Arne Bang (født 29. december 1901 på Frederiksberg, død 21. marts 1983 i Fensmark) var en dansk billedhugger  og keramisk formgiver.

Bang var uddannet billedhugger og udførte skulpturer og udsmykninger i det offentlige rum. Arne Bang har også løst grafiske opgaver og bl.a. tegnet tre julemærker, men det er som formgiver af stentøj, sølv og tin, at han er kendt nationalt og internationalt.

Familie

Arne Bang var søn af Bertha Johanne Schou (22.7.1875-18.4.1954) og kunstneren Hans Peter Carl Christian Bang (1868-1950). Han var bror til Edel Wagner (1898-1978) samt glasdesigner og arkitekt Jacob E. Bang (1899-1965).

I 1931 giftede Arne Bang sig med organisten Olga Elise Brodthagen (28.6.1904-15.5.1974) og sammen fik de børnene Jacob Bang (1932-2011), Gertrud Keiser-Nielsen (1934), Hanne Bang (1936) og Nina Bang (1945-2005).

Arne Bang arbejdede adskillige gange tæt sammen med sin bror Jacob E. Bang. De var sammen i Paris i 1925 og Arne Bang fulgte Jacob E. Bang til Holmegaard Glasværk i 1929. Arne Bang udformede desuden værker til Schous keramiske fabrikker, da Jacob E. Bang arbejdede der, og Arne Bang skrev tre artikler om billedhuggere, da hans bror var redaktør.

Arne Bang er begravet på kirkegården i Fensmark.

Uddannelse/ Ansættelser

Det blev tidligt bestemt, at Arne Bang skulle på Billedhuggerskolen på Kunstakademiet. Han tog forberedelseskurser til Akademiet på Teknisk skole og var i lære hos billedhuggeren Niels Hansen (1880-1946) i 1917-19. I læretiden deltog han bl.a. i restaureringen af Marmorbroen ved Christiansborg.

Bang kom på det Kongelige Kunstakademis Billedhuggerskole hos professor Einar Utzon-Frank i 1920-25 og igen i 1928-29. Afgangsprojektet var skulpturen "En Falden Kriger".

I 1925 fulgte Arne Bang sin bror til Paris, hvor de i en længere periode arbejdede med opbygningen af Kay Fiskers danske pavillon til Verdensudstillingen. I Paris stiftede Bang bekendtskab med japansk kunst og kunsthåndværk, der blev en stor inspirationskilde for hans senere formgivningsvirke.

Efter Pariserturen indledte Bang et succesfuldt værkstedssamarbejde med Carl Halier (1873-1948) i KSB Københavns Stentøjsbrænderi (1926 -27). Halier drejede, og Bang modellerede. Det smukke stentøj fra KSB fik stor opmærksomhed og blev rost i pressen. I samarbejdet med Halier tilegnede Bang sig vigtig viden om glasurer.

I en periode fra 1928 leverede Bang også tegninger til Henning Wolfhagens sølv- og tinsmedie.

I 1929 fik Arne Bang ansættelse på Holmegaard Glasværk, hvor han startede - og var ansvarlig for - produktionen af Holmegaards Stentøj. Fra 1948 blev Holmegaard Stentøj Bangs egen virksomhed, men han havde stadig værksted på og salg gennem glasværket. Fra 1953 havde han eget værksted i Fensmark.

I 1951 virkede Bang også som lærer ved Holmegaard Glasværks Tekniske Skole. Desuden blev han tilknyttet Herlufsholm Kostskole samt Den Katolske Skole i Næstved som tegnelærer.

Keramik
Som keramisk designer var Arne Bang egentlig autodidakt, men han havde tidlig en åbenhed og nysgerrighed overfor forskellige materialer samt en særlig sans for deres mange muligheder, der kom til at præge hele hans multifacetterede kunstneriske virke. Afsættet for hans keramiske produktion var billedhuggeruddannelsen og hans evner for at modellere og formgive.

Da Bang etablerede Holmegaard Stentøj (1929) var målet at skabe kvalitetskeramik, som samlere gerne ville eje, men til en pris så et større publikum kunne erhverve den. Dette lykkedes så godt, at stentøjet i folkemunde omtaltes 'Gaven'. Ironisk nok er Bangs keramik i dag noget samlere over hele verden tragter efter.

De dekorative svulmende ribber eller strammere riller er karakteristiske for Bangs organiske og skulpturelle stentøj. Han formgav vaser, krukker, fade, skåle, krus og lampeholdere med fokus på et skulpturelt udtryk. De geometriske grundformer er afsættet, dog blødt op af de fine glasurer og med dekorative variationer som påsatte figurer.

Statuetter samt små og større skulpturer var også en naturlig del af Bangs keramiske produktion. Tidlige højdepunkter er bl.a. Tycho Brahe vasen (1927) udført sammen med Carl Halier til Københavns Observatorium i Botanisk Have, Elefanten (1930) samt Kuglevasen (1937) til Kong Christian X.

Sølvtøj
Bang leverede tegninger til forskellige firmaer, bl.a. Henning Wolfhagens sølv- og tinsmedie.

Fra 1929 – 1934 samarbejdede Bang med A. Michelsens sølvsmedie, for hvem han bl.a. tegnede juleskeer, emaljerondeller, cigaretetui, sølvopsats, skåle, bakker, kander og toiletgarniture.

Skulptur

Bangs skulpturer er motivmæssigt klassiske, men han foretog indimellem nogle utraditionelle og dristige valg. Stilmæssigt er der store variationer i hans værker, der ofte blev bearbejdet i årevis. Den livløse nøgne unge mand fra Den Faldne Kriger (skabt i 1929, udstillet i 1932 og opsat i 1942 som mindesmærke for de faldne i 1940) besidder en klassisk elegance. Portrættet af digteren Sophus Claussen (påbegyndt i 1928) nærmer sig en kærlig karikatur på grund af modsætningen mellem de stramme linjer i figurtegningen og placeringen af ham i en muslingeskal omgivet af små puttier og en symbolsk lyre. Den gigantiske Fladså-trold (1944), er plump og grim som kun en trold kan være. I 1945 vakte Bang også stor opmærksomhed med udstillingen af et kæmpe hoved i cement på KE.

Bang artikulerede sit syn på skulptur i tre artikler om billedhuggerne Hans W. Larsen, Aage Nielsen-Edwin og H. Luckow-Nielsen i Samleren i 1943 og 1944. Her skriver han bl.a. at "at skulptur ikke blot er form" og han taler begejstret om" kunst der taler til hjertet og ikke til forstanden". Han skriver desuden, at Nielsen-Edwin er et "straalende Eksempel paa, hvorledes ganske dagligdags ting beaandes gennem kunstnerens gengivelse af det sete".

Udsmykninger

Arne Bang udførte udsmykninger til kirker, virksomheder, rådhuse, skoler og et kapel samt gravmonumenter og mindesmærker. En del af udsmykningerne er i dag forsvundet. Blandt udsmykningerne er Keramisk kort over Nordsjælland (1937) samt et Urskive-relief inspireret af folkesangen "De 12 Hellig Ting" (1937), relieffer til Lille Næstved Skole (1940), Næstved Rådhus (1940), Den Faldne Kriger , Vestre Kirkegaard (1940), Lindebjerg Skolen (1942), Kildemarksskolen (1942), gravmæle for F. T. Schlüter (1943), Fladså-trolden, Næstved (1944), Altertavle til Christianskirken i Lyngby (1948), Relief til Jydsk Telefon (1948), Relief til Næstved Kirkegårds Kapel (1949), Skulptur i anledning af 100-året for Grundloven, Fensmark (1949), Skulptur Holmegaard Glasværk (1950), Næstved Gymnasium (1953), Mindesmærke for befrielsen Munkebakken Næstved (1955), Sankt Mortens Kirke, Næstved (1971), Altertavle-udsmykning, Fensmark Kirke (1956-58), Holmegaardsskolen (1962), Rønnebæk skole (1967), Keramisk Pieta til Vor Frue Kirke, Næstved (1975), samt spiret på østgavlen på Fensmark Kirke (1976-77).

Udstillinger
Arne Bang udstillede på Charlottenborgs Forårsudstilling (1925, 1927, 1928, 1931, 1932), Winkel & Magnussons Kunsthal 1927, KE Kunstnernes Efterårsudstilling (1927, 1930, 1945), Verdensudstillingen Barcelona (1929), Købestævnet i Fredericia (1931), Den Permanente (1932), Holmegaard Glas Showroom Nyhavn (fra 1932), Verdensudstillingen Paris (1937), Kunsthallen Købmagergade (1937, 1938), Charlottenborg Efterårsudstilling (1940, 45), Udstillingen Utzon-Frank og hans elever på Charlottenborg (1943), Brødrene Christensens Kunsthandel, Ringstedsgade i Næstved (fra 1949).

Den Moderne Form, retrospektiv udstilling på Vejen Kunstmuseum i 2011.

Arne Bang er repræsenteret i følgende samlinger: Designmuseum Danmarks Samling, Vejen Kunstmuseum, Næstved Museum

Udmærkelser
Arne Bang modtog udmærkelser legater og stipendier fra glashandler Johan Franz Ronges Fond (1928), Den Grevelige Hjelmstjerne-Rosencroneske Stiftelse (1928), Akademiets Store Guldmedalje (1932), Hanne Benzons Legat (1933), Kunstakademiets store legat (1933-34), Carl Julius Petersens Fond (1942) og Billedskærerlaugets Ekstrapræmie (1944).

I 1940 blev Bang medlem af Akademirådet og siden formand for Kunstnersamfundets billedhuggerafdeling.

Arne Bang foretog studierejser til Italien og Frankrig.

Litteratur
 Arne Bang: Artikel om Hans W. Larsen, i Samleren I 1943.
 Arne Bang: Artikel om Aage Nelsen-Edwin, i Samleren II 1943.
 Arne Bang: Artikel om H. Luckow-Nielsen, i Samleren 1944.
 Kirsten Bang: Nogle Minder Fra En Borgerlig Slægt, 1989.
 Mads Thranholm: Funkis ved 1400 grader, artikel i kunst og antikviteter, 1993.
 Bolette Bramsen: Stentøj til folket, artikel i Kunst og antikviteter, 2011.

Eksterne referencer

 Arne Bang Weilbach/ Kunstindeks Danmark
 Arne Bang Kunstnerslægten Bang
 Arne Bang på Nye & Gamle Fensmark
 Arne Bang Fensmark Kirke
 Arne Bang Biografi Vejen Kunstmuseum

Billedhuggere fra Danmark
Grafikere fra Danmark

Arne Bang


Philippe Garon est né en  à Sainte-Anne-des-Monts. Il est un artiste multidisciplinaire ou « un généraliste des arts littéraires ». Il explore notamment le conte, la poésie, le récit, le théâtre, l'essai et la chanson.

Biographie
En 2004, Philippe Garon a publié son premier livre intitulé Salut, mon frère ! chez les éditions Vents d'Ouest. En 2011, il publie son deuxième livre Ton dictionnaire du bout de la terre aux Éditions Perce-Neige qui comprend des photographies Frédérick DeRoy et une trame sonore de Guillaume Arsenault.

La troupe Trace Théâtre a présenté sa pièce Jeanne en crépuscule en 2013.

Il s'est également beaucoup impliqué auprès des jeunes. En effet, en tant que membre du répertoire Culture-éducation, il rencontre chaque année plusieurs centaines de jeunes dans le cadre d'ateliers en milieu scolaire. Dans le cadre de ces ateliers, il propose aux jeunes de s'amuser tout en écrivant. À la fin, il demande aux étudiants de partager leur création avec le reste de la classe. D'ailleurs, en 2017, dans le cadre du programme « Une école accueille un artiste », il créer un spectacle de poésie « Quelqu'un peut se taire » avec des élèves de l'école primaire François-Thibault de Bonaventure.

Son projet intitulé multidisciplinaire CR!ONS comprend un recueil de poésie, un album de chansons ainsi qu'un spectacle mis en scène par le chanteur Michel Faubert.« Après une résidence d'écriture, Garon se rend compte qu'il a couché sur papier plusieurs chansons ne demandant qu'à vivre. L'auteur s'entoure d'un groupe d'amis afin de mettre ses textes en musique. » En 2016, le livre issu de ce projet lui a valu le Prix du Conseil des Arts et des Lettres du Québec (CALQ) pour l'œuvre de l'année en Gaspésie.

Avec David Bourgages, il a codirigé l'essai collectif intitulé Sécession : Et si la Gaspésie devenait un pays libre ?.

Philippe Garon est membre de l'Union des écrivaines et des écrivains québécois (UNEQ).

Œuvre

Romans et récits
 Salut, mon frère !, Gatineau, Éditions Vents d'Ouest, coll. « Passages », 2004, 132 p.
 Ton dictionnaire du bout de la terre, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2011, 240 p.
 Cours, Ben, Cours ! : à toi de choisir!, Moncton, Bouton d'or Acadie, 2020, 281 p.

Poésie et chansons
 CR!ONS, Moncton, Éditons Perce-Neige, 2015, 102 p.

Essais
 Sécession : Et si la Gaspésie devenait un pays libre?, Gaspé, Éditions 3 sista, 2015, 143 p.

Prix et honneurs
 2016 : Prix du CALQ - Œuvre de l'année en Gaspésie (pour CR!ONS)
 2016 : Finaliste du Prix du récit Radio-Canada (pour La fille qui veut marcher sur la lune)
 2018 : Nominé au Prix Éloizes dans la catégorie « Artistes de l'Acadie du Québec »

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Éditions Vents d'Ouest
 Éditions Perce-Neige

Liens externes

Artiste québécois
Écrivain québécois
Dramaturge québécois
Auteur québécois de littérature d'enfance et de jeunesse
Naissance en 1974
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Philippe Garon


Kozluca, Tunceli ilinin Hozat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
16. yüzyıl kayıtlarında günümüzdeki Kozluca adıyla yer alan köyde sadece Müslümanlar yaşamaktadır. Daha önceleri Ovacık ilçesine bağlı olan köy, 19 Haziran 1958'de Hozat ilçesine bağlandı.

Kozluca, Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında güvenlik gerekçesiyle tamamen boşaltılan Hozat'a bağlı 7 köyden biridir.

Coğrafya
Köy, Tunceli il merkezine 76 km, Hozat ilçe merkezine ise 32 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Hozat belde ve köyleri

Kozluca, Hozat


An Epidendrum tritropianthum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan E.Santiago. An Epidendrum tritropianthum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum tritropianthum


Poitiers Muharebesi 1356 yılında, Yüz Yıl Savaşları sırasında İngiltere'nin Fransa karşısında kazandığı zaferlerden birisidir. İngilizler tarafından bir bataklık araziye sıkıştırılan Fransız şövalyeler İngiliz okçulara hedef olmuşlardır. Bu çarpışma sonrası Fransa kralı II. Jean İngilizlere esir düştü.

Yüz Yıl Savaşı'nda muharebeler

Poitiers Çarpışması


Adam Matuszczyk ([ˈadam maˈtuʂtʂɨk]; n. 14 februarie 1989) este un fotbalist polonez care joacă pentru Eintracht Braunschweig și este membru al Echipei naționale de fotbal a Poloniei. Joacă de obicei ca mijlocaș stânga, dar poate fi folosit și ca mijlocaș defensiv.

