El Carnavalazo foi um golpe militar no Equador liderado por Guillermo Rodríguez Lara, que depôs o governo de Velasco Ibarra em 15 de fevereiro de 1972, pondo fim à quinta e última presidência do Velasquismo. Se denominou Carnavalazo por ocorrer ao longo dos festejos do carnaval equatoriano.

Antecedentes
Em 1968, José María Velasco Ibarra foi eleito democraticamente para um quinto mandato (1968-1972). A democracia não durou muito, com Velasco assumindo poderes ditatoriais em 1970 com apoio militar.

Nesta crise política, o presidente Velasco prometeu eleições para junho de 1972, que encerrariam seu mandato em 31 de agosto. Um dos prováveis candidatos era o ex-prefeito de Guayaquil Assad Bucaram, considerado o candidato favorito.

Golpe
Publicamente, 1972 começou pacificamente, com Velasco e o chefe do exército Bombita celebrando o ano novo com um brinde. Ocorreram debates nacionais sobre dois temas: o possível triunfo de Assad Bucaram nas eleições e o futuro petrolífero do país. No início de fevereiro, planos para derrubar o presidente Velasco durante o carnaval circulavam no meio militar.

Na noite de 15 de fevereiro, terça-feira gorda, um golpe militar sem derrame de sangue toma o poder e nomeia Rodríguez Lara como presidente. O golpe surpreendeu Velasco em Quito, que viajou a Guayaquil para denunciar por meio de uma transmissão televisiva esta ação. Velasco foi preso por oficiais da marinha e deportado para o Panamá no dia seguinte. Após o golpe, é estabelecida uma junta de três homens chamada Governo Revolucionário Nacionalista.

A maioria dos cidadãos equatorianos não ouviram falar do golpe. As rádios só tocavam música e três emissoras de TV de Guayaquil saíram do ar. A intenção do golpe militar era a administração do petróleo. Com um iminente boom do petróleo, os militares não queriam que as riquezas do petróleo fossem geridas por um candidato populista ou pela oligarquia tradicional, assim impedindo o planejado processo eleitoral.

História do Equador
1972
1972 no Equador

El Carnavalazo


El I Censo Nacional de Población realizado en Chile, ocupó la modalidad de censo de derecho, ya que se levantó en un período entre 1834 y 1835. Fue el primer censo con carácter de general, y fue encargado a Fernando Urzúa Garfias, quien fuera más tarde el primer Director General de la Oficina Nacional de Estadísticas, creado bajo la administración de Manuel Bulnes, en 1841. Se ocupó a la mayor parte del contingente militar del país para el levantamiento y se introdujeron términos como "distrito censal", que se utiliza hasta la actualidad, creando así una división político-administrativa de exclusivo uso censal.

Sin embargo, mayores resultados generales de este censo no han sido registrados.

Resultados generales

Fuente

1834
Chile en 1834
Chile en 1835
Censos en 1834
Censos en 1835

Censo chileno de 1834-1835


Urobotrya,  biljni rod iz porodice Opiliaceae opisan 1905. godine. Postoje sedam priznatih vrsta grmova i manjeg drveća iz tropske Afrike (Angola, Kamerun, Republiki Kongo, DR Kongo, Srednjoafrička Republika, Ekvatorijalna Gvineja, Gvineja, Obala Slonovače, Liberija, Nigerija, Sijera Leone i Gabon), jugoistočne Azije (Vijetnam, Tajland, Kambodža, Laos, Mali sundski otoci, Mjanmar, Borneo) i jedna vrsta u Kini

Urobotrya siamensis i Urobotrya congolana koriste se lokalno u medicinske svrhe

Vrste
 Urobotrya congolana (Baill.) Hiepko
 Urobotrya floresensis Hiepko
 Urobotrya latisquama (Gagnep.) Hiepko
 Urobotrya longipes (Gagnep.) Hiepko
 Urobotrya parviflora Hiepko
 Urobotrya siamensis Hiepko
 Urobotrya sparsiflora (Engl.) Hiepko

Izvori

Opiliaceae

Urobotrya


هيرفي بوغنيت ( في سانت فوي لو غراند)  لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا في نادي الدرجة الوطنية كروا سافوا الفرنسي منذ 2008 في مركز المهاجم .

لعب بوغنيت في أندية بوردو (2002-2005) مارتيغ بالإعارة (2001-2002) شاتورو بالإعارة (2002-2003) لوهافر بالإعارة (2003-2004) مونبيلييه (2005-2006) ديجون (2006-2007) لوسينا الإسباني (2007) نيور (2007-2008) .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بوردو
لاعبو ديجون
لاعبو شاتورو
لاعبو كروا سافوا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو لوهافر
لاعبو مارتيغ
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو مونبلييه
لاعبو نيور
مواليد 1977
مواليد 1981
لاعبو لوسينا

هيرفي بوغنيت


මානවයන් අතර, බොතුලිනියාව (ලතින්, බොතුලුස්, "සොසේජ්") යනු, විරල නමුත් සමහරවිට මරණීය අඝාතමය රෝගයකි. ආහාරයෙන් සැදෙන බොතුලිනියාව යනු, බොතුලීනම් විෂ වලින් අපවිත්‍රකරණය වී තිබූ ආහාර පරිභෝජනය කිරීම නිසා ඇතිවන ආධුලනයකි; සම ස්පර්ශව ඇති විටෙක පුද්ගයෙකුගෙන් තවෙකෙකුට එය බෝ නොවේ.

බොතුලිනියාව


Gheorghe Niculescu se poate referi la:

 Gheorghe Niculescu (1923 - 1995), general-locotenent și medic român, membru de onoare al Academiei Române;
 Gheorghe Niculescu (1894 - 1941), general de brigadă post-mortem, primul colonel român căzut pe câmpul de luptă în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

Gheorghe Niculescu (dezambiguizare)


بلدية فالديتوريس , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.379 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

فالديتوريس


المنصور قلاوون
 الناصر قلاوون
 مدرسة وبيمارستان المنصور قلاوون
 المدرسة الناصرية
 مسجد ومدرسة الناصر قلاوون
 مسجد قلاوون (القدس)

قلاوون (توضيح)


Tim Hecker (28 de setembro de 1997) é um canoísta alemão, medalhista olímpico.

Carreira

Hecker conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de C-2 1000 m masculino, ao lado de Sebastian Brendel com o tempo de 3:25.615 minutos.

Canoístas olímpicos da Alemanha
Canoístas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Tim Hecker


San Cristóbal y Nieves es un país compuesto por dos islas con una superficie total de tan sólo 104 millas cuadradas (270 km²). La isla de San Cristóbal, el mayor de los dos, es de 68 millas cuadradas (180 km²) de tamaño y se encuentra en la latitud 17.30 N y longitud 62.80 W, Nieves es de 36 millas cuadradas (93 km²), situada en la latitud 17.10 N, longitud 62.35 W, a unos 3 km al sureste de San Cristóbal. Son alrededor de un tercio del camino entre Puerto Rico y Trinidad y Tobago.

Clima
El clima de San Cristóbal y Nieves se clasifica como tropical marino con una estación lluviosa y otra seca. En general, los constantes vientos alisios del noreste y los movimientos ciclónicos tropicales oceánicas influyen en ella. Por otra parte, las islas gozan de cálidas temperaturas incluso con una media de aproximadamente 24-27 °C (75,2-80,6 °F) y la humedad es baja en el 71%. Las variaciones estacionales y diurnas de temperatura son pequeñas. Las precipitaciones son fundamentalmente orográficos y el aumento en la cantidad y la frecuencia con la altitud. A excepción de la península del sudeste, que es muy seco, con una media de precipitación anual oscila alrededor de 16 pulgadas (406 mm) en las zonas costeras, a cerca de 60 pulgadas (1.524 mm) en las sierras centrales, pero, a partir de mayo a las lluvias de octubre es más pesado, mientras que las temperaturas son un poco más caliente.

Aunque oficialmente la temporada de huracanes dura de junio a noviembre, la mayoría de los huracanes azotaron en agosto y noviembre. En 1998 y 1999 la temporada de huracanes del Atlántico producido 3 huracanes que azotaron San Cristóbal y Nieves.

El Huracán Georges en 1998 produjo fuertes vientos de hasta 115 mph (185 km / h), mientras que pasando por encima de San Cristóbal, las líneas de derribo de energía, líneas telefónicas y árboles en toda la isla. La falta de electricidad ocasionó daños a las instalaciones de agua, también. Los fuertes vientos Georges causó daños a la propiedad, dañando el 80-85% de las casas en la isla, y la destrucción de un 20-25% de los hogares. Muchas escuelas, empresas, hospitales y edificios gubernamentales quedaron sin techo, mientras que el aeropuerto experimentó graves daños a la terminal principal y la torre de control, limitando los vuelos a la luz del día. La economía de San Cristóbal 'se vio interrumpida de graves pérdidas en la agricultura, incluyendo la devastación del 50% de su cosecha de azúcar. Además, los hoteles dañados y muelles creado un impacto a largo plazo debido a la falta de turismo - una industria de la isla se basa en. En total, el huracán Georges causó 5 muertes, dejó 3.000 personas sin hogar, y resultó en $ 445 millones (1998 USD) en daños en la isla. Nieves le fue mejor. Al igual que en San Cristóbal, los fuertes vientos derribaron tendidos eléctricos y telefónicos, dañando el sistema de agua de allí. 35% de los hogares en la isla sufrieron daños, aunque no fueron destruidas. Las precipitaciones y los escombros murieron varios cientos de animales y dañaron seriamente los árboles de coco, que asciende a $ 2,5 millones (1998 USD) en daños a la agricultura. No hubo víctimas reportadas en la isla, y daños ascendieron a $ 39 millones (1998 USD).

El Huracán José en 1999 causan daños de menor importancia debido a que el huracán pasó hacia el norte y las inundaciones fue el principal riesgo en varias carreteras principales fueron arrastrados y deslizamientos de tierra se informó. Las precipitaciones fueron de 12 a 15 pulgadas (305 a 381 mm).

También en 1999, el huracán Lenny se convirtió en el más fuerte de huracanes del Atlántico que se haya registrado en el mes de noviembre. Pista del huracán Lenny tormenta fue único en la historia registrada de los huracanes. Se inició el seguimiento de la vida a través del Atlántico como una depresión tropical y tormenta tropical en la dirección normal (este a oeste). Luego se estancó, cambió de dirección por completo, se convirtió en huracán de fuerza y avanzando de oeste a este por el Mar Caribe. Esta oleada de la tormenta provocó fuertes vientos, y 12 pies (3.7 m) de las olas en las costas occidentales más vulnerables de San Cristóbal y Nieves, causando erosión de las playas y la inundación significativa. Lenny objeto de dumping 20-25 pulgadas (508-635 mm) de lluvia.

Geología
La isla de San Cristóbal está compuesto casi exclusivamente de rocas volcánicas de andesita o la mineralogía dacita. Su geología es similar a la de otras islas volcánicas en el Archipiélago de las Antillas Menores. Las islas son las cumbres de una cordillera sumergida que forma el límite oriental de lo que se conoce como la placa tectónica del Caribe. San Cristóbal está orientado de noroeste a sureste, a unos 80 km de largo y 16 km de ancho. El archipiélago de la isla entera es geológicamente joven, después de haber comenzado a formar, probablemente, menos de 50 millones de años atrás, durante el Mioceno. La actividad volcánica se produjo a lo largo de las crestas de este arco en el Mioceno y que ha continuado desde entonces.

Nieves es una isla volcánica que se inició su formación a mediados de los tiempos del Plioceno (aproximadamente 3.450.000 años atrás). Sin embargo, la isla cuenta con una serie de discretos centros eruptivos que se extienden en edad a partir de mediados del Plioceno-Pleistoceno hasta el final, esto evita cualquier modelo de la evolución geológica de la isla. La geología de Nevis se puede subdividir en cuatro unidades informales: Volcánicas de los centros eruptivos, rocas volcanigenic - piroclásticos y lahares, depósitos fluviales y lacustres, y planteadas las playas.

Enlaces externos

Geografía de San Cristóbal y Nieves


Helldorado Arizona'daki Tombstone şehrinin takma adıdır.
 Helldorado (grup) - Norveçli bir müzik grubu.
 Helldorado (roman) - Billy Breakenridge'in 1928'de yayımlanan kitabı.
 Helldorado (film) - 1935 yapımı Billy Breakenridge'in kitabından uyarlama Western filmi.
 Helldorado (albüm) - W.A.S.P.'ın 1999 yılında çıkan 8. albümü.

Helldorado


Tue og Tony på P3 var et radioprogram på Danmarks Radios P3.

Programmet sendtes første gang i januar 2016 - og var en genopfindelse af det tidligere succes-program, Pressen på P3.

Det er fortsat de to radioværter Tue Blædel og Tony Scott Jakobsen, der er værter på programmet.

Kilder

Eksterne henvisninger
Tue og Tony på P3

Radioprogrammer fra Danmark

Tue og Tony på P3


Diiriye Guure (1860 – 1920) var konungur Darawiishs á árunum 1895 til 1920 og garad (lávarður) Dhulbhantes og síðar konungur Nugaal. Hann er einna helst frægur  að hafa stofnað and-nýlenduveldi Dervish.

Heimildir

Einveldi

Diiriye Guure


Kraljevski paviljon (engleski: Royal Pavilion) je egzotična neo-mogulska (indo-gotička) palača sa šarolikom poviješću u središtu Brightona. Isprva izgrađena kao kraljevski ljetnikovac, sadrži elemente indijske i kineske kulture. Još u 18. stoljeću na tom mjestu je stajala obična seoska kućica, no tadašnji regent, Đuro IV., je odlučio pretvoriti u nešto mnogo grandioznije.

U regentsko doba (Regency, 1811. – 1820.) engleske umjetnosti i kulture jedan od vodećih londonskih arhitekata bio je John Nash kojem je 1815. godine kralj Đuro dao skoro nemoguć zadatak izgradnje Kraljevskog paviljona. Đuro je itekako volio pokazivati svoju pretjeranu ljubav prema raskošnoj i nakičenoj umjetnosti što se može vidjeti i na samom primjeru Kraljevskog paviljona. Teško da postoji neki orijentalni element koji Nash nije upotrijebio u izgradnji Kraljevskog paviljona od 1815. do 1822. god. Kompleks sastavljen od kupole, tornja i minareta pokazuje utjecaj romantizma u eksterijeru paviljona. Ali, pretežno indijski izgled paviljona "narušen" je islamskim minaretima i kineskim pagodama, elementima iz bliskoistočnih i dalekoistočnih arhitektura. Palača je bila okružena poznatim regentskim vrtovima uz mješovito grmlje i cvijeće, te uredno uređenim travnjacima.

Također, Đurina ljubav prema jahanju je dala povod za izgradnju obližnje štale u obliku kupole sa staklenim i olovnim svodom.

Viktorija, kraljica Ujedinjenog Kraljevstva, nalazila je Brighton prenapučen u vrijeme odmora i odlučila je ljetovati na otoku Wight, a Kraljevski paviljon je prodan gradu Brightonu za 53.000 £ 1850. god. Grad je paviljon koristio za gradska vijeća, a kupolasta štala je pretvorena u koncertnu dvoranu. Tijekom Prvog svjetskog rata, od 1914. do 1920., Kraljevski paviljon je pretvoren u bolnicu za vojne ranjenike s preko 720 kreveta.

Poslije Drugog svjetskog rata, grad Brighton je uložio mnogo vremena i novaca da obnovi Kraljevski paviljon u izgled iz vremena kralja Đure. Kraljica Elizabeta II. je podržala ovaj projekt trajno posudivši preko 100 komada namještaja iz kraljevske kolekcije. Danas je Kraljevski paviljon velika turistička atrakcija koju posjeti oko 400.000 posjetitelja svake godine.

