Das Amt Prenzlau-Land war ein 1992 gebildetes Amt in Brandenburg, in dem zunächst zwölf Gemeinden im damaligen Kreis Prenzlau (heute Landkreis Uckermark, Brandenburg) zu einem Verwaltungsverbund zusammengefasst waren. Amtssitz war die Stadt Prenzlau. Das Amt wurde 2001 wieder aufgelöst.

Geographische Lage
Das Amt Prenzlau-Land lag im Norden des heutigen Landkreises Uckermark. Es grenzte im Norden an das Amt Nordwestuckermark und das Amt Lübbenow/Uckermark, im Osten an die Stadt Prenzlau, im Süden an das Amt Brüssow und das Amt Gramzow, im Süden halbkreisförmig um die Stadt Prenzlau herum und weiter im Süden und Westen an das Amt Nordwestuckermark.

Geschichte
Der Minister des Innern des Landes Brandenburg erteilte der Bildung des Amtes Prenzlau-Land am 20. Juli 1992 seine Zustimmung. Als Zeitpunkt des Zustandekommens des Amtes wurde der 31. Juli 1992 festgelegt. Das Amt hatte seinen Sitz in der amtsfreien Stadt Prenzlau und bestand zunächst aus zwölf Gemeinden im damaligen Kreis Prenzlau:

 Damme
 Dedelow
 Drense
 Falkenhagen
 Grünow
 Holzendorf/Zernikow
 Klinkow
 Schönwerder
 Göritz
 Dauer
 Blindow
 Schenkenberg

Zum 27. August 1992 wurde auch die Gemeinde Güstow (Kreis Prenzlau) dem Amt Prenzlau-Land zugeordnet.

Zum 30. Dezember 1997 schlossen sich die Gemeinden Blindow und Schenkenberg zur neuen Gemeinde Schenkenberg zusammen. Zum 31. Dezember 1997 bildeten Falkenhagen und Holzendorf die neuen Gemeinde Holzendorf. Und ebenfalls zum 31. Dezember 1997 schlossen sich die Gemeinden Damme, Drense und Grünow zur neuen Gemeinde Grünow zusammen. Aus den Gemeinden des Amtes Nordwestuckermark Ferdinandshorst, Fürstenwerder, Gollmitz, Kraatz, Naugarten, Röpersdorf/Sternhagen, Schapow, Schönermark, Weggun sowie der Gemeinde Holzendorf aus dem Amt Prenzlau-Land wurde mit Wirkung vom 1. November 2001 die neue Gemeinde Nordwestuckermark gebildet.

Am 1. November 2001 wurden die Gemeinden Dauer, Dedelow, Güstow, Klinkow, Schönwerder und der Ortsteil Blindow der Gemeinde Schenkenberg in die Stadt Prenzlau eingegliedert. Die Gemeinde Grünow des Amtes Prenzlau-Land wechselt zum 1. November 2001 in das Amt Gramzow. Die Gemeinden Göritz und Schenkenberg (ohne den früheren Ortsteil Blindow) werden dem Amt  Brüssow (Uckermark) zugeordnet. Mit der Eingliederung der meisten amtsangehörigen Gemeinden in die Stadt Prenzlau und dem Wechsel der restlichen Gemeinden in andere Ämter wurde das Amt Prenzlau-Land zum 1. November 2001 aufgelöst.

Amtsdirektor
Erster und einziger Amtsdirektor des Amtes Prenzlau-Land war Carsten Hank.

Belege

Prenzlau-Land
Geschichte (Landkreis Uckermark)
Prenzlau
Aufgelöst 2001

Amt Prenzlau-Land


An Habenaria alinae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Habenaria alinae in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Cameroon. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria alinae


لبلة، وهي مدينة بمقاطعة ولبة بجنوب غربي إسبانيا.
 نهر لبلة، وهو نهر بجنوب غربي إسبانيا.

لبلة (توضيح)


Damon Kyle Wayans Sr. (; born September 4, 1960) is an American stand-up comedian, actor, producer, and writer. Wayans performed as a comedian and actor throughout the 1980s, including a year-long stint on the NBC sketch comedy series Saturday Night Live.

Wayans' true breakthrough, however, came as writer and performer on Fox's sketch comedy show In Living Color (1990-1992), on his animated series Waynehead (1996-1997) and on his TV series Damon (1998). Since then, he has starred in a number of films and television shows, some of which he has co-produced or co-written, including Beverly Hills Cop, Mo Money, The Last Boy Scout, Major Payne, Bulletproof, and the sitcom My Wife and Kids. From 2016 to 2019, he starred as Roger Murtaugh in the Fox television series Lethal Weapon. He is a member of the Wayans family of entertainers.

Early life
Wayans was born in Harlem in New York City, the son of Elvira Alethia (Green), a homemaker, singer and social worker, and Howell Stouten Wayans, a supermarket manager. He has five sisters—Elvira, Vonnie, Nadia, Kim and Diedra—and four brothers—Keenen, Marlon, Shawn and Dwayne. He was club footed as a child.

This attribute would also be given to his character in My Wife and Kids, and his character on the short lived cartoon series Waynehead. Wayans attended Murry Bergtraum High School.

Career
Damon started doing stand-up comedy in 1982. His earliest film appearance was a brief cameo as an effeminate hotel employee in the Eddie Murphy film of 1984, Beverly Hills Cop. From 1985 to 1986, he appeared on Saturday Night Live as a featured player, before getting fired after just eleven episodes for improvising during a live sketch, playing his character as a flamboyant gay cop instead of a straight cop. (Damon continued this sketch character in his family created show In Living Color on Fox Television, in 1990, as the flamboyant gay character, Blaine Edwards, an obvious hat tip to Blake Edwards of films starring The Pink Panther.) Wayans later claimed that he wanted to be fired due to lack of creative freedom and screen time. Wayans further explained that Lorne Michaels did not want Wayans to do too much too soon and began drawing comparisons to Eddie Murphy who had just left the show. He also appeared in the syndicated television series Solid Gold during the 1980s as a comedian.

With his brother Keenen, Wayans created the Fox sketch comedy series In Living Color, which had a mostly African-American cast. The show went on the air in April 1990. It continued running until May 1994, although Wayans left the show in 1992 to pursue a film career.

After In Living Color, he starred in films such as Mo' Money, The Last Boy Scout, Major Payne, Celtic Pride, Bulletproof, and The Great White Hype, and wrote and starred in the film Blankman. He also appeared in Janet Jackson's video "The Best Things in Life Are Free" and was considered for the role of The Riddler in Batman Forever (the role went to Jim Carrey, his co star from In Living Color and Earth Girls Are Easy).

In October 1996, he produced Waynehead, a short lived cartoon for The WB, loosely based on his own childhood growing up in a large family, starring a poor boy with a club foot. The show only lasted a season due to poor ratings. From 1997 to 1998, he was the executive producer of 413 Hope St., a short lived drama on the FOX network starring Richard Roundtree and Jesse L. Martin.

In March 1998, he starred in the short lived comedy television series Damon, in which he played a detective from Chicago. It aired on Fox. In 1999, his The New York Times bestselling book Bootleg, with co author David Asbery was published; it is a humorous compilation of his observations about family.

In October 2000, he was the lead in Spike Lee's Bamboozled. Wayans starred in the ABC comedy series My Wife and Kids from March 2001 to May 2005. In the end of 2006, he produced and starred in the Showtime sketch comedy series The Underground, which also featured his son, Damon Jr. He also hosted the June 2006 BET Awards.

In 2011, he also added author of a serious fictional novel to his credits with "Red Hats" which is the story of a suicidal sixty five-year-old woman who finds friendship and happiness, when she joins the Red Hat Society. , Wayans continues to perform stand-up comedy and has developed apps with his company of freelancers "MIMS" (Money in My Sleep). The company created applications such as Flick Dat, Diddeo and VHedz.

On November 12, 2015, at the Irvine Improv, Damon Wayans announced his retirement from stand up commencing December 2015. In September 2016, he was cast as Roger Murtaugh in the television version of Lethal Weapon, a role originated by Danny Glover in the film series. On October 3, 2018, it was reported that Wayans would leave Lethal Weapon after filming of the first thirteen episodes of Season 3 wrapped. Lethal Weapon officially ended in February 2019, after three seasons.

Damon Wayans is returning with a new project at ABC and is reteaming with My Wife and Kids co-creator Don Reo on the new family comedy, Let's Stay Together (working title). The project, now in development, will be produced by ABC Studios, a division of Disney TV Studios.

Awards and honors
Wayans received four Emmy awards nominations for his acting and writing in In Living Color.

For his role in My Wife and Kids, he won the 2002 People's Choice Awards for Favorite Male Performer in a New TV Series, and received four International Press Academy "Golden Satellite Award" nominations.

Personal life
Wayans was married to Lisa Thorner; they divorced in 2000. He has four children with Thorner: sons Damon Wayans Jr. and Michael Wayans and daughters Cara Mia Wayans and Kyla Wayans. He is also a grandfather. He is the uncle of Damien Dante Wayans, Chaunté Wayans and Craig Wayans.

Wayans is a close personal friend of both NBA legend Michael Jordan and fellow In Living Color star Jim Carrey.

Wayans was diagnosed with Type 2 diabetes in January 2013.

In September 2015, Wayans defended American comedian Bill Cosby from his sexual assault accusations, stating, "It's a money hustle". He continued, saying, "Forty years – listen, how big is his penis that it gives you amnesia for 40 years? If you listen to them talk, they go, 'Well, the first time...' The first time? Bitch, how many times did it happen? Just listen to what they're saying and some of them really is unrape-able. I look at them and go, 'You don't want that. Get outta here.

In Living Color

Characters

Whiz (Homeboy Shopping Network)
Homey D. Clown
Blaine Edwards (Men on...)
Handi-Man
Reverend Ed Cash
Anton Jackson
Head Detective
Tom Brothers (w/Keenen Ivory Wayans)
Oswald Bates

Impressions
 Babyface (on Saturday Night Live)
 Don King (on In Living Color)
 Little Richard (on Saturday Night Live and In Living Color)
 Louis Farrakhan (on both Saturday Night Live and In Living Color)
 Redd Foxx (on In Living Color)
 Richard Pryor (on In Living Color)
 Fab Morvan (on In Living Color)
 Jamie Foxx (on In Living Color)
 Roland Gift (on In Living Color)

Filmography

Film

Television

Documentary

References

External links

Twit.tv's Triangulation Episode 175 Damon Wayans

1960 births
Male actors from New York City
American male film actors
African-American stand-up comedians
American stand-up comedians
American male screenwriters
African-American television producers
Television producers from New York City
American television writers
American people of Malagasy descent
Living people
Damon
African-American male actors
American male television actors
American male voice actors
20th-century American male actors
21st-century American male actors
American sketch comedians
American male television writers
African-American film directors
Comedians from New York City
20th-century American comedians
21st-century American comedians
Screenwriters from New York (state)
Film producers from New York (state)
People from Chelsea, Manhattan
Murry Bergtraum High School alumni
20th-century African-American people
21st-century African-American people
American Jehovah's Witnesses

Damon Wayans


Anthony Maitland Stenhouse (1849-1927), homme politique canadien en Colombie-Britannique
 Gavin Stenhouse (1986-), acteur britannique
 John Stenhouse (1809-1880), chimiste écossais
 Joseph Stenhouse (1887-1941), explorateur de l'Antarctique et marin écossais
 Ricky Stenhouse Jr. (1987-), pilote américain de NASCAR

Patronyme anglais
Patronyme écossais

Stenhouse


حديقة هيبيا  هي حديقة عامة في حي تشيودا، طوكيو، اليابان تمتد على مساحة 161 ألف متر مربع بين الحدائق الشرقية للقصر الإمبراطوري من الشمال، منطقة شينباشي من الجنوب وكاسوميغاسيكي من الغرب. تشتهر الحديقة باستضافة حفلات الموسيقى العامة، بالإضافة إلى ملاعب التنس.

تاريخ

كانت الأرض مستغلة من قبل عشيرة موري و نابه-شيما أثناء فترة إيدو، وتحولت إلى الملكية العامة عام 1903.

مراجع

تشيودا (طوكيو)
حدائق طوكيو

حديقة هيبيا


المرأة المسلسلة (كوكبة)، وهي كوكبة في السماء تحوي مجرة المرأة المسلسلة مسييه 31  ومجرة المثلث (مسييه 33) .
 المرأة المسلسلة (مجرة)، وهي مجرة قريبة من مجرتنا.

المرأة المسلسلة (توضيح)


Stuber  é um filme de comédia de ação estadunidense de 2019 escrito por Tripper Clancy e dirigido por Michael Dowse.

Sinopse
Um motorista do Uber relutantemente se torna coadjuvante em uma operação policial.

Elenco

Lançamento
O filme estreou na South by Southwest em 13 de março de 2019, e foi lançado pela Walt Disney Studios Motion Pictures sob a supervisão da 20th Century Fox nos Estados Unidos a partir de 12 de julho de 2019. Nos cinemas portugueses, o filme foi lançado em 11 de julho. No Brasil, foi lançado diretamente em mídia doméstica em 13 de novembro.

O trailer foi lançado em 8 de abril de 2019.