Cariera
Matuszczyk și-a început cariera la SpVgg Merzig și mai târziu s-a transferat la VfB Dillingen. După ani de succes cu echipele de tineret de la VfB Dillingen a fost cumpărat de 1. FC Köln în vara anului 2003 și a fost promovat la echipa de rezervă în sezonul 2008-09. În prima jumătate a sezonului, Matuszczyk a jucat în 11 meciuri și, la 3 februarie 2009, a fost promovat în echipa mare a 1. FC Köln care juca în Bundesliga. El și-a făcut debutul în Bundesliga pe 27 februarie 2010, într-un meci cu Bayer Leverkusen. Primele sale goluri în Bundesliga au venit pe data de 10 aprilie, când a marcat de două ori într-o victorie cu 2-0 într-un meci cu Hoffenheim. În ianuarie 2012, el a fost împrumutat la Fortuna Düsseldorf.

În mai 2015, Matuszczyk a semnat un contract pe trei ani cu Eintracht Braunschweig.

Cariera la națională
Fost membru al echipei naționale de tineret, Matuszczyk a fost convocat echipa națională de fotbal a Poloniei pe 19 decembrie 2009 în Cupa Regelui în Thailanda. Clubul a refuzat să-l cedeze la națională, meciul fiind programat în afara calendarului oficial FIFA pentru meciuri internaționale. Pe 4 mai 2010, el a fost chemat pentru jocuri amicale. El a debutat în cele din urmă la data de 29 mai 2010, împotriva Finlandei. Primul său gol la națională a venit împotriva Statelor Unite, în octombrie 2010.

Viața personală
S-a născut în Gliwice, Polonia și s-a mutat în Germania în 1991, la vârsta de doi ani, deținând și cetățenia germană. El este căsătorit cu Denise, cu care are un fiu, Lennox.
El este cunoscut în Germania ca Adam Matuschyk.

Note

Legături externe

Nașteri în 1989
Fotbaliști ai 1. FC Köln
Fotbaliști ai Fortuna Düsseldorf
Fotbaliști internaționali polonezi
Sportivi polonezi în viață

Adam Matuszczyk


Mannasiðir Gillz er íslensk gamanþáttaröð sem var sýnd á Stöð 2 í febrúar 2011.

Þátturinn byggist upp á leiknum dæmum, nokkurs konar sketsum, þar sem sýnt er hvernig karlmenn eiga að hegða sér og jafnvel enn meira púðri eytt í að sýna hvernig karlmenn eiga ekki að hegða sér. Þættirnir voru fimm talsins og skörtuðu fjölda þekktra leikara.

Þættirnir voru teknir upp í desember 2010. Höfundur handrits var Egill Einarsson sem skrifaði samnefnda bók árið 2009, Kristófer Dignus sá um að útfæra þættina í sjónvarpsform. Leikstjóri var Hannes Þór Halldórsson.

Leikarar
Með aðalhlutverk fóru Halldór Gylfason, Jóhannes Haukur Jóhannesson, Úlfar Linnet, Edda Björg Eyjólfsdóttir, Víkingur Kristjánsson, Jóhann G. Jóhannsson og Steindi Jr. Meðal annara þekktra leikara sem komu fram eru Egill Ólafsson, Edda Björgvinsdóttir, Kjartan Guðjónsson, Jörundur Ragnarsson, Gísli Örn Garðarsson og Björn Hlynur Haraldsson, auk fjölda þjóðþekktra einstaklinga.

Íslenskir sjónvarpsþættir
Íslenskir grínþættir

Mannasiðir Gillz


Autonoe , also known as , is a natural satellite of Jupiter.

Autonoe was discovered by a team of astronomers from the University of Hawaii led by Scott S. Sheppard in 2001, and given the temporary designation .

Autonoe is about 4 kilometres in diameter, and orbits Jupiter at an average distance of 24,264,000 km in 719.01 days. It orbits at an inclination of 151° to the ecliptic (150° to Jupiter's equator) in a retrograde direction and with an eccentricity of 0.369.

It belongs to the Pasiphae group, irregular retrograde moons orbiting Jupiter at distances ranging between 22.8 and 24.1 Gm, and with inclinations ranging between 144.5° and 158.3°.

Autonoe was named in August 2003 after the Greek mythological figure Autonoë, conquest of Zeus (Jupiter), mother of the Charites (Gracies), according to some authors.

References

Pasiphae group
Moons of Jupiter
Irregular satellites
Discoveries by Scott S. Sheppard
Astronomical objects discovered in 2001
Moons with a retrograde orbit

Autonoe (moon)


دوري أبطال أوروبا 2001–2002 فاز فيه نادي ريال مدريد الإسباني بعد تغلبه على نادي باير ليفركوزن الألماني بهدفين مقابل هدف ليحرز اللقب التاسع له في تاريخ في المباراة التي أقيمت على ملعب هامدن بارك في غلاسكو في اسكتلندا سجل الأهداف كلا من راؤول غونزاليس في الدقيقة التاسعة وسجل أيضا الفرنسي زين الدين زيدان الهدف الثاني ( هدف الفوز ) في الدقيقة الخامسة والأربعين لريال مدريد أما عن الفريق الألماني فسجل الهدف لوشيو في الدقيقة الرابعة عشر .

التصفيات

الدور التأهيلي الأول

|}

الدور التأهيلي الثاني

|}

الدور التأهيلي الثالث

|}

مرحلة المجموعات الأولى

المجموعة A

المجموعة B

المجموعة C

المجموعة D

المجموعة E

المجموعة F

المجموعة G

المجموعة H

مرحلة المجموعات الثانية

المجموعة A

المجموعة B

المجموعة C

المجموعة D

مرحلة خروج المغلوب

ربع النهائي

|}

نصف النهائي

|}

النهائي

ملااحظات ومراجع
http://www.uefa.com/uefachampionsleague/season=2001/index.html *

كرة القدم الأوروبية في 2001–02
مواسم دوري أبطال أوروبا

دوري أبطال أوروبا 2001–02


Pierre Brissot (latinisiert Petrus Brissatus) (* 1478 in Fontenay-le-Comte, Poitou; † 1522 in Lissabon) war ein französischer Mediziner.

Leben
Brissot war Professor für Philosophie und Medizin an der Medizinischen Fakultät in Paris. Er wurde bekannt durch den Aderlass-Streit, eine heftige im Rahmen sich gegen Arabismus und Galenismus richtender Ansichten stattfindende Kontroverse unter den europäischen Ärzten des 16. Jahrhunderts, die entbrannte, als Brissot im Gegensatz zur damaligen Lehrmeinung dafür eintrat, den Aderlass möglichst nahe am erkrankten Organ durchzuführen (Revulsion gegen Derivation nach Art der Araber). Insbesondere vertrat er dies bei Brust- und Lungenentzündung, bei der er anlässlich einer Epidemie 1514 mit seiner Methode Erfahrungen sammeln konnte. Er sah sich darin durch die von der Schulmeinung abweichende Lehre des Hippokrates im Hippokratismus bestätigt – die entgegengesetzte Meinung hätten erst die Araber vertreten. Seine Gegner ließen seine Methode durch das Parlement von Paris verbieten und er ging daraufhin nach Portugal.

Der Streit spaltete die europäische Ärzteschaft. Auf Seiten von Brissot standen unter anderem der Professor Curtius in Bologna († 1544), Johannes Manardus (1482–1536), Geronimo Mercuriali (1530–1616) und Vallesius († 1598), der Leibarzt Philipp II. von Spanien. Zu den prominenten Gegnern zählten Andreas Thurinus, der Leibarzt der Päpste Clemens VII. und Paul III., Ludwig Panizza in Mantua, Cäsar Optatus in Venedig, der Professor Vittorius in Bologna († 1510), Trincavella (1496–1568), Diomedes Cornarus (1467–1566), Maria Santo di Barteletta, Monardus, Augenius (Orazio Augenio, 1527–1603), Donatus Antonius Altomare († 1566). Ärzte wie Leonhart Fuchs, Andreas Vesalius und Drivere (Thriverius Brachelius, †  1554, Professor in Löwen) vertraten in der heftigen Auseinandersetzung eine vermittelnde Rolle.

Sein Hauptwerk ist die Apologie (Apologetica disceptatio, qua docetur, per quae loca sanguis mitti debeat in viscerum inflammationibus, praesertim in pleuritide), die nach seinem Tod durch einen Freund 1525 herausgegeben wurde., in der er seine Methode gegen Angriffe des portugiesischen königlichen Leibarztes Dionysius verteidigt. Die Schrift erschien erst nach seinem Tod – er starb 1522 an der Ruhr – und wurde von seinem Freund Luceus herausgegeben. Die Auseinandersetzung wurde nach seinem Tod mit gleichbleibender Heftigkeit fortgeführt. Man rief die Universität Salamanca an, die sich aber für Brissot entschied, und den Kaiser Karl V., bei dem die Vertreter der althergebrachten Methode aber auch keinen Erfolg hatten, da ein Bekannter des Kaisers, der an Brustentzündung erkrankt war und den man nach Art der Araber zur Ader ließ, starb. Der Streit zog sich noch bis Ende des 16. Jahrhunderts hin.

Quelle
 H. Haeser Lehrbuch der Geschichte der Medizin und der endemischen Krankheiten, Band 1, Jena 1853
 Michael Benedikt Lessing Handbuch der Geschichte der Medizin, Band 1, 1838
 Emil Isensee Geschichte der Medicin und ihrer Hülfswissenschaften, Teil 1, Berlin 1840, S. 289

Literatur
 Ernst Julius Gurlt, August Hirsch: Biographisches Lexikon der hervorragenden Ärzte aller Zeiten und Völker. Band 1. Urban & Schwarzenberg, Wien/ Leipzig 1884, S. 578.

Einzelnachweise

Mediziner (16. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1478
Gestorben 1522
Mann

Pierre Brissot


විපස්සනාව යනු අනිත්‍ය දුක්ඛ අනත්ත (තමාට අයත් නොවන) යන ත්‍රිලක්ෂණය සිහි නුවණින් (සතිසම්පජන්න) මෙනෙහි කිරීමයි. විපස්සනා භාවනාව ඉන්දියාවේ පැරණිතම භාවනා ක්‍රමයක් වන අතර එය  හඳුන්වා දෙන ලද්දේ ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් අවු. 2500 කට වඩා අතීතයේදීය. මෙම භාවනා ක්‍රමය බෞද්ධ අබෞද්ධ බොහොදෙනෙක් භාවිතා කරන අතර විදර්ශනා භාවනාව නම් වේ. එය බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් උගන්වන ලද බෞද්ධ භාවනා ක්‍රමයක් වුව ද, එය නිකායවාදි නොවන විශ්ව යෙදුමක් වේ. යමෙකුට විදර්ශනා භාවනාව වැඩීම සඳහා බෞද්ධාගම වැළඳ ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය නොවේ. විපස්සනා භාවනාවඩීමේ ක්‍රමය නිකායෙන් නිකායට වෙනස් වුව ද, සියළුම ක්‍රමවල මුලික පදනම වන්නේ සතර සතිපට්ඨානය නමින් හඳුන්වන කාය වේදනා චිත්ත ධම්ම අනිත්‍ය දුක්ඛ අනත්ත වශයෙන් අනුපස්සනා කිරීමයි.

විපස්සනා භාවනාව බුදුදහමේ ප්‍රධාන භාවනා ක්‍රම දෙක වන සමථ හා විපස්සනා භාවනා ක්‍රම දෙකෙන් එකකි. සමථ භාවනාවෙන් සිත සන්සුන් කරන භාවනාවක් වන අතර, එය යෝගා වැනි ලෝකයේ වෙනත් භාවනා ක්‍රම වලට සමාන වේ. එය මඟින් සිත සන්සුන කර සිත විනිවිද දැකිම සඳහා අවශ්‍ය සිත එකඟ කර ගැනීමේ හැකියාව ලබා දේ. සමථ භාවනාවෙන් සිත සන්සුන් කළ හැකි වුවද සිතේ ස්වභාවය පැහැදිලිව අවබෝධ කර ගත හැක්කේ විදර්ශනා භාවනාවෙනි. එයින් ප්‍රඥාවට ද, ඉන් පසුව  ඥානයට ද සිත යොමු වීමෙන් සිත නැවත අකුසලයට යොමු වීම වලක්වා ගත හැක. චතුරාර්ය සත්‍ය අවබෝධ කර සසර දුකින් අත්මිදිය හැක.

දැන් කායානුපස්සනා සතිපට්ඨානයේ සඳහන් වන ධාතු මනසිකාර භාවනාව වඩන ආකාරය කෙටියෙන් පැහැදිළි කරගනිමු.

ධාතු කියන්නේ සත්ත්ව පුද්ගල නොවන හේතූන් නිසා හටගත් මූලද්‍රව්‍ය කියන අර්ථයෙන්. ධාතු මනසිකාරය වැඩිමෙන් අනත්ත හෙවත් තමාගේයයි කිසිවක් ගත නොහැකි බව අවබෝධ වෙනවා. අනත්තානුපස්සනාව වැඩේ. පඨවි ආපෝ තේජෝ වායෝ ආකාශ විඤ්ඤාණ කියා ධාතු සයක් තිබෙනවා. පඨවි කියන්නේ තද ගතියට. ආපෝ කියන්නේ ඇලෙන වැගිරෙන ස්වභාවයට. තේජෝ කියන්නේ උෂ්ණත්වයට. වායෝ කියන්නේ සෙලවෙන ස්වභාවයට. හැම වස්තුවකම ධාතු සතරම තිබෙනවා. ඒ ඒ ධාතූන්ගේ අඩු වැඩි බව අනුව විවිධාකාර වස්තූන් ඇති වෙලා තියෙනවා.

පඨවි ගතිය වැඩි වුනොත් ඒ වස්තුව සම් මස් නහර ඇට ගස් ගල් ලෝහ වර්ග වැනි තද දෙයක් වෙනවා. ආපෝ ධාතුව යමක අධික වුනොත් සෙම සොටු ලේ සැරව ජලය වැනි ඇලෙන වැගිරෙන දෙයක් වෙනවා. තේජෝ ධාතුව අධික වෙන්න වෙන්න රස්නය වැඩි වෙනවා. ගින්නෙහි තේජෝ ධාතුව අධිකයි. සුළගෙහි වායෝ ධාතුව අධිකයි. ඒ නිසා වේගයෙන් චලනය වෙනවා. අප කායික චලනයන් කරන්නේ ඒ ක්‍රියාව කිරීමට අවශ්‍ය සිතෙහි බලයෙන් ඒ අවශ්‍ය අවයවයේ උපන් වායෝ ධාතුවේ ක්‍රියාකාරිත්වයෙන්.

අයිස් කැටයක් ගැන සිතන්න. ඒක ඝණ වෙලා තියෙන්නේ පඨවි ගතිය අධික නිසා. අනෙක් ධාතු තුනත් එතන තියෙනවා. රස්නය හෙවත් තේජෝ ගතිය වැඩි කලොත් ඒ අයිස් කැටය දිය වෙන්න පටන් ගන්නවා. එතකොට ආපෝ ධාතුව ප්රනකට වෙනවා. තව දුරටත් රත් කළොත් වාශ්ප වෙනවා. එතකොට වායෝ ධාතුව ප්රඩකට වෙනවා. මෙතන ධාතු ටිකක් හැර අයිස් කැටයක් කියා දෙයක් සත්යප වශයෙන් ම තිබෙනවා ද කියා සිතා බලන්න. ධාතු සතරකට තමයි අයිස් කැටයක් කියා නමක් දුන්නේ. මේ ධාතු සතර නිසා වර්ණයක් ඇති වෙලා රෑප සටහන් දිග පලල හැඩ තල මනසින් ඇති වෙලා, ධාතු ගොඩකට ගැහැණියක්ය පිරිමියෙක්ය ලමයෙක් ය ගෙයක් ය ආදී වශයෙන් මුළාවට පත් වෙනවා. ආකාශ ධාතුව කියන්නේ හිස් අවකාශයට. විඤ්ඤාණය කියන්නේ රූප ශබ්ද ගන්ධ රස ස්ඵර්ශ සහ මනසින් නොයෙක් අරමුණු දැනගැනීමට.

