«If You Leave Me Now» (en español: «Si me dejas ahora») es una canción soft rock interpretada por la banda de rock estadounidense Chicago; es una de las canciones de su exitoso octavo álbum de estudio Chicago X (1976). Fue escrita y cantada por el bajista Peter Cetera, y producida por James William Guercio y lanzada como sencillo el 31 de julio de 1976.

También es el título de un álbum recopilatorio publicado por Columbia Records (Columbia 38590) en 1983.

El sencillo encabezó las listas estadounidenses el 23 de octubre de 1976, donde se mantuvo durante dos semanas, convirtiéndolo en el primer número uno de la banda, además de alcanzar también el número uno en las listas Easy Listening. También llegó al primer lugar de las listas en el Reino Unido, el 13 de noviembre de 1976, manteniendo esa posición por tres semanas.

«If You Leave Me Now» consiguió además ser la canción más representativa de la banda alrededor del mundo, después de encabezar las listas de otros países, como Australia y Bretaña. Ganó los premios Grammy por el mejor arreglo instrumental con acompañamiento vocal y por la mejor interpretación pop por un dúo o grupo con vocales.

A su vez, el lado B del simple de 45 RPM "If You Leave Me Now" era "Mama Mama", una balada Pop orquestal también compuesta por Peter Cetera.

Otras versiones
Existen más de cien covers de «If You Leave Me Now» grabados por artistas alrededor del mundo; entre ellos se encuentran:

 Alexandra Lushington versionó la canción durante la etapa de semifinales de la séptima temporada de American Idol.
 Brotherhood of Man, en su álbum de 1980 Sing 20 Number One Hits.
 Elkie Brooks lanzó una versión de la canción en su álbum Pearls en 1981.
 El grupo Elastic Band versionó la canción en el año 1992.
 Peter Cetera volvió a grabar la canción como solista para su álbum de 1997 You're the Inspiration: A Collection.
 Khalil Fong, un cantante de R&B de Hong Kong, grabó una versión para su segundo álbum en mandarín, This Love.
 Isley Brothers, en su álbum de 2001 Eternal.
 La danesa Christine Milton grabó una versión con el tempo acelerado para su álbum debut Friday en 2003.
 La cantante filipina de bossa nova Sitti grabó una versión de esta canción para su segundo álbum My Bossa Nova.
 John Barrowman, en su álbum de 2007 Another Side.
 Suzy Bogguss, en su álbum de 2007 Sweet Danger.
 Upside Down, un grupo británico de 1996, grabó la canción y llegó a posicionarse en el n.° 27.
 La cantante argentina Marcela Morelo hizo su versión en español llamado "Si Me Dejas Ahora" en su álbum "Otro Plan" en 2009

Actuaciones en directo
Philip Bailey, de Earth, Wind & Fire, interpretó la canción en sus conciertos con Chicago en 2004–2006. Esta versión se incluyó en el álbum de Chicago Love Songs.

Sampling
 Un sample de la canción fue usado por el dúo británico de electrónica Lemon Jelly en el lado B de «Nice Weather For Ducks» «Soft» (2003).

Referencias

Enlaces externos
 «If You Leave Me Now» en Allmusic

Sencillos de 1976
Canciones de 1976
if you leave me now
if you leave me now
Baladas de rock
Composiciones en si mayor

If You Leave Me Now (canción de Chicago)


An Dichromanthus michuacanus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Juan José Martinez de Lexarza, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gerardo A. Salazar och Soto Arenas. An Dichromanthus michuacanus in nahilalakip ha genus nga Dichromanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichromanthus

Dichromanthus michuacanus


Arnold Martijn Slot (Bergentheim, Países Bajos, 17 de septiembre de 1978) es un exfutbolista y entrenador neerlandés. Jugó de centrocampista y su último equipo fue el FC Zwolle. Desde la temporada 2021-22 es el entrenador del Feyenoord de la Eredivisie.

Carrera como jugador
Slot comenzó a jugar al fútbol en el local VV Bergentheim de su ciudad natal. En su juventud fue descubierto por el FC Zwolle. En ese club debutó en el fútbol profesional en la derrota por 2-1 ante el FC Den Bosch el 14 de octubre de 1995. Sustituyó a Bernard Aryee en el minuto 77. En su primera temporada con el equipo de Zwolle disputó catorce partidos en los que marcó un gol.

Después de siete temporadas en el primer equipo de Zwolle, jugando en la Eerste Divisie, se cambió al club de primera división NAC Breda en el verano de 2002. En su última temporada en el Zwolle se proclamó campeón de la Eerste Divisie, logrando el ascenso del club. Permaneció en Breda durante cinco temporadas y luego pasó a jugar en el Sparta Rotterdam, a pesar de que pudo extender su contrato con el Breda.

Tras esas tres temporadas en el Sparta, volvió al FC Zwolle. Primero en calidad de cedido, luego se hicieron cargo de él en una transferencia gratuita. En la temporada 2011-12, Slot volvió a proclamarse campeón de la Eerste Divisie. El 25 de marzo de 2013 se anunció que se retiraría del fútbol al final de la temporada. El 12 de mayo de 2013 jugó su último partido oficial con el Zwolle, ante el ADO Den Haag.

El 27 de julio de 2013 disputó un partido de despedida en el estadio IJsseldelta, tras la jornada de puertas abiertas en Zwolle. Los dos equipos estaban formados por jugadores de los años de campeonato de Zwolle (2001-02 y 2011-12) y jugadores con los que había jugado fútbol en Zwolle, NAC y Sparta. El partido terminaría en igualdad (3-3).

Carrera como entrenador
Slot comenzó su carrera como entrenador en 2013, trabajando como entrenador juvenil en PEC Zwolle durante un año, antes de ser nombrado entrenador asistente en Cambuur, cargo que ocupó hasta 2017.

AZ
Slot fue contratado por el AZ como asistente de John van den Brom, antes de ser ascendido a entrenador en 2019. En su primera temporada a cargo, la Eredivisie fue cancelada a mitad de camino debido al COVID-19. AZ quedó en segundo lugar por diferencia de goles, aunque no se determinó un ganador. El 5 de diciembre de 2020, fue despedido por no estar enfocado en el equipo, habiendo negociado un trato con el Feyenoord, a pesar de ganar 2.11 puntos por partido en la Eredivisie, el más alto de cualquier entrenador del club en la historia.

Feyenoord
El 15 de diciembre de 2020, el Feyenoord anunció que el club había llegado a un acuerdo con Slot para que se convirtiera en el nuevo entrenador del club desde el comienzo de la temporada 2021-22 en la Eredivisie. El acuerdo vería a Slot firmar por dos años, con el club teniendo la opción de extender su contrato por un tercer año. En el Feyenoord, Slot sucedió al experimentado Dick Advocaat, que llevó al equipo a un quinto puesto en la Liga y a la clasificación para los clasificatorios de la UEFA Conference League. Slot fue designado para construir un nuevo equipo con un estilo de juego reconocible. Marino Pusic fue designado como su primer entrenador asistente, mientras que John de Wolf fue retenido como segundo entrenador asistente. Robin van Persie se agregó a su personal como entrenador de campo.

Al final de esta primera temporada, 2021-22, Slot recibió el premio Rinus Michels al Entrenador del Año de la Eredivisie al vencer a Erik ten Hag (Ajax), Ron Jans (FC Twente), Joseph Oosting (RKC Waalwijk) y Kees van Wonderen (Go Ahead Eagles).

En su segunda temporada como entrenador, el Feyenoord ganó la Eredivise, el primer título de liga del club desde 2017 y el decimosexto en la historia.

Clubes

Como jugador

Estadísticas como entrenador

 Actualizado de acuerdo al último partido jugado el .

Fuente: Transfermarkt - Ceroacero.

Resumen por competiciones

 Actualizado de acuerdo al último partido jugado el .

Palmarés

Como jugador

Como entrenador

Referencias

Enlaces externos
 Perfil de Slot en VoetbalInternational.nl (en neerlandés)

Futbolistas de los Países Bajos
Futbolistas del PEC Zwolle
Futbolistas del NAC Breda
Futbolistas del Sparta Rotterdam en los años 2000
Entrenadores de fútbol de los Países Bajos
Entrenadores del AZ Alkmaar
Entrenadores del Feyenoord Rotterdam

Arne Slot


Nuosjärvi (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon de Priaja en république de Carélie.

Géographie
La municipalité de Nuosjärvi est situé sur les rives du lac Nuosjärvi, à 23 kilomètres par la route à l'ouest de Priaja.

La municipalité de Nuosjärvi a une superficie de .

Nuosjärvi est bordée à l'ouest par Vieljärvi du raïon de Priaja, au nord par Essoila, au nord-est par Priaja et au sud-est par Pyhäjärvi et au sud par le raïon d'Olonets.
Environ 73,2 % de la superficie est constituée de forêts et 25,5 % de plans d'eau.

Nuosjärvi est arrosé par les rivières Mattšelitsa, Makkelskaja et Manganjoki (Manga).
Ses lacs principaux sont le Nuosjärvi, le Mikkilänjärvi (Mikkilskoje), le Sokajärvi (Šogarvi), le Kaskesnavolok, le Topasjärvi (Topozero) et le  Nikonovo.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes
 Krošnajärvi

Village dans la république de Carélie
Raïon de Priaja

Nuosjärvi


An Oreorchis in uska genus han Liliopsida. An Oreorchis in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oreorchis

Oreorchis


Siswal es una ciudad del distrito de Hisar, en el estado de Haryana, en la India.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 208 (metros sobre el nivel del mar), a 256km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC+5:30.

Demografía
Según estimación de 2011, contaba con una población de 13009 habitantes.

Referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Haryana

Siswal


Takuya Koyama (født 20. april 1997) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuya Koyama


The Liverpool Post was a newspaper published by Trinity Mirror in Liverpool, Merseyside, England. The newspaper and its website ceased publication on 19 December 2013.

Until 13 January 2012 it was a daily morning newspaper, with the title The Liverpool Daily Post. It retained the name Liverpool Daily Post for its website, which continued to offer a daily service of news, business and sport to the people of Merseyside until the closure of the publication. The Liverpool Daily Post split from its sister North Wales title, The Daily Post, which still publishes six days a week, in 2003. The newspaper has been published since 1855. Historically the newspaper was published by the Liverpool Daily Post & Echo Ltd.

The Liverpool Daily Post was first published in 1855 by Michael James Whitty. Whitty, a former Chief Constable for Liverpool, had campaigned for the abolition of the Stamp Act under which newspapers were taxed. When the abolition took place, Whitty began publishing the Daily Post at one penny per copy, undercutting the incumbent best-selling Liverpudlian newspaper, the Liverpool Mercury.

In 1904 the Liverpool Daily Post merged with the Liverpool Mercury but its title was retained. The limited company expanded internationally and in 1985 was restructured as Trinity Holdings. The two original newspapers had just previously been re-launched in tabloid format. In 1999 Trinity merged with Mirror Group Newspapers to become Trinity Mirror, the largest stable of newspapers in the UK.

On 31 January 2009 the Daily Post published its final Saturday edition, and from then only published Monday-Friday. The Daily Post's final appearance was on 13 January 2012, after which it became a weekly paper simply known as The Liverpool Post published every Thursday.

In the period December 2010 – June 2011, the Liverpool Daily Post had an average daily circulation of 8,217 while the North Wales Daily Post edition had an average daily circulation of 31,802, bringing the total to just over 40,000.

On 10 December 2013, the Liverpool Post announced it was to cease publishing after more than 158 years. The final edition was printed on 19 December 2013.

Its sister publication, the Liverpool Echo, is now the sole daily newspaper in Liverpool.

References

External links
 (Archived from 2012)
Daily Post (North Wales edition)
History of the newspapers from icLiverpool
icLiverpool news homepage, carries stories from the Daily Post and Echo

Newspapers published in Merseyside
Newspapers established in 1855
Reach plc
Mass media in Liverpool
Defunct newspapers published in the United Kingdom
Daily newspapers published in the United Kingdom
1855 establishments in England
Publications disestablished in 2013
2013 disestablishments in England

Liverpool Daily Post


Pržinovac je naseljeno mjesto u sastavu grada Opuzena, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.

Povijest

Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Metković. Kao samostalno naseljeno mjesto, Pržinovac postoji od popisa 2011. godine. Nastalo je izdvajanjem dijelova naselja Buk Vlaka i Opuzen.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Pržinovac je imao 33 stanovnika.

Literatura

  Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
 Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, autor: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998., , ;

Izvori

Vanjske poveznice

Naselja u Dubrovačko-neretvanskoj županiji

Pržinovac


Dicționarul membrilor Academiei Române (1866–2010), publicat sub egida Academiei Române, la inițiativa și sub coordonarea Fundației Naționale pentru Știință și Artă și redactat de Dorina N. Rusu, este ediția a IV-a, revăzută și adăugită, a lucrării ale cărei trei ediții precedente se refereau, respectiv, la perioadele 1866–1996, 1866–1999 și 1866–2003.

Lucrarea este un dicționar enciclopedic ce conține fișele biografice ale tuturor membrilor Academiei Române din perioada indicată, încadrate de informații suplimentare cu caracter istoric și cultural.

Cuprins
 Cuvânt înainte (acad. Eugen Simion)
 Academia Română. Repere cronologice
 Aprecieri despre Academia Română
 Introducere (Dorina N. Rusu)
 Membrii Academiei Române. 1866–2010. Dicționar

Anexe
 Președinții Academiei Române
 Vicepreședinții Academiei Române
 Secretarii generali ai Academiei Române
 Președinții de onoare ai Academiei Române
 Protectorii Academiei Române
 Membrii Academiei Române
 Membrii Academiei Române, laureați ai Premiului "Nobel"
 Discursuri de recepție

Referințe

 Dorina N. Rusu: Dicționarul membrilor Academiei Române (1866-2010), Ediția a IV-a revăzută și adăugită, Editura Enciclopedică, București, 2010, ISBN 978-97345-0617-0

Academia Română
Dicționare române
Enciclopedii românești
Enciclopedii din secolul al XXI-lea


Doliocarpus lancifolius é uma espécie de planta do gênero Doliocarpus e da família Dilleniaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1973 por Klaus Kubitzki.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e trepadeira.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia e Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Doliocarpus lancifolius no projeto Flora e Funga do Brasil

Doliocarpus
Plantas descritas em 1973
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Doliocarpus lancifolius


Esta é uma lista de canções que atingiram o número um da tabela musical Gaon Digital Chart em 2011. A lista é publicada pela Gaon Music Chart em periodicidade semanal (com dados coletados de domingo a sábado), mensal e anual. A lista refere-se a um gráfico que classifica as canções com o melhor desempenho na Coreia do Sul. Os dados são coletados pela Korea Music Content Association. A canção de melhor desempenho geral na tabela anual de 2011, "Roly-Poly" do T-ara, não liderou nenhum gráfico semanal ou mensal - tornando-se a primeira (e, até agora, única) vez que esse feito aconteceu na história da parada.

Abaixo estão listados os singles que alcançaram as melhores posições nas paradas semanais e mensais do ano vigente:

Histórico semanal

Histórico mensal

Ligações externas
 Página oficial

2011
Coreia do Sul
2011 na Coreia do Sul

Lista de singles número um na Gaon Digital Chart em 2011


Tacarigua de la Laguna es una población del Estado Miranda, Venezuela, ubicada en la región conocida como Barlovento, es la capital de la parroquia del mismo nombre. Localizada en el Municipio Páez al sureste de Río Chico. Se posiciona a 4 . Su temperatura media anual es de 27 °C. El principal sustento económico es el turismo, siendo conocida por sus hoteles y resorts.

Ubicación

Se encuentra entre Río Chico al noroeste, el Mar Caribe al norte y al este, Machurucuto al sureste, la Laguna de Tacarigua al oeste y sur.

Festividades
Como todas las poblaciones, en esta localidad se realizan las siguientes festividades:

 Ferias del Lebranche, en honor a la Virgen de la Candelaria
 Carnaval - Semana Santa
 Día de la Virgen del Carmen Patrona de la Población
 Día de Virgen de los Desamparados
 Día de la Virgen del Valle
 Día de la Virgen María de Belén

Eventos recientes
Al igual que otros municipios del Estado Miranda como Mamporal y San José, sufrió las consecuencias de las crecidas del Río Tuy durante los últimos días del mes de noviembre de 2010.

Sitios de Referencia

 Playa Linda. Noroeste del pueblo.
 Playa Miami. Sureste del pueblo.

Enlaces externos
 Río Chico - Estado Miranda - Venezuela
 HERNANDEZ CABALLERO, S. Edit. (1998) Gran Enciclopedia de Venezuela. Editorial Globe, Venezuela.