Notas

Filmes de comédia de ação da década de 2010
Filmes policiais da década de 2010
Filmes em língua inglesa
Filmes de comédia de ação dos Estados Unidos
Filmes policiais dos Estados Unidos
Filmes dos Estados Unidos de 2019
Filmes dirigidos por Michael Dowse
Filmes com trilha sonora de Joseph Trapanese
Filmes ambientados em Los Angeles
Filmes gravados em Atlanta

Stuber


Versay Barış Antlaşması, I. Dünya Savaşı sonunda İtilaf Devletleri (Müttefik Devletler olarak da bilinir) ile Almanya arasında imzalanan barış antlaşmasıdır. 18 Ocak 1919'da başlayan Paris Barış Konferansı'nda müzakere edilmiş, 7 Mayıs 1919'da son metin Almanlara deklare edilmiş, 23 Haziran'da Alman Parlamentosu'nca kabul edilmiş ve 28 Haziran'da Paris'in Versay banliyösünde imzalanmıştır.

İçerdiği ağır koşullardan ötürü Versay Antlaşması Almanya'da büyük tepkiye yol açmış ve "ihanet" olarak kabul edilmiştir. Birçok tarihçi Almanya'da 1920'lerde yaşanan ekonomik ve siyasi istikrarsızlığa, Nazi Partisi'nin iktidara gelişine ve II. Dünya Savaşı'na nihai olarak Versay Antlaşması'nın neden olduğu düşüncesindedir.

Antlaşmanın hazırlanışı
Alman hükûmeti 1918 yılının Ekim ayında, dönemin ABD başkanı Woodrow Wilson'un adil bir barış için önermiş olduğu on dört maddeyi kabul ettiğini bildirmiş, Başkan'dan bu çerçevede bir antlaşmaya gidilmek üzere ateşkes sağlanması yönünde girişimlerde bulunmasını talep etmişti. Bu on dört maddenin dokuz maddesi yeni toprak düzenlemeleriyle ilgilidir. Ancak savaşın son yılında gerek İngiltere, Fransa ve İtalya arasında, gerekse de bu ülkelerle Romanya ve Yunanistan arasında imzalanmış olan gizli antlaşmalar daha farklı bir toprak düzenlemesini gerektirmekteydi.

Paris Barış Konferansı'nda "Üç Büyükler" olarak bilinen İngiltere Başbakanı David Lloyd George, Fransa Başbakanı Georges Clemenceau ve İtalya Başbakanı Vittorio Emanuele Orlando etkin olmuş ve Versay Antlaşması'nın maddeleri taslak haline getirilmiştir. Bu taslakla ateşkes görüşmeleri sırasında verilen güvenceler arasındaki uyumsuzluk Alman heyetince protesto edilse de Alman Meclisi antlaşma şartlarını 9 Temmuz 1919'da, Almanya üzerinde abluka kalkmadığı ve başka yapılacak bir şey olmadığı için onayladı.

Genel hatlarıyla, 10 Ocak 1920'de yürürlüğe giren Versay Antlaşması, Bismarck (Bismark)'ın kurduğu Almanya'yı yıkıyor ve yeni bir Avrupa düzeni kuruyordu. Almanya, Alsas-Loren'i Fransa'ya, Eupen (Öpen), Malmedy (Malmedi) ve Monschau (Monşo)'nun bir bölümünü Belçika'ya, Memel'i (bugün Klaipeda) yeni kurulan Litvanya'ya, Yukarı Silezya'nın güney ucunu ve Batı Prusya'nın büyük bölümünü Polonya'ya, Yukarı Silezya'nın bir parçasını Çekoslovakya'ya bırakıyordu. Danzig (bugün Gdansk) serbest şehir oluyor ve Milletler Cemiyeti'nin himayesine terkediliyordu. Saar (Sar) bölgesi Fransa'ya bırakılacak, bölgenin esas kaderi ise on beş yıl sonra yapılacak halk oylaması ile belirlenecekti. Almanya, Ren kıyılarındaki ve Helgoland'da mevcut tahkimatları yıkacaktı. Ayrıca 1920'de Schleswig Holstein bölgesinin Schleswig kısmında plebisit yapılacaktı. Bu plebisit sonucu Orta Schleswig Almanya'da kalırken; Apenrade (Aabenraa), Sonderburg (Sonderborg), Hadersleben (Haderslev) ilçelerinin tamamıyla Tondern (Tønder) ve Flensburg ilçelerinin kuzey kısımlarından oluşan Kuzey Schleswig (Güney Jutland) Danimarka'ya geçiyordu. 15 Haziran 1920'de Almanya, Danimarka'ya Kuzey Schleswig'i resmen devretti.

Almanya'nın, Çin'deki hakları ve Büyük Okyanus'taki adaları Japonya'ya devredildi. Almanya, Avusturya ile birleşmemeyi taahhüt etmekte; ayrıca Avusturya, Çekoslovakya ve Polonya'nın bağımsızlığını tanımaktaydı. Tarafsızlığı savaş içinde çiğnenen Belçika'nın hukuki bakımdan da tarafsızlığı kaldırılmakta, Almanya da bunu kabul etmekte idi.

Almanya, mecburi askerliği kaldırıyor, en çok 100 bin kişilik bir ordu bulundurmak yetkisine sahip oluyordu. Ayrıca, Almanya denizaltı ve uçak da üretemeyecekti. Bütün gemilerini de İtilaf Devletleri'ne teslim edecekti. Almanya, ödeme kabiliyetinin çok üstünde bir savaş tazminatıyla da yükümlü tutuluyordu. Almanya, ekonomik ve siyasi bakımdan ağır yükümlülükler altında idi. Birçok Alman da yeni kurulan devletlerin sınırları içinde kalmıştı. Bu durumun doğal bir sonucu olarak azınlık meselesi, Barış Antlaşmasının uygulanması ile ortaya çıkmıştır.

Almanya'nın tepkisi

29 Nisan'da Dışişleri Bakanı Ulrich Graf von Brockdorff-Rantzau başkanlığındaki Alman heyeti Versay'a vardı. 7 Mayıs'ta, "Savaş Suçluluğu Maddesi" de dahil olmak üzere galipler tarafından dikte edilen koşullar karşısında von Brockdorff-Rantzau, Clemenceau, Wilson ve Lloyd George'a şu cevabı verdi: "Burada karşımıza çıkan nefretin tüm gücünü hissedebiliyoruz. ... Bizden savaşın tek suçlusu olduğumuzu itiraf etmemizi istiyorsunuz; benim ağzımdan böyle bir itiraf yalan olur." Almanya'nın müzakerelere katılmasına izin verilmediği için, Alman hükûmeti haksız talepler ve "onur ihlali" olarak gördüğü bu durumu protesto etti ve kısa bir süre sonra barış konferansından çekildi.  Her siyasi görüşten Alman, antlaşmayı -özellikle de Almanya'yı savaşı başlatmakla suçlayan Savaş Suçluluğu Maddesi'ni- ulusun onuruna yapılmış bir hakaret olarak kınadı. Şartları Almanya'ya "al ya da bırak" temelinde sunulduğu için antlaşmayı "Diktat" olarak adlandırdılar. Almanya'nın demokratik yollarla seçilmiş ilk hükûmet başkanı Philipp Scheidemann, antlaşmayı imzalamak yerine istifa etti. Scheidemann 12 Mayıs 1919'da Weimar Ulusal Meclisi'nde yaptığı duygusal ve polemikçi konuşmada antlaşmayı "korkunç ve öldürücü bir cadı çekici" olarak nitelendirdi, ve şöyle haykırdı:  Scheidemann konuşmasının sonunda, hükûmetin görüşüne göre anlaşmanın kabul edilemez olduğunu belirtti.
Scheidemann'ın istifasının ardından Gustav Bauer başkanlığında yeni bir koalisyon hükûmeti kuruldu. Almanya Cumhurbaşkanı Friedrich Ebert Almanya'nın imkansız bir durumda olduğunu biliyordu. Vatandaşlarının antlaşmadan duyduğu tiksintiyi paylaşmasına rağmen, hükûmetin antlaşmayı reddedecek durumda olmayacağı ihtimalini de göz önünde bulunduracak kadar aklı başındaydı. Almanya'nın antlaşmayı imzalamayı reddetmesi halinde, Müttefiklerin Almanya'yı batıdan işgal edeceğine inanıyordu ve bir işgal durumunda ordunun buna karşı koyabileceğinin garantisi yoktu. Bu düşünceyle Mareşal Paul von Hindenburg'a, Müttefiklerin savaşı yeniden başlatması durumunda ordunun anlamlı bir direniş gösterip gösteremeyeceğini sordu. Eğer ordunun direnebileceğine dair en ufak bir ihtimal bile varsa, Ebert anlaşmanın onaylanmamasını tavsiye etmeyi planlıyordu. Hindenburg, Genelkurmay Başkanı Wilhelm Groener'in telkinleriyle, ordunun sınırlı bir ölçekte bile savaşa devam edemeyeceği sonucuna vardı. Ancak Ebert'i bilgilendirmek yerine, Groener'in hükûmete düşmanlıkların yeniden başlaması durumunda ordunun savunulamaz bir pozisyonda olacağını bildirmesini sağladı. Bunun üzerine yeni hükûmet anlaşmanın imzalanmasını önerdi. Ulusal Meclis beş çekimser oyla (toplam 421 delege vardı) 237'ye karşı 138 oyla antlaşmanın imzalanması lehinde oy kullandı. Bu sonuç, son tarihten birkaç saat önce Clemenceau'ya telgrafla bildirildi. Dışişleri Bakanı Hermann Müller ve Sömürgeler Bakanı Johannes Bell Almanya adına antlaşmayı imzalamak üzere Versay'a gitti. Antlaşma 28 Haziran 1919'da imzalandı ve 9 Temmuz'da Ulusal Meclis tarafından 209'a karşı 116 oyla onaylandı.

İhlaller

Tazminatlar

 Alman ekonomisi o kadar zayıftı ki, tazminatların sadece küçük bir yüzdesi döviz olarak ödendi. Bununla birlikte, orijinal tazminatların bu küçük yüzdesinin (132 milyar altın mark) ödenmesi bile Alman ekonomisi üzerinde önemli bir yük oluşturdu. Yıkıcı savaş sonrası hiperenflasyonun nedenleri karmaşık ve tartışmalı olsa da, Almanlar ekonomilerinin neredeyse çöküşünden anlaşmayı sorumlu tuttu ve bazı ekonomistler tazminatların hiperenflasyonun üçte biri kadarından sorumlu olduğunu tahmin etti. Mart 1921'de Fransız ve Belçikalı birlikler Duisburg, Düsseldorf ve Versay Antlaşması'na göre askerden arındırılmış Rhineland'ın parçasını oluşturan diğer bölgeleri işgal etti. Ocak 1923'te Fransız ve Belçika kuvvetleri, Almanya'nın Versay Antlaşması'nın talep ettiği tazminat ödemelerini yerine getirmemesinin ardından bir misilleme olarak Ruhr bölgesi'nin geri kalanını işgal etti. Alman hükûmeti buna "pasif direniş" (şiddet içermeyen direniş) ile cevap verdi, yani kömür madencileri ve demiryolu işçileri işgal güçlerinin talimatlarına uymayı reddetti. Üretim ve ulaşım durma noktasına geldi, ancak mali sonuçlar Alman hiperenflasyonu'na katkıda bulundu ve Almanya'daki kamu maliyesini tamamen mahvetti. Sonuç olarak pasif direniş 1923'ün sonlarında sona erdi. Ruhr'daki pasif direnişin sona ermesi, Almanya'nın bir para reformu yapmasına ve 1925'te Fransız ve Belçika birliklerinin Ruhr Bölgesi'nden çekilmesine yol açan Dawes Planı'nı müzakere etmesine olanak sağladı.

Askeri
1920 yılında, Reichswehr başkanı Hans von Seeckt, ordunun insan kaynakları bölümü olduğu iddia edilen Truppenamt (Birlik Ofisi)'ni genişleterek Genelkurmay Başkanlığı'nı gizlice yeniden kurdu. Mart ayında, 18,000 Alman birlikleri, Almanya Komünist Partisi tarafından çıkarılması muhtemel huzursuzluğu bastırma girişimi kisvesi altında Rhineland'a girdi ve bunu yaparken askerden arındırılmış bölgeyi ihlal etti. Buna karşılık Fransız birlikleri, Alman birlikleri geri çekilene kadar Almanya'nın içlerine doğru ilerledi. Alman yetkililer, silahsızlanma sürelerine uymayarak, Müttefik yetkililerin askeri tesislere erişimini reddederek ve silah üretimini sürdürerek ve gizleyerek antlaşma hükümlerinden kaçınmak için sistematik olarak komplo kurdular. Antlaşma Alman şirketlerinin Almanya dışında savaş malzemesi üretmesini yasaklamadığı için şirketler Hollanda, İsviçre ve İsveç'e taşındı. Bofors, Krupp tarafından satın alındı ve 1921'de Alman birlikleri silahları test etmek üzere İsveç'e gönderildi. Sovyetler Birliği ile Genoa Konferansı ve Rapallo Antlaşması aracılığıyla diplomatik bağların kurulması da Versay Antlaşması'nı atlatmak için kullanıldı. Kamuoyuna açık olarak, bu diplomatik alışverişler büyük ölçüde ticaret ve gelecekteki ekonomik işbirliği ile ilgiliydi. Ancak Almanya'nın Sovyetler Birliği içinde silah geliştirmesine izin veren gizli askeri hükümler içeriyordu. Ayrıca, Almanya'nın havacılık, kimyasal ve tank savaşı için üç eğitim alanı kurmasına izin verildi. 1923 yılında İngiliz gazetesi The Times Alman Silahlı Kuvvetlerinin durumu hakkında çeşitli iddialarda bulundu: 800.000 kişilik teçhizata sahip olduğunu, gerçek görevlerini gizlemek için ordu personelini sivil pozisyonlara transfer ettiğini ve Krümper sistemi istismar edilerek Alman polis gücünün militarize edildiği uyarısında bulundu.

