövme denir. Genellikle altta iki çelik ile bir sırma bam, ortada iki çelik ve üstte bir çelik ile bir sırma bam teli olmak üzere toplam 7 tellidir. Tezene ile çalınır.

Bağlama Ailesi

Bağlama, kullanım amaçlarına göre farklı tür ve boylarda çalınmaktadır. Günümüzde genellikle aşağıdaki türlerle tanınır.

 Cura (en küçük boy)
 Çöğür (kısa kol bağlama)
 Kısa saplı bağlama (yakın zamanda geliştirilmiş bir bağlama türü)
 Uzun Sap Bağlama
 Tambura (uzun kol bağlama)
 Divan sazı (büyük boy bağlama)
 Meydan sazı (en büyük boy bağlama)

Bağlama; Tekne, Göğüs ve Sap olmak üzere üç ana kısımdan oluşmaktadır. Tekne kısmı genelde dut ağacından yapılmaktadır. Ancak dut ağacının dışında ardıç, kestane, ceviz, gürgen gibi ağaçlardan da yapılmaktadır. Göğüs kısmı ladin ağacından, sap kısmı ise gürgen, ak gürgen veya ardıç ağacından yapılmaktadır.

Bağlama metodları
Halk müziğinde çoğunlukla karşılaşılan düzenler şunlardır: (Parantez içindekiler, üst, orta ve alt tellerin çekilmesi gereken seslerdir).
 Bağlama düzeni (La, Sol, Re)
 Bozuk düzeni, kara düzen (Sol, Re, La)
 Misket düzeni (Fa#, Re, La)
 Fa müstezat düzeni (Fa, Re, La)
 Abdal düzeni (La, Re, Sol)
 Do müstezat düzeni (Sol, Do, La)

Alt Tel : (Boş: Re) Mibemol, Mibemol 2, Mi, Fa, Fadiyez 3, Fadiyez, Sol .
Orta Tel: (Boş: Sol)  Labemol, Labemol 2, La, Sibemol, Sibemol 2, Si, Do .
Üst Tel : (Boş: La)  Sibemol, Sibemol 2, Si, Do, Dodiyez 3, Dodiyez, Re .

Ayrıca bakınız

 Balta sazı

Telli çalgılar
Azerbaycan halk müziği çalgıları
Türk halk müziği çalgıları
Orta Asya müziği

Bağlama


النطرون هو معدن طبيعي يتكون من مزيج من ملح كربونات الصوديوم عشاري الهيدرات (Na2CO3·10H2O) بشكل رئيسي مع بيكربونات الصوديوم (NaHCO3)، بالإضافة إلى كميات صغيرة من كلوريد الصوديوم وكبريتات الصوديوم.

في المفهوم الحديث لعلم المعادن فإن كلمة نطرون تشير فقط إلى كربونات الصوديوم عشاري الهيدرات.

أصل التسمية
أتت كلمة نطرون natron إلى اللغة الإنجليزية من اللغة الفرنسية، وذلك من الكلمة الإسبانية القريبة natrón، والتي أتت بدورها من الإغريقية νίτρον نطرون التي هي مشتقة من المصرية القديمة netjeri. تشير كلمة نطرون في هذا السياق إلى وادي النطرون في مصر، والذي توجد فيه ترسبات ملحية من النطرون.

تاريخياً كان هناك خلط بين ملح النتر والنطرون، ولكن جرى في العصر الحديث التمييز بينهما. يشتق الاسم اللاتيني لعنصر الصوديوم natrium من النطرون، ولذلك فإن الرمز الكيميائي للصوديوم Na.

الخصائص
النطرون عبارة عن مادة صلبة بيضاء إلى عديمة اللون عندما تكون نقية، والتي تصبح رمادية اللون إلى صفراء عند وجود الشوائب. توجد ترسبات النطرون أحياناً في أحواض البحيرات المالحة التي تنتشر في المناطق الجافة القاحلة.

اقرأ أيضاً
 ملح النتر

المراجع

مانعات العفونة
مجففات
معادن الصوديوم
معادن الكربونات
معادن بلورية أحادية الميل
مواد خيميائية

نطرون


La route régionale 866 () est une route régionale allant du village Sänkikangas de Kuusamo jusqu'à la frontière entre la Finlande et la Russie à Kuusamo en Finlande.

Présentation
La seututie 866 est une route régionale de Ostrobotnie du Nord.

Parcours
Kuusamo
Sänkikangas
Kemilä
Kortesalmi
Poste frontière

Galerie

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

866

Transport à Kuusamo

Seututie 866


Un framekiller (aussi appelé framebuster ou framebreaker) est une technique utilisée par les sites et applications Web pour empêcher l'affichage de leur contenu dans une frame HTML, qui est une subdivision d'une fenêtre de navigateur Web et peut prendre la forme d'une fenêtre de plus petite taille. Le rôle d'un framekiller est d'empêcher le chargement de contenu Web à des fins d'attaque, par exemple par clickjacking.

Implémentations
Les framekillers sont généralement implémentés via JavaScript. L'approche recommandée est de bloquer par défaut le rendu de la fenêtre puis de ne la débloquer qu'après avoir confirmé que la fenêtre actuelle est bien la fenêtre principale (et non une frame), par exemple avec ce script:
<style>html{display:none;}</style>
<script>
   if (self == top) {
       document.documentElement.style.display = 'block';
   } else {
       top.location = self.location;
   }
</script>

Ce type d'approche a été proposé en 2010 par Gustav Rydstedt, Elie Bursztein, Dan Boneh et Collin Jackson dans une publication qui soulignait les limites des techniques de framebusting alors employées par les 500 sites recensant le plus de trafic selon Alexa.

Références

World Wide Web

Framekiller


An Aloe chortolirioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alwin Berger. An Aloe chortolirioides in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. c. chortolirioides
 A. c. woolliana

Mga kasarigan

Aloe

Aloe chortolirioides


Sisters of War (traducida como Hermanas de la guerra) es una película para televisión basada en la historia real de dos mujeres australianas, Lorna Whyte, una enfermera del ejército, y la Hermana Berenice Twohill, un monja católica de Nueva Gales del Sur que sobrevivieron como prisioneras de guerra del ejército de Japón en Rabaul (Papúa-Nueva Guinea) durante la Segunda Guerra Mundial. Sisters of War fue escrita por John Misto, producida por Andrew Wiseman y dirigida por Brendan Maher. Fue estrenada en el Festival de Cine Internacional de Brisbane el 11 de noviembre de 2010 y en televisión el 14 de noviembre del mismo año, por el canal ABC1.

La película está basada en el libro de Rod Miller The Lost Women of Rabaul. Fue rodada en Gold Coast (Queensland). La versión en DVD se estrenó el 2 de diciembre de 2010.

Sinopsis
En enero de 1942, la máquina de guerra japonesa atravesó el Sureste asiático. En su camino yacía una pequeña misión católica ubicada en Vunapope, en la isla de Nueva Bretaña. Allí se encontraba un puñado de enfermeras australianas, lideradas por Kay Parker, quienes se refugiaron en la isla junto a un número de soldados australianos heridos. Abandonados por sus oficiales, fueron dejados para que enfrentaran a los japoneses sin ayuda. Cuando llegaron los japoneses a Vunapope, las enfermeras y sus pacientes fueron apartados de la masacre por el líder de la misión, el Obispo nacido en Polonia Leo Scharmach, que engañó a los japoneses haciéndoles creer que él era un amigo personal de Hitler y que esta misión era propiedad de Hitler, por lo que no podían ser ejecutados.

En los oscuros días que siguieron, la Hermana Berenice y Lorna se enfrentaron a la hambruna y la tortura. Sus creencias fueron puestas a prueba constantemente, y también lo fue su amistad. La Hermana Berenice sentía admiración por el obispo Scharmach, mientras que Lorna estaba convencida de que era un colaborador de los japoneses. La pequeña misión se convirtió en un escenario para la traición, el heroísmo y la muerte. Y todas las reglas normales de guerra fueron rotas. Después de seis meses, Lorna y la Hermana Berenice fueron separadas. Las enfermeras australianas fueron enviadas a Yokohama como parte de un intercambio de prisioneros. Pero este programa de intercambio fracasó y las enfermeras se vieron atrapadas en Japón en tiempos de guerra, congeladas y atormentadas por enfermedades. Al mismo tiempo la Hermana Berenice, el obispo Scharmach y las enfermeras fueron llevadas a un valle en la jungla, oscuro e inhabitable, donde estarían a salvo de los ataques aéreos.

Reparto
 Claire van der Boom - Hermana Berenice Twohill. Nació en Murwillumbah, la mayor parte de su juventud la pasó en Tumbulgum. Fue la octava de once niños con ocho hermanos y dos hermanas. La Hermana Berenice se unió a la orden misionera de Nuestra Señora del Sagrado Corazón en 1934.
 Sarah Snook - Lorna Whyte. Nació en Hay, Nueva Gales del Sur. Fue la menor de ocho hermanos. estudió en el Hay War Memorial School antes de estudiar enfermería en el Corowa Hospital. Se unió al ejército en 1941, fue seleccionada como una de las enfermeras del Servicio de Enfermeras del Ejército Australiano para formar parte de Lark Force, llegando a Rabaul el 25 de abril de 1941.
 Susie Porter - Kay Parker. Fue la muy admirada matrona de las enfermeras militares quienes fueron evacuadas a la misión en Vunapope cuando los japoneses invadieron Rabaul el 23 de enero de 1942. Mostró un liderazgo extraordinario, usualmente levantándose en contra de los japoneses para proteger a las mujeres de Rabaul que estaban bajo su cuidado.
 Gerald Lepkowski - Obispo Leo Scharmach. Nacido en Polonia, el Obispo Leo Scharmach fue un carismático líder de la Misión católica en Vunapope, la base de operaciones de la Misión del Sagrado Corazón que cubría Nueva Bretaña, Nueva Irlanda y Manus. En 57 estaciones principales, 60 sacerdotes cuidaban a más de 60 mil católicos necesitados. Vunapope fue el centro de esta extensa misión y el Obispo estableció su residencia allí en 1939.
 Paulini Curuenavuli - Hermana Marie.
 Khan Chittenden - Len.
 Anna Volska - Hermana Cordula.

Referencias

Enlaces externos

 Sr. M. Berenice Twohill
 The Forgotten Prisoners of Rabaul

Telefilmes
Películas sobre la Segunda Guerra Mundial
Películas basadas en hechos reales
Películas ambientadas en Australia
Películas ambientadas en Papúa Nueva Guinea

Sisters of War


Hríseyjarrviti er viti í Hrísey við Eyjafjörð sem tekinn var í notkun þann 6. nóvember árið 1920. Hann var friðlýstur árið 2003.

Saga
Samkvæmt frumvarpi laga um vitabyggingar frá árinu 1917 var Vitamálaskrifstofunni falið að reisa vita í Hrísey. Skilyrði landsstjórnarinnar fyrir byggingu hans var að sveitarfélögin í grenndinni skuldbindu sig til að reisa tvö aðra vita: Hjalteyrarvita og Svalbarðseyrarvita.

Hönnuðir vitabyggingarinnar voru verkfræðingarnir Guðmundur Hlíðdal og Thorvald Krabbe. Vitinn er fimm metra hár steinsteyptur turn, 2,7 sinnum 2,7 metrar að utanmáli. Á honum er 3,3 metra hátt ljóshús úr járni.

