Skriveni kurikulum nuspojava je školovanja, "[lekcije] koje se uče, ali nisu otvoreno namijenjene" kao što je prenošenje normi, vrijednosti i vjerovanja saopćenih u učionici i društvenom okruženju. Treba napomenuti da je školski odmor važan dio skrivenog kurikuluma.

Svako iskustvo učenja može uključivati nepotrebne lekcije. Skriveni kurikulum često se odnosi na znanje stečeno u osnovnoškolskim i srednjoškolskim sredinama, obično s negativnom konotacijom gdje škola teži ravnopravnom intelektualnom razvoju (kao pozitivan cilj). U tom smislu, skriveni kurikulum pojačava postojeće socijalne nejednakosti obrazovanjem učenika u skladu s njihovim razredom i socijalnim statusom. Nejednaka raspodjela kulturnog kapitala u društvu odražava odgovarajuću raspodjelu znanja među učenicima.

Obrazovna povijest

Rani radnici u području obrazovanja bili su pod utjecajem ideje da je očuvanje socijalnih privilegija, interesa i znanja jedne grupe stanovništva vrijedno iskorištavanja manje moćnih skupina. S vremenom je ova teorija postala manje neosporiva, ali njezini temeljni tonovi i dalje su faktor doprinosa pitanju skrivenog kurikuluma.

Nekoliko obrazovnih teorija razvijeno je kako bi skriveni kurikulum dobio značenje i strukturu te kako bi se prikazala uloga škole u socijalizaciji. Tri od ovih teorija, kako navode Henry Giroux i Anthony Penna, su strukturalno-funkcionalni pogled na školstvo, fenomenološki pogled povezan s "novom" sociologijom obrazovanja i radikalni kritički pogled koji odgovara neo-Marksističkoj analizi teorija i prakse obrazovanja. Strukturalno-funkcionalni pogled usredotočen je na to kako se norme i vrijednosti prenose unutar škola i kako se njihove potrebe za funkcioniranjem društva neosporno prihvaćaju. Fenomenološki pogled sugerira da se značenje stvara situacijskim susretima i interakcijama, a podrazumijeva da je znanje pomalo objektivno. Radikalno kritičko stajalište prepoznaje odnos između ekonomske i kulturne reprodukcije i naglašava odnos između teorije, ideologije i društvene prakse učenja. Iako su prve dvije teorije pridonijele analizi skrivenog kurikuluma, radikalni kritički pogled na školovanje daje najviše uvida. Ono što je najvažnije, prepoznaje trajne ekonomske i socijalne aspekte obrazovanja koji su jasno prikazani skrivenim kurikulumom.

Aspekti

Različiti aspekti učenja doprinose uspjehu skrivenog kurikuluma, uključujući prakse, procedure, pravila, odnose i strukture. Mnogi izvori specifični za školu, od kojih su neki možda uključeni u ove aspekte učenja, daju važne elemente skrivenog kurikuluma. Ti izvori mogu uključivati, ali nisu ograničeni na, društvene strukture učionice, vršenje vlasti nastavnika, pravila koja reguliraju odnos između učitelja i učenika, standardne aktivnosti učenja, način komunikacije nastavnika, udžbenike, audio-vizualna pomagala, namještaj, arhitektura, disciplinske mjere, raspored, sustavi za praćenje i prioriteti u kurikulumu. Varijacije među ovim izvorima potiču razlike uočene pri uspoređivanju skrivenih kurikuluma koji odgovaraju različitim razrednim i društvenim statusima. "Svaka je škola istovremeno i izraz političke situacije i učiteljica politike."

Iako je stvarni materijal koji učenici usvajaju kroz skriveni kurikulum od najveće važnosti, osoblje koje ga prenosi evocira posebnu istragu. To se posebno odnosi na socijalne i moralne lekcije koje donosi skriveni kurikulum, jer se moralne karakteristike i ideologije učitelja i drugih autoritetnih osoba prevode u njihove lekcije, iako ne nužno s namjerom. Pa ipak, ta nenamjerna iskustva u učenju mogu biti rezultat interakcije ne samo s instruktorima, već i s vršnjacima. Kao i interakcije s autoritetima, interakcije među vršnjacima mogu promicati moralne i društvene ideale, ali i potaknuti razmjenu informacija, te su tako važni izvori znanja koji doprinose uspjehu skrivenog kurikuluma.

Heteronormativnost
Prema Merfatu Ayesh Alsubaieju, skriveni kurikulum heteronormativnosti predstavlja brisanje LGBTQ identiteta u nastavnom planu i programu privilegiranjem heteroseksualnih identiteta. U citatu iz Gust Yep-a, heteronormativnost je "pretpostavka i tvrdnja da je cijelo ljudsko iskustvo neupitno i automatski heteroseksualno". Zakoni poput "No Promo Homo" koji zabranjuju spominjanje ili podučavanje o LGBTQ identitetima smatraju se djelotvornima za jačanje skrivenog kurikuluma heteronormativnosti. Pored No Promo Homo zakona, trenutno više od polovice američkih država nije zakonski ovlašteno imati seksualno obrazovanje. Prema Mary Preston, nedostatak seksualnog obrazovanja u školama uklanja LGBTQ identitete iz eksplicitnog kurikuluma i doprinosi skrivenom kurikulumu heteronormativnosti.