Izvori

Arhitektura historicizma u Ujedinjenom Kraljevstvu
Građevine u Ujedinjenom Kraljevstvu

Kraljevski paviljon u Brightonu


Johnny Micheal "Mike" Spann (March 1, 1969 – November 25, 2001) was an American paramilitary officer in the Central Intelligence Agency's Special Activities Division. Spann was the first American killed in combat during the United States invasion of Afghanistan in 2001. He died at the Qala-i-Jangi fortress during an al-Qaeda prisoner uprising.

Early life
Johnny Micheal Spann was from the small town of Winfield, Alabama, the son of real estate agent Johnny Spann and his wife Gail. His name was spelled Micheal because of his mother's Irish ancestry.<ref>Harnden, Toby, "First Casualty: The Untold Story of the CIA Mission to Avenge 9/11. Little, Brown, 2021. p. 30</ref> Spann graduated in 1987 from Winfield City High School, where he played football. At 17, he earned his private pilot license and later became a certified rescue diver and parachutist.

Military service
In December 1991, while attending Auburn University, he joined the Marine Corps Reserve. After graduating from Auburn with a Bachelor of Science degree in Criminal Justice/Law Enforcement in 1992, Spann attended the Marines' Officer Candidates School at Quantico, Virginia. He had originally wanted to go into aviation, but became a field artillery officer and eventually served with the 2nd Air Naval Gunfire Liaison Company. He specialized in close air support. In 1997, he was second-in-command for UNITAS, a joint exercise expedition in Latin America and Africa. He served six years with the United States Marine Corps and was stationed in Okinawa, Japan and at Camp Lejeune, North Carolina, eventually achieving the rank of Captain.

CIA service
Spann joined the CIA in June 1999 and trained at The Farm, where he met his future wife Shannon Verleur (née Joy) and was known as "Silent Mike". On completion of training, he was assigned to Ground Branch of the CIA's Special Activities Division. In early 2001, he was on a training course with a fellow former Marine called Brian (who in 2021 was head of the CIA's Special Activities center) and discussed the Al Qaeda threat and the USS Cole, which had been bombed in October 2000. "What would we be doing right now as a country if the Cole had snapped in half and gone to the bottom of the Gulf of Aden?" Spann asked Brian. "Would we be on a training course?" Later in 2001, Spann undertook temporary duty in Uzbekistan, where he helped train Uzbek commandos, and the Balkans. Spann returned from the Balkans on September 8, 2001  was inside CIA headquarters on 9/11 and was angered by the order to evacuate, asking colleagues: "Why are we leaving when we can stay and do something?" On October 17, 2001, Spann was one of the eight members of the CIA's Team Alpha who were inserted into the Darya Suf Valley, south of Mazar-i-Sharif. Team Alpha was flown into Afghanistan in two Black Hawk helicopters from the Karshi-Khanabad air base in Uzbekistan. The eight were the first Americans behind enemy lines after 9/11; the CIA's Jawbreaker team had arrived on September 26, but were located in terrain controlled by the Northern Alliance in the Panjshir Valley. Three days later, they were joined by 12 Green Berets from ODA 595. On October 27, Spann led a three-man team to Yakawlang, sixty miles west of Bamiyan, to prepare the way for the CIA's Team Delta and ODA 553. CIA medic Mark Rausenberger and Captain Justin Sapp, a Green Beret, were under his command. Spann insisted that the Landing Zone at Yakawlang be named after his baby son, despite opposition from CIA headquarters. "There are no rules here," he said. "We're making the decisions and it's going to be called LZ Jake." Spann's three-man team rejoined Team Alpha just before the fall of Mazar-i-Sharif on November 9.

Death at Qala-i-Jangi

Spann was killed during an uprising at the Qala-i-Jangi compound near Mazar-i-Sharif in northern Afghanistan. Earlier that day, he and David Tyson, a CIA case officer and Uzbek-language specialist based in Tashkent, questioned John Walker Lindh, an American citizen, and other prisoners. Around 400 Al Qaeda prisoners had surrendered on November 24 and been kept overnight in the cellar of the Pink House, in the southern half of the fort. Spann focused intently on Lindh after another prisoner identified him as an Irishman. Spann asked Lindh: "Do you know the people here you're working with are terrorists and killed other Muslims? There were several hundred Muslims killed in the bombing in New York City. Is that what the Koran teaches? I don't think so. Are you going to talk to us?" Lindh remained silent. Two Afghan doctors, interviewed by author Toby Harnden, witnessed Spann's final moments. They saw the CIA officer, who was about five yards away from them, swing around and raise his AKMS rifle to his shoulder as the prisoners revolted amid sounds of gunfire and grenade explosions. Prisoners were rushing out, straight at Spann. The doctors saw Spann shoot two or three of them with his Kalashnikov before the Qatari prisoner and others who had been sitting close to the Pink House stood up and jumped on Spann from behind, pushing him to the ground. Spann pulled out his Glock 19 pistol and fired one or two shots before he was overwhelmed, disappearing beneath a pile of prisoners desperately trying to seize his weapons. Tyson ran toward Spann after hearing his comrade shout: "Dave, Dave, Dave." Tyson then used his Browning Hi-Power pistol to shoot dead four Al Qaeda prisoners on top of Spann. Kicking Spann and seeing blood on the ground, Tyson concluded Spann was dead. Tyson grabbed Spann's AKMS rifle and used it, and other weapons, to fight his way into the northern half of the fort, killing at least a dozen and possibly up to 40 Al Qaeda prisoners.

Afghans recovered his body on November 28 as CIA officers looked on. After Afghan Northern Alliance troops, backed by U.S. airstrikes, US Army Special Forces and British Special Boat Service members, eventually quelled the uprising. Some sources said that Spann fought with his AK-47 until it ran out of ammunition, then drew his pistol until it, too, emptied, then resorted to hand-to-hand combat before finally being overcome. In a news report by Time published shortly after the events, it was stated that Spann fought only with his pistol, killing three attackers before being overwhelmed by the more numerous prisoners.Time reported shortly after the events:

A military autopsy concluded that Spann died from two gunshot wounds to the head "resulting in severe, rapidly fatal injury to the brain." One was a contact wound, indicating a gun had been held to his temple and a bullet fired through his head, exiting on the left. The other wound was "intermediate range," meaning that the shot had been fired close enough to leave powder marks. The second bullet had entered the right side of his forehead and exited from the back. Spann's body was flown back to the U.S. via Germany, where the autopsy was carried out. It was flown from Ramstein on board a US government Boeing 757-200 jet normally assigned as Vice President Dick Cheney's Air Force Two. The 757 was being used by George Tenet, the CIA director, who had been in Islamabad meeting with President Pervez Musharraf of Pakistan. Spann's casket was also accompanied by Alex Hernandez, deputy chief of Team Alpha, and the head of the CIA's Ground Branch.

Burial and Memorial

Spann was buried in Section 34 of Arlington National Cemetery on December 10, 2001. His widow Shannon Spann delivered the eulogy, saying: "I want to tell you that my husband is a hero. But Mike is a hero not because of the way that he died, but rather because of the way that he lived. Mike was prepared to give his life in Afghanistan, because he already gave his life every day to us at home." Spann was memorialized with the 79th star on the CIA Memorial Wall at CIA headquarters in Langley, Virginia that commemorates individuals who died in the line of duty. Spann was posthumously awarded the Intelligence Star and the Exceptional Service Medallion. Because the Intelligence Star is considered the equivalent of the U.S. military's Silver Star, Spann was approved for burial in Arlington National Cemetery.Burial Detail: Spann, Johnny M (Section 34, Grave 2359) – ANC Explorer A memorial to Mike Spann was established at Qala-i-Jangi in December 2002. A forward operating base is named in his honor. The Alabama legislature named a section of Alabama Highway 129 the "Johnny Micheal Spann Highway" in his honor.

Home and family
Spann lived in Manassas Park, Virginia, and was survived by his wife, Shannon Joy, also a CIA officer, and three children, Alison, Emily, and Jake. His ex-wife, Kathryn Ann Webb, mother of two of his children, Alison and Emily, died of cancer five weeks after Spann's death. Shannon Spann later married fellow CIA officer Thys Debruyn and had a second son, Lucas. Alison Spann became a journalist and in 2021 was a news anchor in Biloxi, Mississippi. Emily Spann graduated from her father's alma mater, Auburn. Jake Spann entered New York University.

See also

 Battle of Qala-i-Jangi
 Operation Enduring Freedom

References

Sources
 . United States House of Representatives''. December 11, 2001.

External links

 Honor Mike Spann – Web site about him, but also deals with John Walker Lindh's activities in Afghanistan, maintained by his family.
 House Concurrent Resolution 281, provided by the Federation of American Scientists – U.S. legislation which honored the memory of Spann.
 Remarks by Director of Central Intelligence George Tenet at funeral of Johnny Micheal Spann – Note: "Micheal" is spelled correctly.
 Got To Decide if He Wants to Live or Die Here' – The interrogation of John Walker Lindh by Spann, shortly before the uprising in which he died.
 Johnny Micheal Spann at ArlingtonCemetery.net, an unofficial website

1969 births
2001 deaths
People from Marion County, Alabama
American military personnel killed in the War in Afghanistan (2001–2021)
Auburn University alumni
Burials at Arlington National Cemetery
People of the Central Intelligence Agency
United States Marine Corps officers
Recipients of the Intelligence Star
United States Marine Corps personnel of the War in Afghanistan (2001–2021)

Johnny Micheal Spann


Fainu (en dhivehi: ފައިނު) es una de las islas habitadas del Atolón Raa.

Con su pequeña población, la isla se enfrenta a varios retos. La educación de los más pequeños sigue siendo un asunto crítico, pues todos ellos tienen que abandonar la isla para cursar educación secundaria. El primer profesor extranjero en la historia de la escuela de Fainu empezó a trabajar allí en el año 2006. Los servicios de salud tienen una adiministración pobre. Solo dos médicos de cabecera trabajan en la zona, y no hay centros de salud ni doctores disponibles. Por otro lado, el 31 de mayo de 2004, la isla obtuvo en premio de no-fumadores concedido por la Organización Mundial de la Salud.

Otros asuntos como la degradación medioambiental siguen siendo de gran importancia. El Informe de 2000 sobre el Desarrollo Humano en las Maldivas resaltó el obsoleto sistema de riego del lugar, que continúa como entonces. Además, el Informe de 2002 sobre el Estado del Medio Ambiente en las Maldivas hizo destacar el problema de la erosión de las playas al que se enfrenta la isla, que es la más grande del Atolón Raa. El tsunami del Océano Índico de 2004 dejó a la isla como la segunda en grado de devastación.

En el libro del escritor de Maldivas Dr. Mohamed Ibrahim Lutfee, "Dhivehi raajjeyge geography", se afirma que las dos veces que Ibn Battuta visitó las Maldivas, la primera isla que visitó fue Fainu.

Archipiélagos e islas de Maldivas

Fainu


Richard Henderson ()  un biofizician și biolog molecular britanic.

Este laureat al Premiului Nobel pentru Chimie 2017, împreună cu Jacques Dubochet și Joachim Frank, "pentru dezvoltarea microscopiei crioelectronice pentru determinarea cu rezoluție înaltă a structurii biomoleculelor în soluție".

Note

Nașteri în 1945
Biologi britanici
Laureați ai Premiului Nobel pentru Chimie

Richard Henderson


Blessig ist der Familienname folgender Personen:

 Alexander Blessig (* 1993), deutsch-kuwaitischer Basketballspieler
 Émile Blessig (* 1947), französischer Politiker
 Johann Lorenz Blessig (1747–1816), deutscher Hochschullehrer und Theologe

Siehe auch:
 Blessing

Blessig


Mutant, organizmaların X, Y, Z, Gama ve benzeri hiper ışınımlara maruz kalması sonucunda hücre çekirdeğindeki DNA dizilimlerinde ve sarmallarında bozulmalar meydana gelmesiyle canlının fizyolojik ve biyolojik özelliklerinde gözle görülür değişmelerin görülmesidir.

Dış bağlantılar
 Antennapedia mutant

Kaynakça

Dipnotlar

Mutasyon
Klasik genetik
Evrimsel biyoloji

Mutant


Garden Club Exchange, (abreviado Garden Club Exchange), fue una revista ilustrada con descripciones botánicas que fue publicada en Londres en los años 1841 a 1887.

Fue editada en tres series:
(Ser. 1) vols. 1-30, 1841-1873;
(Ser. 2) vols. 1-26,¹1874-1886;
(Ser. 3) vol. 1+, 1887+

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Revistas de botánica

Garden Club Exchange


Johan Dalgas Frisch (født 12. juli 1930 i Sao Paulo, Brasilien) er en dansk-brasiliansk ingeniør og ornitolog, barnebarn af Enrico Dalgas.

Johan Dalgas Frisch er søn af danske immigrant Svend Frisch og Ellen Margareth Dalgas Frisch, der opholdt sig i Brasilien i 1927. Hans morfar var den berømte medstifter af Det danske Hedeselskab, Enrico Dalgas. Fra en tidlig alder observerede Johan Frisch lokale fugle og deres adfærd, en interesse han opmuntredes til af sin far. Svend Frisch var kunstner, der blandt andet tegnede brasilianske fugle, herunder illustrationer til bøger, han udgav sammen med Johan.

I 1950 blev Frisch indskrevet på Universidade Presbiteriana Mackenzie i São Paulo, og dimitterede som industriingeniør i 1955. I 1958 rejste han til sin arbejdsgivers hovedkvarter i Skotland, hvor han gjorde brug af muligheden for at mødes med europæiske ornitologer, og blev introduceret til deres optagelser af fuglesang.

Da Frisch vendte tilbage til Brasilien, begyndte han at optage fuglesang, i første omgang ved hjælp af en paptragt. Han raffinerede dette design som han benyttede til optagelser, og til sidst udviklede en parabol til samme formål. På en tur til Pantanal lavede han flere optagelser af de lokale fugle.

I 1962 udgav Frisch nogle af sine indspilninger, Canto das Aves do Brasil (De brasilianske fugles sang). Albummet blev udgivet samtidigt i Brasilien, London og New York. I 18 på hinanden følgende uger var hans optagelser af fuglesang det bedst sælgende album i Brasilien. Det følgende år udgav han sit andet album, med titlen Vozes da Amazonia (Amazonas stemmer), der indeholder gærdesmuttens sang. I 1974 udgav han cd'en Sinfonia do Natal med julesange som Silent Night og Jingle Bells afbrudt af fuglesang.

I 1964 udgav han bogen Aves Brasileiras sammen med sin far Svend. Samtidigt indledte han en kampagne for at skabe en nationalpark i Tumucumaque bjergene, der efterfølgende af præsident Artur da Costa e Silva blev gjort til et fredet område (senere i 2002 Tumucumaque Nationalpark).

I 1964 blev hans søn Christian født. Frisch havde en succesfuld karriere som ingeniør, og i 1976 designede han spildevandsrensningen på São Paulo Guarulhos International Airport. I 1981 udgav han anden udgave af Aves Brasileiras. Omkring dette tidspunkt var han blandt grundlæggerne af Associação de Preservação da Vida Selvagem, en naturbeskyttelsesorganisation, der markerer "Fuglenes nationale dag" hvert år den 5. oktober. I 1992 modtog han titlen som æresborger i Texas.

I 1994 udgav han sammen med sin søn Christian en bog om kolibrier, Jardim dos Beija-Flores. I 2001 udgav han Os 12 Cantos do Brasil, og i 2002 sin fjerde bog Cantos Harmoniosos da América. I 2005 udgav han tredje udgave af Aves Brasileiras, nu også med et afsnit om planter, der tiltrækker fugle. Den fik titlen Aves Brasileiras e Plantas que som Atraem. Mange tegninger i bogen var udført af hans far Svend, og nogle af de øvrige var af hans søn Christian.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Berlingske (17. januar 2014): En stor dansker – der ikke må være dansk, hentet 18. december 2016.

