Fort St. John is a city located in northeastern British Columbia, Canada. The most populous municipality in the Peace River Regional District, the city encompasses a total area of about  with 21,465 residents recorded in the 2021 Census. Located at Mile 47 of the Alaska Highway, it is one of the largest cities between Dawson Creek, British Columbia and Delta Junction, Alaska. Established in 1794 as a trading post, Fort St. John is the oldest European-established settlement in present-day British Columbia. The city is served by the Fort St. John Airport. The municipal slogan is Fort St. John: The Energetic City.

History
Over the 19th and 20th centuries, the community has been moved a number of times for varying economic reasons. The present location is thought to be its sixth. The original trading post built in the area was named Rocky Mountain House (not to be confused with the modern Alberta town by that name). It was established one year after Sir Alexander Mackenzie explored the area in 1793. One of a series of forts along the Peace River constructed to service the fur trade, it was located southwest of the present site of Fort St. John. The Dane-zaa and Sikanni First Nations used it as a trading post. It was also used as a supply depot for further expeditions into the territory. The fort closed in 1805. Fort d'Epinette was built in 1806 by the North West Company. It was renamed Fort St. John in 1821 following the purchase of the North West Company by the Hudson's Bay Company. This fort was located about  downstream from the mouth of the Beatton River, which at that time was known as the Pine River. It was shut down in 1823. The site was designated a National Historic Site of Canada in 1958.

After a lapse of nearly forty years, Fort St. John was reopened in 1860 on the south side of the Peace River, directly south of the present community. It was moved in 1872 by Francis Work Beatton directly across the river. This community lasted until 1925 when the river ceased to be the main avenue of transportation and the fort was moved closer to where settlers were establishing homesteads. The new town was constructed at Fish Creek, northwest of the present community, on the new trail to Fort Nelson. It did not shut down until 1975. In 1928, C. M. Finch moved his general store to two quarters of land where he also built a government building to house the land, telegraph and post offices. The present site for the town was firmly established after he donated  for a Roman Catholic church and additional land for a hospital.

The first census that recognized Fort St. John as a census subdivision took place in 1951 and recorded 884 people. The population rapidly increased, doubling almost every 5 years for 15 years so that by 1966 there were 6,749 residents living in the community.

Geography
Fort St. John is geographically on the western edge of the Canadian prairies that cover much of Alberta, Saskatchewan, and Manitoba, but is not politically included in the three Canadian Prairie provinces. The city sits between the Peace River and Beatton River, with Charlie Lake nearby.

Sitting at an elevation of , Fort Saint John is situated within a low-lying valley near the eastern foothills of the Muskwa Ranges and Hart Ranges of the Northern Rockies. Prairies lie to the east and north, while to the west the Rocky Mountains form a rain shadow. The city is built on relatively flat, rolling hills.

Fort Saint John, along with neighboring cities of Chetwynd, Tumbler Ridge, and Dawson Creek, are within Peace River Country, a large geographic area of British Columbia and Alberta. The Peace River valley provides opportunities for farming, in contrast to the rugged mountains to the west.

Climate
Fort St. John experiences a cold humid continental climate (Köppen: Dfb) closely bordering on a subarctic climate (Dfc), with cold winters and warm summers. Although winters can be frigid, the area has milder winters than much of the rest of Canada (especially considering its northerly latitude) due to the influence of the nearby Rocky Mountains. They tend to block arctic air masses coming in from the north/northwest, although they can certainly still penetrate the area. A predominantly southwesterly wind blows through town, with wind speeds averaging around . Fort St. John uses Mountain Standard Time all year (same as Pacific Daylight Time in summer), and because of its northerly latitude experiences short daylight hours in winter and long daylight hours in summer.

Fort St. John is east of the Rocky Mountains, and thus has a climate much more similar to the prairies than the British Columbia interior west of the mountains. The frost-free period is much longer east of the mountains than west, and thus the Peace River area including Fort St. John can grow crops that cannot be grown in most of the province such as wheat and canola.

Fort St. John is one of the sunniest places in the province, especially in the winter and spring. The city holds British Columbia's record for most sunshine ever recorded in March (247.4 hours in 1965), May (373.5 hours in 1972), and November (141.3 hours in 1976).

The highest temperature ever recorded in Fort St. John was  on 16 July 1941. The coldest temperature ever recorded was  on 11 January 1911.

Demographics

In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Fort St. John had a population of 21,465 living in 8,777 of its 10,004 total private dwellings, a change of  from its 2016 population of 20,260. With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Ethnicity

Religion
According to the 2021 census, religious groups in Fort St. John included:
Irreligion (12,170 persons or 57.5%)
Christianity (7,685 persons or 36.3%)
Sikhism (490 persons or 2.3%)
Hinduism (290 persons or 1.4%)
Islam (250 persons or 1.2%)
Indigenous Spirituality (60 persons or 0.3%)
Buddhism (50 persons or 0.2%)
Judaism (20 persons or 0.1%)

Economy
 Agriculture has been the mainstay of the economy servicing and providing a market for the upland prairies.

As the urban centre for a rural and farming population of about 8,306 people and home to 18,609 people, Fort St. John is a retail, service and industrial centre. The province's oil and gas industry, including the provincial Oil and Gas Commission is centred in the city. Forestry has become more important to the city since the opening of an oriented strand board plant in 2005. Much wood is exported to the United States.

Fort St. John is a transportation hub and industrial centre serving BC Hydro's nearby hydro-electric facilities, the W.A.C. Bennett Dam, Peace Canyon Dam and Site C dam.

The 2001 Canadian census recorded 9,985 income-earners over the age of 15 residing in Fort St. John; of these, 4,500 worked full-time throughout the year. The high participation rate stems from the relatively young population, much of which was attracted by the area's high-paying oil and gas industry. Its male-female income gap is large.

Health care
Fort St. John has a hospital, which as of 2022, had 44 in patient beds, 4 intensive care unit beds, and 7 delivery beds. It has a CT scanner and ultrasound.

Arts and culture

As the urban centre for approximately 20,000 people, much of the region's recreational and cultural facilities are located in town. Within the city, Centennial Park groups much of these facilities in a central location close to residences and businesses. This large park includes the Fort St. John North Peace Museum, the North Peace Leisure Pool, the North Peace Arena (home of the Fort St. John Huskies), a separate arena for children, an 8-sheet curling rink, as well as an outdoor water park and speed skating oval. Other parks in the area include the city-maintained Fish Creek Community Forest, and about  northwest of town the Beatton Provincial Park and Charlie Lake Provincial Park. In the centre of town is the North Peace Cultural Centre which houses the Fort St. John Public Library, a theatre, and the Peace Gallery North art gallery. Visitors also come to see 'Ms. Bubbles', the world's largest tea-cup pig.

Attractions
The city's main recreation centre is the Fort St. John Enerplex, also known as the Pomeroy Sport Centre, that opened in 2010. It is a three-storey public facility with two National Hockey League-sized ice rinks, a concession, 12 dressing rooms, public meeting rooms, a retail juice outlet, an indoor near-Olympic-sized long track speed skating oval, and a 340 meter long walking track (the "Northern Vac Track"). All ice surfaces can be removed to provide event space in excess of 140,000 square feet. The facility also houses the Energetic Learning Campus, a satellite campus of the nearby North Peace Secondary School.

Fort St. John hosted the BC Winter Games in 1984 and the Northern BC Winter Games in 1975, 1976, 1994, 2000, and 2007. Every August, the Great Canadian Welding Competition is held in Fort St. John, which sees welding artists fill Centennial Park creating statues on the year's given theme. In January the annual High on Ice Winter Carnival has a frozen Centennial Park filled with ice sculptors competing and other special winter-related activities occurring around town.

Government
The City of Fort St. John has a council-manager form of municipal government. A six-member council, along with one mayor, is elected at-large every three years. In the November 19, 2011 civic election Lori Ackerman was elected mayor, replacing the former newspaper publisher Bruce Lantz who served as mayor between 2008 and 2011. In the 2008 election Lantz had defeated one term mayor and former RCMP officer Jim Eglinski who had defeated the incumbent mayor of 15 years, Steve Thorlakson in 2005. The mayor and one city councillor represent Fort St. John on the board of directors of the Peace River Regional District. Seven board of education trustees, for representation on School District 60 Peace River North, are also elected by the city.

Fort St. John is situated in the Peace River North provincial electoral district and is represented by Pat Pimm in the Legislative Assembly of British Columbia. Pimm replaced long-time MLA Richard Neufeld who was first elected as a Member of the Legislative Assembly in the 1991 provincial election with the BC Social Credit Party taking 56% of votes cast at the Fort St. John polls and re-elected with Reform BC in 1996 with 44% support, and with the BC Liberal Party in 2001 and 2005 with 73% and 59% of Fort St. John polls, respectively. He has served as the Minister of Energy, Mines and Petroleum Resources since 2001.

Federally, Fort St. John is located in the Prince George—Peace River riding, which is represented in the House of Commons by Conservative Party Member of Parliament Bob Zimmer, a former high school teacher who lives in Fort St. John. Prior to Zimmer, the riding had been represented by long-time MP Jay Hill, who was born and raised in Fort St. John, and first elected in 1993 and subsequently re-elected in 1997, 2000, and 2004 with 74%, 77%, and 70% support from Fort St. John polls, respectively. Hill was also re-elected in the 2006 and 2008 federal elections. Hill had served as the Government House Leader and was formerly the Secretary of State and Chief Government Whip, as well as the Whip of the Canadian Alliance Party. Before Hill the riding was represented, from 1972 to 1993, by Frank Oberle of the Progressive Conservative Party who served as Minister of State for Science and Technology from 1985 to 1989 and Minister of Forestry from 1990 to 1993.

| style="width: 85px" | Bob Zimmer
|align="right"|3,974
|align="right"|70%
|align="right"|62%

| Lois Boone
|align="right"|1,082
|align="right"|19%
|align="right"|26%

| Hilary Crowley
|align="right"|288
|align="right"|5.1%
|align="right"|6.0%

| Ben Levine
|align="right"|242
|align="right"|4.3%
|align="right"|5.2%

| Jeremy Cote
|align="right"|88
|align="right"|1.6%
|align="right"|1.1%

| Arthur Hadland
|align="right"|763
|align="right"|29%
|align="right"|31%

| Jackie Allen
|align="right"|359
|align="right"|14%
|align="right"|14%

Police

Police protection is contracted to the Royal Canadian Mounted Police which operates a 26 officer municipal detachment and a 10-member rural detachment from the city. In 2005, the municipal detachment reported 4,048 Criminal Code offences, which translates into a crime rate of 228 Criminal Code offences per 1,000 people, much higher than the provincial average of 125 offences. During that year, compared to the provincial average, the RCMP reported much higher crime rates in Fort St. John for cocaine, cannabis, non-sexual assaults, property damage, and arson related offences. However, the city had lower crime rates for robbery, theft from motor vehicles, and business break-and-enters.

Infrastructure

Fort St. John is the transportation hub of the region. The main highway, Highway 97 (Alaska Highway), built in 1942 by the United States Army, runs through the city, north to Fort Nelson, the Yukon, and Alaska. As the highway goes over the Peace River to Dawson Creek, it reduced the community's dependence on the river for transportation. Within the city the streets are laid out in a grid pattern. The main streets are the north–south 100 Street and the east–west 100 Avenue. The rail line that runs by the eastern and northern borders was extended from Chetwynd by the Pacific Great Eastern Railway with the first train arriving in 1958. The only commercial airport between Dawson Creek and Fort Nelson is the Fort St. John Airport (CYXJ) located a few miles east of the city. The two runway airport has Air Canada Jazz, WestJet and other smaller airlines such as Central Mountain Air and Swanberg Air with regularly scheduled flights and North Cariboo Air providing chartered flights. Greyhound Bus lines, which had a bus stop in the city, operated a route along the highway, north to Whitehorse (via Fort Nelson) and south to Dawson Creek, until the company stopped operations in Western Canada in 2018. BC Bus North provides bus service to Dawson Creek, Prince George, and Fort Nelson.

The city's water and sewer infrastructure pumps water from 4 deep wells located near the Peace River with a backup source being Charlie Lake; it is filtered, chlorinated and fluoridated before being distributed. The water has been rated by the BC Ministry of Environment as being "Very hard." Sewage is processed in one of two lagoons. The lagoon south of the city releases the processed effluent into the Peace River and the lagoon north of the city releases into the Beatton River. Storm sewers run with the sanitary sewers but storm discharge is directed into the rivers without going through the lagoons. The city's fire department consists of volunteer and professional members, covering the city plus five miles (8 km) into the rural areas.

Education
There are 9 public schools within the city limits, with one being a secondary school, and another 10 outside of Fort St. John that are all administered by School District 60 Peace River North. There is one private Christian school in Fort St. John, also administered by School District 60 Peace River North. Northern Lights College has a campus in Fort St. John housing the B.C. Centre of Training Excellence in Oil and Gas, which includes a full-sized oil rig and simulated well site. The 2001 Census estimated that 10% of people in Fort St. John between 20 and 64 years old graduated from a university, less than half of the 24% provincial average and 27% did not graduate from secondary school, 7% higher than the provincial average.

Media
The Alaska Highway News and The Northerner are published in Fort St. John. A local free magazine known as Northern Groove focuses on local music, arts, and live entertainment events in Fort St. John and area and is published monthly. The EnergeticCity.ca website is a digital news outlet focused on local news in and around Fort St. John; it is owned by 0914126 B.C. Ltd., which is controlled 100% by Adam Reaburn, owner of local radio station CKFU-FM.

Radio stations broadcasting from Fort St. John include Move! 98.5 FM (CHRX-FM) (Variety), Bounce 101.5 FM (CKNL-FM) (Oldies), 92.5 Sunrise FM (CIAM-FM) (Religious) and the aforementioned country music station 100.1 Moose FM (CKFU-FM).

Freedom of the City
The following People and Military Units have received the Freedom of the City of Fort St. John.

Individuals
 Charles "Bud" Hamilton: 7 December 1979.
 William James "Jim" Eglinski: 24 June 2019.
 The Honourable Senator Richard Neufeld: 24 June 2019.
 Jean Leahy: 9 September 2019.
 Sue Popesku: 11 June 2022.

Military Units
 2276 Royal Canadian Army Cadets: 10 April 2006.

References

External links

1794 establishments in the British Empire
Cities in British Columbia
Hudson's Bay Company forts
National Historic Sites in British Columbia
North West Company forts
Populated places established in 1794

Fort St. John, British Columbia


El erion de frente azul, calzadito frentiazul,  picaflor frente azul, colibrí pantalón grande, picaflor frentivioleta o picaflor de vientre violácea (Eriocnemis glaucopoides), es una especie de colibrí en la familia Trochilidae.

Distribución
Se encuentra en Argentina y Bolivia.

Hábitat
Su hábitat natural son los bosques montanos húmedos tropicales o subtropicales y bosques antiguos muy degradados.