Weimar Hükûmeti ayrıca, açıklanan askeri bütçenin %10'una varan "X-budget "larda kamufle edilen parayla gizlice finanse edilen yerel yeniden silahlanma programlarını da finanse etti. 1925 yılına gelindiğinde Alman şirketleri tank ve modern toplar tasarlamaya başlamıştı. Yıl boyunca Çin'in silah ithalatının yarısından fazlası Alman malıydı ve 13 milyon "Reichsmark" değerindeydi. Ocak 1927'de Askeri Müttefikler Arası Kontrol Komisyonu'nun silahsızlanma komitesini geri çekmesinin ardından Krupps zırh plakası ve top üretimini artırdı. Gustav Krupp daha sonra 1920'ler boyunca Müttefikleri kandırdığını ve Alman ordusunu geleceğe hazırladığını iddia etti. Üretim o kadar arttı ki 1937'de askeri ihracat 82,788,604 Reichsmarksa yükseldi. İhlal edilen tek şey üretim değildi: Eğitimli yedeklerden oluşan bir havuz oluşturmak için "gönüllüler" hızla ordudan geçirildi ve yasadışı bir şekilde militarize edilen polis ile paramiliter örgütler teşvik edildi. Astsubaylar (NCO) antlaşmayla sınırlandırılmamıştı, dolayısıyla bu boşluktan yararlanıldı ve bu nedenle Reichswehr tarafından ihtiyaç duyulan sayıdan çok daha fazla astsubay vardı.  Aralık 1931'de Reichswehr, önümüzdeki beş yıl içinde 480 milyon "Reichsmark" harcanmasını öngören ikinci bir yeniden silahlanma planına son şeklini verdi: bu program Almanya'ya uçak, top ve tanklarla desteklenen 21 tümenden oluşan bir savunma gücü oluşturma ve tedarik etme kabiliyeti sağlamayı amaçlıyordu. Bu program, bu gücü kalıcı olarak idame ettirebilecek ilave endüstriyel altyapıyı planlayan 1 milyar Reichsmark programıyla aynı döneme denk geliyordu. Bu programlar ordunun genişlemesini gerektirmediği için nominal olarak yasaldı. 7 Kasım 1932'de Reich Savunma Bakanı Kurt von Schleicher yasadışı 147,000 profesyonel askere ve büyük bir milise dayanan 21 tümenden oluşan bir daimi ordu planına izin verdi. Yılın ilerleyen günlerinde Dünya Silahsızlanma Konferansı'nda Almanya, Fransa ve İngiltere'yi Almanya'nın eşit statüsünü kabul etmeye zorlamak için geri çekildi. Londra, Almanya'yı tüm ulusların silahlanma ve güvenlikte eşitliği sağlama vaadiyle geri döndürmeye çalıştı. İngilizler daha sonra Reichswehr'in 200,000 kişiye çıkarılmasını ve Almanya'nın Fransızların yarısı kadar bir hava gücüne sahip olmasını önerdi ve kabul etti. Ayrıca Fransız Ordusunun küçültülmesi de müzakere edildi. Ekim 1933'te Adolf Hitler'in yükselişi ve Nazi rejimi'nin kurulmasının ardından Almanya, Milletler Cemiyeti'nden ve Dünya Silahsızlanma Konferansı'ndan çekildi. Mart 1935'te Almanya zorunlu askerliği yeniden başlattı, ardından açık bir silahlanma programı ve Luftwaffe'nin (hava kuvvetleri) resmi açılışını yaptı ve Kraliyet Donanması'nın %35'i büyüklüğünde bir su üstü filosuna izin veren İngiliz-Alman Deniz Anlaşması'nı imzaladı. Sonuçta ortaya çıkan yeniden silahlanma programlarına sekiz yıllık bir süre içinde 35 milyar "Reichsmark" tahsis edildi.

Bölgesel
7 Mart 1936'da Alman birlikleri Rheinland'a girdi ve yeniden askerileştirdi. 12 Mart 1938'de, Avusturya Hükûmeti'nin çökmesi için Almanya'nın yaptığı baskının ardından, Alman birlikleri Avusturya'ya girdi ve ertesi gün Hitler Anschluss'u ilan etti: Avusturya'nın Almanya tarafından ilhakı. Ertesi yıl, 23 Mart 1939'da Almanya Memel'i Litvanya'dan ilhak etti.

Ayrıca bakınız
Versay Antlaşması'nın 231. Maddesi

Kaynakça

Bibliyografya

1919'da Fransa
Silahların kontrolüne ilişkin antlaşmalar
Almanya-Fransa ilişkileri
Almanya-İtalya ilişkileri
Almanya-Japonya ilişkileri
Almanya-Birleşik Krallık ilişkileri
Amerika Birleşik Devletleri-Almanya ilişkileri
Uluslararası ilişkiler
Paris Barış Konferansı
Fransa barış antlaşmaları

Versay Barış Antlaşması


Ptyodactylus es un género de gecos de la familia Phyllodactylidae. Son gecos nocturnos y se encuentran en el norte de África y el Oriente Próximo (Siria, Irán, Egipto, Sudán, Etiopía, Marruecos).

Aunque las especies de este género son nocturnas se encuentran con frecuencia durante el día. También son especies que toleran el frío, y a veces incluso la nieve, dependiendo de la especie.

El nombre Ptyodactylus significa de los dedos en forma de abanico, en referencia a la punta de los dedos que están ampliadas.

Especies
Se reconocen las siguientes nueve especies:
 Ptyodactylus ananjevae Nazarov, Melnikov & Melnikova, 2013
 Ptyodactylus dhofarensis Nazarov, Melnikov & Melnikova, 2013
 Ptyodactylus guttatus Heyden, 1827
 Ptyodactylus hasselquistii (Donndorff, 1798)
 Ptyodactylus homolepis Blanford, 1876
 Ptyodactylus orlovi Nazarov, Melnikov & Melnikova, 2013
 Ptyodactylus oudrii Lataste, 1880
 Ptyodactylus puiseuxi Boutan, 1893
 Ptyodactylus ragazzii Anderson, 1898

Referencias

Enlaces externos

Géneros de reptiles

Ptyodactylus


Ponte Vecchio (italiensk gamle bro er en middelalderlig stenbro, der går over floden Arno i Firenze, Italien. Det er berømt for stadig at have en lang række bygninger og butikker bygget henover broen, hvilket tidligere har været meget normalt. Oprindeligt
var det slagtere, der holdt til i butikkerne, men i dag er der juvelerer, kunsthandlere og souvenirbutikker, der holder til på Ponte Vecchio. De to nabobroer er Ponte Santa Trinita og Ponte alle Grazie.

Referencer

Eksterne henvisninger

Firenze
Broer i Italien
Stenhvælvsbroer

Ponte Vecchio


Sæsteinsuga (fræðiheiti: Petromyzon marinus) er fiskur af ætt hringmunna.

Tenglar

Hringmunnar

Sæsteinsuga


Das Hotel Criterion ist ein historisches Bauwerk im viktorianischen Stadtkern der neuseeländischen Stadt Oamaru in der Region . Es befindet sich an der Kreuzung von Tyne Street und Harbour Street.

In den 1860er Jahren fand an dieser Stelle die erste landwirtschaftliche Leistungsschau von Oamaru statt.

Das Gebäude wurde 1877 nach Entwürfen der Architekten Forrester & Lemon für William Gillespie als Hotel erbaut. Bis zu seiner Schließung im Zuge der Prohibition 1905, wurde es als Hotel genutzt, danach nach Verlust der Lizenz zum Alkoholausschank als Pension, bis es 1943 von der Gießerei G T Gillies Ltd. als Lager erworben wurde.

Das Criterion wurde 1989 vom Oamaru Whitestone Civic Trust gekauft und in den Jahren 1998 und 1999 innen und außen restauriert.
1998 wurde es als Hotel wiedereröffnet. Im Erdgeschoss befinden sich ein Restaurant und ein Auktionshaus.

Am 2. Juli 1987 wurde das Gebäude vom New Zealand Historic Places Trust unter der Nummer 4689 als Denkmal der Kategorie 1 (Historic Place Category I) eingestuft.

Einzelnachweise

Historic Place der Kategorie I
Oamaru
Erbaut in den 1870er Jahren
Bauwerk in Oamaru
Hotelbau in Neuseeland
Hotelbau in Australien und Ozeanien
Baudenkmal in Oamaru
Unternehmen (Region Otago)
Organisation (Oamaru)

Criterion Hotel (Oamaru)


Mario (マリオ, Mario) ime je za medijsku franšizu koju izrađuje i publicira japanska tvrtka Nintendo. U glavnoj ulozi svih serijala videoigara je istoimeni lik Mario (također poznat kao Super Mario) koji se prvi puta pojavio 1981. u arkadnoj igri Donkey Kong. Dizajner i glavni producent je Shigeru Miyamoto koji je za Nintendo od ranih 1980-ih dizajnirao mnogo popularnih franšiza.

Najznačajniji serijal je Super Mario započet igrom Super Mario Bros., koja je učinila Mario franšizu najprodavanijom i uspostavila lik Super Marija kao jednu od najpoznatijih kulturnih ikona, kao i maskotu Nintenda. Osim platformskih igara, Mario igra ulogu u mnogo drugih žanrova, uključujući Dr. Mario, Mario Kart, Mario Golf i Mario Tennis, a i jedan je od likova poprečnom serijalu Super Smash Bros.

Likovi
Glavni protagonisti i antagonisti franšize se pojavljuju u mnogo videoigara, a neki od sporednih likova su se proširili u vlastite serijale koje se uglavnom svrstavaju kao dio Mario franšize.

Protagonisti

 Mario
 Luigi
 Princeza Peach
 Princeza Daisy
 Pauline
 Toad
 Yoshi

Antagonisti
 Bowser
 Donkey Kong
 Wario
 Waluigi

Serijali

Donkey Kong
Lik Super Marija, kao i Donkey Konga, se prvi puta pojavljuje u arkadnoj igri Donkey Kong iz 1981. Isprve je bio poznat po imenu "Jumpman", "Mr. Video" i u razvoju "Ossan" (jap. za čovjeka srednjih godina), a kasnije je u servisnom priručniku napokon dobio ime Mario po jednom talijansko-američkom posjedniku nekretnina. Pojavio se kao antagonist u nastavku Donkey Kong Jr., a tek 12 godina poslije se Mario i Donkey Kong ponovno susreću na Game Boy proširenoj preobradi originalne igre, gdje umjesto u četiri Mario spašava princezu Pauline u 101-om nivou, gdje je dobio puno novih atletskih sposobnosti, no i vrsti prepreka. Ta se igra kasnije preradila u Mario vs. Donkey Kong serijal.

Donkey Kong je u 1994. odonda razvijena u vlastitu franšizu serijalom Donkey Kong Country, a osim navedenog crossovera Donkey Kong kao lik se pojavljuje kao protagonist svoje franšize, a mjesto antagonista Super Mario serijala je uzeo glomazni Bowser.

Super Mario
Mario postaje "Super Mario" tek u naveliko poznatom platformeru Super Mario Bros. U toj je igri postao protagonist jer se nešto manje poznata arkadna igra Mario Bros. iz 1983. dobro prodavala. Mario Bros. je u suštini bilo manje platformersko natjecanje između Marija i Luigija. Kako je Super Mario Bros., kao i NES konzola na kojoj je bila, postala veliki hit na globalnom tržištu, ovaj je serijal postavio tvrtku Nintendo kao jednog od najvećih kompanija videoigara kroz nadolazeća desetljeća.

Jedina igra na mobilnim platformama pojavljuje se 2016.-e, a to je Super Mario Run. U toj igri Mario automatski trči, dok igrač kontrolira skakanje.

Dr. Mario
Popularnost Tetrisa navela je Nintendo na vlastitu inovaciju na ovaj novi žanr puzzle videoigara. Mario se, kao što se vidi po imenu, predstavlja u ulozi doktora koji se rješava virusa razbacanih po igraćem polju svojim pilulama različitih boja. Prva se igra javlja 1990.-e na NES kućnoj i Game Boy dlanovnoj igraćoj konzoli. Dok je igra bila popularna, Nintendov fokus ipak nije bio na tom serijalu, pa je nastavak Dr. Mario 64 došao tek 11 godina kasnije na Nintendo 64 konzoli. Daljnji nastavci se pojavljuju svakih nekoliko godina, a najnovija igra je Dr. Mario World na Androidu i iOS mobilnim platformama, no tek u nekim državama.

Mario Kart
Mario Kart je jedan od popularnih sporednih serijala. Radi se o trkanju u stilu kartinga, a igrač igra protiv računalnih ili pravih suparnika. U naglasak dolaze različiti predmeti iz franšize koje igrač može bacati na protivnike. Kako je mrežno igranje postalo norma, jedna od ovih prvih mrežnih igara je bila Mario Kart Wii, a mogla se tako igrati od 2008. do 2014. godine. Od tada je najpopularnija glavna igra u serijalu postala Mario Kart 8 (Deluxe) na Wii U i Nintendo Switch konzolama.

Super Mario
Nintendo
Multimedijske franšize

Mario (franšiza)


Eberhard Reininghaus (bis 1919 Edler von Reininghaus; * 14. August 1890 in Graz; † 18. Oktober 1950 in München) war ein österreichischer Versicherungsmanager. 1936 war er maßgeblich an der Aufarbeitung des Phönix-Skandals beteiligt; von 1945 bis zu seinem Tod war er Generaldirektor der Münchener Rückversicherungs-Gesellschaft.