Danskere i udlandet
Slægten Dalgas
Personer fra São Paulo
Ornitologer

Johan Dalgas Frisch


An Trisetum viride in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Trisetum viride in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trisetum

Trisetum viride


An Platanthera epiphytica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leonid Vladimirovich Averyanov ngan Peter Gennadievich Efimov. An Platanthera epiphytica in nahilalakip ha genus nga Platanthera, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platanthera

Platanthera epiphytica


සරත් ඍතුව එසේත් නැත්නම් සරත් කාලය,  (, ඇමරිකානු ඉංග්‍රීසි: Fall) යනු සතර ඍතූන්ගෙන් තෙවැන්න ය. ගිම්හානෙයන් සිසිර කාලයට වන සංක්‍රාන්තිය සරතින් පෙන්වෙයි. මෙම කාලය උතුරු අර්ධගෝලයට බිනරමස ද දකුණු අර්ධ ගෝලයට මැදින් මාසයේදී ද උදා වේ. පත්‍ර පතනය සහ අව්ව පායනා කාලය සැළකිය යුතු ලෙස අඩු වීම සරත් ඍතුව උදාවීමේ ලක්‍ෂණ වේ. සමකාසන්න රටක් හෙයින් ශ්‍රී ලංකාවෙහි සරත් ඍතුව පැහැදිලි ලෙස දක්නට නො ලැබෙයි.

හැලෝවීන්

සරත් ඍතුව හැලෝවීන් නම් කෙල්ටික් අස්වැද්දුම් උළෙලක් වූසෝවින් වලින් ආභාසය ලැබූ උත්සවයකට ද සබැඳේ. ඒ උතුරු අර්ධ ගෝලයේ ය. මෙම උත්සවය අළලා විශාල වශයෙන් රූපවාහිනී විකාශ, චිත්‍රපට, පොත්, වෙස් ආයිත්තම්, ගෘහ සැරසිලි හා රසකැවිලි කර්මාන්තයෝ ව්‍යාපාර පුළුල් කරති. මෙම ව්‍යාපාර ප්‍රවර්‍ධන වැඩසටහන් බිනරමස මැද සිට වප්මස 31 දක්වා ක්‍රියාත්මක වී, ඉන්පසු නත්තල් සමයට ප්‍රචාරක වැඩසටහන් පටන් ගනී.

මේවාත් බලන්න
 දීපවාලි
 Autumn in New England
 Diwali

යොමු

භාහිර සබැඳි

Etymologies

සරත් ඍතුව


الحنظل أو الحَدج أو مَرارة الصحاري  هي نوع نباتي حولي زاحف يتبع جنس الحنظل من الفصيلة القرعية. يفترش الأرض وأوراقه خشنة يخرج من تحتها خيوط تلتف على النباتات والأوراق القريبة منه لتثبته بالأرض. يشتد نموه في بداية الخريف وتخرج الأزهار وهي صفراء بها خمس بتلات وثمرته كروية الشكل خضراء أصغر بقليل من التفاحة، والحنظل عموماً ثمرته وأوراقة شديدة المرارة. وبعد أن تنضج الثمرة يكون لونها مصفر، وبها حب كثير يُسمَّى السُّفعَة.

كان العرب يأكلون حبه ويسمونه الهبيد، حيث ينقع بماء وملح ويشرر في الشمس ويبدل ماءه حتى تذهب مرارته، ثم يدق حيث يخرج منه زيته ويضاف إليه بعد ذلك الطحين ليعمل منه عصيدة. ولا يأكل إلا عند الجوع حيث يسبب الإسهال عند الإكثار منه.

مراجع

حنظل
قرعاوات
حنظل
مكسرات
نباتات المغرب
نباتات شمال إفريقيا
نباتات طبية في آسيا
نباتات طبية في إفريقيا
نباتات غرب آسيا
نباتات معترشة

حنظل


Bilješke
Ovdje je sudjelovala druga momčad SD Slavija Karlovac

Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 291

1950
Karlovac

1. Oblasna nogometna liga Karlovac 1950.


Takako Kunigoshi (jap. 国越 孝子; 1911. – 2000.), japanska majstorica borilačkih vještina. Izravna je učenica Moriheija Ueshibe, te jedna od prvih instruktorica borilačkih vještina.

Životopis
Takako Kunigoshi se pridružila Ueshibinom Kobukan dojou 1933. godine, dok je još bila studentica na Sveučilištu za žensku likovnu umjetnost. Njezini crteži tehnika upotrijebljeni su u knjizi O-Senseija Budo Renshu, a naslikala je i barem jedan njegov portret. Predavala je u osobnom dojou Isame Takeshite. Također je držala i tečajeve samoobrane za žene.

Nakon Drugog svjetskog rata Kunigoshi se povukla iz aikida i posvetila svoje vrijeme proučavanju chado-a.

Izvori

Vanjske povezice
 Budo Renshu: The tehnical key to Ueshiba Morihei's aikido

Japanske aikidoke

Takako Kunigoshi


"Song 2", İngiliz Blur grubunun bir şarkısı. Nisan 1997'de beşinci albümlerinden çıkan ikinci singledir. Şarkıdaki belirgin ve farklı bateri (davul) sesi gitarist Graham Coxon'un baterist Dave Rowntree'nin karşısında ikinci bir bateri seti çalmasıyla oluşturulmuştur. Şarkının nakaratındaki ünlü "Woo Hoo" (Türkçe okunuşu Vuu Huu) Blur'un birlikte tura da çıktığı İzlandalı rock grubu Botnleðja'dan alınmıştır. Türü Rock olan şarkının prodüktörü Stephen Street'tir.

İsim
Şarkının orijinal ismi "Song 2" şeklindeydi. Nitekim Damon Albarn Haziran 1996'da RDS, Dublin'deki debut peformansında şarkıya verecek henüz bir isimlerinin olmadığı bu yüzden şarkıya "Song 2" dediklerini belirtmiştir: "This one's called 'Song 2', 'cos we haven't got a name for it yet". İki sayısını çevreleyen tesadüfler zamanla şarkıyla ilişkilendirilmeye başlandı: albümdeki ikinci şarkıydı, albümden çıkan ikinci single idi, Birleşik Krallık listelerinde 2 numaraya yükseldi ve 2 dakika ve 2 saniye uzunluğundaydı. Sözlerde şarkının ismi yer almadığı için şarkı bazen yanlışlıkla, nakarattan yola çıkarak, "Woo Hoo" olarak da anılmıştır.

Tepkiler
Şarkı 1997'de ABD'de kolej ve modern rock radyo istasyonlarında yayımlanmaya başlamasıyla oldukla popüler olmuş ve grubun ABD'deki en çok tutulan şarkısı olmayı başarmış, Modern Rock Parçaları Billboard'un da 6. sıraya kadar yükselmiştir. Her ne kadar şarkının genelde Blur'un tarzından biraz farklı olduğu kabul edilse de, ABD'de şarkı yoğun biçimde grupla ilişkilendirilmiştir.

Kolaylıkla akılda kalan nakaratıyla şarkı birçok farklı etkinlikte ve medyada yer edinmiştir. Örneğin popüler video oyunu FIFA '98 için kullanılan şarkı, 90'ların sonunda Kanada'da John Labatt Brewing Corporation tarafından da tema müziği olarak kullanılmıştır. Spor etkinliklerinde de özellikle futbol ve hokey müsabakalarında gol ardından şarkının çalındığına rastlanmıştır. Şarkının kullanımına ilişkin bir başka ünlü olay ise ABD ordusunun yeni bir radara yakalanmayan yeni bir bombardıman uçağının tanıtımında şarkıyı kullanmak istemesidir. Grup şarkının kullanılmasına izin vermemiştir ki Albarn'ın savaş karşıtı olduğu bilinmektedir.

Şarkı ayrıca Simpsonsun "Sunday, Cruddy Sunday" isimli bölümünde de yer almıştır.

Mart 2005'te Q dergisi şarkıyı En İyi 100 Gitar Parçası listesinde 14. sıraya yerleştirdi.

Weezer, Wallflowers ve My Chemical Romance gibi Amerikan grupları şarkıyı canlı performanslarında yeniden seslendirmişlerdir.

Kaynakça
 -
 - Britpop rebel with a cause says no new nukes

Blur şarkıları
1997 şarkıları
1990'larda İngilizce şarkılar

Song 2


Hermann Geißler oder Hermann Geissler ist der Name folgender Personen:

* Hermann Geißler (Architekt) (1859–1939), deutscher Architekt
 Hermann Geißler (Leichtathlet) (1905–1970), österreichischer Leichtathlet
 Hermann Geißler (Politiker) (1920–2001), österreichischer Politiker (ÖVP)
 Hermann Geißler (Theologe) (* 1965), österreichischer Theologe

Hermann Geißler


There have been three baronies created for the Gerard family who lived historically at Bryn, Ashton-in-Makerfield, Lancashire and Kingsley, Cheshire, in the 13th century. The third and current barony was created in 1876.

History

The earliest traceable member of the family that gave rise to the Barons Gerard was a William Fitz Gerard, who lived during the reign of Henry III of England and obtained his lands in Kingsley, Cheshire, by marriage Emma, daughter of Richard de Kingsley.  Traditional genealogical sources have shifted this man back in time and given the family a shared origin with the Hiberno-Norman FitzGeralds, Dukes of Leinster in the Peerage of Ireland, and they adopted the same arms as that famous family, argent, a saltire gules, before the 17th century in place of an earlier coat bearing a lion. They were noted as having exasperated heralds by long ignoring their entreaties to be allowed to record the family's pedigree, arms, and early land documents.

First creation (1603–1733)

The title Baron Gerard, of Gerard's Bromley, was created in the Peerage of England on 21 July 1603 for Sir Thomas Gerard (d. 1617), son of Sir Gilbert Gerard (d. 1593) Attorney General between 1559 and 1581 and Master of the Rolls in 1581, who acquired estates at Gerards Bromley and Hilderstone, Staffordshire. The first Baron was Lord President of Wales between 1616 and 1617. The barony passed in direct line of succession until the death of the fifth Baron in 1684 when it passed to his second cousin Charles, a great-grandson of the 1st Baron Gerard, and upon his death without a male heir, to his brother Philip Gerard, a Jesuit priest who died childless in 1733 when the barony became extinct.

Second creation (1645–1702)
A second peerage was awarded the family in 1645, when Charles Gerard, whose grandfather was the brother of the 1st Baron Gerard of Gerard's Bromley, was summoned to Parliament as Baron Gerard, of Brandon, Suffolk. The 1st Baron was subsequently made Earl of Macclesfield in 1679, and the two titles passed together to his son and grandson, Fitton Gerard, 3rd Earl of Macclesfield and 3rd Baron Gerard, on whose death in 1702 the 1645 Gerard barony became extinct.

Third creation (1876–present)
The title of Baron Gerard of Bryn in the County Palatine of Lancaster, was created in the Peerage of the United Kingdom in 1876 for Sir Robert Gerard, 13th Baronet Gerard of Bryn.

The title followed the line of the first Baron's eldest son until the death of the latter's grandson, the fourth Baron, in 1992. He was succeeded by his second cousin once removed, the fifth and present holder of the barony. He is the great-grandson of Captain the Hon. Robert Joseph Gerard-Dicconson, second son of the 1st Baron. The family seat was originally Bryn Hall, Ashton-in-Makerfield, but later Garswood Hall, followed by New Hall, a majestic, modernist, building of considerable size.

The current baron, Anthony Gerard, 5th Baron Gerard, was educated at Harvard University and lives in New York.

Barons Gerard, of Gerards Bromley, first creation (1603)

 Thomas Gerard, 1st Baron Gerard (d. 1617)
 Gilbert Gerard, 2nd Baron Gerard (d. 1622)
 Dutton Gerard, 3rd Baron Gerard (1613–1640)
 Charles Gerard, 4th Baron Gerard (1634–1667)
 Digby Gerard, 5th Baron Gerard (1662–1684)
 Charles Gerard, 6th Baron Gerard (1659–1707)
 Philip Gerard, 7th Baron Gerard (1665–1733) (extinct)

Barons Gerard, of Brandon, second creation (1645)
Charles Gerard, 1st Earl of Macclesfield, 1st Baron Gerard, (1618–1694)
Charles Gerard, 2nd Earl of Macclesfield, 2nd Baron Gerard, (1659–1701)
Fitton Gerard, 3rd Earl of Macclesfield, 2nd Baron Gerard, (1665–1702) (extinct)

Barons Gerard, of Bryn, third creation (1876)

 Robert Tolver Gerard, 1st Baron Gerard (12 May 1808 – 15 March 1887)
 William Cansfield Gerard, 2nd Baron Gerard (1851–1902)
 Frederic John Gerard, 3rd Baron Gerard (1883–1953)
 Robert William Frederick Alwyn Gerard, 4th Baron Gerard (1918–1992)
 Anthony Robert Hugo Gerard, 5th Baron Gerard (b. 1949)

The heir apparent is the present holder's son, Hon. Rupert Bernard Charles Gerard (b. 1981).

In France
For the French Baron Gérard, created by Napoleon, see François Gérard.

References

Sources

Extinct baronies in the Peerage of England
Baronies in the Peerage of the United Kingdom
1603 establishments in England
Noble titles created in 1603
Noble titles created in 1876

Baron Gerard


Couffy-sur-Sarsonne (Confin auf Okzitanisch) ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Corrèze in der Region Nouvelle-Aquitaine.

Geografie
Die Gemeinde liegt im Zentralmassiv auf dem Plateau de Millevaches und somit auch im Regionalen Naturpark Millevaches en Limousin am rechten Ufer der Sarsonne, einem Nebenfluss der Diège.

Tulle, die Präfektur des Départements, liegt ungefähr 85 Kilometer südwestlich, Ussel etwa 15 Kilometer südlich und Clermont-Ferrand rund 80 Kilometer östlich.

Nachbargemeinden von Couffy-sur-Sarsonne sind Saint-Martial-le-Vieux im Norden, Lamazière-Haute im Osten, Aix (Corrèze) im Südosten, Saint-Fréjoux im Süden, Ussel im Südwesten, Courteix im Südwesten sowie Saint-Rémy im Nordwesten.

Verkehr
Der Ort liegt ungefähr 13 Kilometer nordwestlich der Abfahrt 24 der Autoroute A89.

Wappen
Blasonierung: Fünfmal in Gold und Rot geteilt. Der rechte Ort ist rot-gold geschacht.

Der geschachte Ort ist ein Hinweis auf das Haus Ventadour.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
Die Kirche Saint-Martial-de-Limoges, ein ursprünglich romanischer Sakralbau ist als Monument historique klassifiziert.

Einzelnachweise

Weblinks

 Couffy-sur-Sarsonne auf annuaire-mairie.fr

Ort in Nouvelle-Aquitaine

Couffy-sur-Sarsonne


An Kraenzlinella in uska genus han Liliopsida. An Kraenzlinella in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Kraenzlinella

Kraenzlinella


The flag of the Commonwealth of Kentucky, United States, was adopted on March 26, 1918.

History
The flag was designed by Jesse Cox Burgess, an art teacher in Frankfort, the state capital of Kentucky. It was adopted by the Kentucky General Assembly on March 26, 1918.

Design

The flag consists of the Commonwealth's seal on a navy blue field, surrounded by the words "Commonwealth of Kentucky" above and sprigs of goldenrod, the state flower, below.

The seal depicts a pioneer and a statesman embracing.  Popular belief claims that the buckskin-clad man on the left is Daniel Boone, who was largely responsible for the exploration of Kentucky, and the man in the suit on the right is Henry Clay, Kentucky's most famous statesman. However, the official explanation is that the men represent all frontiersmen and statesmen, rather than any specific persons.