Localidades del estado Miranda

Tacarigua de la Laguna


Maleren Kristian Zahrtman i sit Atelier er en film instrueret af Sophus Wangøe.

Handling
Kunstmaleren Kristian Zahrtmann ses i sit atelier i villaen Casa d'Antino på Fuglebakken. Sidder ved staffeli og maler. Læser i bog. Ses foran sit hus. Kommer ud med en bekendt (Anker Kirkeby ?), de tager afsked med hinanden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1913

Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark

Maleren Kristian Zahrtman i sit Atelier i sin Villa Casa d'Antino


Arthur George Tansley (født 15. august 1871 i London, død 25. november 1955 i Grantchester) var en engelsk botaniker.
Han var fra 1895—1906 ekstraordinær professor i botanik ved universitetet i London og blev fra 1906 professor ved universitetet i Cambridge. Han var en udpræget repræsentant for den økologiske plantegeografi, og de fleste af hans arbejder omhandler planteøkologiske emner. Siden 1906 var han udgiver af The journal of ecology, ligesom han var formand for det britiske økologiske selskab. I 1911 udgav han Types of british vegetation og i 1923 Practical plant ecology.

Kilder

Botanikere fra Storbritannien
Professorer fra Storbritannien
Ansatte ved University of London
Ansatte ved University of Cambridge
Briter i 1800-tallet
Briter i 1900-tallet
Personer fra London

Arthur Tansley


සේද මාවත (චීන: 丝绸之路; පර්සියානු: جاده ابریشم ඉතාලි: Via della seta; කසකස්තාන: Ұлы Жібек жолы) යනු ක්‍රි.පූ. දෙවන සියවසේ සිට ක්‍රි.ව. 15 වෙනි සියවසේ මැද භාගය දක්වා සක්‍රීයව භාවිත කෙරුනු යුරේසියානු වෙළඳ මාර්ග ජාලයකි. කි.මී. 6,400 ක් පමණ විහිදී යන මෙම ජාලය, පෙරදිග ලෝකය සහ බටහිර ලෝකය අතර ආර්ථික, සංස්කෘතික, දේශපාලනික සහ ආගමික අන්තර්-සම්බන්ධතා වලදී වැදගත් විය. වර්තමානයේදී ඇතැම් ඉතිහාසඥයන් "සේද මාවත" (Silk Road) වෙනුවට "සේද මාවත්" (Silk Routes) යන වචනය භාවිත කරන්නේ, එය එක් තනි මාර්ගයක් නොව මුහුදින් සහ ගොඩබිමින් දිවෙන මාවත් ගණනාවක එකතුවක් නිසාය. සේද මාවත් මගින් නැගෙනහිර හා ගිණිකොණ ආසියාව ද, ඉන්දියානු උපමහද්වීපය ද, මධ්‍යම ආසියාව ද, මැද පෙරදිග ද, නැගෙනහිර අප්‍රිකාව හා යුරෝපය ද යා කෙරුනි.

මහාද්වීප අතර ගමනාගමනය

ක්‍රියාශීලී සතුන් ඇති කිරීමේ සහ නෞකා තාක්ෂණයේ දියුණුව සමග ප්‍රාග් ඓතිහාසික මිනිසාට දිගු දුරක් භාණ්ඩ රැගෙන යාම, සංස්කෘතික වෙනස් වීම් හා වෙළෙඳාම  යන දේවලට මුහුණ දීමට සිදු වූණි. එමෙන්ම ඒවා ශීඝ්‍රයෙන් සංවර්ධනය වීමද සිදු විය.

ඊට අමතරව සාරවත් තණබිම් ජලය හා තවලම් වලට පහසු මංතීරු සපයා දෙන ලදී. පැසිෆික් වෙරළේ සිට අප්‍රිකාවට හා යුරෝපයේ අභ්‍යන්තරයට වැටී අති විශාල ගමන් මගක් තරණය කිරීමට සිදුවන වෙළෙඳුන්ට, ආසියාවේ ස්ටෙප්ස් මහා තණ බිම මහත් උපකාරයක් විය. තවද, එහෙයින් වෙළෙඳුන් කෘෂිකාර්මික බිම්වලට අනවසරයෙන් ඇතුළු වී ගැටුම් ඇති වීම වැනි දේ සිදු නොවුණි.

පුරාණ ගමනාගමනය හා වෙළෙඳ ගමන් මාර්ග සඳහා සාක්ෂි බොහෝය. ක්‍රි.පූ: 6000 ත් ක්‍රි.පූ: 4000 ත් අතර කාලයේදී සහරාවේ විසු පුරාණ ජනතාව ආසියාවෙන් ගෘහාශ්‍රිත සතුන් ආනයනය කළහ.

ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ : 5 වැනි සහස්‍රයට අයත් බදාරියන් සංස්කෘතියට අදාළ විදේශ මානව කෘතිවල දුර බැහැර පිහිටි සිරියාව සමග තිබූ සබඳතා ගැන සඳහන් වේ. පූර්ව රාජවංශික ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ 4 වැනි සහස්‍රය වන විට නැව් ගමනා ගමනය හොඳින් සිදු වූ අතර, බූරුවන් සහ එක මොල්ලියක් සහිත ඔටුවන් ඇති කිරීම සිදු වුණි. ඉන්පසු බැක්ට්‍රියානු ඔටුවා ඇති කිරීම සහ අශ්වයා ගමනාගමනයට භාවිත කිරීම සිදු විය.

තවද, ක්‍රි.පූ 4 වැනි සහස්‍රයේ ආරම්භය වන විට මාදි හි පුරාණ ඊජිප්තු වැසියන් මැටි භාණ්ඩ ආනයනය කළ අතර කනාන් වලින් ඉදිකිරීම් ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳව අදහස් ගැනීමටද සිත යොමු විය.

ක්‍රි.පූ: 3 වැනි සහස්‍රය වන විට ලාපිස් ලසුලි වෙළෙඳාම ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයට අයත් මොහෙන්ජොදාරෝ සහ හරප්පා (වර්තමානයේ පකිස්ථානය සහ වයඹ දිග ඉන්දියාව ) යන නගර දක්වා පුළුල් වුණි. මෙසපොතේමියාවේ සුමෙරියන්වරුන් ගේ සහ අක්කඩියන් වරුන්ගේ මුල්ම වෙරළබඩ වෙළෙඳ සහකරුවා වූයේද ඉන්දු නිම්නය හෙවත් මෙලුහාය.

පර්සියාවේ ඩේරියස් I විසින් ක්‍රි.පූ : 5 වැනි ශතවර්ෂයේදී තනවන ලද පර්සියානු රාජකීය මාවත ක්‍රි.පූ : 3500 තරම් ඈත අතීතයේ සිට භාවිතයට ගෙන තිබුණා වීමට පුළුවන.

I වැනි නාකඩ සහ II වැනි නාකඩා කාලවලට අයත් යැයි සැලකෙන , නේකෙන් හි සොහොන් ගෙවල්වලින් සොයාගනු ලැබූ අඟුරු සාම්පල ලෙබනන් හි දේවදාරු ලෙස හඳුනා ගෙන ඇත.

1994 කැණීම්වලදී ක්‍රි.පූ:3000 ට පමණ අයත් නාමර්ගේ සෙරෙක් ලාංඡනය සහිත කැටයම් කරන ලද මැටි කැබලිත්තක් සොයාගන්නා ලදී. ඛනිජ විද්‍යා අධ්‍යයනවලින් හෙළි වී ඇත්තේ මෙය නයිල් නිම්නයේ සිට ඊශ්‍රායලයට අපනයනය කළ වයින් වීදුරුවක කැබැල්ලක් විය හැකි බවයි.

ක්‍රි.පූ 2400 දී පමණ ඉන්දියාවේ ලෝතාල් හි ඉදි කළ  පැරණි වරාය පුරාණතම මුහුදු වරාය ලෙස සැලකේ.

මධ්‍යකාලීන යුගයේ සේද මාවත

ක්‍රි.පු. 3 වන සියවසේදි තුෂාන් අධිරාජ්‍යා මධ්‍යම හා උතුරු ආසියාව එක්සත් කළ පසු බැක්ට්‍රියා (Bactria) සහ ටැන්සිලා (Taxila) ප්‍රදේශවල වෙළදුන්ගේ බලය තවදුරටත් වැඩිවිය.

සේද මාවතේ හොදම කාලවකවානුව ලෙස එහි උතුරු සීමාව බයිසන්ටින් (Byzantine) අධිරාජ්‍යයා විසිනුත් (Nile -Oxus) නයිල් - ඕසස් මාර්ග ප්‍රදේශය සසනිඩ් (Sassanid) අධීරාජ්‍යයා විසිනුත් සේද මාවතේ නැගෙනහිර අන්තය යුදාන්  (Yuan) රාජවාංශිකයන් විසින් පාලනය කරන ලද කාලවකවානුව ලෙස හැදින්විය.  හැකි සමුදාය ඔස්සේද ඊජිප්තුවේ ඇලෙක්ස්නැඩ්‍රියාවේ  සිට චීනයේ ගැංවංසු(Guangzlae) නගරය දක්වා වෙලදාම කටයුතු සිදු විය. විවිධ රාජ්‍යයන් අතර මෙලෙස සිදු කරන ලද වෙලදාම් කටයුතු නිසා රාජ්‍යයන් අතර දේශපාලනික හා සංස්කෘතික වශනේ මිත්‍රත්වයක් ගොඩ නැගුණි.

මෙසේ නිර්මාණය වු සේද මාර්ග‍ය නිසා එම මාර්ගය දෙපස එවකට හුදකලාව සිටි විවිධ ගෝත්‍රයන් හට ශිෂ්ඨ සම්න්න වීමට ඉඩ ප්‍රස්ථාව ලැබුණු සේම ලොව බලවත් ශිෂ්ඨ සම්පන්න කටයුතු කිරිමේ අවස්ථාවද ඔවුන්ටහට හිමි විය.

ක්‍රි.ව. 4 වන සියවසේ සිට ක්‍රි.ව. 8 වන සියවස දක්වා සුසාන් (   Suyal ) සහ ටලාස් ( Talas ) නම් ඉතා ප්‍රසිද්ධ ගැල්කරුවන් දෙදෙනකු සේද මාවතෙහි වෙළදාම් කටයුතු කලහ. මොවුන් වෙළදාම් කටයුතු වලට අමතරව ආගම සහ සාංස්කෘතිය ප්‍රචාරණය කිරිමේ කටයුතු වල නියැලුණු. මධ්‍යම ආසියාවේ පමණක් නොව මෙංගෝලියාවේ වැනි බටහිර රටවල් සමග ද වෙලදාම කටයුතු පැවැත් වු මොවුන් සමනිඩ්ස් (Samanids) නම් හැදින්විමක් තුර්කි මුස්ලිම් පැමිණිමත් සමග විනාශ වි ගියහ.

සේද මාර්ගය ඔස්සේ බෞද්ධාගම සහ ඉස්ලාම් ආගම වැනි ආගම් මධ්‍යම ආසියාවට ගෙන එන ලදි එමෙන්ම සේද මාවත නිසා උතුරු චීනයේ බීජිං නුවර මධ්‍ය මොංගෝලියාවේ කරකෝරම් නුවර (Karakorum) උතුර ඉරානයේ අස්රාහ්කාන් (astraklean ) සහ මධ්‍යම රුසියාවේ කාෂන් (Kazan) නගර ප්‍රසිද්ධියට පත් නගර අතරින් කිහිපයක් වේ. මෙම නගර සංස්කෘතිමය වශඹයෙන් හා වෙළදාම අතින් එකිනෙකට සම්බන්ධ රාජ්‍යයන් ලෙස කටයුතු කලහ.

ක්‍රි.ව 751 දී පැවති ටලාසි (Talas) සමග යුද්ධයෙන් පසුව තුර්කි මුද්ලිම් වෙලදන් බටහිර රාජ්‍යයන් වෙලදාම් කිරිම ආරම්භ කරන ලදි. ක්‍රි.ව 10 වන සියවස වන විට බුද්ධාගම මධ්‍යම ආසියාවෙන් සම්පුර්ණයෙන් තුරන් වු සේද මාවතෙහි මධ්‍යකාලින යුගය අයිතිය මුස්ලිම් ජාතින් ලබාගත්හ.

ඊජිප්තුවේ සමුද්‍රාසන්න වෙළෙඳාම

පාලමෝ ශිලාවේ සඳහන් වන්නේ ස්නෙෆෙරු රජු (4 වැනි රාජවංශයේ) ලෙබනන්වල සිට ඉහළ ප්‍රමිතියෙන් යුත් දේවදාර වෘක්ෂ ගෙන්වීමට නැවක් යැවූ බවයි. ඊජිප්තුවරු යළි පැමිණෙන්නේ විශාල දේවදාර වෘක්ෂද රැගෙනයි. ලෙබනනයට අයත් සාහුර්ගේ නාමය මුද්‍රා තබන ලද ආසනයක්ද හමු වී ඇත. එහි නාමය කොටා තිබුණේ තුනී රත්රන් තහඩුවකය. ඔහුගේ දේවස්ථානයේ ඇති අනෙක් දර්ශන සිරියානු වලසුන් නිරූපණය කරයි. පාලමෝ පාෂාණයේද සිනායි වෙත හා අබු සිම්බල්වලට වයඹ දිගින් පිහිටි ගල් වලවල්වල කළ චාරිකා ගැන සඳහන් වේ.

දැනට දන්නා ලෙස පන්ට් භූමියට යන මාර්ගය තනන ලද්දේ සාහුර් විසිනි. එහිදී මලයිට් සහ ඉලෙක්ට්‍රිම් ඔස්සේ සුවඳ ලාටු විශාල ප්‍රමාණයක් උපයා ගන්නා ලදී. 12 වැනි රාජ වංශයට අයත් පාරාවෝ රජු වන III වැනි සෙනුස්රට් විසින් නයිල් ගඟ හා රතු මුහුද සම්බන්ධ කරමින් පන්ට් සමග ඍජු ලෙස වෙළෙඳාමේ යෙදීමට හැකිවන ලෙස සූවස් ඇළ තැනීය. ක්‍රි.පූ: 1950 දී පමණ III වැනි මෙන්ටුහෝටෙප්ගේ රාජ්‍යය කාලයේදී හෙන්නු නම් වූ නිලධාරියෙක් පන්ට් වෙත යාමට මුහුදු යාත්‍රා නිර්මාණය කළේය. ක්‍රි.පූ 15 වැනි ශතවර්ශයේදී සුවඳ ලාටු අත්පත් කර ගැනීමෙහි ලා හට්ෂෙප්සට් රැජිණ වෙත සුප්‍රසිද්ධ චාරිකාවක් නෙසී විසින් දියත් කරන ලදී. ඩෙයිර් එල් - බහ්රිහි පිහිටි හට්ෂෙප්සට්ගේ සොහොන් ගැබේ පිහිටෙන් එම යාත්‍රාව බේරී ඇත. ඇයගෙන් පසු පදවි ප්‍රාප්ත වූ III වැනි තට්මෝසස් ආදීන් පවා පන්ට් වෙත චාරිකා සංවිධානය කොට ඇත.

ඉරාන හා සයිදියානු සම්බන්ධතා

සයිදියන් ඉරාන සංස්කෘතීය හන්ගේරියානු තැනිතලාව සහ කාර්පේතියාන්ස්හි සිට චීන කන්සු මාර්ගයට ප්‍රවිෂ්ට විය. ඉරානය හා මැදපෙරදිග රටවල්ද උතුරු ඉන්දියාව හා පන්ජාබය සමග සම්බන්ධ වෙමින් සේද මාවතේ සංවර්ධනයට වැදගත් මෙහෙයක් ඉටු කළේය. සයිදියන්වරු අෂ්‍රියන් එසර්හඩොන් සමග ඔහුගේ ඊජීප්තු ආක්‍රමණයට එක් වූහ. අස්වාන් ප්‍රදේශයෙන් ඔවුන්ගේ විශේෂ තුන්හුලස් ඊ හිස් සොයාගෙන ඇත. මෙහි ස්ථිර වාසස්ථාන නොවු මිනිසුන් කොට්ඨාශය අසල්වැසි ජනතාව මත යැපුණහ. ඊට අමතරව දුර කතර ගෙවාගෙන එන වෙළෙඳුන්ගෙන් මුදල් ගැනීමෙන් ආදායමක් උපයා ගත්හ. සෝඩියානු සයිදියන් වෙළෙඳුන් පසු කලෙකදී සේද මාවතේ සංවර්ධනයට බලපෑ ප්‍රධාන පිරිසක් බවට පත්වූහ.