 පියවර 1 -  භාවනා කර පලපුරුද්දක් නැති කෙනෙකුට තමන් කළ දානමය පින්කම් (භික්ෂූන් වහන්සේලාට දුන් දානය හෝ තමන් දානයකට සහභාගි වූ අවස්තාවක්, දුගී මගී යාචකයින්ට දන් දුන් අවස්තාවන්, කඨින පින්කම් පිරිත් පින්කම්, සත්වයෙක්ව මරණයෙන් නිදහස් කරගැනීම ආදිය) සිහිපත් කරගෙන සිත එකග කරගන්න පුලුවන්. දන්දෙන්න අමාරුම දේ මොකක් දේ තණ්හාවයි. තණ්හාව තමයි දුක්ඛ සමුය කියන්නේ. තමන්ගේ ඡාග ගුනය සිහි කරගන්න. දෙයක් අත්හැරීමේ හැකියාව තමන්ටත් තියෙනවා කියලා සිතන්න. එවිට ප්‍රීතිය ප්‍රමෝදය ඇති වෙලා සිත සමාධි වෙනවා.

  පියවර 2 - දැන් ධාතු මනසිකාරය වැඩිය යුතුය

අසූචි කියන්නේත් පඨවි ධාතුව. බාහිර අසූචි, අපි මම මගේ කියලා ගන්නේ නැහැනේ. බාහිර අසූචි පිළිකුලයි පඨවි ධාතුව මම නොවේ මගේ නොවේ, මේ කයේ කෙස් පිළිකුලයි පඨවි ධාතුව මම නොවේ, මගේ නොවේ යනුවෙන් මෙනෙහි කරන්න. මේ වගේ ලොම් නිය දත් සම් මස් නහර ඇට ඇට මිදුළු වකුගඩු හෘදය වස්තුව අක්මාව ආදී අනෙක් කොටස් ගැනත් මෙනෙහි කරගෙන යන්න.
ඊලගට ආපේ ධාතුව. ඇලෙන වැගිරෙන ගතිය. බාහිර මුත්රාප වගේ දෙයක් ගැන හිතනවා. බාහිර මුත්රාබ පිළිකුලයි ආපෝ ධතුව මම නොවේ, මගේ නොවේ. මේ කයේ පිත පිලිකුලයි ආපේ ධාතුව මම නොවේ, මගේ නොවේ. මේ විදිහට සෙම සැරව ලේ දහඩිය වගේ ආපෝ ධාතු කොටස් භාවනා කරන්න.

ඊලගට තේජෝ ධාතුව - රස්නය හෝ සීතලට තේජෝ ධාතුව කියනවා. කුණු බක්කියකත් කුණු නිසා රස්නයක් ඇති වෙනවා. ඒ වගේම අපේ ශරීරයෙත් බැක්ටීරියා ආදිය නිසා රස්නයක් ඇති වෙනවා. කුණු බක්කියක ඇති රස්නය තේජෝ ධාතුව මම නොවේ, මගේ නොවේ. මේ කයේ රස්නය තේජෝ ධාතුව මම නොවේ, මගේ නොවේ යනුවෙන් මෙනෙහි කර අවබෝධ කරගන්න.

ඊලගට වායෝ ධාතුව - අපට ගන්ධය දැනෙන්නේ වායෝ ධාතුව හරහා. කුණු ගොඩක හෝ අසූචි ගොඩක දුර්ඝන්ධය පිළිකුළයි වායෝ ධාතුව මම නොවේ මගේ නොවේ. මේ කයේ හුස්ම පිළිකුලයි වායෝ ධාතුව මම නොවේ, මගේ නොවේ යනුවෙන් මෙනෙහි කරන්න.

බාහිර ලෝකයේ කඳු හෙල් සාගර ආදී සියල්ලම ධාතු වශයෙන් සලකා පහ කරන්න. මෙහෙම මෙනෙහි කළාම සිත ධාතු සතරෙන්ම මිදෙනවා. මෙතරම් කාලයක් මමය මගේය කියලා අල්ලාගෙන සිටි කුණු ජරාවන්ගෙන් සිත නිදහස් වෙනවා.

 පියවර 3 - අශුභ දේ සුභයි, අනිත්යි දේ නිත්යුයි, දුක් දේම සුඛයි කියන වැරදි සංඥා නිසා මගේය යන මුසාව ඇති වෙලා අනන්ත සසර අප මහත් පීඩාවට දුකට පත් වුණා. ඒ වැරදි සංඥා සහ ඉන් ඇති වූ මුසාවාද පරැසාවාච පිසුණාවාච ආදී දස අකුසලයට ලැජ්ජා වෙන්න පිළිකුල් කරන්න. එයට ඇති තණ්හාව දන් දෙන්න.

 පියවර 4 - දැන් සිතන්න, නිවන විතරයි සකස් කල දෙයක් නොවන්නේ, නොකැඩෙන්නේ නොබිඳෙන්නේ. සියලු දේ කැඩෙන බිදෙන බැවින් මුසාවන්. 'තණ්හාව ක්ෂය වීම නිවනයි' යනුවෙන් මෙනෙහි කරන්න. මෙසේ ඉන්ද්‍රියයන් සංවරව සිටිම හොඳ යයි නුවන ඇති කරගන්න. සියලු සත්වයෝ සිටින්නේ දුකේ බව සිතා සිංහල දෙමළ හිතවත් අහිතවත් ආදී සියලු කුළ පහ කරන්න. සියලු සත්වයෝ සුවපත් වෙත්වා දුකින් මිදෙත්වායි, බාහිරව මෙත්තාව පතුරුවන්න.

සාරාංශය

තමන් කළ දානමය පුණ්‍යක්‍රියා මෙනෙහි කරන්න. ඊලගට, ධාතු මනසිකාරය වඩන්න. කයේ පඨවි ආපෝ තේජෝ වායෝ යන ධාතූන් බාහිර අසූචි වැනි පිළිකුල් දෙයක් සමග සංසංන්දනාත්මකව මෙනෙහි කර තමා නොවන බව අවබෝධ කරගන්න. සුභයි සුඛයි මගේ කියා ගැනීම නිසා ඇති වෙන මුසාවට ලැජ්ජා වෙනවා පිළිකුල් කරනවා යයි එය පහ කරන්න. නිවන පමණයි සත්යක යනුවෙන් සච්චාදිට්ඨානය මෙනෙහි කරන්න. කිසිවක් මමය මගේයය් නොගෙන තමාට නොව බාහිරව අප්‍රමාණ වශයෙන් මෙත්තාව පතුරවන්න. චතුරාර්ය සත්‍යය අවබෝධ වේ.

බටහිරින් හැදින්වීමක්. (මෙම කොටස ඉංග්‍රීසි බසින් වඩාත් හොදීන් අර්ථ ගැන්වෙන බැවින් පරිවර්තනය නොකලෙමු)
There is a Zen koan that I think is kind of cute.  When I think of
Zen koans I often, when you hear the exchange between the student and
the master, I hear the voice of little Kwai Chang Caine from the kung fu
television show talking to Master Po, the blind master.  So in this one
the student says, "Master what is the most important thing?"  And the
master says, "The most important thing is attention.  Yes, master but
what is the second most important thing.?  The second most important
thing is attention.  Yes, master but what is the third most important
thing?  The third most important thing is attention." What is the common
denominator among all of these technologies for awakening?  Tt is
attention.  And there are lots of ways to apply attention; lots of
things to apply attention to.

Something Shinzen Young said in an offhand remark years ago got me
thinking about a way to categorize all of these different practices from
different traditions.  Shinzen said, when things are difficult, he will
downshift to mindfulness of the body as kind of first gear.  So I took
that ball and ran with it.  I think of this as being divided into three
gears, a kind of three-speed transmission.  First gear is looking at the
objects of awareness, the changing phenomena of mind and body, so
vipassana is first gear.  Second gear is to turn the attention around
and ask the question to whom is this happening.  So that would be
Advaita Vedanta or certain kind of Zen, Hwadu.

And third gear is to recognize, as Tibetan Buddhists might say, the
essential nature of mind.  To recognize what is always already done.
This moment is perfect as it is and you need only recognize that.  So
that's the three speed transmission.  And one way to approach it is to
go to third gear first.  If you can see that this moment is perfect as
it is, well I would just look at that.  If that's difficult, if you're
not able to get traction then you can downshift to second or first gear. http://www.buddhistgeeks.com/2011/08/bg-229-enlightenment-for-the-rest-of-us/

ප්‍රසිද්ධ විදර්ශනා භාවනා ගුරුවරු
ශ්‍රී ලංකාව
 මාතර ඥානාරාම හිමි
 මීතිරිගල ධම්මාවාස හිමි
 කටුකුරුන්දේ ඤාණනන්ද හිමි
 උඩඊරියගම ධම්මජීව හිමි
එල්ලාවල විජිතනන්ද හිමි

ඉන්දියාව
 දීපා මා
 එස්. එන්. ගොයෙන්කා තුමා
තායි ලන්තය
 අජාන් මන්
 අජාන් චා
 අජාන් ලී ධම්මධරෝ
බුරුමය
 මහාසී සයාඩෝ
 පණ්ඩිත සයාඩෝ
 චන්මායි සයාඩෝ
බුදු දහම
භාවනා

විපස්සනාව


Stephen Earl Wilhite, dit Steve Wilhite, né le  aux États-Unis et mort le  à Milford (État de l'Ohio, États-Unis), est un informaticien américain ayant travaillé chez CompuServe, où il invente le format de fichier .gif, premier format populaire utilisé pour diffuser des animations en ligne.

Biographie

Récompenses
En 2013, Steve Wilhite est récompensé par un Webby Awards.

Notes et références

Personnalité américaine de l'informatique
Naissance en mars 1948
Naissance dans le comté de Butler (Ohio)
Décès à 74 ans
Mort de la maladie à coronavirus 2019 aux États-Unis
Décès à Cincinnati
Décès en mars 2022

Steve Wilhite


Des élections municipales partielles ont lieu en 2014 en France.

Bilan

Élections

Bléré (Indre-et-Loire)

Bouchain (Nord)

Champagne-sur-Seine (Seine-et-Marne)

Entre-Deux (La Réunion)

Fenain (Nord)

Hitiaa O Te Ra (Polynésie française)

La Ferté-Alais (Essonne)

Lescar (Pyrénées-Atlantiques)

Ligny-en-Barrois (Meuse)

Taiarapu-Ouest (Polynésie française)

Villers-Semeuse (Ardennes)

Notes et références

Voir aussi
 Élections municipales françaises de 2014

2014
municipales

Élections municipales partielles françaises de 2014


An Eleocharis obtusa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schult.. An Eleocharis obtusa in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eleocharis

Eleocharis obtusa


La Confrérie des Chantres (en italien, Compagnia dei Laudesi) ou de Saint Michel ou, par extension, de la « Sainte Vierge Marie de Saint Michel au Jardin » (della Beata Vergine pura Madonna Santa Maria di San Michele in Orto), est une confrérie de Florence, en Italie.

Histoire

La confrérie, selon le témoignage de 1304 du cardinal Niccolò Alberti, aurait été fondée en 1244-1245 par Pierre de Vérone à l'occasion de son séjour florentin.

Il existe un document du  qui prouve son existence et sa finalité originale à chanter des louanges à la Vierge, d'où le nom de Chantres (Laudesi), accompagnée de diverses pratiques religieuses. C'est donc une confrérie de dévotion, qui rassemble tous ceux qui sont attirés par une même forme de piété et qui permet une participation plus directe des laïcs à la liturgie.

La confrérie commande un retable le  à Duccio di Buoninsegna pour la basilique Santa Maria Novella, la Madone Rucellai, qui se trouvait à l'origine dans la chapelle Bardi et qui est aujourd'hui conservé au musée des Offices.

La confrérie s'est formée spontanément (et non à l'initiative de religieux qui officiaient dans une église) à la suite de la vénération grandissante des images sacrées peintes sur les piliers de la loggia florentine del Grano, la future église d'Orsanmichele, parmi lesquelles une Vierge à l'Enfant (attribuée par Giorgio Vasari à Ugolino di Nerio) et un Saint Michel. Une première pratique de dévotion à cet endroit, où une petite église et un petit monastère avaient existé du , est documentée en 1292, lorsque le soir, après la fermeture du marché, des fidèles se rassemblaient pour chanter des louanges à l'image mariale, qui en raison de ses pouvoirs prodigieux était nommée Madonna delle Grazie. Les miracles de l'effigie sont rappelés par le poète Antonio Pucci et Giovanni Villani.

La confrérie, bien qu'elle jouisse d'une grande estime populaire, est mal vue à la fois par les franciscains de la basilique Santa Croce de Florence et par les dominicains de Santa Maria Novella, qui l'accusent d'idolâtrie car ses réunions se déroulent dans un lieu profane, dédié aux affaires. La reconnaissance officielle n'a eu lieu que trois ans après sa fondation, en 1294, par l'évêque Andrea de' Mozzi.

En 1304, le bâtiment et l'image vénérée brûlent, mais la reconstruction commence rapidement, qui se déroule avec des pauses et se poursuit jusqu'en 1404. A cette occasion la loggia est fermée et une véritable église est créée au rez-de-chaussée (l'église d'Orsanmichele), pour laquelle Bernardo Daddi peint une nouvelle figure sacrée en 1347.

Les principales réunions de la confrérie ont lieu à la veille des principales fêtes : l'Immaculée Conception, l'Annonciation, la Purification, l'Assomption, Noël, Pâques, l'Ascension, la Pentecôte et les fêtes de saint Michel (archange), saint Jean le Baptiste, de sainte Réparate, de saint Laurent de Rome et à la Toussaint. Dès le début du , la population commence également à se réunir tous les dimanches pour assister à l'homélie et discuter des affaires de la confrérie.

La confrérie a une relation privilégiée avec la municipalité, qui la reconnait légalement en 1318, afin qu'elle puisse obtenir sans problèmes juridiques les nombreux legs et héritages des défunts. En 1348, lors de la peste noire, elle obtient deux privilèges extraordinaires : la reconnaissance comme valides tous les testaments en sa faveur (vis-à-vis de la récusation éventuelle par les autres héritiers), ce qui lui vaut aussitôt la somme énorme de , et une large liberté d'action dans le domaine judiciaire. Ces privilèges préludent toutefois à son absorption par la Municipalité : la même année celle-ci est obligée de vendre la plupart de ses actifs à la République à un juste prix. À partir de 1349, l'élection des Capitaines est confiée au Conseil Municipal et à partir de 1352, l'élection commence à se faire par tirage au sort. La même année, la confrérie devient responsable de l'entretien et de l'embellissement de l'église d'Orsanmichele, fonction jusqu'alors assurée par l'Arte della Seta o di Por Santa Maria. En 1348, la confrérie commande le fameux tabernacle de marbre pour l'église à Andrea Orcagna.

Pour souligner l'intégration dans la structure publique, à partir de 1388, tous les joueurs de cornemuse et d'alto de la municipalité doivent interpréter chaque samedi les chantres à Orsanmichele.

Au cours des siècles suivants, la confrérie est divisée en plusieurs fractions, chacune dédiée à un lieu de culte particulier, s'étendant également à d'autres villes. Parmi les fractions florentines, celle de la basilique Santo Spirito possède un hôpital via Romana à partir de 1503.

Dès le milieu du , la confrérie entame son déclin, jusqu'à sa suppression définitive en 1752, à l'époque de  par le Conseil de régence, sur proposition du sénateur Giulio Rucellai. Son patrimoine est transmis à l'hôpital Santa Maria Nuova.