Menntamálaráðherra friðlýsti Hríseyjarvita þann 1. desember árið 2003. Tekur friðunin til bæði innra og ytra byrðis auk þess sem óheimilt er að raska umhverfi hans í 100 metra radíus.

Á Hríseyjarvita gefur að líta minningartöflu um alla þá menn sem starfað hafa sem vitaverðir í eynni. Var hún gefin af ættmennum fyrsta vitavarðarins, Ottós M. Þorgilssonar, sem gegndi starfinu lengst allra eða í 33 ár.

Heimild

Vitar á Íslandi
Eyjafjörður

Hríseyjarviti


Die Table Mound Township ist eine von 17 Townships im Dubuque County im Osten des US-amerikanischen Bundesstaates Iowa.

Geografie
Die Dubuque Township liegt im Osten von Iowa im südlichen Vorortbereich von Dubuque, dem am Iowa von Illinois und Wisconsin trennenden Mississippi gelegenen Zentrum der Region.

Die Table Mound Township liegt auf 42°26′12″ nördlicher Breite und 90°43′19″ westlicher Länge. Die Township erstreckt sich über 88,8 km².

Die Table Mound Township grenzt innerhalb des Dubuque County im Süden an die Washington Township, im Südwesten an die Prairie Creek Township, im Westen an die Vernon Township, im Nordwesten an die Center Township, im Norden an die Stadt Dubuque und die Dubuque Township und im Osten an die Mosalem Township.

Verkehr
Auf dem Gebiet der Table Mound Township befindet sich der Dubuque Regional Airport, über den die gesamte Region über Zubringerflüge Verbindung mit internationalen Großflughäfen wie Chicago O'Hare und Minneapolis - Saint Paul hat.

Am Flughafen treffen der in Nord-Süd-Richtung verlaufende U.S. Highway 61 und der aus südwestlicher Richtung kommende U.S. Highway 151 aufeinander. Beide sind zum Freeway ausgebaut. Ohne direkte Verbindung zu beiden verläuft durch den Nordwesten der Township der U.S. Highway 20.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 3699 Einwohner.

In der Table Mound Township existiert keine selbstverwaltete Gemeinde. Neben verstreuter Besiedlung gibt es in der Nähe des Flughafens die gemeindefreie Siedlung (Unincorporated Community) Key West.

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Table Mound Township

Table Mound Township


Dieser Artikel behandelt das Literaturjahr 1888.

Ereignisse

Prosa

 15. März: Unter dem Eindruck des Großen Schneesturm von 1888 schreibt der kubanische Schriftsteller José Martí den Erlebnisbericht Nueva York bajo la nieve (New York unter dem Schnee), der am 27. April in der argentinischen Zeitschrift La Nación veröffentlicht wird.

 April: Theodor Storm veröffentlicht drei Monate vor seinem Tod die Novelle Der Schimmelreiter, die er im Februar nach zweijähriger Arbeit fertiggestellt hat.
 Mai: Oscar Wilde veröffentlicht die Märchensammlung The Happy Prince and Other Tales (Der glückliche Prinz und andere Märchen). Wildes Werk mit den Kunstmärchen Der glückliche Prinz, Die Nachtigall und die Rose, Der selbstsüchtige Riese und anderen enthält Illustrationen von Walter Crane.

 18. Juni: Der erste Band des Abenteuerromans Deux ans de vacances (Zwei Jahre Ferien) von Jules Verne erscheint im Hetzel-Verlag. Am 8. November wird der zweite Band veröffentlicht.

 August/September: Die Erzählung Der Pfarrersbub von Peter Rosegger erscheint.

 Theodor Fontanes Roman Irrungen, Wirrungen wird als Buchausgabe im Verlag von F. W. Steffens in Leipzig veröffentlicht.
 Rudyard Kipling veröffentlicht die Erzählung Der Mann, der König sein wollte.
 Die amerikanische Journalistin Nellie Bly veröffentlicht den Reisebericht Six Months in Mexico.
 Die polnische Schriftstellerin Eliza Orzeszkowa veröffentlicht ihren bekanntesten Roman Nad Niemnem (Am Njemen), ein groß angelegtes und psychologisch anspruchsvolles Panorama der polnischen Gesellschaft in der zweiten Hälfte des 19. Jhd.

Drama

 28. November: Das vom norwegischen Dichter Henrik Ibsen in München verfasste Schauspiel Fruen fra havet (Die Frau vom Meer) erscheint im Verlag Gyldendalske Boghandel in Kopenhagen und Kristiania.
 Der schwedische Dramatiker August Strindberg verfasst die Tragödie Fröken Julie (Fräulein Julie).
 Die Komödie Ohne Liebe von Marie von Ebner-Eschenbach erscheint in Westermanns Illustrierten Monatsheften.

Reiseliteratur
 Travels in Arabia Deserta von Charles Montagu Doughty

Periodika

Wissenschaftliche Werke

Philosophie

 Friedrich Nietzsche macht umfangreiche Aufzeichnungen für sein geplantes Werk Der Wille zur Macht, das er im Sommer jedoch aufgibt.
 30. September: Nietzsche beendet in Turin die Arbeiten an seiner Schrift Der Antichrist.
 Friedrich Nietzsche verfasst die Werke Götzen-Dämmerung oder Wie man mit dem Hammer philosophiert, Nietzsche contra Wagner und Der Fall Wagner.
 Nietzsche beginnt mit der Arbeit an Ecce Homo. In all diesen Spätwerken setzt er das Konzept der Umwertung aller Werte fort.

Physik

 13. Dezember: Heinrich Hertz informiert in seinem Bericht Über Strahlen elektrischer Kraft die Berliner Akademie der Wissenschaften über die Existenz elektromagnetischer Wellen. Seine Entdeckung liefert den entscheidenden Impuls für die Entwicklungen in Richtung drahtloser Telegrafie und Rundfunk.

Religion

 24. Juni: Papst Leo XIII. rät über die Bischöfe in der Enzyklika Saepe nos den Iren zu Gehorsam, Gerechtigkeit und legalem Vorgehen in Irlands Umwälzungszeiten.
 10. Dezember: In der Enzyklika Quam aerumnosa sorgt sich Papst Leo XIII. um die italienischen Immigranten in Amerika. Priestermangel und Sprachprobleme könnten Rückwirkungen auf das Geben der Sakramente haben. Entsandte Geistliche aus Italien sollen dem Engpass abhelfen.

Geboren

Erstes Halbjahr

 1. Januar: Eduard Bass, tschechischer Schriftsteller und Schauspieler († 1946)
 20. Januar: Tryggve Gran, norwegischer Pilot, Entdecker und Autor († 1980)
 24. Januar: Vicki Baum, österreichische Harfenistin und Schriftstellerin († 1960)
 10. Februar: Giuseppe Ungaretti, italienischer Schriftsteller († 1970)
 17. Februar: Hans Blüher, deutscher Schriftsteller und Philosoph († 1955)
 20. Februar: Georges Bernanos, französischer Schriftsteller († 1948)
 26. Februar: Maria Grengg, österreichische Erzählerin und Malerin († 1963)
 29. Februar: Herbert Ihering, deutscher Theaterkritiker († 1977)

 5. März: Ramón Otero Pedrayo, spanisch-galicischer Schriftsteller († 1976)
 5. März: Friedrich Schnack, deutscher Dichter († 1977)
 13. März: Anton Semjonowitsch Makarenko, sowjetischer Pädagoge und Schriftsteller († 1939)
 16. März: Lenka von Koerber, deutsche Journalistin († 1958)
 20. März: Siegfried von Vegesack, deutscher Schriftsteller († 1974)
 21. März: Franz Koch, deutsch-österreichischer Germanist und Literaturhistoriker († 1969)

 2. April: Marietta Schaginjan, sowjetische Schriftstellerin († 1982)
 6. April: Dan Andersson, schwedischer Arbeiterdichter und Lyriker († 1920)
 9. April: Anatoli Winogradow, sowjetisch-russischer Schriftsteller († 1946)
 18. April: Arnold Lunn, britischer Skipionier, Bergsteiger und Schriftsteller († 1974)

 1. Mai: Jan Morávek, tschechischer Schriftsteller und Journalist († 1958)
 12. Mai: Egmont Colerus, österreichischer Schriftsteller († 1939)
 24. Mai: Walter Hammer, deutscher Schriftsteller und Verleger († 1966)
 24. Mai: Walter Hösterey, deutscher Verleger und Schriftsteller († 1966)
 24. Mai: Alex Osborn, US-amerikanischer Autor († 1966)

 2. Juni: Hans Karl Breslauer, österreichischer Filmregisseur und Schriftsteller († 1965)
 5. Juni: Max Picard, Schweizer Arzt und Schriftsteller († 1965)
 10. Juni: Leo Weismantel, deutscher Schriftsteller († 1964)
 13. Juni: Fernando Pessoa, portugiesischer Dichter und Schriftsteller († 1935)
 14. Juni: Jacques de Lacretelle, französischer Schriftsteller († 1985)
 18. Juni: Walter von Sanden-Guja, deutscher Schriftsteller, Naturforscher und Dichter († 1972)
 22. Juni: Alan Seeger, US-amerikanischer Poet
 25. Juni: Tami Oelfken, deutsche Schriftstellerin und Reformpädagogin († 1957)
 28. Juni: Alfons von Czibulka, österreichischer Schriftsteller und Maler († 1969)

Zweites Halbjahr

 3. Juli: Ramón Gómez de la Serna, spanischer Schriftsteller († 1963)
 14. Juli: Satomi Ton, japanischer Schriftsteller († 1983)
 17. Juli: Milán Füst, ungarischer Schriftsteller († 1967)
 17. Juli: Samuel Agnon, israelischer Schriftsteller († 1970)
 23. Juli: Raymond Chandler, US-amerikanischer Krimi-Schriftsteller († 1959)
 26. Juli: Marcel Jouhandeau, französischer Schriftsteller († 1979)
 6. August: Nagayo Yoshirō, japanischer Schriftsteller († 1961)

 3. September: Hans Friedrich Blunck, deutscher Jurist und Schriftsteller († 1961)
 16. September: Til Brugman, niederländische Schriftstellerin († 1958)
 16. September: Frans Eemil Sillanpää, finnischer Schriftsteller († 1964)
 18. September: Grey Owl, britischer Schriftsteller († 1938)
 26. September: T. S. Eliot, US-amerikanischer Lyriker, Dramatiker und Essayist, Literaturnobelpreisträger († 1965)

 5. Oktober: Oskar Kanehl, deutscher Schriftsteller und Herausgeber († 1929)
 14. Oktober: Katherine Mansfield, neuseeländisch-britische Schriftstellerin († 1923)
 15. Oktober: Willard Huntington Wright, US-amerikanischer Schriftsteller und Kunstkritiker († 1939)
 16. Oktober: Eugene O'Neill, US-amerikanischer Dramatiker († 1953)
 21. Oktober: Richard Katz, deutsch-böhmischer Journalist und Reiseschriftsteller († 1968)
 30. Oktober: Marie Ulfers, deutsche Schriftstellerin († 1960)

 17. November: Curt Goetz, deutscher Schriftsteller und Schauspieler († 1960)
 24. November: Dale Carnegie, US-amerikanischer Schriftsteller und Persönlichkeitstrainer († 1955)
 26. November: Franz Jung, deutscher Schriftsteller, Ökonom und Politiker († 1963)