චීන හා මධ්‍යම ආසියානු සම්බන්ධතා

ක්‍රි.පූ: 2 වැනි සහස්‍රයේ පටන්ම "නෙප්‍රයිට් ගල්" යාකන්ඩ් හා කෝටන්හි පතල්වල සිට චීනයට අලෙවි කෙරිණි. ඇත්තෙන්ම මෙම පතල් වූයේ බඩක්ෂාන් හි ලාපිස් ලසුලි හා ස්පිනල් පතල්වල සිට බොහෝ දුරකින් නොවීය. නමුදු මුල් කාලවලදී භයානක පාමීර් කඳු හා ඒ අවට වූ මංමාවත් මීට භාවිතා කළ බව පැහැදිලි ලෙසම පෙනේ.

ක්‍රි.පූ 4-3 ශතවර්ෂවලට අයත් සයිදියන් ක්‍රමයට අඳින ලද ස්ටෙප්ස් හි සත්ව රූපයක්, චීන ජේඩ් ගල් හා ස්ටිටයිම් ඵලක - බ්‍රිතාන්‍යය කෞතුකාගාරය.

ටාරිම් මමී හා මොන්ගෝලියානු නොවන චීන මමිවරු, කෝකසොයිඩ්වරු විසින් සේද මාවතේ සිට 200km ක් දුරින් හා යින්පාන්වලට නැගෙනහිරින් පිහිටි ලූලෑන් ප්‍රදේශයේ  වු තාරිම් ද්‍රොණියෙන් සොයාගනු ලැබ ඇත. ඒවා ක්‍රි.පූ:1600 ට අයත් අතර මේ හරහා පෙරදිග හා අපරදිග අතර පුරාණ සබඳතා තිබූ බවට සැක කෙරේ. මේවා 8 වැනි ශතවර්ෂය තෙක් චීනයේ තාරිම් ද්‍රොණියේහි (වර්තමානයේ ෂින්ජියෑං) ඉන්දු යුරෝපීය භාෂාව පරිහරණය කළ ටූ තාරියන්වරුන්ගේ මමි යැයි යෝජනා කෙරේ.

චීනයේ නිපද වු සේද ක්‍රි.පූ 1070 සිට පුරාතන ඊජිප්තුවේ සිදුවිණැයි සොයා ගත හැකි වී තිබේ. සිල්ක් හි උත්පත්තිය ඊජිප්තුවෙන් විශ්වාස කළ හැකි වුවද සිල්ක් කර්මාන්තය ශීඝ්‍රයෙන් පහත වැටෙමින් පවතී. නමුත් එය ඇත්තෙන්ම චීනයෙන් පැවත ආවාද නැතහොත් මධ්‍යධරණී හෝ මැදපෙරදිග ප්‍රදේශවලින් පැවති "කෘත්‍රීම සේද" වර්ගයක්ද යන්න සැක සහිතය.

ක්‍රි.පූ 8 වැනි ශත වර්ෂයේදී  චීන අග්‍ර රාජධානියට අහිගුණ්ඨික අපරදිග මායිම් ප්‍රාන්ත සමඟ සබඳතා ඇති විය. මධ්‍යම ආසියාවෙන් රත්රන් සොයා ගැණුනි. චීන ශෛල කැටයම් කරුවෝ තැනිතලාවල ප්‍රතිරූප නිර්මාණය කළහ. (ඒවායේ සතුන්ගේ සටන් විස්තර විණි). ආයත චතුරස්‍ර රත්රන් හා ලෝකඩ පටිවල ජේඩ් ගල් සහ ස්ටීටයිට්වලින් මාරුවෙන් මාරුවට වැඩ දමා තිබිණි.

මධ්‍යම ආසියාව තුළ චීන ගවේෂණය

සැන් ක්වයාන් විසින් හෑන්  වුඩ් අධිරාජ්‍යය අතහැර ක්‍රි.පු. 138 සිට ක්‍රි.පු. 126 දක්වා ආසියානු චාරිකාවක නියැළීම ඇරඹීම.

තානාපති සෑන් ක්වායන් ගේ වාර්තාවන් ට අනුව, සියොන්නුන්ට එරෙහිව යුසීවරුන් සමඟ මිත්‍ර සන්ධානගත වීමට එවන ලද තානාපති හෑන් ඩිනාස්ටි විසින් චීනුන්ගේ දෙවන ආගමනය සිදු කරනු ලැබ ඇත .තවද තත් කාලීනව සමෘද්ධිමත් බවින් හා  සභ්‍යත්වයෙන්  පිරිපුන් නගර ලෙස සැලකුණු ෆර්ගානා බැක්ට්‍රියා, පාත්‍රියා වැනි  නගර සමඟ වෙළඳ සබදතා වර්ධනය කර ගැනීමට චීන අධිරාජ්‍යයා වූ ඩී උත්සුක වූ බැව් පෙනේ.

දයවානුවන් වියු ෆර්ගනාවද, තාහයියානුවන් විසූ බැක්‍රියාවද ඇන්සික්වරුන් විසූ පාත්‍රියාව ද විශාල දේශයන් වූ අතර වටිනා සම්පත් වලින්ද ගහණ විය. ඒ දේශයන් හි ස්ථිර පදිංචිකාර වැසියන් විසින් සම්ප්‍රදායික චීන වෘත්තින් තම ජිවිකාව  කරගත් බැව් කියැවේ. මෙම දේශය යුධ බලය අතින් දුර්වල වුව ද, චීනය සාරවත් කෘෂි නිෂ්පාදනවල සාඩම්බර හිමිකරුවෙකි.

තවද සතුරුකාරී සියෙන්නු වරුන්ට එරෙහිව සටන් වැදීමෙදී චීනුන් ඊට විශේෂ අවධානය යොමු කරන අතර ශක්තිමත් වුද, දිව්‍යමය අශ්වයන් කරා යොමු විය . තවද විටින් විට විවිධ දේශයන් සමඟ පවතින සබඳතා ශක්තිමත් කරගනු වස් චීන තානාපතිවරුන් යවා ඇත. එලෙස තානාපතිවරු න් ආගමනය කල දේශයන් අතර ඇන්ක්ඩි වාසි පාත්‍රියාවද  පසුව ඇලක්වරු හා එක් වූ යැන්යාසියන් විසු  විදු දේශයද, සිරියාව යටතේ සොලියසිඩියානුවන් විසූ දේශය ද, ත‍යෝසිවරුන් වාසය කල ක්ලැඩියාවද  තයන්සුවරුන් විසූ වයඹ ඉන්දියාව ද වේ.

නීතියක් ලෙස වසරකට මෙවැනි කණ්ඩායම් දහයකට වඩා වැඩි පිරිසක් තානාපති කණ්ඩායම් ලෙස තානාපති සේවා සඳහා පිටත් කර හරිනු ලැබීය. අවස්ථා ගණනාවකදී මධ්‍යම ආසියාවේ තුළ චීන ක්‍රියාකාරීත්වය පිළිබඳවද හැන්වරු හා රෝමන් වරු අතර ඇතිවු ගැටලුකාරි අවස්ථා ද වාර්තා වේ.ඒ අතුරින් ක්‍රි.පු. 36 ඇති වු යෝජියානු ගැටුම ප්‍රමුඛස්ථානය ගනී.

පර්සියානු රාජකීය මාවත

හෙරොඩෝටස් ගේ කාලය වන විට (ක්‍රි.පූ:475) පහළ ටයිග්‍රීස් අසළ වූ සුසා නගරයේ සිට කිලෝමීටර් 2875 ක් දුරට පර්සියානු රාජකීය මාවත විහිදිණි. එය ආජියන් මුහුදේ වරායක් වූ ස්මිර්ණා (දැනට තුර්කියේ ඉස්මීර්) දක්වා තිබුණි. එය නඩත්තු කිරීම හා ආරක්ෂා කිරීම සිදු වූයේ ආකේමෙනිඩ් අධිරාජ්‍යයා (ක්‍රි.පූ:500-330) අතිනි. මාවත දිගට හල් හා නිත්‍යය අම්බලම් විය. සෑම නැවතුම් පළකම නව අශ්වයන් හා අශ්වාරෝහකයන් සිටීම නිසා පණිවිඩ ගෙන යාමට ගතවුයේ දින නවයක් පමණි. සාමාන්‍යය ගමන් කරුවන්ට නම් එම කාලය මාස තුනකි. මෙම රාජකීය මාවත තවත් බොහෝ මංමාවත්වලට බෙදී පැවතුණි. ඉන්දියාවට හා මධ්‍යම ආසියාවට යාමට තිබූ මංමාවත්ද ආරක්ෂා කෙරුණේ ආකේමෙනිඩ් අතිනි. ඔහු නිතරම ඉන්දියාව , මෙසපොතේමියාව හා මධ්‍යධරණිය අතර සබඳතා අළුත් කළේය. ක්ස'සස්ගේ රාජ්‍ය කාලය අතරතුර (ක්‍රි.පූ:485-465) සූසාහි සිට ඉන්දියාවට හා කුෂ්වලට යැවූ සන්දේශ පිළිබඳව වාර්තා ගැන ඊස්තර්හි සඳහන් වේ.
1වන සියවසේ සේද මාවත

උතුරු චීනයේ වෙළඳ මධ්‍යස්ථානවලින් බටහිර දෙසට එය පැතිරෙන නිසා ටිබෙට් සානුව මඟ හරිමින් මහාද්වීපික සේද මාවත උතුරු හා දකුණු මාර්ගවලට බෙදේ.

එම උතුරු මාර්ගය ගන්සු නම් චීන පළාත හරහා වයඹ දෙසට වැටී ඇති අතර ඉන්පසු එය තවත් මාර්ග තුනකට වෙන් වේ. ඒවායින් මාර්ග දෙකක් තක්ලමකන් කාන්තාරයෙන් (කාර්ගස්ථානය සහ සින්ජියෑං අතර - වර්තමානයේ) උතුරු සහ දකුණු ප්‍රදේශ පසු කර නැවත කෂ්ගාර් හමුවන අතර අනෙක් මාර්ගය ටර්සාන්, ටල්ගර් සහ අල්මාටි (දැනට ගිණිකොණ දිග කසකස්ථානය) හරහා ටියන් ෂාන් කඳුවල උතුරු පෙදෙස පසු කරයි.

සියළු මාර්ග ෆර්ගනා මිටියාවතේ කෝකන්ඩ්හි දී නැවත හමු වී , දකුණු මාර්ගය හමු වෙමින් මර්ව් දෙසට කරකුම් කාන්තාරය හරහා දිව යයි.

මෙයින් එක් මාර්ගයක් සේද මාවතේ මධ්‍යස්ථාන වූ බුකාරා සහ සමාර්කන්ඩ් හරහා අමු දර්යා ගඟ දිගේ ඇරල් මුහුදට ද (ඇට්‍රස්කන් හි පුරාණ ශිෂ්ටාචාරය හරහා) ක්‍රිමියන් අර්ධද්වීපයට ද දිව යයි. එහි සිට මෙය කළු මුහුද, මාමරා මුහුද සහ බොල්කන්ස් හරහා වෙනීසියට විවෘත වේ. තවත් මාර්ගයක් කැස්පියන් මුහුද හරහා ජෝර්ජියාවේ කළු මුහුදට විවෘත වේ. එතැන් සිට කොන්ස්තන්තිනෝපලය දක්වා දිවේ.

දකුණු මාර්ගය උතුරු ඉන්දියාවට හා එතැන් සිට තුර්කිස්තාන - කොරසන් පළාත තුළින් මෙසපොටේමියාවට හා ඇනටෝලියාවට දිවෙන තනි මාර්ගයකි. එහි දී ගොඩබිමේ කඳු සහිත බව නිසා මුහුදු මාර්ග ද යොදා ගෙන ඇත. එය චීනයේ සිෂූවෑං නිම්නය හරහා දකුණට වැටෙන අතර ඊශාන දිග ඉන්දියාවට උස් කඳු හරස් කිරීමෙන් දිව යයි. පෙනෙන ලෙසට පුරාණයේ තේ ප්‍රවාහනය කොට ඇත්තේ මේ මාර්ගය ඔස්සේය. ඉන්පසු එය බ්‍රහ්මපුත්‍ර හා ගංඟා නම් ගඟ අවට තැනිතලා දිගේ වරනාසිහි බටහිර පිහිටි මහා ප්‍රධාන පාරට සම්බන්ධ වේ. එය උතුරු පාකිස්ථානය හා හින්දු කුෂ් කඳුවලට උඩින් නැවත උතුරු මාර්ගය සමඟ මර්ව් අසල දී සම්බන්ධ වේ.

ඉන්පසු මෙම මාර්ගය කඳුකර උතුරු ඉරානය සහ සිරියානු කාන්තාරයේ කෙළවර හරහා ලෙවන්ට් වෙත සෘජු මාර්ගයක දිවේ. එතැන් සිට මධ්‍යධරණී වෙළඳ නැව් ඉතාලියට ස්ථිර මාර්ග ඔස්සේ යාත්‍රා කළ අතර ගොඩබම් මාර්ග ඔස්සේ ඇන‍ටෝලියාව හරහා උතුරට හෝ දකුණට විවෘතවී උතුරු අප්‍රිකාවට සේන්දු වීමට හැකි විය.

නැව් රෝමයට හා මධ්‍යධරණී තොටුපළවල්වලට බඩු ගෙන ආ පසු එතැන් සිට පෙට්‍රා, ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව සහ පර්සියානු මුහුදු බොක්ක අසබඩ ඩැරැක්ස් ස්පැසිනුවලට හෙරාට්හි සිට සුසා හරහා තවත් ශාඛා මාර්ගයක් විහිදුණි.

දුම්රිය මාර්ගය

කසකස්ථානයේ අල්මාටි හා සින්ජියෑං හි උරුම්කි අතර අන්තර්ජාතික දුම්රිය මාර්ගය විවෘත වූ පසු 1994 දී සේද මාර්ගයේ අඩු වී තිබූ මාර්ග කොටස් ද සම්පූර්ණ විය.

මුහුද

වසර 14 කට පමණ ඉහත දී චීනයේ පෙරදිග හැන් රාජවංශය බලයේ පැවති කාලයේ දී වර්තමාන හැනෝයි හි රතු ග‍ඟේ මෝයේ සිට මලක්කා සමුද්‍ර සන්ධිය ඔස්සේ ගිණිකොණ දිග ආසියාවට, ශ්‍රී ලංකාවට හා ඉන්දියාවට හා එතැනින් පර්සියානු මුහුදු බොක්කට හා රතු මුහුදට මුහුදු මාර්ග විවෘත වී තිබිණි. රතු මුහුදේ තොටුපළවල්වල සිට සේ ඇතුළු භාණ්ඩ නයිල් ප්‍රදේශයට හා එතැනින් ඇලෙක්‍සැන්ඩ්‍රියාවට ගොඩබිමින් ප්‍රවාහනය කරන ලදී. මෙම මුහුදු මාර්ගවල තවත් ශාඛා නැඟෙනහිර අප්‍රිකානු වෙරළ තීරය දිගේ දිව ගියේය. මෙම වෙරළ තීරය ග්‍රීක්වරු හා රෝමාන්වරු විසින් "අසානියා" ලෙස ද චීන්නු විසින් "සීසන්" ලෙස ද හඳුන්වන ලදී. නවීන තස්මේනියාවේ රුෆිජි ග‍ඟේ ඩෙල්ටාවේ පිහිටා තිබු, රෝමන්වරු විසින් රප්ටා ලෙස හඳුන්වන ලද තොටුපළ දක්වා වත් මෙලෙස බඩු ප්‍රවාහනය කරන්නට ඇත.

මුහුදු සේද මාවත දකුණු දිග චීනයේ සිට වර්තමානයේ බ්රූනයි, තායිලන්තය, මලක්කා, සිලෝන් (ශ්‍රී ලංකාව) ඉන්දියාව, පකිස්ථානය, පිලිපීනය සහ ඉරානය නම් රටවලට විහිදෙයි. යුරෝපය තුළ එය මධ්‍යධරණී මුහුදේ ඊශ්‍රායලය, ලෙබනනය, ඊජිප්තුව සහ ඉතාලිය යන රටවල සිට පෘතුගාලයට හා ස්වීඩනයට විහිදෙයි.