Biografie
Reininghaus entstammte der Grazer Brauherren-Dynastie und studierte von 1910 bis 1919 – unterbrochen durch Kriegsdienst im Ersten Weltkrieg und Gefangenschaft – Rechtswissenschaften an der Universität Wien. Seit dieser Zeit war er mit dem späteren Finanzminister Viktor Kienböck eng befreundet. Nach seinem Studium trat Reininghaus in die Phönix-Versicherung ein, wechselte dann zur Verkehrsgesellschaft Anglo-Danubian Lloyd, bei der er bis zum Generaldirektor-Stellvertreter aufstieg. 1927 wurde er zum Generaldirektor der Wechselseitigen Brandschadens-Versicherung bestellt. Diese Funktion behielt er, bis er nach dem plötzlichen Tod (erst später sollte sich herausstellen, dass es sich um Selbstmord gehandelt hatte) von Wilhelm Berliner dessen Nachfolger als Chef der Phönix-Lebensversicherungsgesellschaft wurde.

In einem verschlossenen Umschlag händigte der Chefbuchhalter des Unternehmens dem neuen Generaldirektor schließlich die wahren Firmenbilanzen aus, seit Jahren hatte man unter Führung Berliners Bilanzfälschung im großen Stil praktiziert. Der Chef der österreichischen Versicherungsaufsicht beging in der Folge Selbstmord, einige führende Mitarbeiter der Phönix wurden zu Haftstrafen verurteilt. Reininghaus war an der Aufarbeitung der Affäre maßgeblich beteiligt; nach Liquidierung der Phönix wurde er Direktor der Allgemeinen-Elementar-Phönix-Gesellschaft, einer Tochter der Münchener Rückversicherungs-Gesellschaft.

Von 1934 bis 1936 war er Mitglied des Bundeswirtschaftsrates im österreichischen Ständestaat.

Am 14. März 1938 wurde Reininghaus, der als "nichtarisch" ("Mischling zweiten Grades") angesehen wurde, von den nationalsozialistischen Machthabern aller Ämter enthoben und inhaftiert; die Nationalsozialisten planten einen Schauprozess gegen die "jüdischen Schuldigen" am Phönix-Skandal; ein Strafverfahren wegen verbrecherischer Untreue wurde gegen ihn eingeleitet, aber anscheinend nicht abgeschlossen. Er blieb während der NS-Zeit in unauffälliger Position bei der Münchener Rückversicherungs-Gesellschaft beschäftigt. Nach Kriegsende wurde er Generaldirektor des Unternehmens und übte diese Funktion bis zu seinem Tod aus.

Nach 1945 war Reininghaus auch im Aufsichtsrat der Brauerei Schwechat.

Literatur

 Gertrude Enderle-Burcel: Christlich – ständisch – autoritär. Mandatare im Ständestaat 1934–1938. Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes 1991, ISBN 3-901142-00-2, S. 196f.

Weblinks

Einzelnachweise

Versicherungsmanager
Mitglied des Bundeswirtschaftsrates
VF-Mitglied
Person im Ersten Weltkrieg (Österreich-Ungarn)
Österreicher
Geboren 1890
Gestorben 1950
Mann

Eberhard Reininghaus


An Eriocaulon matopense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Eriocaulon matopense in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Zimbabwe. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon matopense


Hafize Ana, Rıfat Ilgaz'ın roman serisi Hababam Sınıfındaki ana karakterlerden biridir.

Hakkında
Kitaba dayanılarak yapılan film uyarlamalarında Adile Naşit tarafından canlandırılmıştır. Hafize Ana, okulun hademesi, temizlikçisi ve aşçısıdır. Öğrencilere çok yakın bir karakterdir. Onları kollar ve korur. Her anlamda yardımcı olmaya çalışır. Okul müdürü ve öğrenciler arasında oluşan kızgınlıkları gidermeye ve öğrencileri korumaya çalışan iyi niyetli biridir.

Hababam Sınıfı karakterleri
Kurgusal kadın karakterler

Hafize Ana


Apinae er deild vængjaðra og flugfærra félagsskordýra æðvængja. Margar eru mikilvægir frævarar, eins og hinar velþekktu humlur og alibýflugur.

Heimild

 BugGuide.Net: Subfamily Apinae—Honey, Bumble, Long-horned, Orchid, and Digger Bees — Images by tribe

Æðvængjur

Apinae


Autoritatea Electorală Permanentă (AEP) este o instituție administrativă autonomă cu personalitate juridică și cu competență generală în materie electorală, care are misiunea de a asigura organizarea și desfășurarea alegerilor și a referendumurilor în România, precum și finanțarea partidelor politice și a campaniilor electorale, cu respectarea Constituției, a legii și a standardelor internaționale și europene în materie.

Legea nr. 208/2015 prevede că, pentru organizarea procesului electoral funcționează în mod permanent Autoritatea Electorală Permanentă, care emite hotărâri, decizii și instrucțiuni.
În perioada organizării alegerilor se formează Biroul Electoral Central (BEC), birouri electorale de circumscripție la nivel județean, al municipiului București, oficii electorale de sector, în cazul municipiului București, și un birou electoral de circumscripție pentru cetățenii români cu domiciliul sau reședința în afara țării, precum și birouri electorale ale secțiilor de votare.

Note

Legături externe

www.bec.ro - Biroul Electoral Central

Autorități din România

Autoritatea Electorală Permanentă


Crichel House est une maison de campagne néo - classique près du village de Moor Crichel dans le Dorset, en Angleterre, classée Grade I. La maison a une entrée conçue par Thomas Hopper et des intérieurs par James Wyatt. Elle est entourée de  de parc, qui comprend un lac en forme de croissant couvrant 50 acres. Le parc est classé Grade II dans le registre national des parcs et jardins historiques.

Histoire
La maison Tudor d'origine, propriété de la famille Napier, est en grande partie détruite dans un incendie accidentel en 1742 et est reconstruite par John Bastard de Blandford et Francis Cartwright pour Sir William Napier. Humphrey Sturt, de Horton, dans le Dorset, acquiert le domaine en 1765 lors de son mariage avec Diana, la tante et héritière de Sir Gerard Napier, le  et dernier baronnet et remodèle largement la maison. La famille Bastard collabore à l'agrandissement de la coquille de Crichel en 1771-73, les nouveaux intérieurs sont conçus par James Wyatt (1772–80), avec un décor peint par Biagio Rebecca, des cheminées de John Devall et des meubles de John Linnell (1778–79) et Ince et Mayhew (1768–78) .

D'autres constructions au  comprennent une entrée conçue par Thomas Hopper en 1831 et des modifications par William Burn. Une aile du côté nord de la maison est démolie au  siècle, lorsque de nombreuses maisons de campagne sont réduites.

De 1946 à 1961, Crichel House accueille la Cranborne Chase School, un internat indépendant pour filles, qui déménage à New Wardour Castle, près de Tisbury dans le Wiltshire.

La maison et le domaine appartiennent en partie à la famille Marten, descendante directe de la lignée féminine du  et dernier baron Allington. Les autres propriétaires fonciers sont Richard Chilton et la famille Phillimore.

Déménagement de Moor Crichel
Le remodelage par Humphrey Sturt implique le déplacement du village de Moor Crichel à un mile au sud et de nombreux villageois sont déplacés à Witchampton. C'est pour que le parc puisse être aménagé et le site d'origine de Moor Crichel est maintenant submergé sous le lac. Humphrey Sturt s'est arrêté avant de déplacer l'église St Mary, qui demeure aujourd'hui.

Références

 Howard Colvin, Dictionnaire biographique des architectes britanniques 1600-1840 3e éd. (New Haven : Yale University Press) 1995.

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Dorset

Crichel House


Cylindropuntia rosea est une espèce de la famille des cactus, dont les tiges (cladodes) sont de section cylindrique et non pas en forme de raquettes.

Répartition
Mexique. Très résistante à l'arrachage, l'espèce peut devenir envahissante.

Variété
Selon  :
 Cylindropuntia rosea var. atrorosea Backeb.

Notes et références

Liens externes

Opuntioideae
Espèce de Cactaceae (nom scientifique)

Cylindropuntia rosea


Ionactis, rod glavočika smješten u vlastiti podtribus Ionactinae, dio tribusa Astereae.. Postoji šest vrsta, sve su iz Sjeverne Amerike

Vrste
 Ionactis alpina (Nutt.) Greene
 Ionactis caelestis P.J.Leary & G.L.Nesom
 Ionactis elegans (Soreng & Spellenb.) G.L.Nesom
 Ionactis linariifolia (L.) Greene
 Ionactis repens G.L.Nesom
 Ionactis stenomeres (A.Gray) Greene

Izvori

Astereae

Ionactis


USS Lawrence (DD-954/DDG-4) was a Charles F. Adams class guided-missile destroyer in the United States Navy. It was the fifth ship named after Captain James Lawrence USN (1781–1813). The USS Lawrence served on blockade duty during the Cuban Missile Crisis in October 1962 and, in 1972, was part of Operation Linebacker in the west Pacific.

Construction and career
USS Lawrence was laid down by the New York Shipbuilding Corporation in Camden, New Jersey on 27 October 1958. The ship was launched on 27 February 1960, by Mrs. Fernie C. Hubbard, the great-great-granddaughter of Captain James Lawrence. The ship was commissioned on 6 January 1962. After a shakedown cruise on the Great Lakes, USS Lawrence proceeded to Naval Station Norfolk for duty in the Atlantic Fleet.

Cuban Missile Crisis

Following the rapid development of the Cuban Missile Crisis in October 1962, the warship deployed with Task Group 136.1, a surface quarantine group of cruisers composed of USS Canberra (CAG-2), USS Newport News (CA-148), three guided-missile destroyers including USS Lawrence, and twelve escorts. The group took up a blocking position north of Cuba on 24 October 1962, two days into the crisis. On Friday, 26 October 1962, USS Lawrence and MacDonough (DLG-8) began shadowing MT Grozny, a tanker proceeding towards Cuba. The next day, the Soviet Union agreed to defuse the crisis and military forces on both sides began standing down.

Mediterranean
After returning to Norfolk on 6 December 1962, USS Lawrence began the first of many Mediterranean cruises on 6 February 1963, steaming across the Atlantic to join the Sixth Fleet for operations in European waters, where she remained until 1 July 1963. Following a second Mediterranean deployment between April and August 1964, the warship received an extensive overhaul in Norfolk over the ensuing winter. Before the end of the decade, she conducted four more cruises; a Sixth Fleet deployment (24 August 1965 to 17 December 1965), a NATO exercise in the North Atlantic (3 August 1966 to 5 September 1966), another Mediterranean tour (27 September 1966 to 1 February 1967) and a third Sixth Fleet cruise (10 January 1968 to 4 May 1968). During her fourth Mediterranean deployment, USS Lawrence helped rescue crewmen from the sinking merchant vessel New Meadow, in distress off the coast of Crete.

Vietnam War

Following two additional Mediterranean deployments, one in 1969 and another in 1971, the much-traveled destroyer made one Vietnam War tour in the Western Pacific from 1972 to 1973, providing naval gunfire support, rescuing downed aviators and serving as plane guard during aircraft carrier operations. Among her guests on Yankee Station were the Chief of Naval Operations and Secretary of the Navy.

As the U.S.S. Lawrence came through the locks in the Panama canal, her sister ship was sabotaged by a crewman that dropped a large wrench into the main reduction gear shaft, causing her to be towed to San Diego for repairs while the USS Lawrence sailed on to Vietnam and engaged in Operation Linebacker. At the time, she was affectionately known as the "Leapin Larry" by her crew. For her service, she was awarded a Meritorious Unit Commendation.

Sixth Fleet
Two more Sixth Fleet cruises followed in 1977-78 and 1979, and during the latter she briefly visited the Black Sea. USS Lawrence circumnavigated Africa en route to the Indian Ocean and Persian Gulf, deployment that took place in 1974. USS Lawrence passed through the Mediterranean en route to the Indian Ocean and Persian Gulf, deployments that took place in 1980 and 1983 to 1984.

Caribbean
USS Lawrence also saw frequent service closer to home, in the western Atlantic and Caribbean, and occasionally visited other waters. In 1986, she circumnavigated around South America as part of Operation Unitas XVII, exercising with Latin American navies and visiting ports in Puerto Rico, Panama, Venezuela, Colombia, Ecuador, Peru, Chile, Uruguay and Brazil. During that deployment, she served as the flagship for Destroyer Squadron 26.

Decommissioning
The USS Lawrence was decommissioned on 30 March 1990 and stricken from the Naval Vessel Register on 16 May 1990. The ship was sold for scrap on 15 April 1994. The Navy repossessed the ship in October 1996 after the ship breaking company failed, and it was finally resold for scrap on 10 February 1999.

References

Citations

Sources

External links

MaritimeQuest USS Lawrence DDG-4 pages
USS Lawrence DDG-4 Association

Cold War destroyers of the United States
1960 ships
Charles F. Adams-class destroyers
Ships built by New York Shipbuilding Corporation

USS Lawrence (DDG-4)


Albert Weidemann (* 1. Juni 1848 in Saalfeld; † 10. Februar 1922 in Eisenach) war ein deutscher Ministerialbeamter in der preußischen Militärverwaltung.

Leben
Albert Weidemann war Sohn eines Oberschulrates. Er verbrachte seine Jugend in Meiningen, wo er das Bernhardinum besuchte. Ab 1867 studierte er Jura in Göttingen und wurde hier bei der Burschenschaft Hannovera aktiv. Sein Studium setzte er in Leipzig, München sowie Berlin fort.