 23. Dezember: Friedrich Wolf, deutscher Arzt und Schriftsteller († 1953)
 25. Dezember: Leivick Halpern, jiddischsprachiger Dichter († 1962)
 25. Dezember: Bernhard Marschall, deutscher katholischer Geistlicher und Journalist († 1963)
 27. Dezember: Thea von Harbou, deutsche Schauspielerin und Autorin († 1954)

Gestorben

 8. Januar: Auguste Maquet, französischer Schriftsteller (* 1813)
 21. Januar: Adolph Douai, deutsch-US-amerikanischer Journalist, Verleger und Pädagoge (* 1819)
 22. Januar: Eugène Marin Labiche, französischer Lustspieldichter (* 1815)

 4. März: Amos Bronson Alcott, US-amerikanischer Schriftsteller und Pädagoge (* 1799)
 5. März: Franz von Sonnenfeld, Schweizer Schriftsteller (* 1821)
 6. März: Louisa May Alcott, US-amerikanische Schriftstellerin (* 1832)
 16. März: Ludwig Steub, deutscher Schriftsteller (* 1812)
 18. März: Charles Monselet, französischer Schriftsteller, Journalist, Lyriker und Librettist (* 1825)
 25. März: Désiré Nisard, französischer Literaturhistoriker (* 1806)

 15. April: Matthew Arnold, englischer Dichter und Kulturkritiker (* 1822)
 22. April: Ferdinand Gustav Kühne, deutscher Schriftsteller und Literaturkritiker (* 1806)

 1. Juni: Anton Sommer, deutscher (Thüringer) Mundartdichter (* 1816)
 21. Juni: Victoria Benedictsson, schwedische Schriftstellerin (* 1850)

 4. Juli: Theodor Storm, deutscher Schriftsteller (* 1817)
 9. August: Charles Cros, französischer Dichter und Erfinder (* 1842)

 18. November: Nikolaus Delius, deutscher Anglist und Shakespeare-Forscher (* 1813)
 25. November: Wilhelm Mohr, deutscher Journalist (* 1838)

Siehe auch

Weblinks

Literaturjahr 1888


In electromagnetism, displacement current density is the quantity  appearing in Maxwell's equations that is defined in terms of the rate of change of , the electric displacement field. Displacement current density has the same units as electric current density, and it is a source of the magnetic field just as actual current is. However it is not an electric current of moving charges, but a time-varying electric field.  In physical materials (as opposed to vacuum), there is also a contribution from the slight motion of charges bound in atoms, called dielectric polarization.

The idea was conceived by James Clerk Maxwell in his 1861 paper On Physical Lines of Force, Part III in connection with the displacement of electric particles in a dielectric medium. Maxwell added displacement current to the electric current term in Ampère's Circuital Law.  In his 1865 paper A Dynamical Theory of the Electromagnetic Field Maxwell used this amended version of Ampère's Circuital Law to derive the electromagnetic wave equation. This derivation is now generally accepted as a historical landmark in physics by virtue of uniting electricity, magnetism and optics into one single unified theory.  The displacement current term is now seen as a crucial addition that completed Maxwell's equations and is necessary to explain many phenomena, most particularly the existence of electromagnetic waves.

Explanation

The electric displacement field is defined as:

where:
  is the permittivity of free space;
  is the electric field intensity; and
  is the polarization of the medium.

Differentiating this equation with respect to time defines the displacement current density, which therefore has two components in a dielectric:(see also the "displacement current" section of the article "current density")

The first term on the right hand side is present in material media and in free space. It doesn't necessarily come from any actual movement of charge, but it does have an associated magnetic field, just as a current does due to charge motion. Some authors apply the name displacement current to the first term by itself.

The second term on the right hand side, called polarization current density, comes from the change in polarization of the individual molecules of the dielectric material. Polarization results when, under the influence of an applied electric field, the charges in molecules have moved from a position of exact cancellation. The positive and negative charges in molecules separate, causing an increase in the state of polarization .  A changing state of polarization corresponds to charge movement and so is equivalent to a current, hence the term "polarization current". Thus,

This polarization is the displacement current as it was originally conceived by Maxwell. Maxwell made no special treatment of the vacuum, treating it as a material medium. For Maxwell, the effect of  was simply to change the relative permittivity  in the relation .

The modern justification of displacement current is explained below.

Isotropic dielectric case
In the case of a very simple dielectric material the constitutive relation holds:

where the permittivity  is the product of:
 , the permittivity of free space, or the electric constant; and
 , the relative permittivity of the dielectric.

In the equation above, the use of    accounts for
the polarization (if any) of the dielectric material.

The scalar value of displacement current may also be expressed in terms of electric flux:

The forms in terms of scalar    are correct only for linear isotropic materials. For linear non-isotropic materials,   becomes a matrix; even more generally,    may be replaced by a tensor, which may depend upon the electric field itself, or may exhibit frequency dependence (hence dispersion).

For a linear isotropic dielectric, the polarization  is given by:

where   is known as the susceptibility of the dielectric to electric fields. Note that

Necessity
Some implications of the displacement current follow, which agree with experimental observation, and with the requirements of logical consistency for the theory of electromagnetism.

Generalizing Ampère's circuital law

Current in capacitors
An example illustrating the need for the displacement current arises in connection with capacitors with no medium between the plates. Consider the charging capacitor in the figure. The capacitor is in a circuit that causes equal and opposite charges to appear on the left plate and the right plate, charging the capacitor and increasing the electric field between its plates. No actual charge is transported through the vacuum between its plates. Nonetheless, a magnetic field exists between the plates as though a current were present there as well. One explanation is that a displacement current  "flows" in the vacuum, and this current produces the magnetic field in the region between the plates according to Ampère's law:

where
  is the closed line integral around some closed curve ;
  is the magnetic field measured in teslas;
  is the vector dot product;
  is an infinitesimal line element along the curve , that is, a vector with magnitude equal to the length element of , and direction given by the tangent to the curve ;
  is the magnetic constant, also called the permeability of free space; and
  is the net displacement current that passes through a small surface bounded by the curve .

The magnetic field between the plates is the same as that outside the plates, so the displacement current must be the same as the conduction current in the wires, that is,

which extends the notion of current beyond a mere transport of charge.

Next, this displacement current is related to the charging of the capacitor. Consider the current in the imaginary cylindrical surface shown surrounding the left plate. A current, say , passes outward through the left surface  of the cylinder, but no conduction current (no transport of real charges) crosses the right surface . Notice that the electric field  between the plates increases as the capacitor charges. That is, in a manner described by Gauss's law, assuming no dielectric between the plates:

where  refers to the imaginary cylindrical surface. Assuming a parallel plate capacitor with uniform electric field, and neglecting fringing effects around the edges of the plates, according to charge conservation equation

where the first term has a negative sign because charge leaves surface   (the charge is decreasing), the last term has a positive sign because unit vector of surface  is from left to right while the direction of electric field is from right to left,  is the area of the surface . The electric field at surface  is zero because surface  is in the outside of the capacitor. Under the assumption of a uniform electric field distribution inside the capacitor, the displacement current density D is found by dividing by the area of the surface:

where    is the current leaving the cylindrical surface (which must equal D) and D  is the flow of charge per unit area into the cylindrical surface through the face .

Combining these results, the magnetic field is found using the integral form of Ampère's law with an arbitrary choice of contour provided the displacement current density term is added to the conduction current density (the Ampère-Maxwell equation):

This equation says that the integral of the magnetic field  around the edge  of a surface  is equal to the integrated current  through any surface with the same edge, plus the displacement current term  through whichever surface.

As depicted in the figure to the right, the current crossing surface  is entirely conduction current. Applying the Ampère-Maxwell equation to surface  yields:

However, the current crossing surface  is entirely displacement current. Applying this law to surface , which is bounded by exactly the same curve , but lies between the plates, produces:

Any surface   that intersects the wire has current  passing through it so Ampère's law gives the correct magnetic field. However a second surface  bounded by the same edge   could be drawn passing between the capacitor plates, therefore having no current passing through it. Without the displacement current term Ampere's law would give zero magnetic field for this surface. Therefore, without the displacement current term Ampere's law gives inconsistent results, the magnetic field would depend on the surface chosen for integration. Thus the displacement current term  is necessary as a second source term which gives the correct magnetic field when the surface of integration passes between the capacitor plates. Because the current is increasing the charge on the capacitor's plates, the electric field between the plates is increasing, and the rate of change of electric field gives the correct value for the field  found above.

Mathematical formulation
In a more mathematical vein, the same results can be obtained from the underlying differential equations. Consider for simplicity a non-magnetic medium where the relative magnetic permeability is unity, and the complication of magnetization current (bound current) is absent, so that  and
The current leaving a volume must equal the rate of decrease of charge in a volume. In differential form this continuity equation becomes:

where the left side is the divergence of the free current density and the right side is the rate of decrease of the free charge density. However, Ampère's law in its original form states:

which implies that the divergence of the current term vanishes, contradicting the continuity equation. (Vanishing of the divergence is a result of the mathematical identity that states the divergence of a curl is always zero.) This conflict is removed by addition of the displacement current, as then:

and

which is in agreement with the continuity equation because of Gauss's law:

Wave propagation
The added displacement current also leads to wave propagation by taking the curl of the equation for magnetic field.

Substituting this form for  into Ampère's law, and assuming there is no bound or free current density contributing to :

with the result:

However,

leading to the wave equation:

where use is made of the vector identity that holds for any vector field :

and the fact that the divergence of the magnetic field is zero. An identical wave equation can be found for the electric field by taking the curl:

If , , and  are zero, the result is:

The electric field can be expressed in the general form:

where  is the electric potential (which can be chosen to satisfy Poisson's equation) and  is a vector potential (i.e. magnetic vector potential, not to be confused with surface area, as  is denoted elsewhere). The  component on the right hand side is the Gauss's law component, and this is the component that is relevant to the conservation of charge argument above. The second term on the right-hand side is the one relevant to the electromagnetic wave equation, because it is the term that contributes to the curl of . Because of the vector identity that says the curl of a gradient is zero,  does not contribute to .

History and interpretation

Maxwell's displacement current was postulated in part III of his 1861 paper ''. Few topics in modern physics have caused as much confusion and misunderstanding as that of displacement current.  This is in part due to the fact that Maxwell used a sea of molecular vortices in his derivation, while modern textbooks operate on the basis that displacement current can exist in free space. Maxwell's derivation is unrelated to the modern day derivation for displacement current in the vacuum, which is based on consistency between Ampere's circuital law for the magnetic field and the continuity equation for electric charge.

Maxwell's purpose is stated by him at (Part I, p. 161):

He is careful to point out the treatment is one of analogy:

In part III, in relation to displacement current, he says

Clearly Maxwell was driving at magnetization even though the same introduction clearly talks about dielectric polarization.

Maxwell concluded, using Newton's equation for the speed of sound (Lines of Force, Part III, equation (132)), that "light consists of transverse undulations in the same medium that is the cause of electric and magnetic phenomena."