හෙලනිස්ටික සමය

ඇලෙක්සැන්ඩර් අධිරාජ්‍යයා විසින් මධ්‍යම ආසියාවේ නැගෙනහිර හා බටහිර අතර සේද මාවත පුළුල් කිරිමේ කිරීමේ කටයුතුවල මූලික පියවර යොදන ලදී. ක්‍රි.පු. 329 අගොස්තු මාසයේ ටජිකිස්ථානයේ ෆ්ගනා නිම්නයට පැමිණෙන මුවදොරෙදි ඔහු ඇලේක්සැන්ඩර් එස්චෙටේ නොහොත් ඇලේක්සැන්ඩර් ද ෆදස්ට් සොයා ගත්තේය.පසුකාලීනව එය උතුරු සේද මාර්ගයේ විශේෂ සංධිස්ථානයක් විය.

ඇලෙක්සැන්ඩර් උතුමාණන්ගේ පදවි ප්‍රාප්තියෙන් පසු ක්‍රි.පු. 323 දි ඊජිප්තුව ටොලමිවරුන්ගේ පාලනයට නතුවුණි.ඔවුන් ඉන්දියාව,මෙසපොතේනියාව සහ නැගෙනහිර අප්‍රිකාව සමග රතු මුහුදේ පිහිටි වරායන් දියුණු කළහ.ඔවුහු අතරමැදිකරුවන්ට අනුග්‍රහය දැක්වු අතර නැබටින්ස් සහ අරබිවරුන්ට විශේෂයක් දැක්වූහ.

ග්‍රීක්වරු ඉදිරි ශතවර්ෂ තුනක් පමණ මධ්‍යම ආසියාවේ රැඳී සිටියහ.එම ප්‍රදේශය සම්පුර්ණයෙන්ම ස්ලෙකුට් අධිරාජ්‍යයා යටතේ පාලනයවු අතර පසුව ග්‍රික්-බැක්ට්රේන් රාජධානිය බැක්ට්රේන් හිදි ස්ථාපනය කරන ලදි.ඔවුන් නිතර රාජධානිය පුළුල් කළ අතර විශේෂයෙන් එවුන්ඩිමෙස් පාලනයෙදි(ක්‍රි.පු 230-200)ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවෙ සොග්ඩ්යන් දක්වා පාලනය පැතිරිණි.
එමගින් පාලකයා සතු දක්ෂතාව මනාව සනාථ වේ. එහිදී ප්‍රමුඛතාව දි තිබුණේ චීනය සහ බටහිර රටවල් සමග පවත්වාගෙන ගිය සම්බන්ධතාවනටය.ග්‍රීක ඉතිහාසඥයෙක් වන ස්ට්රිබො දක්වා ඇත්තේ " ඔවුන්ගේ පාලකයන් චීනය සහ ෆ්යිනි දක්වා ආධිපත්‍ය පතුරා ඇති බවයි."

රෝම අධිරාජ්‍යය

ක්‍රි.පූ. 30 දී රෝමය ඊජීප්තුව දිනා නොබෝ කලකින්ම ඉන්දියාවත්, අග්නි දිග ආසියාව,ලංකාව, චීනය, මැදපෙරදිග, අප්‍රිකාව සහ යුරෝපය සමග පවත්වා ගෙන ගිය සන්නිවේදන කටයුතුවල සහ වෙළෙඳ කටයුතුවල පෙර නොවූ පරිදි විශාල පිබිදීමක් ඇතිවිය.මාස් ටයිටියනස් පාර්ශවය මැද මුහුදු ප්‍රදේශයේ සිට සේද මාවත දිගේ ඉතා දුර නැගෙනහිරට ගමන්  කරන පිරිසක් වූ අතර බොහෝවිට ඔවුන්ගේ අරමුණ වූයේ  අතරමැදියෙක් අඩුකිරීමයි. මෙකල සේද මාවත හරහා ගමන් කිරීම නැවත නැවතත් අවහිර කරමින් රෝමය පර්සියාව සමඟ වරින්වර යුද්ධ කළේය.ගොඩබිම් හා මුහුදු මාර්ග ළඟින් සම්බන්ධ වූ අතර නව නිපැයුම්, තාක්ෂණය සහ අදහස් යුරෝපය, ආසියාව සහ අප්‍රිකාව හරහා පැතිරෙන්නට විය. අන්තර් මහාද්වීපික වෙළෙඳාම සහ සන්නිවේදනය විධිමත්, සංවිධානාත්මක සහ රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සහිත දේ බවට පත්විය.ඉන් පසු රෝම අධිරාජ්‍යය හා චීනය අතර සේද වෙළෙඳාම(පාර්තියන්වරු හරහා) හොඳින් සිදුවිණි. රෝමානුවන් සිතුවේ සේද ගස්වලින් ලැබෙතැයි කියාය. තරුණ සෙනෙකා ගේ පේද්රා සහ වර්ජිල් ගේ කෘෂි කාව්‍යයෙන් මෙම විශ්වාසය තහවුරු වේ. නමුත් මහලු ප්ලයිනි මෙය හොඳින් දැනසිටියේය.ඔහු විසින් බොම්බික්ස් හෝ පට පනුවා ගැන සඳහන් කරමින් ඔහුගේ  ස්වභාවික ඉතිහාස කතාවල "ඔවුහු මකුලුදැල් මෙන් වූ සිල්ක් නම් ඇඳුම් වියන ලද අතර ඒවා කාන්තාවන්ගේ සුඛෝපභෝගී ඇඳුම් බවට පත්විය" යනුවෙන් ලියන ලදී.

සෙනෙට් සභාව සේද ඇඳුම් ඇඳීම තහනම් කරමින් නියෝග කිහිපයක් නිකුත් කළද පලක් නොවීය. චීන සේද වල වැදගත්කම රත්තරන් විශාල ප්‍රමාණයක් පිටතට ගලා යාමට හේතු වූ නිසා සේද රෙදි දිරා ගිය සහ අශීලාචාර දෙයක් ලෙස ඔවුහු සැලකූහ.

"රෙද්දෙන් සිරුර ආවරණය නොවේ නම්, විලි වසා ගැනීමට නොහැකිනම් ඒවාට ඇඳුම් යැයි කිව නොහැකිය. පරපුරුෂ සේවනය කරන්නියන් මෙන් පහත් ඇඳුම් ඇන්ද විට තුනී සළුව තුළින් ඇයව දැකගත හැකිය, එවිට ඇගේ සැමියාට පිටස්තරයෙකුට හෝ විදේශිකයෙකුට වඩා ඇගේ සිරුර පිළිබඳව දැනීමක් නැත. " (c.3  ක්‍රි.පු. 65, හඬින් පැවසීම් 1 වෙලුම).

පළමු රෝමානු දූතයා මෙම මුහුදු මාර්ගය හරහා ක්‍රි.පු.166 දී චීනයට සේන්දු වූ බව හවු හැන්ශු  විසින් රෝම තානාපති නාමාවලිය අරඹමින් වාර්තා කර තිබේ.

මධකාලීන යුගය

පුරා‍ණයේ ප්‍රධාන වෙළඳුන් වූයේ ඉන්දියානු සහ බැක්ට්‍රියානු වෙළඳුන්ය. ඉන්පසු 5වන හා 8වන ශත වර්ෂ තුළ දී සොග්ඩියානු වෙළඳුන් ද ඉන්පසු පර්සියානු වෙළඳුන් ද විය.

මුල් ශත වර්ෂ තුනේ දී ඉන්දියානු සහ බැක්ට්‍රියානු කුෂාන් අධිරාජ්‍යයේ මධ්‍යම ආසියාව සහ උතුරු ඉන්දියාව එක්සත් කිරීම නිසා බැක්ට්‍රියානු හා ටැක්සිලා වෙළඳුන්ගේ බලය වැඩි විය. ඔවුහු බහු සංස්කෘතික බලය පෝෂණය කළහ. 2වන ශත වර්ෂයේ දී ග්‍රීතෝ රෝමානු ලෝකයෙන් - චීනය, ඉන්දියාව, බ්‍රේග්‍රම් පුරා විද්‍යාත්මක භූමිය ආදියෙන් ගලා ආ නිෂ්පාදනවලින් ධන සම්භාර ලැබෙන්නට විය.

සේද මාවතේ සමෘද්ධි සමය පැවතියේ එහි බටහිර කෙළවරේ බයිසන්ටයින් අධිරාජ්‍යය පැවති කාලයේ, නයිල් ඔක්සස් හි සසනයිඩ් අධිරාජ්‍යය සමයේ සිට II කානේට් සමය දක්වා කාලයේ සහ එහි නැඟෙනහිර කෙළවරේ සිනිටික් කලාපයේ රාජධානි තුන පැවති කාලයේ සිට යුවාන් රාජ වංශය දක්වා කාලයේය. මුහුද ඔස්සේ පෙරදිග හා අපරදිග අතර වෙළඳාම ද සංවර්ධනය විය. ඉන්දියාවේ රෝම වෙළඳ තොටුපළවල් පුළුල් කිරීමෙන් ඊජිප්තුවේ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව හා චීනයේ ගුවාන්ෂෝවු අතර වෙළඳාම දියුණු විය. ඉන්දියන් සාගරය හරහා වූ "පෝසිලේන් මාවත හෙවත් සේද මාවත" ත් පිළිබඳව ද ඉතිහාසඥයන් කියා සිටිති. අන්තර් - ප්‍රාදේශීය වෙළඳාම හේතුවෙන් ඇති වූ දේශපාලනික හා සංස්කෘතික සංකලනයක නියෝජනයක් ලෙස සේද මාවත දැක්විය හැකිය. සේද මාවතේ සමෘද්ධිමත් සමය තුළ මග්යර්වරු, චීන්නු සහ ආමේනියානුවරු වැනි නානාප්‍රකාර කණ්ඩායම් එකතු වීම නිසා ජාත්‍යන්තර සංස්කෘතියක් ඇති විය.

විදේශීය වෙළන්දෙක්, 7වන ශත වර්ෂය, ටෑං රාජ වංශය.

එහි ශක්තිමත් ගති විඥානයක් එක් පසෙක ද වෙනස් වීම නිසා ඇති වූ බලපෑම් තවත් පසෙක ද තිබිය දී සේද මාවත‍දිගේ හුදෙකලාව ජිවත් වූ ගෝත්‍රික සමාජ හෝ බාබේරියානු සංස්කෘතික සංවර්ධනයට උර දුන් දේව ගැතිවරුන් ධනයට ඇදී එන්නට විය. බොහෝ බාබේරියානු ගෝත්‍ර ධනවත් නඟර, සමෘද්ධිමත් භූමි සහ ශක්තිමත් අධිරාජ්‍ය පැරද විය හැකි නිපුණ සටන්කාමීහු බවට පත් වූහ.

ක්‍රි.ව. 4 වන සියවසේ සිට ක්‍රි.ව. 8 වන සියවස දක්වා පෙරදිග අපරදිග වෙළඳාමේ බලය සොග්ඩියන්වරු අල්ලා ගෙන සිටියහ. උතුරේ ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථාන අතර සුයාබ් හා ටලාස් විය. මධ්‍යම ආසියාවේ ප්‍රධානතම තවලම් වෙළඳුන් වුයේ මොවුන්ය. ඔවුන්ගේ වෙළඳා අයිතිය ආරක්ෂා කරනු ලැබුයේ "අශිනා වංශිකයන් හා සොග්ඩියානුවන් සම්බන්ධ කරන ව්‍යාපාරය" ලෙස හැඳින්වූ ගොක්ටර්ක්ස් අධිරාජ්‍යයේ හමුදා බලය මඟිනි. 9 වන ශත වර්ෂයේ වන විට යම් යම් බාධා මැද වෙළඳ කටයුතු සිදු වුණි. වර්ෂ 840 වන තෙක් උතුරු මධ්‍යම ආසියාව පුරාම පැතිරී තිබූ, අශ්වයන් ලබා දී ඒ වෙනුවට චීනයෙන් විශාල සේද රෙදි තොග ගෙන් වූ උයිගර් අධිරාජ්‍යය නිසා එය සිදු වුණි. (10වන ශත වර්ෂයේ දී) චීන මූලාශ්‍රවල කියැවෙන පරිදි මෙකල සෝග්ඩියානු තවලම් ඉහල මොංගෝලියාවට ගමනේ යෙදී ඇත. ඔවුන් ආගමික හා සංස්කෘතික වශයෙන් එක හා සමානව බලපෑහ. 10 වන ශත වර්ෂයේ මුස්ලිම් භූගෝලඥයින් විසින් සපයන ලද පෙරදිග ආසියාතික තොරතුරුවලට අනුව සෝග්ඩියන් 750-840 කාලයේ සිට ඇත. කෙසේ වෙතත්, උයිගර් අධිරාජ්‍යයේ අවසානයට පසු සොග්ඩියානු වෙළඳාම ද අර්බුද මැද කෙරුණේය. මුස්ලිම් මධ්‍යම ආසියාවෙන් පැවත ආ ප්‍රධානම දෙය වන්නේ සමනිසිවරුන්ගේ වෙළඳාමයි. ඔවුන් කසාර්ස්, යුරල් වැනි ප්‍රදේශවලට වයඹ දිග මාර්ගය ද ටර්කික් ගෝත්‍රවලට ඊශාන දිග මාර්ගය ද භාවිතය නැවත පටන් ගත්හ.

සේද මාවත උතුරු චීනයේ අහිකුණ්ඨික කුලවල හමුදා ප්‍රදේශවල නැගීමට දායක විය. තවද චීනයේ හා මධ්‍යම ආසියාවේ නෙස්ටෝරියානු, මැනිකායියානු, බෞද්ධ සහ පසුව ඉස්ලාම් ආගම් ව්‍යාප්තියට රුකුල් දුන්නේය. සේද මාවත නිසා බලගතු කසාර් සමූහාණ්ඩුව බිහි විය. තවද විශාලතම මහාද්වීපික අධිරාජ්‍යය වන මොන්ගෝලියානු අධිරාජ්‍යය බිහි කර විය. සේද මාවත දිගට එහි දේශපාලනික මධ්‍යස්ථාන ද පිහිටුවිණි. ඒවා නම් උතුරු චීනයේ බීජිංථ මධ්‍යම මොන්ගෝලියාවේ කරකොරම්, ට්‍රාන්සොක්සියානාහි සර්මකන්ඩ්, උතුරු ඉරානයේ ටබ්රිස්, පහල වොල්ගාහි අට්‍රකන්, ක්‍රිමියාවෙහි සොල්කට්, මධ්‍යම රුසියාවේ කසාන් සහ නැ‍ෙඟනහිර ඇනටෝලියාවේ එර්සුරම්ය.

5වන ශත වර්ෂයේ දී පමණ රෝම අධිරාජ්‍යය හා අරුමෝසම් ආසියානු නිෂ්පාදනවලට එහි තිබුණු ඉල්ලුම පිරිහී ගියේය. 751 ටලාස් යුද්ධයත් සමඟ චීනයේ බටහිර ව්‍යාප්තිය නැවතී, 7වන සියවසේ සිට මධ්‍යම ආසියාව තුළ ඉස්ලාම් තුර්කිවරු පැතිරීම, නිසා එම ප්‍රදේශයේ වෙළඳාම අවසන් වූ අතර බුද්ධාගම බොහෝ දුරට අඩු වී ගියේය. මධ්‍යම යුගය වන විට මහම්මද් තුමාගේ පැවත එන ඉස්ලාම් රජ කාලයේ දී පුරාණ ලෝකය සමඟ කළ වෙළඳාමේ තනි අයිතිය ඔවුන් අත්පත් කර ගෙන තිබුණි. (වැඩිදුර තොරතුරු සඳහා "මුස්ලිම් ඒජ් ඔෆ් ඩිස්කවරි" බලන්න)

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Silk_Road#Medieval_era

External Links

 Nelum Wila - Seda Mawatha      (නෙළුම් විල වෙතින් - සේද මාවත )

සේද මාවත

සේද මාවත


Salix lanata es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa de las regiones de la tundra en la Región Circumboreal.

Descripción
Salix lanata es un arbusto caducifolio con las hojas densamente pubescentes. Florece durante los meses de mayo, junio y julio. Es una planta dioica (con plantas masculinas y femeninas en plantas separadas). Las hojas tienen pubescencia (pelos finos) y por eso recibe el nombre específico de lanata.

Taxonomía
Salix laevigata fue descrita por Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum 2: 1019, en el año 1753.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

lanata: epíteto latino que significa "lanuda".
Variedades aceptadas
Salix lanata subsp. calcicola (Fernald & Wiegand) Hultén
Sinonimia
Salix glandulifera Flod.
Salix lanata subsp. glandulifera (Flod.) Hiitonen

Referencias

Enlaces externos

lanata
Flora del Ártico
Plantas descritas en 1753
Plantas descritas por Linnaeus

Salix lanata


Çakırtaş, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin esas adı "Gavraz" dır. (80'li yılların başında) nereden geldiği ve geçmişi belirsiz bir şekilde Çakırtaş olarak değiştirilmiştir.