Kada su učenici izvan granica heteroseksualne norme u školama, nekim je učenicima i nastavnicima pokazano da vrate studente u red tako da su u skladu s heteronormativnim očekivanjima. C. J. Pascoe rekao je da se postupak održavanja poretka odvija upotrebom nasilničkog ponašanja poput upotrebe riječi kao što su "peder, homić ili lezba" koje se koriste da bi se sramili studenti s identitetom izvan norme. Pascoe je rekao da uporaba LGBTQ pogrda tvori "Diskusiju o pederima". "Diskusija o pederima" u školama podržava heteronormativnost kao svetu, djeluje na prigušivanje LGBTQ glasova i postavlja LGBTQ identitet u skriveni kurikulum.

Autizam
Izraz "skriveni kurikulum" odnosi se i na skup onih društvenih normi i socijalnih vještina koje osobe s autizmom moraju učiti eksplicitno, dok ih oni neurotipični ljudi uče automatski.

Funkcija

Iako skriveni kurikulum prenosi mnogo znanja učenicima, nejednakost koju promoviraju razlike između razreda i socijalnih statusa često priziva negativnu konotaciju. Na primjer, Pierre Bourdieu tvrdi da kapital za obrazovanje mora biti dostupan kako bi se promicala akademska postignuća. Učinkovitost škola postaje ograničena kada su ti oblici kapitala nejednako raspoređeni. Budući da se skriveni kurikulum smatra oblikom kapitala povezanim s obrazovanjem, on promiče tu neučinkovitost škola kao rezultat nejednake raspodjele. Skriveni kurikulum kao sredstvo društvene kontrole potiče prihvaćanje društvene sudbine bez promicanja racionalnog i reflektivnog razmatranja. Prema Elizabeth Vallance, funkcije skrivenog kurikuluma uključuju "usvajanje vrijednosti, političku socijalizaciju, obuku poslušnosti i pokornosti, trajanje tradicionalnih klasnih struktura-funkcija koje se općenito mogu okarakterizirati kao društveni nadzor." Skriveni kurikulum može također biti povezan s jačanjem socijalne nejednakosti, o čemu svjedoči razvoj različitih odnosa prema kapitalu temeljen na vrstama posla i radnim aktivnostima dodijeljenim studentima koji se razlikuju ovisno o društvenoj klasi.

Iako skriveni kurikulum ima negativne konotacije, on sam po sebi nije negativan, a prešutni čimbenici koji su uključeni mogu potencijalno utjecati na pozitivni razvoj učenika. Neki obrazovni pristupi, poput demokratskog obrazovanja, aktivno nastoje umanjiti, izričiti i / ili preusmjeriti skriveni kurikulum na takav način da ima pozitivan razvojni utjecaj na učenike.  Slično tome, u područjima obrazovanja za okoliš i obrazovanja za održivi razvoj, postojalo je zalaganje za što prirodnije i održivije školsko okruženje, tako da prešutne razvojne snage, kojima ovi fizički faktori djeluju na učenike, mogu postati pozitivni čimbenici u njihovom razvoju kao građana okoliša.

Visoko obrazovanje

Iako se studije o skrivenom kurikulumu uglavnom usredotočuju na fundamentalno osnovnoškolsko i srednješkolsko obrazovanje, visoko obrazovanje također osjeća učinke ovog latentnog znanja. Na primjer, spolne pristranosti postaju prisutne u određenim područjima studija; kvaliteta i iskustva povezana s prethodnim obrazovanjem postaju sve značajnija; a klasa, spol i rasa postaju očitiji na višim razinama obrazovanja.

Jedan dodatni aspekt skrivenog kurikuluma koji igra glavnu ulogu u razvoju učenika i njihovih sudbina je tracking. Ova metoda nametanja obrazovnih i karijernih puteva učenicima u mladoj dobi oslanja se na različite čimbenike kao što su klasa i status kako bi se pojačale socioekonomske razlike. Djeca su usmjerena na pravce koji ih vode prema socioekonomskim zanimanjima sličnim onima njihovih roditelja, bez pravog razmatranja njihovih snaga i slabosti. Dok studenti napreduju kroz obrazovni sustav, oni slijede svoje korake ispunjavanjem unaprijed utvrđenih tečajeva. Na primjer, ovo je jedan od glavnih faktora koji danas u Americi ograničavaju socijalnu mobilnost.

Književne reference

John Dewey istražio je skriveni nastavni plan i program obrazovanja u svojim radovima s početka 20. stoljeća, posebno njegov klasik, Demokracija i obrazovanje. Dewey je vidio obrasce i trendove koji se razvijaju u javnim školama i koji se prepuštaju njegovim demokratskim perspektivama. Njegov je rad vrlo brzo opovrgnuo teoretičar obrazovanja George Counts, čija je knjiga iz 1929. godine, Dare the School Build a New Social Order? dovela u pitanje pretpostavljenu prirodu Deweyjevih djela. Counts je tvrdio da je Dewey pretpostavio jedinstven put kojim su prolazili svi mladi ljudi kako bi postali odrasli, ali Counts je isticao reaktivnu, prilagodljivu i višestruku prirodu učenja. Ovakva priroda uzrokovala je da su mnogi nastavnici usmrtili svoje poglede, prakse i ocjene uspješnosti učenika u određenim smjerovima koji su na njihove studente drastično utjecali. Ispite Countsa proširio je Charles A. Beard, a kasnije i Myles Horton dok je stvarao ono što je postalo Highlander Folk School u Tennesseeju.