But although the above quotations point towards a magnetic explanation for displacement current, for example, based upon the divergence of the above curl equation, Maxwell's explanation ultimately stressed linear polarization of dielectrics:

With some change of symbols (and units) combined with the results deduced in the section  (, , and the material constant  these equations take the familiar form between a parallel plate capacitor with uniform electric field, and neglecting fringing effects around the edges of the plates:

When it came to deriving the electromagnetic wave equation from displacement current in his 1865 paper A Dynamical Theory of the Electromagnetic Field, he got around the problem of the non-zero divergence associated with Gauss's law and dielectric displacement by eliminating the Gauss term and deriving the wave equation exclusively for the solenoidal magnetic field vector.

Maxwell's emphasis on polarization diverted attention towards the electric capacitor circuit, and led to the common belief that Maxwell conceived of displacement current so as to maintain conservation of charge in an electric capacitor circuit. There are a variety of debatable notions about Maxwell's thinking, ranging from his supposed desire to perfect the symmetry of the field equations to the desire to achieve compatibility with the continuity equation.

See also
Electromagnetic wave equation
Ampère's circuital law
Capacitance

References

Maxwell's papers
On Faraday's Lines of Force Maxwell's paper of 1855
 Maxwell's paper of 1861
  Maxwell's paper of 1864

Further reading
AM Bork Maxwell, Displacement Current, and Symmetry (1963)
AM Bork Maxwell and the Electromagnetic Wave Equation (1967)

External links

Electric current
Electricity concepts
Electrodynamics
Electromagnetism

Displacement current


Ernest Alfred Roberts, né à Londres le  et mort à Melbourne le , est un syndicaliste et homme politique australien.

Biographie
Fils d'un officier de la marine marchande britannique, il grandit sur l'île de Guernesey puis travaille à son tour dans la marine marchande. Il s'établit en Australie à l'âge de 18 ans, d'abord dans le Queensland puis en Australie-Méridionale où il trouve un emploi comme ouvrier portuaire. Il devient secrétaire du syndicat local, contribue à fonder et à gérer une boulangerie coopérative, et est élu au conseil municipal de la ville industrielle de Port Pirie.

Il se présente sans succès comme candidat indépendant aux élections législatives d'Australie-Méridionale en 1893, puis remporte la circonscription de  pour le Parti travailliste à celles de 1896. Il est alors le plus jeune membre de l'Assemblée d'Australie-Méridionale, et est un député actif, appelant à l'amélioration des conditions de travail des ouvriers. Il est remarqué pour son énergie, son enthousiasme, son art oratoire et son sens de la répartie qui contrastent avec sa carrure plutôt menue. Soldat volontaire en 1900 dans le contingent australien de renforts aux troupes britanniques pour la seconde guerre des Boers, il est fait lieutenant dans l'armée de terre. De retour en Australie en juillet 1901, il démissionne de l'Assemblée pour se consacrer à lever un bataillon australien de cavalerie, puis retourne à la guerre dans le Transvaal comme capitaine en 1902.

De 1904 à 1908 il dirige le journal hebdomadaire ouvrier the Labor Weekly Herald. Dans le même temps, il retrouve un siège à l'Assemblée d'Australie-Méridionale comme député d'Adélaïde en 1905, et est membre d'arrière-ban du  des travaillistes et des libéraux mené par . En 1908 il est élu à la Chambre des représentants fédérale comme député d'Adélaïde. En octobre 1911 il est nomme ministre sans portefeuille dans le gouvernement travailliste d'Andrew Fisher, le premier gouvernement majoritaire fédéral en Australie. Son rôle est de seconder le ministre de la Défense, le sénateur George Pearce, et de le représenter à la Chambre des représentants.

Le gouvernement est battu aux élections de 1913, mais Ernest Roberts conserve son siège de député. Le 2 décembre, quelques minutes après avoir participé à un débat enflammé à la Chambre, il meurt subitement d'une crise cardiaque, ayant souffert depuis un certain temps de troubles cardiaques. Sa mort à l'âge de 45 ans a lieu peu après celle de son ancien collègue ministre Charlie Frazer à l'âge de 35 ans, et les travaillistes perdent ainsi deux jeunes parlementaires considérés comme des figures de la génération dynamique émergente du parti.

Références

Naissance en février 1868
Décès en décembre 1913
Syndicaliste australien
Ministre australien
Personnalité du Parti travailliste australien
Militaire australien de la seconde guerre des Boers
Personnalité australienne du XXe siècle
Décès à 45 ans

Ernest Roberts


Mbaqanga () is a style of South African music with rural Zulu roots that continues to influence musicians worldwide today. The style originated in the early 1960s, and blends traditional African vocal styles and melodies with instruments from European and American popular music.

History
Historically, laws such as the Land Act of 1913 to the Group Areas Act (1950) initially prevented black South Africans from integrating from different tribal communities, consequently making it almost impossible for most black native music artists to gain recognition beyond their tribal boundaries. The music genre mbaqanga developed during this time (1960s) and to this day most of the major record labels are white-owned companies with very few black artists that have contributed to their own material.

In Zulu, the term mbaqanga means an everyday cornmeal porridge. Mbaqanga aficionados were mostly plebeian, metropolitan African jazz enthusiasts. Many of them were not permitted to establish themselves in the city, but they were unable to sustain themselves in the rural country. Mbaqanga gave them a staple form of musical and spiritual sustenance; it was their "musical daily bread."

Mbaqanga musicians received little money. For example, Simon "Mahlathini" Nkabinde, one of the most well-known mbaqanga singers (and arguably the most famous mbaqanga "groaner", nicknamed the "lion of Soweto"), died a poor man. This was partly due to the exploitation of black South African musicians at home and abroad as Mahlathini pointed out. Mbaqanga groups of the 1960s also found it difficult to get air time on local radio stations, and had to perform outside record stores to attract audiences.

Mbaqanga developed in the South African shebeens during the 1960s. Its use of western instruments allowed mbaqanga to develop into a South African version of jazz. Musically, the sound indicated a mix between western instrumentation and South African vocal style. Many mbaqanga scholars consider it to be the result of a coalition between marabi and kwela. A South African tourist website sponsored by the government describes mbaqanga as "the cyclic structure of marabi . . . with a heavy dollop of American big band swing thrown on top." Mbaqanga also provided a very early forum for black and white interaction in a segregated country. As a result, the "white Nationalist government brought this vital era to an end" by razing the townships that supported mbaqanga such as Sophiatown.

The genre gained popularity as a result of radio play by stations under the South African Broadcasting Corporation. Early artists included Miriam Makeba, Dolly Rathebe and Letta Mbulu. Mbaqanga maintained its popularity until the 1980s when it was replaced by South African pop music known as bubblegum. Bubblegum is a genre highly influenced by mbaqanga. One of the few remaining mbaqanga bands is The Cool Crooners. This band consists of a coalition between two rival bands that eventually merged: The Cool Four and The Golden Delicious Rhythm Crooners.

Formation
By the middle of the 1950s, the evolving indigenous South African music exploded in popularity given its increased reach to a massively growing urban population. A typical area was the township of Sophiatown, near Johannesburg, which had since the 1930s offered a black urban lifestyle. Sophiatown and Alexandra were rare "freehold" areas where blacks could own property. Its proximity to Johannesburg's downtown area made Sophiatown attractive to performers eager to explore new avenues of music. The area became an important seed-bed for the rapidly developing black musical culture. But when Sophiatown's residents were forcibly removed to newly formed townships such as Soweto, outside Johannesburg, this era came to an end.

One of the earliest innovators of mbaqanga was the Makgona Tsohle Band, a group comprising five domestic workers from Pretoria – Marks Mankwane (lead guitar), Joseph Makwela (bass guitar), Vivian Ngubane (rhythm guitar), Lucky Monama (drums) and West Nkosi (saxophone). Mbaqanga, a Zulu word for steamed cornbread, fused marabi and kwela influences. The cyclic structure of marabi melded with traditional dance styles such as the Zulu indlamu, combined with big band swing. The indlamu input developed into the "African stomp" style, giving a notably African rhythmic impulse to the music and making it quite irresistible to its new audiences.

Rupert Bopape, enticed by the successful Gallo Record Company to be their African production manager, brought together the musicians of the Makgona Tsohle Band with Mahlathini and a new female chorus, the Mahotella Queens. This was when mbaqanga really took off – or more specifically, "vocal mbaqanga" (later nicknamed simanje-manje or mgqashiyo). In addition to Mahlathini and the Mahotella Queens, singing stars such as Miriam Makeba, Dolly Rathebe and Letta Mbulu (who had all begun as marabi stars during the '50s) created a large base of fans, as did the Dark City Sisters and the Soul Brothers. Other mbaqanga musicians included Simon Baba Mokoena and West Nkosi, who broke away from the Makgona Tsohle Band in 1990 for a successful solo career until his death in 1998.

International popularity

Mbaqanga's popularity faded during the 1970s because of the influence of Western pop, soul and disco into South Africa. Public performances declined because labour migrants no longer wanted to be in the spotlight. Additionally, audiences sought more urbanised language, vocal, and instrumental styles. However, it was revived between 1983 and 1986. The reversal of fortunes was in part due to Paul Simon's incorporation of South African music into his Graceland album (1986) and subsequent tour. Mahlathini and the Mahotella Queens' appearances at festivals in France and at Nelson Mandela's 70th birthday concert in Wembley Stadium, London in 1988 (featuring "white Zulu" Johnny Clegg) signalled its return. White South African musicians influenced by this style include singer songwriter Robin Auld. Veteran Afrikaans piano accordion player Nico Carstens produced a boereqanga hit with Viva Madiba.

Mbaqanga was fully replaced as the dominant music genre in the 1980s by a new urban genre called 'bubblegum.' An Afro-dance pop, Bubblegum was mainly influenced by mbaqanga and other popular African styles. With the introduction of television in 1976, this musical genre was promoted as music across all ethnic groups. Characterized as a representation of a move towards music that was more urban than traditional, the Bubblegum genre had many successful musicians, including Chico Twala, Yvonne Chaka Chaka and Brenda Fassie. The derivation of mbaqanga into bubblegum contributed enormously towards the development of kwaito.

Several mbaqanga acts are still recording and performing today, including the Mahotella Queens and the Soul Brothers. Mbaqanga also continues to influence musicians worldwide. For example, the Norwegian group Real Ones included a tribute track, "All the Way Back (Shades of Mbaqanga)", on their 2003 album This is Camping.

References

South African styles of music
Zulu music
Xhosa culture
Lesotho culture

Mbaqanga


Microsoft Windows, kullanıcıya grafik arabirimler ve görsel iletilerle yaklaşarak, yazılımları çalıştırmak, komut vermek gibi klavyeden yazma zorunluluğunu ortadan kaldıran, Microsoft şirketinin geliştirdiği dünyada en çok kullanılan bir işletim sistemi ailesidir. İlk Windows, 20 Kasım 1985 tarihinde satışa sunulmuştur.

Çekirdek olarak NT çekirdeğini kullanır ve bu da Windows'un bir Unix işletim sistemi değil, aksine Unix benzeri bir işletim sistemi olduğunu gösterir. POSIX bakımından ise uyumluluğunu, psxss.exe ve psxdll.dll adlı iki dosyadan alır. Bu iki dosya Windows'ta bir POSIX alt sistemi oluşturur.

Microsoft'un ilk işletim sistemi olan MS-DOS'tan farklı olarak Windows'ta aynı anda çok sayıda yazılımla çalışmak mümkündür.