Organisation
La confrérie se développe rapidement et entreprend des actions caritatives pour aider les pauvres et les nécessiteux. Elle est dirigée par des Capitaines, qui au fil du temps sont six, puis quatre, puis huit, en fonction pendant quatre mois, avec un Superviseur, choisi à tour de rôle, qui les préside. Ils se préoccupent essentiellement de gérer les généreuses offrandes faites à l'image sacrée et de faire des dons aux citoyens les plus pauvres.

Deux conseils se succèdent alors dans l'organisation, un permanent avec douze membres choisis parmi les confrères les plus autorisés, et un temporaire, qui se réunit pour des événements particulièrement graves ou importants avec un nombre variable de « sages » choisis par les Capitaines.

Enfin, il y avait trois camerlingues, des maires ou procureurs (qui s'occupent principalement des affaires avec les débiteurs de la société), des comptables et des « Provveditori del bene e dell'utilita  de' poveri e della Compagnia » (« Pourvoyeurs du bien et de l'utilité des pauvres et de la Compagnie »), qui contrôlent tous les officiers, à l'exception des Capitaines, auxquels ils rendent compte.

Au , la fonction de « Gouverneur des chantres » apparait, qui a pour tâche de s'occuper des chants proprement dit.

Fonctions

Chaque confrère doit s'inscrire auprès d'un notaire, en indiquant son « popolo » de résidence (c'est-à-dire sa paroisse) ou, pour ceux de la campagne, la porte qu'ils empruntent pour entrer dans la ville. Ils doivent alors payer deux deniers par mois, réciter cinq Pater noster et cinq Ave Maria par jour, assister à toutes les homélies du dimanche et les jours de Carême sur la place  San Michele in Orto et, surtout, participer aux chants à chaque fête de la Vierge.

Siège social et armoiries
Le siège de la société existe encore aujourd'hui et est situé en face de l'église d'Orsanmichele, dans un bâtiment gothique à l'angle de la via de' Calzaiuoli et de la via de' Lamberti, en bordure du Palazzo dei Cavalcanti. Sur le bâtiment, caractérisé par les grandes arches des entrepôts au rez-de-chaussée, encadrées par des bossages, les différents blasons de la confrérie sont encore visibles.

Le blason est composé des lettres dorées OSM (Or San Michele) sur champ bleu.

En plus du patronage d'Orsanmichele, la confrérie possédait diverses chapelles dans des églises florentines dont à Santa Maria Novella, la chapelle Bardi où se trouvait la Madonna Rucellai de Duccio di Buoninsegna, pour cette raison également appelée Madonna dei Laudesi.

Références

Bibliographie

 Luciano Artusi e Antonio Patruno, Deo Gratias, storia, tradizioni, culti e personaggi delle antiche confraternite fiorentine, Newton Compton Editori, Roma 1994 .

Pages avec des traductions non relues
Confrérie
Florence

Confrérie des Chantres


Matricea este un film românesc din 1974 regizat de Paula Segall.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1974 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1974

Matricea


Loituma Girl (também conhecido como "Leekspin") é uma animação em Flash que foi feita para a música finlandesa "Ievan polkka", do quarteto finlandês Loituma em seu álbum de estreia de 1995, Things of Beauty. Ela apareceu na Internet no final de abril de 2006 e em pouco tempo se tornou popular. A animação consiste em quatro quadros que mostram o personagem do anime Bleach, Orihime Inoue, girando uma cebola galesa ou alho-poró, com um loop de 27 segundos da música. A parte da música que faz parte do meme é improvisada por Hanni-Mari Autere, que é totalmente aleatória.

Conteúdo
A animação de Loituma Girl é retirada do segundo episódio do anime Bleach, entre o décimo segundo e o décimo quarto minuto (dependendo da versão). No clipe, Orihime gira um alho-poró enquanto conversa com Ichigo Kurosaki e Rukia Kuchiki. A cena é um exemplo de uma piada recorrente sobre sua personagem, na qual ela quer cozinhar algo tão incomum que parece quase difícil de engolir.

A música utilizada consiste na segunda metade da quinta estrofe (quatro versos) e na sexta estrofe completa (oito versos) de "Ievan polkka". Ao contrário do resto da música, essas duas estrofes não têm significado, nas quais há principalmente palavras finlandesas de inspiração fonética que variam conforme a apresentação e geralmente são compostas no local pelo cantor (compare o canto scat no jazz). Essas estrofes, portanto, geralmente não aparecem nas páginas de letras, o que confunde a cabeça das pessoas que procuram letras relacionadas à animação.

Houve alguma incerteza sobre como o vegetal aparece na animação. Na versão japonesa do anime, ela é uma cebola galesa, mas na dublagem americana é um alho-poró, do qual é derivado o nome da animação. Tal como acontece com muitas confusões sobre vegetais, uma questão que pode ser resolvida ao comparar os nomes científicos e comuns. Welsh Onion é um nome comum para Allium fistulosum, que é um alimento básico na culinária japonesa que em japonês se diz . "Grandes variedades de cebola galesa têm semelhança com o alho-poró, como o negi japonês, enquanto variedades menores são semelhantes à cebolinha."

Popularidade
Em 10 de julho de 2006, o jornal finlandês Helsingin Sanomat informou que Loituma Girl recuperou a popularidade do Loituma, e a banda recebeu milhares de cartas de fãs de todo o mundo.

O membro da banda Timo Väänänen descreve como reagiu inicialmente ao vídeo:

O autor do meme é o blogueiro russo "g_r_e_e_n", que postou a animação em 23 de abril de 2006 às 15h40 e também no LiveJournal russo. O clipe da música logo alcançou uma popularidade esmagadora na Rússia como um toque de celular, e muitos jovens urbanos ficaram cientes das letras "Yak zup zop".

O programa de rádio The World, do PRI, falou sobre a animação em um segmento, no qual eles notaram as qualidades indutoras de transe do clipe. Patrick Macias, que foi entrevistado no programa, falou sobre a animação:

Como acontece com vários memes da Internet, vídeos, remixes e paródias tiveram inspiração na animação em Flash. Estes podem apresentar o plano de fundo animado, o clipe da música ou qualquer coisa que lembre o estilo da animação.

Em agosto de 2010, o Disney Channel exibiu "Summer Belongs To You!", um especial de televisão de uma hora de Phineas e Ferb. No especial em que o elenco visita Tóquio, Phineas e Ferb convencem Stacy a participar de uma dança semelhante a "Caramelldansen". Durante a dança, Isabella acena com um alho-poró na mão, semelhante à Loituma Girl.

Em dezembro de 2010, a Operação Leakspin deletou o meme "Leekspin" durante os esforços para conscientizar sobre documentos potencialmente importantes vazados pelo WikiLeaks.

Comercialização
Em agosto de 2006, a empresa alemã de ringtones Jamba! começou a vender mídias baseadas na animação. O vídeo mostra um burro antropomórfico (chamado Holly Dolly), que dança ao som da animação que é exibida (virada horizontalmente) ao fundo. A animação é comercializada como "Dolly Song" e a música é tocada mais rápido do que a sua versão original. Também foi dado um prefácio de bateria extra de 30 segundos.

Em janeiro de 2007, um vídeo semelhante intitulado "Holly Dolly - Dolly Song (Ieva's Polka)" apareceu no Top 100 do Google Video, mesmo já estando na Internet há algum tempo. Ele apresenta o mesmo burro, junto com algumas ovelhas dançantes e um boneco de neve, mas a garota com o alho-poró no fundo aparece apenas por pouco tempo. Em abril de 2007, a empresa de energia holandesa Eneco usou a melodia de Loituma "Ievan Polka" em seu comercial de TV para "ecostroom" (energia verde).

A empresa holandesa Artiq Mobile lançou um site onde as pessoas podem postar vídeos caseiros de paródia do Loituma Girl. Segundos os comerciais de TV, o melhor vídeo ganharia 500 euros. A empresa romena Romtelecom usa a música em um comerciai para a Dolce, um serviço de televisão por satélite.

Em outubro de 2007, o McDonald's usou essa música em um comercial de TV da Hungria do café McCafé. Ao digitar "Loituma Girl" no jogo de DS de 2009 Scribblenauts, é encontrada uma garota ruiva girando um alho-poró.

Adaptação Vocaloid
Em setembro de 2007, foi feito um cover de "Ievan polkka", cantado pela Vocaloid Hatsune Miku. Foi acompanhado por uma animação de uma versão chibi de Hatsune Miku acenando uma cebola galesa. Até o momento, o vídeo tem mais de 12 milhões de visualizações no Nico Nico Douga e no YouTube e, como resultado, a fama de Miku ao girar a cebola galesa foi maior que a de Orihime.

Com o sucesso da versão Vocaloid de "Ievan polkka", o chibi-Miku apresentado no vídeo passou a ser tratado como um personagem separado conhecido como Hachune Miku. A Good Smile Company criou uma versão de figura de ação Nendoroid para ela.

Ver também

 Meme da internet
 Caramelldansen
 Música da Finlândia

Ligações externas
 Leekspin. com

Vídeos virais
Bleach (mangá)
Obras de 2006

Loituma Girl


Parc fermé ili u doslovnom prijevodu s francuskog 'zatvoreni park' je zatvoreno i osigurano područje iza bokseva u automobilizmu gdje se bolidi važu i mjere potrebne veličine. Ovakav model 'čuvanja' bolida uveden je 2003. kako momčadi ne bi radile značajne promjene na bolidima od kvalifikacija do utrke. Jedina iznimka su promjene klimatskih uvjeta, ako su kvalifikacije vožene po suhom, a utrka se vozi po kiši ili obratno.

U Formuli 1 momčadi ovdje moraju ostaviti svoje bolide u periodu od najkasnije tri i pol sata nakon završetka kvalifikacija sve do pet sati prije starta formacijskog kruga u nedjelju. Ipak, bolidi su u ovim uvjetima puno duže – otkako prvi puta napuste garažu za vrijeme kvalifikacija pa sve do početka kruga za zagrijavanje u samoj utrci. To znači da kad bolid prvi puta napusti garažu za vrijeme kvalifikacijskog treninga momčad na njemu smije vršiti samo minimalne i strogo propisane preinake. U ovim uvjetima, momčadi su vrlo ograničene kad je rad na bolidima u pitanju te su dopušteni samo striktno definirani rutinski zahvati koje mogu vršiti samo pod budnim okom tehničkog delegata FIA-e i suradnika za mjerenje na utrci. Momčadi mogu dolijevati gorivo, promijeniti gume (u određenim situacijama) i doliti ulje u kočioni sustav. Dopuštene su i manje izmjene na prednjem krilu. Nakon što bolid prvi puta napusti garažu za vrijeme kvalifikacija, na njemu se više ne smiju vršiti značajnije tehničke preinake, odnosno na snagu stupaju 'parc fermé' pravila.

Izvori

Automobilizam

Parc fermé


Vestsjællands Brandvæsen (forkortet VSBV) er et af de 24 kommunale redningsberedskaber i Danmark. Vestsjællands Brandvæsen blev oprettet på baggrund af en aftale mellem kommunerne og staten med start fra d. 1. januar 2016.

Vestsjællands Brandvæsen betjener ca. 207.000 indbyggere og et område på ca. 2.355 km² i Holbæk, Kalundborg, Lejre, Odsherred og Sorø.

Vestsjællands Brandvæsen består af 15 almindelige brandstationer samt 3 ø-beredskabet på hhv. Sejerø, Nekselø og Reersø.

Udtrædelse af Vestsjællands Brandvæsen
Vestsjællands Brandvæsen har siden beredskabets oprettelse haft økonomiske udfordringer.
Dette resulteret i at Lejre og Sorø Kommuner meldte Vestsjællands Brandvæsen, at kommunerne trækker sig fra det fælles beredskab ved udgangen af 2020.
Lejre Kommune er efterfølgende gået i gang med at genoprette det tidligere Lejre Brandvæsen.
Sorø Kommune arbejder på en samarbejdsaftale med Slagelse Brand og Redning under Slagelse Kommune.

Referencer

Eksterne henvisninger
 VSBV's hjemmeside

Beredskabstjenester
Etableret i 2016
Holbæk Kommune
Kalundborg Kommune
Lejre Kommune
Odsherred Kommune
Sorø Kommune

Vestsjællands Brandvæsen


Lykkens Galoscher er en dansk stumfilm fra 1908 instrueret af Viggo Larsen.

Medvirkende

 Gustav Lund
 Robert Storm Petersen

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1908

Lykkens Galoscher (film fra 1907)


Martin Callanan, Baron Callanan (* 8. August 1961 in Newcastle upon Tyne) ist ein britischer Politiker (Conservative Party) und Life Peer.

Callanan arbeitete von 1986 bis 1998 als Projektingenieur bei der Brauerei Scottish and Newcastle Breweries. Er war Mitglied der Räte der Grafschaft Tyne and Wear und des Stadtbezirks Gateshead. Von 1999 bis 2014 gehörte er dem Europäischen Parlament an. Dort war er vom 13. Dezember 2011 bis zum 12. Juni 2014 Vorsitzender der Fraktion der Europäischen Konservativen und Reformisten.

EU-Parlamentarier
Callanan war Mitglied in der Konferenz der Präsidenten, sowie im Ausschuss für Umweltfragen, öffentliche Gesundheit und Lebensmittelsicherheit und in der Delegation in der Paritätischen Parlamentarischen Versammlung AKP-EU. In der Delegation für die Beziehungen zu den Ländern Südostasiens und der Vereinigung südostasiatischer Staaten (ASEAN) ist Callanan Stellvertreter.

House of Lords
Am 24. September 2014 bekam Martin Callanan eine Life Peerage mit dem Titel Baron Callanan, of Low Fell in the County of Tyne and Wear, verliehen, und wurde so für die Conservative Party Mitglied des House of Lords.

Weblinks

Einzelnachweise

Life Peer
Mitglied des House of Lords
Mitglied des Europäischen Parlaments für das Vereinigte Königreich
Conservative-Party-Mitglied
Brite
Geboren 1961
Mann

Martin Callanan


Duruişiti, hiçbir aygıt kullanmaksızın, algılanabilmesi olanaksız uzaklıktaki ses, konuşma ve müzikleri işitebilme ve bedensiz varlıklardan gelen tesirleri söz halinde duyabilme şeklinde olduğu iddia edilen paranormal yeteneğe metapsişikte verilen addır. Durugörü yeteneği ile karşılaştırıldığında, aralarındaki tek fark, paranormal algılamanın birinde görme, diğerinde işitme algısına dayalı olmasıdır.

Duruişiti fenomeninde işitilen sesin, kulakla duyulan sese benzemediği, içten gelen, zihinsel olarak işitilen bir ses olduğu iddia edilir. Fakat sesin beynin içindeymişcesine bilinen ses gibi işitildiği söylenir. Bununla birlikte, fenomende ses, önceleri karışık, belli belirsiz gelen fısıltı sesleri halinde olur; gitgide kuvvetlenir ve sonunda normal ses tonuna ulaşır. Olayı betimlerken iddialarını aktaran duruişitirlerin belirttiklerine göre, "adeta beynin içine bir telefon aygıtı yerleştirilmiş gibidir."

Duruişiti fenomeni hipnotik veya doğal uykuda, "uyku-uyanıklık arası" halinde ve izolman, ekstaz (vecd), trans gibi degajman halleri sırasında oluşabildiği gibi uyanıkken (dalgınlık sırasında) de oluşabildiği iddia edilir.

Rüyalarda, tanınmayan bir sesin fısıldaması tarzındaki duruişitilerin hami varlıktan gelen mesajlar olduğu iddia edilir.