Coğrafya
Samsun iline 119 km, Vezirköprü ilçesine 1 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Vezirköprü'nün mahalleleri

Çakırtaş, Vezirköprü


Pilophorus er ættkvísl fléttna af bikarfléttuætt. Ættkvíslin inniheldur að minnsta kosti ellefu tegundir. Tvær tegundir af ættkvíslinni lifa á Íslandi, hraufustubbar og körtustubbar.

Tilvísanir

Bikarfléttuætt

Pilophorus


ماريانو غونزالو أندوخار  الشهير باسم ماريانو أندوخار (مواليد 30 يوليو 1983 في بوينس آيرس - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كاتانيا الإيطالي منذ 2009 في مركز حارس مرمى .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
أرجنتينيون من أصل إسباني
أشخاص على قيد الحياة
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من بوينس آيرس
لاعبو الدوري الأرجنتيني برايم بي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو إستوديانتيس دي لا بلاتا
لاعبو باليرمو
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من بوينس آيرس
لاعبو كوبا أمريكا 2011
لاعبو كوبا أمريكا 2015
لاعبو كوبا أمريكا المئوية
لاعبو منتخب الأرجنتين في كأس العالم 2010
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
لاعبو نابولي
لاعبو نادي كاتانيا
لاعبو هوراكان
مواليد 1983
مواليد في بوينس آيرس

ماريانو أندوخار


Nikola Komušanac (Vrela, Sivša, BIH, 26. siječnja 1956. – Krasno, 31. svibnja 2015.) – hrvatski katolički svećenik

Rodio se 26. siječnja 1956. godine u Vrelima u BIH. Osmogodišnju školu završio je u mjestu Kalošević, a srednju u Tešnju. Teologiju je studirao u Rijeci od 1982. Zaredio se za svećenika 29. lipnja 1988. godine. Mladu misu slavio je 24. srpnja 1988. godine u Blaževcima u crkvi Uzvišenja sv. Križa. Najviše godina svoga svećeništva proveo je u Krasnom u Lici, gdje je bio župnik i čuvar svetišta Majke Božje od Krasna. Bio je istovremeno i župnik u obližnjem Kuterevu.

Istakao se u radu u obnovi svetišta i organizaciji brojnih hodočašća. Svetište Majke Božje od Krasna postalo je glavno mjesto hodočašća vjernika u Lici i šire, posebno za blagdan Velike Gospe. Upravo je stalno ulaganje u infrastrukturu tog svetišta kao i pratećih objekata bio jedan od glavnih vodilja njegovog predanog rada. U slobodno vrijeme proizvodio je glasovitu velebitsku travaricu, ostala alkoholna pića te sireve.  Bio je duša i srce Svetišta Majke Božje od Krasna, krasile su ga izvanredne osobine, kao mirnoća i lakoća komuniciranja s ljudima, jednostavnost, briga i skrb za čovjeka u potrebi, nepresušna energija za stvaranjem nečega novoga.

Pokopan je na mjesnom groblju u Krasnom.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici

Nikola Komušanac


An Eleocharis decoriglumis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Berhaut. An Eleocharis decoriglumis in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis decoriglumis


කළු දෙදොල්  යනු රස කැවිල්ලක් වන අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය දොදොල් වර්ගයකි. මෙම අඳුරු පැහැති සහ ඇලෙන සුළු ආහාර වර්ගය ප්‍රධාන වශයෙන් සමන්විත වන්නේ කිතුල් හකුරු ( කිතුල් ගසෙහි යුෂ වලින් සාදා ගන්නා), සහල් පිටි සහ  පොල් කිරි වලිනි. කළු දෙදොල් සැදීම,  බොහෝ දුෂ්කර සහ කාලය-ගතවන ක්‍රියාවලියකි. මෙම කෑම වර්ගය නිෂ්පාදනය සඳහා,  හම්බන්තොට ප්‍රදේශය ප්‍රසිද්ධත්වයක් උසුලයි.

සම්භවය සහ ඉතිහාසය
මැලේ සංක්‍රමණිකයන් විසින්,  බොහෝවිට  ඉන්දුනීසියාව වෙතින්,  ශ්‍රී ලංකාවට මෙය හඳුන්වාදුන් බවට විශ්වාස කෙරෙයි  .  16වන සහ 17වන සියවස්හිදී  රටෙහි කොටසක් පාලනය කළ පෘතුගීසිවරුන් විසින් මෙම ආහාරය මෙරටට හඳුන්වා දුන්නේ යැයිද අදහසක් පවතියි.

මෑත කාලයේදී කෘත්‍රිම අඩංගු ද්‍රව්‍යයන් හඳුන්වාදීමත් හා සමගින්, සමහරවිට කළු දෙදොල් පිළියෙල කිරීම,  සාම්ප්‍රදායික වට්ටෝරු වලින් බැහැරට ගිය අවස්ථාද ඇත.

ආශ්‍රිත

කළු දොදොල්


La Estación Arví es la segunda y última estación de la línea L del Metrocable de Medellín. Se encuentra en la vereda El Tambo del corregimiento de Santa Elena (Medellín). Fue inaugurada a principios del 2010, junto con el Parque Ecoturístico Arví, el cual abastece de turistas. Usa el mismo sistema de metrocable de las líneas J y K.

Diagrama de la estación

Enlaces externos

 Sitio web del Metro de Medellín.

Arví
Arví
Arví

Estación Arví (Metrocable de Medellín)


A prova dos 400 metros feminino do Campeonato Mundial de Atletismo em Pista Coberta de 2022 ocorreu entre os dias  18 e 19 de março na Belgrade Arena, em Belgrado, na Sérvia.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+1).

Resultados

Bateria
Qualificação: 2 atletas de cada bateria (Q) mais os 2 melhores qualificados (q).

Semifinal
Qualificação: classificaram-se os 3 melhores de cada bateria (Q).

Final
A final ocorreu dia 19 de março às 19:55.

Ligações externas

 Site da World Athletics

Campeonato Mundial de Atletismo em Pista Coberta de 2022

Campeonato Mundial de Atletismo em Pista Coberta de 2022 - 400 m feminino


St. Peter und Paul ist eine katholische Pfarrkirche in Genderkingen im Landkreis Donau-Ries und in der Diözese Augsburg mit einer Rokoko-Ausstattung.

Lage
Die Pfarrkirche liegt in Ost-West-Richtung im nördlichen Bereich des Ortes am Kirchplatz 1 in einem ummauerten ehemaligen Friedhof.

Geschichte
Peterskirchen in Orten, die auf "-ingen" enden, weisen in der Regel ein hohes Alter auf. Demnach könnte in Genderkingen um 600 n. Chr. eine erste kleine Kirche erbaut worden sein. Im 14. Jahrhundert herrschten die Marschälle von Oberndorf über Genderkingen; der gotische Turm der heutigen Kirche stammt von circa 1350. Im 15. Jahrhundert, 1478, ging der Ort mit der Kirche in den Besitz des Zisterzienserklosters Kaisheim über. Dies änderte sich erst mit der Säkularisation des Klosters 1803.

Baugeschichte
Unter teilweiser Verwendung der Mauern des Vorgängerbaus, einer frühgotischen Chorturmkirche, wurde die heutige Kirche von Pfarrer Maximilian Hegenauer "mit eigenen Mitteln" – so eine lateinische Inschrift an der Kirche – und mit Unterstützung der Dorfbewohner 1750 bis 1755 neu errichtet. Eine eventuelle Beteiligung des Klosters Kaisheim ist aufgrund fehlender Quellen nicht eruierbar. Nach einer mehrjährigen Phase der Ausstattung erfolgte am 30. August 1781 die Einweihung. Das 19. Jahrhundert veränderte vor allem das Aussehen Kirchturmdaches. Das 20. Jahrhundert brachte mehrere Außen- und Innenrestaurierungen. Die Glocken wurden im Laufe der Zeit mehrmals durch neue ersetzt; die heutigen stammen von 1950. Die jüngste Außenrenovierung einschließlich des Turms erfolgte 2016.

Baubeschreibung
Die einschiffige, aus Ziegelsteinen errichtete Kirche hat ein 10,5 m breites und 16,8 m langes, vierjochiges Langhaus mit flacher Stichkappentonne. Im Westen weist die Kirche eine Doppelempore auf. Der eingezogene querrechteckige Chor hat eine Tonne mit fünf Stichkappen und ist mit einem Halbrund geschlossen. Die Langhauswände sind durch je vier hohe rundbogige Fenster und außen durch gemalte Pilaster gegliedert. Im südlichen Chorwinkel wurde die Sakristei erbaut. Das Westportal, eine geschnitzte Holztür von 1740, befindet sich im Vorzeichen.

Der niedrig wirkende, quadratische Turm aus der Zeit der Gotik steht im nördlichen Chorwinkel. Er wird mit einem Satteldach zwischen Treppengiebeln abgeschlossen; die Schallöffnungen darunter sind gekuppelt rundbogig ausgeführt.

Ausstattung
 Den viersäuligen Rokoko-Hochaltar schuf 1790 der Bildhauer Thaddäus Kronenbitter aus Neuburg an der Donau; die jetzige Fassung stammt von 1829 von Josef Kopf. Im Schrein befindet sich ein Kruzifix mit zwei begleitenden Reliefmedaillons, die in Brustbildern Maria und den Lieblingsjünger Johannes zeigen. Die Assistenzfiguren sind die Kirchenpatrone. Auf dem klassizistischen, 1913 umgebauten Tabernakel sind eine Pelikanfigur als Symbol für Jesus Christus und eine Salvatorstatue (vor 1790) zu finden.
 Der nördliche (linke) Seitenaltar ist zweisäulig aufgeführt (um 1760). Er zeigt eine Marienstatue mit Kind (um 1450/60). Die Assistenzfiguren stellen den hl. Leonhard und den Zisterzienserheiligen Bernhard von Clairvaux dar. Im Antependium ist der Sturz des hl. Johannes Nepomuk in die Moldau als silbergefasstes Holzrelief dargestellt. Auf dem kleinen Tabernakel befindet sich eine hl. Anna selbdritt (um 1500), die 1931 in die Kirche kam.
 Der südliche (rechte) Seitenaltar (um 1760) ist ebenfalls zweisäulig. Die Hauptfigur ist hier der hl. Sebastian, die Assistenzfiguren sind der hl. Ulrich als Diözesanpatron und der hl. Antonius von Padua. Hier zeigt das Antependium-Relief die Geißelung Christi. Auf dem Altar steht ein reich geschnitzter Rokokoschrein mit der schmerzensreichen Mutter und Assistenzfiguren, eine Kaisheimer Arbeit (um 1750/60).
 Die Kanzel (um 1790) ist ockerrot marmoriert und silber-gold-dekoriert. Am unteren Rand des polygonen Korpus sitzen Putten mit Symbolen der christlichen Tugenden, an der Rückwand befindet sich eine Christusfigur. Am Schalldeckel zeigen sich die Symbole der vier Evangelisten, den Abschluss bildet ein posaunender Engel.
 Der Figurenschmuck zeigt u. a. eine "gute" Madonna (um 1480; spätere Neufassung), Büsten des hl. Joachim und der hl. Anna (um 1730) und eine spätbarocke Kreuzigungsgruppe.
 Die 15 Kreuzwegstationen, Öl auf Leinwand in geschnitzten Muschelwerkrahmen, werden Johann Baptist Enderle zugeschrieben (um 1750–60).
 Die beiden Beichtstühle und die Stuhlwangen sind Rokokoarbeiten (um 1750).
 Die Orgel, die 1869 unter dem als Komponisten geistlicher Werke weit über Genderkingen hinaus wirkenden Pfarrer Franz Anton Bieger in die Kirche kam, ist ein Werk des Orgelbauers Steinmeyer in Oettingen. An Pfarrer Bieger erinnert in der Kirche eine Gedenktafel.

Stuck die Malereien
Der leichte Rocaillestuck entstand um 1755 und wurde um 1790 überarbeitet.

Über dem Chorbogen findet sich eine Inschrift mit einem Chronostichon auf das Jahr 1755.

Die Malereien in der Kirche werden dem Rokokokünstler Johann Baptist Enderle zugeschrieben; zwei Signaturen von ihm sind vorhanden und mit 1755 datiert. Eventuell hat auch sein Onkel Anton Enderle aus Günzburg mitgewirkt. Das Hauptfresko des Kirchenschiffs zeigt in einem einfachen Stuckrahmen das Martyrium der Kirchenpatrone, die umgebenden Kartuschen bringen in gemalten Stuckrahmen Szenen aus deren Leben. Das Chorfresko stellt wiederum die Kirchenpatrone dar, mit einer Marienkrönung darüber; den vier weiteren Geheimnissen des Glorreichen Rosenkranzes sind die Kartuschenbilder gewidmet. An der oberen Empore zeigen die Fresken die hll. Aloysius und Johannes von Nepomuk, an der unteren die hll. Josef, Franz Xaver und die Marter des sogenannten Kinderheiligen Anderl von Rinn, eine Ritualmordlegende.

Sonstiges
 Die Pfarrkirche besitzt eine von dem akademischen Bildhauer Sebastian Osterrieder kurz vor dem Ersten Weltkrieg geschaffenen Krippe.

 Der Kirchenchor von St. Peter und Paul kann seine Tradition auf 1824 zurückführen.
 Das Schlüsselpaar, Attribut des Kirchenpatrons Petrus, findet man im Gemeindewappen wieder.

Würdigung
Vor allem in den Fresken und im Figurenschmuck der Altäre zeigt sich Rokokokunst hohen Niveaus. "Die Kirche St. Peter und Paul steht als Zeuge dafür, daß künstlerische Fertigkeiten aus der Epoche des Rokoko nicht nur den Kunstzentren der Städte und Klöster vorbehalten waren." (Gabriele Schwab)

Literatur
 Bruno Bushart und Georg Paula (Bearb.): Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler von Georg Dehio, Bayern III Schwaben; 2., überarbeitete Auflage, München/Berlin: Deutscher Kunstverlag 2008, S. 390f.
 Genderkingen, in: Adam Horn (Bearb.): Die Kunstdenkmäler von Schwaben, III Landkreis Donauwörth; München 1951, S. 253–255.
 Gabriele Schwab (Text) und Luis Rohrer (Fotos): Kath. Pfarrkirche Genderkingen. [Kirchenführer]; Genderkingen/Höchstädt o. J. (nach 1986).
 Karl Dasser: Johann Baptist Enderle (1725–1798), ein schwäbischer Maler des Rokoko; Ulm 1970.

Weblinks

 Bilder der Kirche
 Pfarrer Franz Anton Bieger
 Johann Baptist Enderle

Einzelnachweise

StPeter
StPeter
Genderkingen, Peter Und Paul
Genderkingen, Peter Und Paul
Genderkingen
Kirchengebäude in Europa

St. Peter und Paul (Genderkingen)


Yaphet Frederick Kotto (born Frederick Samuel Kotto; November 15, 1939 – March 15, 2021) was an American actor for film and television. He starred in the NBC television series Homicide: Life on the Street (1993–1999) as Lieutenant Al Giardello. His films include the science-fiction horror film Alien (1979), the science-fiction action film The Running Man (1987), the James Bond film Live and Let Die (1973), in which he portrayed the main villain Dr. Kananga, and the action comedy Midnight Run (1988) opposite Robert De Niro.

Early life
Kotto was born Frederick Samuel Kotto in New York City. His mother, Gladys Marie, was an American nurse and U.S. Army officer of Panamanian and West Indian descent. His father, Yaphet Avraham Kotto (who was, according to his son, originally named Njoki Manga Bell), was a businessman from Cameroon who emigrated to the United States in the 1920s. Kotto's father was raised Jewish and his mother converted to Judaism. The couple separated when Kotto was a child, and he was raised by his maternal grandparents.

Career
By the age of 16, Kotto was studying acting at the Actors Mobile Theater Studio, and at 19, he made his professional acting debut in Othello. He was a member of the Actors Studio in New York. Kotto got his start in acting on Broadway, where he appeared in The Great White Hope, among other productions.

His film debut was in 1963, aged 23, in an uncredited role in 4 for Texas. He performed in Michael Roemer's Nothing but a Man (1964) and played a supporting role in the caper film The Thomas Crown Affair (1968). He played John Auston, a confused Marine Lance Corporal, in the 1968 episode "King of the Hill", on the first season of Hawaii Five-O.