Das Referendariat im Herzogtum Sachsen-Meiningen verlängerte sich, weil er als Freiwilliger 1870/71 am Deutsch-Französischen Krieg teilnahm, in dem er mit dem Eisernen Kreuz II. Klasse ausgezeichnet wurde. 1872 wurde er zum Reserveoffizier befördert.

Nach dem Zweiten Juristischen Staatsexamen arbeitete er bis 1876 als Gerichtsassessor in Meiningen. Danach wechselte er in die preußische Militärverwaltung und war ein Jahr Intendanturassessor und Abteilungsvorstand beim XI. Armee-Korps in Kassel. Zwei Jahre später wurde er Intendanturvorstand der 22. Division in Berlin. 1882 erfolgte seine Ernennung zum Intendanturrat. 1883 wurde er an das Gardekorps nach Berlin versetzt, dem die preußischen Gardeeinheiten angehörten. Von 1887 bis 1890 arbeitete er im Kriegsministerium, wurde anschließend erneut an das Gardekorps versetzt und war dort als Militärintendant Leiter der diesbezüglichen Organisationseinheit. In dieser Stellung erhielt er 1890 den Charakter als Geheimer Kriegsrat.

1895 wurde Weidemann zum Wirklichen Geheimen Kriegsrat mit dem Rang eines Rates I. Klasse befördert und leitete bis zu seiner Pensionierung 1911 im Kriegsministerium die Verpflegungsabteilung. Damit gehörte er zu den höchsten Zivilbeamten dieses Ressorts. Seine Arbeit wurde durch die Verleihung des Roten Adlerordens II. Klasse mit Stern und Eichenlaub, dem Kronenorden II. Klasse mit Stern und dem Komturkreuz II. Klasse des Herzoglich Sachsen-Ernestinischen Hausordens gewürdigt.

Nach Kriegsausbruch 1914 ließ er sich reaktivieren und gehörte während des Ersten Weltkrieges der mobilen Armeeintendantur an, die die oft schwierige Aufgabe zu erfüllen hatte, die Beschaffung der Verpflegung für die Truppe sicherzustellen.

Literatur
 Deutsches Zeitgenossenlexikon. Biographisches Handbuch deutscher Männer und Frauen. Verlagsbuchhandlung Schulze & Co., Leipzig 1905, S. 1546 f.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 6: T–Z. Winter, Heidelberg 2005, ISBN 3-8253-5063-0, S. 232–233.

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Militärjurist
Person im Deutsch-Französischen Krieg
Wirklicher Geheimer Kriegsrat
Träger des Roten Adlerordens 2. Klasse
Träger des Preußischen Königlichen Kronenordens 2. Klasse
Träger des Herzoglich Sachsen-Ernestinischen Hausordens (Komtur II. Klasse)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Deutscher
Preuße
Geboren 1848
Gestorben 1922
Mann

Albert Weidemann


La Playa de Shikhov (en azerí: Şıxov çimərliyi) es una zona turística en el Shikhov, justo al suroeste de Bakú, en el país asiático de Azerbaiyán, y al lado del Cabo Shikhov. Situada en la costa del mar Caspio, es políticamente parte de la subdivisión de la ciudad de Bakú, y es tratada como un suburbio. La playa ha sido un refugio tradicional para los habitantes de Bakú, aunque se cree que el agua está contaminada por aguas residuales y residuos industriales y la vista se ve ensombrecida por las grandes plataformas petroleras, tanto en el área que rodea la tierra como costa afuera.

Véase también
Geografía de Azerbaiyán
Geografía de Asia

Referencias

Playas de Azerbaiyán

Playa de Shikhov


Habsburg Hanedanı, Avrupa'nın çeşitli ülkelerini yüzyıllar boyunca yönetmiş bir hanedan. Avusturya Hanedanı olarak da bilinir.

Tarihçe

Hanedanın kökeni
Hanedan adını, bugün İsviçre'de bulunan ve "Şahin Kalesi" anlamına gelen Habichtsburgdan alır. Aargau kantonunda, Aare ırmağı yakınlarındaki bu kale, 1020 yılında, Strazburg Piskoposu Werner ve kayınbiraderi Radbot tarafından yaptırılmıştır. Hanedanın bugün tespit edilebilen en eski atası, Kont Radbot'un büyükbabası Zengin Guntram'dır. Zengin Guntram'ın, 950 yılında Alman Kralı I. Otto'ya başkaldıran Kont Guntram ile aynı kişi olduğu düşünülür.

Radbot'un oğlu I.Werner (ö.1096), "Habsburg Kontu" unvanını aldı. I. Werner, Zürih ve Yukarı Alsas bölgelerinin kontu olan III. Albert'in (ö. yak. 1200) büyükbabasıdır. Habsburglardan II. Rudolf (ö. 1232), Laufenburg ve Waldstätte'yı ele geçirdi; ancak ölümünden sonra bu bölgeler oğulları IV. Albert ve III. Rudolf arasında paylaşıldı. Sonradan III. Rudolfun mirasçıları, kendi hisselerini IV. Albert'in mirasçılarına sattı.

Hanedanın Avusturya ile özdeşleşmesi
IV. Albert'in oğlu IV. Rudolf 1273'te Alman Kralı seçildi ve I. Rudolf olarak anılmaya başlandı. I. Rudolf, 1282 yılında, Avusturya ve Styria'yı oğulları Albert (gelecekteki Alman Kralı I. Albert) ve II. Rudolf'a -birlikte yönetmeleri için- verdi; zira Habsburglarda yönetimi tek bir kişi yerine tüm erkeklere devretme geleneği vardı. Ancak ikibaşlılığa alışık olmayan Avusturya halkı bu yönetim şeklini benimsemedi ve 1283 yılındaki bir antlaşma ile II. Rudolf haklarından feragat etti. Kral I. Albert 1308'de ölünce yeniden yönetim sorunları ortaya çıktı. Bir süre ortak yönetimin (condominium) denenmesinden sonra Avusturya Dükü IV. Rudolf 1364 yılında kardeşleriyle bir antlaşma yaptı ve eşit haklara sahip olmalarına rağmen kendisinin hanedanın de facto başı olduğunu ilan etti. Tüm bunlara rağmen Rudolf'un ölümünden sonra III. Albert ve III. Leopold 1379'da Neuberg Antlaşması'nı imzaladı ve bölgeyi yeniden bölüştü: Avusturya Albert'in; Styria, Carinthia ve Tirol Leopold'un oldu.

Bu esnada Kral I. Albert'in oğlu Avusturyalı III. Rudolf 1306-1307 yıllarında Bohemya Kralı idi ve kardeşi I. Frederick, 1314-1330 yılları arasında -III. Frederick unvanıyla- Alman Kralı idi. Avusturyalı V. Albert 1438'de Almanya, Macaristan ve Bohemya Kralı seçildi ve II. Albert unvanını aldı. II. Albert'in hayatta kalan tek oğlu Ladislas Posthumus 1446'dan itibaren Macaristan'ın, 1453'ten itibaren Bohemya'nın kralı oldu. 1457 yılında Ladislas ölünce Avusturyalı III. Albert'in tüm erkek nesli tükenmiş oldu. Aynı esnada III. Leopold'dan gelen Styrian nesli İç Avusturya ve Tirol dallarına ayrıldı.

Habsburg Kutsal Roma İmparatoru
İç Avusturya neslinin en kıdemli üyesi V. Frederik 1440'ta Alman Kralı oldu ve 1452'de Kutsal Roma İmparatoru olarak Roma'da taç giydi (ki Frederick Roma'da taç giyen son imparatordur). Böylece Habsburglar Batı dünyasının en prestijli seküler unvanına sahip oldu. Bununla birlikte o dönemde "Kutsal Roma İmparatoru" demek, pratikte sadece "Alman Kralı" demenin gösterişli bir şekliydi ve Alman kralları -tıpkı Bohemya ve Macaristan kralları gibi- seçimle başa geliyordu. Habsburg Hanedanı'nın 1711 yılına kadar sürekli kendi içinden imparator çıkarmasının başlıca nedeni, Habsburg kontrolündeki bölgenin genişliği ve zenginliği nedeniyle Hanedanın Alman seçicilere kendi adayını dayatabilmesiydi.

Yönettikleri ülkeler
Habsburg Hanedanının yönetmiş olduğu bazı ülkeler şunlardır:

 Kutsal Roma Cermen İmparatoru (1273-1806)
 Avusturya İmparatoru (1806-1867)
 Avusturya-Macaristan İmparatoru (1867-1918)
 Hırvatistan Kralı (1437-1918)
 Macaristan Kralı (1437-1918)
 İspanya Kralı (1516 u da vobeynh
 Portekiz Kralı (1580-1640)
 Bohemya (Çek) Kralı (1526-1918)
 Erdel (Transilvanya) Kralı (1690-1867)
 Galiçya ve Lodomerya Kralı (1772-1918)
 Toskana Grandükü (1790-1859)
 Parma Dükü (1814-1847)
 Modena Dükü (1814-1859)
 Meksika İmparatoru (1864-1867)

Kaynakça

Habsburg Hanedanı


El terêna o etelena es una lengua indígena hablada por unas 10 mil personas en el estado brasileño de Mato Grosso do Sul.

Existe una diccionario y una gramática compilada del terêna, usadas para alfabetizar a los terêna, de los cuales el 20% están alfabetizados en terêna (además el 80% está alfabetizado en portugués). Muchos terênahablantes sin embargo tienen poca fluencia en portugués lo cual ha favorecido el mantenimiento de la lengua indígena.

Existen cuatro variedades principales de terêna-chané:
 El kinikinao (extinto a principios del )
 El terêna (propiamente dicho)
 El guané (extinto)
 El chané (extinto en el )
que algunos autores consideran que son lenguas diferentes (Aikhenvald 1999). De todas estas variedades sólo el terêna propiamente dicho se sigue hablando actualmente.

Clasificación
El terêna es una lengua del subgrupo meridional de la familia lingüística arahuaca.

Descripción lingüística

Fonología
Una característica destacada del terêna es el uso de la nasalización como marca suprasegmental para marcar la persona gramatical (posesión, sujeto) en ciertas construcciones morfológicas:
 e'moʔu, "su palabra" - ẽ'mõʔũ, "mi palabra"
 'ayo, "su hermano (de él)" - 'ãỹõ, "mi hermano"
 'owoku, "su casa (de él)" - 'õw̃õŋgu, "mi casa"
 'piho, "[él] se fue" - 'mbiho, "me fui"
 a'hyaʔaʃo, "[él] desea" - ã'nʒaʔaʃo, "deseo"
 iwaʔiʃo, "[él] cabalga" - ĩw̃ãʔĩnʒo, "cabalgo"

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
Terêna @ Ethnologue

Lenguas Paraná-Mamoré
Lenguas de Brasil

Idioma terêna


Jorge Winston Curbelo Gari (Montevideo, Uruguay, 21 de diciembre de 1981) es un exfutbolista uruguayo nacionalizado argentino. Jugó de defensor y su último equipo fue Gimnasia y Esgrima de Mendoza.

Es hermano menor del futbolista Juan Ramón Curbelo.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Jorge Curbelo en bdfa.com.ar
 Ficha de Jorge Curbelo en C. D. Godoy Cruz A. T.
 Ficha de Jorge Curbelo en soccerway.com

Futbolistas del Club Nacional de Football en los años 2010
Futbolistas de Uruguay
Futbolistas del Danubio Fútbol Club

Futbolistas del Standard Lieja
Futbolistas del Real Valladolid Club de Fútbol en los años 2000
Futbolistas del Club Atlético River Plate (Uruguay)
Futbolistas del Club Deportivo Godoy Cruz Antonio Tomba
Futbolistas del Defensor Sporting Club
Futbolistas del Club Nacional de Football en los años 2000
Futbolistas del Arsenal Fútbol Club
Futbolistas del Club Atlético Gimnasia y Esgrima (Mendoza)
Futbolistas nacionalizados en Argentina
Expatriados uruguayos en Argentina

Jorge Curbelo


Abel Janszoon Tasman (1603 Lutjegast, Groningen - 10 Ekim 1659 Cava) Hollandalı denizci, kâşif ve tüccar. 1642 ve 1644 yıllar arasında Hollanda Doğu Hindistan Şirketi adına yaptığı yolculuklar ile bilinir. Yeni Zelanda, Fiji Adaları ve Tasmanya'ya ulaşan ilk Avrupalı kâşiftir.

Avustralya adası olan Tazmanya, (önceki adı Van Diemen's Land) Avustralya ve Yeni Zelanda arasında kalan Tazman Denizi ve Yeni Zelanda'daki Abel Tasman Millî Parkı onun ismi ile adlandırılmıştır.

1603 doğumlular
1659 yılında ölenler
17. yüzyıl kâşifleri
Hollandalı denizciler
Hollandalı kâşifler
Hollanda tarihi
17. yüzyılda Hollandalılar

Abel Tasman


es un personaje de la serie de anime y manga Sailor Moon. Según se cuenta en flashbacks, fue la gobernante de un olvidado reino perdido conocido como el primer Milenio de Plata, el antiguo Reino de la Luna, el cual existió en épocas remotas. La reina, que contaba con la lealtad de todas las Sailor Senshi del Sistema Solar, tenía una única hija y heredera al trono, la princesa Serenity; quien ha sido reencarnada en el siglo XX como Usagi Tsukino, la protagonista de la obra. Más adelante, como consecuencia de haber recordado a su antigua madre (la anterior reina) en esa existencia previa, esta última finalmente adopta en su honor el nombre de "Neo Reina Serenity" en su segunda vida; tras llegar a la adultez.