Referencias
 BirdLife International 2004. Eriocnemis glaucopoides. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Consultado el 18 de diciembre de 2011.

glaucopoides
Taxones descritos por Alcide d'Orbigny
Taxones descritos por Frédéric de Lafresnaye
Animales descritos en 1838

Eriocnemis glaucopoides


Prvi korejski mučenici, poznati i kao blaženi Pavao Ji-chung i drugovi, skupina su 124 katolička svećenika, redovnika i laika (»svjedoka vjere«), progonjenih i pogubljenih na području Korejskog poluotoka za vrijeme vladavine dinastije Joseon, između 1791. i 1888. (za vrijeme »Velikog progona kršćana«). Blaženima ih je na svečanom euharistijskom slavlju kod vrata Gwanghwamun u Seoulu 16. kolovoza 2014. proglasio papa Franjo, pred gotovo dva milijuna okupljenih vjernika.

U ožujku 2021. pronađeni su posmrtni ostatci Pavla un Ji-chunga, Jakova Kwon Sang-yeona i brata Franje Yun Ji-heona u blizini Jeonjua, južno od Seula, tijekom radova na svetištu.

Ne treba ih miješati s Korejskim mučenicima, žrtvama kasnijih progona.

Vrela

Blaženici
Kršćanski mučenici
Životopisi, Koreja

Prvi korejski mučenici


La saison 2022-2023 de l'En avant de Guingamp, club de football français, voit le club évoluer en Ligue 2 pour la trente-deuxième fois de son histoire, après sa sixième place obtenue lors de la saison 2021-2022.

L'équipe évolue pour la quatrième saison consécutive en Ligue 2 depuis sa relégation à l'issue de la saison 2018-2019. Elle est dirigée par Stéphane Dumont, en place depuis mai 2021.

Effectif

Transferts

Mercato estival
Le mercato estival est marqué par le départ en fin de contrat du maître à jouer et capitaine de l'équipe sur les dernières saisons, Youssouf M'Changama, qui rejoint la Ligue 1 après y avoir été fortement courtisé. Il est suivi par les deux attaquants phares de l'EAG ces dernières saisons, Yannick Gomis et Frantzdy Pierrot, qui rejoingnent respectivement Chypre et Israël. Du côté du staff, l'entraîneur des gardiens quitte le club et rejoint le FC Lorient après quinze années passées à ce poste dans les Côtes d'Armor.

Mercato hivernal

Effectif professionnel
Le tableau ci-dessous recense l'effectif professionnel de l'En avant de Guingamp pour la saison 2022-2023.

Saison

Matchs amicaux

Pré-saison

Comme pour la saison précédente, le calendrier des matchs amicaux en préparation de la nouvelle saison en Ligue 2 est dévoilé mi-juin par le club.

Trêve hivernale

Championnat

Rencontres aller

Journées 1 à 5

Journées 6 à 10

Journées 11 à 15

Journées 16 à 19

Rencontres retour

Journées 20 à 25

Journées 26 à 30

Journées 31 à 35

Journées 36 à 38

Classement

Évolution du classement en fonction des résultats

Matchs en retard :
 La rencontre de la  journée contre Rodez est reportée en raison d'un incident technique sur l'avion assurant le vol, entre les  et  journées.

Coupe de France

L'En Avant Guingamp, en tant que club de Ligue 2, est tête de série du groupe E pour les  et  tours de la compétition, avec le Stade lavallois.

Statistiques

Bilan de l'équipe

Résumé des matchs officiels de la saison

Statistiques individuelles

Statistiques des buteurs

Statistiques des passeurs décisifs

Récompenses de la saison
 Meilleur joueur de la journée de Ligue 2 :
  Jules Gaudin :  journée
 Meilleur joueur du mois en Ligue 2 :
  Jérémy Livolant : septembre 2022

Notes et références

Saison de l'En avant Guingamp
Guingamp
Guingamp

Saison 2022-2023 de l'En avant Guingamp


Demirci Mehmet Efe Ayaklanması, Yunan kuvvetlerinin Bursa-Uşak-Sarayköy hattına kısa sürede ulaşabilmeleri, düzenli ordunun yetersizliğine bağlanmaktadır. Ankara Hükûmeti (TBMM Hükûmeti), 9 Kasım 1920 tarihinde aldığı bir kararla Batı Cephesi'nin ikiye ayrılmasına karar vermişti. Bu karar aynı zamanda milli kuvvetlerin de bu ordu bünyesinde yer almasını öngörmekteydi. Bu karar gereği olarak Güney Cephesi komutanı Albay Refet Bey, Demirci Mehmet Efe'den, 300 adamından kurulacak bir süvari alayının komutanı olarak düzenli orduya katılmasını istedi. Demirci Mehmet Efe'nin savaşabilecek durumdaki diğer adamları düzenli orduya ihtiyat birlikleri olarak katılacaklar, savaşamayacak durumda olanlarla suç işlemiş olanlar terhis edilecekti.

Demirci Mehmet Efe önce bu teklifi kabul etmiş, ancak daha sonra bunu reddetmiştir. Bunda da Çerkez Ethem'in rol oynadığı ifade edilmektedir. Çünkü Batı Cephesi Komutanlığı ile arası açılmış olan Çerkez Ethem kendine destek için Demirci ile temasa geçmiş ve onu birleşmeye çağırarak emrindeki adamlara ayda kırkar lira maaş vereceğini belirtmiştir.

Demirci Efe kuvvetleri Isparta-Burdur hattının hemen kuzeyinde bulunmaktaydı. Kuvvetleri 800 kişi kadardı ve yarıya yakını süvaridir. Albay Refet Bey Mustafa Kemal Paşa'nın olurunu aldıktan sonra Demirci üzerine harekete geçti. 11 Aralık gün batımında Albay Refet Bey komutasındaki süvari birlikleri Afyonkarahisar'dan hareketle güney yönünde yürüyüşe geçmişlerdir. İleri harekât, gece yürüyüşleri olarak sürdürülmüştür. 16 Aralık 1920 sabahı Demirci Mehmet Efe'nin bulunduğu İğdecik basıldı. Albay Mehmet Şefik Bey, 14 Aralık'ta bu köye gelmişti ve Demirci Mehmet Efe'yi düzenli orduya katılması yönünde ikna etmeye çalışmaktaydı.

Bu baskın sırasında Demirci Efe'nin bazı kuvvetleri Isparta'ya kadar olan bölgedeki köylere dağılmıştı. Harekâtın devamı bu çetelerin bulundukları köylerin basılması ve kaçakların ele geçirilmesi şeklinde sürmüştür. Demirci Efe ise emrindeki 80 kişilik bir kuvvetle Uluborlu yönünde çekilmiştir. 18 Aralık 1920 tarihinde Demirci Efe'nin 700 adamı teslim alınmıştır. Bu kişilerden yaşları uygun olanlar birliklerine sevk edilmek üzere yollandılar. Diğerleri ise ellerine bir belge verilerek terhis edildiler.

Demirci Efe'nin Acıpayam üzerinden Tavas'a gittiği biliniyordu. Cephe Komutanı Albay Refet Bey, 20 Aralıkta, ana kuvvetleriyle Afyonkarahisar'a dönmek üzere hareket etmiş, Jandarma Yüzbaşı Nuri Bey komutasında bir süvari müfrezesi Tavas üzerine yürüyüşe geçmiştir. Bu müfreze bir süre dağlarda Demirci Efe kuvvetlerini izlemiştir. 30 Aralık 1920 tarihinde Yüzbaşı Nuri Bey, Demirci Efe'ye görüşme fırsatı bulmuştur. Bu görüşme sonucu Efe, Ankara Hükûmeti'ne adamlarıyla birlikte teslim olmuştur.

Ayrıca bakınız
 Demirci Mehmet Efe
 Çerkez Ethem
 İzmir'in işgali

Kaynakça
 Türk İstiklal Harbi - II'nci Cilt - Batı Cephesi - 3'üncü Kısım. - T.C. Genelkurmay Başkanlığı Harp Dairesi Başkanlığı Resmi Yayını

Türk Kurtuluş Savaşında ayaklanmalar
Kuvâ-yi Milliye

Demirci Mehmet Efe Ayaklanması


Ioan Arion () a fost un stegar, veteran de război din Primul Război Mondial, singurul martir al Unirii de la 1918, împușcat în tren în timp ce flutura tricolorul.

Ioan Arion a murit, la vârsta de 24 de ani, după ce a fost împușcat de mai multe ori în zona pieptului, focurile fiind trase de la etajul Gării din Teiuș, dar și dintr-o garnitură de tren germană aflată pe linia cinci. Rănitul a murit până când trenul a ajuns de la Teiuș la Alba Iulia, distanță de 15 kilometri pe care a parcurs-o într-o oră.

În memoria martirului Ioan Arion, în anul 1994, în Stația CFR Teiuș a fost amplasată o placă comemorativă.

Referințe

Nașteri în 1894
Nașteri pe 3 iunie
Decese în 1918
Decese pe 30 noiembrie
Militari români în Primul Război Mondial
Veterani ai Primului Război Mondial
Martiri români
Decese prin împușcare în România

Ioan Arion


An Scleria assamica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dinesh Mohan Verma. An Scleria assamica in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Assam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria assamica


المُنَمْنَمَة هي صورة مزخرفة في مخطوط. وقد اشتهرت بها المخطوطات البيزنطية والفارسية والعثمانية والهندية وغيرها، وتتواجد أقدم منمنمة للمدينة المنورة في العالم بدارة الملك عبد العزيز في الرياض، وهي عبارة عن رسم وصور زخرفية مرسومة على مخطوطة للمدينة المنورة، يعود تاريخها إلى ما قبل 500 عام.

مدارس في فن المنمنمات

المدرسة العباسية (بغداد)
يقول بازيل غمري في كتابه (الرسم الإيراني): «يجب أن تبدأ دراسة الرسم الإيراني بالنسخ الخطية للعصر الفارسي، والمدرسة العباسية اسم يطلق على النسخ الخطية المذهبة والمزينة بالرسوم التي اهتم بها الخلفاء العباسيون وجمعوها في عاصمتهم بغداد». عرفت إسبانيا هذا الفن لمئات السنين، إلا أن شمال أفريقيا لم يشهد إلا النمط الهابط منه. وحين أمسك البرامكة بزمام الامور في الدولة العباسية، قدم عدد كبير من الفنانين إلى بغداد ليكرسوا المدرسة التي اشتهرت باسم المدرسة البغدادية، والحقيقة أن هذا الموضوع يحتاج إلى دراسة تاريخية موسعة، إلا أن المعروف تاريخياً ان الكثير من الآثار القيمة لهذه المدرسة أتلفت في حوادث نهب مكتبات بخارى وسمرقند.

كان الفنانون الإيرانيون من ذوي الذوق الرفيع أول مَن قام في القرون الأولى للهجرة بتذهيب القرآن الكريم وتزيينه، وتزيين حواشي الكتب بالنقوش الاسليمية والخطائية وأنواع الزخارف. ثم تطور هذا الإبداع فيما بعد وأصبح للنقوش الاسليمية والخطائية أصولها وقواعدها المعروفة. توسعت هذه النقوش في عصور السلاجقة والمغول والتيموريين، وتجاوزت مجال تذهيب الكتب لتشمل الفسيفساء ونقوش السجاد. بعد ابداع التصاميم والنقوش المعروفة، ظهر فن جديد هو رسم الصور والقصص، تجلت إرهاصاته في منمنمات المدرسة العباسية.

يذكر آرثر اپهام پوپ أن هناك نسخاً لكتاب كليلة ودمنة، وكتاب في البيطرة الصيدلة باسم (دماتريا مديكا)/ ومقامات الحريري تحمل رسوماً على نمط منمنمات المدرسة البغدادية، وفي سياق الحديث عن المدرسة العباسية (بغداد) يقول بازيل غري: «باختصار لا يمكن تحديد تفاوت واضح بين المنمنمات الإيرانية التي أنجزت في العصر العباسي ومنمنمات سائر أنحاء آسيا، ولعل الفرق الوحيد الذي أحدثه الإيرانيون هو الانسجام في أعمالهم إثر حملات المغول على بلادهم، ويبدو أنهم كانوا بحاجة إلى هزة شديدة ليكون نبوغهم قادراً على تدجين الفن الجديد وتطييعه بالوافد من الشرق الأقصى».

المدرسة المغولية
شهدت هذه الحقبة تكاملاً ملحوظاً في فن الرسم وأساليبه التقليدية، فقد كان فن المنمنمات في العصر السلجوقي محافظاً على هويته الإيرانية المحضة، بعيداً عن نفوذ الرسوم الصينية، وبعد انقراض السلاجقة استطاع الإيرانيون أن يحافظوا ـ بأعجوبة ـ على ثقافتهم التقليدية، وحين قدم المغول وقعوا تحت تأثير الثقافة الإيرانية، إلا أنهم أثروا كثيراً في المسيرة الفنية التي كانت في سبيلها نحو التكامل، فظهرت مراكز ونتاجات فنية جديدة في تبريز وشيراز ومرو.

مدرسة هيرات
أعقب المرحلة المغولية ظهور عهد فني جديد في إيران حمل اسم مدرسة هرات، ويطلق عليها أيضاً المدرسة التيمورية أو مدرسة سمرقند وبخارى، إذ كانت هاتان المدينتان مركزي الفنون عصرئذ. يذكر التاريخ أن ثلاثة من خلفاء تيمور اتخذوا من هرات عاصمة لهم واهتموا بالثقافة والفن خلافاً لسيرة جدهم الذي عرف بدمويته، وكان هؤلاء السلاطين الثلاثة بايسنقر، شاهرخ، حسين بايقرا المؤسسين الحقيقيين لمدرسة هرات التي يعتبرها بعض أساتذة المنمنمات من أبرز مراحل تقدم الرسم في إيران، ولعل الأكثر ابداعاً في تلك الفترة هو كمال الدين بهزاد الذي يطلق عليه بعض المستشرقين اسم هراتي. بلغ التذهيب والمنمنمات غايتهما في هذه المدرسة، وأصبحت هرات مركزاً يستقطب النخبة من فناني ذلك العصر، ولعل أبرز آثار هذه المدرسة كتاب (خمسة نظامي) للفنان كمال الدين بهزاد، (گلچين) لاسكندر سلطان، (شاهنامه) لمحمد جركي، (بوستان سعدي) لبهزاد وغيرها.

المدرسة الصفوية
حين امسك الصفويون بزمام الأمور انتقل مركز الفن في إيران من هرات إلى تبريز، وظهرت بوادر التغيير، فقد اتجه الرسم نحو الطبيعة وخرج من الأطر الضيقة للكتاب إلى الرسوم الجدارية، وبرز أساتذة كبار مثل رضا عباسي مؤسس المدرسة الصفوية التي تميزت بوضوح عن المدرستين المغولية والتيمورية، وكانت ميزتها الأبرز أنها كانت أكثر رقة من سابقتيها. ومن أبرز رموزها: رضا عباسي، خواجه نصير بن عبد الجبار استرآبادي، فرخ بيك، ميرزا محمد تلميذ الخواجة عبد العزيز وغيرهم. وكان لانفتاح إيران على الغرب، وبلدان آسيا في العهد الصوفي أثر كبير على فن الرسم، أدى إلى ظهور آثار قمية توزعتها المتاحف العالمية والإيرانية ولا شك أن العصر الصفوي يمثل مرحلة جديدة في تاريخ المنمنمات الإيرانية.