In 2001, the North American Vexillological Association surveyed its members on the designs of the 72 Canadian provincial, U.S. state, and U.S. territorial flags; Kentucky's flag was ranked 66th.

Pledge
In 2000, the General Assembly adopted the following pledge of allegiance to the flag of Kentucky:

See also

 Commonwealth of Kentucky
 Symbols of the Commonwealth of Kentucky
 Seal of the Commonwealth of Kentucky

References

External links
 Kentucky's State Flag (Kentucky Department for Libraries and Archives)

United States state flags
Flag
Flags of Kentucky

Flag of Kentucky


البشير حمزة ولد في المهدية سنة 1923 وتوفي في تونس في فبراير2006 ودفن بمقبرة برج الرأس بمسقط رأسه. هو أحد أعلام الطب التونسيين في العهد المعاصر، يعتبر أبا اختصاص طب الأطفال في تونس.

مسار طبيب
 درس بكلية الطب بباريس، ومنها تخرج سنة 1951، وكان أول تونسي يشتغل بمستشفى شارل نيكول وارتقى بعد بعد الاستقلال (1956) ليتولى على التوالي رئاسة قسم طب الأطفال بنفس المستشفى سنة 1960، ثم أسندت إليه إدارة المعهد القومي لصحة الطفل الذي يسمى حاليا بمستشفى الأطفال بباب سعدون-تونس لفترة تفوق العشرين سنة 1964 و1985.
 عمل أستاذا بكلية الطب بتونس منذ سنة 1976 إلى أن أحيل على التقاعد. وفي سنة 1995 سمي على رأس اللجنة الوطنية للأخلاقيات الطبية.

في الجمعيات
 شارك البشير حمزة وهو طالب في الأنشطة الطالبية التي كان يقوم بها طلبة المغرب العربي بالعاصمة الفرنسية حتى انتخب رئيسا لجمعية طلبة شمال أفريقيا المسلمين في الأربعينات. وواصل بعد تخرجه النشاط الجمعياتي حيث تولى سنة 1955 خطة نائب رئيس النقابة القومية للأطباء التونسيين.

تكريم
 حصل على العديد من الميداليات والأوسمة والجوائز الوطنية والدولية من أهمها: الميدالية الدولية لصحة الطفل التي أسندتها له في ماي/أيار 1983 منظمة الصحة العالمية. وميدالية مجلس الوزراء العرب للصحة في مارس/آذار 1990.
 انتخب عضوا في الأكاديمية الوطنية للطب بفرنسا.

مراجع

La Presse, 07-02-2006, Le Pr Béchir Hamza n'est plus

La Presse, 09-02-2006, Un parcours médical brillant

أطباء تونسيون
أكاديميون تونسيون
مواليد 1339 هـ
مواليد 1923
مواليد في المهدية (تونس)
وفيات 1427 هـ
وفيات 2006
وفيات في مدينة تونس

البشير حمزة


Die Route nationale 762, kurz N 762 oder RN 762, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 in zwei Abschnitten zwischen Chalonnes-sur-Loire und Gétigné verlief. Ihre Länge betrug 46,5 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 762 auf WikiSara (französisch)

762
Straße in Pays de la Loire

Route nationale 762


Jakob Mayer Rothschild (Frankfurt na Majni, 15. svibnja 1792. – Pariz, 15. studenog 1868.), njemačko-židovski bankar, filantrop i osnivač francuskog ogranka obitelji Rothschild.

Bio je peti sin i najmlađe dijete Mayera Amschela (1744. – 1812.) i Gutle Schnapper (1753. – 1849.). Radio je od svoje devetnaeste godine u Parizu za brata Nathana Mayera (1777. – 1836.) te je tijekom 1814. i 1815. godine sudjelovao s njime u planu financiranja Wellingtonove armije. Godine 1817. otvorio je bankarsku podružnicu u Parizu. Obnašao je dužnost savjetnika kraljeva i ministara i postao najmoćnijim bankarom u Francuskoj. Odigrao je veliku ulogu u financiranju cesta i rudarstva, čime je doprinio pretvaranju Francuske u industrijsku silu.

Godine 1822. Jakob je, zajedno s četvoricom svoje braće, dobio nasljedni naslov baruna, kojeg mu je udijelio austrijski car Franjo I. Habsburški. Sljedeće godine dobio je orden francuske Legije časti.

Dana 11. srpnja 1824. godine oženio je nećakinju Betty Salomon (1805. – 1886.), kćerku svog brata Salomona (1774. – 1855.), s kojom je imao petero djece:
 Charlotte (1825. – 1899.)
 Mayera Alphonsea (1827. – 1905.)
 Gustava Samuela (1829. – 1911.)
 Salomona Jakoba (1835. – 1864.)
 Edmonda Benjamina (1845. – 1934.)

Bio je pokrovitelj umjetnosti i medicine. Godine 1802. bio je iniciran u masonsku ložu u Londonu.

Bilješke

Vanjske poveznice

 James Mayer Rothschild (1792.-1868.) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Francuska)
Njemački masoni

Jakob Mayer Rothschild


Die 1. HNL 2011/12 war die 21. Spielzeit der höchsten kroatischen Fußballliga. Die Saison begann am 23. Juli 2011 und endete am 12. Mai 2011 mit der 30. und letzten Runde.

Dinamo Zagreb stand bereits fünf Runden vor Schluss zum siebten Mal in Folge als Meister fest.

Modus
Aufgrund einer Umstellung von 16 auf 12 Vereine in der nächsten Saison sollten am Ende der Spielzeit ausnahmsweise fünf Teams in die 2. HNL absteigen, und nur der Meister der aktuellen Saison der zweiten Liga, NK Dugopolje, aufsteigen. Da dieser jedoch keine Lizenz für die 1. HNL erhielt, blieb der zwölftplatzierte HNK Rijeka vom Abstieg verschont.

16 Mannschaften spielten an insgesamt 30 Spieltagen aufgeteilt in einer Hin- und einer Rückrunde jeweils zwei Mal gegeneinander. Die 231 Spiele wurden von 487.954 Zuschauern besucht. Der Zuschauerschnitt lag somit bei 2.112.

Vereine

Abschlusstabelle

Der NK Osijek war als Finalteilnehmer des kroatischen Cups trotz Niederlage im Finale für die Europa League qualifiziert, da der Pokalsieger Dinamo Zagreb als Meister in der Champions League antrittsberechtigt war.

Kreuztabelle

Torschützenliste

Weblinks
 Croatia 2011/12 auf RSSSF.org (englisch)

Einzelnachweise

2011
Fußballsaison 2011/12

1. HNL 2011/12


Estadio Primeiro de Maio Portekiz'in Braga şehrinde 1950 tarihinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur.

Çoğunlukla futbol müsabakaları için kullanılan stadyum 28.800 seyirci kapasiteliydi. Bu stadyum 2003 tarihinde kapatıldı ve onun yerine Estádio Municipal de Braga açıldı.

Portekiz'deki stadyumlar
Braga

1 Mayıs Stadyumu


Momssvindel er svindel med indberettet moms ved salg af varer, tjenester, import af varer eller andet der er momspligtigt i Danmark til Skat. Momssvindel er en kriminel handling, der straffes med fængsel. Moms er en transaktionsskat der pålægges slutforbrugeren (køberen). I Danmark er varer pålagt en momssats på 25%. Varer, tjenester og eller andet lignende kan være fritaget af moms. Momssatsen fastsættes af Regeringen, indbetales til Skat og manglende indbetalelse eller svindel med moms håndholdes af Politiet.

For at være momspligtig i Danmark skal følgende forudsætninger være opfyldt.

(1) En juridisk og eller naturlig person med (2) en virksomhed registreret i Danmark (3) med aktiviteter i Danmark, der udfører (4) salg af varer,tjenester, import af varer eller andet der er momspligtigt i Danmark (5) med det mål at skabe en gevinst på sin handlen.

For at undgå momssvindel er

 Aktieselskaber (A/S) - med visse undtagelser
 Anpartsselskaber (ApS) - med visse undtagelser
 Selskaber med begrænset ansvar (S.M.B.A og A.M.B.A) - med visse undtagelser
 Erhvervsdrivende fonde
 Børsnoterede selskaber
 Statslige selskaber

pålagt en såkaldt revisionspligt, der medfører at en statsautoriseret eller registreret revisor (hvilken en afhænger af virksomheden størrelse og type) skal revidere årsregnskabet og godkende årsrapporten.

I Danmark differentieres der indenfor hårdheden af den kriminelle handling, herunder om der er tale om (alm.) momssvindel og eller grov momssvindel.

Karakteren "grov" momssvindel medfører en betydelig hårdere fængselsstraf for den sigtede hvis fundet skyldig i grov momssvindel.

Skatteunddragelse

Momssvindel


"2. općinska nogometna liga Koprivnica" za sezonu 1983./84. je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je 8 klubova, a prvak je bio "Rudar" iz Glogovca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Međuopćinska nogometna liga Koprivnica 1983./84.
 1. općinska nogometna liga Koprivnica 1983./84.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 22, god. XXXIX, izdano 15. lipnja 1984., str. 11, preuzeto 10. srpnja 2019.

1983-84 2 OL Koprivnica
Koprivnica-2

2. općinska nogometna liga Koprivnica 1983./84.


Max Haushofer (født 23. april 1840 i München, død 10. april 1907 i Gries ved Bolzano)  var en tysk nationaløkonom. Han var søn af Max Haushofer.

Haushofer blev 1868 professor i nationaløkonomi ved den tekniske højskole i sin fødeby München, som han 1875—81 repræsenterede på den bayerske landdag. Blandt hans værker må særlig nævnes Der kleine Staatsbürger (3. oplag 1902), Das deutsche Kleingewerbe (1885) og Der moderne Sozialismus (1896). Også som skønlitterær forfatter optrådte Haushofer. Han udgav allerede som 24-årig et bind digte, senere en dramatisk digtning, Der ewige Jude, og en fremtidsroman Planetenfeuer.

Kilder

Nationaløkonomer fra Tyskland
Professorer fra Tyskland
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Digtere fra Tyskland
Dramatikere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra München

Max Haushofer (nationaløkonom)


El Arroyo de la Coronilla es un pequeño curso de agua uruguayo ubicado en el departamento de Rocha perteneciente a la cuenca hidrográfica de la laguna Merín.

Nace en la cuchilla de las Averías y desemboca en el río San Luis tras recorrer alrededor de 59 km.

Su principal afluente es el arroyo Sarandí de los Amarales.

Referencias

Cuenca de la laguna Merín en Uruguay
Ríos y arroyos de Rocha

Arroyo de la Coronilla


Rose Bay is a harbourside, eastern suburb of Sydney, in the state of New South Wales, Australia. Rose Bay is located seven kilometres east of the Sydney central business district, in the local government areas of Waverley Council (east of Old South Head Road) and Municipality of Woollahra (on its western side towards the bay).

Geography

Rose Bay has views of both the Sydney Opera House and the Sydney Harbour Bridge together. Lyne Park abuts Sydney Harbour on its west. Shark Island is located in Sydney Harbour, just north of Rose Bay.

History

Rose Bay was named after the Right Honourable George Rose, who was joint Secretary to the British Treasury with Thomas Steele, after whom Steel(e) Point at Nielsen Park was named. The name Rose Bay was used as early as 1788 by Captain John Hunter.
HMAS Tingira, named after an Aboriginal word for 'open sea' was moored in Rose Bay from 1912 to 1927. It was used to train over 3,000 Australian sailors, many for service in World War I. There is a small park on the Rose Bay waterfront which commemorates Tingira.

From 1938, seaplane flights to and from London began and terminated in Sydney Harbour on Rose Bay, making it Sydney's first international airport, and what is now Rose Bay Water Airport. On 14 September 1945, nine Catalina flying boats landed and moored at the Rose Bay wharf, repatriating Australian prisoners of war who were survivors of Japanese camps. Sydneysiders looked on in silence, aghast at the emaciated state of the returning soldiers. There is a nearby restaurant called Catalina, referencing the aircraft of the same name.

From the 1950s, Ansett Flying Boat Services operated regular scheduled flights to Lord Howe Island from a small seaplane terminal and jetty on the Rose Bay foreshore. Later the flights were operated by four-engined Short Sandringhams. The service was discontinued in 1974 when the island's new airport was completed. Currently three different seaplane carriers, two of which are operated as trading names of Krug Agencies Pty Ltd, offer scenic flights around Sydney Harbour and up to Palm Beach. Also popular are lunch packages to several water front restaurants on the Hawkesbury River.

The Wintergarden Cinema was a landmark building which housed the Sydney Film Festival from 1968 to 1973, but which was demolished to make way for exclusive apartments in the late 1980s.

Heritage listings
Rose Bay has a number of heritage-listed sites, including:
 3-4 Fernleigh Gardens: Site of Ficus superba var. henneana tree
 New South Head Road: Rose Bay Sea Wall
 1-7 Salisbury Road: Salisbury Court (Rose Bay)

Rose Bay Cottage

Rose Bay Cottage and also known as Salisbury Court, located in Salisbury Road, was built in 1834 by the important colonial architect, John Verge, for James Holt who, at the time, managed the 'Cooper Estate'. When built, it was the only house on the 'Estate', with the possible exception of Henrietta Villa, Captain Piper's previous home on Point Piper. The house was built as a single-storey residence of about  with a verandah, over a similar sized stone cellar. Adjacent to it was an earlier structure (s) which was apparently adopted as a kitchen. The house was significantly enlarged by sympathetic additions between 1837 and 1850 and the kitchen wing was joined to the main house forming a courtyard. By the end of this period the house had more than doubled in size.  From 1861 until 1911, the house was usually known as Rose Bay Lodge; it has also been known as Salisbury Court. It was surrounded by extensive gardens embellished by five working fountains fed from a water source above on the slopes of Bellevue Hill which later fed Woollahra House, built in 1883 on Point Piper. One of the fountains still remains. Prominent occupiers of the house included Sir Daniel Cooper, Walter Lamb and John Hay – they were all noted businessmen and parliamentarians. In 1911, the property, then of , was sub-divided and surrounded by other houses. During the next fifty years the old house suffered extensive unsympathetic additions including a second storey over the original Verge cottage which converted the house to twelve flats. It has subsequently been restored according to strict conservation standards and the unsympathetic additions removed. The house is listed on the New South Wales State Heritage Register.

Fernleigh Castle

Fernleigh Castle was built in 1892, incorporating part of a sandstone cottage that dated back to 1874. Aptly named, it resembles a castle with its turrets, castellated towers and square Norman tower. Its sandstone structure contains thirty rooms and a number of stained-glass windows. Fernleigh Castle is on the (now defunct) Register of the National Estate.

A fig tree, Ficus superba var. henneana, planted in , located in the former castle grounds is listed on the New South Wales State Heritage Register.

Rose Bay Police Station
This police station originally started life as the gatekeeper's lodge in the estate of Woollahra House, a nineteenth-century mansion that has long gone. The surviving building was designed in a Victorian Classical Revival style which is attributed to 'Hilly and Mansfield' and which probably tells us what Woollahra House looked like. It was built in 1871 and features rendered walls punctuated with pilasters. Sympathetically restored, it is now on the (now defunct) Register of the National Estate.

Educational facilities and history

Rose Bay is home to two independent schools: Kambala (1887), an Anglican, day and boarding school for girls from Pre-school to Year 12; and Kincoppal – Rose Bay (1882), a Catholic, day and boarding school with a co-educational primary school and girls-only high school. Kincoppal – Rose Bay was originally Rose Bay Convent but amalgamated with Kincoppal Elizabeth Bay in the late 1970s to become "Kincoppal – Rose Bay School of the Sacred Heart". The prep school campus of Cranbrook School (1918) is also located in the suburb. McAuley Primary School is a Catholic school for Kindergarten to Year 6. It was opened in 1967 on the site that had been a Christian Brothers High School from 1935 to 1966.