El nombre de ambos personajes deriva de la diosa lunar de la mitología griega, Selene, quien se enamoró de un hombre mortal. En la obra, la leyenda original de esta figura mítica se divide en dos personajes: la "reina Serenity" (la diosa) y su hija, la "princesa Serenity" (quien se enamora de un hombre terrestre). La historia del pasado de la "princesa Serenity" y su amado, el "príncipe Endymion", asimismo, está particularmente inspirada en el mito del romance entre Selene y Endimión.

Perfil
La Reina Serenity fue la madre de la princesa Serenity en el pasado del primer Milenio de Plata, el antiguo Reino de la Luna. En esos tiempos, ella era quien custodiaba el valioso Cristal de Plata, utilizando su poder para alejar a las fuerzas del mal. Se la caracteriza como bondadosa, valiente y muy parecida a su hija físicamente; además de como una justa gobernante que fue amada por sus súbditos. Cuando el Reino Oscuro atacó el Milenio de Plata, causando la muerte de su única hija (junto con la de sus guardianas, las Sailor Senshi), la Reina Serenity usó el poder del Cristal de Plata para detener a los enemigos. Después, según se cuenta en algunos libros de arte así como en un flashback de la primera versión animada, hizo que los habitantes de la luna renacieran en la Tierra y obtuvieran nuevas vidas; falleciendo ella luego de utilizar todo su poder.

En la primera temporada de la serie, las Sailor Senshi del  vuelven a encontrarse con la fallecida reina, quien se aparece ante ellas como un espíritu o una imagen holográfica, para revelarles la verdad de sus vidas pasadas así como su verdadero origen. En Sailor Moon R, el personaje vuelve una vez más, para su última aparición en la primera serie animada. En una breve reunión con su hija (quien ahora es Sailor Moon) le hace entrega del Cristal de Plata, junto con un nuevo broche mágico para transformarse y el Báculo Lunar como arma para pelear.

En el manga original y en Sailor Moon Crystal, sin embargo, la reina Serenity vuelve a aparecer en numerosas ocasiones, en flashbacks y al ser recordada por algunos personajes. En la segunda temporada, por ejemplo, Sailor Pluto recuerda que fue la antigua Reina Serenity quien le advirtió por primera vez sobre los tabúes de su piedra granate. En la tercera temporada, la reina aparece también en los recuerdos de Sailor Uranus y Neptune. En la cuarta temporada así como en la segunda parte de la película de Bishōjo Senshi Sailor Moon Eternal, Nehelenia recuerda a la antigua reina Serenity al narrar su pasado enfrentamiento con ella. Sailor Moon entonces recuerda una conversación que tuvo con ésta una vez, en su vida anterior (cuando ella, Sailor Moon, era su hija, la princesa), en la cual la reina Serenity la alentaba a ser valiente para enfrentar a la oscuridad y poder cumplir con su misión. Finalmente, en el último capítulo de la serie, incluso la propia Guardiana Cosmos menciona haber visto alguna vez a esta antigua soberana, en el interior del Caldero Primordial (cuando ésta llevó personalmente hasta allí la semilla estelar de la princesa Serenity, para que la princesa pudiera renacer como Usagi); si bien las implicancias de dicha revelación (así como la suerte final de la reina Serenity) permanecen en su mayor parte como un misterio.

En una entrevista publicada en el artbook oficial de la segunda película del anime de los años 90, la autora Naoko Takeuchi explicó que el "misterioso haz de luz" que había derrotado a la villana Kaguya por primera vez, hace 4500 millones de años, había sido emitido por una "antepasada" de la Reina Serenity.

Pretty Guardian Sailor Moon
En Pretty Guardian Sailor Moon (la serie de acción real), por su parte, la única aparición de la Reina Serenity ocurre en un episodio "especial" (Special Act). Ella aparece por primera vez en repuesta a un llamado de la gata Luna, quien le expresa su preocupación de que la relación de Usagi Tsukino y Mamoru Chiba parece estar desmoronándose. La reina le asegura entonces que las cosas se arreglarán por sí mismas en su debido momento, pero le advierte además sobre una oscura "presencia" que está tratando de despertar. Más tarde, vuelve a aparecer en el momento en que Luna y Makoto se preguntan cómo lidiar con la creciente amenaza de la reina Beryl. La reina les envía entonces la espada legendaria (a la cual ella misma denomina "el Espíritu de las Sailor Senshi") con el fin de que las Sailor Senshi del Sistema Solar Interno puedan recuperar sus poderes. En esta adaptación, al igual que la Princesa Serenity, la Reina Serenity no lleva aquí el peinado de doble bollo ("odango") que tiene en las otras versiones, y su vestido es diferente al usado por sus contrapartes de los anime y del manga. A diferencia de éstas, también lleva una corona. Por otra parte, en esta versión la reina sólo se refería a su hija como "la princesa" y nunca como "Serenity".

Véase también
 Usagi Tsukino
 Selene

Referencias

Personajes de Sailor Moon
Reinas ficticias

Reina Serenity


Obična lisičina  (lisičji rep, lisičje uho, lat. Echium vulgare) biljka je iz porodice Boraginaceae. Raste širom Europe i po središnjoj i zapadnoj Aziji. Kao introducirana vrsta javlja se i u Sjevernoj Americi. Koristi se kao ljekovita biljka.

Primjena u narodnoj medicini

Uzima se interno kao sedativni antikonvulzant za epilepsiju i kao ekspektorans za bronhitis, krvavi kašalj i laringitis. Izvana, infuzija ili dekokt uzima se za bolove zglobova i istegnuće tetiva. Dekokt korijena koristi se kao dobro sredstvo za pročišćavanje krvi. Biljka se smatra otrovnom.

Sastav
Nadzemni dijelovi sadrže alkaloide (heliosupin, asperulin), organske kiseline (fumarinsku, jabučnu, jantarnu, limunsku), fenolkarbonske kiseline (litospermnu).

Izvori

Vanjske poveznice

Lithospermeae
Otrovne biljke

Obična lisičina


Există un asemenea flăcău (titlul original: în )  este un film de comedie sovietic, realizat în 1964 de regizorul Vasili Șukșin, bazat pe colecția de povestiri ascrise de regizor, protagoniști fiind actorii Leonid Kuravliov, Lidia Ciașina, Anastasia Zueva.

Conținut

Distribuție

 Leonid Kuravliov - Pașka Kolokolnikov
 Lidia Ciașina - Nastia Platonova
 Larisa Burkova - Katia Lizunova
 Renita Grigoreva - o femeie din oraș
 Nina Sazonova - mătușa Anisia
 Anastasia Zueva - baba Marfa
 Bella Ahmadulina -  jurnalista
 Boris Balakin - Kondrat Stepanovici
 Rodion Nahapetov - inginerul Ghena
 Viktor Filippov - președintele colectivei
 Ivan Rîjov - gestionarul benzinăriei
 Nikolai Fedorțov - prietenul lui Pașa
 Evgeni Teterin - învățătorul
 Natalia Gițerot - șefa showului de modă
 Iuri Grigorev - Oleg
 Elena Volskaia - asistenta
 Nina Ivanova - soția președintelui de colhoz

Premii și nominalizări
 Marele Premiu la cel de-al XVI-lea Festival Internațional al filmelor pentru copii de la Veneția 1964

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1964
Filme de comedie
Filme în limba rusă
Filme regizate de Vasili Șukșin
Filme alb-negru

Există un asemenea flăcău


Summer Vibe é o segundo extended play (EP) do grupo feminino sul-coreano Viviz, lançado em 6 de julho de 2022 pela BPM Entertainment sob distribuição da Kakao Entertainment. O álbum consiste em 6 faixas, incluindo a faíxa-título "Loveade", lançada juntamente ao EP.

Antecedentes e lançamento
Em 21 de fevereiro de 2022, foi confirmado que Viviz participaria da segunda temporada do programa de competição da Mnet, Queendom 2, que estreou em 31 de março e teve seu episódio final transmitido em 3 de março, onde o trio finalizou na terceira posição. Em 23 de junho de 2022, Viviz anunciou que retornaria com um EP chamado Summer Vibe em 6 de julho de 2022 através de suas redes sociais. No dia 25 de junho, foi anunciado o cronograma de promoção de Summer Vibe até seu dia de lançamento. Em 26 de junho, foi relevado a lista de faixas com o anúncio da canção "Loveade" como o segundo single do trio.

Promoção
No dia do lançamento do EP foi realizado um showcase, em parceria com a plataforma Universe, para promover a faixa-título de forma online e presencial no Yes24 Live Hall em Gwangjin-gu, Seoul. O trio iniciou as promoções nos programas musicas em 7 de julho no M! Countdown, performando o single "Loveade", juntamente com outra faixa do álbum, "Love Love Love".

Composição
A faixa-título "Loveade" foi descrita como uma "canção atrativa com um refrão viciante que cria uma atmosfera veranil e contém a refrescante atmosfera de Viviz". "Siesta" foi descrita como uma canção baseada em riffs de guitarra de 1990s. "Party Pop" foi descrita como uma canção up tempo. "Love Love Love" foi descrita como uma música deep house. #Flashback foi descrita como uma canção que "remanesce a noites de verão com seu amado. "Dance" foi descrita como uma balada.

Lista de faixas

Desempenho nas tabelas musicais

Vendas

Histórico de lançamento

EPs de músicos da Coreia do Sul
EPs em língua coreana
Viviz
EP de 2022

Summer Vibe


Lola Dockhorn (* 1. September 1996 in München) ist eine deutsche Schauspielerin.

Leben und Wirken
Dockhorn ist seit 2003 Mitglied der Theatergruppe des TheaterSpielhaus München. Im Herbst 2011 ging sie für ein Jahr in ein Internat nach Irland. Für ihre Rolle in dem Film Einer wie Bruno wurde sie für den Deutschen Schauspielerpreis 2013 als beste Nachwuchsschauspielerin nominiert.

Filmographie
 2008: Räuber Kneißl, Regie: Marcus H. Rosenmüller
 2010: In aller Stille, TV, Regie: Rainer Kaufmann
 2011: Einer wie Bruno, Regie: Anja Jacobs
 2014: Nebenwege – Pilgern auf Bayrisch
 2014: Sie heißt jetzt Lotte, Regie: Annekathrin Wetzel (Kurzfilm)
 2014: SOKO Leipzig – Wahrheit ist ein scharfes Schwert, Regie: Robert Pejo
 2016: Polizeiruf 110: Und vergib uns unsere Schuld, TV
 2017, 2020: SOKO Kitzbühel – Into the Wild, Alleingelassen
 2017: SOKO München – Späte Ruhe
 2020: SOKO Leipzig – Geschwister
 2020: Der Alte - Unvergessen

Weblinks

 Lola Dockhorn Agenturprofil

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Kinderdarsteller
Deutscher
Geboren 1996
Frau

Lola Dockhorn


The 1947 Glazier–Higgins–Woodward tornadoes were a series of related tornadoes spawned by a single supercell that swept through the U.S. states of Texas, Oklahoma, and Kansas on Wednesday, April 9, 1947. Most of the damage and all the deaths are still blamed on one large F5 tornado, known as the Glazier–Higgins–Woodward Tornado, that traveled nearly 125 miles from Texas to Oklahoma. This event was often compared to the Tri-State Tornado, because it was originally thought to have left a 219-mile path, but it is now believed to have been part of a family of eight or nine tornadoes.

Event description

The tornadoes began in Texas, the first of which was an F2 that occurred in the White Deer area. That tornado derailed a train, damaged several homes, and destroyed outbuildings. Three people were injured by this tornado. One farmhouse was lifted into the air and set back down onto its foundation. After the White Deer tornado dissipated, a second tornado touched down near Pampa, remaining over open fields and causing no damage before dissipating.

A third tornado developed near Canadian and passed near Miami. This large multiple-vortex F5 storm would become the main killer tornado of the event. It first impacted a railway station near the small community of Codman, where one person was killed and work cars were thrown from the tracks. Several farms in the area sustained glancing blows from the tornado, though trees in the center-most part of the circulation were reportedly debarked. When it struck the tiny town of Glazier, it may have been as much as  wide. Most structures in town were swept completely away and scattered. Vehicles in the area were thrown hundreds of yards and mangled, shrubbery was debarked, and ground scouring occurred. Glazier was considered completely destroyed, with 17 dead, a major percentage of the populace. Press reports told of two people who were known to be together in Glazier before the tornado struck were found  apart afterward. The tornado maintained its intensity as it slammed into Higgins, Texas, on the Texas-Oklahoma border, which was also devastated. The accepted death toll here was 51; again, a major fraction of the residents of the town were killed or injured. Much of downtown Higgins was completely demolished, and entire rows of homes were swept away. At one residence, a 4½-ton lathe was reportedly ripped from its anchors and broken in half.

The tornado was at its worst in Oklahoma—this was the deadliest storm in that state's tornado-troubled history. Six more people were killed when the tornado swept away farms south of Shattuck, Gage, and Fargo.  The tornado then moved into Woodward, where it devastated the town and killed an estimated 107 people. The damage that occurred in Woodward was catastrophic. There, the tornado was  wide and destroyed 100 city blocks. Many homes and businesses were leveled or swept away, and as the tornado struck the town's power plant, a 20-ton steel boiler tank was lofted and thrown a block and a half. Large trees sustained severe debarking as well. The tornado finally dissipated in Woods County, west of Alva, Oklahoma, while the tornado family it belonged to pressed on to Kansas.

The parent supercell continued through parts of Oklahoma and into Kansas, producing tornadoes intermittently along the way before dissipating near Topeka, Kansas. Most of these tornadoes were about F2 in intensity and affected rural areas. However, one tornado near Fowler, Kansas reached F4 intensity, sweeping away two homes and injuring 3 people. Cleanup in the region was made more difficult because of cold and snow that followed the tornado. The Glazier-Higgins-Woodward tornado was the 6th deadliest in U.S. history, killing 181 and injuring 970.  This became the deadliest tornado in Oklahoma history.