المدرسة المعاصرة
شهدت السنوات المائة الماضية ازدهاراً في المنمنمات تجي بظهور نتاجات فنية رائعة. بدأ عصر الازدهار بعد إنشاء مدرسة كمال الملك عام 1908 وقدوم الأساليب الفنية الأوروبية الحديثة واهتمام الرسامين الإيرانين بها. لصيانة الأساليب الإيرانية من الضياع، وتشجيع الفنون الإيرانية التقليدية والصناعات اليدوية الوطنية أنشئت مدرسة فنية أخرى عام 1930 وكان فن النمنمات (المينياتور) من بين الفروع التي شملتها هذه المدرسة إلى جانب فروع الصناعات اليدوية والفنون التقليدية الأخرى، وقد أجرت المدرسة امتحاناً للاختيار قبل بدء الدراسة بعام، وكان المشرف على الامتحان حسين طاهر زادة وبهزاد الذي يعد مؤسس الفنون التقليدية المعاصرة في المدرسة الفنية الوطنية، وأحد رموز فن المنمنمات في إيران، وقد وقع اختياره على  هادي تجويدي ليكون أول أستاذ للمنمنمات في المدارس المعاصرة.

المراجع

 Otto Pächt, Book Illumination in the Middle Ages (trans fr German), 1986, Harvey Miller Publishers, London,
 Walther, Ingo F. and Wolf, Norbert, Masterpieces of Illumination (Codices Illustres); pp 350–3; 2005, Taschen, Köln;
 Jonathan Alexander; Medieval Illuminators and their Methods of Work; p. 9, Yale UP, 1992,
 Calkins, Robert G. Illuminated Books of the Middle Ages. Ithaca, New York: Cornell University Press, 1983.
 Papadaki-Oekland Stella,Byzantine Illuminated Manuscripts of the Book of Job, .

رسم بالألوان
فن فارسي
مخطوطات مذهبة

منمنمة


GS1 Türkiye, etkin tedarik zinciri yönetimini sağlamak amacıyla numaralandırma standartları geliştiren uluslararası GS1 organizasyonunun Türkiye'deki temsilciliği. Kısaca bir bilgi standardı tanımlama ve uygulama sistemi olarak adlandırılan GS1 Sistemi'nin Türkiye'de uygulanmasını ve yaygınlaştırılmasını sağlamak için çalışmaktadır.

GS1 Sistemi, temel olarak barkod, eCom, GDSN (Küresel Veri Eşzamanlama Ağı) ve EPCglobal çözümlerinden oluşmaktadır. GS1 Türkiye; bu çözümleri Türkiye'de uygulamak ve yaygınlaştırmak için Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (TOBB) bünyesinde kurulmuştur.

Kaynakça

Standardizasyon

GS1 Türkiye


Kavakpınarı, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir Çerkes mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 121 km, Vezirköprü ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Kavakpınarı, Vezirköprü


D-IX é um aprimorador de desempenho experimental baseado em metanfetamina desenvolvido pela Alemanha nazista em 1944 para aplicação militar. O pesquisador que redescobriu este projeto, Wolf Kemper, disse que "o objetivo era usar o D-IX para redefinir os limites da resistência humana". Uma dose continha 5 mg de oxicodona (um opióide analgésico), 5 mg de cocaína e 3 mg de metanfetamina.

Os médicos alemães ficaram entusiasmados com os resultados e planejaram fornecer as pílulas a todas as tropas alemãs, mas a guerra terminou antes que o D-IX pudesse ser colocado em produção em massa, embora tenha visto uso limitado entre um punhado de pilotos Neger e Biber.

História
Devido ao aumento da pressão aliada no esforço de guerra alemão, a Alemanha Nazista ficou desesperada por mais soldados para continuar o esforço de guerra, e uma maneira de mitigar as perdas maciças era aumentar o poder combativo dos soldados da Wehrmacht existentes. Embora drogas mais simples, como Pervitin e Isophan, ajudassem a manter os soldados estimulados, em março de 1944, o vice-almirante Hellmuth Heye solicitou uma droga que também pudesse dar aos usuários força sobre-humana e um senso de autoestima aumentado.

O farmacologista Gerhard Orzechowski, e um grupo de outros pesquisadores, foram contratados para desenvolver a droga em Kiel e, mais tarde naquele ano, desenvolveram uma fórmula que continha, em cada comprimido, 5 mg de oxicodona, 5 mg de cocaína e 3 mg de metanfetamina.

Pesquisadores nazistas descobriram que prisioneiros carregados de equipamentos do Campo de concentração de Sachsenhausen podiam marchar por até 90 km por dia sem descanso, enquanto carregavam mochilas de 20 kg.

Metanfetamina
Cocaína
Estimulantes
Introduções em 1944

D-IX


قرية صاحب البار هي إحدى القرى التابعة لمحافظة صامطة في منطقة جازان جنوب غرب السعودية. وتقع قرية صاحب البار شرق محافظة صامطة ويبلغ عدد سكانها حوالي 700 نسمة .

السكان
تضم القرية سكان من ثلاث قبائل هي الصميلي والمباركي والقيسي والصميلي ويتوزوعون على صاحب البار الشرقي والغربي.

المدارس
 مدرسة صاحب البار الابتدائية للبنين: وقد تأسست عام 1406 هـ.
 مدرسة صاحب البار للبنات: وقد تأسست عام 1407 هـ.

انظر أيضاً
محافظة صامطة

مصادر

صاحب البار

صاحب البار


Thomas Rasmussen Walgensten eller Walgensteen, eller "Thomas Erasmi Gotlandus" som han kaldtes da han dimitteredes fra Viborg Skole (født omkring 1627 i Vallstena sogn på Gotland, død 1681) var fysiker og den sidste danske landsdommer på Gotland under besættelsen 1676-1677 (under Skånske Krig). Gotland hørte frem til 1645 (Freden ved Brömsebro) til Danmark.

I årene 1657–58 studerede han på Universiteit Leiden.

Hans familie levede ved Lilla Bjerge gård i Vallstena. Hans bedstefar var tingsdommer og faren var det muligvis også, men han blev henrettet for at have begået tyveri. Thomas Walgensten blev gift første gang med Magdalene Jacobsdatter som var født på Gotland, og anden gang med Birgitte Jacobsdatter Mandix, formodentlig født og død i Danmark. Efter sin mands død skænkede hun hans bibliotek til den danske konge, Christian V.

Walgensten var ophavsmand til den første rigtigt anvendelige projektor, kaldet Laterna magica. Han demonstrerede apparatet i Paris (1664), Lyon (1665), Rom (1665-66), og København (1670).

Referencer

Eksterne links

 Mysteriet med den magiska lyktan
 Athanasius Kirchers beskrivning av den magiska lyktan från 1671
 A history of the magic latern
 Thomas Walgensten i Gotländskt Arkiv

Fysikere fra Danmark
Opfindere fra Danmark
Danskere i 1600-tallet

Thomas Walgensten


{| class="infobox vcard" style="width: 25.5em; font-size: 90%; text-align: right;"
|-
| colspan="2" style="font-size: 120%; background-color: #f2a074; text-align: center;" class="fn"| مهرجان مرج ابن عامر للتراث والثقافة|-
! colspan="2" style="background-color: #f2a074; text-align: center;" | معلومات عن المهرجان
|-

! اسم
 مهرجان مرج ابن عامر للتراث والثقافة
-
! نوع المهرجان
 فلكلوري وموسيقي
-
! الجهة المنظمة
  نادي جنين الرياضي والشبكة الوطنية الفلسطينية لمؤسسة اناليند الاورومتوسطية للحوار بين الثقافات
-
! مكان
 جنين
-
|-
! colspan="2" style="background-color: #f2a074; text-align: center;" | لمزيد من المعلومات
|-

|}<noinclude>مهرجان مرج ابن عامر للتراث والثقافة''' مهرجان محلي فلسطيني يُعنى بالتراث والثقافة الفلسطينية من خلال مشاركة العديد من الفرق الشعبية الفلسطينية داخل فلسطين، يعقد المهرجان سنويا في مدينة جنين بالضفة الغربية، سمي المهرجان بهذا الاسم تيمنا باسم مرج بن عامر الخصب شمال فلسطين، الذي كان يتغنى به الفلسطينيون ومازلوا. ينظم المهرجان كل من نادي جنين الرياضي والشبكة الوطنية الفلسطينية لمؤسسة اناليند الاورومتوسطية للحوار بين الثقافات.

مراجع

معالم جنين
مهرجانات في فلسطين

مهرجان مرج ابن عامر للتراث والثقافة


Port Gore, en maori , est une Baie des Marlborough Sounds, en Nouvelle-Zélande. Elle fait partie des baies « extérieures » de la région, car elle donne directement sur le détroit de Cook.

Topographie et toponymie
La baie de Port Gore est située dans la partie externe des Marlborough Sounds, sur le détroit de Cook. Ouverte en direction du nord-est, elle est délimitée par le  au sud-est et par le  au nord-ouest. Elle mesure environ douze kilomètres de longueur pour six kilomètres de largeur entre les deux caps, deux kilomètres et demi au point le plus étroit et quatre kilomètres et demi en fond de baie.

Un groupe de rochers situé sur la rive sud-est de la baie porte le nom maori , c'est-à-dire « les pieds de Kupe ». En effet, toute la zone des Marlborough Sounds est marquée par la légende du navigateur mythique Kupe et par son combat contre la pieuvre géante Te Wheke-a-Muturangi.

Géologie
Le séisme de 2016 à Kaikoura, bien qu'il n'ait occasionné aucun dégât direct dans la région, provoque des subsidences et des exhaussements locaux, dont l'amplitude varie suivant les lieux entre deux et dix centimètres. Il endommage également l'épave du MS Mikhail Lermontov, reposant sur le fond de Port Gore.

Faune et flore
La baie, comme de nombreuses autres parties du littoral des Marlborough Sounds, accueille des fermes conchylicoles, notamment dans les anses de Pool Head, Gannet Point, Waimatete, Kaitangitata et Pig Bay.

La présence de ces fermes, implantées en 1992, pose question à certains résidents du littoral de Port Gore, ainsi qu'à l'Autorité unitaire de Marlborough, pour qui le caractère naturel du littoral est altéré par la présence des fermes. La collectivité appuie son argumentation sur le  de 1991 ainsi que sur la  de 2010. Le , les propriétaires de fermes, déboutés en 2009 de leur demande de renouvellement de concession mytilicole, sont condamnés à verser des dommages et intérêts aux habitants plaignants.

Le naufrage du Mikhail Lermontov
La baie, en particulier à proximité des deux caps, est connue pour ses conditions de navigation pouvant être difficiles, avec parfois des creux de deux mètres.

La baie de Port Gore est en particulier marquée par le naufrage du Mikhaïl Lermontov, navire soviétique reconverti en yacht de croisière, qui coule au milieu de la baie le  après avoir heurté un récif au large du . Tous les passagers et la plus grande partie de l'équipage est évacuée, mais le naufrage fait cependant une victime, l'ingénieur Pavel Zaglyadimov.

La présence de l'épave a considérablement accru l'intérêt touristique de la baie, désormais fortement fréquentée par les plongeurs qui s'en désintéressaient auparavant.

Notes et références

Voir aussi

Bras de mer des Marlborough Sounds

Port Gore


نورثمبريا  هي مملكة إنكليزية وهي إحدى ممالك الأنكلو ساكسون السبعة وامتدت خلال أوجها من البحر الأيرلندي إلى بحر الشمال ويعني اسمها (مكان) شمال نهر همبر.

كانت قوة عسكرية في القرن السابع بثلاثة من ملوكها هم إدوين (616 – 632) وأوزوالد (632 – 641) وأوزوي (641 – 670) واعترفت بها الممالك الجنوبية، لكن أهم إنجازاتها في مجال الفن والبناء والدين هي في دير ويرماوث ودير جارو حيث تفوقا في الناحية الفكرية ليس في إنكلترا بل في أوروبا الغربية وكذلك المؤرخ الإنكليزي بيد كان ناسكا في جارو وتساوى هذا الدير في أهميته مع دير لينديسفارن.

ظهرت المملكة باتحاد مملكتين هما ديرا إلى الجنوب وبرنيسيا شمالا وكانت الأخيرة معقلا للقراصنة إلى أن قام إيثلفريث ملك برنيسيا بالاستيلاء على ديرا وقتل ملكها إدوين وجماعته وتقدمت المملكتان بعد عدة مشاكل نحو نهر تاي حيث واجهت ممالك السلتيين والأنكلوساكسون.

انتهت المملكة بعد أن احتلها الفايكينغ الذين قدموا من الدانمارك عام 794 وأصبحت ضمن إقليم الدانلو وجعلوا يورك عاصمتهم عام 866 وفي بداية القرن العاشر أتى العديد من الإسكندنافيين من أيرلندا وفي النهاية تم طرد الفايكينغ من قبل حكام ويسكس الذين أعلنوا توحيد إنكلترا وتم هذا بشكل كامل عام 944 وأصبحت بذلك إيرلية تحت حكم إنكلترا، وتراجعت حدودها الشمالية بعد أن قام إندولف ملك اسكتلندا بضم إدنبرة.

آخر إيرلين هما توستيغ شقيق هارولد الثاني لكن الناس ثاروا عليه بسبب الضرائب الباهظة فعين أخوه إيرلا آخر هو موركار وقُتل في مَعْرَكة فَولفَورد عام 1066 ضد توستيغ الذي تحالف مع النرويجيين قبل أن يموت توستيغ في معركة جسر ستامفورد أمام شقيقه هارولد .

مراجع

انحلالات سنة 954
تأسيسات سنة 653
دول سابقة في أوروبا
دول وأقاليم انحلت في عقد 950
دول وأقاليم أسست في عقد 650
شمال شرق إنجلترا
لوثيان
ممالك أنجلوساكسونية
ممالك سابقة
مناطق إنجلترا
نورثمبرلاند

نورثمبريا


Irina Kondràtova (nascida no século XX, na Ucrânia) é uma anestesiologista pediátrica ucraniana, que em 2022 decidiu ficar na Ucrânia para cuidar dos pacientes, apesar da guerra.

Trabalho
Desde 2014, Irina Kondràtova dirige uma equipa de médicos que apoia médico e psicologicamente as mulheres das cidades de Luhansk e Donetsk, na Ucrânia. Em 2022, Irina Kondràtova já tinha atendido mais de 3.000 mulheres. Depois da Invasão da Ucrânia pela Rússia em 2022, muitas pessoas decidiram marchar do país padecendo pela sua vida ante os persistentes ataques aéreos. Apesar destas circunstâncias, Kondràtova e sua equipe decidiram para continuar a cuidar de grávidas, mães e recém-nascidos, alguns em cuidados intensivos e com patologias cirúrgicas. E eles fizeram isso mudando-se nas primeiras semanas da guerra para o porão convertido em maternidade do Centro Perinatal Regional da cidade de Carcóvia. Como principal dirigente da equipe, em março de 2022, ela assumiu o Instagram de David Beckham em março para destacar as dificuldades e pedir ajuda.