In 1967, he released a single, "Have You Ever Seen the Blues" / "Have You Dug His Scene" (Chisa Records, CH006).

In 1973, he landed the role of the James Bond villain Mr. Big in Live and Let Die, as well as roles in Across 110th Street and Truck Turner. He played a police officer, Richard "Crunch" Blackstone, in the 1975 film Report to the Commissioner. Kotto portrayed Idi Amin in the 1977 television film Raid on Entebbe. He starred as an auto worker in the 1978 film Blue Collar. The following year he played Parker in the sci-fi–horror film Alien. He followed with a supporting role in the 1980 prison drama Brubaker. In 1983, he guest-starred as mobster Charlie "East Side Charlie" Struthers in The A-Team episode "The Out-of-Towners". In 1987, he appeared in the futuristic sci-fi movie The Running Man, and in 1988, in the action-comedy Midnight Run, in which he portrayed Alonzo Moseley, an FBI agent. A memo from Paramount indicates that Kotto was among those being considered for Jean-Luc Picard in Star Trek: The Next Generation, a role which eventually went to Patrick Stewart.

Kotto was cast as a religious man living in the southwestern desert country in the 1967 episode "A Man Called Abraham" on the syndicated anthology series Death Valley Days, hosted by Robert Taylor. In the story line, Abraham convinces a killer named Cassidy (Rayford Barnes) that Cassidy can change his heart despite past crimes. When Cassidy is sent to the gallows, Abraham provides spiritual solace. Bing Russell also appeared in this segment.

Kotto retired from film acting in the mid-1990s, though he had one final film role in Witless Protection (2008). However, he continued to take on television roles. Kotto portrayed Lieutenant Al Giardello in the long-running television series Homicide: Life on the Street. As a black Sicilian proud of his Italian ancestry, the character was a breakout for television. He has written the book Royalty and also wrote scripts for Homicide. In 2014, he voiced Parker for the video game Alien: Isolation, reprising the role he played in the movie Alien in 1979.

Personal life and death
Kotto's first marriage was to a German immigrant, Rita Ingrid Dittman, whom he married in 1959. They had three children together before divorcing in 1976. Later, Kotto married Toni Pettyjohn, and they also had three children together, before divorcing in 1989. Kotto married his third wife, Tessie Sinahon, who is from the Philippines, in 1998.

Kotto was versed in the Hebrew liturgy and incorporated Jewish prayers at turning points throughout his life. He said his father "instilled Judaism" in him.

Kotto supported Donald Trump in the 2016 and 2020 presidential elections. He also expressed support for Black Lives Matter and QAnon.

In 2000, he was living in Marmora, Ontario, Canada.

He died at the age of 81 on March 15, 2021, near Manila, Philippines. His wife announced the news on Facebook.

Filmography

Films

Television

Video games

In popular culture
A hardcore punk band from California took its name from the actor. He was also mentioned by Childish Gambino on the track 'yaphet kotto (freestyle)'.

References

Further reading
The Royalty: A Spiritual Awakening (1997), autobiography;

External links

1939 births
2021 deaths
20th-century African-American people
20th-century American male actors
21st-century African-American people
21st-century American Jews
21st-century American male actors
African-American Jews
African-American male actors
American male film actors
American male television actors
American people of African-Jewish descent
American people of Cameroonian descent
American people of Panamanian descent
Hispanic and Latino American male actors
Jewish American male actors
Male actors from Baltimore
Male actors from New York City
New York (state) Republicans
Male actors from New York (state)

Yaphet Kotto


Terry Brighton (nascido em 28 de abril de 1949) é um historiador e autor militar britânico.

Carreira
Ele é mais conhecido por sua pesquisa sobre o Charge of the Light Brigade, publicada em Hell Riders: the Truth about the Charge of the Light Brigade. Ele usou relatos de sobreviventes, muitos deles nunca antes publicados, para dar o ponto de vista dos soldados dessa famosa ação de cavalaria. Ele argumentou que o Charge não foi o desastre militar que parecia e, de forma controversa, afirmou que poderia ser considerado "um sucesso surpreendente".

Embora mais conhecido por sua pesquisa sobre a Guerra da Criméia, de acordo com a Publishers Weekly, foi seu trabalho posterior sobre os generais da Segunda Guerra Mundial, sobre Patton, Montgomery e Rommel que o colocou "no topo do ranking de escritores militares de audiência geral". O livro usa os escritos pessoais dos generais para argumentar que o relacionamento explosivo entre os aliados Patton e Montgomery teve um efeito maior na conduta e no curso da guerra do que o relacionamento respeitoso entre os inimigos Patton e Rommel.

Livros

 The Last Charge: the 21st Lancers and the Battle of Omdurman (Marlborough: Crowood, 1998)
 Hell Riders: the Truth about the Charge of the Light Brigade (Londres: Penguin, 2004) Publicado nos EUA como Hell Riders: the True Story of the Charge of the Light Brigade (Nova York: Henry Holt, 2004)
 Masters of Battle: Monty, Patton and Rommel at War (London: Penguin, 2008) Publicado nos EUA como Patton, Montgomery, Rommel: Masters of War (Nova York: Random House, 2009)
 Hell's Mile (Hard Corps Books, 2020)
 The Wars of Thomas Morley: 17th Lancers and 12th Pennsylvania Cavalry (Hard Corps Books, 2020)
 Winston's Charge: Lieutenant Churchill and the British Army's Last Cavalry Charge (Hard Corps Books, 2020)
 The MAGA Offensive: Fighting for the USA (Hard Corps Essays, 2020)

Links externos

 Terry Brighton's official U.K. website
 Terry Brighton's official U.S. website

Historiadores do Reino Unido

Terry Brighton


Der Steinkreis von Aboyne ( – auch Image Wood genannt) liegt in einem Wald nördlich des River Dee, in Aberdeenshire in Schottland. Ein Trampelpfad führt vom lokalen Friedhof in Aboyne zum etwa 150 m entfernten Kreis.

Es ist ein extrem kleiner Steinkreis, bestehend aus fünf Steinen. Der Innendurchmesser beträgt nur etwa drei Meter. Die Steine stehen und sind sehr massiv. Die beiden Steine auf der Nordseite befinden sich sehr dicht beieinander. Der nördlichste Stein ist etwas nach Norden geneigt, und obwohl er fest verankert ist, kann diese Position nicht in situ sein. Ohne diesen Stein, könnten dies ein Four poster stone circle oder ein kleiner Steinkreis der Übergangszeit, in der von Burl (1971) beschriebenen Art sein.

Four Poster Stones sind wegen ihrer nur begrenzten Verbreitung bemerkenswert. Sie gehören zu einer Monumentklasse, die, wie der Name sagt, aus mindestens vier Menhiren besteht, die die Ecken eines Quadrats oder Rechtecks bilden, sodass der Begriff Kreis (englisch circle) abwegig erscheint. Ausgrabungen haben jedoch gezeigt, dass es sich bei den viereckigen Steinsetzungen um Reste von ehemaligen Steinkreisen handelt. Sind mehr als vier Steine erhalten, so ragen die vier Ecksteine von der Größe her heraus.

Ein sehr kleiner Erdhügel umgibt die Basen aller Steine, wodurch der Innenraum etwas höher erscheint als das Niveau der Außenfläche. Bei einer Ausgrabung wurde nur schwarze Erde und Asche gefunden.

Literatur
 Aubrey Burl: The stone circles of the British Isles. Yale University Press, London and New Haven 1976, ISBN 0-300-01972-6.
 Aubrey Burl: A Guide to the Stone Circles of Britain, Ireland and Brittany. Yale University Press, New Haven 1995, ISBN 0-300-06331-8.

Weblinks

 Kurzbeschreibung und Bild
 Bild

Aboyne
Aboyne
Kultbau

Steinkreis von Aboyne


Muzika za film i TV naziv je kompilacijskog albuma Arsena Dedića, objavljenoga 1989. godine. Na albumu se nalazi 20 tema komponiranih za film i TV. Reizdano 2008. pod nazivom "Za kino i TV" u proširenom izdanju.

Popis pjesama

Vanjske poveznice
 Discogs: Muzika za film i TV

Albumi Arsena Dedića
Albumi iz 1989.

Muzika za film i TV


مبنى كوند ناست رسميا 4 تايمز سكوير  ناطحة سحاب تقع في تايمز سكوير في وسط مدينة نيويورك بين شارعي 42 و 43. البناء تم افتتاحه في عام 2000 كواحد من أكبر مشاريع إعادة تطوير شارع 42. يرتفع المبنى قرابة 48 طابق (247م) جاعلا اياه يحتل المرتبة 12 في أطول ابراج مدينة نيويورك، والمرتبة 41 في الولايات المتحدة. وتشكل مساحة الطابق الواحد في المبنى 149,000 م².

أحدث حجم المبنى ضجه وقلق حول تأثيره على تايمز سكوير مستقبلا. معظم مساحة المكاتب داخل البرج تابعة لشركة (Condé Nast) للنشر. صمم المبنى المعماري (Fox & Fowel). ويعتبر التصميم من التصاميم الرائدة في مجال العمارة المستدامة وتخفيض استهلاك الطاقة.

الإستدامه بالتصميم
يعد المبنى أحد الأمثلة المبتكرة التي طبقت مبادئ العمارة المستدامة الخضراء في مبنى حضري كبير، وقد استعملت فيه تقريباً جميع التقنيات التي يمكن تخيلها لتوفير الطاقة. فقد استخدم المبنى نوعية خاصة من الزجاج تسمح بدخول ضوء الشمس الطبيعي وتبقي الحرارة والأشعة فوق البنفسجية خارج المبنى، وتقلل من فقدان الحرارة الداخلية أثناء الشتاء. وهناك أيضاً خليتان تعملان على وقود الغاز الطبيعي تزودان المبنى بـ (400 كيلو واط) من الطاقة، وهو ما يكفي لتغذية المبنى بكل كمية الكهرباء التي يحتاجها ليلاً، بالإضافة إلى (5%) من كمية الكهرباء التي يحتاجها نهاراً. أما عادم الماء الحار فقد أنتج بواسطة خلايا الوقود المستخدمة للمساعدة على تسخين المبنى وتزويده بالماء الحار. بينما وضعت أنظمة التبريد والتكييف على السقف كمولد غاز أكثر من كونها مولد كهربائي، وهذا يخفض من فقدان الطاقة المرتبط بنقل الطاقة الكهربائية. كما أن لوحات (Photovoltaic Panels) الموجودة على المبنى من الخارج تزود المبنى بطاقة إضافية تصل إلى (15 كيلو واط). وداخل المبنى تتحكم حساسات الحركة بالمراوح وتطفئ الإضاءة في المناطق قليلة الإشغال مثل السلالم. أما إشارات الخروج فهي مضاءة بثنائيات خفيفة مخفضة لاستهلاك الطاقة. والنتيجة النهائية هي أن المبنى يستهلك طاقة أقل بنسبة (35-40%) مقارنة بأي مبنى تقليدي مماثل.

انظر أيضا
 برج سويس ري
 برج الحرية

مراجع

أبراج اكتملت في 1999
أبراج في مدينة نيويورك
برودواي
تأسيسات سنة 1999 في مدينة نيويورك
تأسيسات سنة 2000 في مدينة نيويورك
تصميم بيئي
عمارة الحداثة في مدينة نيويورك
كوندي ناست بابليكايشنز
مبان إدارية اكتملت في 1999
مبان إدارية اكتملت في 2000
مدينة نيويورك
ناسداك
ناطحات سحاب

مبنى كوند ناست


Carl von Peistel (* 26. April 1862 in Königsberg i. Pr.; † 31. Dezember 1930 in Potsdam) war ein deutscher Verwaltungsjurist im Königreich Preußen und im Freistaat Preußen.

Leben
Peistel studierte an der Albertus-Universität Königsberg Rechtswissenschaft und wurde im Sommersemester 1881 im Corps Baltia Königsberg aktiv. Vom befreundeten Corps Tigurinia Zürich wegen Nachwuchsmangels angefordert, wechselte er 1882 an die Universität Zürich. Er wurde auch bei Tigurinia aktiv und bewährte sich als Subsenior und Senior. Als der Königsberger Senioren-Convent schwere Auseinandersetzungen mit dem Corps Normannia Königsberg zu bestehen hatte, vertraten v. Peistel und sein Coetane Ernst von Heyking Baltia 1883 auf dem Congress des Kösener Senioren-Convents-Verbandes. Er kehrte nach Königsberg zurück und bestand am 12. November 1884 am Kammergericht das Referendarexamen. 1885 vertrat er Baltia wieder auf dem oKC. Ihr Antrag auf Zuerkennung der Ältestenrechte fiel zugunsten Masovias.

Peistel wechselte im Dreikaiserjahr von der Rechtspflege zur inneren Verwaltung Preußens und wurde unter anderem in Merseburg ausgebildet. Nachdem er 1890 die Assessorprüfung bestanden hatte, war er fünf Jahre Regierungsassessor bei der Regierung in Düsseldorf. 1896 wurde er kommissarisch, 1898 endgültig Landrat im Kreis Znin, Provinz Posen. 1909 kam er als Regierungsrat nach Bromberg, später zur Regierung in Potsdam und zur Regierung in Magdeburg. Diese stellte ihn im Ersten Weltkrieg zum Aufbau der Zivilverwaltung im Generalgouvernement Warschau (1915–1918) ab. Nach der Novemberrevolution war er unter der neuen Amtsbezeichnung Regierungsdirektor bei der Regierung in Gumbinnen tätig. Den Charakter (Titel) Geh. Regierungsrat behielt er. Die wenigen Jahre seines Ruhestandes lebte er in Potsdam.

Ehrungen
 Roter Adlerorden 4. Klasse (1904)
 Rote Kreuz-Medaille (Preußen) 3. Klasse
 Geh. Regierungsrat (1913)

Literatur
 Gerhard Schulze (Bearb.): Die Protokolle des Preußischen Staatsministeriums 1817–1934/38. Bd. 11/II. In: Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften (Hg.): Acta Borussica. Neue Folge. Olms-Weidmann, Hildesheim 2002, ISBN 3-487-11663-4, S. 663. (Online; PDF 1,9 MB).

Einzelnachweise

Landrat (Provinz Posen)
Verwaltungsjurist
Träger des Roten Adlerordens 4. Klasse
Träger der Rote Kreuz-Medaille (Preußen)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Geheimrat
Deutscher
Geboren 1862
Gestorben 1930
Mann

Carl von Peistel


مدير أرشفة جنوم  هو مدير أرشفة ملفات لبيئة سطح مكتب جنوم.

خصائص
بإمكان مدير أرشفة جنوم القيام بالآتي:
 إنشاء وتعديل الأرشيفات.
 عرض محتويات الأرشيفات.
 عرض ملف موجود في أرشيف.
 فك ضغط ملفات من الأرشيف.

امتدادات الملفات
يدعم مدير أرشفة جنوم امتدادات الملفات الآتية:

لاحظ: يحتاج مدير أرشفة جنوم إلى الأدوات الأساسية لأرشفة الملفات فهو ليس سوى واجهة لهم.

 7 زد (.7z)
 ar (.ar)
 أداة برمجية (.arj)
 جي زيب (.tar.gz،.tgz)
 بزيب2 (.tar.bz،.tbz)
 بزيب2 (.tar.bz2،.tbz2)
 compress (.tar.Z،.taz)
 LZO (.tar.lzo،.tzo)
 JAR أرشيفات (.jar،.ear،.war)
 LHA أرشيفات (.lzh)
 RAR أرشيفات (.rar)
 StuffIt أرشيفات (.bin,.sit)
 tar
 ZIP أرشيفات (.zip)
 Zoo أرشيفات (.zoo)
 ملف واحد مضغوط بـ gzip, bzip, bzip2, compress, LZO
 صورة ISOs (.iso) (قراءة فقط)
 DEB (.deb) (قراءة فقط)
 RPM (.rpm) (قراءة فقط)

أوجه القصور
 لا يقدم مدير أرشفة جنوم واجهة للإعدادات المتقدمة مثل إعداد مستوى الضغط لنوع الأرشيف.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 الوثائق
 شيفرة المصدر

برمجيات حرة بلغة سي
برمجيات ضغط بيانات حرة
جنوم
برمجيات تستخدم ميزون
تطبيقات جنوم

مدير أرشفة جنوم


Parliamentary elections were held in Sri Lanka on 5 December 2001, just a little over a year after the previous elections in October 2000.

Background
The People's Alliance (PA) government faced a blow when most of the SLMC MPs left the coalition.  President Chandrika Kumaratunga tried to recruit the JVP to replace it, but this angered several PA MPs, thirteen of which defected to the opposition.  A no-confidence motion was prepared; to forestall this, Kumaratunga called the election.