Izraz "skriveni kurikulum" navodno je skovao Philip W. Jackson (Life In Classrooms, 1968.). Tvrdio je da "obrazovanje" moramo razumjeti kao proces socijalizacije.  Ubrzo nakon Jacksonovog kovanja izraza, MIT-ov Benson Snyder objavio je The Hidden Curriculum, koji se bavi pitanjem zašto učenici — čak i oni najdarovitiji — okreću leđa obrazovanju.   Snyder zagovara tezu da je velik dio sukoba u kampusu i osobne anksioznosti studenata uzrokovan mnoštvom nestabilnih akademskih i društvenih normi koje sprečavaju sposobnost učenika da se razvijaju samostalno ili kreativno razmišljaju.

Skriveni kurikulum dodatno su istražili brojni nastavnici. Počevši s Pedagogy of the Oppressed,objavljenom 1972., do kasnih 1990-ih, brazilski nastavnik Paulo Freire istražio je različite učinke pretpostavljene nastave na učenike, škole i društvo u cjelini.Freireova su istraživanja bila u skladu s istraživanjima John Holt i Ivan Illich, od kojih su svi brzo identificirani kao radikalni nastavnici. Ostali teoretičari koji su utvrdili jezivu prirodu skrivenih kurikuluma i skrivenih dnevnih reda uključuju Neil Postmana, Paul Goodmana, Joel Springa, John Taylor Gattoa i drugi.

Novije definicije dao je Roland Meighan ("A Sociology of Education", 1981):
Skriveni kurikulum predaje škola, a ne bilo koji učitelj ... učenicima se nešto događa, o čemu se na predavanju nikad ne može govoriti ili o tome se moliti. Oni odabiru pristup životu i stav prema učenju.
i Michael Haralambos ("Sociology: Themes and Perspectives", 1991):
Skriveni kurikulum sastoji se od onih stvari koje učenici nauče kroz iskustvo tijekom pohađanja škole, a ne iz navedenih obrazovnih ciljeva takvih institucija.

Obrazovni kritičari Henry Giroux, Bell Hooks, i Jonathan Kozol također su ispitali učinke skrivenog kurikuluma.

Psiholog razvoja Robert Kegan uputio je na skriveni kurikulum svakodnevnog života u svojoj knjizi iz 1994. godine In Over Our Heads, koja se usredotočila na odnos kognitivnog razvoja i "kognitivnih zahtjeva" kulturnih očekivanja.

Profesor komunikacije Joseph Turow, u svojoj knjizi iz 2017. godine The Aisles Have Eyes, upotrijebio je koncept kako bi opisao akulturaciju za masivno prikupljanje osobnih podataka; napisao je:
Sama djela koja zaziraju privatnost i zagovornici borbe protiv diskriminacije već postaju svakodnevna navika u američkim životima i dio su američkih kulturnih rutina. Maloprodaja je na vodećem rubu novog skrivenog kurikuluma za američko društvo - podučavajući ljude ono od čega moraju odustati da bi se snalazili u dvadeset prvom stoljeću.

Više

 Curriculum
 Curriculum studies
 Dumbing Us Down
 Educational assessment
 Educational inequality
 Ideology and Ideological State Apparatuses
 Tacit knowledge
 Youth voice in education

Izvori

Odgoj i obrazovanje
Pedagogija

Skriveni kurikulum


منطقة الشويخ الصحية ، هي منطقة من مناطق محافظة العاصمة في الكويت. وسميت بهذا الاسم نسبة إلى الشويخ. يوجد بها وزارة الصحة , وعدد كبير من المستشفيات المتخصصة وكذلك تسمى منطقة الصباح الطبية وفيها المباني العامة (سكن الممراضات، مبنى العلاج بالخارج، مبنى المجلس الطبي العام).

مستشفى الصباح
 مبنى الجراحة
 مبنى الأطفال ومستشفى البنك الوطني للاطفال
 مبنى الباطنية

مستشفيات التابعة لمستشفى ابن سينا
 مبنى مركز البابطين للحروق وجراحة التجميل
 مبنى مركز حامد العيسى لزراعة الأعضاء
 مبنى مركز البحر لجراحة العيون وعيادة الخالدية للعيون
 مبنى مركز خالد عبد المحسن النفيسي لغسيل الكلي
 مبنى جراحة المخ والأعصاب
 مبنى جراحة الأطفال

المستشفيات الأخرى
 مستشفى اسعد الحمد للأمراض الجلدية
 مستشفى حسين مكي جمعة
 مستشفى شيخان الفارسي للروماتيزم
 مستشفى الطب الإسلامي
 مستشفى زين للاتصالات، انف واذن وحنجره
 مستشفى الطب النفسي
 مستشفى علاج الإدمان
 مستشفى عبد العزيز الراشد للامراض الحساسية
 مستشفى الامراض الصدرية
 مستشفى الرازي لجراحة العظام
 مستشفى الطب الطبيعي
 مستشفى الامراض السارية
 مستشفى الشيخ سالم العلي للسمع والنطق
 مستشفى الولادة
 مستشفى الامراض الوراثية
 مركز الشيخة بدرية الأحمد الجابر الصباح لعلاج الأورام وزراعة الخلايا الجذعية

الشويخ الصحية


سيدي زهار بلدية بدائرة السواقي ولاية المدية الجزائرية

المصادر

أماكن مأهولة في ولاية المدية
بلديات ولاية المدية

سيدي زهار


The Royal Borough of Windsor and Maidenhead, İngiltere'nin Berkshire iline bağlı bölge. Toplam 198,43 km² yüzölçüme sahip bölge nüfusu 2004 yılı itibarıyla yaklaşık 136.700 olarak belirlenmiştir. Windsor şatosu bölge sınırları içinde yer almaktadır. Windsor and Maidenhead, Almanya'nın Goslar ve Bonn idari merkezlerinden Bad Godesberg ile partnerlik faaliyeti yürütmektedir.