Reconhecimento
Em 2022, foi escolhida uma das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo pela BBC.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pediatras
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022
Pessoas vivas
Médicos da Ucrânia
Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)

Iryna Kondratova


Die Brockman Mine ist ein Eisenerz-Bergwerk in der Pilbara-Region von Western Australia, 60 Kilometer nordwestlich von Tom Price. Das Bergwerk wird manchmal auch als Brockman 2 Mine bezeichnet, um sie von der neueren Brockman 4 Mine der Rio Tinto Group in diesem Gebiet zu unterscheiden.

Das Bergwerk befindet sich zu 100 % im Eigentum von Rio Tinto Group und ist eines von dreizehn Eisenerz-Bergwerken, die dieses Unternehmen in der Pilbara-Region betreibt. 2009 förderten die Eisenerz-Bergwerke von Rio Tinto in der Pilbara 202 Million Tonnen Eisenerz, 15 % mehr als 2008. Der Anteil an der Weltproduktion von Eisenerz von Rio Tinto aus der Pilbara betrug im Jahr 2009 13 %; die der Weltproduktion betrug 1,59 Milliarden Tonnen.

Die Hamersley Range, wo sich das Bergwerk befindet, enthält 80 % der bekannten Eisenvorkommen Australiens und ist eines der größten Eisenerzvorkommen der Welt.

Produktion

Die Bergwerkaktivitäten von Rio Tinto in der Pilbara begannen 1966. Die Brockman Mine nahm seine Produktion 1992 auf. Das Bergwerk hat eine jährliche Kapazität von 8,7 Millionen Tonnen Eisenerz, die im Tagebau abgebaut werden. Das Erz wird dort bearbeitet, bevor aus auf Eisenbahnzüge verladen wird. Das Erz dieser Mine wird anschließend von der Hamersley & Robe River Railway an die Küste transportiert, wo es auf Schiffe verladen wird. Eisenerz von der Brockman Mine, wie das von der Mount Tom Price Mine, Paraburdoo Mine, Channar Mine, Eastern Range Mine, Marandoo Mine und Yandicoogina Mine wird als rohes Feineisenprodukt von den Bergwerken mit der Eisenbahn nach Dampier transportiert. Bevor es auf die Schiffe zum Export verladen wird, wird es gemischt und gesiebt. Die maximale Größe der Eisenerz-Pellets beträgt 31,5 mm und das Feineisenerz maximal 6,3 mm.

Die Minenarbeiter arbeiten in einem 2-Wochenwechsel und werden mit Flugzeugen ein- und ausgeflogen. 2009 beschäftigte das Bergwerk 539 Personen, während es 2008 wegen der Finanzkrise 2008 lediglich 445 waren.

Das Bergwerk befindet sich in unmittelbarer Nähe zur Nammuldi Mine, die auch von Rio Tinto betrieben wird.

Wie die Channar Mine wurde der Abbau in der Brockman 2 Mine während der Finanzkrise 2008 eingestellt. Während der zeitweisen Schließung sank die monatliche Produktion von Rio Tinto auf 1,6 Millionen Tonnes ab und es kam zu einer weiteren Absenkung der Produktion in anderen Bergwerken.

Die Brockman 2 befindet sich im Eigentum der Hamersley Iron Pty Ltd, eine Tochter von Rio Tinto, der sechs Eisenerzbergwerk in der Pilbara gehören, einschließlich der beiden Brockman Mines, und es gehören ihr auch Beteiligungen an zwei weiteren Eisenerz-Minen in der Region.

Am 16. August 2011 kam es zu einem tödlichen Arbeitsunfall im Bergwerk als ein Hydraulik-Zylinder eines Frontladers brach, daraufhin wurde der Betrieb für einige Tage eingestellt. Dies war der zweite Vorfall in den Bergwerken von Rio Tinto innerhalb weniger als drei Monaten.

Brockman 4 Mine

Rio Tintos neues Projekt, die Brockman 4 Mine befindet sich in der Nähe der Brockman Mine. Es ist ein eigenständiges Bergwerk und wurde 2010 eröffnet. Der Aufbau des Bergwerks kostete 1,52 Milliarden US$ und es ist in der Lage 22 Millionen Tonnen je Jahr zu produzieren., geplant ist eine Verdopplung der Kapazität nach den Planungen von Rio Tinto um die australische Produktion von 220 Millionen auf 330 Millionen Tonnen je Jahr zu steigern.

Siehe auch
 Eisenerzbergbau in Western Australia

Einzelnachweise

Eisenerzbergwerk in Australien
Geographie (Western Australia)
Rio Tinto Group
Bergwerk in Australien und Ozeanien

Brockman Mine


Kafkas alabalığı ya da Kafkas alası (Salmo trutta caspius), Salmonidae familyasından Kafkasya ve Türkiye'nin kuzey doğusunda bulunan bir alabalık alt türü.

Vücutları siyahımsı gridir ve vücutlarının ön kısmı ve başlarının üstünde bulunan koyu lekeler mavimsi halkalarla çevrilidir. Yan çizgileri boyunca ve alt taraflarında kırmızı benekleri ve solungaç kapaklarının ön tarafı üzerinde bir leke, ve sırt yüzgeçlerindede lekeler vardır. Hafif girintili bir kuyruk yüzgeçleri vardır.

Üreme zamanları ekim ayından şubat ayına kadar sürer.

Dış bağlantılar
 DSI internet sitesinde Kafkas alası

Salmo

Kafkas alabalığı


IF Ådalen' er en dansk idrætsforening belligende i den østjyske by Lime, og er den samlende idrætsforening for lokalområdet Ådalen i Syddjurs Kommune, som dækker byerne Skørring, Andi, Syvveje, Lemmer, Lime, Mygind, Mellemmølle, Fårup, Søby, Skader, Halling, Karlby, Termestrup, Hvilsager, Kastrup.

Syddjurs Kommune
Idrætsforeninger i Danmark

IF Ådalen


Adsum (lat. für "hier bin ich") ist im römischen Ritus bei den Riten der Ordination oder auch bei der Jungfrauenweihe die Antwort auf den namentlichen Aufruf der Kandidaten durch den Bischof vor der versammelten Gemeinde. Aufruf und Antwort, die nach der Eröffnung des Gottesdienstes und noch vor der Weihehandlung stattfinden, erfolgen dabei sinnbildlich vor der ganzen Kirche, die die Kandidaten zur Weihe erwählt.

In der außerordentlichen Form des römischen Ritus, in der die niederen Weihen noch gespendet werden, werden auch zu diesen die Kandidaten namentlich aufgerufen und antworten auf den Ruf mit "Adsum".

Die Form des Ritus stützt sich auf die Perikope aus dem ersten Buch Samuel (), in der Gott den Propheten Samuel beruft und dieser antwortet: "Hier bin ich, denn du hast mich gerufen".

Siehe auch
 Adsumus

Römischer Ritus
Lateinische Phrase

Adsum


Tirol (; , ), Avusturya'nın batısında bulunan bir eyalet.

Tarihçe
Eyalet başkenti Innsbruck, 1964 ve 1976 Kış Olimpiyatları'na ev sahipliği yapmıştır. 1895 yılında kurulan Swarovski kristal şirketi, 1988 yılına kadar kullandığı logosunda Tirol çiçeğinden esinlenmiştir. Şirketin logosu 1988 yılında kuğu olarak değiştirilmiştir.

Coğrafya
 En yüksek noktası: Wildspitze 3.774 m
 En alçak noktası: Erl bölgesi 465 m

Yönetim
Tirol eyaleti, Avusturya Halk Partisi'nin kalesidir. Örneğin 1945 Millî Meclis Seçiminde ÖVP %71 kazandı. Yeşiller, FPÖ, Liberal Forum'un seçim sonuçları ortalamanın üstünde.

Avusturya Sosyal Demokrat Partisi ve Avusturya Komünist Partisi'nin seçim sonuçları ortalamanın altındadır.

Landtag'daki grupları

İlçeler

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tirol (eyalet)


Die folgenden Personen waren Weihbischöfe in Sandomierz (Polen):

Sandomierz
Christentum in der Woiwodschaft Heiligkreuz
!Weihbischofe

Liste der Weihbischöfe in Sandomierz


Brawijaya Stadyumu, Endonezya'nın Kediri şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur.

Brawijaya Stadyumu'nda çoğunlukla futbol müsbakaları yapılmaktadır. Endonezya'nın Persik Kediri takımının maçlarını yaptığı stadyum 10.000 seyirci kapasitelidir.

Endonezya'daki stadyumlar

Brawijaya Stadyumu


Michel Simon (nume la naștere François Simon;, ) a fost un actor de origine elvețiană, considerat un monstru sacru al filmului francez.

Biografie

Filmografie selectivă

 1925 Cea dintâi viață a lui Mathias Pascal (Feu Mathias Pascal), regia Marcel L'Herbier
 1928 Patimile Ioanei d'Arc (La Passion de Jeanne d'Arc), regia Carl Theodor Dreyer
 1931 Cățeaua (La Chienne), regia Jean Renoir
 1931 Baleydier, regia Jean Mamy : Baleydier
 1931 Jean de la Lune, regia Michel Simon (semnat ca Jean Choux)
 1932 Boudu salvat de la înec (Boudu sauvé des Eaux), regia Jean Renoir
 1934 Chemarea primăverii (Lac aux dames), regia Marc Allégret
 1934 Atalanta (L'Atalante), regia Jean Vigo
 1936 Triunghiul (Faisons un rêve), regia Sacha Guitry
 1937 O dramă nostimă (Drôle de drame), regia Marcel Carné
 1938 Suflete în ceață (Le Quai des brumes), regia Marcel Carné
 1939 Apus de glorie (La Fin du jour), regia Julien Duvivier
 1941 Rigoletto (Il ré se diverte), regia Mario Bonnard
 1943 Paradisul femeilor (Au Bonheur des Dames), regia André Cayatte
 1946 Panică (Panique), regia Julien Duvivier
 1950 Frumusețea diavolului (La Beauté du diable), regia René Clair
 1951 La Poison, regia Sacha Guitry
 1952 Necunoscuta din taxi (Monsieur Taxi), regia André Hunebelle
 1955 Amintirile unui polițist (Les Mémoires d'un flic), regia Pierre Foucaud
 1960 Austerlitz, regia Abel Gance
 1962 Dracul și cele 10 porunci (Le Diable et les Dix Commandements), regia Julien Duvivier
 1962 Vaporul lui Emil (Le Bateau d'Émile ou Le Homard flambé), regia Denys de La Patellière
 1964 Trenul (Le Train), regia John Frankenheimer și Bernard Farrel
 1966 Bătrânul și copilul (Le Vieil Homme et l'Enfant), regia Claude Berri
 1967 Afurisitul de bunic (Ce sacré grand-père), regia Jacques Poitrenaud
 1970 Contestare generală (Contestazione generale), regia Luigi Zampa, sketch
 1972 Cea mai frumoasă seară din viața mea (La Panne ou La più bella serata della mia vita), regia Ettore Scola
 1973 Le Boucher, la Star et l'Orpheline, regia Jérôme Savary
 1975 Ibisul roșu (L'Ibis rouge), regia Jean-Pierre Mocky

Premii
 1964: Hans Reinhart-Ring
 1967: Ursul de Argint pentru Bătrânul și copilul de Claude Berri la Festivalul Internațional de Film de la Berlin

Note

Legături externe

Nașteri în 1895
Decese în 1975
Actori francezi din secolul al XX-lea
Actori elvețieni
Ursul de Argint pentru cel mai bun actor
Francezi cunoscuți sub pseudonimele folosite

Michel Simon


إسرائيل فينكلستاين  (باللاتينية Israel Finkelstein) أكاديمي وعالم آثار إسرائيلي. يعمل حاليا كأستاذ علم آثار إسرائيل في العصر البرونزي والعصر الحديدي في جامعة تل أبيب، وكرئيس مشارك في التنقيب في تل مجدو في شمال إسرائيل.

جدالات
فينكلستاين رائد في علم آثار الشرق الأوسط مختص بتاريخ إسرائيل المبكر. انتقد جيل العلماء السابق الذين قرأوا نتائج أبحاثهم في التنقيبات على أنها موافقة لروايات الفتوحات الكتابية. كسب سمعة «صاعقة» بسبب الجدل وخاصة وصفه القدس في القرن العاشر ق م الزمن الذي ينسب إليه الملكان داوود وسليمان، فقد وصفها بأنها مجرد قرية أو مركز قبلي. وبالرغم من رفضه للرؤية التي تنسب تأليف الكتاب المقدس إلى العصر الفارسي أو اليوناني أي بعد العودة من النفي البابلي لكنه يؤكد أن معظمه كتب بين القرنين السابع والخامس ق م. ويعتقد بالرغم من رفضه للتفسير الحرفي لتاريخ الكتاب المقدس أن «الاكتشافات الأثرية الجديدة لا يجب أن تأكل شعور الشخص بهويته والتقاليد».

عمل
قام بتنسيق التحليل المعدني والكيميائي لرسائل تل العمارنة، وألف مع نيل آشر سيلبرمان كتاب كشف الكتاب المقدس (The Bible Unearthed: Archaeology's New Vision of Ancient Israel and the Origin of Its Sacred Texts).

روابط خارجية

مراجع

 The Archaeology of the Israelite Settlement, Jerusalem: Israel Exploration Society, 1988.
 The Archaeology of the United Monarchy: An Alternative View, Levant 28 (1996).
 Living on the Fringe, 1995.
 The Bible Unearthed: Archaeology's New Vision of Ancient Israel and the Origin of Its Sacred Texts, 2001, The Free Press, New York City, ISBN 0-684-86912-8.
 David and Solomon: In Search of the Bible's Sacred Kings and the Roots of the Western Tradition, 2006, ISBN 0-7432-4362-5.
 Tel Aviv University Department of Archaeology page for Prof. Israel Finkelstein

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء هيئة تدريس جامعة تل أبيب
أكاديميون إسرائيليون
إسرائيليون من أصل يهودي أوكراني
علماء آثار
علماء آثار إسرائيليون
علماء آثار في القرن 20
علماء آثار في القرن 21
كتاب إسرائيليون في القرن 20
كتاب إسرائيليون في القرن 21
كتاب ذكور إسرائيليون في القرن 20
كتاب ذكور إسرائيليون في القرن 21
مواليد 1949
مواليد في بتاح تكفا
يهود أشكناز إسرائيليون
يهود إسرائيليون

إسرائيل فينكلستاين


Briskeby is an electropop band from Larvik, Norway. Bjørn Bergene, Claus Heiberg Larsen and Bård Helgeland are from Larvik, while Lise Karlsnes is from Tønsberg.

Biography
Their debut album Jeans for Onassis was released in 2000, sold 130,000 copies, gathered four Spellemannprisen and gave Briskeby and their front vocalist Lise Karlsnes, a comet start in the music industry. In 2013 the band gave a series of gigs after five years out of business.
The band's name is derived from the neighbourhood where their rehearsal room was located. It received some international attention after it toured as supporting act for A-ha in 2000.