Public schools in the suburb are Rose Bay Secondary College (2004) and Rose Bay Public School (1891). Rose Bay Secondary College was formed by the amalgamation of Vaucluse High School and Dover Heights High School. Originally these schools were known as Vaucluse Boys High, Dover Heights Boys High and Dover Heights Girls High. The cost of improving the public school facilities at Rose Bay was linked to the sale of the campus at Vaucluse. Despite a surge in enrolments and an unmet demand for public high school places in the area, the Vaucluse campus was sold in February 2007 by the Government of New South Wales for $30M to become a seniors community development site.

The Convent of the Sacred Heart overlooks the bay and can be seen from many vantage points around Sydney Harbour. The site was originally occupied by a house called Claremont, which was built in 1852. The convent incorporated this house when it was built in 1888. Designed by John Horbury Hunt, the new building was of five storeys in height and made of sandstone that was quarried at the site. It included a Gothic Revival Chapel and is regarded as one of Hunt's most successful creations. It now houses the Kincoppal-Rose Bay school for girls. The building has a Federal heritage listing.

Transport
The Rose Bay ferry wharf provides access to the Watsons Bay ferry services. There are frequent Transdev John Holland buses to and from the centre of Sydney via Kings Cross as well as other points and out to Watsons Bay and the coast. Seaplane operators offer scenic flights over Sydney itself as well as a number of excursions along the coast as well as some scheduled services to Newcastle with aircraft operating out of the seaplane terminal near Rose Bay ferry terminal.

Sport and recreation

In 1902 a reserve named in honour of Sir William Lyne was reclaimed from tidal sand flats at Rose Bay. In 1904 harbour baths were built in a design by the architect Thomas Tidswell. The baths have since been removed.

Since 1908, Rose Bay has been represented in one of Australia's most popular sporting competitions, the National Rugby League, by the Sydney Roosters, officially known as the Eastern Suburbs District Rugby League Football Club.

There are two golf courses located in Rose Bay. Woollahra Golf Club is a public 9-hole course and Royal Sydney Golf Club is a private 27-hole championship course, not open to the public.

The 3rd Rose Bay Rovers group is an active Rovers group based in the Scouts Hall located in Vickery Avenue, opposite Woollahra Sailing Club.

Rose Bay is home to the Waverley Amateur Radio Society, Australia's longest continuously licensed amateur radio club. The club meets on a regular basis at the Scouts Hall located in Vickery Avenue.

Rose Bay beach (also known locally as Dog Beach) is at the far eastern end of the bay and as the name suggests is a popular beach for dog owners. Despite its popularity, Rose Bay beach is not always safe to swim at due to the pollution issues surrounding the beach.

Population

Demographics
At the 2021 census, there were 9,911 people living in Rose Bay.

According to the , the population of Rose Bay (including Vaucluse) was 10,053. 54.0% of people in Rose Bay are Australian-born, compared to 59.9% for the wider Sydney area. Of the immigrants, most are from South Africa (8.7%), then England (5.3%), New Zealand (2.4%), Israel (1.7%) and China (1.3%). Of Rose Bay's population, 27.3% stated they were Jewish, 24.0% said they had no religion, 17.2% said they were Catholic, 11.6% did not state a religion and 9.7% said they were Anglican. The median weekly household income was $2,272, compared to the Australian median of $1,438.

Data released by Sensis showed that in 2015 the Hebrew surname Cohen (i.e. Priest) was Rose Bay's top-ranked surname, followed second by the Anglo surname Smith, and third the European (mostly Ashkenazi Jewish) surname Kaplan (i.e. Priest). The first and third top-ranking surnames reflecting the Jewish population plurality of the suburb.

Religion
Rose Bay has been the centre of Sydney's Jewish community, including all over the Eastern Suburbs. It is still a strong centre for the Jewish population of Sydney, and has attracted a sizeable number of immigrants from Israel, South Africa and Russia.

Housing
According to the , there are 2,645 flats in Rose Bay, or 68.5% of all dwellings, compared to an Australian average of 13.1%. There are also 852 separate houses (22.1%) and 321 semi/terraces (8.3%). Of these, 43.2% are rented, 30.1% are fully owned and 22.7% are being purchased.

In popular culture
Elizabeth Harrower's debut novel, Down in the City, begins in Rose Bay. It depicts the character Esther Prescott, who is transported from a sheltered, genteel life in the harbourside suburb to a Kings Cross apartment with her moody, unpredictable husband Stan.

Notable residents
 Timothy Conigrave, actor and writer
 Russell Crowe, actor and film producer
 Russell Drysdale, painter
 Kym Johnson and Robert Herjavec, professional ballroom dancer and billionaire businessman and investor
 Jodhi Meares, fashion designer and model
 Maggie Moore, actress
 Peter Overton, television journalist and news presenter
 Jessica Rowe, television news presenter and media personality
 Robert Towns, Member of the Legislative Council and founder of Townsville, Queensland

Gallery

References

External links

  [CC-By-SA]
 3rd Rose Bay Rovers Website

Jews and Judaism in Sydney
Suburbs of Sydney
Bays of New South Wales
New South Head Road, Sydney
Waverley Council
Municipality of Woollahra

Rose Bay, New South Wales


معارضة الإباحية قد تنبع من اعتراضات دينية أو مخاوف حركات النسوية أو من آثارها الضارة، مثل إدمان الإباحية. تقوم الحركات المناهضة للإباحية بالتحالف مع النشطاء الاجتماعيين الذين يظهرون معارضة الإباحية من المحافظين الاجتماعيين أو أنصار من يدعون للحد من الآثار الضارة على الصحة العمومية. ويختلف تعريف «إباحية» بين الدول والحركات، والكثير من الدول والحركات تقوم بالتمييز بين الإباحية، والتي يعارضونها، والشبقية التي يعتبرونها مقبولة. في بعض الأحيان ترى بعض الحركات المعارضة للإباحية بأن أشكال محددة من الإباحية سيكون لها إما ضرر بصورة أكبر أو ضرر بصورة أقل، في حين أن غيرهم من معارضي الإباحية لا يقومون بأي تمييز.

أفاد استطلاع لمؤسسة غالوب عام 2013، أنه ومن أصل جميع البالغين في الولايات المتحدة 66% اعتبروا الإباحية «خاطئة من الناحية الأخلاقية»، بينما اعتبر 33% أنها «مقبولة من الناحية الأخلاقية».

الآراء الدينية

معظم ديانات العالم لها مواقف معارضة للإباحية، وذلك لمجموعة متنوعة من المبررات.

الآراء النسوية

يعارض بعض النسويين الإباحية، ويرون أن هذه الصناعة تعمل على استغلال النساء، حيث يرون بأن الصناعة الإباحية متواطئة في العنف ضد المرأة، من خلال عمليتي الإنتاج (حيث يوجهون تهم انتشار وشيوع حوداث الإيذاء والاستغلال بحق النساء العاملات في مجال الإباحية)، ومن خلال عملية استهلاك المواد الإباحية (حيث يقولون أن الإباحية تُظهر وتصوّر الهيمنة وإذلال وإكراه المرأة على أنه جانب من جوانب الإثارة الجنسية، بالإضافة لتعزيز الإباحية للمواقف الجنسية والثقافية للمجرمين ممن يقومون بالاغتصاب والتحرش الجنسي). ويتهمون الإباحية بأنها تشارك في تحويل النساء لأشياء (سلع) تكون مركز اهتمام الذكور في المجتمع، وبالتالي وجود وقيام العنصرية على أساس الجنس.

فيما يبدي العديد من الناشطين في مجال الدفاع عن حقوق المرأة معارضتهم لفرض رقابة، ويجادلون لصالح سن تشريعات ضد الإباحية في الولايات المتحدة، ومن بينهم: بيتي فريدان وكيت ميليت وكارين ديكرو وويندي كامنير وجامايكا كينكايد. يدعم بعض نسويي حركة الجنس الإيجابي الإباحية التي تصوّر النشاط الجنسي للإناث بمنحى إيجابي، من غير تحويلها المرأة لمجرد شيء جنسي أو القيام بإهانتها.

آراء معتمدة على الضرر

يعتبر دولف زيلمان أن مشاهدة المواد الإباحية بشكل كبير، تُنتج العديد من الآثار الاجتماعية السلبية، بما في ذلك تناقص الاحترام بين الأفراد في المجتمع على المدى الطويل، وانخفاض في علاقات الزواج الأحادي، وضعف الرغبة من أجل الإنجاب. ووصف زيلمان الأساس النظري لهذه النتائج التجريبية:
 من الواضح أن القيم التي يتم تمثيلها في الإباحية تصطدم مع مفهوم الأسرة، ويمكن لهذه القيم أن تُضعف القيم التقليدية التي تشجع على الزواج والعائلة والأطفال...النصوص الإباحية تسهب في الارتباطات الجنسية للأطراف التي التقت للتو، والذين ليس بينهم أي التزام أو ارتباط شخصي، والذين سيفترقون بعد فترة وجيزة، ولن يلتقوا مرة أخرى...الإرضاء الجنسي في الإباحية لا يرتبط بتعلق عاطفي، ولا باللطف أو الاهتمام، وخصوصاً بعدم وجود علاقة مستمرة، ومثل هذا الاستمرار الذي سيترجم في المسؤوليات والتكاليف.

أظهر بحث زيلمان أيضاً بأن التعرض للإباحية لمدة طويلة يقلل من حساسية كل من الرجال والنساء تجاه ضحايا العنف الجنسي. فبعد عرض أفلام إباحية، طلب من الخاضعين للتجربة اختيار حكم بعقوبة مناسبة لمغتصب. أوصى الأشخاص الخاضعين للتجربة بأحكام سجن كانت إلى حد كبير أكثر تساهلاً من مجموعة أخرى من الأشخاص الذين لم يقوموا بمشاهدة إباحية.

تم انتقاد سطر من بحث «آثار الإباحية: منظور دولي» يزعم بعض الباحثين فيه بأن الإباحية تسبب ضرر مؤكد في المجتمع، عبر ازدياد معدلات الاعتداء الجنسي. وعلى العكس من ذلك يزعم باحثون آخرون بوجود علاقة بين الإباحية وانخفاض الجرائم الجنسية.

يقف الباحث في دراسات الجنس والنوع الاجتماعي من جامعة تل أبيب ران غافريلي ضد مشاهدة الإباحة، لأنها تأخذ عنصر التواصل في العلاقة، ولأنها تقوم بخلق طلب عالمي حقيقي على المنتج.

انظر أيضاً
 حارب المخذر الجديد (الإباحية)
 حركات معارضة الإباحية في بريطانيا

مراجع

الرقابة في الإباحية
المحافظة الاجتماعية
حركات مناهضة للإباحية الجنسية

معارضة الإباحية


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 9 Temmuz - Ramiro Garcés, Pamplona prensi, ilk Viguera kralı (d. y. 945)

981


El río San Carlos (;  en hurón, Akiawenrahk) es un río no navegable canadiense de la provincia de Quebec. Este río es el más importante de la ciudad de Quebec, después del río San Lorenzo.

Geografía

Nace en el lago San Carlos, al norte de la ciudad de Quebec, y recorre 33 km antes de desembocar en el San Lorenzo. Su cuenca hidrográfica es cercana a los 550 km² y sobre ella se asientan cerca de 350.000 residentes, lo que la convierte la cuenca hidrográfica más densamente poblada de la provincia de Quebec con una media de 600 habitantes por km². El río pasa por la reserva amerindia Huron-Wendat de Wendake, lugar que posee varios rápidos, y por la ciudad de Quebec, cuyos bordes forman un parque lineal.

Afluentes

 Río de los Hurones
 Rivière Jaune
 Rivière Nelson
 Rivière du Berger
 Rivière Lorette

Referencias

Véase también
 Río San Lorenzo
 Ciudad de Quebec
 Geografía de Quebec

Enlaces externos
 Río San Carlos hacia su desembocadura en Google Maps.
 Sociedad que gestiona el mantenimiento del Río San Carlos. (en francés)

San Carlos
San Carlos

Río San Carlos


Münster-Gievenbeck, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Münster kentine bağlı idari bölge. Bölgenin isminin (Gievenbach, "Güörtpott" ya da "Goltepelsbach") Cermen kökenli olduğu tahmin ediliyor. İlk kez 889 yılında kayıtlara "Villa Gibonbeki" adıyla geçti.

Dış bağlantılar
 Gievenbeck
 Auenviertel mahallesi

Münster-Gievenbeck


بيلوغورسك مدينة روسية في مقاطعة كيميروفو أوبلاست.

 بيلوغورسك مدينة روسية في مقاطعة أمور أوبلاست.

صفحات توضيح أسماء أماكن

بيلوغورسك (توضيح)


An Carex helodes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Friedrich Link. An Carex helodes in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex helodes


Markus Kenntner (* 28. Januar 1965 in Ellwangen) ist ein deutscher Jurist und seit 2012 Richter am Bundesverwaltungsgericht, seit August 2022 als Vorsitzender Richter.

Leben
Nach der juristischen Ausbildung wurde er Anfang 1998 Richter am Verwaltungsgericht Stuttgart. Im Frühjahr 1999 promovierte Kenntner an der Universität Tübingen zum Thema Justitiabler Föderalismus. 2000 wurde er zunächst für drei Jahre an das baden-württembergische Justizministerium und daran anschließend noch für mehrere Jahre an das Bundesverfassungsgericht als wissenschaftlicher Mitarbeiter abgeordnet. Noch während der laufenden Abordnung an das Verfassungsgericht wurde Markus Kenntner 2006 zum Richter am Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg ernannt. Anfang April 2012 trat er den Dienst als Richter am Bundesverwaltungsgericht an. Seit dem 2. August 2022 ist er Vorsitzender des 2. Revisionssenats.

Kenntner verfasste im von Dieter C. Umbach, Thomas Clemens und Franz-Wilhelm Dollinger herausgegebenen Mitarbeiter-Kommentar zum Bundesverfassungsgerichtsgesetz den Abschnitt Das Bundesverfassungsgericht, die Kontrolle fachgerichtlicher Entscheidungen und die Verwaltungsgerichtsbarkeit. Er ist Mitherausgeber der Verwaltungsblätter für Baden-Württemberg.