Windows, masaüstü pazarında en yaygın kullanılan işletim sistemidir. 2002 yılında, Windows dünya çapında masaüstü piyasasında yaklaşık %97,46'lık bir pay sahibiydi. 2021 Haziran ayı itibarıyla Windows'un tüm dünyadaki kullanım oranı %72,96'dır. Bu alanda en ciddi rakibi şu anda macOS'tur.

Microsoft Windows ailesinin son üyesi 5 Ekim 2021'de piyasaya sürülen Windows 11'dir. Windows Vista'dan sonra Microsoft, Windows 7 ve Windows 10 ile birlikte kullanıcılar tarafından daha pozitif yorumlar almıştır. Microsoft, Windows 10 ile yakaladığı başarıyı Windows 11 ile daha da yükseltmeyi hedeflemektedir.

Microsoft Windows işletim sistemleri ailesi, daha eski IBM PC için olan MS-DOS ortamının üzerine bir grafik katmanı olarak başlamıştır. Modern sürümleri daha yeni olan Windows NT çekirdeği üzerine kuruludur. Windows 32-bit ve 64-bit Intel ve AMD işlemciler üzerinde çalışır; daha eski sürümleri DEC Alpha, MIPS R4000 ve PowerPC mimarilerinde de çalışmaktaydı. SPARC mimarisinde de çalışması için çalışmalar vardı.

Intel Itanium işlemciler tarafından kullanılan IA-64 ve daha sonra AMD64 (x86-64 olarak da biliniyor, Microsoft tarafından x64 olarak isimlendiriliyor ve Intel tarafından adı EM64T olarak ruhsatlanarak kullanılıyor) mimarilerinin çıkmasıyla Microsoft güncel işletim sistemlerinin bunları destekleyen sürümlerini sundu. Modern 64-bit Windows ailesi Windows XP 64-bit Edition for IA-64 systems, Windows XP Professional x64 Edition for AMD64 systems ve Windows Server 2003'ten (hem IA-64, hem de AMD64 sürümlü) oluşur.

Windows'un taşınabilir cihazlar için geliştirilmiş sürümü Windows CE (Pocket PC, Windows Mobile) ailesi olarak anılır, gerçek 32-bit bir işletim sistemidir; ARM, StrongARM, Intel XScale ve MIPS işlemcilerinde çalışır.

Windows NT, XP, CE ve 8'in gömülü çalışan sürümleri de mevcuttur.

Logoları

Tarih

 1983: Windows'un beta sürümü çıktı ve Windows adı ilk kez kullanıldı.
 1985: İlk Windows satışa sunuldu.
 1991: Windows 3.0'ın multimedya destekli sürümü çıktı.
 1992: Windows 3.1 tabanlı bir işletim sistemi olup taşınabilir aygıtlar için tasarlanmış ilk Windows olan; fakat 2002'de yerini Windows for Tablet PC'ye bırakan "Windows for Pen Computing" serisinin satışına başlandı.
 1993: Windows 3.1x tabanlı olan Windows NT'nin ilk sürümü olan Windows NT 3.1 sürüldü.
 1994: Çince konuşan ülkelere özel Windows sürümü Windows 3.2, Çin ve Tayvan gibi Çince konuşan ülkelerde raflardaki yerini aldı.
 1995: Windows 95 piyasaya sürüldü. Başlat menüsü, Internet Explorer ve görev çubuğu ilk olarak bu sürümde sunulmuştu.
 1998: Taşınabilir aygıtlar için geliştirilmiş Windows'lar olan Windows CE satışa sunuldu.
 1998: Windows 98 satışa sunuldu.
 2000: İlk iş interneti olan işletim sistemi Windows 2000 satışa sunuldu.
 2000: Windows 9x ailesinin son üyesi olup ilk internet oyunu, sistem geri alma gibi yazılımlar bulunan;Windows ME satışa sunuldu.
 2001: Çoğu yeni özelliğin eklendiği günümüzdeki Windows'ların öncüsü olan Windows XP satışa sunuldu.
 2001: Windows 9x dönemi biterek iş ve ev sürümlerinin ikisi de NT tabanlı olmaya başladı.
 2002: Tablet PC için Windows piyasaya sürüldü.
 2003: 24 Nisan'da Windows Server 2003 satışa sunuldu.
 2004: Windows'un ilk 64-bitlik versiyonu sayılabilecek Windows XP x64 Edition piyasaya sürüldü.
 2006: Windows Vista'nın beta sürümü satışa sunuldu.
 2007: İlk DVD kayıt, RSS, Phishing süzgeci ve Windows Aero gibi özellikleriyle tanınan Windows Vista satışa sunuldu.
 2007: İlk ev sunucusu olan işletim sistemi Windows Home Server satışa sunuldu.
 2008: 27 Şubat'ta Windows Server 2008 satışa çıktı.
 2009: Windows 7 işletim sistemi piyasaya sürüldü.
 2011 Windows 8'in RTM sürümü 1 Temmuz 2011'de çıkması beklendi; ama çıkmadı.
 2011 Windows 8'in deneme sürümü (RTM)  15 Temmuz 2011'de kullanıma sunulmuştur.
 2012: Windows 8'in 2012 ilkbaharında release preview versiyonu duyuruldu.
 2012: 4 Eylül'de Windows Server 2012 satışa sunuldu.
 2012: 25 Ekim'de Windows 8 lansmanı yapıldı ve resmi olarak satışa sunuldu.
 2012: 1 Kasım'da Windows 8'in Türkiye lansmanı yapıldı.
 2013: Windows 8 için Windows 8.1 güncellemesi duyuruldu.
 2013: Windows 8.1 satışa sunuldu.
 2014: Windows 8.1'e Update 1 güncelleştirmesi sunuldu.
 2014: Microsoft, Windows 10'un çıkacağını duyurdu.
 2014: Windows 10 duyuruldu.
 2014: Windows 10 Technical Preview Çıktı.
 2015: Windows 10 lansmanı yapıldı.
 2015: 29 Temmuz tarihinde Windows 10 kullanıcılarla buluştu.
 2015: Windows 10 1511 (Kasım Güncellemesi) yayınlandı (12 Kasım).
 2016: Windows 10 1607 (Yıldönümü Güncellemesi) yayınlandı (2 Ağustos).
 2017: Windows 10 1703 (Yaratıcılar Güncellemesi) indirmeye sunuldu (5 Nisan), ardından güncelleme olarak yayınlandı (11 Nisan).
 2017: Windows 10 1709 (Sonbahar Yaratıcıları Güncellemesi) yayınlandı. (17 Ekim)
 2018: Windows 10 1803 (Nisan 2018 Güncellemesi) indirmeye sunuldu (30 Nisan) ardından güncelleme olarak yayınlandı (8 Mayıs)
 2018: Windows 10 1809 (Ekim 2018 Güncellemesi) yayınlandı (2 Ekim)
 2019: Windows 10 1903 (Mayıs 2019 Güncellemesi) yayınlandı (21 Mayıs)
 2019: Windows 10 1909 (Kasım 2019 Güncellemesi) yayınlandı (12 Kasım)
 2019: Windows 10X duyuruldu.
 2020: Windows 10 2004 (Mayıs 2020 Güncellemesi) yayınlandı (27 Mayıs)
 2020; Windows 10 20H2 (Ekim 2020 Güncellemesi) yayınlandı (20 Ekim)
 2020: Windows 10X iptal edildi.
 2021: Windows 10 21H1 (Mayıs 2021 Güncellemesi) yayınlandı (18 Mayıs)
 2021: Windows 11'in ani bir şekilde beta sürümünün ISO dosyası Microsoft tarafından sızdırıldı (16 Haziran).
 2021: Windows 11 duyuruldu. (24 Haziran)
 2021: Windows 11'in 5 Ekim 2021'de yayınlanacağı açıklandı. (31 Ağustos)
 2021: Windows 11 yayınlandı. (4-5 Ekim gecesi)
 2021: Windows 10 21H2 (Kasım 2021 Güncellemesi) yayınlandı (16 Kasım)
 2022:Windows 11 22H2 (2022 Güncellemesi) yayınlandı (20 Eylül)
 2022:Windows 10 22H2 (2022 Güncellemesi) yayınlandı (18 Ekim)

Pencereleme sistemi
Bu pencereler bir bilgisayarın, yazılım ile kullanıcı tarafından kullanımını sağlayan arayüzlerdir. İlk kullanıcı ara yüzü 1970'li yıllarda Xerox PARC'da geliştirilen  WIMP-Paradigma (Window, Icon, Menu, Pointing-device) tasarısıdır. Bu tasarı ilk olarak Microsoft Windows tarafından kullanılmıştır. Bu arayüz Windows Explorer yazılımıdır.

Windows Sürümleri

16 Bit DOS Tabanlı Sürümler
 Windows 1.01 (20 Kasım 1985)
 Windows 2.0 (Kasım 1987)
 Windows 3.0 (22 Mayıs 1990)
 Windows 3.1 (1. Mart 1992)
 Windows 3.11 (Aralık 1993)
 Windows 3.2 (1994) (sadece Çin'de)
 Windows for Workgroups 3.1 (Ekim 1992, Kod adı "Sparta")
 Windows for Workgroups 3.11 (1993)

32 Bit (Windows 9x) DOS Tabanlı Sürümler
 Windows 95 (İlk defa Windows 95 te 32 bit işlemciye geçilmiştir.)
 Windows 95 (15 Ağustos 1995, Kod adı "Chicago")
 Windows 95a (Şubat 1996)
 Windows 95b (Temmuz 1996)
 Windows 95b (Mart 1996)
 Windows 95c (Kasım 1997)
 Windows 98
 Windows 98 (30 Temmuz 1998, Kod adı "Memphis")
 Windows 98 SE (Mayıs 1999), SE Second Edition (İkinci sürüm)
 Windows Me (Ağustos/Eylül 2000, Kod adı "Millennium"), Me (resmi olarak küçük "e") Millennium Edition. Son DOS tabanlı işletim sistemidir.