Band members
 Lise Karlsnes (vocals)
 Bjørn Bergene (guitar)
 Claus Heiberg Larsen (drums)
 Bård Helgeland (bass)

Honors
2000: Four times Spellemannprisen in the categories best Pop band, this years Artist, Newcomer and Song, for the album Jeans for Onassis and the tune "Propaganda"

Discography

Albums
2000: Jeans for Onassis (Mercury Records)
2003: Tonight, Captain? (Universal Music, Mercury Records)
2005: Jumping On Cars (Universal Music)

Singles
1999: Song to Whisper (EP)
2000: "Propaganda" (single)
2001: "Wide Awake" (single)
2002: "Hey Harvey" (Norwegian radio single)
2002: Cellophane Eyes (Norwegian radio single)
2003: Hey Baby (single)
2003: Hallelujah (Norwegian radio single)
2005: Miss You Like Crazy (single)
2005: Joe Dallesandro feat. Ken Stringfellow (Norwegian radio single)
2006: Bobby, Come Back (Norwegian radio single)
2015: Rookie Mistakes

References

External links

Norwegian musical groups
Spellemannprisen winners

Briskeby


SCM Craiova er en rumænsk håndboldklub fra Craiova, Rumænien. Holdet spiller i Liga Naţională.

Spillertruppen 2022-23

Målvogtere
 1  Anastasija Babović
 12  Bianca Curmenț
 24  Helena Sousa
 33  Diana Adriana Susnea
Fløjspillere

LW
 4  Samira Rocha
 5  Alina Grigorie
 13  Dijana Mugoša
RW
 10  Patricia Ghețu
 33  Katarina Krpež Slezak

Stregspillere
 6  Carmen Ilie Șelaru
 7  Ruth João
 35  Ștefania Jipa
 37  Kristina Rešetar

Bagspillere
LB
 17  Alexandra Andrei-Gogoriță
 26  Nicoleta Tudorică
 89  Cristina Zamfir
CB
 8  Valentina Ion
 11  Ana Maria Țicu
 19  Denisa Vâlcan
 39  Melanie Bak
RB
 3  Adina Cace
 9  Ana Paula Belo

Referencer

Eksterne henvisninger
Etableret i 2006
Håndboldklubber fra Rumænien
Sport i Rumænien

SCM Craiova


João Batista Alves do Nascimento,  (Jordânia, 2 de março de 1972) é um prelado brasileiro da Igreja Católica, atual bispo de Barra.

Biografia
Entrou no Seminário Beato Gaspar, em Bom Jesus da Lapa em 1994. Após concluir seus estudos em Filosofia e Teologia na Universidade Católica do Salvador, em Salvador, emitiu sua profissão religiosa em 8 de fevereiro de 1998 na Congregação do Santíssimo Redentor (Redentoristas) e fez seus votos perpétuos em 11 de março de 2001.

Foi ordenado diácono em 29 de julho de 2001, no Santuário do Bom Jesus da Lapa e da Mãe da Soledade, pelo bispo de Bom Jesus da Lapa, Dom Francisco Batistela, C.Ss.R. e ordenado padre em 16 de dezembro de 2001, na Catedral de Nossa Senhora das Vitórias, em Vitória da Conquista, por Dom Czesław Stanula, C.Ss.R., bispo de Itabuna.

Após sua ordenação, foi membro da equipe missionária entre 2002 e 2003, formador do período de Aspirantado até 2004 e do Seminário de Filosofia por dois períodos, entre 2005 e 2007 e de 2015 a 2018, além de vigário do vice-provincial (entre 2005 e 2007). Entre 2007 e 2009, fez licenciatura em espiritualidade na Pontifícia Faculdade Teológica e Pontifício Instituto de Espiritualidade «Teresianum» em Roma. Foi superior da Vice-Província Redentorista da Bahia de 2011 a 2014 e membro do Conselho dos Missionários Redentoristas da Bahia. Ademais, foi vigário paroquial e responsável da área pastoral na Arquidiocese de São Salvador da Bahia.

Desde 2019 e até sua nomeação como bispo, era Reitor do Santuário do Bom Jesus da Lapa e da Mãe da Soledade, além de membro do Conselho Presbiteral na Diocese de Bom Jesus da Lapa.

Em 31 de maio de 2023, o Papa Francisco o nomeou como bispo de Barra. Recebeu a ordenação episcopal em 23 de setembro seguinte, no Santuário onde era então reitor, de Dom Darci José Nicioli, C.Ss.R, arcebispo de Diamantina, coadjuvado por Dom Josafá Menezes da Silva, arcebispo de Vitória da Conquista e por Dom João Santos Cardoso, arcebispo de Natal.

Ligações externas

Naturais de Minas Gerais
Redentoristas
Alunos da Universidade Católica do Salvador
Bispos de Barra

João Batista Alves do Nascimento


Der Physical Electricity Index (kurz: Phelix) ist der Stromindex (Börsenindex für den Handel mit Produkten des Grunderzeugnisses elektrische Energie) für das Marktgebiet Deutschland und Österreich an der Strombörse European Power Exchange (EPEX SPOT) in Paris. Mit anderen Worten stellt er den Durchschnittswert (Preisindex) der an der EPEX Spot gehandelten Spotmarktprodukte dar.

Grundlagen
Der Physical Electricity Index bildet den Durchschnitt der gehandelten Stundenkontrakte eines Tages ab und ist maßgeblicher Basiswert ("underlying") für die finanziellen Termingeschäfte. Er trägt wesentlich zur Preisbildung am Terminmarkt bei. Er kann als Phelix-Baseload (Grundlast), Phelix-Peakload (Spitzenlast) oder Phelix-Off-Peak (Schwachlast) abgebildet werden. Off-Peak wurde an der EEX nachträglich am 1. September 2010 als Produkt eingeführt, allerdings mit nur mäßiger Marktakzeptanz und derzeit (2012) noch bescheidenen Handelsvolumina bzw. Verfügbarkeit. Ein Phelix Monat spiegelt die monatlichen Durchschnittspreise wider.

Der Phelix wurde 2001 von der EEX als Referenzindex eingeführt. Dies war die Voraussetzung und der Startschuss für den börslichen und außerbörslichen Handel mit finanziellen Stromderivaten, so dass mit finanziellen Produkten, die aus physischen Spotmarktprodukten abgeleitet werden, gehandelt werden kann.

Es können unterschiedlich lange Lieferperioden gehandelt werden: Phelix-Futures für die aktuelle Woche, die nächsten vier Wochen, den aktuellen Monat, über die nächsten neun Monate, für elf Quartale oder sechs Jahre, wobei die jeweils größten Volumina üblicherweise in den ersten drei Fälligkeiten handelbar sind. Sie können in der Form von Off-Peak-Kontrakten auch als Monats-, Quartals- und Jahresfutures gehandelt werden. Phelix-Futures sind finanzielle Futures (finanzielle Erfüllung) und werden über einen Barausgleich erfüllt. Kontraktgröße ist 1 MW pro Stunde der Lieferperiode (Jahres-Future also 8760 MWh). Phelix-Futures sind standardisierte Termingeschäfte bezüglich Volumen, Lieferort, Lieferperiode, Qualität und finanzieller Abwicklung. Auch Phelix-Future-Optionen können gehandelt werden.

Literatur
 Europäische Hochschulschriften: Markus Wiesner: Der Stromgroßhandel in Deutschland, Peter Lang GmbH, Frankfurt a. M.  2010. ISBN 978-3-631-59847-4.
 Bernd Rudolph, Klaus Schäfer: Derivative Finanzmarktinstrumente, Springer-Verlag, Berlin Heidelberg 2005, ISBN 978-3-540-79413-4.
 Andrej Berschadsky (Diplomarbeit): Portfolio- und Risikomanagement im europäischen Stromgroßhandel, BoD, 2009, GRIN-Verlag, ISBN 978-3-640-56646-4.

Einzelnachweise

Stromhandel
Ökonomischer Markt

Physical Electricity Index


Güneydoğu Anadolu Projesi (kısaca GAP), Fırat ve Dicle nehirleri üzerinde yapımı öngörülen barajlar, hidroelektrik santralleri ve sulama tesislerinin yanı sıra kentsel ve kırsal altyapı, ulaştırma, sanayi, eğitim, sağlık ve diğer sektörlerin gelişmesini ve hizmetlerini kapsayan entegre projedir. Projenin toplam maliyeti 32 milyar dolardır.

Tarih
Fırat ve Dicle nehirlerinin sularından yararlanma fikri ve kararı Cumhuriyetin kurucusu Atatürk'ten geldi. 1920'lerde ve 1930'larda, elektrik enerjisine olan ihtiyaç öncelikli bir konuydu. Elektrik Etütleri İdaresi, ülkedeki nehirlerin enerji üretimi için nasıl kullanılabileceğini araştırmak üzere 1936 yılında kuruldu. İdare, detaylı çalışmalarına "Keban Barajı Projesi" ile başlamış ve Fırat'ın akışını ve diğer özelliklerini değerlendirmek için gözlem istasyonları kurmuştur. Bugün yapılandırıldığı haliyle GAP, Fırat ve Dicle'de sulama ve hidrolik enerji üretimi projelerinden oluşan 1970'li yıllarda planlanmış, ancak 80'li yılların başında bölge için çok sektörlü bir sosyal ve ekonomik kalkınma programına dönüşmüştür. Kalkınma programı sulama, hidrolik enerji, tarım, kırsal ve kentsel altyapı, ormancılık, eğitim ve sağlık gibi sektörleri kapsıyordu. 1988–1989'da yeni GAP İdari yapısının gelişmesiyle birlikte, temel hedefleri, bölgesel kalkınma eşitsizliklerini (ekonomik eşitsizliği) ortadan kaldırmak için insanların yaşam standartlarının ve gelir düzeylerinin iyileştirilmesi, sosyal istikrar ve ekonomik büyüme gibi ulusal hedeflere katkıda bulunmaktı. kırsal sektörde üretkenliği ve istihdam fırsatlarını artırarak.

Türkiye, Suriye ve Irak arasında zaman zaman GAP nedeniyle gerginlik arttı. Suriye ve Irak daha fazla suyun serbest bırakılmasını talep ederken, Türkiye baraj rezervuarlarını oluşturabilmek için bu talepleri reddetti. Bu nedenle GAP, olası Suriye - Irak - Türkiye çatışması riskinden dolayı özellikle uçaklara karşı dünyanın en iyi korunan baraj projelerinden biridir. GAP, bölgedeki yüksek düzeydeki Kürt gerillaları (PKK) faaliyetleri nedeniyle 1990'ların başında neredeyse tamamen durma noktasına geldi. PKK, fonlar terörle mücadele çabalarını desteklemek için yönlendirildiği için yalnızca bir dizi fon kesintisinden değil, aynı zamanda çok sayıda baraj ve kanala zarar vermek ve barajlarda çalışan mühendisleri öldürmekle suçlanıyor. GAP'deki gecikmelerde bir dizi ekonomik kriz de çok önemli bir rol oynadı.

İkinci Körfez Savaşı'ndan sonra kaldırılan Irak'a yönelik BM ambargosu, kalkınma çabalarını ve bölgenin doğal ekonomik ortağı olan Ortadoğu ülkeleriyle ticaretini olumsuz etkiledi. Ayrıca, kamu finansmanındaki dengesizlikler projenin finansman ihtiyacını geciktirmiştir. Son olarak, "Sosyal etki" bölümünde açıklandığı gibi, çeşitli tarihi yerlerin ve yerel konutların su baskını üzerine bir dizi adli sorunun açıklığa kavuşturulması gerekiyordu.

Projenin önemi

Güneydoğu Anadolu Projesi (GAP), "Yukarı Mezopotamya" olarak bilinen ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin, sosyal  ve ekonomik kalkınmasını amaçlayan insan odaklı bir bölgesel kalkınma projesidir. Türkiye'yi bölgesel kalkınma konusunda dünyaya örnek konuma getiren GAP; Fırat ve Dicle nehirleri üzerinde yapımı süren baraj ve hidroelektrik santralleri ile sulama tesislerinin yanı sıra kentsel ve kırsal altyapı, tarım, ulaştırma, sanayi, eğitim, sağlık, konut, turizm ve diğer sektörlerdeki yatırımları da kapsayan entegre ve sürdürülebilir bir kalkınma yaklaşımı içinde devam ettirilmektedir. Bunun yanında bölgenin  proje tanıtımı açısından önemli faktörlerden biri de Türkiye Radyo ve Televizyon Kurumu tarafından 1989'de kurulan Türkiye'nin ilk proje televizyon kanalı TRT GAP'ın açılmasıdır. 1989'dan 2015'e kadar hem projenin tanıtımının vizyonerliğini üstlenmiş hem kültürel ve sanatsal hem de tarım programlarını yayınlamıştır. 2015'in Şubat ayında yayın hayatına son vermiştir.

Teknik detayları
Güneydoğu Anadolu Bölgesi, büyük bir tarım potansiyeline sahiptir. Bölgenin geniş toprakları, makineli tarıma elverişlidir. Ancak tarımda karşılaşılan en önemli sorun, su yetersizliğidir. GAP projesi sayesinde sulanabilen arazi alanı oldukça artmıştır. Böylece tarımsal ürün artmış, bazı alanlarda yılda birden fazla ürün alınabilmektedir. GAP, Türkiye ekonomisinin kalkınması için büyük önem taşımaktadır. Proje, 25 büyük sulama projesini kapsayan ve 1,8 milyon hektar tarım alanının sulamasını gerçekleştirmekte olan dev bir projedir. Türkiye'de sulanabilir potansiyele sahip olan alanların 8,5 milyon hektar civarında olduğu düşünülürse bu projenin büyüklüğü daha iyi anlaşılır. Projenin toplam tutarı 32 Milyar Amerikan doları'dır. Proje büyük ölçüde tamamlanmış olsa da hâlâ tam olarak tamamlanmamıştır. bazı baraj, altyapı, yol ve köprü inşaatları devam etmektedir.

50 Yılda 50 Eser

İnşaat Mühendisleri Odası odanın kuruluşundan itibaren 50 yıl içerisinde ülkede gerçekleştirilmiş 50 büyük inşaat projesini bir juri tarafından saptayarak bu projeleri 50 Yılda 50 Eser adı altında ilan etmiştir. Liste bölgesel kalkınma, binalar, ulaşım, hidroloji ve endüstri alt başlıklarını taşımaktadır. Bu proje de o liste içerisinde yer almaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Güneydoğu Anadolu Projesi resmî internet sitesi

Güneydoğu Anadolu Projesi


العوامرة هي قرية ساحلية مغربية شمال غرب البلاد. تقع العوامرة بإقليم العرائش الساحلي. تضم العوامرة 35.161 نسمة (إحصاء 2004).

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم العرائش
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم العرائش
جماعات قروية في جهة طنجة تطوان الحسيمة

العوامرة (المغرب)


An Eria sicaria in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Eria sicaria in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria sicaria


is a district located in Osaka Prefecture, Japan.