Kaynakça

 The Signet Handbook of Parapsychology, Martin Ebon
 A Encyclopedia of Occultism and Parapsychology, Leslie Shepard
 Encyclopedia of Mystical and Paranormal Experience, Rosemary Ellen Guıley

Parapsikoloji
Metapsişik

Duruişiti


Općinska nogometna liga Slavonska Požega za sezonu 1979./80. je predstavljala pretposljednji rang natjecanja, odnosno ligu šestog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ, a prvenstvo se igralo dvokružno. ŠNK Papuk Velika se nije uspio kvalificirati u Slavonsku nogometnu zonu, a iz lige su ispali NK Sloga Trenkovo i NK Kamen Vetovo.

Tablica

Unutrašnje poveznice
 Liga NSO Nova Gradiška 1979./80.

Vanjske poveznice

Izvori

 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.

1979-80
Slavonska Požega
1979-80 Slavonska Požega

Općinska nogometna liga Slavonska Požega 1979./80.


Stormen Helga var en storm med vindstød af orkanstyrke, som ramte Nordjylland fredag d. 4. december 2015. Stormen gik i land ved Thyborøn og flyttede sig nordøstover til Skagen. Den toppede i løbet af formiddagen og var særlig kraftig ved Hirtshals og Skagen. Stormen kom få dage efter at Stormen Gorm havde lukket de fleste større broer i landet.

Det højeste vindstød blev målt til 34,5 m/s. Man aflyste tog mellem Aalborg og Frederikshavn mellem 06-13 og indsatte i stedet togbusser. Rederierne Color Line og Stena Line aflyste færger fra både Hirtshals og Frederikshavn.

Referencer

Helga
Danmarks vejr
Begivenheder i 2015

Stormen Helga


Die KA – Korrespondenz Abwasser, Abfall ist das monatliche Organ der DWA und des Güteschutz Kanalbau e. V. Der redaktionelle Schwerpunkt liegt auf den Entwässerungssystemen, der Behandlung kommunaler und industrieller Abwässer sowie der Entsorgung und Verwertung von Reststoffen, wie beispielsweise Klärschlamm, Rechengut oder Fettabscheiderinhalte.

Viermal jährlich erscheint die KA mit dem KA-Betriebs-Info als Beilage. Die tatsächlich verbreitete Auflage der KA beträgt 12.821 Exemplare (IVW IV. Quartal 2011).

Weblinks
 KA – Korrespondenz Abwasser, Abfall

Abfallwirtschaft (Deutschland)
Abwasserbehandlung

KA – Korrespondenz Abwasser, Abfall


Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi veya yaygın kısa adıyla Nazi Partisi (Almanca: Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei), Weimar Cumhuriyeti döneminde kurulmuş ve Almanya'yı Nazi Almanyası'na dönüştürüp 1933-1945 yılları arasında yönetmiş olan bir Alman siyasi partisidir. Yirminci yüzyılın ilk yarısında Alman siyasetinde önemli bir yere sahip olmuş partinin programı ve ideolojisi olan nasyonal sosyalizm, radikal antisemitizm ile birlikte etnik milliyetçiliğe dayanan anti-liberal ve anti-Marksist bir görüşteydi. 1921 senesinden itibaren parti başkanlığını sürdürmüş Adolf Hitler'in 1933 senesinde şansölye olmasının ardından 1945 senesine kadar nasyonal sosyalizm döneminde Almanya'nın tek yasal partisi olmuştur.

Tarihçe

Kuruluş dönemi: Alman İşçi Partisi
Bakınız: Alman İşçi Partisi
24 Şubat 1920'deki 25 maddelik parti programının açıklanmasından önce, 5 Ocak 1919 tarihinde 6 kişi tarafından küçük bir siyasi oluşum olarak kurulmuştu. Partinin kurucusu olan 6 kişinin arasından 2 kişi öne çıkıyordu: Gazeteci Karl Harrer ve çilingir Anton Drexler. Bu ikili, partinin asıl kurucuları idiler.

Almanya'nın I. Dünya Savaşı'nda yenilmesiyle beraber İmparatorluk yıkılmış ve yerine Cumhuriyet kurulmuştu. Tarih tarafından "Weimar Cumhuriyeti dönemi" olarak isimlendirilecek yeni Almanya'da kurulan ilk siyasi partilerden biri de Alman İşçi Partisi (DAP) idi. Partinin kurucuları olan Karl Harrer ve Anton Drexler'in siyasi görüşleri milliyetçi ve sosyalist ilkeleri bir arada bulunduruyordu. Bu ilkelere göre genel anlamda Alman milliyetçisi bir politika izlenecek, ekonomik olarak ise anti-Marksist bir sosyalizm uygulanacaktı. Bu görüşler partiye sonradan katılacak olan Adolf Hitler'in nasyonal sosyalizm isimli ideolojisine çok yakındı.

Alman ordusunun bir askeri olan Adolf Hitler, 1918 yenilgisinin ardından devlette istihbarat ajanı (Verbindungsmann) olarak çalışmaya başlamıştı. Hitler, bu yeni oluşum hakkında bilgi edinip keşif birimine (Aufklärungskommando) rapor göndermek için görevlendirildi ve Münih'teki Alman İşçi Partisi'nin merkezine gitti. Hitler, partinin görüşlerini beğenerek Drexler'den etkilenmişti. Hakkında bilgi edinmek için gittiği bu partinin ilk üyelerinden biri oldu. Ateşli hitabeti ile dinleyicileri etkisi altına alan Hitler, zaman içinde partide ön plana çıktı. Kısa sürede parti yöneticileri arasına girmişti. Karl Harrer, Hitler'den memnun değildi çünkü onun megaloman biri olduğunu düşünüyordu. Parti içindeki tartışmalardan sonra Harrer istifa etti ve Drexler parti başkanı oldu. Partinin ikinci kurucusu ve yeni başkanı Drexler'in Hitler hakkındaki görüşleri olumlu yöndeydi. Etkileyici konuşmalar yapan enerjik biri olduğu için Hitler'i yetenekli buluyordu. Bu yüzden onun önünü açtı ve parti içinde yükselmesine müsaade etti.

24 Şubat 1920 tarihinde Alman İşçi Partisi ilk büyük toplantısını gerçekleştirerek 25 maddelik programını açıkladı. Parti programını açıklayan konuşmacı Adolf Hitler'di. Büyük bir salondaki yüzlerce kişiye açıklanan parti programıyla birlikte Alman İşçi Partisi küçük bir oluşum olmaktan çıkarak görüşlerini beyân etmiş olan siyasal bir partiye dönüştü. Ayrıca aynı gün partinin ismi "Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi" olarak değiştirildi.

Hitler'in parti lideri olması
Hitler, etkileyici hitabet yeteneği sayesinde parti başkanı olabilecek kadar ön plana çıkmıştı. Böylelikle 29 Temmuz 1921 tarihinde parti başkanlığını Anton Drexler'den devraldı. Üye olduğu zamanlardan itibaren kendi görüşlerini diğer parti üyelerine kabul ettiren Hitler, Alman İşçi Partisi'nin 1919'da benimsemiş olduğu milliyetçi ve sosyalist ilkeleri daha ileri bir boyuta taşıyan nasyonal sosyalizmi resmî parti ideolojisi yaptı. Nasyonal sosyalistler siyasal rakipleri olan komünistler ve sosyal demokratlar tarafından kısaca "Nazi" olarak isimlendirildiler.

Darbe girişimi

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin üye sayısı 1923 yılına gelindiğinde daha da artmıştı. Üye sayısının artışıyla birlikte parti merkezinin bulunduğu Münih'le beraber Bavyera eyaletinin yönetimini ele geçirmek isteyen Hitler, partinin silahlı kanadı olan Sturmabteilung örgütü ve sivil nasyonal sosyalistlerle beraber ayaklanma çıkardı. Bu ayaklanmayı I. Dünya Savaşı'nda görev yapmış eski bir komutan olan Erich Ludendorff da destekledi. Tarihe "Birahane Darbesi" olarak geçen bu darbe girişimi başarısızlıkla sonuçlandı ve Hitler 5 yıl hapis cezası aldı. 5 yıl ceza almasına rağmen 9 ay hapis yattı ve bu süre zarfında kendi hayatını anlattığı, siyasi düşüncelerini açıkladığı ve nasyonal sosyalizmin doktrini niteliğindeki Kavgam (Mein Kampf) kitabını Rudolf Hess'e dikte etti. Bu kitap, partinin bundan sonraki faaliyetlerine yön verdi.

1924-1933: Partinin büyümesi ve seçimler
Adolf Hitler, 1924 Kasımında serbest bırakıldı. İzleyen yıllarda, tartışmasız liderliğinde Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ni yeniden kurdu ve organize etti. Yeni NSDAP artık yarı askerî bir organizasyon değildi ve zorla güç elde etmeyi reddediyordu. Ne olursa olsun, ekonomik ve politik durum dengelenmişti ve aşırıcılığın yükselmesi zayıflamıştı. Bu sebeple daha fazla devrim macerasına ihtimal verilmiyordu. 1925'te parti Hitler tarafından atanan "liderlik kolordusu" ve "genel üyelik" olarak ikiye ayrıldı. Parti ve Sturmabteilung (SA) ayrı tutuldu. Partinin yasal yönüne vurgu yapıldı. Bunun bir işareti olarak, parti kadınları kabul etmeye başladı. SA ve Schutzstaffel (SS) destek grubu olarak tanımlandılar ve bu grubun tüm üyeleri ilk düzenli parti üyeleri oldular.

Parti, yerel örgütlenmelere önem verdi ve Gauleiter sistemiyle birlikte, Almanya'da idari birimler açtı. Almanya'da 98 tane, Avusturya'da ise 7 tane Gau, yani yerel NSDAP birimi vardı. Bu yerel birimlerden Çekoslovakya'daki Almanların yaşadığı Südetland'a, Danzig Serbest Şehri'ne ve Fransız işgali altındaki Saar Havzası'na da kuruldu. Parti, 1924 ve 1929 yılları arasında seçimlerde başarısız oldu ancak kitlesel gösteriler ve politik duruştan dolayı önem kaybetmedi. Hitler'in 1920'li yılların ikinci yarısındaki politik faaliyetleri hız kesmeden devam ediyordu ki, ismi tüm Almanya'da duyulmuştu. Popülaritesinin artmasıyla birlikte Alman siyasetinin önemli figürlerinden birisi haline geldi. 1918 yenilgisi sonucu onuru kırılan ve büyük bunalımlara sebep olan bu yenilgiyi hazmedemeyen milyonlarca Alman'a, 1919'da yabancı devletlerin baskısı altında kurulan yeni devletten memnun olmayanlara, anti-Marksist Alman emekçilerine, iş ve ekmek isteyen yurttaşlara büyük bir Almanya vadediyordu. Hitler, politik fikirlerini ilk olarak, insanların kolayca toplanacağı bir mekan olan barlarda, daha sonraları ise daha büyük toplantı salonlarında halka açıklamaya başlamıştı. En nihayetinde, daha çok insana hitap etmek için meydanlarda geniş çaplı mitingler yapma fırsatını buldu. Zaman içerisinde Yahudi karşıtı, milliyetçi ve otoriter bir yönetimden yana olan seçmenleri partisinin saflarında birleştirdi. Hitler Kavgamda şunları yazmıştı:

NSDAP 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı'ndan sonra daha fazla oy kazanabildi. 14 Eylül 1930 seçimlerinde %18.3 oy ile Almanya Sosyal Demokrat Partisi'nden sonra ikinci büyük parti oldu. Hitler'in oyları Katoliklerden daha fazla Protestanlardan, şehirlerden daha fazla kırsal bölge ve kasabalardan, işçilerden daha fazla orta ve üst kesimden geldi.

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi 14 Eylül 1930 seçimlerinde ilk büyük seçim başarısını elde ederek parlamentoda bulunan milletvekili sayısını 12'den 107'ye çıkardı ve çoğunluğu sağladılar. Parti, 31 Temmuz 1932'de yapılan genel seçimlerde kendi çapında en büyük ikinci oy oranını elde etti. Seçim sonuçlarından yine parlamentoda çoğunluğu sağlayabilen bir parti çıkmamıştı. Toplam oyların %37.4'ünü alan Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi, parlamentoda çoğunluğu sağlayamamakla birlikte en çok sandalye sayısına sahip partiydi. 1919'dan beri yıllar boyunca siyasal bir istikrar sağlanamıyordu, hükûmeti kurması için atanan başbakanların görev süresi birkaç ay veyahut 1 yıl sürüyordu. Siyasal istikrarsızlığı çözecek tek liderin Hitler olduğu sonucuna varan bazı milliyetçi önderler, onu denetleyebileceklerini düşünerek şansölye (başbakan) olmasında anlaştılar. Böylece Alman Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg, 30 Ocak 1933 tarihinde Hitler'i Reichskanzler (İmparatorluk Şansölyesi) olarak atadı. Birkaç ay sonra yapılan 5 Mart 1933 seçimlerinde ise Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi oyların %43.9'unu aldı ve iktidarda kalmaları kesinleşti. Almanya'nın ikinci en büyük partisi %18.3 oy oranı ile Almanya Sosyal Demokrat Partisi, üçüncü parti ise %12.3 oy oranı ile Almanya Komünist Partisi oldu.

İktidar dönemi

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin iktidara gelmesiyle, istikrarlı bir hükûmet kuruldu ve Weimar Cumhuriyeti'nde sosyal demokratların ve Merkez Partisi'nin kurduğu hükûmetlerde yaşandığı gibi herhangi bir kriz çıkmadı. Hitler, iktidara gelir gelmez yaşamın her alanında nasyonal sosyalizmi yerleştirmeye çalıştı. Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi ve yeni İmparatorluk Şansölyesi Adolf Hitler, Alman İmparatorluğu devletinin ve Alman halkının siyasi ve sosyal idaresini ele alarak tek bir irade ile kendi egemenliği altında birleştirdi, bundan dolayı nasyonal sosyalist yönetim, kendine karşı olabilecek hiçbir düşüncenin var olmasına izin vermedi. Weimar Cumhuriyeti'nin zayıf ve dış ülkelerin zorunlu ekonomik, askerî ve siyasi kısıtlamalarından dolayı ezilmiş rejimi yerine çok daha güçlü bir ülke yaratmak amacıyla harekete geçildi ve bunun sonucunda çalışma yaşamı, eğitim ve öğretim nasyonal sosyalist ideolojiye uygun olarak yeniden örgütlendi. 13 Mart 1933'te, kurulan yeni düzende halka rehberlik edilmesi için Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanlığı kuruldu. 1 Aralık 1933'te çıkarılan kanun ile Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi dışındaki tüm partiler kapatıldı.