NT (New Technology) Tabanlı Sürümler
NT sürümü daha güvenilir iş kullanımı için tasarlanmıştır fakat Windows XP'den itibaren kişisel kullanıma da sunulmuştur. İlk tasarlanan NT 3.1 ve devamı aşağıda sıralanmıştır. NT 3.1, NT 3.5, NT 3.51 NT 4.0 ve Windows 2000 sürümleri Microsoft Product Activation içermemektedir.
 Microsoft Windows NT:
 Microsoft Windows NT 3.1 (Temmuz 1993)
 Microsoft Windows NT Workstation 3.1 (1993)
 Microsoft Windows NT Advanced Server 3.1 (1993)
 Microsoft Windows NT 3.5 (Eylül 1994, Kod adı "Daytona")
 Microsoft Windows NT Workstation 3.5 (1994)
 Microsoft Windows NT Server 3.5 (1994)
 Microsoft Windows NT 3.51 (Mayıs 1995)
 Microsoft Windows NT Workstation 3.51 (1995)
 Microsoft Windows NT Server 3.51 (1995)
 Microsoft Windows NT 4.0 (29 Ağustos 1996, Kod adı "Shell Update Release")
 Microsoft Windows NT Workstation 4.0 (1996)
 Microsoft Windows NT Server 4.0 (1996)
 Microsoft Windows NT Server 4.0 Enterprise Edition (1997)
 Microsoft Windows NT Server 4.0 Terminal Server Edition (1998)
 Microsoft Windows 2000 (NT Versiyonu 5.0, Şubat 2000)
 Microsoft Windows 2000 Professional
 Microsoft Windows 2000 Server
 Microsoft Windows 2000 Advanced Server
 Microsoft Windows 2000 Datacenter Server

Hibrit işletim sistemleri
 Microsoft Windows XP (NT Versiyonu 5.0, çıkış tarihi 25 Ekim 2001 genişletilmiş destek bitiş tarihi 8 Nisan 2014, Kod adı "Whistler")
 Microsoft Windows XP Starter Edition (2004)
 Microsoft Windows XP Home Edition
 Microsoft Windows XP Home Edition N (Windows Media Player önceden yüklü değil, 2005)
 Microsoft Windows XP Professional
 Microsoft Windows XP Professional x64 Edition (2005)
 Microsoft Windows XP Professional N (Windows Media Player önceden yüklü değil, 2005)
 Windows XP Media Center Edition
 Windows XP Media Center Edition 2002, Kod adı "eHome" (Sadece Amerika ve Çin'de)
 Windows XP Media Center Edition 2003, Kod adı "Freestyle"
 Windows XP Media Center Edition 2004, Kod adı "Harmony" (Avrupa'daki ilk sürüm)
 Windows XP Media Center Edition 2005, Kod adı "Symphony"
 Windows XP Tablet PC Edition (2002)
 Windows XP Tablet PC Edition 2004 (2004)
 Microsoft Windows PE (Microsoft Windows Preinstallation Environment/XP-Kernel)
 Microsoft Windows Fundamentals for Legacy PCs (WinFLP, Kodadı "Mönch", "Eiger", XP'nin Thin-Client-Sürümü, 2006)
 Microsoft Windows XP Embedded (2001)
 Microsoft Windows Embedded for Point of Service (2004)
 Microsoft Windows Server 2003 (NT Versiyonu 5.2, Çıkış tarihi 24 Nisan 2003 Genişletilmiş destek sonu 14 Temmuz 2015)
 Microsoft Windows Server 2003 Standard Edition
 Microsoft Windows Server 2003 x64 Standard Edition (2005)
 Microsoft Windows Server 2003 Enterprise Edition
 Microsoft Windows Server 2003 x64 Enterprise Edition (2005)
 Microsoft Windows Server 2003 Datacenter Edition
 Microsoft Windows Server 2003 x64 Datacenter Edition (2005)
 Microsoft Windows Server 2003 Web Edition
Microsoft Windows Compute Cluster Server 2005
Microsoft Windows Home Server
Microsoft Windows Storage Server 2003
 Windows Server 2003 R2, (NT Versiyonu 5.2 Çıkış tarihi 6 Aralık 2005 genişletilmiş destek sonu 14 Temmuz 2015)
 Microsoft Windows Vista (NT Versiyonu 6.0, Çıkış tarihi Kişisel bilgisayarlar için 30 Ocak 2007; Şirketler için 30 Kasım 2006, genişletilmiş destek sonu 11 Nisan 2017 Kod adı "Longhorn")
 Microsoft Windows Vista Starter (Avrupa'da piyasaya sürülmedi)
 Microsoft Windows Vista Home Basic
 Microsoft Windows Vista Home Basic N
 Microsoft Windows Vista Home Basic K (Sadece Kore için Media Player yüklü değil)
 Microsoft Windows Vista Home Premium
 Microsoft Windows Vista Business
 Microsoft Windows Vista Business N
 Microsoft Windows Vista Business K (Sadece Kore için Media Player yüklü değil)
 Microsoft Windows Vista Enterprise
 Microsoft Windows Vista Ultimate
 Microsoft Windows Server 2008, (NT Versiyonu 6.0 kod adı Longhorn Server Piyasaya çıkış tarihi 27 Şubat 2008 genişletilmiş destek bitiş tarihi 14 Ocak 2020)
 Microsoft Windows 7, (NT Versiyonu 6.1 kod adı işletim sistemiyle aynıdır Piyasaya çıkış tarihi 22 Ekim 2009, genişletilmiş destek bitiş tarihi 14 Ocak 2020)
 Microsoft Windows Server 2008 R2, (NT Versiyonu 6.1 Kod adı Windows Server 2008'de de kullanılan Longhorn Serverdır Piyasaya çıkış tarihi 22 Ekim 2009 genişletilmiş destek bitiş tarihi 14 Ocak 2020)
 Microsoft Windows 8, (NT Versiyonu 6.2 Kod adı Windows 8 Piyasaya çıkış tarihi 26 Ekim 2012, genişletilmiş destek bitiş tarihi 12 Ocak 2016)
 Microsoft Windows Server 2012, (NT Versiyonu 6.2 Piyasaya çıkış tarihi 4 Eylül 2012 genişletilmiş destek bitiş tarihi 10 Ocak 2023)
 Microsoft Windows 8.1, (NT Versiyonu 6.3 Kod adı Windows 8.1 Piyasaya çıkış tarihi 17 Ekim 2013 genişletilmiş destek bitiş tarihi 10 Ocak 2023)
 Microsoft Windows Server 2012 R2, (NT Versiyonu 6.3 Piyasaya çıkış tarihi 18 Ekim 2013 genişletilmiş destek bitiş tarihi 10 Ocak 2023
 Microsoft Windows 10, (NT Versiyonu 10.0 kod adları Threshold, Redstone, Vanadium (19H1), Vibranium (19H2), Manganese, Iron, Cobalt Piyasaya çıkış tarihi 29 Temmuz 2015, genişletilmiş destek bitiş tarihi LTSB ve LTSC sürümleri hariç 14 Ekim 2025)
(Windows 10 LTSB ve LTSC:

2015 LTSB: 14 Ekim 2025

2016 LTSB: 13 Ekim 2026

2019 LTSC: 9 Ocak 2029

2021 LTSC: 12 Ocak 2027

2021 LTSC IoT: 13 Ocak 2032)
 Microsoft Windows Server 2016, (NT Versiyonu 10.0 Piyasaya çıkış tarihi 26 Eylül 2016 genişletilmiş destek bitiş tarihi 12 Ocak 2027)
 Microsoft Windows Server 2019, (NT Versiyonu 10.0 Piyasaya çıkış tarihi 2 Ekim 2018 genişletilmiş destek bitiş tarihi 9 Ocak 2029)
 Microsoft Windows 11, (NT Versiyonu 10.0 Kod adı Sun Valley Piyasaya Çıkış tarihi 5 Ekim 2021)
 Microsoft Windows Server 2022, (NT Versiyonu 10.0 Piyasaya çıkış tarihi 2 Eylül 2021 genişletilmiş destek bitiş tarihi 14 Ekim 2031)

 CE (Compact Edition)Tabanlı - Taşınabilir aletler için
 Microsoft Windows Embedded Compact:
Microsoft Windows CE 1.0
 Microsoft Windows CE 2.0
 Microsoft Windows CE 2.01
 Microsoft Windows CE 2.02
 Microsoft Windows CE 2.1
 Microsoft Windows CE 2.11
 Microsoft Windows CE 2.12
 Windows CE 3.0
Windows CE 4.0
Windows CE 4.1
Windows CE 4.2
Windows CE 5.0
Windows Embedded CE 6.0
Windows Embedded Compact 7
Windows Embedded Compact 2013
Microsoft Pocket PC:
 Microsoft Pocket PC 2001
 Microsoft Pocket PC 2002 (ayrıca Phone Edition Dokunmatik olmayan telefonlar için)
 Microsoft Windows Mobile 2003 für Pocket PC (ayrıca Phone Edition Dokunmatik olmayan telefonlar için)
 Microsoft Windows Mobile 5.0 (ayrıca Phone Edition Dokunmatik olmayan telefonlar için)
 Microsoft Windows Mobile 6.0 (Standard Edition Smartphone'lar için, Professional Edition PDA'lar için, Telefon fonksiyonlu veya Classic Edition PDA'lar için)
 Microsoft Windows Mobile 6.5 (Windows Mobile 6.0 güncelleştirmesi)
 Microsoft Windows Automotive
 Windows 10 IoT

 İptal edilen projeler
 Cairo, Windows NT 3.51'e yepyeni bir arayüz getirecekti. Daha sonradan Windows 95 ile birleştirildi. Fikirler Windows 95 ve NT 4.0'a aktarıldı. Nashville, Windows 95'in takipçisi olacaktı. Planlanan özellikler Windows 98'e Memphis kod adı altında eklendi.Neptune, Windows 2000'in kişisel kullanım için geliştirilen takipçisi olacaktı. Fikirler Windows XP'ye aktarıldı.
 Odyssey, Windows 2000'in işletmeler için geliştirilen takipçisi olacaktı. Fikirler Windows XP'ye aktarıldı.Triton, Neptune için çıkacak küçük bir güncellemeydi. Mart 2001'de çıkması planlanıyordu ama iptal edildi. Fikirler Windows XP'ye aktarıldı.
 Longhorn, Windows XP'nin takipçisidir. Yenilik olarak Sidebar, Avalon (sonradan Windows Presentation Foundation olarak bilinir) ve WinFS bulundurmaktaydı. Microsoft sadece ekran görüntüsünü göstermekle yetindi. Longhorn'un geliştirilmesi 2004'te sıfırlandı ve Windows Server 2003 SP1 kaynak kodundan yola çıkılarak Windows Vista geliştirildi.Polaris, Windows Core OS'den yola çıkarak geliştirilen çift ekranlı bilgisayarlar için geliştirilen bir işletim sistemi olacaktı. İptal edilince yerini Windows 10X geliştirilmeye başlandı.Windows 10X, Microsoft'un Chrome OS'a rakip işletim sistemi olacaktı. Fakat Windows 10'un satışları artınca yeni gelecek özelliklerin çoğu Windows 11'e aktarıldı.Windows 10S,' Microsoft'un Windows 10'dan daha iyi yapmaya çalıştığı bir işletim sistemiydi. Fakat Windows 10S kötü olunca Windows 10X kararlaştırıldı.

Ayrıca bakınız
 Microsoft yazılımları listesi
 Microsoft Windows'un tarihi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî site
 Resmî Blog Sayfası

İşletim sistemleri
Microsoft işletim sistemleri
Microsoft franchiseleri
Bilgisayar ortamları
1985 yazılımları
İşletim sistemi aileleri

Microsoft Windows


Tur Abdim (; ) é uma região montanhosa situada no sudeste da Turquia, incluindo a metade oriental da província de Mardin e a província de Şırnak, a oeste da fronteira com a Síria. É famosa desde a Antiguidade Tardia por seus mosteiros cristãos na fronteira do Império Romano e do Império Sassânida. A área é um planalto baixo nas montanhas Antitauro que se estende de Mardin no oeste até o Tigre no leste e delimitado pelas planícies da Mesopotâmia ao sul. O Tur Abdim é povoado por mais de 80 aldeias e quase 70 edifícios de mosteiros e era principalmente siríaco ortodoxo até o início do . Os primeiros edifícios cristãos sobreviventes datam do .