Kardeş Şehirler
  Neuilly-sur-Seine, Fransa
  Saint-Cloud, Fransa
  Bad Godesberg, Almanya
  Goslar, Almanya
  Frascati, İtalya
  Kortrijk, Belçika

Berkshire
1974'te kurulan kuruluşlar

Windsor and Maidenhead


An Lepturopetium kuniense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Philippe Morat. An Lepturopetium kuniense in nahilalakip ha genus nga Lepturopetium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepturopetium

Lepturopetium kuniense


Mario Álvarez ist der Name folgender Personen:

* Mario Álvarez (Tischtennisspieler) (* 1960), dominikanischer Tischtennisspieler
 Mario de Jesús Álvarez Gómez (* 1959), kolumbianischer Geistlicher, Bischof von Istmina-Tadó
 Mario Roberto Álvarez (1913–2011), argentinischer Architekt

Mario Álvarez


Peta Jane Buscombe, Baroness Buscombe (née O'Flynn, born 12 March 1954) is an English barrister, regulator and politician. She is a Conservative member of the House of Lords. Lady Buscombe was Chief Executive of the Advertising Association from 2007 to 2009.  She served as Chairman of the Press Complaints Commission from April 2009 until 16 October 2011.

Early life and career

She was educated at Rosebery Grammar School, Epsom, and the Inns of Court School of Law. She was called to the Bar at the Inner Temple in 1977 and worked as a Legal Advisor for the Dairy Trade Federation from 1979 to 1980. She then worked as Legal Counsel for Barclays Bank International and Barclays Bank plc until 1984, after which she was Assistant Secretary for the Institute of Practitioners in Advertising until 1987. She was joint managing partner of Buscombe and Fiala, an international art business, from 1991 to 1995. She was a District Councillor for Nettlebed, Oxfordshire 1995 to 1999.

Political career

She stood as the Conservative candidate in Slough at the 1997 General Election. She became Conservative party vice-chairman for development 1997 to 1999. Numerous positions as Shadow Minister or Lead spokesperson House of Lords 1999 to 2007 including Education and Skills; DCMS; Home, Constitutional and Legal Affairs; Cabinet Office; Social Security and Trade & Industry.

On 23 July 1998 she was created a Life peer as Baroness Buscombe, of Goring in the County of Oxfordshire. She has been a Conservative front bench spokesman in the House of Lords on several briefs including Business, Innovation and Skills; Culture, Media and Sport; Education; and Home Constitutional and Legal Affairs; and was also a member of the Joint Committee on Human Rights.

Her voting record has been summarised from Public Whip. She has voted moderately against introducing ID cards, more EU integration, a stricter asylum system and the hunting ban. She has voted in favour of taking steps to combat climate change. She voted moderately for greater autonomy for schools.

On 21 December 2016, she was appointed as Baroness in Waiting (i.e. government whip in the House of Lords). She was lead Spokesperson for DCMS, BEIS and MOI 2016 to 2017.

She became Government Minister for Work and Pensions, House of Lords, June 2017 – July 2019. During that time she was the small business champion, work and pensions. She represented the Department for Work & Pensions at UN Convention of Human Rights of Persons with Disabilities 2019, Seoul Winter Paralympics 2018, G7 Labour & Employment Ministers Meeting on Diversity in Employment and the Future of Work, Paris 2019, and G20 meeting on Equality in the Workplace and the Future of Work, Argentina 2018.

Numerous Committees in Parliament: including Digital and Communications Committee from 2019, Joint Committee for the National Security Strategy 2015 to 2017, Joint Committee on Human Rights 2015 to 2016.

Professional career

She became Chief Executive of the Advertising Association from 2007 to 2009, where she led the implementation of the Change4Life campaign, a Government-sponsored scheme backed by consumer and media brands which was designed to tackle obesity across the UK. Marketing Week editor Stuart Smith described Buscombe as "the most formidable advocate the commercial communications sector has seen in years".

She became chair of the Press Complaints Commission in April 2009 until October 2011.

She was a non-executive director of Affinity Water plc (formerly Three Valleys Water) until 2015 and Local World until 2016, and was also chairman of the advisory board of Samaritans until 2017. She was inaugural Patron for The Sculpture in Schools Awards until 2008. She was a Trustee Index on Censorship 2015 to 2017.

She was a governor at Langley Hall Primary Academy in Langley, Berkshire, until 2016.

Current appointments

She was elected Master Buscombe, Inner Temple, as an Other Governing Bencher in 2019.

Personal life

She married Philip Buscombe in 1980. They have three children.

Arms

References

External links

Profile at Parliament of the United Kingdom

1954 births
Conservative Party (UK) life peers
English barristers
Life peeresses created by Elizabeth II
Living people
Members of the Inner Temple
British women lawyers
Conservative Party (UK) parliamentary candidates

Peta Buscombe, Baroness Buscombe


Velika nagrada Japana (Formula 1 2018 Honda Japanese Grand Prix) je bila sedamnaesta utrka prvenstva Formule 1 2018. Trkači vikend vožen je od 5. listopada do 7. listopada na stazi Suzuka u Japanu, a pobijedio je Lewis Hamilton u Mercedesu.