Joan Gay Croft disappearance
Four-year-old Joan Gay Croft and her sister Jerri were among refugees taking shelter in a basement hallway of the Woodward hospital. As officials sent the injured to different hospitals in the area, two men took Joan away, saying they were taking her to Oklahoma City. She was never seen again. Over the years, several women have come forth saying they suspect they might be Joan, although none of the claims have been verified. She is likely deceased.

Damage totals from the Red Cross
A US Weather Bureau report on the Woodward, Oklahoma Tornado of April 9, 1947 gives the following figures on the damage caused in its "Original Summary" section.
Lipscomb County, Texas – 36 homes flattened, 1 damaged
Hemphill County, Texas – 83 homes leveled, 116 damaged
Texas total – $1,505,000
Ellis County, Oklahoma – $1,264,000
52 homes destroyed, 133 damaged
223 other buildings destroyed, 107 damaged
Woodward County, Oklahoma – $6,608,750
430 homes destroyed, 650 damaged
925 other buildings destroyed, 975 damaged
Woods County, Oklahoma – $950,000
25 homes destroyed, 34 damaged
110 other buildings destroyed, 90 damaged
Kansas total – $200,000

Total damage estimates were $747,850,050–$173,489,564 (2008 dollars).

See also
Tornadoes of 1947

References

 Grazulis, Thomas P. (1993). Significant Tornadoes 1680–1991, A Chronology and Analysis of Events. The Tornado Project of Environmental Films.  (hardcover)
 Bedard, Richard (1997). In the Shadow of the Tornado. Gilco Publishing.  (paperback)
 Sanders, Kellie R., "'The Wednesday Monster': The Glazier-Higgins-Woodward F5 Tornado of April 9, 1947," Panhandle-Plains Historical Review, 80 (2008), 23–44.Total damage estimates were $747,850,050–$173,489,564 (2008 dollars).

External links and sources
 Top Ten US Killer Tornadoes – #6 The Woodward Tornado
 The Woodward Tornado of April 9, 1947 (NWS Norman, OK)
 (http://www.usgennet.org/usa/ok/county/ellis/intro.html)
 (http://docs.lib.noaa.gov/rescue/mwr/075/mwr-075-04-0070.pdf)
 April 9, 1947 – The Woodward Tornado (Shawn Schuman)
 Glazier & Higgins TX, Woodward OK Devastating Tornado, Apr 1947

April 1947 events in the United States
F5 tornadoes
1940s missing person cases
Glazier-higgins-woodward Tornadoes, 1947
1947 in Texas
1947 in Oklahoma
Barber County, Kansas
Kingman County, Kansas
20th-century tornadoes
1947 meteorology
1947 natural disasters in the United States
Tornadoes in Kansas
Tornadoes in Oklahoma
Tornadoes in Texas

1947 Glazier–Higgins–Woodward tornadoes


Marc Meneau (* 27. Oktober 1943 in Saint-Père; † 9. Dezember 2020 in Auxerre) war ein französischer Koch.

Werdegang
Meneau studierte ab 1961 an der Straßburger Hotelfachschule Lycée hôtelier de Strasbourg. 1966 übernahm er das Lebensmittelgeschäft seiner Mutter in Saint-Père-sous-Vézelay und eröffnete dort zudem ein Restaurant.

1972 erhielt er seinen ersten Michelin-Stern und zog im gleichen Ort Saint-Père in ein größeres Lokal, das er L'Espérance taufte. 1975 wurde ihm der zweite Michelin-Stern verliehen.

1983 erhielt sein Restaurant die maximalen drei Sterne im Guide Michelin und 19 von 20 Punkten im Gault Millau, der ihn auch zum "Besten französischen Koch des Jahres" kürte. Er pflanzte 16 Hektar Chardonnay-Reben zur Wiederbelebung des Weißweines Bourgogne-vézelay AOC.

1999 verlor er seinen dritten Michelin-Stern, erhielt ihn jedoch 2004 für vier Jahre zurück. Im Jahre 2004 tat er sich mit dem Industriellen François Schneider zusammen, gründete die Gesellschaft Société des Domaines de L'Espérance et du Roncemay (Sder) und eröffnete in Kanton Aillant-sur-Tholon die Freizeit- und Gourmetanlage Les domaines de l'Espérance et du Roncemay. Diese Investition brachte Meneau in finanzielle Schwierigkeiten. Im Januar 2007 meldete das Unternehmen Sder Insolvenz an. Ab 2008 wurde Meneau mit zwei Michelin-Sternen ausgezeichnet. 2010 eröffnete er seinen eigenen Gemüsegarten mit zertifizierten biologischen Produkten.

Im Februar 2015 war sein Restaurant mit sieben Millionen Euro Schulden insolvent und musste geschlossen werden. Im November 2016 wurde das Restaurant von der Hôtel & Food Disrpt Partners übernommen, die von Alain Ducasse und Guillaume Multrier gegründet wurden. Marc Meneau und sein Sohn Pierre sollten drei Jahre als Berater tätig sein.

Auszeichnungen
1972: Erster Stern im Guide Michelin
1975: Zweiter Stern im Guide Michelin
1983: Dritter Stern im Guide Michelin

Weblinks

L'Espérance Marc Meneau (Webarchiv 2007)

Einzelnachweise

Koch (Frankreich)
Franzose
Geboren 1943
Gestorben 2020
Mann

Marc Meneau


عدد السكان:1931: 470
1944\1945: 560
ساريس قبل سنة 1948 كانت القرية تنهض على نجد مرتفع يمتد في اتجاه شمالي – جنوبي ثم ينحدر بشدة عند طرفه الشمالي مشرفا على طريق القدس- يافا العام. وكانت القرية تشرف أيضا على بقاع واسعة من الجهات كلها، ولا سيما من جانبها الغربي حيث كان من الممكن رؤية الرملة واللد بالعين المجردة. وكانت الغابات المحيطة بالموقع تضفي مزيدا من الروعة على جمال المشهد. في سنة 1596، كانت ساريس قرية في ناحية القدس (لواء القدس)، وعدد سكانها 292 نسمة، يؤدون الضرائب على عدد من الغلال كالقمح والشعير والزيتون والفاكهة والخروب، بالإضافة إلى عناصر أخرى من الإنتاج والمستغلات كالماعز وخلايا النحل والكرمة.

القرن 19
في أواخر القرن التاسع عشر كانت ساريس تقع على قمة تل، وكانت أشجار الزيتون مغروسة عند أسفل القرية وكانت القرية مبنية على شكل هلال يتلاءم واستدارة الموقع، وكان معظم منازلها حجريا. أما سكانها فكانوا من المسلمين، وكان يتوسط مركز القرية مسجد وبضعة دكاكين. وكان السكان يتزودون ما يحتاجون إليه من مياه الاستخدام المنزلي من الينابيع والآبار، وكانوا يعملون أساسا في الزراعة. في 1944\1945 كان ما مجموعه 3677 دونما مخصصا للحبوب، و366 دونما مرويا أو مستخدما للبساتين. وكان في الموقع عدة خرب.

احتلالها وتهجير سكانها
دمرت ساريس في أواخر عملية نحشون (انظر بيت نقوبا، قضاء القدس). ويفيد (تاريخ الهاغاناه) أن احتلالها جرى في 13 نيسان \ أبريل 1948،في حين ذكرت مصادر أخرى أن الهجوم شن بعد عدة أيام من ذلك التاريخ في 16 نيسان\ أبريل. ومهما تكن الحال، فقد سجل جيش الإنقاذ العربي في الشهر اللاحق وقوع هجوم على قرية بيت سجل جيش الإنقاذ العربي في الشهر اللاحق وقوع هجوم على قرية بيت محسير المجاورة، في 9 أيار\ مايو، وأن الهجوم (أخفق عند قرية ساريس). ويبدو إذا أن القرية وإن دمرت في هجوم أواسط نيسان\ أبريل- يقول المؤرخ الفلسطيني عارف العارف إن 35 منزلا قد خربت- فإن قوات الهاغاناه لم تحكم سيطرتها عليها، ولذلك ظلت القرية بعدئذ على خطوط الجبهة. وقدرت صحيفة (نيورك تايمز) عدد المنازل المدمرة ب25 منزلا، إضافة إلى مسجد القرية ومدرستها. كما ذكرت مقتل 7 من العرب على يد قوة الهاغاناه الخاصة، المؤلفة من 500 جندي، والتي هاجمت القرية في الصباح الباكر مستخدمة مدافع الهاون والرشاشات الخفيفة قبل الانسحاب. وورد في أحد البلاغات الصادرة عن الهاغاناه أن الكتيبة بقيت في القرية خمس ساعات، فجرت في أثنائها 25 بناء وأحرقت أبنية أخرى. وأقر البلاغ باحتمال وقوع بضع إصابات بين النساء، مصرا على أن السكان أجلو عن القرية عند بدء الهجوم. كماأن الهاغاناه زعمت أن قواتها صادفت جنودا سوريين في القرية، وهذا زعم مستبعد جدا. وقد استشهد بني موريس برسالة بريطانية رسمية عاجلة أسلت في وقت لاحق من ذلك الشهر يفهم من تضميناتها أن سكان ساريس فروا من جراء مجزرة دير ياسين المجاورة(قضاءالقدس)التي وقعت في 9 نيسان\أبريل.

قبل الاستيلاء على القرية بوقت قصير، أي في 13 نيسان\أبريل، كتب قائد الهاغاناه يسرائيل غاليلي إلى يوسف فايتس، أحد كبار المسؤولين الرسميين في الصندوق القومي اليهودي، طالبا إنشاء مستعمرة في ساريس (بأسرع وقت ممكن). واسنتادا إلى موريس فقد قال غاليلي إن إنشاء المستعمرات في هذا الموقع وفي سبعة مواقع أخرى أمر (ضروري للأمن). وقد دعت خطة الصندوق القومي اليهودي، التي قدمت في 20 آب \أغسطس، وبناء مستعمرة في الموقع، وفي وقت لاحق من تلك السنة، دشنت مستعمرة شوريش.

المستعمرات الإسرائيلية على أراضي القرية

في سنة 1948، أقيمت مستعمرة شوريش (156133) على بعد كيلومتر واحد جنوبي غربي الموقع. أما مستعمرة شوإيفا (157134)، التي أنشئت في سنة 1950 فتبعد 500 متر إلى الشمال الشرقي. وكلتا المستعمرتين مبنية على أراضي القرية.

القرية اليوم

تغطي الأنقاض الحجرية الموقع اليوم، وتشاهد القضبان الحديدية الناتئة من السقوف المنهارة. وثمة في الموقع عدة آبار مفتوحة، وبضعة كهوف. وينبت في الموقع عدد كثير من الأشجار، ضمته السرو والتين واللوز. وفي الجانب الشرقي من المنحدر. وتقع مقبرة القرية المحاطة بالأشجار جنوبي غربي الموقع، وفيها بضعة قبور كبيرة يحيط بواحد منها سياج صغير غير مسقوف وتنتصب شجرة لوز وسط المقبرة. وقامت شبيبة الصندوق القومي اليهودي في جوهانسبورغ في جنوب أفريقيا بغرس غابة شوريش في المنطقة، تيمنا باسم المستعمرة الإسرائيلية وغرست غابة أخرى في المنطقة أيضا برعاية مركز اليهودية الأوروبية وهي مهداة إلى طائفة من أعيان اليهود.

معرض صور

المراجع

قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قرى فلسطينية أخليت من سكانها قبل الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء القدس

ساريس


As Congregações Cristãs Separadas (CCS) — em Holandês: Christelijke Afgescheiden Gemeenten — formaram uma denominação reformada continental conservadora na Holanda, em 1834, por igrejas que se separam da Igreja Reformada Neerlandesa.

Em 1869, a denominação se uniu à maior parte da Igreja Reformada sob a Cruz para formar as atuais Igrejas Cristãs Reformadas na Holanda.

História
Em 1834, dois grupos de igrejas se separaram da Igreja Reformada Neerlandesa (IRN) acusando a denominação de ser tolerante ao Liberalismo Teológico e de interferência estatal na religião. Um grupo formou a Igreja Reformada sob a Cruz (IRC) enquanto outro formou as  Congregações Cristãs Separadas (CCS).

Em 1869, a maior parte da IRC e as CCS se uniram para formar as Igrejas Cristãs Reformadas na Holanda(ICRH).

Denominações reformadas continentais extintas na Holanda

Congregações Cristãs Separadas


Udalzow (weibliche Form Udalzowa) ist ein russischer Familienname folgender Personen:

 Anastassija Olegowna Udalzowa (* 1978), russische oppositionelle Politikerin
 Nadeschda Andrejewna Udalzowa (1886–1961), russische Malerin
 Sergei Stanislawowitsch Udalzow (* 1977), russischer oppositioneller Politiker
 Sinaida Wladimirowna Udalzowa (1918–1987), sowjetische Byzantinistin, Mediävistin und Hochschullehrerin

Udalzow


175636 Zvyagel este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
175636 Zvyagel este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic din Andrușivka. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,96 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 11,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 175001-176000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

175636 Zvyagel


Edgars Rinkēvičs (Jūrmala, 21 de setembro de 1973) é um funcionário público e político letão que atualmente serve como Presidente da Letônia desde julho de 2023. Antes disso, serviu também como ministro das relações exteriores de 2011 a 2023 e aubda atuou como chefe da chancelaria da presidência, como Secretário de Estado do Ministério da Defesa, bem como como deputado do Parlamento.