Na Antiguidade Tardia, a área fazia parte da província da Mesopotâmia do Império Romano e um importante centro do cristianismo romano, chamado em latim de Monte Másio (Mons Masius) ou Izla. Tur Abdim foi fortificado pelo Imperador Constâncio II (r.  337–361), que construiu a Fortaleza de Rabdião para defendê-la durante as Guerras Romano-Persas. Após o fracasso da Guerra Persa de Juliano em 363, Tur Abdim tornou-se parte do Império Sassânida, juntamente com o território restante das cinco províncias transtigrinas e as fortalezas próximas de Nísibis e Bezabde. Os numerosos mosteiros de Tur Abdim eventualmente se tornaram parte da Igreja do Oriente organizada no Concílio de Selêucia-Ctesifonte em 410. Eles assumiram principalmente a posição miafisista do Cristianismo não calcedoniano após o Concílio de Calcedônia de 451. Depois um período de perseguição pela Igreja estatal de Calcedônia do Império Romano e durante a Guerra Bizantino-Sassânida de 602-628, os mosteiros de Tur Abdim desfrutaram de uma prosperidade particular sob o domínio árabe no final do .

A Fortaleza de Rabdião foi mencionada pelo historiador grego do , Procópio, enquanto a Notitia Antiochena do  e o trabalho do geógrafo grego do , Jorge de Chipre, atestam que Turabdium era uma sé episcopal. A sé do bispo de Turabdium era provavelmente a Vila de Há, na qual havia, além do mosteiro do  em funcionamento, várias igrejas em ruínas, incluindo a catedral. Tur Abdim tornou-se parte do Califado Ortodoxo em 640, durante a conquista muçulmana do Levante. As comunidades siríacas ortodoxas floresceram sob o domínio islâmico inicial; sabe-se que cerca de 30 estruturas foram totalmente construídas ou reconstruídas nos 150 anos seguintes, durante os quais a maioria das igrejas das aldeias foi construída.

O nome "Tur Abdim" é siríaco: ܛܘܪ ܥܒܕܝܢ , lit.:  'Montanha dos Servos [de Deus]'. Tur Abdim é de grande importância para os assírios siríacos ortodoxos, para quem a região costumava ser um centro monástico e cultural. A comunidade assíria/síria de Tur Abdim se autodenomina Suryoye, e tradicionalmente fala um dialeto neo-aramaico central chamado Turoyo.

Ver também

 Patriarcado de Tur Abdim

Geografia do Império Otomano
Cultura assíria

Tur Abdim


Paulo Roberto Dornelles Borges ou simplesmente Paulo Borges (Porto Alegre, ) é um jornalista, redator e político brasileiro filiado ao Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB).

Biografia
Paulo Borges trabalhou praticamente 10 anos na RBS TV, apresentando o boletim meteorológico nos telejornais, devido seu trabalho ficou conhecido como Paulo Borges, o Homem do Tempo.

Carreira política
Nas eleições estaduais de 2006, foi eleito deputado estadual pelo PFL, conseguindo 113.151 votos.

Foi líder de bancada do Democratas, vice-presidente da Comissão de Ética, vice-presidente da CPI dos Pedágios e titular de duas comissões técnicas permanentes no período de 2007 a 2010: Comissão de Educação, Cultura, Desporto, Ciência e Tecnologia e Comissão de Saúde e Meio Ambiente.

Nas eleições estaduais de 2010, concorreu novamente ao cargo de deputado estadual pelo DEM, conseguindo 36.751 votos e sendo reeleito.

Ainda em 2010, foi um dos Deputados Estaduais do Rio Grande do Sul que votou a favor do aumento de 73% nos próprios salários em dezembro, fato esse que gerou uma música crítica chamada "Gangue da Matriz" composta e interpretada pelo músico Tonho Crocco, que fala em sua letra os nomes dos 36 deputados (inclusive o de Paulo Borges) que foram favoráveis a esse autoconcedimento salarial; Giovani Cherini como presidente da Assembleia Legislativa do Rio Grande do Sul na ocasião entrou com uma representação contra o músico, Cherini falou que era um crime contra honra e o título era extremamente agressivo e fazia referência a criminosos que mataram o jovem Alex Thomas, na época Adão Villaverde que se tornou o sucessor na presidência da Assembleia Legislativa, expressou descontentamento discordando da decisão de Cherini, mas em agosto do mesmo ano o próprio Giovani Cherini ingressou com petição pedindo o arquivamento contra o músico com a alegação que não era vítima no processo (seu nome não aparecia na letra, pois como presidente do parlamento gaúcho na ocasião não podia votar) e que defendia a liberdade de expressão, na época Tonho recebeu apoio de uma loja que espalhou 20 outdoors pela capital Porto Alegre e também imenso apoio por redes sociais.

Nas eleições estaduais de 2014, concorreu novamente ao cargo de deputado estadual pelo DEM, conseguindo 13.716 votos e ficando como suplente.

Nas eleições municipais de Porto Alegre em 2020, concorreu a vereador pelo PSDB, conseguindo 618 votos.

Desempenho eleitoral

Naturais do Rio Grande do Sul
Naturais de Porto Alegre
Jornalistas do Brasil
Jornalistas do Rio Grande do Sul
Deputados estaduais do Rio Grande do Sul
Membros do Democratas (Brasil)
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira

Paulo Borges (político)


Garðalind (fræðiheiti: Tilia × europaea) er tré af stokkrósaætt. Útbreiðsla er í Evrópu til Kákasus og V-Asíu. Tréð verður 15-50 metra hátt.  Garðalind er náttúrulegur blendingur tegundanna fagurlindar og hjartalindar (Tilia × europaea), og er algengasta gerð linditrjáa í bæjum og borgum Evrópu. Lítil reynsla er af tegundinni hérlendis og gefur ekki miklar vonir.

Tenglar

Stokkrósaætt
Lauftré

Garðalind


Baltička antanta (est.: Balti liit ili Balti Antant; latv.: Baltijas savienība ili Baltijas Antante; lit.: Baltijos Antantė) bio je naziv za vojno-politički savez triju baltičkih država - Estonije, Latvije i Litve - koji je nastao temeljem Sporazuma o antanti i suradnji potpisanog 12. rujna 1934. u Ženevi, a bio je na snazi do 1940. Temeljna svrha sporazuma bilo je usklađivanje zajedničke vanjske politike triju država.

Premda je savez trebao ojačati međunarodni položaj triju država te dodatno naglasiti njihovu politiku neutralnosti, za što je bila zadužena specijalizirana agencija, prvotna zamisao u konačnici je propala zbog slabosti triju zemalja u pružanju političkoga i vojnoga otpora većim vojnim silama poput Poljske, Sovjetskoga Saveza i Trećega Reicha. Prvi znak nestabilnosti saveza uslijedio je tijekom Poljsko-litavske pogranične krize 1938., a nakon potpisivanja Pakta Ribbentrop-Molotov, Baltik je potpao pod sovjetsko područje utjecaja te je kasnije sve tri države okupirao i anektirao Sovjetski Savez. Tim je činom iz 1940. savez službeno prestao postojati.

U određenom kontekstu, Baltička skupština danas se smatra slijednikom ovog saveza.

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice

 Oscar Halecki, History of East Central Europe, pristupljeno 29. travnja 2022.

Povijest Estonije
Povijest Latvije
Povijest Litve
Vojni savezi

Baltička antanta


dBv, dBV, or DBV may refer to:

 DBV is the Afrikaans abbreviation of the word "Dierebeskermingsvereniging", the English definition of DBV is SPCA and trademarked in South Africa to the National Council of Societies for the Prevention of Cruelty to Animals - South Africa.
 dBV, a measurement of voltage
 Deutscher Baseball und Softball Verband eV (DBV), the Baseball Bundesliga, the elite competition for the sport of baseball in Germany.
 Deutscher Bauernverband, the advocacy group for farmers in Germany
 DBV, the IATA airport code for Dubrovnik Airport
 DBV, a type of pulsating white dwarf
 Dollis Brook Viaduct
 Dictionary of Virginia Biography, frequently abbreviated as the DBV
 DBV Technologies, a French bio-pharmaceutical company
 German Construction Workers' Union
 Deathbed Visions

DBV


Broughtonia može označavati:
 Broughtonia (Animalia), rod Orthoptera iz porodice Tettigoniidae.
 Broughtonia (Plantae), broftonija, biljni rod iz porodice Orchidaceae.

Broughtonia


Andrei Wolkow ist der Name folgender Personen:

* Andrei Walerjewitsch Wolkow (* 1986), russischer Freestyle-Skier
 Andrei Wiktorowitsch Wolkow (* 1948), russischer Künstler

Andrei Wolkow


Damernes enkeltstart ved EM i landevejscykling 2018 blev afholdt den 8. august i Glasgow, Skotland. Det var den 3. enkeltstart for elitedamer ved EM.

Enkeltstarten blev vundet af hollandske Ellen van Dijk for tredje år i træk, efterfulgt af landsmanden Anna van der Breggen og tyske Trixi Worrack.

Deltagere

Danske ryttere
 Pernille Mathiesen
 Rikke Lønne

Resultater

Eksterne henvisninger

Enkeltstart (damer)

EM i landevejscykling 2018 – Enkeltstart (damer)


An Kuhlhasseltia whiteheadii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alfred Barton Rendle, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Oakes Ames. An Kuhlhasseltia whiteheadii in nahilalakip ha genus nga Kuhlhasseltia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kuhlhasseltia

Kuhlhasseltia whiteheadii


A Classe Liberté foi uma classe de couraçados operada pela Marinha Nacional Francesa, composta pelo , ,  e . Suas construções começaram em 1902 e 1903 no Ateliers et Chantiers de la Loire, Forges et Chantiers de la Méditerranée e Arsenal de Brest e foram lançados ao mar entre 1904 e 1907, entrando em serviço em 1908. A classe foi encomendada como parte de um programa de expansão naval francês que tinha intenção de fazer frente à expansão naval da Marinha Imperial Alemã. Os navios originalmente seriam membros da Classe République, porém tiveram seus projetos levemente modificados para levarem uma bateria secundária mais poderosa.

Os quatro couraçados da Classe Liberté eram armados com uma bateria principal composta por quatro canhões de 305 milímetros montados em duas torres de artilharia duplas. Tinham um comprimento de fora a fora de 135 metros, boca de 24 metros, calado de pouco mais de oito metros e um deslocamento carregado de quase quinze mil toneladas. Seus sistemas de propulsão eram compostos por 22 ou 24 caldeiras a carvão que alimentavam três motores de tripla-expansão, que por sua vez giravam três hélices até uma velocidade máxima de dezoito nós (33 quilômetros por hora). Os navios também tinham um cinturão de blindagem que tinha entre 180 e 280 milímetros de espessura.

Os navios tiveram carreiras em sua maior parte tranquilas durante os tempos de paz, consistindo principalmente em exercícios de treinamento, visitas a portos estrangeiros e revistas navais oficiais. O Liberté foi destruído em 1911 por uma explosão acidental em um de seus depósitos de munição. As embarcações sobreviventes escoltaram comboios de tropas vindas do Norte da África nos primeiros dias da Primeira Guerra Mundial em 1914, sendo depois designados para o Mar Adriático a fim de conter a Marinha Austro-Húngara. Eles participaram da Batalha de Antivari em agosto, afundando o cruzador , porém pouco fizeram depois disso e não entraram mais em combate.