Weblinks
 Pressemitteilung des Bundesverwaltungsgerichtes Nr. 32/2012

Einzelnachweise

Richter (Bundesverwaltungsgericht)
Deutscher
Geboren 1965
Mann
Staatsrechtler (20. Jahrhundert)
Staatsrechtler (21. Jahrhundert)

Markus Kenntner


නඩුකාලයාගේ ඇවෑමෙන් සංචාරකයින් - වස්තූන් සහ මිනිසුන්- කාලයාගේ ඇවෑමෙන් සැබවින්ම ගමන් කළ හැකිදැයි විද්වතුන් ප්‍රශ්න කර තිබේ. එය විද්‍යා ප්‍රබන්ධයේ යමක් මෙන් පෙනුනද, මම ඔබට පෙන්වන පුදුම සහගත උදාහරණ කිහිපය

අන්තර්ගත:

 කාල ගමන් යනු කුමක්ද? ඒවා කළ හැකිද?
 අවකාශීය සාපේක්ෂතාවාදයේ න්‍යාය
 වර්ම්හෝල් න්‍යාය
 කාල සංචාරකයින්ගේ කුතුහලය දනවන අවස්ථා
 ජෝන් ටිටර්
 අනාගතයට පියාසර කරන්න
 තාවකාලික සුළි සුළඟ
 අතීතයට අධිවේගී මාර්ගය
 අනාගතයේ සාධාරණත්වය
 1938 දී ස්මාර්ට් ජංගම දුරකථනය සහිත කාන්තාව
 වෙනත් කාලවල සිට ප්රසිද්ධය
 සි ක්විංගේ සොහොන දෙස ස්විට්සර්ලන්ත ඔරලෝසුව
 1800 දී සීඩී පෙට්ටිය
 ඇන්ඩ rew කාල්සින්, කාල සංචාරකයා
 පෙගසස් ව්‍යාපෘතිය
 මයික් ටයිසන් තරඟයකට සහභාගී වූ අනාගත මිනිසා
 චිත්‍රපට වල කාල ගමන්
 අනාගත සාගා වෙත ආපසු
 අන්තර් තාරකා
 ටයිම්ලයින්
 කාලය යන්ත්‍රය
 ලූපර්: අනාගතයේ ass ාතකයින්
 කාල ගමන් පිළිබඳ වෙනත් දත්ත
 සමනල බලපෑම
 ස්ටීවන් හෝකින්
 හැඩ්රොන් l ට්ටකය

නඩුකාලයාගේ ඇවෑමෙන් සංචාරකයින් - වස්තූන් සහ මිනිසුන්- කාලයාගේ ඇවෑමෙන් සැබවින්ම ගමන් කළ හැකිදැයි විද්වතුන් ප්‍රශ්න කර තිබේ. එය විද්‍යා ප්‍රබන්ධයේ යමක් මෙන් පෙනුනද, මම ඔබට පෙන්වන පුදුම සහගත උදාහරණ කිහිපයක් තිබේ.

විද්‍යාවට පිටින්, අතීතය සහ අනාගතය යන දෙකටම ගමන් කළ හැකි බව පෙන්වීමට උත්සාහ කරන බොහෝ න්‍යායන්, පරීක්ෂණ සහ කථා තිබේ. නිසැකවම ඔබ දැනටමත් ප්රසිද්ධ ඕපාර්ට් ගැන අසා ඇත. දින 748 කට වැඩි කාලයක් අභ්‍යවකාශයේ ගත කිරීමෙන් හා පැයට කිලෝමීටර් 27,359 ක වේගයෙන් ගමන් කිරීමෙන් පසුව සර්ජි අව්දෙව් අනාගතයට තත්පර 0.02 ක් පමණ ගමන් කර ඇත.

මම ඔබට පහතින් පවසන සමහර කථා මුළුමනින්ම පිස්සු වනු ඇත, අනෙක් ඒවා එතරම් නොවේ. එහෙත්, ඔබ සොයන දෙය මෙම කුතුහලය දනවන සංසිද්ධිය පිළිබඳ තව ටිකක් තොරතුරු නම්, ඊළඟට මම ඔබට කියන දේ ඔබට මග හැරිය නොහැක.

කාල ගමන් යනු කුමක්ද? ඒවා කළ හැකිද?
කාල චාරිකාව යනු අප අභ්‍යවකාශයේ කරන දෙයට සමාන ආකාරයකින් කාල නියමය හරහා අනාගතයට හෝ අතීතයට ගමන් කිරීමයි.

දැන්, ඒවා කෙසේ විය හැකිද?

අවකාශීය සාපේක්ෂතාවාදයේ න්‍යාය
අයින්ස්ටයින් කියා සිටියේ අනාගතයට කාලය ගමන් කිරීම පමණක් කළ හැකි බවත් කිසි විටෙකත් අතීතයට නොවන බවත්ය. ඔහු තර්ක කළේ වේගය යතුර බවත්, වස්තුවක් වේගයෙන් චලනය වන විට එය වටා මන්දගාමී කාලය ගත වන බවත් ය.

අපට කාලය වේගයෙන් ගමන් කිරීමට අවශ්‍ය නම්, අප ආලෝකයේ වේගයට ළඟා විය යුතුය.

වඩාත්ම සුලභ පැහැදිලි කිරීම නම් නිවුන් දරුවන්ගේ උපමාවයි, ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකු වසර ගණනාවක් ආලෝකයේ වේගයෙන් ගමන් කරන අභ්‍යවකාශය හරහා යවනු ලැබේ. නැවත පොළොවට ගිය විට, ඔහුගේ සහෝදරයා වයසින් මුහුකුරා ගොස් ඇති ආකාරය ඔහු දකී.

පෙනෙන පරිදි ඇදහිය නොහැකි, මෙය දැනටමත් සිදුවී ඇත. එය විද්‍යාත්මකව ඔප්පු කර ඇති අතර එහි ප්‍රධාන චරිතය වන්නේ සර්ජි ක්‍රිකලියොව් ය. මෙම අභ්‍යවකාශගාමියා වසර තුනක් පැයට කිලෝමීටර් 27,000 ක වේගයෙන් ගමන් කළ අතර එය අනාගතයේ කුඩා කාල කිහිපයක ගමනක් බවට පරිවර්තනය විය.

වර්ම්හෝල් න්‍යාය
අනෙක් අතට, නමුත් තවදුරටත් විද්‍යාත්මක සාක්ෂි නොමැති නම්, "සම්භාවිතාව" ලෙස තහවුරු කර ඇති අතීතයට ගමන් කිරීමේ විකල්පයන් වන්නේ විද්‍යා ප්‍රබන්ධ චිත්‍රපටවල කාලය හරහා ගමන් කිරීම සඳහා යන්ත්‍ර සමඟ එක්ව වැඩිපුරම භාවිතා කරන මාර්ගයක් වන වර්ම්හෝල් ය.

මෙම කෙටිමඟ අවකාශ-කාල පාලමක් ගැන වන අතර එය පහත රූපයේ ඔබට දැකිය හැකි පරිදි නළයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.

කාල සංචාරකයින්ගේ කුතුහලය දනවන අවස්ථා
අප දැක ඇති පරිදි, කාල චාරිකා කළ හැකි නම්, එය අනාගතයට වනු ඇත, අතීතය පසෙකට දමා, සත්‍යාපනය කළ යුතු දෙයක්.

එය කෙසේ වෙතත්, අනාගතයට හෝ අතීතයට වේවා, කාල චාරිකාවේ න්‍යායන්, පරීක්ෂණ සහ විශේෂයෙන් ජනප්‍රවාද පැහැදිලිව දැකගත හැකිය. ඊළඟට මම ඔබට මෙම සංසිද්ධිය පිළිබඳ කුතුහලය දනවන සිදුවීම් මාලාවක් පෙන්වන්නෙමි.

ජෝන් ටිටර්
ජෝන් ටිටර්ගේ කතාව සැබවින්ම වඩාත්ම ප්‍රචලිත වන්නේ, විශේෂයෙන් ඉහත ඡායාරූපයේ පැවැත්ම නිසාය. ඡායාරූපය කැනඩාවේ පිහිටා ඇති අතර එය 1941 සිට වේ. එහි ඔබට යමක් නිරීක්ෂණය කරන බවක් පෙනෙන විශාල පිරිසක් දැක ගත හැකිය.

කැපී පෙනෙන දෙය නම්, රූපයේ දකුණු පසින්, XXI ශතවර්ෂයේ සාමාන්‍ය ඇඳුම් වලින් සැරසී සිටින මිනිසෙකි. අව් කණ්ණාඩි, ටී ෂර්ට් එකක්, ස්ෙවට්ෂර්ට් එකක් සහ පොලරොයිඩ් කැමරාවක් ලෙස පෙනෙන දේ ඔබට දැක ගත හැකිය.

මෙම මිනිසා ජෝන් ටිටර් වනු ඇත, පරිගණකයක් නැවත ලබා ගැනීම සඳහා අතීතයට ගිය පර්යේෂකයෙකි. එය සුප්‍රසිද්ධ ඇමරිකානු සංසදවල පෙනී සිටිමින් අනාගතය ගැන අනාවැකි පළ කරමින් එය පැවතියේ මන්දැයි කියා දෙයි.

ඇත්ත වශයෙන්ම රූපය ප්‍රහේලිකාවක් වන නමුත් එයට පැහැදිලි කිරීමක් තිබිය හැකිය. මුලදී එය සැකසුමක් විය හැකි යැයි සිතුවද, අධිකරණ විශ්ලේෂණයන් මගින් එවැනි හැසිරවීම් නොපවතින බවට සහතික විය.

එය එහි වේලාවට වඩා ඉදිරියෙන් සිටිය හැකිය. "පර්ඩිෂන්" (1941) චිත්‍රපටයේ නිළියක වන බාබරා ස්ටැන්වික් විසින් පැළඳ සිටි කණ්නාඩි බොහෝ සෙයින් සමාන බව ට්‍රැකර්ස් පෙන්වා දී ඇත. කමිසය සැබවින්ම සිහින් නූල් ස්ෙවටර් එකක් වන අතර එය 40 දශකයේ ඉතා විලාසිතාවෙන් යුක්තය (කාඩිගන් මෙන් දහදිය කමිසයක් මෙන් පෙනේ) ) සහ කැමරාව එකල හොඳින් ස්ථාපිත වූ කොඩැක් සාක්කුවකි.

අනාගතයට පියාසර කරන්න
1935 දී බ්‍රිතාන්‍ය රාජකීය ගුවන් හමුදාවේ (RAF) ශ්‍රීමත් වික්ටර් ගොඩාඩ්ට ඔහුගේ බයිප්ලේන් හි අමිහිරි අත්දැකීමක් තිබුණි.

ගොඩාර්ඩ් අණ දෙන නිලධාරියෙකු වූ අතර එඩින්බරෝ සිට එංගලන්තයේ ඇන්ඩෝවර් හි පිහිටි ඔහුගේ කඳවුරට පියාසර කරමින් සිටියදී ඔහු එඩින්බරෝ නගරයට නුදුරින් පිහිටි ඩ්‍රෙම් හි අතහැර දමා ඇති ගුවන් තොටුපළක් හරහා පියාසර කිරීමට තීරණය කළේය.

එය ශාක පත්‍ර වලින් වැසී තිබුනි, එල්ලුම් ගස් කඩා වැටෙමින් තිබුනි, ගුවන් යානා නවතා තිබූ තැන එළදෙනුන් තණ කමින් සිටියහ.

ගොඩාඩ් ඇන්ඩෝවර් වෙත සිය ගුවන් ගමන දිගටම කරගෙන ගිය නමුත් ඔහු අමුතු කුණාටුවකට මුහුණ දුන්නේය. අමුතු දුඹුරු-කහ කුණාටු වලාකුළු වල තද සුළං නිසා ඔහුට ඔහුගේ යානය පාලනය කර ගත නොහැකි විය. අනතුර වළක්වා ගැනීමට උත්සාහ කරමින් ඔහුගේ යානය ඩ්‍රෙම් දෙසට ගමන් කරමින් සිටියේය.

ඔහු පැරණි ගුවන් තොටුපළට ළඟා වෙත්ම කුණාටුව හදිසියේම අතුරුදහන් වූ අතර ගොඩාඩ්ගේ යානය දැන් දීප්තිමත් හිරු රශ්මියෙන් පියාසර කරමින් සිටියේය. මෙවර ඩ්‍රෙම් ගුවන් තොටුපළට ඉහළින් පියාසර කරන අතරතුර එය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ලෙස පෙනුණි.

එල්ලුම්ගහ අලුත් පෙනුමක්. බිමෙහි ගුවන් යානා හතරක් තිබුණි: තුනක් හුරුපුරුදු බයිප්ලේන්, නමුත් නුහුරු කහ පැහැයක් පින්තාරු කළේය; සිව්වැන්න 1935 දී RAF සතුව නොතිබූ මොනෝ ප්ලේන් ය.

සියලුම RAF යාන්ත්‍රිකයන් දුඹුරු පැහැයෙන් සැරසී සිටි බැවින් ගොඩ්ඩාර්ඩ්ට අමුතු දෙයක් ලෙස පෙනෙන නිල් පැහැති ඇඳුම් වලින් යාන්ත්‍රිකයෝ සැරසී සිටියහ. යාන්ත්‍රිකයන් කිසිවෙකු එය පියාසර කරන බවක් නොපෙනීම පුදුමයකි. ප්‍රදේශයෙන් ඉවත්ව ගිය ඔහු නැවතත් කුණාටුවට මුහුණ දුන් නමුත් ඇන්ඩෝවර් වෙත ආපසු යාමට සමත් විය.

1939 දී යුධ හමුදාව සිය ගුවන් යානය කහ පැහැයෙන් පින්තාරු කිරීමට පටන් ගත් අතර ගොඩාඩ් කියත් යානය භාවිතා කිරීමට පටන් ගත්තේය.

ගොඩාඩ් වසර හතරක් අනාගතයට පියාසර කර නැවත ඔහුගේ කාලයට පැමිණියේද?

තාවකාලික සුළි සුළඟ
කතුවරයා වන ස්කොට් කෝරල්ස් හා සම්බන්ධ අද්භූත වෛද්‍යවරයකු හා පර්යේෂකයෙකු වන වෛද්‍ය රාවුල් රියෝස් සෙන්ටෙනෝ, ඔහුගේ එක් රෝගියෙකු වන 30 හැවිරිදි කාන්තාවක් පැවසූ කතාවක්, ඔහු වෙත පැමිණියේ බරපතල රක්තපාත තත්වයක් (සම්පූර්ණ අංශභාගය) ඇගේ ශරීරයෙන් එක් පැත්තක).

"මම සිටියේ මාකහුසි අසල කඳවුරක" යැයි රෝගියා ඔහුට කීවේය. මාකහුආසි යනු පේරු හි ලීමා සිට කිලෝමීටර් 35 ක් පමණ නැගෙනහිර දෙසින් පිහිටි ප්‍රසිද්ධ ගල් වනාන්තරයකි.

"මම මිතුරන් කිහිපදෙනෙකු සමඟ ගවේෂණය කිරීමට ගියෙමු, අපි සංගීතයට සවන් දුන් විට සහ ඇතුළත නටන මිනිසුන් සමඟ ආලෝකමත් කැබින් එකක් දුටුවෙමි. නමුත් මා ළං වන විට මට හදිසියේම සීතලක් දැනුනි. 17 වන ශතවර්ෂයේ ඇඳුම් ඇඳගෙන සිටින අය මම දුටුවේ එවිටය. මම කාමරයට ඇතුළු වීමට උත්සාහ කළ නමුත් මගේ මිතුරෙක් මාව එලියට ගත්තා. "

ඒ මොහොතේ කාන්තාවගේ ශරීරයෙන් අඩක් අංශභාග තත්ත්වයට පත්විය. ඒ කාන්තාවගේ මිතුරා ඇය ඇතුළු වන විට ඇයව ගල් පැල්පතෙන් එළියට ගෙන ගිය නිසාද? ඔහුගේ ශරීරයෙන් අඩක් යම් කාලයක සුළි සුළඟේ හෝ මාන ගේට්ටුවක සිරවී තිබේද?

අතීතයට අධිවේගී මාර්ගය
1969 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී මිනිසෙකු එල්.සී. ඔහුගේ ව්‍යාපාරික සහකරු චාලි ලුසියානා හි අබේවිල් සිට උතුරට 167 අධිවේගී මාර්ගයේ ලෆයෙට් දෙසට ගමන් කරමින් සිටියේය.

ඔවුන් ආසන්න වශයෙන් හිස් පාරකින් බැස යද්දී, ඉතා සෙමින් ගමන් කරන පෞරාණික මෝටර් රථයක් ලෙස පෙනෙන දේ ඔවුන් අල්ලා ගැනීමට පටන් ගත්හ.