Sudionici utrke

* Zamjena, treći vozač

Izvještaj

Treninzi
Bez obzira na najavljenu kišu, na početku prvog slobodnog treninga staza je bila suha. McLaren je jedini promijenio vozačku postavu, umjesto Stofela Vandoornea šansu je ponovno dobio Lando Norris. Mercedes i Ferrari odlučili su se za nešto kasniji izlazak na stazu. Lewis Hamilton je koristio medium, Valtteri Bottas soft, a Ferrarijev dvojac supersoft gume. Drugi dio treninga je nastavljen nakon uobičajene pauze od desetak minuta. Fernando Alonso je bio među prvima na stazi, ali i prvi koji je završio u šljunku. Španjolac se izvrtio nakon što je na ulasku u osmi zavoj malo izašao sa staze te izgubio kontrolu nad bolidom, no McLarenov vozač se uspio vratiti u boks. Izlijetanje i prolazak kroz travu imao je i Pierre Gasly.

Uoči drugog slobodnog treninga, nad Suzukom su se nadvili oblaci, no kiše ponovo nije bilo. Vandoorne se vratio na stazu nakon što ga je tijekom prvog slobodnog treninga mijenjao Norris. Nakon desetak minuta treninga samo petorica vozača još nisu izašli na stazu. Mercedes je kao i tijekom prvog treninga odgađao svoj izlazak. Kevin Magnussen je javio probleme s trošenjem soft komponente guma. Odmah po izlasku na stazu Hamilton je preuzeo vrh poretka s vremenom od 1:29,005. Sebastian Vettel nije uspio nadmašiti to vrijeme niti na novim supersoft gumama. Posljednjih pola sata treninga vozači su odrađivali simulacije utrke, te nije došlo do promjena u poretku najbržih.

Vremenski uvjeti na početku trećeg treninga bili su nešto drugačiji nego na prva dva treninga. Staza je još uvijek bila malo mokra, no nije bilo potrebe za intermediate gume. Vozači su požurili na stazu zbog prognoze da će ponovno kišiti. Ferrari je nakon prvih krugova držao prve dvije pozicije. Kimi Räikkönen i Vettel vozili su na supersoftu. Ubrzo je počelo kišiti jačim intenzitetom i svi su se vozači vratili u garaže. Iako je kiša ubrzo stala, vremenski uvjeti nisu bili najbolji zbog jakog vjetra. Bottas je bio prvi vozač koji se vratio na stazu i to na supersoft gumama. Kako je staza bila sve brža, vozači su do kraja treninga poboljšavali svoja vremena. Hamilton je zabilježio svoj prvi pravi krug desetak minuta prije kraja treninga i odmah zasjeo na vodeću poziciju, desetinku ispred Vettela koji je također poboljšao svoje vrijeme. Tri minute prije kraja treninga svoj je bolid razbio Nico Hülkenberg i trening je prekinut. Renaultov vozač je izgubio kontrolu nad bolidom u "S" zavojima, napravivši veliku štetu na svom R.S.18 bolidu.

Kvalifikacije
Iako se za sve sesije tijekom vikenda osim utrke najavljivala kiša, i kvalifikacije su krenule po suhim uvjetima. Marcus Ericsson je svoj Sauber C37 razbio na izlasku iz 'S' zavoja nešto manje od 10 minuta prije kraja prve kvalifikacijske runde. Kvalifikacije su prekinute na nekoliko minuta zbog tog incidenta. Nakon restarta kvalifikacija, vozači su na supersoftu lovili posljednje brze krugove. Iznenađenje je bilo ispadanje Nice Hülkenberga koji je ostao na 16. mjestu, četiri stotinke iza Lance Strolla koji se sjajnim krugom provukao u drugu kvalifikacijsku rundu. Strollov momčadski kolega Sergej Sirotkin to nije uspio iako je kao i Hülkenberg bio unutar desetinke zaostatka. Na samom dnu, uz Ericssona, ostala su dva i McLarena.

Druga kvalifikacijska runda za startne gume prve desetorice donijela je različitu strategiju Mercedesovog i Haasovog dvojca koji su po brzi krug krenuli na srednjoj komponenti, odnosno soft gumama. Najveće iznenađenje ove runde bio je Daniel Ricciardo koji zbog problema s bolidom nije mogao postaviti vrijeme. Posljednji pokušaji vozača ostali su kompromitirani jakom kišom, a Charles Leclerc se izvrtio na stazi prilikom posljednjeg pokušaja, no bez većih posljedica. Uz Leclerca i Ricciarda, ispali su: Kevin Magnussen, Carlos Sainz i Stroll.

Mjestimična kiša se nastavila i na početku posljednje kvalifikacijske runde. Ferrarijev dvojac je izašao na intermediate gumama. No to se pokazalo pogrešnom odlukom, te su oba Ferrarija bez postavljenog vremena odmah otišla u boks po slick gume. Lewis Hamilton postavio je na supersoftu najbrže vrijeme, s 1:27.760 bio je 3 desetinke brži od Valtterija Bottasa nakon prvih pokušaja. Max Verstappen bio je treći s 1.2 sekunde zaostatka ispred Kimija Räikkönena koji je kasnio dodatnih pola sekunde. Sebastian Vettel je kod prvog pokušaja napravio grešku, te je zabilježio tek deveto vrijeme. U međuvremenu je kiša pojačala, a momčadi nisu dugo čekale sa slanjem vozača po novi brzi krug. U boksevima su se odradile brze promjene guma te su se vozači vratili na stazu, no vremena se nisu mogla popraviti u takvim uvjetima te je poredak ostao isti.