Os couraçados foram enviados para a Grécia em 1916 com o objetivo de pressionar o governo grego a entrar na guerra pelo lado dos Aliados, passando o resto do conflito atracados em Corfu devido a escassez de combustível. O Justice e o Démocratie foram para o Mar Negro após a guerra para supervisionarem a desmobilização de forças alemãs e russas, enquanto o Vérité ficou em Constantinopla para supervisionar a rendição otomana. Os três retornaram então para a França e foram descomissionados entre 1919 e 1920, sendo desmontados na Itália e na Alemanha em 1921. Os destroços do Liberté continuaram no porto de Toulon até serem erguidos e desmontados em 1925.

Bibliografia

Ligações externas

Liberte

Classe Liberté


Paiania (or Paeanea or Peania , , before 1915: Λιόπεσι - Liopesi, ; Arvanitika: Λοπε̱σ romanized: Lopës) is a town and a municipality in East Attica, Greece. It is an eastern suburb of Athens, located east of Mount Hymettus. It is 11 km east of Athens city centre.

Paiania is home to the Vorres Museum of Folk and Contemporary Art, the Foundation European Art Center (EUARCE) of Greece. the broadcasting facilities of Greek television station Oren TV and the former training facilities of football club Panathinaikos FC. Greek National Road 89 passes through the town, Motorway 6 passes east of it. The town was renamed to reflect association with the ancient deme of Paeania.

History
In the late Middle Ages, the area was the site of Albanian (Arvanite) settlement, as can be seen from its toponym.

Municipality
The municipality Paiania was formed at the 2011 local government reform by the merger of the following 2 former municipalities, that became municipal units:
Glyka Nera
Paiania

The municipality has an area of 53.155 km2, the municipal unit 43.917 km2. The municipal unit of Paiania also includes the village of Argithea (pop. 1,024).

Notable people
Demades (380-318 BC), orator and demagogue.
Demosthenes (384-322 BC), orator and demagogue.
 Jaqueline Tyrwhitt (1905-1983), British architect and founder of the garden of Speroza, Mediterranean Garden Society
Philippides of Peania (293 BC), archon Basileus and son of Philomelos.

References

Bibliography

External links
Official website
https://euarceblog.wixsite.com/euarce

Municipalities of Attica
Populated places in East Attica

Arvanite settlements

Paiania


Nolina durangensis es una especie de planta con rizoma perteneciente a la familia de las asparagáceas. Es originaria de  Norteamérica.

Descripción
Es una planta casi sin tallo, rizomatosa. Con las hojas herbáceas, de color verde a amarillo claro, cayendo al suelo, las hojas son de 40 a 80 cm de largo y 7 a 11 mm de ancho. Los márgenes de las hojas son dentados. La inflorescencia es de 0,4 a 1,4 m de alto con muchas ramas. Las flores son de 1.7 a 2.5 mm de largo y de ancho. El periodo de floración es en mayo.
En la madurez de las cápsulas leñosas son 70-10 mm de diámetro. Las semillas son esféricas de 3 mm de diámetro.

Distribución y hábitat

Nolina durangensis se encuentra  en México en el estado de Durango. Se asocia con Dasylirion durangense. La especie es poco frecuente y en la actualidad no se la conocen bien.

Taxonomía
Nolina durangensis fue descrita por William Trelease y publicado en Proceedings of the American Philosophical Society 50(200): 421, en el año 1911.
Etimología
Nolina: nombre genérico otorgado en honor del botánico francés  Abbé P. C. Nolin, coautor del trabajo publicado 1755 Essai sur l'agricultura moderne.

durangensis: epíteto geográfico que alude a su localización en el Estado de Durango.

Referencias

Enlaces externos

durangensis
Flora de México
Plantas descritas en 1911
Plantas descritas por Trelease

Nolina durangensis


7C 022224.00+365659.00 ou PGC 9202 que l'on abrège 7C 0222+3656 est un blazar hyper-énergétique de type MITG. Le classification hyper-énergétique signifie un objet émettant des électrons d'une énergie de 100 Giga électron-volts (GeV) à 10  téra électron-volts (TeV). Il est aussi l'un des blazars les plus proches, il se situe à plus de 45 millions d'années-lumière ce qui fait que 7C 0222+3656 est l'un des blazars les plus proches de la Voie lactée et donc de la Terre. Il a été découvert en 2016 par le Very Large Télescope (VLT) de l'Observatoire Européen Austral (ESO). Les astronomes pensent qu'il abrite un trou noir supermassif de 10 milliards de masses solaires. Son horizon des événements aurait une taille rayon de Schwarzschild de 197 Unités astronomiques (UA) et un diamètre de 394 Unités astronomiques (UA) ce qui fait que 7C 0222+3656 pourrait contenir 5 systèmes solaires.

Caractéristiques de 7C 0222+3656
L'étude des blazars faite avec l'instrument NuSTAR a montré que 7C 0222+3656 est un blazar hyper énergétique, ce blazar a une émission moyenne de 5 TeV et une émission radio de 380 mégahertz (MHz), une telle émission montre que le disque d'accrétion de 7C 0222+3656 subit une très grande ionisation et une importante accélération des gaz à la suite d'un rapprochement avec le trou noir supermassif. Une étude faite avec le Karl.g Jansky Very Large Array (VLA) a permis d'estimer la vitesse moyenne des gaz qui tournent autour du trou noir. La vitesse des gaz sera estimée avec la raie d'émission radio des gaz, le résultat étant , une telle vitesse s'explique par le fait d'une interaction avec un trou noir ultra massif, c'est à ce moment que la masse de 7C 0222+3656 a pu être estimée avec la méthode la plus fiable et le résultat est de 10 milliards de masses solaires.

Articles connexes
Blazar
Électronvolt
Hertz
Galaxie active
Quasar

Références

Quasar
Blazar
Constellation du Triangle
Source X

7C 022224.00+365659.00


An Dianella carolinensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Karl Adolf Georg Lauterbach. An Dianella carolinensis in nahilalakip ha genus nga Dianella, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dianella

Dianella carolinensis


Jariri é o nome dado a uma escola sunita de fiqh (jurisprudência islâmiac) de curta duração que foi derivada do trabalho de al-Tabari, o estudioso muçulmano persa dos séculos IX e X em Bagdá. Embora tenha sido extinto, o madhhab de al-Tabari floresceu entre os ulamas sunitas por dois séculos após sua morte.

Princípios
O professor da Universidade de Oxford, Christopher Melchert, descreve a escola Jariri como semi-racionalista, semelhante à escola Shafi'i. Ele também compartilhou conhecimentos com a escola Ẓāhirī, além dos Shafi'is.

Historiadores muçulmanos e juristas estudiosos teorizaram que uma das raízes primárias para tal visão anti-racionalista, tradicionalista e orientada para hadith foi historicamente veio de um Companheiro do Profeta chamado Zubayr ibn al-Awwam, que foi  abase do estudo de de muitos estudiosos influentes na história que até alcançaram o posto de Mujtahid (estudiosos que permitiram abrir seu próprio Madhhab devido à sua vastidão de conhecimento), como Shafiite Ibn Kathir, Hanbalite Ibn Taymiyyah, Ibn Hazm, Bukhari independente Madhhab, e estudiosos Zahiri Maddhab.

A escola Jariri estava frequentemente em conflito com a escola Hanbali de Ahmad Ibn Hanbal. A escola Jariri era famosa por suas atitudes liberais em relação ao papel da mulher; os Jariris, por exemplo, sustentavam que as mulheres podiam ser juízas e liderar os homens em oração. Também foi encontrado conflito com a escola Hanafi na questão da preferência jurídica, que a escola Jariri censurou severamente.

A de Al-Tabari foi caracterizada por fortes tendências escrituralistas. Ele parece, como Dawud al-Zahiri, restringir historicamente o consenso, definindo-o como a transmissão por muitas autoridades de relatórios sobre os quais os Sahaba concordaram por unanimidade. Como Dawud al-Zahiri, ele também sustentou que o consenso deve estar vinculado a um texto e não pode ser baseado em analogia jurídica.

Referências

Direito
Islão

Jariri (escola de jurisprudência islâmica)


Nikos Pulancas (Yunanca: Νίκος Πουλαντζάς; 21 Eylül 1936 - 3 Ekim 1979), Yunan sosyolog ve filozof,  Marksist siyaset toplum bilimcisi.

Nikos Pulancas, 21 Eylül 1936'da Atina'da doğdu. 1953'te Atina Üniversitesi Hukuk fakültesine girdi. Üniversitede iken Yunanistan Komünist Partisi'nin (KKE) Gençlik Kolları'nda ve yasal bir parti olan Birleşik Demokratik Sol'da (EDA) siyasi faaliyetlerde bulundu. 1966'da Annie Leclerc ile evlendi. 1970'lerde Poulantzas ve Althusser ile beraber, ilk önceleri Leninist olan, önde gelen bir Yapısalcı Marksist olarak biliniyordu, sonraları Demokratik sosyalizm savunucusu oldu. En çok devlet üzerine kuramsal çalışması ile tanınmaktadır. Ancak aynı zamanda faşizmin çözümlenmesine, çağdaş dünyada toplumsal sınıflara ve 1970'lerde Güney Avrupa'da diktatörlüklerin (ör:Franco'nun İspanya'sı, Salazar'ın Portekiz'i ve Papadopoulos'un Yunanistan'ı) çökmesine Marksist katkılar önerdi. Poulantzas, Antonio Gramsci'nin kültürel hegemonya kavramına dayanarak ezilenlerin hareketlerini bastırmasının devletin tek işlevi olmadığını savundu. Bunun yerine, devlet iktidarı ezilenlerin rızasını da almalıydı. Ralph Miliband'ın devlet üzerine olan görüşlerini yoğun şekilde eleştirdi. Teorileri Bob Jessop üzerinde derin etkiler bıraktı. Pulancas'ın fikirleri Yunanistan'da Syriza partisinin kurulmasına ön ayak oldu.

3 Ekim 1979'da Paris'te bir arkadaşının dairesinin penceresinden atlayarak intihar etti.

Başlıca çalışmaları
 Poulantzas, Nicos. Political Power and Social Classes (Siyasal İktidar ve Sosyal Sınıflar). NLB, 1973 (orig. 1968).
 Poulantzas, Nicos. Fascism and Dictatorship: The Third International and the Problem of Fascism (Faşizm ve Diktatörlük: Üçüncü Enternasyonal ve Faşizmin Sorunu). NLB, 1974 (orig. 1970).
 Poulantzas, Nicos. Classes in Contemporary Capitalism (Çağdaş Kapitalizmde Sınıflar). NLB, 1975 (orig. 1973).
 Poulantzas, Nicos. The Crisis of the Dictatorships: Portugal, Greece, Spain (Diktatörlüklerin Krizi: Portekiz, Yunanistan, İspanya). Humanities Press, 1976.
 Poulantzas, Nicos. State, Power, Socialism (Devlet, İktidar, Sosyalizm). NLB, 1978.
 Poulantzas, Nicos. The Poulantzas Reader: Marxism, Law and the State (Poulantzas Okuyucusu: Marksizm, Hukuk ve Devlet), ed. J. Martin. Verso, 2008.

Kaynakça
 w:Nicos Poulantzas

1936 doğumlular
Atina doğumlular
1979 yılında ölenler
Yunan filozoflar
Yunan sosyologlar
Yunan marksistler
Marksist teorisyenler
Fransa'da intihar edenler
Paris'te ölenler
Atlayarak intihar edenler

Nikos Pulancas