Nasyonal sosyalist devrim, NSDAP yöneticilerinin ve sivil nasyonal sosyalist Almanların desteği ile sürdü ve 1933-1934 seneleri içerisinde, hızlı bir süreç halinde gerçekleşti. Toplum, bireylerin çoğunun desteklediği ve yürürlüğe girmesini beklediği nasyonal sosyalist sisteme kendisini adapte etti. Devlet kurumları nasyonal sosyalist sistemin ön gördüğü şekilde düzenlendi. Ulusal semboller ve bayrak değiştirildi. Parti, 1919 devrimi sonucu kurulan gücü sınırlandırılmış cumhuriyeti tasfiye ederek yerine Reich'ı, yani imparatorluğu yeniden kurdu. Weimar Dönemininde de Almanya'nın resmî ismi Alman İmparatorluğu idi, fakat nasyonal sosyalistler Alman İmparatorluğu'nu tam bağımsız bir ülkeye dönüştürerek Almanya'nın bu unvanını layıkıyla devam ettirdiler. Weimar Döneminde olduğu gibi, nasyonal sosyalistlerin yönetimi altındaki Almanya'da da "imparatorluk" kavramı, monarşist bir yapıyı simgelemiyordu, daha çok Alman halkının özgürlüğünün bir simgesiydi. 2 Ağustos 1934'te Hindenburg'un vefatıyla birlikte Hitler, cumhurbaşkanlığı makamını da üstlendi ve Führer und Reichskanzler (Führer ve İmparatorluk Şansölyesi) unvanını kullanmaya başladı. Böylece Hitler, geniş yetkilere sahip olarak tüm Almanya'nın idaresine seçildi. Hitler, nasyonal sosyalist devrim hakkında şu sözleri söylemişti:

Hitler, Führer ve İmparatorluk Şansölyesi olarak sınırsız güce ulaştığında, Kavgam'da belirttiği ve parti programında yazılı olan tüm ekonomik, siyasi ve sosyal öğretilerini yürürlüğe koymak için daha fazla hızlandı. Partinin sosyal örgütlerinden birine üye olmuş vatandaşlar, nasyonal sosyalizmi günlük yaşamlarının sıradan bir parçası haline getirdiler. NSDAP, devleti temsil eden yegane kuruluştu. Ekonomik gelişmelerin ve istikrarlı büyümenin sonucuyla, devlet gelişti, toplum refaha kavuştu. Rejim karşıtlarına engel olunması ve karışıklık çıkartabilecek nasyonal sosyalizm karşıtı komünist ve Yahudi hareketlerine karşı sıkı bir emniyet sağlanması için devlet bir polis devletine dönüştürüldü. 1934'ten sonra doğrudan Hitler'e bağlanan koruma birliği anlamına gelen, nasyonal sosyalistlere bağlı yarı askerî milis kuvveti olan SS (Koruma Timi) Heinrich Himmler tarafından örgütlenmişti. Hitler'in en sadık yoldaşlarından biri olan Joseph Goebbels ise etkileyici konuşmaları ve Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi adına yaptığı propagandalar ile Alman halkına nasyonal sosyalizmi aşılıyordu.

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin önde gelen isimlerinden olan Hermann Göring, Gestapo'yu kurmuştu ve toplama kamplarının kurulması fikrini ortaya atmıştı. Kurulması teklifini verdiği toplama kamplarını Yahudiler için değil, hapishanedeki sıradan suçlular için planlamıştı. Göring'in planı hayata geçirildi ve toplama kampları kuruldu. Bu kamplara daha sonra Yahudiler ve diğer rejim muhalifleri gönderilmeye başlandı.

Hitler, iktidara geldikten 1 yıl sonra, "Uzun Bıçaklar Gecesi" olarak isimlendirilecek olan 30 Haziran 1934'ü 1 Temmuz 1934'e bağlayan gece üst düzey SA elemanlarının öldürülmesini emretti. Bu görevi SS'e bağlı askerler gerçekleştirdi. Ernst Röhm başta olmak üzere önemli pek çok SA yöneticisi öldürüldü. Hitler, SA'nın liderliğine ise Viktor Lutze'yi atadı. Bu olaydan sonra Hitler ordu üzerinde tam otorite kurmayı başarmış, önce Avrupa sonra da dünya fethi için güçlü bir Alman ordusu yaratma hazırlıklarına hız vermiştir.

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi, Alman ekonomisinin ve halkın moralinin düzelmesi için devletçi bir politika izleyerek yeni iş imkânları yaratmaya başladı. İşçi örgütlenmesi üzerinde kontrol sağlandı: 2 Mayıs 1933'te tüm sendikalar kapatıldı ve 24 Ekim 1934'te işçi ve işverenlerin bir arada bulunup uzlaştığı korporatif Alman Emek Cephesi kuruldu. Alman halkının ekonomik durumu böylece zaman ilerledikçe düzeliyordu ama aynı zamanda ortamda bir kargaşa hakimdi. Nasyonal sosyalist yönetim toplum üzerinde etkin bir propaganda çalışması yürütüyor, Yahudiler ve Bolşevizm düşman addedilerek hedef gösteriliyordu. Alman halkının çoğu, nasyonal sosyalizmi büyük bir bağlılıkla benimsemişti ve halkın Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ne verdiği destek giderek artıyordu. Öyle ki, o dönemin Alman gençlerinin %60'ı Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin gençlik kolu olan Hitler Gençliği (Hitlerjugend) örgütüne gönüllü olarak katılmıştı.

Alman nasyonal sosyalistlerin aşağı ırk olarak niteledikleri Yahudiler ile siyasal karşıtlarını gönderdikleri ilk toplama kampı 1933'te Dachau'da kurulmuştu. Hitler'in emriyle aynı yıl Yahudilere karşı boykot başlatıldı. 1933'ten 1940'a kadar Almanya'da yaşayan Yahudiler tüm vatandaşlık haklarından men edildiler. 1939'a gelindiğinde Almanya'da altı toplama kampı vardı. 1938'deki Kristal Gece'den sonra, Yahudilere karşı ilk soykırım girişimi 1940'ta başladı. Almanlar işgal ettikleri bölgelerde aşağı ırk olarak niteledikleri Yahudilerin yanı sıra savaş tutsaklarını, boyunduruk altına aldıkları halkların içerisinde isyan eden sivilleri, komünistleri, sosyal demokratları buralarda kurdukları kamplarda topladılar. Aralarında Polonya'daki Auschwitz'in de bulunduğu bu kamplardaki tutsakları köle gibi çalıştırdılar. Özellikle Yahudiler ve Çingeneler, soylarını yok etmeyi hedefleyen nasyonal sosyalist rejim tarafından, toplu halde gaz odalarında öldürüldü ve cesetleri ölü yakma fırınlarında yakıldı.

II. Dünya Savaşı ve sonrası

Parti, II. Dünya Savaşı boyunca Almanya içindeki faaliyetlerini hız kesmeden devam ettirdi. Savaşın sonuna kadar parti tarafından yapılan propagandalarla Alman halkı topyekûn bir savaş için örgütlendi ve halkın büyük çoğunluğu savaşı destekledi. 1945'te Sovyet birliklerinin Berlin'e girmesiyle başkentin savunulmasında partiye bağlı SS birliklerinin ve Hitler Gençliği (Hitlerjugend) üyeleriyle Wehrmacht'a bağlı Yurt Muhafızları (Volkssturm) üyelerinin büyük payı oldu. Nisan 1945'in sonlarına doğru Berlin'in düşmesi kesinleşti ve umutsuzluğun iyice artması üzerine Adolf Hitler intihar etti. Hitler'in intiharıyla birlikte Goebbels gibi önemli NSDAP liderleri de intihar etmiştir. Hitler intihar ettikten sonra parti başkanlığını birkaç günlüğüne özel sekreteri Martin Bormann sürdürmüş ancak o da intihar etmiştir.

8 Mayıs 1945 tarihinde Almanya Müttefik Devletler'e kayıtsız şartsız teslim oldu. 10 Ekim 1945'te Müttefik Kontrol Komisyonu'nun 2. kanunu gereği Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi lağvedildi ve bütün yan organları yasaklandı. Parti, 1946 yılında Nürnberg Duruşmalarında "suç örgütü" ilan edildi. Ekim 1945'te başlayarak 1946'da da devam eden Nürnberg Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi'ndeki yargılamalarda NSDAP'nin ileri gelenlerinin çoğu savaş suçundan dolayı idam edilmiş, çok azı serbest bırakılmıştır. Almanya; Batı Almanya ve Doğu Almanya olmak üzere ikiye bölündükten sonra her ikisinde de Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin yeniden kurulması ve nasyonal sosyalizm yasaklandı.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra ortaya çıkan nasyonal sosyalist hareketlere "neo-Nazizm" denmektedir. 1949'da Otto Ernst Remer tarafından Sosyalist Reich Partisi kuruldu ancak parti 1952 yılında neo-Nazi olduğu için kapatıldı. Sosyalist Reich Partisi'nden sonra onlarca siyasi parti daha kuruldu ancak ya kapatıldılar, ya da kendilerini feshettiler. Günümüz Almanya'sında neo-Nazi olduğu bilinen ve 1964'ten beri faaliyetlerini sürdüren Ulusal Demokrat Parti (NPD) ile beraber birkaç ufak siyasi grup bulunmaktadır. Bu siyasi oluşumlar günümüz Almanya'sında fazla destek görmemekte ve hoş karşılanmamakta ise de, neo-Naziler siyasal varlıklarını sürdürmektedirler.

Parti programı

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin resmî parti programı 24 Şubat 1920 tarihinde Adolf Hitler ve Anton Drexler tarafından yazılmış olan 25 maddeden oluşmaktaydı. Programın ilk 6 maddesi şöyledir:

 Biz bütün Alman halkının özgür irade prensibi altında Büyük Almanya olarak birleşmesini talep ediyoruz.
 Biz Alman ulusunun diğer uluslarla aynı haklara sahip olmalarını ve Versay ile Saint-Germain barış antlaşmalarının iptal edilmesini istiyoruz.
 Halkımızın geçimi ve sayıları artan insanlarımızın yerleşmesi için toprak (koloni) istiyoruz.
 Sadece bizim milletimizden olanlar vatandaş olabilir. Sadece Alman soyundan gelenler, inancı ne olursa olsun, bizim milletimizdendir. Bu yüzden hiçbir Yahudi bizim milletimizin parçası olamaz.
 Vatandaş olmayanlar Almanya'da yabancı olarak ve yabancılar kanununa bağlı olarak yaşamalı.
 Hükûmeti seçme ve devletin kanunlarına karar verme hakkı sadece vatandaşlara ait olacaktır. Bu yüzden merkezi hükûmette veya taşrada veya belediyelerde, nerede olursa olsun vatandaş olmayanlar hiçbir resmî makamda görev alamayacaktır. İnsanların parti hatırıyla, karakter ve yeteneğe bakılmaksızın göreve atandığı yolsuz parlamento yönetimine karşı savaş açıyoruz.

Teşkilatlanma

Bölgesel idare

NSDAP, Almanya'nın tüm eyaletlerinde yerel birimler oluşturmuştu. Eyaletlerdeki Gauleiter (bölge yöneticisi) unvanına sahip yöneticiler, görevli oldukları eyaletteki parti teşkilatlanmasından ve propagandadan sorumlu olarak NSDAP'yi temsil ediyorlardı. Bölgesel idare uygulaması ilk olarak 1925'te partinin tüm Almanya genelinde daha düzenli bir teşkilatlanma içerisine girmesi için yürürlüğe kondu ve 1945'e kadar devam etti. Adolf Hitler, üst düzey bir parti mensubunu bölge yöneticisi olarak görevlendirmek veya görevden almakla yetkili olan tek kişiydi.

Parti fanatizmi
Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin teşkilatlanma yapısı o dönemin diğer siyasi partilerine göre sıra dışı ve sıkı bir disipline sahipti. Parti üyeleri üniforma giyer ve asker gibi davranırdı. Ellerindeki parti bayraklarıyla büyük geçit törenleri yapar, bu sayede halkın dikkatini çekerlerdi. Halkın katılımıyla yapılan coşkulu propaganda törenlerinde binlerce kişi meydanları doldurur ve Hitler'in konuşmalarını dinlerdi. "Reichsparteitag" isimli bu törenler boyunca binalara NSDAP bayrakları ve flamaları asılır, üstünde üniforma ve başında miğfer bulunan yüzlerce, bazen de binlerce milis kuvveti sıraya girerek meydanlarda bulunurdu.

Alt kuruluşlar
Partinin iki silahlı kanadı vardı: SA ve SS. SA (Taarruz Bölüğü, Sturmabteilung), partinin ilk silahlı milis kuvvetiydi. Mensupları kahverengi üniformalar giyerdi. 1920'li yılların başlarında parti toplantılarının komünistlerce basılmasını önleyip toplantıların başarıyla sürdürülmesi için görev yapan güvenlik teşkilatı olarak faaliyetlerini sürdüren bir örgüttü. Sonraları nasyonal sosyalistlere muhalefet eden kesimlerin baskı altına alınmasında önemli rol oynadı. SA öyle büyük bir oluşumdu ki mevcudu 3.5 milyona kadar çıkmıştı; dolayısıyla Weimar Cumhuriyeti'nin sadece 100.000 kişiyle sınırlı ordusu Reichswehr'den sayıca kat kat büyüktü. SA'nın baş sorumlusu ve lideri Ernst Röhm'dü. Uzun bir süre boyunca bu görevi yürüten Röhm, Uzun Bıçaklar Gecesi'nde öldürüldü. Onun yerine SA liderliğine Viktor Lutze atandı.

SS (Koruma Timi, Schutzstaffel) ise Hitler'in özel muhafız timiydi. İlk kurulduğunda polis görevi yapan milis kuvveti konumundaydı. Daha sonra Waffen-SS ve Allgemeine-SS olmak üzere iki kola ayrıldı. Waffen-SS, SA gibi silahlanarak askerî bir yapı kazandı ve ordu konumuna geldi. II. Dünya Savaşı boyunca birçok görev aldı. Allgemeine-SS ise partinin polislik görevini yapan özel milis kuvveti oldu. Mensupları siyah üniformalar giyerdi. Örgütün kendine ait rütbeleri vardı. Nazi iktidarı boyunca Wehrmacht'tan sonraki ikinci bir orduymuş gibi etkin oldu. SS'in baş sorumlusu ve lideri Reichsführer-SS rütbesine sahip olan Heinrich Himmler'di.

Silahlı milis kuvvetlerinin dışında partiye bağlı olan sivil ve yarı askerî yapıdaki alt kuruluşlar da vardı:

 Hitler Gençliği (Hitlerjugend): NSDAP'nin gençlik kolu. Genç erkekleri nasyonal sosyalist ilkelere göre eğitmek ve yetiştirmek amacıyla Baldur von Schirach'ın 1922'de kurduğu bir örgüttür. Örgüt Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin alt kuruluşu olarak doğrudan Adolf Hitler'e bağlıydı. Alman gençlerinin yaklaşık %60'ı, Alman gençliğiyle ilgili tüm programları yöneten Baldur von Schirach'ın önderliğindeki "Hitler Gençliği" içinde örgütlenmiştir. 1 Temmuz 1936'da örgüt bütün genç ari Almanların katılması mecburi tutulan bir devlet kurumu haline gelmiştir. Örgütün başına daha sonra Arthur Axmann geçmiştir. II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar aktif durumda bulunmuşlardır.
 Alman Kız Birliği (Bund Deutscher Mädel): NSDAP'nin kızlara yönelik olan gençlik kolu. 1933-1945 yılları arasında faaliyet göstermiştir. 1922 gibi erken bir dönemde kurulan Hitler Gençliği'ne bağlı olarak 1930'da Trude Mohr başkanlığında "Bund Deutscher Mädel in der Hitlerjugend" adıyla kurulmuş ve Baldur von Schirach tarafından yönetilmiştir. 1934'te Schirach, Trude Mohr'e yetkisini vermiştir. 1937'de Mohr evlenince örgütten ayrılmak zorunda kalmıştır. Yerine Jutta Rüdiger getirilmiştir.
 Nasyonal Sosyalist Kadınlar Birliği (NS-Frauenschaft): NSDAP'nin kadınlar kolu. Birkaç milliyetçi ve nasyonal sosyalist kadın derneğinin bir füzyonu olarak Ekim 1931'de kuruldu. NS-Frauenschaft, Şubat 1934'ten 1945 yılında II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Reich'ın Kadın Lideri (Reichsfrauenführerin) unvanlı Gertrud Scholtz-Klink tarafından yönetildi. NS-Frauenschaft, 1938'de 2 milyon toplam üyeliğe ulaştı. Bu rakam Nazi Partisi'ne üye olanların % 40'ına eş değerdi.
 Gestapo: Devlet gizli polis teşkilatı. 1934 Nisan'ında Heinrich Himmler tarafından Reinhard Heydrich ve Heinrich Muller'e yetki verilerek kuruldu. Önemli Gestapo yöneticilerinden bir diğeri ise Hermann Göring'dir. Nasyonal sosyalizm iktidarı boyunca birçok görev almıştır. Bazen SS ile ortak çalışmıştır. Nasyonal sosyalist rejime karşı gelen kişi ve kurumları ortadan kaldırmıştır.
 Alman Emek Cephesi (Deutsche Arbeitsfront): 2 Mayıs 1933'te bütün sendikaların kapatılmasından sonra kurulan ve 24 Ekim 1934 tarihli yasayla örgütlenen, ulusal topluluk içinde işçilerle işverenler arasında dayanışmayı savunmakta ve Neşeden güç doğar (Kraft durch Freude) adlı yan kuruluşuyla, bütün nüfusu, eğlence etkinliklerine varıncaya kadar saflarında örgütleyen bir kuruluştu. Kuruluşun başında Robert Ley vardı. Ayrıca Alman işçilere tatminkar olmaları ve DAF'a bağlı kalmaları için yüksek maaş verilirdi.
 Nasyonal Sosyalist Sürücüler Kolordusu (NSKK): 1931'de NSDAP'nin silahlı kanadı Sturmabteilung'a (SA) motorlu bir kolordu olarak kurulan örgüttür.
 Reichsarbeitsdienst: Nazi Almanyası'nda Amerika Birleşik Devletleri'nin sivil koruma timine benzer şekilde bir acente olarak işsizliği azaltmak için kurulan bir kurumdu. II. Dünya Savaşı esnasında Wehrmacht için destek sağlayan yardımcı bir kuruluştu.
 Reichskolonialbund: Nazi Almanyası'nın zamanı esnasında bütün Alman sömürgeci organizasyonları içine çeken kolektif bir vücuttu. Franz Ritter von Epp tarafından yürütüldü. Reichskolonialbund, 1936 ve 1943 arasında aktifti.
 Völkischer Beobachter gazetesi: NSDAP'nin 1920 yılında haftalık olarak yayınlanmaya başlanan yayın organı niteliğindeki gazetesidir. 8 Şubat 1923 tarihinden itibaren günlük olarak yayınlanmaya başlanmıştır. 25 yıl boyunca nasyonal sosyalistlerin resmi yayın organı olarak çıkarılmıştır.
 Nasyonal Sosyalist Alman Öğrenci Birliği (NSDStB): 1926 yılında akademik yaşamı nasyonal sosyalist dünya görüşü çerçevesinde birleştirmek amacıyla kurulan, NSDAP'nin alt kuruluşuydu.
 Todt Teşkilâtı: Reich Silahlanma ve Mühimmat Bakanlığı tarafından Almanya'nın Avrupa'da işgal ettiği ülkelerde inşaat işlerini halletmek için kurulan örgüttü. Fransa sahilleri boyunca uzanan Atlantik Duvarı bu örgüt tarafından yapılmıştı.
 Werwolf: 1944'te Müttefik Devletler'in Almanya sınırına yaklaşması üzerine Almanya'nın işgal edilmesi durumunda faaliyet göstermesi amacıyla kurulmuş Alman gerilla örgütüydü.

Propaganda

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi için propaganda çok önemliydi. 1933'te, nasyonal sosyalistlerin iktidara gelmesinin ardından Hitler, Joseph Goebbels'in başkanlığını yaptığı Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanlığı'nı kurdu. Bakanlığın amacı; nasyonal sosyalist mesajın sanat, müzik, tiyatro, film, kitap, radyo, eğitim dokümanları ve basın tarafından başarılı bir şekilde iletilmesini garantilemekti.

Nasyonal sosyalist propaganda için pek çok hedef kitle vardı. Almanlara, yabancı düşmanlara ve Yahudi yıkımına karşı mücadele hatırlatıldı. Yahudilere karşı alınan kanunî ve idari önlemlerden önceki dönemde, propaganda kampanyaları özellikle 1935'te çıkan ırkçı kanunlardan önce ve 1938'deki Kristal Gece olayının ardından yapılan Yahudi karşıtı ekonomik düzenleme barajından önce Yahudilere uygulanan şiddete toleranslı bir atmosfer yarattı. Propaganda, Yahudilere karşı yakında uygulanacak önlemlerin kabullenilmesini ve pasifliği teşvik ederek, bunlar olduğunda nasyonal sosyalist hükûmeti olaylara müdahale eden ve düzeni geri getiren bir hükûmet olarak gösterdi.

Çekoslovakya ve Polonya gibi I. Dünya Savaşı'nın ardından Almanya topraklarını kazanan ve Alman etnik kökenlilere karşı gerçek ve fark edilir bir ayrımcılık yapan Doğu Avrupa ulusları da nasyonal sosyalist propagandaya maruz kaldı. Bu propaganda, Alman etnik nüfusu içinde, politik sadakat ve ırkçılık bilinci olarak isimlendirilen bilinci sağlamaya çalışıyordu. Aynı zamanda, yabancı hükûmetleri de -Avrupa Büyük Güçleri dahil- Nazi Almanyası'nın adil ve anlaşılabilir imtiyaz ve istila talepleri olduğu şeklinde yönlendirme çabasındaydı.
Almanya'nın, Sovyetler Birliği'ni işgalinden sonra, nasyonal sosyalist propaganda, hem evdeki sivillere hem de askerlere, polis memurlarına ve işgal edilen bölge idarelerinde hizmet veren ve Sovyet komünizmini Avrupa Yahudiliği ile birleştirerek Almanya'yı, "Yahudi Bolşevik" tehdidine karşı "Batı" kültürünün savunucusu olarak sunan ve Sovyetler'in savaşı kazanması sonucunda olabilecekleri kıyamet gibi resmeden Alman olmayan destekçilere vurguladı. Bu, özellikle Almanya'nın Şubat 1943'teki Stalingrad bozgunu sonrasında ortaya çıkan bir durumdu. Bu konular nasyonal sosyalist ve nasyonal sosyalist olmayan Almanları olduğu kadar yerel işbirlikçilerin son ana kadar savaşmasını sağlamak için etkili olabilirdi.

Özellikle filmler, ırkçı Yahudi düşmanlığını, Almanya'nın askerî gücünün üstünlüğünü ve nasyonal sosyalist ideolojide tanımlanan düşmanların içsel kötülüğünü yaymada önemli bir rol oynadı. Nasyonal sosyalistlerin yaptığı filmler, Yahudileri Aryan ırkına sızan "insanlık dışı" yaratıklar olarak tanımladı. Örneğin, Fritz Hipper tarafından yönetilen Ebedî Yahudi (1940), Yahudileri, seks ve parayla harcanan başıboş kültürel asalaklar olarak gösteriyordu. Leni Riefenstahl'ın, İradenin Zaferi (1935) filmi gibi kimi filmler, Hitler'i ve nasyonal sosyalist hareketi yüceltiyordu. Diğer iki Riefenstahl çalışması, "Festival of the Nations ve Festival of Beauty" (Ulusların Bayramı, Güzelliğin Bayramı) (1938), 1936 Berlin Olimpiyat Oyunları'nı anlatıyordu ve nasyonal sosyalist rejimin olimpiyatlardaki başarısının ulusal gururunu yüceltiyordu.
Almanya'da gazeteler, özellikle de Der Stürmer (Saldırgan) gazetesi, Yahudileri anlatmak için Yahudi karşıtı çizimler kullanan karikatürler bastı. Almanya'nın Eylül 1939'da Polonya'yı işgal ederek II. Dünya Savaşı'na başlamasının ardından, nasyonal sosyalist rejim, propagandayı Alman siviller ve askerler üzerinde Yahudilerin sadece insanlık dışı olmadığını aynı zamanda Alman Devleti'nin tehlikeli düşmanları da olduğu etkisini yaratmak için kullandı. Rejim, Yahudileri Alman yerleşim alanlarından kalıcı olarak çıkarmayı amaçlayan politikalarının desteklenmesini ya da en azından kabul edilmesini sağlamayı amaçlıyordu.

Nihai Çözüm olarak adlandırılan, Avrupalı Yahudilerin kitlesel olarak öldürülmesi uygulaması süresince, ölüm merkezlerindeki SS memurları Holokost kurbanlarını, Yahudileri Almanya'dan uzaklaştırmak için gerekli aldatmacayı sürdürmeleri için zorladı ve Avrupa'yı mümkün olduğunca sorunsuz bir şekilde işgal etti. Toplama kampı ve ölüm merkezi memurları birçoğu kısa bir süre sonra gaz odalarında ölecek olan mahkûmları, evlerine iyi muamele gördüklerini ve iyi şartlarda yaşadıklarını bildiren kartlar göndermeleri için zorladı. Kamp yöneticileri burada propagandayı, acımasızlığı ve kitlesel imhayı örtbas etmek için kullandı.

Haziran 1944'te, Alman Güvenlik Polisi, Bohemya ve Moravya Himayesinde (bugünkü Çek Cumhuriyeti) konumlanan Theresienstad getto kampını denetlemeleri için Uluslararası Kızıl Haç'a izin verdi. SS ve polis Theresienstadt'ı Kasım 1941'de, Alman Devleti'nde iç ajitasyon propagandasının bir aracı olarak kurdu. Getto Kampı, yaşlı, engelli savaş gazisi ya da yerel olarak sanatçı ya da müzisyen olarak bilinen Alman ve Avusturyalı Yahudilerin, "iş" için "doğu"ya sürülmesine şaşıran Almanlara açıklama olması için kullanıldı. 1944 ziyareti hazırlıklarında, getto "iyileştirme" programına girdi. Denetimin başlangıcında, SS memurları, Himaye bölgesinde, Theresienstadt'ta "oturan" Yahudilerin gördüğü farz edilen iyi muameleyi kanıtlamak için gettoda kalanları kullanarak bir film çektiler. Film bittiğinde, SS memurları "figüran"ların çoğunu Auschwitz-Birkenau toplama kampına gönderdi.

Nasyonal sosyalist rejim propagandayı, Alman nüfusun fetih savaşlarını desteklemesi için rejimin sonuna kadar kullandı. Bu propaganda aynı zamanda Avrupalı Yahudileri ve nasyonal sosyalist rejimin diğer mağdurlarının kitlesel imhasını uygulayanları motive etmek için de gerekliydi.

Parti idaresindeki üst düzey yöneticiler
 Adolf Hitler (1889-1945)
 Gregor Strasser (1892-1934)
 Hermann Göring (1893-1946)
 Rudolf Hess (1894-1987)
 Joseph Goebbels (1897-1945)
 Heinrich Himmler (1900-1945)
 Joachim von Ribbentrop (1893-1946)
 Martin Bormann (1900-1945)
 Wilhelm Frick (1877-1946)
 Baldur von Schirach (1907-1974)
 Hans Frank (1900-1946)
 Bernhard Rust (1883 - 1945)
 Reinhard Heydrich  (1904 - 1942)
 Albert Speer (1905 - 1981)

Rütbeler ve rütbe nişanları

Galeri

İlgili şarkılar
 Horst-Wessel-Lied
 Wir sind das Heer vom Hakenkreuz: Kampflied der Nationalsozialisten (Biz gamalı haçın birliğiyiz: Nasyonal sosyalistlerin mücadele şarkısı), 1922) Dinle
 Deutschland erwache! (Almanya uyan!, 1923) Dinle
 Triumphmarsch der NSDAP (NSDAP'nin zafer marşı'', 1933) Dinle

Kaynakça

Weimar Cumhuriyeti'ndeki siyasi partiler
Nasyonal sosyalizm
Nazi Almanyası
Adolf Hitler
Tek parti rejimlerinde iktidar olmuş siyasi partiler
Faşist partiler
Yasa dışı aşırı sağcı partiler
İki savaş arası dönem
1920'de kurulan siyasi partiler
1945'te feshedilmiş oluşumlar
1919'da Almanya'da kurulan oluşumlar
Almanya'da antikomünizm
Antikomünist partiler
Almanya'da antisemitizm
Almanya'daki eski siyasi partiler
Homofobi
Kimlik siyaseti
Nazi partiler
1919'da kurulan siyasi partiler
Holokost

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi


Türkiye İşçi Partisi (TİP), 1961 yılında Türkiye'de kurulan siyasi parti. 1946 sonrası çok partili dönemde TBMM'ye milletvekili seçtirebilen ilk sosyalist parti olmuştur. 12 Mart 1971 Muhtırası ve 12 Eylül 1980 Darbesi sonrasında kapatılmış, 1988 yılında TKP ile birleşerek TBKP kurulmuştur.

Kuruluşu
13 Şubat 1961'de, 1961 Anayasası'nın getirdiği demokratik ortamda, 12 sendikacının İstanbul Valiliği'ne verdikleri bildirimle kurulmuştur. Kurucular, Şaban Yıldız, Kemal Sülker, Kemal Türkler, İbrahim Güzelce, Ali Demir, İbrahim Denizcier, Adnan Ardan, Avni Erakalın, Kemal Nebioğlu, Hüseyin Uslubaş, Ahmet Muslu ve Salih Özkarabaydır. Parti 1961 seçimlerine katılamadı.

Artun ÜNSAL'ın kitabında (2002) kurucular şöyle geçmektedir:
 Şaban Yıldız (İstanbul İşçi Sendikaları Genel Sekreteri)
 Kemal Türkler (Maden İş Genel Başkanı)
 İbrahim Güzelce (İstanbul Basın Teknisyenleri Sendikası Genel Sekreteri)
 İbrahim Denizcier (Müskirat İşçileri Sendikaları federasyon başkanı)
 Adnan Arkın (İstanbul İşçi Sendikaları Birliği icra heyeti üyesi),
 Avni Erakalın (İstanbul İşçi Sendikaları Birliği Başkanı kurucu genel başkan),
 Kemal Nebioğlu (Oleyis Sendikası üyesi)
 Hüseyin Uslubaş (İstanbul Yaprak Tütün İşçileri Sendikası Başkanı)
 Ahmet Muşlu (Türkiye İşçi Çikolata Sanayi İşçileri Sendikası)
 Saffet Göksüzoğlu (İlaç ve Kimya İşçileri Sendikası Başkanı)
 Rıza Kuas (Lastik İş Genel Başkanı)

1962 yılında kurucular, işçi sınıfı ile aydınları buluşturmak hedefiyle ve yaşadıkları tıkanıklığı aşmak için, aydınları partiye çağırdılar. Mehmet Ali Aybar, Behice Boran, Adnan Cemgil, Nazife Cemgil, Cemal Hakkı Selek, Yunus Koçak, Fethi Naci ve daha birçok aydın partiye üye oldular. Kurucu genel başkanı sendikacı olan Avni Erakalın'dı. Erakalın'ın YTP'den milletvekili adayı olmak için partiden istifa etmesi üzerine partinin kurucuları Doç. Dr. Mehmet Ali Aybar'a genel başkanlık teklifi götürdüler. Böylece Şubat 1962'de Mehmet Ali Aybar genel başkan oldu. Türkiye Sosyalist Partisi Mayıs 1962'de TİP'e katıldı. Kasım 1962'de Ahmet Muşlu ile Saffet Göksüzoğlu partiden ayrıldılar. Şubat 1963'te bağımsız senatör Niyazi Ağırnaslı ve kontenjan senatörü Esat Çağa TİP'e girdi.

TİP'in görüşleri basında Vatan ve Öncü gazetelerinde destek buldu. Yayın organı Sosyal Adalet sıkıyönetim döneminde kapatıldı. Yön dergisi TİP'i desteklemedi.

1963 yerel seçiminde parti 9 ilde 36 bin oy aldı. 1964 senato yenileme seçimlerine YSK kararı yüzünden katılamadı. Diğer partilere yapılan hazine yardımı TİP'e yapılmadı.