Utrka

Najbrža vremena treninga

Rezultati kvalifikacija

  – Esteban Ocon je dobio kaznu od 3 mjesta na gridu jer nije dovoljno usporio tijekom crvene zastave koju je uzrokovao Renaultov vozač Nico Hülkenberg izlijetanjem u 'S' zavojima za vrijeme trećeg slobodnog treninga.
  – Marcus Ericsson je dobio 15 mjesta kazne na gridu; 10 mjesta zbog promjene pogonske jedinice i 5 mjesta zbog promjene mjenjača.

Rezultati utrke

Zanimljivosti

Vozači
71. pobjeda za i 80. najbolja startna pozicija za Lewisa Hamiltona.
30. postolje za Valtterija Bottasa.
18. postolje za Maxa Verstappena.

Konstruktori
 85. pobjeda i 98. najbolja startna pozicija za Mercedes.

Poredak nakon 17 od 21 utrke

Izvori

Vanjske poveznice
 2018 Japanese Grand Prix StatsF1

Japan-2018
Japan

Velika nagrada Japana 2018.


Anabela Braz Pires (* 22. September 1976 in Almada) ist eine portugiesische Sängerin und Musicaldarstellerin.

Anabela, die schon erfolgreich bei diversen Gesangswettbewerben aufgetreten ist und zwei Alben veröffentlicht hat, ging beim Festival da Canção 1993 als Siegerin hervor. Daher durfte sie Portugal beim Eurovision Song Contest 1993 in Millstreet vertreten. Mit der Popballade A cidade (até ser dia) erreichte sie Platz 10. Ab 1996 wurde sie als Musicaldarstellerin aktiv und war in portugiesischen Produktionen von Jesus Christ Superstar, West Side Story oder The Sound of Music zu sehen.

2018 nahm sie erneut beim Festival da Canção teil und erreichte das Finale, wo sie beim Sieg von Cláudia Pascoal einen sechsten Platz belegte.

Diskografie (Alben)

Studioalben

Weitere Alben
 Anabela (CD, Ovação, 1991)
 Encanto (CD, Ovação, 1992)
 A cidade, até ser dia (CD, Discossete, 1993)
 Primeiras Águas (CD, Movieplay, 1996)
 Origens (CD, Movieplay, 1999)
 Aether (CD, Elec3city, 2005)

Weblinks

Quellen

Musiker (Portugal)
Sänger
Musicaldarsteller
Interpret eines portugiesischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Portugiese
Geboren 1976
Frau

Anabela


الطرد هو عملية قانونية تحرم المستأجر من استعمال مبنى مثل المنزل أو المكتب. ويمكن أن يحدث الطرد عندما يخالف المستأجر بنود العقد أو الاتفاق.
يجب أن تحتوي كل عقود الإيجار شروطا للدفع ومدة عقد الإيجار. ومعظم عقود الإيجار تحدد كيف يُستعمل المبنى. فمثلاً، ليس من حق المستأجرين تأجير المباني من الباطن لآخرين بدون إذن، وليس لهم أن يحدثوا ضجة زائدة عن الحد أو يضايقوا المستأجرين الآخرين، وعليهم أن يعتنوا بالمباني ويقوموا بإصلاحات معينة. وعندما يخالف المستأجر الشروط ويرفض التصرف طبقًا لها، فإن المؤجر قد ينهي عقد الإيجار. وإذا رفض الخروج فإن المؤجر قد يطرده.

مراجع

إسكان
قانون المالك والمستأجر
قانون الملكية
قانون
مشاكل مالية شخصية
هجرة قسرية

طرد


Lipovo polje, polje u kršu Like; 16,6 km². Leži na visini od 485 m do 500 m, južno od Otočca (13 km), jugozapadno od Gackog i sjeverozapadno od Ličkoga polja. Pruža se u smjeru sjeverozapad–jugoistok; dugo je 9,5 km, široko do 1,7 km. Nagnuto je prema sjeverozapadu. Poljem teče rijeka ponornica Lika i njezin pritok Jaruga. Naselja su uz rub polja: Donji Kosinj (498 st., 2011), Lipovo Polje (121 st.), Krš (31 st.).

Izvori

Krška polja u Hrvatskoj
Ličko-senjska županija

Lipovo polje (Lika)


Triumph of Death je drugi demoalbum švicarskog ekstremnog metal sastava Hellhammer. Objavljen je u srpnju 1983.

O albumu
Producent Rol Fuchs snimio je ovaj album u Grave Hill Bunkeru u lipnju 1983. zajedno s albumom Death Fiend. Zajedno s ostalim Hellhammerovim demoalbumima, imao je veliki utjecaj na nastajanje żanrova death metala i black metala.

Popis pjesama

Osoblje

 Hellhammer

 Tom Warrior – gitara, vokal (na pjesmama 1. – 4., 6., 7., 9., 11., 12.), produkcija
 Steve Warrior – bas-gitara, vokal (na pjesmama 1., 3., 4., 5., 8., 9., 10., 13.)
 Bruce Day – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Rol Fuchs – produkcija

Izvori

Albumi iz 1983.
Albumi sastava Hellhammer

Triumph of Death


George Tarer, née le  à Morne-à-l'Eau, est une sage-femme, militante des droits des femmes et des enfants.

Biographie
George Tarer grandit dans une famille engagée en politique. Son père, mécanicien et conducteur de transport et sa mère poétesse et mère au foyer sont proches des idées de Léon Blum et de la Section française de l'Internationale ouvrière.