As of 2009, the district has an estimated population of 70,631 and a density of 991 persons per km2. The total area is 71.27 km2.

At one time Peach Aviation had its head office in a location on the property of Kansai International Airport and in Tajiri, in Sennan District.

Towns
Kumatori
Misaki
Tajiri

References

Districts in Osaka Prefecture

Sennan District, Osaka


Villarejo es una localidad y entidad local menor española del municipio de Zamarra, en la provincia de Salamanca, comunidad autónoma de Castilla y León. Se integra dentro de la comarca de Ciudad Rodrigo y la subcomarca de Los Agadones. Pertenece al partido judicial de Ciudad Rodrigo.

Historia
La fundación de Villarejo se remonta a la repoblación efectuada por los reyes de León en la Edad Media, quedando encuadrada en el Campo de Agadones de la Diócesis de Ciudad Rodrigo tras la creación de la misma por parte del rey Fernando II de León en el siglo XII, teniendo ya en la Edad Media el actual nombre. En torno a 1850 Villarejo, perdió su estatus de municipio independiente, poseyendo en el censo de 1842, el último como municipio independiente, 79 habitantes y 16 hogares.

La localidad aparece descrita en el decimosexto volumen del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz de la siguiente manera:

Demografía
En 2017 Villarejo contaba con 19 habitantes, de los cuales 12 eran hombres y 7 mujeres. (INE 2017)

Imágenes de Villarejo

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Villarejo
Villarejo
Entidades locales menores de la provincia de Salamanca

Villarejo (Zamarra)


ලෙජන්ඩ් ඔෆ් ලූ චෙන් හෙවත් ෆීමේල් ප්‍රයිම් මිනිස්ටර් (චීන: 陆贞传奇) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2013දී විකාශය වූ චීන ඓතිහාසික ප්‍රේම වෘත්තාන්ත රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ ලි හුයිචු, චෙං වෙයි'එන් සහ ලියෑං ගුවෝගුවාන් විසිනි. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ යු චෙං සහ මු ෂියාඕහුයි යන පුද්ගලයින් විසිනි. චාඕ ලියිං සහ චෙන් ෂියාඕ යන නළු නිළියන් විසින් මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබයි. 2013 මැයි 5වන දින මෙම කතාමාලාව පළමුවරට චීනය තුළ විකාශය වීම ඇරඹිණි. මීට අමතරව දකුණු කොරියාව සහ ජපානය වැනි ආසියානු රටවල ද මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව විකාශය කොට ඇත.

කථාපුවත
මෙම කතාමාලාව මගින් නිරූපණය වන්නේ පරිවාර කාන්තාවක ලෙස සිය දිවි ගමන අරඹා උතුරු ක්වි රාජවංශ සමයේ අග්‍රාමාත්‍යවරිය බවට පත්වන ලූ චෙන් (චාඕ ලියිං) නැමැත්තියගේ කථා පුවතයි.

ලූ චෙන් යනු ලූ පවුලේ වැඩිමහල් දියණියයි. ඇය සාර්ථකව පවුලේ පෝසිලේන් වයාපාරය මෙහෙයවූ අතර, ඇගේ පියා ඇය කෙරෙහි දැඩි ප්‍රීතියෙන් පසු වෙයි. නමුත් මෙය ඇගේ සුළු මවගේ ඊර්ෂ්‍යාවට හේතු වේ. නුදුරේ දී ම එළඹෙන ලූ චෙන්ගේ විවාහය වෙනුවෙන් ඇයට පවුලේ වත්කම්වලින් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් හිමිවේ යැයි බියවන ඇගේ සුළු මව ඇගේ පියාට වස දී මරණයට පත් කරන අතර, මෙම මිනී මැරුමට ලූ චෙන්ව හසු කරන්නට උත්සාහ දරයි. ලූ චෙන්ගේ නිදොස් බව සනාථ වූ විට, ඇගේ සුළු මව ඇයව උප භාර්යාවක ලෙස විවාහ කරදීමට උත්සාහ දරයි. එවිට ඇගේ සුළු මවට පවුලේ ධනය උරුම කරගත හැකි වීම එයට හේතුවයි. ලූ චෙන් පලායන අතර, ගඕ චෑන් (චෙන් ෂියාඕ) කුමරුන් විසින් ඇයව බේරා ගනු ලැබෙයි. කුමරු ඇයට පෙම් කතරන්නට පෙළඹේ. ගඕ චෑන් කුමරු ද මුහුණපා සිටියේ ඇය මුහුණපෑ පවුල් ගැටලුවටම ය. ඔහුගේ පියා මියගිය පසු, ලෞ අධිරාජිනිය විසින් සිහසුනට ඔහුට තිබූ අයිතිය පැහැරගෙන ඇගේ පුත්‍රයා වූ (සහ ගඕ චෑන්ගේ අර්ධ සොයුරා වන) යැන් කුමරු (කිමි ක්වියාඕ) අධිරාජයා ලෙස පත් කරන්නට උත්සාහ දරයි. ගඔ චෑන්ගේ සම්බන්ධතාවය ඔස්සේ, ලූ චෙන් මාලිගයට ඇතුළත්ව සේවිකාවක ලෙස කටයුතු කරන්නී ය. ඇයට අවශ්‍ය වන්නේ සයවන ශ්‍රේණියේ නිලධාරිණියක බවට පත්ව, ඇගේ පියාගේ මරණය සම්බන්ධයෙන් යළි විමර්ශනයක් දියත් කිරීමට ඉහළ අධිකරණයට අභියාචනා කිරීමටයි. සිහසුනේ අයිතිය වෙනුවෙන් චෑන් කුමරු සහ ලෞ අධිරාජිනිය නිරන්තර අරගලයක නිරත වන අතර, ලූ චෙන් අධිරාජයාගේ සහාය හිමි කරගැනීමට සමත් වේ. ඇය සිය කැපවීම, බුද්ධිය සහ වාසනාව උපකාර කර ගනිමින් ශ්‍රේණියෙන් උසස් වීම් හිමි කරගැනීමට සමත් වන්නී ය. අනතුරුව ගඕ චෑන් කුමරුන්ට සිහසුනේ නියම හිමිකාරීත්වය ලබා ගැනීමට ඇය උපකාර වෙයි. නමුත් නොයෙකුත් සිදුවීම් හේතුවෙන් ඇයට කුමරුන්ගේ අධිරාජිනිය වීමට අවස්ථාව හිමි නොවේ. අනතුරුව චෑන් අධිරාජයා විසින් ඇයට මාලිගයේ උසස්ම තනතුර වන අග්‍රාමාත්‍ය ධුරය පිරි නමනු ලබයි. මේ නිසා ඇයට ඇගේ දක්ෂතාව උපරිමයෙන් මෙහෙයවා රාජ්‍යය පාලනයට දායක වීමට හැකියාව ලැබේ.

චරිත නිරූපණය
 චාඕ ලියිං, ලූ චෙන් ලෙස
 චෙන් ෂියාඕ, ගඕ චෑන් ලෙස
කිමි ක්වියාඕ, ගඕ යුන් ලෙස
යැං රොං, ෂියාඕ හුවාන් යුන් (ෂියාඕ ගුවාන් යින්) ලෙස
යුවාන් ෂුඒ අර්, ළමා ෂියාඕ හුවාන් යුන් ලෙස
ටෑං යිෂින්, ෂෙන් බි ලෙස
මැගී ච්‍යුං හෝ-යී, ලෞ ක්විං ක්වියෑං ලෙස
එමා වූ, හේ දන් නියෑං ලෙස
ලියෑන් ලියු, ලෞ චාඕ ජුන් ලෙස
බායි ෂාන්, යු ජියු ලු ලෙස
වං ලින්, චාඕ මැතිණිය ලෙස
යුඒ යාඕ, ලූ ජියා ලෙස
ලි ජි චුන්, ෂෙන් ජියා යැන් ලෙස
ෂි ෂුඒ, ෂෙන් ජියා මින් ලෙස
ජියෑං හොං, වැං ෂුවාන් ලෙස
තාඕ ෂුවායි, යුවාන් ෆු ලෙස
චෑං හාඕ රන්, යුවාන් ලු ලෙස
ලි වෙන් වෙන්, ලා මෙයි ලෙස
ලි යි ෂියාඕ, ගඕ ෂියෑං ලෙස
ජින් ක්වියාක්වියාඕ, දු සි යි ලෙස
මදිනා මෙමෙත්, දු මෙයි අර් ලෙස
ලියු ජියා යුවාන්, ලිං ලොං ලෙස
ල්‍යූ ජියා රොං, යුඒහි ආර්යාව ලෙස
ඩෙං ෂා, යු යැංහි කුමරිය ලෙස
ගඕ යුන් ෂියෑං, ෂු ෂියෑන් ෂියු ලෙස
හන් දොං, ලි චෙං ලෙස

නිෂ්පාදනය
මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව දර්ශන රූගත කරන ලද්දේ චේජියෑංහි හෙංඩියෑන් වර්ල්ඩ් ස්ටූඩියෝස් චිත්‍රාගාරයේ ය.

විචාරක ප්‍රතිචාර
මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව විචාරකයන් වෙතින් මිශ්‍ර ප්‍රතිචාර හිමි කරගැනීමට සමත් විය. නමුත් එය එහි මව් රට තුළම ඉහළ ප්‍රතිචාර හිමි කරගැනීමට සමත් වීම විශේෂත්වයකි.

මෙම කතාමාලාවේ විකාශන අයිතීන් ජපානය, මැලේසියාව සහ දකුණු කොරියාව වෙත ද අලෙවි කෙරිණි. මින් දකුණු කොරියාව තුළ මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාවට හිමිවූයේ ඉහළ ප්‍රෙක්ෂක ප්‍රතිචාරයකි.

සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

2013 චීන රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2013 චීන රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
චීන ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
වෛකල්පිත ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
හුනාන් රූපවාහිනී නාට්‍ය
චීන නවකථා පාදක කරගත් රූපවාහිනී වැඩසටහන්
රූපවාහිනී කතාමාලා

ලෙජන්ඩ් ඔෆ් ලූ චෙන්


Biserica evanghelică fortificată din Nemșa este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Nemșa, comuna Moșna.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica evanghelică ()
 Incintă fortificată ()

Note

Monumente istorice din județul Sibiu
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici din secolul al XIV-lea din România
Biserici fortificate din Transilvania
Biserici din județul Sibiu

Biserica fortificată din Nemșa


Jajoliki čopotac (lat. Neottia ovata), vrsta orhideje iz roda kokoška raširena po velikim dijelovima Euroazije, uključujući i Hrvatsku.

Ime čopotac došaoo je otuda što je nekada uključivana u rod Listera (danas sinonim za Neottia).

Sinonimi
 Bifolium ovatum (L.) Nieuwl.
 Diphryllum ovatum (L.) Kuntze
 Distomaea ovata (L.) Spenn.
 Epipactis ovalifolia Stokes
 Epipactis ovata (L.) Crantz
 Helleborine ovata (L.) F.W.Schmidt
 Listera multinervia Peterm.
 Listera ovata (L.) R.Br.
 Malaxis ovata (L.) Bernh.
 Neottia latifolia Rich.
 Ophrys bifolia Lam.
 Ophrys ovata L.
 Pollinirhiza ovata (L.) Dulac
 Serapias ovata (L.) Steud.

Izvori

Vanjske poveznice

Neottieae
Flora Sjeverne Europe
Flora Srednje Europe
Flora Jugozapadne Europe
Flora Jugoistočne Europe
Flora Istočne Europe
Flora Sibira
Flora Srednje Azije
Flora Kavkaza
Flora Zapadne Azije
Flora Indijskog potkontinenta
Flora Hrvatske
Flora San Marina

Jajoliki čopotac


«ديد إت أغين»  أو «فعلتها مجددا» هي أغنية للفنانة الأسترالية كايلي مينوغ، وظهرت في الأصل على ألبومها السادس إمبوسيبل برينسس (1997). أصدرت الأغنية بوصفها الثانية من الألبوم يوم 24 نوفمبر 1997 من خلال شركات بي إم جي، ديكونستراكشن، مشروم. قامت مينوغ بتأليف الأغنية بالاشتراك مع ستيف أندرسون وديف سيمان، وأنتجتها مينوغ بالتعاون مع براذرز إن ريذم. الأغنية هي من صنف البوب روك وتدعمها أصوات الإيتار والطبل، وتغني مينوغ في الكلمات عن الوعي بالذات وكراهية الذات.

كانت ردود النقاد على الأغنية إيجابية في معظمها؛ وأشاد بعضهم بتأليف الأغنية، وأشاروا إلى أنها أغنية بارزة في مسيرة مينوغ. بلغت الأغنية المركز 15 في قائمة الأغاني في أستراليا، ومنحت تصنيف الذهب من قبل اتحاد صناعة التسجيلات الأسترالية (ARIA). كما بلغت المركز 14 في المملكة المتحدة. أخرج بيترو رومانهي فيديو كليب الأغنية، والذي أظهر أربعة نسخ من مينوغ في ملابس مختلفة، وتقاتل بعضها البعض.

روجت مينوغ للأغنية بتأديتها على برنامج ناتورال لوتري لايف ومحطة إم تي في يو كي. وأدرجت لاحقا على جولتها الموسيقية إنتيميت أند لايف عام 1998. أدخلت الأغنية لاحقا على ألبوم مينوغ التجميعي كونفايد إن مي (2002)، ألتيميت كايلي (2004)، كونفايد إن مي: إريزيستيبل كايلي (2007).

مراجع

أغان كتبتها كايلي مينوغ
أغان منفردة في 1997
أغاني 1997
أغاني كايلي مينوغ

ديد إت أغين


AmberScript est une société de logiciels basée à Amsterdam, aux Pays-Bas. La technologie d'Amberscript permet de convertir des fichiers audio ou vidéo en sous-titres ou en texte.

Histoire
L'entreprise a été fondée en décembre 2017 à Amsterdam par Peter Paul de Leeuw, Thomas Dieste et Timo Behrens.

Le premier produit était une synthèse vocale en néerlandais, un outil en ligne qui convertit l'audio en un fichier texte modifiable.

Fin 2018, la société a mis à disposition des services de transcription manuelle et de sous-titrage.

En 2019, la société a introduit un moteur de reconnaissance vocale, spécialement conçu pour les débats politiques dans les municipalités et les parlements.

En novembre 2020, Amberscript a lancé des sous-titres en direct avec le parlement de l'État de Mecklembourg-Poméranie occidentale.

Références

Entreprise ayant son siège aux Pays-Bas

AmberScript


was a town located in Ika District, Shiga Prefecture, Japan. It was the center of the district. In Sengoku period, Battle of Shizugatake broke out at a mountain in the west of Kinomoto.

As of 2003, the town had an estimated population of 8,795 and a density of 99.45 persons per km². The total area was 88.44 km².

On January 1, 2010, Kinomoto, along with the towns of Kohoku and Torahime (both from Higashiazai District), and the towns of Nishiazai, Takatsuki and Yogo (all from Ika District), was merged into the expanded city of Nagahama. Higashiazai District and Ika District were both dissolved as a result of this merger.