අවුරුදු 30 කට ආසන්න පැරණි මෝටර් රථයේ තත්වය මෙම පුද්ගලයින් දෙදෙනාගේ සිත් ගත් අතර එය ප්‍රායෝගිකව අළුත් පෙනුමක් ඇති අතර එහි දීප්තිමත් තැඹිලි බලපත්‍ර තහඩුව නිසා "1940" මුද්දරයක් පමණක් තිබී ඇත. කෙසේවෙතත්, ඔවුන් සිතුවේ මෙම මෝටර් රථය කිසියම් පැරණි මෝටර් රථ සංදර්ශනයක කොටසක් වී ඇති බවයි.

මන්දගාමී වාහනය පසුකර යන විට, පැරණි මාදිලිය දෙස හොඳින් බැලීමට ඔවුන් මෝටර් රථය මන්දගාමී කළහ. වින්ටේජ් මෝටර් රථයේ රියදුරු 1940 ගණන්වල සිට මිදි වතු වලින් සැරසී සිටි තරුණියක් වූ අතර ඇගේ මගියා සමානව ඇඳ පැළඳ සිටි කුඩා පිරිමි ළමයෙකි.

කාන්තාව බියෙන් හා ව්‍යාකූලත්වයෙන් බැලුවාය. එල්.සී. ඔහුට උදව් අවශ්‍යදැයි ඔහු විමසූ අතර, පෙරළා දැමූ කවුළුව හරහා ඔහු "ඔව්" යනුවෙන් සඳහන් කළේය.

එල්.සී. ඔහු ඔවුන්ට පාර දෙපස නවතා තබන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. ඔවුන් දෙදෙනා පැරණි මෝටර් රථය ඉදිරිපිට නතර වූ අතර ඔවුන් පිටතට යන විට පැරණි මෝටර් රථය කිසිදු හෝඩුවාවක් නොමැතිව අතුරුදහන් විය.

අනාගතයේ සාධාරණත්වය
1972 දී එක් රාත්‍රියක, t ටාහි දකුණු විශ්ව විද්‍යාලයේ සිසුන් සිව්දෙනෙක් නෙවාඩා හි පියොචේහි රෝඩියෝවක ගත කිරීමෙන් පසු සීඩාර් නගරයට යමින් සිටියහ.

කළු ඇස්ෆල්ට් කඳු බෑවුමකින් අවසන් වූ සුදු කොන්ක්‍රීට් මාවතක් බවට පත්වීම දැක ගැහැණු ළමයින් පුදුමයට පත් වූහ. ඔවුන් හැරී ආපසු පාරට යන මාර්ගය සොයා ගැනීමට උත්සාහ කළ නමුත් ඔවුන්ට නුහුරු භූ දර්ශනයක් හමු විය; ධාන්ය වර්ග සහ පයින්.

ගැහැණු ළමයින් නිවසක් අසලට පැමිණියා. ඔවුන් වාහන නැවැත්වීමේ ස්ථානයේ නතර වූ අතර ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙක් ජනේලයෙන් එළියට හිස ඔසවා නිවසින් පිටවන පිරිමින්ගෙන් උපදෙස් ඉල්ලා සිටියේය. නමුත් ඔහු කෑගැසීමට පටන් ගත් අතර රියදුරාට එතැනින් ඉවත් වන ලෙස කීවේය.

ඔවුන් පිටත්ව යන විට, ඔවුන් අමුතු බිත්තර හැඩැති ත්‍රිරෝද රථ පසුපස හඹා යන බව ඔවුන්ට වැටහුණි.

අවසානයේදී ඔවුන්ට ඔවුන් අහිමි වූ අතර සුප්‍රසිද්ධ කාන්තාර අධිවේගී මාර්ගයට පිවිසියේය. කෑගැසීමට හේතුව? ගැහැණු ළමයා පැවසුවේ පිරිමින් මිනිසුන් නොවන බවයි.

මෙම පුවත ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද්දේ: t ටාහි වේලාව / අභ්‍යවකාශ යුද්ධ කැනියොන් එන්කවුන්ටර් ය.

1938 දී ස්මාර්ට් ජංගම දුරකථනය සහිත කාන්තාව
1938 සිට තවත් ඡායාරූපයක් තුළ, කාන්තාවන් පිරිසක් සතුටින් පාරට බහිනවා.

පුදුමයට කරුණක් නම්, ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකු ඇගේ කනට ජංගම දුරකථනයක් ලෙස පෙනෙන දේ පැළඳ සිටින අතර එය වසර හතළිහකට පසු වර්ධනය නොවූ තාක්‍ෂණයකි.

මෙම අභිරහස වඩාත් විස්තර කළ නොහැකි බව පෙනේ. සමහරු කියා සිටින්නේ ඒවා හරියටම රැහැන් රහිත දුරකථන වල මූලාකෘති මැසචුසෙට්ස් හි (ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ) ඩුපොන්ට් සමාගමෙන් ලබා ගත් බවයි.

වෙනත් කාලවල සිට ප්රසිද්ධය
ජනප්‍රිය හොලිවුඩ් නළු නිළියන් ද විවිධ න්‍යායන්හි මාතෘකාව වී ඇත. 19 වන ශතවර්ෂයේ සිට මෙම පැරණි ඡායාරූප දෙස බැලිය යුත්තේ ජෝන් ට්‍රැවොල්ටා සහ නිකොලස් කේජ් වෙනත් කාලවල ජීවත් වූවා විය හැකි යැයි සිතීමට ය.

පැහැදිලිව පෙනෙන දෙය නම් ඒවා පිරිසිදු අහඹු සිදුවීම් යැයි සිතීමයි, නමුත් සමානකම එය පුදුම සහගත වන අතර එය බිය ගන්වයි. කාල සංචාරකයින් වෙනුවට ඔවුන් පුනරුත්පත්තියක් නම් කුමක් කළ යුතුද?

සි ක්විංගේ සොහොන දෙස ස්විට්සර්ලන්ත ඔරලෝසුව
මෙම විෂය පිළිබඳව අනාවරණය වී ඇති නවතම ප්‍රවෘත්තියක්. සම්පූර්ණයෙන්ම පුදුම සහගත හා තේරුම්ගත නොහැකි චීන පුරාවිද්‍යා ologists යින් කියා සිටියේ ෂී ක්විංගේ සොහොන විවෘත කළ විට ඔබට ඡායාරූපයේ දැකිය හැකි ස්විස් ඔරලෝසුව හමු වූ බවයි.

මිනී පෙට්ටිය මුද්‍රා තබා අවුරුදු 400 කට වඩා පැරණි බැවින් කිසිවෙකු එය ඇතුළත තැන්පත් කර ඇති බවක් නොපෙනේ. ඔරලෝසුවෙහි ශීත කළ වේලාව 10:06 ට සහ පිටුපස ස්විස් වෙළඳ නාමය පෙන්වයි.

පුරාවිද්‍යා ologists යන් විසින්ම අලෙවිකරණ උපක්‍රමයක් ලෙස විශ්වාස කරන බැවින් ප්‍රධාන ධාරාවේ මාධ්‍ය විසින් මෙම ගැටලුවට විශ්වසනීයත්වයක් ලබා දී නැත. ඕනෑම අවස්ථාවක එන්ජිටික්.

1800 දී සීඩී පෙට්ටිය
පසු කාලීන සාන්තුවරයන්ගේ ජේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ පල්ලියේ නිර්මාතෘ ජෝසෆ් ස්මිත් 1827 සිට සිතුවමක් තුළ සංයුක්ත තැටියක් ලෙස පෙනේ.

මෙම විශ්වාස කළ නොහැකි කාරණය මුළුමනින්ම කළ නොහැකි දෙයක් වන අතර, වීදුරු පෙට්ටියක් සහිත පෙට්ටියක් තමන් ළඟ තබාගෙන සිටින බව කියා සිටින අය සිටින්නේ එබැවිනි.

ඇන්ඩ rew කාල්සින්, කාල සංචාරකයා
2002 දී ඇන්ඩ rew කාල්සින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ අධි අවදානම් සහිත කොටස් 126 ක් සිදු කර ඇති අතර, ඒ සෑම එකක්ම සාර්ථක කර ගැනීමෙනි.

ඇන්ඩ rew ආරම්භ කරන්නේ ඩොලර් 800 ක ආරම්භක ආයෝජනයකිනි. ඔහු අන්තිම එක සමඟ අවසන් වූ විට, ඔහුගේ ණය මුදල ඩොලර් මිලියන 350 කට නොඅඩු විය.

සමහරවිට යථාර්ථය නම් ඔහු තරමක් අමුතු ආකාරයකින් ප්‍රකෝටිපතියෙකු වීමට සමත් වීමයි. පොලීසිය විසින් රඳවා ගනු ලැබීමෙන් පසු, ඔහු තර්ක කළේ නියමිත වේලාවට ආපසු යාමට ඔහුට හැකියාවක් ඇති බවත් 2200 වර්ෂයේ සිට පැමිණි වරප්‍රසාද ලත් තොරතුරු ඔහු සතුව ඇති බවත්ය.

ඔහුගේ න්‍යාය ශක්තිමත් කිරීම සඳහා, ඔසාමා බින් ලාඩන් සිටින ස්ථානය හෙළි කිරීමට හෝ ඒඩ්ස් සඳහා වූ ප්‍රතිකාරය අඩු වාක්‍යයක් වෙනුවට ඔහුගේ කාලයට නැවත පැමිණීමට ඉඩ සලසයි.

පෙගසස් ව්‍යාපෘතිය
මෙම කථාව කේන්ද්‍රගත වන්නේ ඇමරිකානු නීති lawyer ඇන්ඩ rew බසියාගෝ, ඔහු අතීතයට සහ අනාගතයට සංචාරය කර ඇති බව අවස්ථා කිහිපයකදීම පෙන්වා දී ඇති අතර සීඅයිඒ පාලනය කරන ටෙලිපෝර්ටේෂන් ද්වාරයකට ස්තුති වන්න.

බසියාගෝට අනුව, 60 සහ 70 දශකවල සහ කුඩා කාලයේ දී ඔහු එක්සත් ජනපද රජයේ රහසිගත මෙහෙවරක් වන පෙගසස් ව්‍යාපෘතිය කෙරෙහි දැඩි අවධානයක් යොමු කළේය.

ඔහු 40 වතාවක් අඟහරු ග්‍රහයා වෙත යවා ඇති බවත්, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ කාලය හෝ නිදහස් යුද්ධය වැනි events තිහාසික සිදුවීම් නැරඹීමට හෝ ගෙටිස්බර්ග්හි ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ගේ ප්‍රසිද්ධ කථාව දැකබලා ගැනීමට ඔහුට අවස්ථාව තිබූ බවත් නීති lawyer වරයා සහතික කරයි.

හරියටම, ලින්කන්ගේ කතාව සිදු වූ දිනයේදී, ජාතික රජයේ ලේඛනාගාරයෙන් ඡායාරූපයක් කාන්දු වූ අතර, එහි බාසියාගෝට විශාල ශාරීරික සමානකමක් ඇති පුද්ගලයෙකු පෙනී සිටින අතර, එය දහස් ගණනක් අනුමාන වලට තුඩු දී තිබේ.

මයික් ටයිසන් තරඟයකට සහභාගී වූ අනාගත මිනිසා
මීට වසර කිහිපයකට පෙර ජනප්‍රිය බොක්සිං ක්‍රීඩක මයික් ටයිසන් මුද්ද මත සටන් කරන වීඩියෝවක් ලැව් ගින්නක් මෙන් දිව ගියේය. එය 1995 වන අතර ඔහු පීටර් මැක්නෙලිට මුහුණ දෙමින් සිටියේය.

වීඩියෝව තුළ ඔබට පසුබිමක නරඹන්නෙකු කැමරාවක් සහිත ජංගම දුරකථනයක් මෙන් පෙනෙන උපාංගයක් රඳවාගෙන සිටිනු දැකිය හැකිය, ඒ වන විටත් එය සංවර්ධනය කර නොතිබූ තාක්‍ෂණයකි.

කුමන්ත්‍රණයේ බොහෝ රසිකයන් තර්ක කළේ ඔහු අනාගත මිනිසෙකු බවත් බොක්සිං පෙම්වතා බවත් ඇමරිකානු සටන්කාමියා සිය වෘත්තීය ජීවිතයේ හොඳම මොහොතේදී දැකීමේ සටනට සහභාගී වීමට තීරණය කළ බවත්ය.

කෙසේ වෙතත්, බොහෝ විට මෙම ආකාරයේ අවස්ථා වලදී මෙන්, වීඩියෝ ගුණාත්මකභාවය ප්‍රශස්ත නොවේ, එය සත්‍යය තීරණය කිරීම සඳහා වැරදි විශ්ලේෂණයන්ට මග පාදයි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මට පෙනෙන්නේ එම "කාල සංචාරකයා" සතුව තිබුණේ ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතනයක් නොව, වර්තමාන ඕනෑම ජංගම දුරකථනයකට සමාන මෝස්තරයක් සහිත කැෂියෝ සන්නාම කැමරාවක් බවයි.

චිත්‍රපට වල කාල ගමන්
කාල චාරිකාව යනු සිනමා ලෝකයේ වඩාත්ම කතාබහට ලක්වන මාතෘකාවකි. මා ඔබට ලබා දෙන තොරතුරු සම්පුර්ණ කිරීම සඳහා, පණුවා, කාල යන්ත්‍ර සහ වෙනත් මාතෘකා සාකච්ඡා කරන චිත්‍රපට කිහිපයක් මම ඔබට පෙන්වන්නම්.

අනාගත සාගා වෙත ආපසු
අසූව දශකයේ මැද භාගයේ කාල චාරිකා සඳහා උනන්දුවක් ඇති කළ සංකේතාත්මක චිත්‍රපට කට්ටලයක්.

මාටි මැක්ෆ්ලයිට ඩොක් නම් විකාර විද්‍යා ist යා මුණගැසුණු විට ඔහුගේ ජීවිතය අංශක 180 ක හැරීමක් ගනී.

මහලු මිනිසා කාලය හරහා ගමන් කිරීම සඳහා යන්ත්‍රයක් නිර්මාණය කරන අතර, එමඟින් චිත්‍රපට තුනක් පුරා අතීතයට සහ අනාගතයට යන විස්මිත වික්‍රමාන්විතයන් ඔවුන් ජීවත් වනු ඇත. ගමනාන්ත 21 වන සියවසේ මුල් භාගය, 20 වන සියවසේ මැද භාගය සහ පැරණි බටහිර වේ.

අන්තර් තාරකා
කාල චාරිකා පිළිබඳ වඩාත් වර්තමාන චිත්‍රපටවලින් එකක්. මෙම න්‍යායන් වඩාත් හොඳින් පිළිබිඹු කරන එකකි.

විනාශයට පත්වන ලෝකයක, මානව වර්ගයාට පදිංචි විය හැකි වාසයට සුදුසු ග්‍රහලෝකයක් සොයා ගැනීමට නියමු කූපර් විශ්වය හරහා ගමන් කළ යුතුය.

අයින්ස්ටයින්ගේ සුප්‍රසිද්ධ න්‍යායන් හෙළිදරව් වන අවස්ථා (ඔබ ගමන් කරන වේගය ඔබ වටා වේගයෙන් ගෙවී යයි) හෝ පණුවාගේ (ඔබට කෙටිමඟක් ගත හැකි විශ්වයන් අතිච්ඡාදනය වන) සිදුවීම් කුමන්ත්‍රණය පුරාම ඔබ නිරීක්ෂණය කරනු ඇත.

ටයිම්ලයින්
පණුවාගේ න්‍යාය මත පදනම් වූ චිත්‍රපටය. එහි දී, උද්‍යෝගිමත් පුරාවිද්‍යා ologists යින් කණ්ඩායමක් මධ්‍යකාලීන ප්‍රංශ බලකොටුවක නටබුන් අධ්‍යයනය කරන අතර, එක් ප්‍රධාන චරිතයක් ඔහුගේ පියා වන මහාචාර්ය ජොන්ස්ටන්ගේ 1357 දිනැති සටහනක් ලෝකයේ අනෙක් පැත්තේ පළ වී ඇති බව සොයා ගන්නා තෙක්, උපකාර ඉල්ලා අතුරුදහන් විය. .