Elle co-fonde l'Union des Femmes Guadeloupéennes dont elle est nommée présidente en 1976, et le reste jusqu'à 1985. Elle  milite activement pour les problèmes des femmes en Guadeloupe. Elle est membre du Parti Communiste Français, puis du Parti Communiste Guadeloupéen. Visitant la plupart des pays du Bloc communiste, au temps de l'URSS, elle mène une délégation à Cuba.

Lors de la célébration de ses , Georges Brédent, Président du Mémorial ACTe parlait de George Tarer en ces termes :

George Tarer est mère de sept enfants et a exercé pendant  au CHU en Guadeloupe. Elle a été également adjointe au maire de Pointe-à-Pitre.

Décorations
 1995 : Chevalier de la Légion d'honneur
 2005 : Officier de la Légion d'honneur
 2019 : Commandeur de la Légion d'honneur

Bibliographie
 .

Notes et références

Liens externes

 Documentaire George Tarer, un siècle à aimer

Personnalité liée à la Guadeloupe
Naissance en juin 1921
Naissance à Morne-à-l'Eau
Centenaire français

George Tarer


An Elionurus barbiculmis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel ngan Frank Lamson Scribner. An Elionurus barbiculmis in nahilalakip ha genus nga Elionurus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elionurus

Elionurus barbiculmis


Hysterocrates gigas es una especie de araña que pertenece a la familia Theraphosidae (tarántulas). Es una especie endémica de Camerún. También conocida como "cameroon baboon" es una de las pocas arañas que pueden bucear.
Su veneno es fuerte pero no es peligroso para los humanos aunque puede provocar dolor local, espasmos musculares y otros efectos secundarios.
Es una araña de carácter agresivo por lo cual si se opta como mascota hay que tener ciertas precauciones a la hora de alimentarla y limpiar su terrario.

Véase también
 Lista de especies de Theraphosidae

Referencias
 (2010): The world spider catalog, versión 10.5. American Museum of Natural History.

Theraphosidae
Arácnidos de Camerún

Hysterocrates gigas


O Incidente de empurrões da polícia de Buffalo se refere a um episódio de violência policial, ocorrido em 4 de junho de 2020, em meio aos protestos de George Floyd no estado de Nova York, policiais do Departamento de Polícia de Buffalo empurraram Martin Gugino, de 75 anos, durante um confronto na Niagara Square de Buffalo, fazendo-o cair no chão o que deixou ele sangrando no ouvido.  Gugino ficou gravemente ferido, sofrendo uma lesão cerebral, e ainda não conseguia andar quase duas semanas depois.  Ele foi hospitalizado por quase quatro semanas.

Dois policiais de Buffalo foram acusados de agressão criminosa em conexão com o incidente; eles se declararam inocentes.  O governador Andrew Cuomo e o senador Chuck Schumer condenaram a conduta policial no incidente.  O presidente Donald Trump espalhou teorias de conspiração falsas e infundadas sobre Gugino em sua resposta ao incidente no Twitter.  Em 11 de fevereiro de 2021, o promotor distrital do condado de Erie, John Flynn, anunciou que um grande júri rejeitou as acusações contra os oficiais.

Antecedentes

Martin Gugino
Martin Gugino, nascido em 15 de outubro de 1944, é um ativista pela paz americano associado ao Movimento dos Trabalhadores Católicos .  Ele trabalhou com o Western New York Peace Center após sua aposentadoria e também se interessou por outras questões políticas, como a Baía de Guantánamo e as mudanças climáticas . Ele é natural de Buffalo, mas trabalhou mais tarde em Cleveland como técnico de informática. Ele reside em Amherst, um subúrbio de Buffalo.

O Crime
Durante os protestos de George Floyd no estado de Nova York, o prefeito de Buffalo, Byron Brown, instituiu toque de recolher diário na cidade a partir das 20h até às 5h00. Pouco depois do início do toque de recolher em 4 de junho, oficiais do Departamento de Polícia de Buffalo e policiais do estado de Nova York varreram a Niagara Square, onde um protesto estava diminuindo.  Os oficiais estavam equipados com cassetetes, capacetes e coletes à prova de balas. Ao avançarem para limpar a área em linha, foram abordados por Gugino.

O encontro durou seis segundos e foi filmado.  Gugino, que segurava um capacete e um telefone, abordou os policiais Robert McCabe e Aaron Torgalski.  Gugino aparece conversando com os policiais enquanto gesticula.  Inicialmente, McCabe hesita.  Alguns oficiais gritam "Mova-se" e "Empurre-o para trás! Empurre-o para trás!"  McCabe empurrou Gugino com seu bastão, enquanto Torgalski usou sua mão direita para empurrar Gugino.  Um terceiro oficial, John Losi, também empurrou McCabe, possivelmente ampliando a força do empurrão de McCabe sobre Gugino. Após ser empurrado, Gugino cambaleou para trás e caiu, batendo a nuca na calçada.

Após a queda, Gugino permaneceu imóvel na calçada, sangrando na cabeça.  McCabe tentou verificar Gugino, mas Losi o impediu de fazê-lo, persuadindo McCabe a continuar em movimento. Mais de uma dúzia de oficiais de Buffalo passaram por Gugino.  Dois médicos da Polícia do Estado de Nova York ajudaram Gugino.