References

Dissolved municipalities of Shiga Prefecture
Nagahama, Shiga

Kinomoto, Shiga


بلدية غرانجا دي توريهيرموسا , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.533 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

غرانجا دي توريهيرموسا


Passage je četvrti studijski album švicarskog industrial metal-sastava Samael. Diskografska kuća Century Media Records objavila ga je 19. kolovoza 1996. godine.

O albumu
Na Passageu se grupa odvojila od svojih black metal korijena i usredotočila na zvuk klavijatura i industrijalnu glazbu. S tekstualnog je gledišta napustila sotonističke teme i počela pisati o okultizmu i svemiru. Iako se razlikuje od svojih prethodnika, Passage je pomogao Samaelu da napusti podzemnu metal scenu i steče veći broj obožavatelja.

Na albumu se izvorno nalazilo 17 pjesama, ali na koncu ih se na njemu našlo samo 11. Ostale skladbe bile su objavljene na EP-u Exodus. Ponovo objavljena inačica albuma sadržavala je drugi CD pod imenom Xytras koji se sastojao od 10 skladbi s albuma sviranih na klaviru.

Godine 2007. bilo je objavljeno remasterirano, ponovno oblikovano, posebno izdanje uratka koje se sastojalo od svih izvornih 17 skladbi.

Glazbeni spot za pjesmu "Jupiterian Vibe" često se reproducirao na MTV-jevoj emisiji Headbangers Ball.

Popis pjesama

Recenzije
Eduardo Rivadavia, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri i pol od pet zvjezdica te je komentirao: "Na zasljepljujućemu Passageu iz 1996. godine švicarski je Samael s lakoćom i bez straha počeo spajati najmoderniju elektroniku sa zagriženo analognim heavy metalom, što nije lak zadatak. [...] Taj je posebno zahtjevan podvig doveo do jednog od prvih remek-djela post-industrial black metala." Zaključio je: "Naravno, zbog njegove često zbunjujuće originalnosti Passage nije samo Samaelovo najveće postignuće, već i jedan od najvažnijih heavy metal albuma 1990-ih."

Osoblje

Samael
Vorph – vokali, gitara
Xy – klavijature, programiranje bubnjeva
Kaos – gitara
Masmiseîm – bas-gitara

Ostalo osoblje
Waldemar Sorychta – snimanje, inženjer zvuka, produkcija, miksanje

Izvori

Albumi iz 1996.
Albumi sastava Samael

Passage


An Piptochaetium alpinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Piptochaetium alpinum in nahilalakip ha genus nga Piptochaetium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Piptochaetium

Piptochaetium alpinum


جون هايز هاموند  13 أبريل 1888 - 12 فبراير 1965. كان مخترع أمريكي.

حياته
ولد هاموند في مدينة سان فرانسيسكو بالولايات المتحدة عام 1888، درس في جامعة ييل وتخرج منها عام 1910. حاز على المئات من براءات الاختراع في تطويره للرادار والراديو والتلفاز والعديد من الأدوات الكهربائية الأخرى.
كان رائد تطوير جهاز التحكم عن بعد. وقد ساعدت أدواته في أجهزة التحكم عن بعد في السفن والطائرات والطوربيدات كلاً من الجيش والبحرية الأمريكية خلال الحربين العالميتين الأولى والثانية. وقد اخترع هاموند أيضًا دوائر كهربائية أدت إلى تثبيت وتوحيد عربات التحكم عن بعد.
وقد أدت هذه الدوائر دورا مهما في تطوير صناعة الصواريخ. وقد عمل هاموند على تطوير نظام الراديو للموجات القصيرة.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من سان فرانسيسكو
أشخاص من سان فرانسيسكو (كاليفورنيا)
أشخاص من غلوستر (ماساتشوستس)
مخترعون أمريكيون في القرن 20
مواليد 1888
مواليد في سان فرانسيسكو
وفيات 1965
وفيات في نيويورك

جون هايز هاموند


කෞමාරී හෙවත් කුමාරී, කාර්තිකේයනී, කාර්තිකේයානී, ජගදම්බිකා, ජග්දම්බා හෝ අම්බිකා යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ යුද්ධයට අධිපති කාර්තිකේයගේ ශක්තියයි. කෞමාරී මොනරකු මත හිඳගෙන සිටින අතර අත සතරක් හෝ දොළසක් තිබිය හැක. ඇය හෙල්ලක්, කෙටේරියක්, දෑකැත්තක්, ත්‍රිශූලයක්, දුන්නක්, ඊතලයක්, පලිහක්, ගදාවක්, පද්මයක්, දිගු අසිපතක්, චක්‍රයක් සහ ශංඛයක් දරා සිටියි. ඇය සිය කෙටේරිය ආධාරයෙන් රාක්ෂසයන් විනාශ කළා ය. ඇය ප්‍රචලිතව ඇත්තේ ජග්දම්බා ස්වරූපයෙනි.

මේවාත් බලන්න
 මාත්‍රිකාවෝ
 කුමාරී (දෙවඟන)
 දේවි කන්‍යා කුමාරී
 කන්වාරි

ආශ්‍රේයයන්

හින්දු දෙවඟනෝ
යුධ දෙවඟනෝ
මාතෘ දේවතාවියෝ

කෞමාරී


King Camp Gillette (Fond du Lac, Wisconsin, 5 de enero de 1855-Los Ángeles, California, 9 de julio de 1932) fue un empresario  estadounidense conocido por ser el inventor de la maquinilla de afeitar. Aunque ya existían varios modelos previos al diseño de Gillette, su principal innovación fue una hoja delgada y de bajo costo, fabricada en acero estampado y desechable.

A Gillette se le atribuye la creación del llamado modelo de maquinillas de afeitar y cuchillas, en el que se venden maquinillas de afeitar a precios bajos para aumentar el mercado de las hojas, aunque en realidad solo adaptó este modelo de negocio después de que lo hicieran sus competidores.

Para comercializar sus productos fundó en 1901 la empresa The American Safety Razor Company, que cambió su nombre a Gillette Safety Razor Company en julio de 1902. Comenzó la producción en 1903, en que vendió 51 maquinillas y 168 cuchillas, mientras que al año siguiente, con una política de precios bajos, vendió 90.884 maquinillas y 123.648 cuchillas. En 1908 la empresa ya se había establecido en Estados Unidos, Canadá, Francia y el Reino Unido. En 1915 las ventas de cuchillas superaban los setenta millones de unidades.

Biografía
Su familia llegó a Massachusetts desde Inglaterra en 1830. King Camp nació el 5 de enero de 1855 en Fond du Lac, Wisconsin, y se estableció en Chicago, Illinois. Su familia sufrió el gran incendio de Chicago, en 1871.

Mientras trabajaba como vendedor de Crown Cork and Seal Company en los años 1890, vio los tapones corona de las botellas, que vendía, que se desechaban después de abrir las botellas. Esto le dio la idea de basar un negocio en productos que fueran utilizados pocas veces y luego desechados. Los hombres se afeitaban hasta entonces con navajas de afeitar que debían afilarse diariamente con una correa de cuero. Encontrar una cuchilla que se pudiera desechar una vez perdido el filo a coste razonable permitiría satisfacer una necesidad real y podría ser fácilmente rentable.

Las maquinillas de afeitar ya existían desde mediados del  pero utilizaban una hoja de metal forjado. En los años 1870, los Hermanos Kampfe presentaron un nuevo modelo de rasuradora. Gillete mejoró estos diseños iniciales e introdujo la hoja de acero estampado para la cuchilla. La navaja de Gillete salió al mercado al sustancioso precio de 5 dólares (cerca de 140 dólares de 2014) –la mitad de salario promedio semanal de un trabajador– y aun así vendía millones de unidades.

La parte más difícil del desarrollo fue el diseño de las hojas, ya que el acero barato era difícil de trabajar y de afilar. Esto explica el retraso entre la idea inicial y la aparición del producto. Steven Porter, colaborador de Gillette, uso sus diseños para crear la primera navaja desechable que funcionó. William Emery Nickerson, experto maquinista y socio de Gillette, modificó el modelo original, mejorando el mango para poder soportar mejor la hoja de acero. Nickerson diseñó también la maquinaria para la fabricación de las maquinillas.

Para vender el producto, Gillette fundó la American Safety Razor Company el 28 de septiembre de 1901 (cambiando el nombre de la compañía a Gillette Safety Razor Company en julio de 1902). Gillette obtuvo el registro de patente (0056921). La producción se inició en 1903, año en que solo vendió 51 navajas y 168 hojas.

El segundo año vendió 90.884 navajas y 123.649 hojas, en parte gracias al descenso de los precios, a la automatización de la fabricación y a una buena campaña de publicidad. La venta y distribución fueron gestionadas por la compañía Townsed and Hunt, absorbida posteriormente por la matriz por 300 mil dólares en 1906. En 1908, la compañía tenía fábricas en Estados Unidos, Canadá, Gran Bretaña, Francia y Alemania. La venta de navajas fue de 450.000 unidades y la de cuchillas hojas superó los 70 millones de unidades en 1915.

En 1917, con la entrada de Estados Unidos en la Primera Guerra Mundial, la compañía entregó a todos los soldados estadounidenses un set de afeitado pagado por el gobierno. King Camp vetó un plan para la venta de los derechos de su patente a Europa, creyendo con razón que Europa podría convertirse en un gran mercado. Posteriormente, Gillette y John Joyce, otro de los directivos de la compañía, iniciaron una batalla por el control de la empresa. Finalmente, Gillette vendería su parte a Joyce, pero su nombre permanecería como marca. En los años 1920 la patente expiró y Gillette Safety Razor Company aumentó la búsqueda de nuevos modelos ante la perspectiva de que, aunque las mejoras fueran mínimas, eso serviría para seguir atrayendo clientes.

La Gran Depresión en 1929 estuvo a punto de llevar a King Camp Gillette a la bancarrota. Murió el 9 de julio de 1932 en Los Ángeles, California. Fue sepultado en los niveles más bajos de Begonia Corridor in the Great Mausoleum localizado en Forest Lawn Memorial Park Cemetery en Glendale, California.

Vida personal
Gillette fue un socialista utópico. Publicó un libro titulado The Human Drift (El humano a la deriva) en 1894, en el que abogaba porque todas las industrias del país debían ser controladas por una corporación única dirigida por el pueblo como único dueño y que toda la población de los Estados Unidos debería vivir en una ciudad gigante llamada Metrópolis abastecida por las Cataratas del Niágara. Un libro posterior titulado World Corporation (Corporación mundial) de 1910 fue un proyecto para la creación de una compañía con esta visión. Ofreció a Theodore Roosevelt la presidencia de la compañía, pero Roosevelt declinó la oferta. Su último libro, The People's Corporatión (La corporación de la gente) y escrito junto a Upton Sinclair en 1924 sirvió de inspiración posterior a Glen H. Taylor.

Gillette se casó en 1890 con Alanta "Lantie" Ella Gaines (12 de octubre de 1868 - 28 de agosto de 1951). Tuvieron un hijo, King Gaines Gillette (18 de noviembre de 1891 - 18 de junio de 1955).

En su vida posterior, viajó extensamente y fue universalmente conocido por su retrato en los paquetes de hojas de afeitar. La gente se sorprendía que fuera una personal real y no solamente una imagen de propaganda. Según se cuenta en la compañía Gillette, la gente pedía navajas "con la cara de un hombre".

Alrededor de 1922 o 1923, construyó su residencia en 324 Overlook Road, en "The Mesa" distrito de Palm Springs. Un terreno de 4800 pies (450 m²) siendo su hogar principal con 720 pies (67 m²) su casa de huéspedes. Las casas, ocupaban un acre (4000 m²) de tierra, que permanecieron en su estado original.

A finales de los años 1920 Gillette fue conocido como frecuente huésped de Nellie Coffman, propietaria de Desert Inn en Palm Springs. Se le veía frecuentemente en los patios y en el salón con una andrajosa y vieja bata de baño. Preguntada Coffman acerca de por qué permitía que una persona con ese aspecto anduviera por su establecimiento, respondía: "Porque es King C. Gillette. Practicamente ha mantenido este lugar en los últimos años".

Legado
La compañía continúa en funcionamiento a día de hoy, con la marca Gillette de Procter & Gamble.

Algunas compañías en la industria de publicidad citan a Gillette como uno de los innovadores que revolucionaron el Freebie marketing. The Gillette Company continúa en funcionamiento a través de una gran variedad de marcas que incluyen Gillette, Braun, (cepillos dentales electrónicos), Oral-B (hilos y cepillos dentales) y Duracell (pilas). En 2005, la compañía fue vendida a Procter & Gamble por 57000 millones de dólares estadounidenses. Ahora es conocida como Global Blades & Razors, en la que Gillette es una unidad de negocios dentro de Procter & Gamble.

El rancho de King Gillette
King Gillette adquirió la propiedad de un gran rancho en las Montañas de Santa Monica cerca de Calabasas en el sur de California en 1926. La planta y los edificios del rancho, fueron diseñados y construidos para Gillette a fines de los años 1920 por el renombrado y famoso arquitecto Wallace Neff. El estilo de la arquitectura es neocolonial español. Tras su muerte, su esposa vendió la casa a Clarence Brown, un director de películas de la MGM que lo utilizó como sede de fiestas para Hollywood. En 1952, Bob Hope compró la propiedad y la donó a la orden claretiana de la Iglesia católica, que la utilizó como un seminario durante 25 años. Elizabeth Clare Profhet, fundadora de la Iglesia Universal y Triunfante, compró la propiedad en 1978 y dirigió desde ella su iglesia New Age hasta 1986 cuando la Universidad Soka de America compró los terrenos.

Después de que la Universidad se trasladara, The King Gillette ranch fue comprado conjuntamente por las agencias Mountains Recreation and Conservation Authority, National Park Service, Santa Monica Mountains Conservancy y California State Parks por 35 millones de dólares, que dispusieron el rancho para uso público. Estas agencias financiaron también un centro de visitantes en la propiedad por 8.4 millones de dólares. El 30 de junio de 2007, los 588 acres (2.38 kgrs2) de King Gillette Ranch abrieron al público como un parque.

Desde 2009 el rancho ha sido utilizado por la NBC para sus reality show The Biggest Loser (El gran perdedor).

Referencias

Inventores de Estados Unidos
Socialistas de Estados Unidos
Empresarios de Estados Unidos
Nacidos en Wisconsin
National Inventors Hall of Fame

King Camp Gillette


Diphasium, biljni rod paprati u porodici Lycopodiaceae smješten u potporodicu Lycopodioideae. Postoji 4 vrste iz Južne Smerike, Australije, Novog Zelanda, Filipina, Bornea i manjih otoka .

Vrste
 Diphasium gayanum (J. Rémy) Holub
 Diphasium jussiaei (Desv. ex Poir.) Rothm.
 Diphasium lawessonianum (B. Øllg.) B. Øllg.
 Diphasium scariosum (G. Forst.) Rothm.