More than 1,300 incidents of election violence were reported during the campaign.  .  Prime Minister Ratnasiri Wickremanayake was nearly killed by a suicide bomber.  Overall, 60 people were killed in election-related violence, including 14 on polling day.

Parties
 Democratic People's Liberation Front (DFLP)
 Eelam People's Democratic Party (EPDP)
 People's Alliance (Bahejana Nidasa Pakhsaya, BNP), which consisted of:
 Communist Party of Sri Lanka
 Democratic United National Front
 Lanka Sama Samaja Party (Sri Lanka Equal Society Party, LSSP)
 Sri Lanka Freedom Party (Sri Lanka Nidahas Pakshaya, SLNP)
 Sri Lanka Mahajana Pakshaya (Sri Lanka People's Party, SLMP)
 Janatha Vimukthi Peramuna (People's Liberation Front, JVP)
 Sri Lanka Muslim Congress
 Tamil United Liberation Front (Tamil Vimuktasi Peramuna, TVP)
 United National Front, which consisted of:
 United National Party (Eksath Jathika Pakshaya, UNP)
 Ceylon Workers Congress (CWC)

Results
The ruling People's Alliance lost the election, which saw the United National Front win the legislative power.  UNP leader Ranil Wickremesinghe became the new prime minister.

Having the President and Prime Minister belong to two different parties proved to be unstable, and Parliament was dissolved again in 2004, leading to yet another general election.

By province

By electoral district

Elected members

Notes

References

Parliamentary elections in Sri Lanka
Sri Lanka
Sri Lanka

2001 Sri Lankan parliamentary election


Owen Wingrave es una ópera en dos actos con música de Benjamin Britten, su Opus 85, y libreto en inglés de Myfanwy Piper, a partir de un cuento de Henry James.

Britten había conocido la historia desde que trabajó con Piper en la ópera previa, Otra vuelta de tuerca en 1954. El canal de televisión BBC le encargó una ópera para televisión en 1966 y, en 1968, él y Piper empezó a trabajar en el libreto. La obra se terminó en agosto de 1970.

Se retransmitió por vez primera en la BBC2 el 16 de mayo de 1971. La música está influida por el interés de Britten en técnicas serialistas de 12 tonos. Una gran sección de percusión anuncia el trato en su siguiente (y última) ópera, Muerte en Venecia. Además de ser una expresión del propio pacifismo de Britten, dijo que esta ópera fue parcialmente una respuesta a la guerra de Vietnam.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 4 representaciones en el período 2005-2010.

Personajes

Referencias
Notas

Bibliografía
 Whittall, Arnold: «Owen Wingrave» en Grove Music Online  ed. L. Macy (consultado el 7-05-2006).

Enlaces externos

 Britten-Pears Foundation
 Libreto y discografía en kareol.es
 Owen Wingrave en operone.de (en alemán)
 Grabaciones en operadis (en inglés)
  en el diccionario de ópera (en italiano)

Óperas de Benjamin Britten
Óperas en inglés
Óperas de 1971
Óperas estrenadas en el Reino Unido
Adaptaciones de obras de Henry James
Canciones con temática LGBT

Owen Wingrave


An Panicum praealtum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adam Afzelius ngan Olof Swartz. An Panicum praealtum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum praealtum


قائمة بالأبطال في 1944 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 فرانك باركر هزم  ويليام تاربرت 6-4 3-6 6-3 6-3

فردي سيدات

 باولينا باتز آدي هزم  مارغريت أوسبورن دوبونت 6-3, 8-6

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1944
أحداث أغسطس 1944 الرياضية
أحداث سبتمبر 1944 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة مضرب أمريكية في 1944

البطولات الوطنية الأمريكية 1944 (كرة مضرب)


Hugo Rüdel (* 7. Februar 1868 in Havelberg; † 27. November 1934 in Berlin) war ein deutscher Chorleiter und Dirigent.

Leben und Wirken
Rüdels Vater Johann Friedrich August Rüdel (1816–1887) betrieb eine Ziegelei und war Stadtkapellmeister von Havelberg. Hugo war das jüngste von insgesamt fünf Kindern; seine Mutter war Pauline Amalia Albertine, geb. Knüppelholz (1831–1891). Er wurde am 10. Mai 1868 in der Havelberger Stadtkirche St. Laurentius getauft. Ab 1875 besuchte er die Stadtschule.

Nach einer Ausbildung zum Hornisten an der Berliner Hochschule für Musik bei Fritz Lehmann wirkte er zunächst als Waldhornist an der Kroll'schen Oper. Daneben war er Schüler für Klavier bei Karl Heinrich Barth. Nach kurzer Tätigkeit als Solohornist im Kölner Gürzenich-Orchester wurde er Akzessist und Kammermusikbläser bei der Königlichen Kapelle in Berlin. Von 1899 bis 1910 war er Lehrer (ab 1908 Professor) für Waldhorn an der Hochschule für Musik zu Berlin. Ebenfalls 1899 wurde Rüdel Dirigent des Berliner Hofopern- später Staatsopernchores, 1910 wurde er dort zum ersten Chordirigenten ernannt; dieses Amt hatte er bis zu seiner Pensionierung 1933 inne. 1906 bis 1934 war er der Chorleiter der Bayreuther Festspiele. 1909 bis 1933 übernahm er als Dirigent die Leitung des Berliner Domchors, mit dem er zahlreiche Auslandsreisen unternahm.  Weiterhin wurde er 1916 Erster Chormeister des Berliner Lehrer-Gesangvereins. 1920 wurde er als Leiter der Opernchorschule wiederum an die Musikhochschule berufen. 1922 dirigierte er den Chor bei der Uraufführung des Films Hanneles Himmelfahrt. 1927–1928 oblag ihm auch die Leitung des Funkchors der Funk-Stunde Berlin. Schließlich war er noch am 21. März 1933 mit dem Staats- und Domchor in die Ausgestaltung des Tags von Potsdam einbezogen, bei dem der neu gewählte Reichskanzler Adolf Hitler sich publikumswirksam in eine preußische national-konservative Tradition stellte.

Er war verheiratet mit Luise Geissler (* 24. September 1871; † 6. Juni 1956). Ihre letzte Ruhestätte fanden sie auf dem Südwestkirchhof Stahnsdorf.

1903 und 1913 gab er zusammen mit Richard Strauss Nachgelassene Werke für Horn von Franz Strauss heraus.

Ehrungen
Noch vor seinem Tod wurde 1933 eine Bronzebüste angefertigt, die ursprünglich im Berliner Dom aufgestellt war.

In Bayreuth wurde unweit des Festspielhauses eine Straße nach Hugo Rüdel benannt.

Zitat
Als Leiter des Königlichen Domchors hat der Genannte seit Jahren unermüdlich dahin gewirkt, die Leistungen des Chores zu einer bisher kaum erreichten künstlerischen Höhe zu erheben. Diese Leistungen haben denn auch weit über die Grenzen Deutschlands hinaus die wärmste Anerkennung gefunden...

Aus dem Antrag, Rüdel das Kreuz des Königlichen Hausordens von Hohenzollern zu verleihen, 22. März 1918

Ton- und Bilddokumente
Mit dem Staats- und Domchor und dem Berliner Lehrer-Gesangverein nahm Rüdel in den zwanziger Jahren zahlreiche Schallplatten bei allen größeren Labeln auf; 1927 entstanden Aufnahmen in Bayreuth.
In einem Film von den Bayreuther Festspielen 1934 ist er bei einer Chorprobe zu sehen.

Literatur
 Deutsche Biographische Enzyklopädie, 2. Auflage, Bd. 8, München 2007, S. 604.
 Peter Hahn: Staats- und Domchor Berlin: ein Lese- und Bilderbuch. Badenweiler: Oase-Verlag 2004. ISBN 3-88922-058-4
 Dietmar Schenk: Die Hochschule für Musik zu Berlin. Wiesbaden, Steiner 2004, S. 141/42. ISBN 3-515-08328-6.

Weblinks

 Fotos und Tondokumente in der Deutschen Digitalen Bibliothek
 Tondokumente im Archiv der Stimmen der SLUB Dresden

Einzelnachweise

Chorleiter
Dirigent
Hochschullehrer (Universität der Künste Berlin)
Träger des Hausordens von Hohenzollern
Deutscher
Geboren 1868
Gestorben 1934
Mann

Hugo Rüdel


Marcel "Marco" van Basten (, 31 Ekim 1964) 1980'lerde ve 1990'ların sonunda Ajax ve Milan'nın yanında Hollanda millî takımında da oynayan emekli futbolcu ve teknik direktör.
Tüm zamanların en iyi forvetlerinden biri kabul edilir ve kariyeri boyunca 277 gol atmıştır ancak geçirdiği sakatlık yüzünden 2 yıl sonra futbolu bıraktığı için 1993'te 28 yaşındayken son maçına çıktı. Daha sonra Ajax ve Hollanda millî takımının teknik direktörlüğünü yaptı.

Kuvveti, fırsatçılığı ve muhteşem şutları ile bilinen Van Basten üç kere (1988, '89 ve '92) Avrupa'da Yılın Futbolcusu ve 1992'de  FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu seçildi. Fransız haftalık France Football dergisinin Yüzyılın Futbolcusu'nu seçmek için eski Ballon d'Or kazananlarının verdiği oylarla hazırladığı ankette sekizinci oldu. IFFHS tarafından düzenlenen Yüzyılın Avrupalı Futbolcusu listesinde onuncu oldu ve yine IFFHS tarafından düzenlenen Yüzyılın Futbolcusu seçiminde 12. sırada yer aldı. 2004'te Pelé yaşayan en iyi 125 futbolcuyu seçtiği FIFA 100 listesine Van Basten'ı da dâhil etti. 2004'te En Büyük 100 Hollandalıyı (De Grootste Nederlander) seçmek için ülke çapında düzenlenen bir ankette 25. sırada yer aldı ve Johan Cruyff'un ardından listede en yüksek sırada bulunan ikinci futbolcu oldu. Mart 2007'de Sky Sports tarafından kariyeri kısa süren en büyük sporcular listesinde birinci seçildi.

Kariyeri

İlk Yılları

Van Basten 31 Ekim 1964'te Utrecht'te doğdu. Altı yaşındayken yerel bir takım olan EDO'da oynamaya başladı. Bir yıl sonra UVV Utrecht'e geçti. Burada geçirdiği dokuz yıldan sonra kısa bir süre için bir başka Utrecht takımı USV Elinkwijk'ta oynadı.

AFC Ajax

Ajax 1981-82 sezonunda Van Basten ile sözleşme imzaladı. Ajax ile ilk maçına Nisan 1982'de çıktı, ilk golünü de NEC'i 5-0 yendikleri maçta attı.

1982-83 sezonunda Altın Ayakkabı Ödülü kazanmış Wim Kieft ile merkez forvet pozisyonu için forma mücadelesi verdi ve 20 lig maçında 9 gol attı. Sonraki sezon Kieft Serie A takımı Pisa'ya gitmek için ayrılınca Van Basten da takımın merkez forveti pozisyonundaki yerini sağlamlaştırdı.

112 maçta 117 gol atarak 1983-84'ten 1986-87'ye kadarki dört sezonun hepsinde de gol kralı oldu. 1985-86'da Sparta Rotterdam'a attığı altı ve Heracles Almelo'ya attığı beş golünde olduğu 26 maçta 37 gollük performansı ile Altın Ayakkabı Ödülü aldı. Ayrıca 1987'de UEFA Kupa Galipleri Kupası Finali'nde takımının 1. FC Lokomotive Leipzig'e karşı galibiyet golünü attı.

AC Milan
1987'de Silvio Berlusconi Milan'da oynaması için Van Basten ve vatandaşı Ruud Gullit ile anlaştı, 1988'de Frank Rijkaard onlara katıldı. İlk sezonunda Milan sekiz yıldan beri ilk lig şampiyonluğunu kazandı. Ancak Van Basten ayak bileğindeki sakatlık yüzünden sadece 11 maçta oynayabildi ve 3 gol attı.

1988-89'da Avrupan'nın en iyi futbolcusu olarak Ballon d'Or'u kazandı. Serie A'da 19 gol attı ve Milan'ın Steaua București'i yendiği Şampiyon Kulüpler Kupası finalinde'nde de 2 gol attı.

1989-90 sezonunda Serie A'da gol kralı oldu ve Milan da Şampiyon Kulüpler Kupası finalinde Benfica'yı yenerek unvanını korudu.

Sampdoria 1990-91'de lig şampiyonluğunu kazanınca Milan'da sorunlar ortaya çıkmaya başladı. Van Basten, Arrigo Sacchi ile sorun yaşayınca Berlusconi teknik direktörü kovdu. Sonraki sezon için takımın başına Fabio Capello geçti ve Milan tekrar lig şampiyonu oldu. Van Basten 25 gol attı ve tekrar gol kralı oldu.

Kasım 1992'de IFK Göteborg'a karşı oynadığı maçta biri rövaşata ile olmak üzere 4 gol atarak bunu bir Şampiyonlar Ligi maçında başaran ilk oyuncu oldu. Daha sonraları egale edilen bu rekor 20 yıl sonra 2011-2012 Şampiyonlar Ligi sezonunda Bayer 04 Leverkusen'e bir mçta 5 gol atan Lionel Messi tarafından geçildi.

Milan yenilmezlik serisini 1992-93 sezonunda da sürdürerek 58 maç yenilmeden mücadele ettiler. Van Basten sezonunda başında son derece iyi oynuyordu. Tekrar Yılın Avrupalı Futbolcusu seçildi ve Johan Cruyff ve Michel Platini'den sonra ödülü üç kere kazanmayı başaran üçüncü kişi oldu.

Geçmişteki ayak bileği sakatlığı Ancona'ya karşı oynadığı maçta tekrar ortaya çıktı ve onu zorlu bir ameliyat sürecine girmeye mecbur bıraktı. Sahalara ancak Marsilya'ya karşı oynadıkları Şampiyonlar Ligi finalinden birkaç hafta önce dönebildi. Bu maç Van Basten'ın da İtalyan kulübü için oynadığı son maç oldu.

1993-94 sezonunu tamamıyla kaçırmasına rağmen 1994 FIFA Dünya Kupası'nda ve 1994-95 sezonunda kulübü için oynayabileceği yönünde çok umutluydu. Ancak kulübü FIFA Dünya Kupası sırasında yine sakatlanabileceğini düşünerek ona izin vermedi. En sonunda tekrar iyileşme çabalarından vazgeçerek son 2 yılını saha kenarında geçiren bir futbolcu olarak 17 Ağustos 1995'te emekliliğini açıkladı.

Emekliliğinden sonra
Mart 2006'da Demetrio Albertini'nin Giuseppe Meazza Stadyumu'ndaki jübile maçında ilk yarının başlarında oyundan çıkmadan önce kafayla bir gol attı. 22 Temmuz 2006'da bu sefer Dennis Bergkamp'ın Arsenal'daki 11 yıllık kariyerinin anısına yapılan maçta oynadı. Bu maç ayrıca yeni Emirates Stadyumu'nda yapılan ilk maç olarak tarihe geçti. Van Basten maçın ikinci yarısında Efsane Ajax takımı için oynadı. Maça Johan Cruyff'ün de dâhil olduğu bir çift değişiklikle dahil oldu. Polonyalı bira markası Tyskie'nin pazarlama reklamlarında Luís Figo ve Zbigniew Boniek ile birlikte rol aldı.

Teknik direktörlük kariyeri
Van Basten, 2004-2008 yılları arasında Hollanda millî takımı antrenörlüğünü yaptı. 2008-09 sezonunda Ajax'ın başına getirildi. 2012 yılında ise bir başka Hollanda kulübü SC Heerenveen'in başına geldi. 2014'te ayrıldı. Şimdi ise Hollanda millî takımının yardımcı antrenörlüğünü yapmaktadır.