හේතුව ඔබ මධ්‍යකාලීන ප්‍රංශයට ප්‍රවාහනය කරන පණුවා සොයා ගැනීමයි.මෙම සිදුවීම් වලට මුහුණ දෙමින් පුරාවිද්‍යා ologists යින් කණ්ඩායමට මහාචාර්යවරයා බේරා ගැනීම සඳහා කෙටිමඟ ගැනීම හැර වෙනත් විකල්පයක් නොමැත.

කාලය යන්ත්‍රය
ඇලෙක්සැන්ඩර් හාර්ට්ඩෙගන්ට උමතුවක් ඇත: කාල ගමන් කළ හැකි බව ඔප්පු කිරීම.

මෙය සිදු කිරීම සඳහා ඔහු අතීතයට ගමන් කිරීමට උත්සාහ කරන යන්ත්‍රයක් නිර්මාණය කරයි. එහෙත්, අවාසනාවකට මෙන්, මෙය ඔහුව අනාගතයට ගෙන යයි, විශේෂයෙන් අවුරුදු 800,000 කට පසුව. එකල මානව වර්ගයා දුර්වල තාක්‍ෂණයෙන් හා ජීවන තත්ත්වයෙන් තොර නැවත ඉපදීමේ තත්වයක සිටී.

ලූපර්: අනාගතයේ ass ාතකයින්
2072 දී සකස් කරන ලද රයන් ජොන්සන්, විශේෂයෙන් ම අවුරුදු තිහකට පෙර, to ාතනයට ලක්වීමේ අවදානමට ගොදුරු වූවන් යවන සමාජයක කතාව කියයි. එහිදී, ලූපර්ස් නමින් හැඳින්වෙන කොන්ත්‍රාත් lers ාතකයින් කණ්ඩායමක් මෙම පුද්ගලයින්ට හිංසා කිරීම සඳහා තම ජීවිතය කැප කරති.

ගැටලුව පැමිණෙන්නේ ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකුට මුළුමනින්ම අනුමාන කළ නොහැකි පැවරුමක් ලැබුණු විට ය: වෙනත් යුගයකදී සියදිවි නසා ගැනීම.

කාල ගමන් පිළිබඳ වෙනත් දත්ත

සමනල බලපෑම
අතීතයට ගමන් කිරීම සිදුවුවහොත්, සමනල බලපෑම අපි සැලකිල්ලට ගත යුතුය. මෙම බලපෑම සංකීර්ණ න්‍යායක් මත පදනම් වේ: අප අතීතයේ කරන දේ අනාගතයේ දී එහි ප්‍රතිවිපාක ඇත. නිදසුනක් වශයෙන්, මම අතීතයට ගොස් මගේ මව kill ාතනය කළහොත්, මම කිසි විටෙකත් ඉපදෙන්නේ නැත. නිසැකවම ඔබ දැනටමත් අවස්ථා කිහිපයකදී මේ ගැන අසා ඇත.

ස්ටීවන් හෝකින්
අනාගතයට ගමන් කිරීමේ පුරුද්ද දිවංගත භෞතික විද්‍යා ist ස්ටීවන් හෝකින් විසින් අනුමත කර ඇත. එම විද්‍යා ist යාම කියා සිටියේ අභ්‍යවකාශ යානයක් දිනකට ආලෝකයේ වේගයෙන් 98% ක් ගමන් කරන කාලය පෘථිවියේ එක් දින දර්ශනයකට සමාන වන බවයි.

මීට අමතරව, හෝකිං දැනටමත් කියා සිටියේ කාල චාරිකාව පෘථිවියේ ගැලවීම විය හැකි බැවින් කාල සංචාරකයින්ට පෘථිවිය නැවත ජනගහනය කිරීම සඳහා පශ්චාත්-කාලීන අනාගතයකට යා හැකි බවයි.

හැඩ්රොන් l ට්ටකය
ජිනීවාහි විශාල හැඩ්රන් l ට්ටකය ඉතිහාසයේ වඩාත්ම අභිලාෂකාමී ව්‍යාපෘතියකි. එහි නිර්මාණය විශ්වය සැඟවී ඇති සංකීර්ණතා සහ අභිරහස් තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කරයි. නමුත් එය අපට කාල චාරිකා පිළිබඳ ඉඟි සහ විවිධ ඉඟි ලබා දෙනු ඇත.

මැන්චෙස්ටර් විශ්ව විද්‍යාලයේ අංශු භෞතික විද්‍යා ist බ්‍රයන් කොක්ස් එය පැහැදිලි කරයි "අපි coll ට්ටකයේ අංශු ආලෝකයේ වේගයෙන් 99.99% දක්වා වේගවත් කරන විට, ඒවා සඳහා ගත වූ කාලය අපගේ ඔරලෝසු සමඟ අප මනින ප්‍රමාණයට වඩා හත්දහසක් මන්දගාමී වේ".

කාල සංචාරකයින්: අද්භූත සිද්ධීන් 12 ක් තවමත් විසඳී නොමැත


عيد الختان هو عيد مسيحي يحتفل بختان يسوع بعد 8 أيام من ميلاده وفقا للتقاليد اليهودية (حسب الحسابات السامية وجنوب أوروبا لحساب الأيام) بعد ولادته، في هذه المناسبة يعطى الطفل رسميا إسمه.

لم يحدث الختان في المعبد، على الرغم من أن الرسامين أحيانا يرسمون ذلك، ولكن حدث الختان في المنزل.

ختان يسوع كان ينظر إليه تقليديا، كما هو واضح في أدبيات القرن الرابع عشر مثل الأسطورة الذهبية، بأنه المرة الأولى التي يسقط فيها دم المسيح حسب التقليد المسيحي، وبالتالي بداية عملية فداء الإنسان والخلاص، وتظاهر أن المسيح كان إنسانا كاملا، ومطيعا لقانون الكتاب المقدس.

يوم العيد يقع في 1 يناير في الأعياد المسيحية للكنيسة الأرثوذكسية الشرقية. في التقويم الروماني العام، عيد 1 يناير، الذي كان من عام 1568 إلى عام 1960 يسمى ب «ختان الرب وثمانية المهد»، والآن تم تغيير الأسم إلى عيد مريم، أم الرب، واليوم الثامن من ميلاد يسوع. وأما بعض الكنائس من الكنيسة الأنجليكانية وجميع الكنائس اللوثرية تقريبا. في هذه الطوائف المسيحية الغربية الأخيرة، عيد تسمية وختان يسوع المسيح يصادف اليوم الثامن (يوم أوكتاف) من زمن الميلاد.

في الكتاب المقدس
عيد الختان هو عيد سيدي صغير يخص ختان السيد المسيح بالجسد في لحم الغرلة حسب وصية الله المقدسة التي
جاءت في (تك 17: 9 – 14) إذ يقول الله: "هذا هو عهدي الذي تحفظونة بيني وبينكم وبين نسلك من بعدك، يختن
منكم كل ذكر، فتختنون في لحم غرلتكم فيكون علامة عهد بيني وبينكم ابن ثمانية أيام يختن كل ذكر في أجيالكم..
فيكون عهدي في لحمكم عهداً أبدياً.. وأما الذكر الأغلف الذي لا يختن في لحم غرلته فتقطع تلك النفس من شعبها
إنه قد نكث عهدي".

من هذه الوصية التي أعطاها الله إبراهيم يتضح أهمية الختان كطقس يميز أولاد الله عن بقية الناس الذين
في العالم.. ويتضح أيضاً خطورة عدم الختان لأن الأغلف الذي لا يختن يقطع من الشعب أي يحرم من حق البنوة لله
التي ينالها المختتن.. لأنه نكث عهد الرب..
لقد ذكر في الوصية التي سبق الإشارة إليها في (تك 17) أن الختان طقس خاص بالذكور فقط دون الإناث.. لذلك
لا توجد في الوصايا ما يخص ختان المرأة.

ولقد أوصى الله بالختان حتي للعبيد المبتاعين بفضه: "ابن ثمانية أيام يختن كل ذكر في أجيالكم، وليد البيت
والمبتاع بفضه من كل ابن غريب ليس من نسلك" (تك 17: 12) وهكذا الله لا يفرق في العهد الذي يقيمه مع البشر بين
الغني والفقير فهو يحب الجميع ويريد أن يخلصهم من الخطية ومن الموت الأبدي ويمنحهم الحياة الأبدية..؟

لذلك كان من سمات التوبة في العهد القديم ثلاثة أمور: ختان كل ذكر لم يسبق له الختان وقراءة الشريعة
لأن كلام الله ينقي الفكر والنفس، وأيضاً حفظ السبت إشارة للراحة الأبدية.

انظر ايضًا
 ختان يسوع.
 قلفة يسوع.
 الختان في المسيحية.

المصادر

آثار منسوبة إلى يسوع
أعياد الكنيسة القبطية الأرثوذكسية
الطفل يسوع
ختان
زمن الميلاد
مناسبات يناير
ميلاد يسوع
نظرة العهد الجديد لحياة المسيح
يسوع والتاريخ

عيد الختان


An Carex sagei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi. An Carex sagei in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex sagei


Alexeï Vladimirovitch Podivilov (en ), né en 1972 à Kopeïsk, est un officier de l'Armée de terre russe. Avec le grade de major-général, il est le commandant de la  combinée du district militaire est depuis le .

Biographie
Diplômé en 1994 de l'École supérieure militaire de commandement de chars de Tcheliabinsk.

De 1994 à 1995, il commande un peloton de chars du  régiment de fusiliers motorisés de la  division de fusiliers motorisés du district militaire de l'Oural. De 1995 à novembre 1998, il commande une compagnie de chars dans la même division.

En novembre 1998, il est nommé chef adjoint du service blindé du  régiment de fusiliers motorisés de la  division de fusiliers motorisés du district militaire de l'Oural.

Depuis août 1999, Podivilov est commandant adjoint d'un bataillon de chars du  régiment de fusiliers motorisés.

En juillet 2001, il entre à l'Académie interarmes des forces armées de la fédération de Russie, dont il sort diplômé en 2003, et est nommé commandant d'un bataillon de fusiliers motorisés de la  brigade de fusiliers motorisés de la Garde du district militaire de Moscou.

De mars 2006 à janvier 2008, il est commandant adjoint de la  brigade de fusiliers motorisés de la Garde pour le travail éducatif.

De janvier 2008 à janvier 2012, il sert comme chef d'état-major et commandant adjoint de la  brigade de fusiliers motorisés de la Garde du district militaire de Moscou.

À partir de janvier 2012, il commande la  brigade de fusiliers motorisés de la Garde de la  armée combinée du district militaire est (à Bikine).

De 2014 à 2016, il étudie à la faculté de sécurité nationale et de défense de l'État de l'académie militaire de l'état-major général des forces armées de la fédération de Russie.

De 2016 à 2017, il chef du  centre de formation de spécialiste du Pacifique.

De 2018 à 2019, Podivilov est commandant adjoint de la  armée combinée de la région militaire Centre. En 2019, il passe commandant par intérim de la  armée combinée de la région militaire Centre . De 2019 à 2020, il est chef d'État-Major et premier commandant adjoint de la  armée combinée de la région militaire Centre.

Par décret du président de la fédération de Russie du , il est nommé commandant de la  armée combinée du district militaire est (Oussouriisk). En août 2021, il participe aux exercices conjoints russo-laotiens « Laros-2021 ».

Décorations

 Ordre d'Alexandre Nevski
 Ordre du Courage
 Ordre du mérite militaire
 Médaille de l'Ordre "Pour le Mérite de la Patrie"  classe avec épées
 Médaille de Souvorov
 Médaille "Pour la vaillance militaire",  classe
 Médaille "Pour la vaillance militaire"  classe
 Médaille "Pour le renforcement du Commonwealth de combat"
 Médaille "Pour distinction dans le service militaire",  classe
 Médaille "Pour distinction dans le service militaire",  classe
 Médaille "Pour distinction dans le service militaire"  classe
 Médaille "Pour participation au défilé militaire le jour de la Victoire"
 Médaille " du Ministère de la Défense"

Notes et références

Étudiant de l'Académie militaire de l'État-major général des forces armées de l'Union soviétique
Major-général russe
Récipiendaire de la médaille de l'ordre du Mérite pour la Patrie, 2e classe
Naissance à Kopeïsk
Naissance en 1972

Alexeï Podivilov


Bellini soyadını taşıyan birden fazla kişi mevcuttur:

 Jacopo Bellini (y. 1430–1516) - İtalyan ressam.
 Gentile Bellini (y. 1429–1507).- Rönesans döneminde Venedik'te yaşamış İtalyan bir ressam.
 Giovanni Bellini (y. 1430–1516)- İtalyan ressam.
 Lorenzo Bellini (1643–1704) - İtalyan doktor ve anatomist.
 Vincenzo Bellini (1801–1835) - Sicilyalı İtalyan opera bestecisi.

Bellini


Alberto Pérez, nome artístico de José Alberto Perez Fernandez (Rio de Janeiro, 14 de maio de 1924 - Rio de Janeiro, 26 de junho de 2002) foi um ator, dublador, diretor de dublagem e produtor brasileiro. Descendente de espanhóis, iniciou a carreira no início da década de 1940, no teatro. No cinema fez estreia em 1944, no filme Gente Honesta, de Moacyr Fenelon.

Como dublador, iniciou por volta de 1958 na Herbert Richers. Já na década de 1960, passou também pela Rio Som, Cinecastro, e TV Cinesom.

Faleceu aos 78 anos, na cidade do Rio de Janeiro.

Filmografia

Televisão

Cinema

Ligações externas

Atores do estado do Rio de Janeiro
Brasileiros de ascendência espanhola
Dubladores do estado do Rio de Janeiro
Naturais da cidade do Rio de Janeiro
!Artigos com ligações precisando de desambiguação

Alberto Pérez


Das Gasthaus zum Ochsen in Eschenau, einem Ortsteil der Gemeinde Obersulm im Landkreis Heilbronn im nördlichen Baden-Württemberg, ist eine historische Gastwirtschaft.

Das Gasthaus wurde urkundlich erstmals 1683 erwähnt und besaß die Schildgerechtigkeit. Das heutige barocke Gebäude datiert gemäß der Inschrift des Konsolsteins im Portal von 1788. In unmittelbarer Nachbarschaft befanden sich mit den Gasthäusern Zum Schwanen und Zur Rose einst noch zwei weitere historische Gasthäuser.

Der Ochsen verfügt über einen großen Sandstein-Gewölbekeller, eine eingebaute Brennerei, ein massives Erdgeschoss mit Werksteingliederung und ein Obergeschoss mit verputztem Fachwerk. 2000 wurde das Gebäude, das laut Denkmalschutzbehörde in seinem Erscheinungsbild gut überliefert sei, wegen seiner heimatgeschichtlichen Bedeutung und aus Gründen der Wissenschaft unter Denkmalschutz gestellt, um es zu erhalten.

Nach dem Tod der letzten Wirtin 1996 stand das Gebäude leer. 2016 wurde nach 20 Jahren Leerstand mit Planungen begonnen, das Gasthaus zu einem Wohngebäude umzubauen. Fünf Wohnungen von 42 bis 130 m² sollen entstehen.

Einzelnachweise

Literatur

 Julius Fekete: Kunst- und Kulturdenkmale in Stadt und Landkreis Heilbronn. Theiss, Stuttgart 1991, S. 276.

Bauwerk in Obersulm
Kulturdenkmal in Obersulm
Eschenau Ochsen
Gastronomiebetrieb (Baden-Württemberg)
Gasthaus in Europa

Gasthaus zum Ochsen (Eschenau)