Em 31 de maio de 2023, foi eleito a presidente da Letônia. Quando assumiu o cargo de presidente, se tornou o primeiro chefe de Estado abertamente gay em um país da União Europeia (UE).

Ligações externas

Presidentes da Letônia
Políticos LGBT

Edgars Rinkēvičs


Ouralmach (en  et en ) est une station de la ligne 1 du métro d'Iekaterinbourg.

Mise en service en 1991, elle est desservie par les rames de la ligne 1.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Ouralmach, est une station de passage de la ligne 1 du métro d'Iekaterinbourg. Elle est située entre la station Prospekt Kosmonavtov, terminus nord de la ligne, et la station Machinostroïteleï, en direction du terminus sud, Botanitcheskaïa.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Ouralmach est mise en service le . La station est due aux architectes S. Ziganchine, A. Ivanov, L. Lougovaïa, N. Tchebotariova, V. Kraev, M. Krylova, A. Alexandrovskaïa et aux artistes céramistes V. Egorov.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Ouralmach est desservie par les rames de la ligne 1.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transcription du russe en français
 Métro d'Iekaterinbourg

Liens externes
 .
 .

Station du métro d'Iekaterinbourg
Station de métro mise en service en 1991

Ouralmach (métro d'Iekaterinbourg)


El Duetto buffo di due gatti (traducción literal: Dúo humorístico de dos gatos), más conocida como Dúo de los gatos) es una pieza popular para dos sopranos, de 1825, de G. Berthold.

A menudo se toca como una propina al final de los conciertos.

Composición
A pesar de que la música de esta pieza en general es de Gioachino Rossini (1792-1868), en realidad no es una composición original sino una compilación escrita en 1825 que incorpora pasajes de su ópera Otello (1816) y de la Cavatina del gato C. E. F. Weyse.

El autor de la compilación es probablemente el compositor británico Robert Lucas de Pearsall (1795-1856), que utilizó su seudónimo G. Berthold.

Letra y música

La música está atribuida al compositor italiano Gioachino Rossini, que fue conocido especialmente por sus óperas, particularmente las bufas, pero con numerosas y determinantes aportaciones al mundo de la ópera seria. La música de este Dúo de los gatos, por orden de aparición, proviene de:
 Un extracto de la cabaletta del aria Ah, come mai non senti, cantado por Rodrigo en el segundo acto de Otello (de Rossini).
 Un extracto de un dúo entre Otello y Yago del mismo acto;
 La Katte-Cavatine, del compositor danés C. E. F. Weyse.

La letra consiste sólo en la repetición de la onomatopeya «miau» (el maullido del gato); es en sí «un duelo» de maullidos entre dos gatos.

Grabaciones
Algunas grabaciones que contienen esta pieza:
 A Tribute to Gerald Moore, EMI Classics: Victoria de los Ángeles (soprano), Elisabeth Schwarzkopf (soprano), Gerald Moore (piano), grabado en 2003, la pieza se titula Le duo des chats;
 Sweet Power of Song, EMI Classics: Felicity Lott (soprano), Ann Murray (mezzo-soprano), Graham Johnson (piano), grabado en 1990;
 Duets for Two Sopranos, BIS: Elisabeth Söderström (soprano) et Kerstin Meyer (mezzo-soprano), Jan Eyron (piano), grabado en [1992;
 Wir Schwestern Zwei, Wie Schönen, Nightingale: Edita Gruberova (soprano), Vesselina Kasarova (mezzo soprano), y Friedrich Haider (piano). Dernière plage: Katzen-Duett;
 Von ganzem Herzen, Catalyst: Montserrat Caballé y su hija Montserrat Martí, grabado en 1998.

Véase también
 Le Duo miaulé en L'enfant et les sortilèges de Maurice Ravel.

Referencias

Enlaces externos
 Andrew Cooper, « Rossini's Cat Duet » , message à OPERA-L, 17 juin 2004
 Duetto buffo di due gatti (Cat Duet), para 2 voces y piano (spurious), QR iv/1  en All Music Guide
 Partitura en el-atril.com

Música clásica de Italia
Música en italiano
Composiciones de Gioacchino Rossini
Música en 1825
Gatos en el arte
Canciones sobre animales
Canciones para dúo vocal

Duetto buffo di due gatti


James Robert "Bob" Wyman (* 27. April 1909 in West Ham, Greater London, Vereinigtes Königreich; † 25. Juni 1978 in Kingswood, Surrey, Vereinigtes Königreich) war ein britischer Eishockeyspieler und Eisschnellläufer, der unter anderem 1936 mit seinem Land im Eishockey Olympiasieger wurde.

Karriere
Bob Wyman begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner britischen Heimat bei den Grosvenor House Canadians, für die er in der Saison 1933/34 in der English National League spielte. Von 1934 bis 1936 spielte er für die Wembley Canadians. Weitere Stationen waren die Richmond Hawks, Princes Ice Hockey Club und die Harringay Greyhounds. Im Zweiten Weltkrieg diente er in der Royal Navy. Nach Kriegsende spielte er noch für die Wembley Monarchs und Sussex, konnte jedoch nicht mehr an seine vorherige Form anknüpfen.

Neben dem Eishockey war Wyman auch ein talentierter Eisschnellläufer. Er hielt den britischen Hallentitel über eine halbe Meile und gewann im Januar 1934 über 440 Yards auch den Rekord im Freien.

International
Für Großbritannien nahm Wyman an den Weltmeisterschaften 1935, 1938 und 1939. Zudem vertrat er sein Land bei den Olympischen Winterspielen 1936 in Garmisch-Partenkirchen, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann. Das Turnier wurde zudem als Welt- und Europameisterschaft gewertet, weshalb er mit seiner Mannschaft diese Titel ebenfalls gewann. 1993 wurde er posthum in die British Ice Hockey Hall of Fame aufgenommen.

Erfolge und Auszeichnungen
 1935 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1936 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1938 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft
 1993 Aufnahme in die British Ice Hockey Hall of Fame

Weblinks

 Eintrag in der British Ice Hockey Hall of Fame

Eishockeynationalspieler (Vereinigtes Königreich)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1936
Olympiasieger (Eishockey)
Weltmeister (Eishockey)
Europameister (Eishockey)
Eisschnellläufer (Vereinigtes Königreich)
Mitglied der British Ice Hockey Hall of Fame
Brite
Geboren 1909
Gestorben 1978
Mann

Bob Wyman


Le protocole CTAP (en anglais: « Client to Authenticator Protocol ») ou X.1278 permet à un authentificateur cryptographique itinérant – contrôlé par l'utilisateur (tel qu'un smartphone ou une clé de sécurité matérielle) – d'interagir avec une plate-forme client, telle qu'un ordinateur portable.

Description du standard
Le CTAP est complémentaire de la norme WebAuthn publiée par le World Wide Web Consortium (W3C). Le WebAuthn et le CTAP sont les principales résultantes du projet FIDO2, effort conjoint entre l'Alliance FIDO et le W3C.

CTAP est basé sur des travaux antérieurs effectués par l'Alliance FIDO, en particulier la norme d'authentification Universal 2nd Factor (U2F).

En 2017, le FIDO U2F 1.2 (norme proposée le 11 juillet 2017) est devenu le point de départ de la proposition de norme CTAP, dont la dernière version fut publiée en janvier 30, 2019.

La spécification CTAP fait référence à deux versions de protocole, le protocole CTAP1/U2F et le protocole CTAP2. Un authentificateur qui implémente CTAP2 est appelé un authentificateur FIDO2 (également appelé un authentificateur WebAuthn). Si cet authentificateur implémente également CTAP1/U2F, il est rétrocompatible avec U2F.

Le protocole utilise le format de sérialisation des données binaires CBOR.

La norme a été adoptée en tant que Recommandation UIT-T X.1278.

Références

Liens externes

 Présentation des spécifications FIDO
 Spécifications FIDO

Recommandation de l'UIT-T
Sécurité sur Internet

Protocole client-authentificateur


Mantinealı Diotima'nın Arkadya'da bir rahibe olduğu varsayılmaktadır. Platon'un Şölen adlı diyaloğunda geçmektedir ve Sokrates'in hocası olduğu bildirilmektedir. Böyle bir kişinin olup olmadığı bir bilmeceye dönüşmüş görünmektedir. Ancak Antik yazarların onun varlığından kuşku duymadıkları söylenebilir. Platon, Diotima'nun ağzından, Eros'u anlatır ve onu "güzellik sevgisi" anlamında tanımlayarak aşkı yüceltir.

Kaynakça
 Kadın Filozoflar, Marit Rullmann, Kabalcı Yayınları

Doğum tarihi bilinmeyenler
Ölüm tarihi bilinmeyenler
MÖ 5. yüzyılda Yunanlar
MÖ 5. yüzyıl kadınları

MÖ 5. yüzyıl yazarları
Antik Yunan filozoflar

Sokrates
Platon

Aşk

Edebiyat karakterleri
Antik Yunan din adamları

Mantinealı Diotima


යටි බාහුවේ පූර්ව අංශය (හෙවත් සම්මිංජක අංශය) යටතට පහත පේශී ඇතුළත් වේ:

මෙම විශාල වශයෙන් සම්මිංජනය සහ නිකුබ්ජනය හා සම්බන්ධ ය. තලස්ථ පේශීවල සම්භවය පොදු සම්මිංජක කණ්ඩරාව මගින් සිදුවේ. අන්වරාස්ථි ස්නායුව සහ ධමනිය ද මෙම අංශය තුළ අන්තර්ගත වේ. මෙහි flexor digitorum superficialis පේශිය තලස්ථ කාණ්ඩයේ අනෙක් පේශී හතර සහ ගැඹුරු කාණ්ඩයේ අනෙක් පේශී තුන අතරින් වැටී ඇත. මේ නිසා එම පේශිය ඇතැම්විට අන්තර්මධ්‍ය කාණ්ඩයට වර්ග කෙරේ.

මේවාත් බලන්න
 Compartment syndrome
 යටි බාහුවේ අපර අංශය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 ඉහළ ගාත්‍රයේ ප්‍රාදේශික ව්‍යූහ විද්‍යාව - අක්ෂර අනුව පෙළගැස්වූ  අර්කැන්සාස් විශ්වවිද්‍යාලය

අමතර පින්තූර

ඉහළ ගාත්‍රයේ පේශී

යටි බාහුවේ පූර්ව අංශය


Frick et Frack étaient un duo de patineurs comiques originaires de Suisse qui arriva aux États-Unis en 1937 et se joignit au spectacle original Ice Follies. Frick était Werner Groebli. ( - ), né à Bâle.  Frack était Hansruedi (Hans Rudolf) Mauch ( - ), également né à Bâle.  Frick et Frack étaient connus pour patiner en culottes de cuir alpines et pour exécuter des figures excentriques sur la glace, notamment l'"aigle écarté en porte-à-faux" inventé par Groebli et les "jambes en caoutchouc" de Mauch, qui consistaient à tordre et à plier les jambes tout en patinant en position d'aigle écarté.  Depuis, peu de patineurs ont réussi à démontrer la routine du duo.

Michael Mauch, le fils de Hans, a décrit l'origine de leurs noms : "Frick tire son nom d'un petit village de Suisse ; Frack est un mot suisse-allemand désignant une redingote que mon père portait au début de son numéro de patinage.  Ils ont assemblé les mots comme une blague typiquement suisse."

Histoire
Frick et Frack sont devenus célèbres avec les Follies, une revue organisée par Eddie Shipstad et son frère Roy, qui a commencé en 1936 et a duré près de 50 ans.  Ils ont également atteint un public mondial lorsqu'ils ont commencé à se produire dans des films, notamment Silver Skates (1943) et dans la production Monogram Pictures Lady, Let's Dance en 1944.  Leur collaboration a duré si longtemps et ils étaient si connus à un moment donné que leurs noms sont devenus une référence dans de nombreuses langues.

Frick et Frack ont couru pendant de nombreuses années avec les Ice Follies, jusqu'à ce que Hans Mauch (Frack) soit atteint d'ostéomyélite. Il prit sa retraite en 1953 et mourut le  à Long Beach, Californie à l'âge de 60 ans.  Il était marié à Mary M. Elchlepp de Minneapolis, l'une des premières Ice Folliettes.

Jusqu'à un âge avancé, Werner Groebli, né à Bâle le  s'est produit en tant que "Monsieur Frick", jusqu'à ce qu'un accident l'oblige à prendre sa retraite en 1980.  Dans les années 1960, il est apparu comme candidat dans la série télévisée original Match Game sur NBC.  Groebli a vécu pendant plus de 10 ans dans la région de Palm Springs, Californie, jusqu'au décès de sa femme, Yvonne Baumgartner, en 2002. En 1999, il a été présenté dans une émission spéciale de PBS.

Groebli est décédé le  à Zurich à l'âge de 92 ans.  David Thomas, l'un de ses partenaires de patinage après la retraite de Mauch, a annoncé son décès à la suite de complications après une fracture de la jambe dans une maison de soins à l'extérieur de Zurich.

Dans la culture populaire
Frick et Frack est devenu un terme anglais argot qui fait référence à deux personnes si étroitement liées qu'il est impossible de les distinguer. Les drôles de mécaniciens radio Tom et Ray Magliozzi se sont produits pendant des années sous le nom de Click and Clack.

Références

Liens externes

 Interview de Werner Groebli ("Mr. Frick")

Personnalité suisse du XXe siècle
Duo suisse
Spectacle sur glace
Patineur artistique suisse

Frick and Frack