Başarılar
Ajax
Eredivisie: 1981-82, 1982-83, 1984-85
KNVB beker: 1982-83, 1985-86, 1986-87
UEFA Kupa Galipleri Kupası: 1986-87

Milan
Serie A: 1987-88, 1991-92, 1992-93
Supercoppa Italiana: 1988, 1992
Şampiyon Kulüpler Kupası: 1988-89, 1989-90
UEFA Süper Kupası: 1989, 1990
Kıtalararası Kupa (2): 1989, 1990

Hollanda
Nasazzi's Baton: 1985
UEFA Avrupa Şampiyonası: 1988

Kaynakça

Dış bağlantılar

1964 doğumlular
Hollandalı futbolcular
Hollanda millî futbol takımı futbolcuları
AFC Ajax futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Hollandalı teknik direktörler
AFC Ajax teknik direktörleri
FIFA 100
1990 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1988 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1992 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Avrupa'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
2006 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası teknik direktörleri
Eredivisie futbolcuları
Serie A futbolcuları
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Hollandalı gurbetçi futbolcular
Hollanda millî futbol takımı teknik direktörleri
SC Heerenveen teknik direktörleri
Hollanda 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
AZ teknik direktörleri
İtalya'daki Hollandalı gurbetçiler
Eredivisie teknik direktörleri
Jong Ajax teknik direktörleri
Avrupa Futbol Şampiyonası kazanan futbolcular
Utrecht (şehir) doğumlular
FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
World Soccer Dergisi Dünya'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri

Marco van Basten


An Oncidium micklowii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Stig Dalström, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Oncidium micklowii in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium micklowii


عامر بن ربيعة (المتوفي سنة 36 هـ): صحابي، كان حليفًا للخطاب بن نفيل العدوي الذي تبناه. أسلم قديمًا، وهاجر وامرأته ليلى بنت أبي حثمة إلى الحبشة، ثم إلى يثرب، وشهد مع النبي محمد غزواته كلها، وتوفي بعد وفاة عثمان بن عفان بأيام.

النسب
أختلف في اسمه فقيل عامر بن ربيعة بن كعب، وقيل عامر بن ربيعة بن مالك. وفي نسبه أيضا خلاف، فقيل أنه من عنس من مذحج، وفي ذلك قال ابن عبد ربه: ،وقيل من عنز بن وائل، وفي ذلك قال أبو عبيدة:.

وقد سرد نسبه على خمسة أقوال، هي كالآتي:
 عامر بن ربيعة بن كعب بن عميرة بن مالك بن كنانة بن خزيمة بن الحارث بن معاوية بن عنس بن زيد بن علة بن مذحج.
 عامر بن ربيعة بن كعب بن عميرة بن مالك بن كنانة بن خزيمة بن الحارث بن معاوية بن عيسى بن زيد بن علة بن مذحج.
 عامر بن ربيعة من بني سعد الأكبر بن عنس بن زيد بن علة بن مذحج.
 عامر بن ربيعة بن مالك بن عامر بن ربيعة بن حجير بن سلامان بن مالك بن ربيعة بن رفيدة بن عنز بن وائل بن قاسط بن هنب بن أفصى بن دعمي بن جديلة بن أسد بن ربيعة.
 عامر بن ربيعة بن كعب بن مالك بن ربيعة بن عامر بن سعد بن عبد الله بن الحارث بن رفيدة بن عنز بن وائل.
ومع الخلاف الواسع في نسب عامر بن ربيعة إلا أن النسابة والمؤرخين أجمعوا على أنه حليف بني عدي من قريش، وفي ذلك قال ابن عبد البر: .

سيرته
حالف عامر بن ربيعة في الجاهلية الخطاب بن نفيل، الذي تبناه بعد ذلك فصار يُدعى «عامر بن الخطاب»، وقد اخُتلف في نسب عامر بن ربيعة، فنسبه البعض إلى مذحج.

أسلم عامر بن ربيعة قديمًا، قبل دخول النبي محمد دار الأرقم للدعوة فيها إلى الإسلام، ثم هاجر إلى الحبشة الهجرتين. عاد عامر إلى مكة، وهاجر مجددًا إلى يثرب مع زوجته ليلى بنت أبي حثمة، وكانا من السابقين إلى الهجرة إلى يثرب لم يسبقهما إلا أبو سلمة بن عبد الأسد. ولما أُبطل التبني، بنزول آية: ، عاد عامر إلى نسبه، فصار يدعى عامر بن ربيعة.

لما هاجر عامر إلى يثرب، آخى النبي محمد بينه وبين يزيد بن المنذر، كما شهد مع النبي محمد المشاهد كلها. وبعد وفاة النبي محمد، أقام عامر بن ربيعة في المدينة المنورة، ولما سار الخليفة الثاني عمر بن الخطاب إلى الجابية، كان عامر هو حامل لوائه. كما استخلفه الخليفة الثالث على المدينة المنورة لما خرج إلى الحج.

توفي عامر بن ربيعة في المحرم سنة 36 هـ بعد وفاة الخليفة عثمان بن عفان بأيام، وقيل بل توفي في آخر سنة 35 هـ قبل وفاة عثمان بأيام.

روايته للحديث النبوي
 روى عن: النبي محمد وأبي بكر الصديق وعمر بن الخطاب
 روى عنه: ولده عبد الله بن عامر بن ربيعة وعبد الله بن عمر وعبد الله بن الزبير وأبو أمامة بن سهل بن حنيف وعيسى الحكمي.
 الجرح والتعديل: لعامر بن ربيعة أحاديث رواها له الجماعة في كتبهم.

انظر أيضاً
 أمراء وحكام المدينة المنورة

المراجع

صحابة شهدوا غزوة أحد
صحابة شهدوا غزوة الخندق
صحابة شهدوا غزوة بدر
صحابة شهدوا غزوة خيبر
صحابة هاجروا الهجرة الأولى إلى الحبشة
وفيات 36 هـ

عامر بن ربيعة


La chapelle Saint-Louis de Beaucaire, est un petit édifice religieux situé dans l'ancienne enceinte du château, dans la commune de Beaucaire, en France.

Généralités
La chapelle est située dans l'ancienne enceinte du château de Beaucaire, sur le territoire de la ville de Beaucaire, dans le département du Gard, en région Occitanie, en France. Elle est sous le vocable de Saint Louis, vraisemblablement en l'honneur de Louis IX, Saint Louis, à l'origine de la chapelle. Cependant, canonisé uniquement en 1297, le vocable antérieur est mal connu : peut-être la chapelle était dédiée à la Vierge Marie ou alors encore à Saint Michel.

Historique
La chapelle est édifiée au cours du  (ca. 1254) sous l'impulsion de Louis IX, possiblement lors d'une restauration du château après le siège infructueux de 1216 par les albigeois. Le château ayant été de multiples fois assiégé et endommagé au fil du temps (1419, 1562, 1632), la chapelle ne subit quant à elle que peu de dégâts, ce qui interroge certains auteurs.

En 1844, l'état de délabrement de l'édifice amena à une restauration de la chapelle et provoqua son classement au titre des monuments historiques sur la liste de 1846.

Description
De style roman, la chapelle est de dimensions modestes et s'inscrit dans la simplicité : son plan est rectangulaire et de dimensions de neuf mètres sur cinq. Elle est adossée à deux murailles de l'ancienne enceinte du château. Son emplacement et son aspect rustique et simple laissent penser qu'elle était destiné comme lieu de culte pour la garnison du château et desservie par des bénédictins. La chapelle est édifiée en grand appareil, sauf la voûte qui est bâtie en petit appareil.

A l'extérieur sur la façade, se dresse un clocher ou campanile de plan carré ajourés d'arcades à baies géminées retombant sur des colonnettes centrales jumelées dont les chapiteaux représentent feuillages et personnages. Au dessus de ces ouvertures, une corniche à 24 arcatures supportant l'attique du clocher porte des corbeaux et rosaces finement travaillés. En dessous du clocher, une série de modillons en saillie créées lors de la restauration de 1844 n'existaient pas dans les phases antérieures. A la base de la façade, une fenêtre surmonte la porte, en décalage du clocher, ornée d'un archivolte en dents de scie et d'un tympan à la croix de Malte.

L'intérieur est également caractérisé par la simplicité : aucun pilastre, colonne ou sculpture. Le chœur est légèrement plus étroit que l'ensemble et la nef en berceau rejoint les murs sans ornementations. Quatre fenêtres étroites éclairent l'intérieur.

Notes et références

Bibliographie
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Château de Beaucaire
 Liste des monuments historiques de Beaucaire

Monument historique à Beaucaire
Monument historique classé en 1846
Chapelle monument historique (France)
Chapelle dans le Gard

Chapelle Saint-Louis de Beaucaire


Transgressive fiction is a genre of literature which focuses on characters who feel confined by the norms and expectations of society and who break free of those confines in unusual or illicit ways.

Literary context
Because they are rebelling against the basic norms of society, protagonists of transgressive fiction may seem mentally ill, anti-social, or nihilistic. The genre deals extensively with taboo subject matters such as drugs, sexual activity, violence, incest, pedophilia, and crime. The genre of "transgressive fiction" was defined by Los Angeles Times literary critic Michael Silverblatt.

Michel Foucault's essay "A Preface to Transgression" (1963) provides an important methodological origin for the concept of transgression in literature. The essay uses Story of the Eye by Georges Bataille as an example of transgressive fiction.

Rene Chun, a journalist for The New York Times, described transgressive fiction:

The genre has been the subject of controversy, and many forerunners of transgressive fiction, including William S. Burroughs and Hubert Selby Jr., have been the subjects of obscenity trials.

Transgressive fiction shares similarities with splatterpunk, noir, and erotic fiction in its willingness to portray forbidden behaviors and shock readers. But it differs in that protagonists often pursue means to better themselves and their surroundings—albeit unusual and extreme ones. Much transgressive fiction deals with searches for self-identity, inner peace, or personal freedom. Unbound by usual restrictions of taste and literary convention, its proponents claim that transgressive fiction is capable of incisive social commentary.

History
The basic ideas of transgressive fiction are by no means new. Many works that are now considered classics dealt with controversial themes and harshly criticized societal norms. Early examples include the scandalous writing of the Marquis de Sade and the Comte de Lautréamont's Les Chants de Maldoror (1869). French author Émile Zola's works about social conditions and "bad behavior" are examples, as are Russian Fyodor Dostoyevsky's novels Crime and Punishment (1866) and Notes from Underground (1864) and Norwegian Knut Hamsun's psychologically-driven Hunger (1890). Sexual extravagance can be seen in two of the earliest European novels, the Satyricon and The Golden Ass, and also (with disclaimers) Moll Flanders and some of the excesses of early Gothic fiction.

A simpler, more literal example of transgressive fiction is Kate Chopin's The Awakening, in which a married woman, feeling confined by the gender constructs of her society and pressures imposed upon her by her family and friends to be keen in her duties as a mother and wife, leaves her family and pursues extramarital relationships. Commenting on gender roles of the late 19th century, The Awakening faced major criticism for its depiction of a woman being unfaithful to her family, despite the fact that Chopin had written several similar short stories prior to Awakenings publication. It is now considered to be a landmark of early feminist literature.

The early development of the genre was anticipated in the work of early 20th century writers such as Octave Mirbeau, Georges Bataille, and Arthur Schnitzler, who explored psychosexual development.

On 6 December 1933, US federal judge John M. Woolsey overturned the federal ban on James Joyce's Ulysses. The book was banned in the US due to what the government claimed was obscenity, specifically parts of Molly Bloom's "soliloquy" at the end of the book. Random House Inc. challenged the claim of obscenity in federal court and was granted permission to print the book in the US. Judge Woolsey's explanation for his removal of the ban is often quoted: "It is only with the normal person that the law is concerned."

In the late 1950s, American publisher Grove Press, under publisher Barney Rosset, began releasing decades-old novels that had been unpublished in most of the English-speaking world for many years due to controversial subject matter. Two of these works, Lady Chatterley's Lover (D. H. Lawrence's tale of an upper class woman's affair with a working class man) and Tropic of Cancer (Henry Miller's sexual odyssey), were the subject of landmark obscenity trials (Lady Chatterley's Lover was also tried in the UK and Austria). Both books were ruled not obscene and forced the US courts to weigh the merit of literature that would have once been instantly deemed pornographic (see Miller test). Similarly, the author Vladimir Nabokov published Lolita in 1955 to a great deal of controversy due to the hebephilia that occurs between the book's main characters, Humbert Humbert and Lolita. The transgressive nature of this subject has made Lolita a book often found on the list of books banned by governments and the list of most commonly challenged books in the United States.

Grove Press also published the explicit works of Beat writers, which led to two more obscenity trials. The first concerned Howl, Allen Ginsberg's 1955 poem which celebrated American counterculture and decried hypocrisy and emptiness in mainstream society. The second concerned William S. Burroughs' hallucinatory, satirical novel Naked Lunch (1959). Both works contained what were considered lewd descriptions of body parts and sexual  acts. Grove also published Hubert Selby Jr.'s anecdotal novel Last Exit to Brooklyn (1964), known for its gritty portrayals of criminals, and sex workers and its crude, slang-inspired prose. Last Exit to Brooklyn was tried as obscene in the UK. Grove Press won all these trials, and the victories paved the way both for transgressive fiction to be published legally, as well as bringing attention to these works.

In the 1970s and '80s, an entire underground of transgressive fiction flourished. Its biggest stars included J. G. Ballard, a British writer known for his strange and frightening dystopian novels; Kathy Acker, an American known for her sex-positive feminist fiction; and Charles Bukowski, an American known for his tales of womanizing, drinking, and gambling. The notorious 1971 film version of Anthony Burgess's A Clockwork Orange, contained scenes of rape and "ultraviolence" by a futuristic youth gang complete with its own argot, and was a major influence on popular culture; it was subsequently withdrawn in the UK, and heavily censored in the US.

In the 1990s, the rise of alternative rock and its distinctly downbeat subculture opened the door for transgressive writers to become more influential and commercially successful than ever before. This is exemplified by the influence of Canadian Douglas Coupland's 1990 novel Generation X: Tales for an Accelerated Culture, which explored the economically-bleak and apocalypse-fixated worldview of Coupland's age group. The novel popularized the term generation X to describe this age demographic. Other influential authors of this decade include Bret Easton Ellis, known for novels about depraved yuppies; Irvine Welsh, known for his portrayals of Scotland's drug-addicted working class youth; and Chuck Palahniuk, known for his characters' bizarre attempts to escape bland consumer culture. Both of Elizabeth Young's volumes of literary criticism from this period deal extensively and exclusively with this range of authors and the contexts in which their works can be viewed.

The early 21st century saw the rise of writers like Rupert Thomson, R. D. Ronald and Kelly Braffet with their protagonists further pushing the criminal, sexual, violent, narcotic, self-harm, anti-social and mental illness related subject matter taboos from the shadows of the transgressive umbrella into the forefront of mainstream fiction. Ronald's novels The Elephant Tree and The Zombie Room are based in the fictional city of Garden Heights, providing a fresh, contemporary melting pot to showcase the amalgamation of UK and US cultural and societal dissatisfaction and frustration, that had previously been portrayed very differently.

In the UK, the genre owes a considerable influence to "working class literature", which often portrays characters trying to escape poverty by inventive means, while in the US, the genre focuses more on middle class characters trying to escape the emotional and spiritual limitations of their lifestyle.

Notable worksHenry MillerTropic of Cancer (1934)
Tropic of Capricorn (1939)
The Rosy Crucifixion (1949–59)William S. BurroughsJunkie (1953)
Naked Lunch (1959)Georges BatailleStory of the Eye (1928)Vladimir NabokovLolita (1955)
Ada or Ardor (1969)Hubert Selby Jr.Last Exit to Brooklyn (1964)
Requiem for a Dream (1978)J. G. BallardThe Atrocity Exhibition (1970)
Crash (1973)Ryu MurakamiAlmost Transparent Blue (1976)Katherine Dunn Geek Love (1989)Kathy AckerBlood and Guts in High School (1984)Bret Easton EllisLess than Zero (1985)
American Psycho (1991)Dennis CooperFrisk (1991)Irvine WelshTrainspotting (1993)
Filth (1998)Matthew StokoeCows (1998) Chuck PalahniukFight Club (1996)
Invisible Monsters (1999)
Haunted (2005)Alissa NuttingTampa (2013)Blake Butler300,000,000 (2014)Elle Nash Animals Eat Each Other (2018)
Nudes (2021)
Gag Reflex (2022)Chris KelsoThe DREGS Trilogy (2020)Nikanor TeratologenAssisted Living (1993)Jason Tanamor'''Anonymous'' (2013)

See also
 Horror fiction
 Transgressive art

References

Bibliography

External links
 TRANSGRESSIVE FICTION.info

Literary genres
Obscenity controversies in literature

Transgressive fiction


Stefano Pioli () este un fost fotbalist și antrenor Italian. În prezent este antrenorul echipei AC Milan.

Antrenori italieni de fotbal
Antrenori ai lui Lazio Roma
Antrenori ai lui Internazionale Milano
Fotbaliști italieni
Fotbaliști ai Fiorentinei
Fotbaliști ai lui Juventus
Nașteri în 1965
Oameni din Parma

Stefano Pioli