Izvori

Crvotočnice

Diphasium


රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ  (උපත 1953 ජුනි 2) සම්මානලාභී ශ්‍රී ලාංකික ගීත රචකයෙකි. 80 දශකයේ පුරෝගාමී කවියකු වූ මොහු සිංහල කාව්‍ය ක්ෂේත්‍රයට මෙන් ම සිංහල  ගීත ක්ෂේත්‍රයට වඩා ප්‍රබල නිර්මාණ දායකත්වයක් සැපයූ ගී පද රචකයෙකි. පරිභෝජනවාදී ආර්ථිකය අබිමුව ආතතිය හා තරගකාරිත්වය මත දිවි ගෙවන මානව ජීවිතවල භෞතික හා ආධ්‍යාත්මික යථාර්ථයත් මානව ප්‍රේමය ප්‍රමුඛ සකලවිධ පුද්ගල සබඳතාත් ඔහුගේ තියුණු විමසුමට ලක් වෙයි. ප්‍රචාරකවාදී ප්‍රවණතා අන්තර්ගත කලාවෙහි නිමග්න නොවූව ද සමාජ සාධාරණත්වය පිළිබඳ ගැඹුරු හා පෘථුල දෘෂ්ටියක් මොහුගේ නිර්මාණ වෙතින් ප්‍රකට වෙයි. සම්භාව්‍ය සාහිත්‍යය තුළින් ලත් ශික්ෂණයත් ජන සාහිත්‍යයෙන් උකහාගත් හෘදයග්‍රාහී බවත්එ ක්තැන් වූ සංයමශීලී ප්‍රබල කවියකු ලෙස මොහු සහෘදයාට සමීප වෙයි.

පෞද්ගලික ජීවිතය
1953 ජූනි මස දෙවැනි දින දකුණු පළාතේ නාකියාදෙණිය තෙල්ලඹුරේ ග්‍රාමයේ දී රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ උපන්නේ ය. ඔහු ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ලැබුයේ නාවල රජයේ පාසල, තෙල්ලඹුර විද්‍යාකාන්ති විදුහල හා තෙල්ලඹුර දුටුගැමුණු විදුහල යන පාසල්වලිනි. පහ ශ්‍රේණියේ ශිෂ්‍යත්වය සමත්වූ රත්න ශ්‍රී, ද්විතීයික අධ්‍යාපනය සඳහා හික්කඩුවේ ශ්‍රී සුමංගල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ඇතුළු විය. ඉනික්බිති ගාල්ල රිච්මන්ඞ් විද්‍යාලයෙන් උසස් පෙළ තෙක් විද්‍යා අංශයෙන් උගත් හෙතම පසුව පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයෙන් සිංහල විෂය පිළිබඳ ගෞරව උපාධිය ලබා ගත්තේ ය. කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍රපති උපාධිධරයකු ද වන රත්න ශ්‍රී සිය වෘත්තීය ජීවිතය අරඹන්නේ ගුරුවරයකු ලෙසිනි. පසු කලෙක දකුණු පළාත්
අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවේ සිංහල භාෂා ඒකකය භාර ව කටයුතු කළ ඔහු අනතුරුව උණවටුන අමරසූරිය ගුරු විද්‍යාලයේ කථිකාචාර්යවරයකු ලෙස ද සේවය කළේය. එමෙන් ම ඔහු අමාත්‍යාංශ කිහිපයක ජ්‍යෙෂ්ඨ සහකාර ලේකම් තනතුරු දරා ඇත.

පුවත්පත් කවි පිටු ගණනාවක් සංස්කරණයෙහි යෙදෙමින් ආධුනික කවීන්ට ගුරු උපදේශ හා ධෛර්යය සපයන රත්න ශ්‍රී රූපවාහිනී හා ගුවන්විදුලි වැඩසටහන් සම්පාදකයකු ලෙස ද පරිචයක් ලැබී ය. තීරු ලිපි රචනයෙන් සහ විශේෂාංග ලිපි සම්පාදනයෙන් රත්න ශ්‍රී පුවත්පත් කලාවට ද විශේෂ දායකත්වයක් සපයයි.

කාව්‍ය කෘති
මේ සියලු සාහිත්‍ය කර්තව්‍යයන් අතරේ රත්න ශ්‍රී විජේසිංහයන් වඩාත් ම ජනප්‍රිය

වූයේ කාව්‍ය හා ගී පද රචනයෙනි. 1975 දී පළ කළ බිය නොවන් අයියණ්ඩි ඔහුගේ

ප්‍රථම කාව්‍ය සංග්‍රහයයි. පසුව පාඨක විචාරක නොමඳ අවධානය දිනූ වස්සානේ කාව්‍ය

කෘතිය පළ විය. සුබ උදෑසන (රාජ්‍ය සම්මාන) සල් ගහ යට, තරු ලකුණ, මධ්‍යම යාමය,ඔහුගේ අනෙකුත් කාව්‍ය කෘති අතර වේ. රත්න ශ්‍රීගේ ගීත සංග්‍රහයන් වශයෙන් වංකගිරි අරණේ (රාජ්‍ය සම්මාන) සුදු නෙ`ඵම (රාජ්‍ය සම්මාන), ගංගා ගීතය, ඉර බටු තරුව,නෙත නිලුපුල් (රාජ්‍ය සම්මාන), ආලකමන්දා (රාජ්‍ය සම්මාන) යන කෘති හඳුන්වාදිය හැකි ය.

ළමා කෘති
සැළලිහිණියෝ, රන්කිරිකට, රතු කිකිළි, සින්දු කියන උණ පඳුර (රාජ්‍ය

සම්මාන) යන කෘති ඔහුගේ ළමා කෘති අතර වේ.

ලේඛන කාර්යයන්
ලස්සනම අහස හා මතක සිතුවිලි,කටුගහයට, ලියවැල, අත් පසුර යන ලිපි සංග්‍රහයන් හා මහගම සේකර හා සමාජ යථාර්ථය(මහාචාර්ය සුචරිත ගම්ලත් සමග) විමර්ශන කෘතිය රත්න ශ්‍රීගේ ලේඛන කාර්යයන් අතර වේ.

ගී පද රචනා

"මගේ බිසව්නේ අසාපන්",  "කිරුළ මුතු ලිහී",  "චන්ද්‍ර මණ්ඩලේ සැතපුණ පුංචි සාවියේ", බිම්බරක් සෙනග ගැවසුණ",  "ලෙන්චිනා මගේ නංගියේ", වැනි ජනප්‍රිය ගී සිය ගණනක් රත්න ශ්‍රී ලියා ඇත.

සම්මාන

රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ සාහිත්‍යධරයාගේ නිර්මාණ මෙහෙවර විමර්ශනය කරමින් රචිත විද්වත් ලිපි රැසකින් සමන්විත රත්න ශ්‍රී නවකවියේ චන්ද්‍රෝදය කෘතිය ඔහුගේ නිර්මාණ දිවිය පිළිබඳ මාහැඟි විවරණයකි. රාජ්‍ය සම්මාන රැසකින් පිදුම් ලත් මෙම නිර්මාණකරුවා ජපන්  "බුන්කා" සම්මානයෙන් ද ඇගයීමට ලක් කෙරිණි.

අද දවසේත් රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ සිංහල සාහිත්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ පෝෂණයට නිබඳ ව දායක වෙමින් සිටියි.

1953 උපත්
ජීවමාන ජනයා
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික ලේඛකයෝ
ශ්‍රී ලංකීය කවියන්
ශ්‍රී ලංකික කවියෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ


محفوظ المنسف (29 ديسمبر 1984 -) ممثل سعودي.

مراجع

ممثلون وممثلات سعوديون
مواليد 1405 هـ

محفوظ المنسف


Riad or Riyad may refer to:

 Riyadh, the capital city of Saudi Arabia
 Riyad, Mauritania
 Riad (name), a given name and surname (including a list of people with the name, also Riyad or Riyadh)
 Riad (architecture), a traditional Moroccan house or palace with an interior garden or courtyard
 Hadith Bayad wa Riyad, an Arabic love tale
 "Riad N' the Bedouins", a song by Guns N' Roses from their 2008 album Chinese Democracy
 Radiation and Isotope Applications Division, a research division of the Pakistan Institute of Nuclear Science and Technology
 ES EVM, a series of clones of IBM's System/360 and System/370 mainframes, released in the Comecon countries under the initiative of the Soviet Union since the 1960s

Riad


Pilani Bubu, née en 1984, est une chanteuse, danseuse, conteuse et musicienne sud-africaine.

Biographie
Elle est née en 1984 à Umtata au Transkei (actuelle Mthatha dans la province du Cap-Oriental), un bantoustan réservé à la population xhosa durant l'apartheid .

Elle mène des études supérieures, notamment  à l'université de Pretoria, ou elle obtient un  (Bachelor commercial) : Droit, marketing et gestion des affaires, puis un certificat en principes de recherche marketing à l'université de Géorgie, aux États-Unis, jusqu'en 2010.

En 2011, après un passage en entreprises, elle se lance dans des activités artistiques, dont, dans le domaine musical une activité d'auteure-compositrice interprète. Mais elle est aussi passionnée de design, de décoration et d'architecture d'intérieur, et présente des émissions dans ces domaines pour différentes chaînes de télévision et émissions (notamment les chaînes de SABC) . Elle sort en 2012 un premier EP, Journey Of A Heart. Puis l'album  Warrior of Light en 2016 et Folklore : Chapter 1 en 2019, avec des singles radio tels que Boom Che et Baile. Sur le clip officiel du titre Boom Che, elle déambule dans le marché de Makola, à Accra, au Ghana, avec un texte qui rend hommage aux femmes. Le titre Baile évoque les violences conjugales. L'album Folklore : Chapter 1  se voit décerner un prix (Best African Adult Contemporary Album) aux South African Music Awards en 2020. Elle y chante ou slame ses propres textes en xhosa, mpondo, zoulou et anglais. Une suite est prévue en 2023 pour cet album où elle veut transmettre l'héritage du patrimoine musical sud-africain aux nouvelles générations.

Elle se produit également sur des scènes européennes, américaines et africaines, à La Nouvelle-Orléans, en Roumanie, au Ghana, au Mozambique, en Angleterre et, bien sûr, en Afrique du Sud. En septembre 2021, elle est ainsi invitée à la  édition du festival Musiques métisses d'Angoulême en France, dans le cadre de la saison culturelle Africa2020.

Fin mars 2022, elle sort un nouvel EP, Lockdown Lovestory, écrit et enregistré pendant la pandémie, et consacré à une relation amoureuse à distance pendant les phases de confinement. Cet EP est précédé de deux singles sortis début mars, As We Lay et Pendulum Swing.

Références

Liens externes

Chanteuse sud-africaine
Compositrice sud-africaine
Naissance en 1984
Naissance au Cap-Oriental
Étudiant de l'université de Pretoria
Étudiant de l'université de Géorgie
Nom de scène

Pilani Bubu


Jiskairumoko, auch Jisk'a Iru Muqu, ist ein archäologischer Fundort in Peru unweit des Titicacasees in der Region Puno.

Name
Der Name ist eine Kombination aus den Aymara-Wörtern ,  (ein bestimmtes Horstgras) und . Jiskairumoko bedeutet also 'ein kleiner Hügel mit Horstgras'.

Ausgrabung
Der Fundort wurde 1994 von Mark Aldenderfer beschrieben. Die ersten Ausgrabungen fanden 1995 statt. Jiskairumoko ist die erste archäologische Ausgrabung im Becken des Titicaca-Sees. Weitere Ausgrabungen fanden 1999 bis 2004 statt. Das Ausgrabungsgelände hat eine Fläche von etwa 4000 m².

Resultate und Interpretationen
Die Funde stammen aus einem Zeitraum zwischen 3000 und 1400 v. Chr.

Hervorzuheben sind die Grabbeigaben, insbesondere der älteste Goldschmuck Amerikas, der auf etwa 2155 bis 1936 v. Chr. datiert werden konnte.

Auf Steinwerkzeugen, die in Jiskairumoko ausgegraben wurden, wurden die bisher ältesten bekannten Spuren einer Kultivierung von Kartoffeln entdeckt.

Einzelnachweise

Archäologischer Fundplatz in Peru
Archäologischer Fundplatz in Amerika
Region Puno

Jiskairumoko


La Sonata para piano en si bemol mayor, K. 498a (Anh. 136), es una sonata atribuida, entre otros compositores, a Wolfgang Amadeus Mozart.

Controversia sobre la autoría de la obra

Fue publicada por primera vez en 1798 por P. J. Thonus en Leipzig a favor de Breitkopf & Härtel y atribuida a Wolfgang Amadeus Mozart; sin embargo, una edición publicada en torno al año 1805 ya la señalaba como opus 26 del cantor de Santo Tomás de Leipzig August Eberhard Müller (1767–1817). En la actualidad, la controversia sobre su autoría no se ha zanjado y algunas publicaciones aún atribuyen la obra a Mozart, a menudo como Sonata para piano n.º 20.

Por su parte, Alfred Einstein, musicólogo y especialista en Mozart, sugirió que el Menuetto de esta obra podría ser una fragmento para piano del «movimiento perdido» del Eine kleine Nachtmusik (KV 525) que Mozart compuso en 1787.

Estructura

La obra consta de cuatro movimientos:

Allegro (en si bemol mayor, compás de compasillo, 132 compases)
Andante (en mi bemol mayor, compás de 3/8, 67 compases)
MenuettoAllegro (en si bemol mayor, compás de 3/4, 35 compases)Trio (en mi bemol mayor), compás de 3/4, 24 compases)
Rondó – Allegro (si bemol mayor/si mayor/sol mayor/si bemol mayor, compás de 6/8, 235 compases)

Su interpretación suele durar unos veinte minutos.

Véase también

Sonata para piano en fa mayor, KV 547a (Mozart)

Referencias

Enlaces externos

KV 498a en MozartForum (en inglés)
«The Missing Minuet to Eine Kleine Nachtmusik? – The Piano Sonata in Bb K. Anh 136/498a» de Dennis Pajot y Gary Smith, MozartForum (12 de febrero de 2005) (en inglés)
Menuetto y Trio transcrito para cuerda por Hans Ueckert en el programa SibeliusMusic

sonata piano si bemol mayor kv 498 a
sonata piano si bemol mayor kv 498 a
Composiciones en si bemol mayor

Sonata para piano en si bemol mayor, KV 498a (Mozart)


Sekundærrute 213 er en rutenummereret landevej på Sjælland.

Ruten strækker sig fra Espergærde til Ålsgårde.

Rute 213 har en længde på ca. 12 km.

Vejen er gammel. En bivej, der forbandt Espergærde fiskerleje med Mørdrup landsby og herfra fortsatte over Gurre og Nygård til Hellebæk kan påvises tilbage til 1800-tallet. I henhold til vejbestyrelsesloven blev der udarbejdet en vejadgangsplan i 1960-erne, men den fik ingen praktisk betydning. Først senere valgte man at bygge den nuværende vej, som fra Kongevejen til Hellebæk-Ålsgårde blev ført uden om de bymæssige bebyggelser.

Noter

213

Sekundærrute 213