Milletvekilleri
TİP, 1965 seçimlerinde, 54 ilde toplam 276 bin 101 oyla yüzde 2,97 oy oranına ulaşarak TBMM'ye 15 milletvekili göndermeyi başardı: Mehmet Ali Aybar, Rıza Kuas, Muzaffer Karan, Tarık Ziya Ekinci, Sadun Aren, Yahya Kanbolat, Cemal Hakkı Selek, Adil Kurtel, Behice Boran, Yunus Koçak, Şaban Erik, Yusuf Ziya Bahadınlı, Ali Karcı, Kemal Nebioğlu, Çetin Altan.

TİP 1966 Senato kısmi seçimlerinde de bir senatörlük kazanarak (Fatma Hikmet İşmen) TBMM grubunu 16 üyeye çıkardı. Çetin Altan'ın da aralarında olduğu bu milletvekilleri etkili bir muhalefet görevi üstlendiler. Bu durum, Türkiye'de temsili demokrasinin gelişiminde bir dönüm noktasıdır. Fakat sosyalist hareketin yükselmesi karşısında hükûmet, bu tür muhalefet unsurlarının TBMM'deki varlığı önlemek amacıyla seçim barajlarını devreye soktu. Ayrıca TBMM'de görev yapan sosyalist milletvekillerine çeşitli baskı yöntemleri uygulandı; fiziksel saldırının (Çetin Altan'ı darp girişimi) yanı sıra dokunulmazlığın kaldırılması gibi hukuki saldırılar da yürürlüğe sokuldu. Bu sonuncu girişim Anayasa Mahkemesi tarafından reddedildi, ancak seçim barajları TİP'in sonraki dönemlerde TBMM'de bir temsilinin olmamasını sağladı.

1968'de Senato kısmi seçimlerinde TİP oy oranını yüzde 4,7'ye yükselttiyse de senatörlük kazanamadı. Ancak yerel seçimde Yozgat Bahadın'da belediye seçimini kazandı. Bu yıl TİP'e yapılan saldırılar şiddete dönüştü ve Vedat Demircioğlu öldürüldü.

Parti içi tartışmalar
1965 seçimleriyle birlikte, partide Mihri Belli'nin Milli Demokratik Devrim (MDD) grubu yenilgiye uğradı. 1966 yılında Malatya Kongresi ile ilk büyük ayrılık yaşandı ve MDD'ci olarak bilinenler partiden ihraç edildi. Yaşanan tartışmaların, esasen parti paralelinde 12 Kasım 1965 tarihinde kurulmuş olan Fikir Kulüpleri Federasyonu (FKF) içine taşınması ve MDD grubunun zamanla FKF yönetiminde etkin hale gelmesi, 5-6 Ocak 1969 tarihlerindeki kongrede TİP yanlılarını yönetimden uzaklaştırması, 1969 Ekim ayındaki kongrede FKF'nin adını Devrimci Gençlik (Dev-Genç) olarak değiştirmesiyle birlikte, TİP ve Dev-Genç arasındaki bağlar tümüyle koptu. Bunun üzerine TİP destekçisi gençler Sosyalist Gençlik Örgütü (SGÖ) adlı bir oluşuma gittiler.

Diğer yandan parti içindeki görüş ayrılıklarında Mehmet Ali Aybar'ın tam bağımsız, insancıl sosyalizm görüşüyle, Behice Boran'ın Emek grubunun görüşü arasında ayrılık çıktı. 1968'de Varşova Paktı'nın Çekoslovakya'ya müdahalesi ise bu ayrılığı derinleştirdi. Genel Başkan Aybar 20-21 Ağustos gecesi gerçekleştirilen bu askerî müdahaleyi derhal 21 Ağustos günü yaptığı bir basın açıklaması ile kınadı. TİP MYK üyesi Behice Boran ise 27 Ağustos 1968
tarihli Milliyet gazetesinin 2. sayfasında yer alan Görüşler bölümünde yayınlanan Sosyalist demokrasi ve ulusal bağımsızlık başlıklı makalesinde "Bu müdahale milli bağımsızlık ve eşitlik haklarına olduğu kadar sosyalizm ve sosyalist enternasyonalizm ilkelerine de aykırıdır" diyerek partinin bu tutumunu ideolojik ve teorik temelleriyle güçlü bir şekilde savundu. Ancak, daha sonra Aybar'ın görüşlerini Sovyetler Birliği'ne yönelik artan eleştirilerle Leninizmin ve Sovyet tipi sosyalizmin reddi, "insani, güler yüzlü, hürriyetçi sosyalizm" kavramı yönünde geliştirmeye devam etmesi üzerine Behice Boran ve Sadun Aren'in başını çektiği grupla arasında hızla gerilim arttı. 1969 seçimlerinde TİP'in oylarının azalmasının ardından Aybar genel başkanlıktan istifa etmek zorunda kaldı.

TİP 1969 seçimlerinde de yüzde 3 oy almasına rağmen, TİP'in önünün kesilmesi için seçim kanununun değişmiş olması nedeniyle ancak 2 milletvekilliği (Mehmet Ali Aybar ve Rıza Kuas) kazanabildi. Şubat 1971'de Aybar parti üyeliğinden de istifa etti. Parti içinde MDD, ASD, PDA, Emek grupları arasında ayrılmalar yaşandı.

12 Mart'tan sonra
12 Mart 1971 Muhtırası sonrasında 26 Mayıs'ta parti yönetiminin çoğu tutuklandı ve alınan kararlar kapsamında TİP, 21 Temmuz 1971 tarihinde kapatıldı. Parti liderleri tutuklandı ve 15 yıla kadar değişen hapis cezaları aldı. Partinin kapatılmasının sebepleri arasında Kürt sorunu da yer almıştır.

Genel Başkan Mehmet Ali Aybar, 1963'te Gaziantep'te yapılan genel yönetim kurulundaki açış konuşmasında Kürt sorununun etnik, kültürel ve ekonomik yönleri olduğunu ve acil çözüm gerektirdiğini söylemiştir. 1964 tarihinde Türkiye İşçi Partisi'nin ilk büyük kongresinde kabul edilen parti programında da Kürt sorunu, Doğu Kalkınması başlığı altında salt ekonomik bir sorun olmadığı vurgulandıktan sonra şöyle yer almıştır:"Bölgenin ekonomik geriliğine paralel olarak buradaki vatandaşlar sosyal ve kültürel bakımdan geri durumdadırlar. Üstelik bu vatandaşlarımızdan Kürtçe ve Arapça konuşanlar veya Alevi mezhebinden olanlar bu durumları sebebiyle ayırıma uğramaktadırlar. (...) hak ettikleri yurttaşlık nimetlerinden tam olarak yararlandırılmamışlardır. (...) Türkiye İşçi Partisi bu yurttaşlarımıza tam bir yurttaş muamelesi yapacaktır. (...) Anayasamızın din, dil, ırk, sınıf ve zümre ayırımı yapılamayacağını öngören emri harfi harfine yerine getirilecektir."Son kongrede "Türkiye'nin doğusunda Kürt halkının yaşadığı" yönünde alınan karar dolayısıyla Anayasa Mahkemesinin, Türkiye İşçi Partisi'nin kapatılmasına karar vermesi de bu tutuklamalara hukuki bir dayanak sağladı.

Parti kapatıldıktan sonra ceza alanların bir kısmı 1974 affıyla serbest kaldı. 1975 yılında Genel Başkan Behice Boran önderliğinde yeniden örgütlendi ancak etkili olamadı. 1977'de TİP yüzde 0,1 oy oranıyla sadece 20 bin oy alabildi. 1979 senato yenileme seçiminde ise 33 bin oy alarak, SDP, TBP, TSİP'in gerisinde kaldı.

Türkiye İşçi Partisi'nin 2. Kongresinde Troçkistlik suçlamasıyla partiden ihraç edilen Yalçın Küçük, Metin Çulhaoğlu, İlhan Akalın, Mesut Odman (Odabaşı) ve çevresi Eylül 1979'da Sosyalist İktidar dergisini çıkarmaya başladı.

12 Eylül'den sonra
TİP'in siyasî faaliyetleri 12 Eylül Darbesi ile birlikte durdurulduktan sonra, 10 Ekim 1981'de ikinci defa kapatıldı. 1981'de parti kapatıldığında, Türkiye siyasetindeki etki ve iddiasını yitirmişti.

1987 yılında TİP, TKP ile birleşerek Türkiye Birleşik Komünist Partisi (TBKP) adını aldı. Bu parti daha sonra kapatıldı. Bu partinin kadrolarının bir kısmı daha sonra ÖDP ve TKP'ye katıldı.

Siyasi çalışmaları

TİP, Anayasa Mahkemesinden Türk Ceza Kanunu'nun 141. ve 142. maddelerinin iptalini istedi. Mahkeme 1 oy farkla bu isteği reddetti.

Parti düşünce özgürlüğünden yanaydı, NATO ve Ortak Pazar'a karşıydı.

8 Ocak 1971'de "Faşizme Hayır" kampanyası başlatılarak, askeri vesayetin parlamento üzerindeki etkilerine karşı da savaş açıldığı bildirildi.

Genel başkanları

Türkiye İşçi Partisi ve seçimler

Genel seçimler

Yerel seçimler

Dış bağlantılar
 Yürüyüş dergisi - TİP haftalık yayın organı
 Emek dergisi, Türkiye İşçi Partisi çevresince 1969 yılında yayınlanmaya başlamıştır.
 Emek dergisi, Türkiye İşçi Partisi çevresince 1970 ve 1971 yıllarında aylık olarak yayınlanmaya başlamıştır.

Kaynakça
Özel

Genel
 Ahmet Alış, The Process of the Politicization of the Kurdish Identity in Turkey; the Kurds and the Turkish Labor Party, 1961–1971. MA Thesis, Boğaziçi University, The Atatürk Institute, 2009
 Artun Ünsal (2015). Umuttan Yalnızlığa Türkiye İşçi Partisi (1961-1971). İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. ISBN 9789753331623
 Çetin Altan, Ben Milletvekili İken, ISBN 975-10-2325-4
 Erden Akbulut, 1963-1965 TKP Belgelerinde İşçi-Demokrasi Hareketi ve TİP, ISBN 975-8683-21-7
 Turhan Salman (2004). TİP (Türkiye İşçi Partisi) Parlamentoda 1. Cilt (1963-1996), TÜSTAV Yayınları. ISBN 9789758683345
 Ömer Nida, Yarın Biz Konuşacağız / TİP Tarihi ve Anılar
 Behice Boran Öğretim Üyesi, Siyasetçi, Kuramcı, Gökhan Atılgan ISBN 9944122214
 Uğur Mumcu, Aybar İle Söyleşi, ISBN 975-8084-05-4
 Mehmet Ali Aybar, Marksizm ve Sosyalizm Üzerine Düşünceler, ISBN 975-05-0060-1
 Mehmet Ali Aybar (2014). Türkiye İşçi Partisi Tarihi. İstanbul: İletişim. ISBN 9789750516696
 Yusuf Ziya Bahadınlı, Meclis'in İçinde Vurdular Bizi, ISBN 975-9159-06-6
 Sadun Aren, Puslu Camın Arkasından ISBN 9755334934
 Sadun Aren (1993). TİP Olayı (1961-1971), İstanbul: Cem Yayınevi.
 Metin Çulhaoğlu, Binyıl Eşiğinde Marksizm ve Türkiye Solu, ISBN 975701233X
 Metin Çulhaoğlu, Tarih Türkiye Sosyalizm, ISBN 975-553-130-0
 Nihat Sargın (2001). TİP'li Yıllar (1961-1971) Anılar Belgeler I-II. İstanbul: Felis.
 Yalçın Küçük, Aydın Üzerine Tezler 1830-1980 1, ISBN 975-478-079-X
 Tarık Ziya Ekinci, Sol Siyaset Sorunları Türkiye İşçi Partisi ve Kürt Aydınlanması, ISBN 975-406-790-2
 Halit Çelenk, Türkiye İşçi Partisi'nde İç Demokrasi, ISBN 975-6525-35-5

İşçi Partisi
1961'de kurulan siyasi partiler
İşçi partileri

1981'de kapatılan siyasi partiler
Türkiye'deki eski sosyalist partiler

Türkiye İşçi Partisi (1961)


Elgaria es un género de reptiles escamosos de la familia Anguidae que se distribuye por América del Norte.

Especies
Se reconocen las siguientes siete especies:
 Elgaria cedrosensis (Fitch, 1934)
 Elgaria coerulea (Wiegmann, 1828)
 Elgaria kingii Gray, 1838
 Elgaria multicarinata (Blainville, 1835)
 Elgaria panamintina (Stebbins, 1958)
 Elgaria paucicarinata (Fitch, 1934)
 Elgaria velazquezi Grismer & Hollingsworth, 2001

Referencias

Enlaces externos

Anguidae

Elgaria


Mongolbank (mongol : Монголбанк), ou la Banque centrale de Mongolie, est l'institution bancaire d'État de la Mongolie. Elle a pour but principal d'assurer la valeur du Tugrik, la monnaie nationale de la Mongolie, en promouvant diverses activités économiques pour le développement de l'économie du pays.

Histoire
Une première banque ouvre en Mongolie le , une coentreprise entre la Russie et la Mongolie. Nommée la Trade and Industry Bank of Mongolia, elle opère une seule succursale à Altanboulag. Cette banque commence alors avec un capital de  s et n'avait que 22 employés, 18 Russes et 4 Mongols. Officiellement, son nom était la Bank of Mongolia.

Puisque le pays n'avait pas encore de monnaie nationale, l'entreprise avait de la difficulté à remplir ses quotas financiers, et dût utiliser de la monnaie étrangère. Pour pallier le problème, le Grand Khoural d'État vote l'adoption d'une réforme monétaire le , qui voit l'adoption d'une nouvelle monnaie nationale, le Tugrik. En 1954, le personnel de la banque est devenue à 98 % mongol (contre 18 % en 1924). Dû à ce changement, l'Union soviétique décide de transférer tout son capital investi directement à l'État mongol. La banque décide alors de changer de nom pour devenir la Banque d'État de Mongolie.

En 1991, une nouvelle politique bancaire est issue et la Banque d'État s'est vu confier la tâche de maintenir la stabilité du Tugrik. En 2010, la politique monétaire est resserrée pour avoir un taux de 11 % au lieu de 1 %, pour baisser l'inflation, en réduisant la croissance du crédit. En 2012, la banque avait plus de 2.9 milliards de $ (USD) investi dans des réserves étrangères.

Gouverneurs
 V. I. Komar, co-gouverneur (1924-1931)
 D. I. Mikilman, co-gouverneur (1924-1931)
 N. I. Doichman, co-gouverneur (1924-1931)
 S. Dovchin (1931-1939)
 Yumjagiyn Tsedenbal (1939-1940)
 T. Baldan (1940-1955)
 G. Baljid (1955-1960)
 Luyugiin Lkhamsuren (1960-1965)
 P. Tumur (1965-1975)
 D. Danzan (1975-1981)
 Gochoogiyin Khuderchuluun (1981-1991)
 Naidansürengiin Jargalsaikhan (1991-1992)
 Demchigjabyn Molomjamts (1992-1996)
 Jigjid Unenbat (1996-2000)
 Ochirbat Chuluunbat (2000-2006)
 Alag Batsukh (2006-2009)
 Lkhanaasuren Purevdorj (2009-2012)
 Naidansuren Zoljargal (2012-2016)
  (2016-2019)
 Byadran Lkhagvasuren (2019-)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Banque centrale
 Économie de la Mongolie

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

Banque centrale
Entreprise ayant son siège en Mongolie
Entreprise fondée en 1991

Mongolbank