Resultado
Gugino foi levado para um hospital em estado grave, onde foi tratado por uma concussão e laceração.  Ele foi inicialmente tratado na unidade de terapia intensiva ; a partir de 9 de junho, ele foi transferido para uma unidade hospitalar regular e foi relatado em condição "razoável".  Em 15 de junho, o advogado de Gugino disse que Gugino tinha fraturado o crânio e não conseguia andar.  Após quase quatro semanas, em 30 de junho, ele recebeu alta do hospital. Segundo seu advogado, Gugino continuaria a reabilitação e, a essa altura, poderia "andar com uma ajudinha".

Resposta

Resposta pública
O incidente foi filmado por um membro da equipe de notícias da WBFO .  WBFO carregou o vídeo do incidente no Twitter às 21h13 do dia 4 de junho. A filmagem se tornou um vídeo viral, acumulando mais de 70 milhões de visualizações internacionalmente.

O incidente gerou indignação pública.  A União das Liberdades Civis de Nova York descreveu o incidente como "crueldade casual" e pediu aos funcionários de Buffalo que "abordassem seriamente a violência policial durante o protesto desta semana e a cultura de impunidade que levou a este incidente".

Algumas postagens do Facebook afirmaram sem evidências que o incidente foi encenado; essas postagens foram rotuladas como falsas pelo Facebook e pelo PolitiFact.

Reações iniciais de autoridades locais e estaduais
O governador Andrew Cuomo e o senador Chuck Schumer condenaram o incidente nas redes sociais.  O promotor distrital do condado de Erie, John J. Flynn, disse que os policiais "passaram dos limites".  Cuomo perguntou por que as ações dos policiais eram necessárias, descreveu seu comportamento como "apenas fundamentalmente ofensivo e assustador",  e disse que a cidade de Buffalo deveria considerar demiti-los  e realizar uma investigação criminal.  Em uma declaração que o advogado de Gugino transmitiu à CNN em 15 de junho, Gugino disse que apreciava a preocupação, mas acrescentou: "Há muitas outras coisas em que pensar além de mim".

Depois de ver o vídeo do incidente, o prefeito de Buffalo, Byron Brown, disse que estava "profundamente perturbado" com isso. Ele também disse que o incidente foi "desanimador", porque nos dias anteriores os protestos foram "pacíficos", enquanto ele, a polícia e a comunidade realizavam reuniões.  Em 10 de junho, Brown anunciou mudanças iminentes no protocolo da polícia de Buffalo, incluindo a implementação de "tickets de comparecimento" para manifestantes não violentos em vez de prendê-los e a criação de uma "unidade de proteção pública" para substituir a equipe de resposta de emergência, com um ênfase em ser mais adequado para lidar com protestos em grande escala. Ele também disse que o sindicato da polícia estava "errado". O linebacker do New Orleans Saints, Demario Davis, participou desta coletiva de imprensa como parte de uma turnê nacional para ajudar a melhorar a conscientização sobre questões de justiça social, com Davis elogiando os planos de mudança de Brown.

Inicialmente, os meios de comunicação relataram incorretamente que o prefeito Brown chamou Gugino de "agitador" e "grande instigador"; Na verdade, Brown estava se referindo a outro manifestante, não a Gugino. Alguns meios de comunicação publicaram correções em seus sites.

A polícia de Buffalo e seu sindicato
Em 4 de junho, às 20h50, o departamento de polícia de Buffalo afirmou que "durante [uma] escaramuça envolvendo manifestantes, uma pessoa ficou ferida ao tropeçar e cair"; de acordo com o The Washington Post, um vídeo do incidente mostrou que essa afirmação era falsa.  O departamento de polícia de Buffalo disse mais tarde que policiais que não estavam diretamente envolvidos no incidente deram a descrição de Gugino supostamente ter "tropeçado".

Em 4 de junho, às 23h05, os dois policiais que empurraram Gugino foram suspensos sem remuneração, com o chefe da polícia de Buffalo ordenando uma investigação do incidente.

O sindicato da polícia de Buffalo, a Associação Benevolente da Polícia de Buffalo, ficou furioso com as suspensões dos dois policiais e retaliou em 5 de junho retirando seu suporte de honorários advocatícios para quaisquer outros oficiais de Buffalo por incidentes relacionados aos protestos. O presidente do sindicato dos policiais afirmou que os policiais suspensos "estavam simplesmente cumprindo ordens " e "simplesmente fazendo seu trabalho", ao mesmo tempo em que disse que a vítima "escorregou".  Todos os 57 policiais da equipe de resposta a emergências do Departamento de Polícia de Buffalo se demitiram da equipe, embora não tenham se demitido do departamento.  De acordo com o presidente do sindicato dos policiais, as renúncias em massa foram uma demonstração de solidariedade aos dois policiais suspensos.No entanto, seu relato foi contestado por dois dos diretores demitidos, que afirmaram ter renunciado por falta de cobertura jurídica. Um desses oficiais disse que "muitos" dos 57 oficiais renunciados não renunciaram para apoiar os dois oficiais suspensos.

Acusações criminais contra oficiais

Em 6 de junho, os policiais Robert McCabe e Aaron Torgalski foram acusados de agressão em segundo grau, um crime .  Após uma acusação virtual naquele dia, na qual McCabe e Torgalski se declararam inocentes, eles foram libertados sem fiança enquanto aguardavam uma audiência criminal .  O promotor distrital do condado de Erie, John Flynn, anunciou em 11 de fevereiro de 2021 que um grande júri rejeitou as acusações contra os policiais. A audiência do grande júri foi adiada devido à pandemia de COVID-19 . Em 10 de abril de 2022, um árbitro decidiu que os policiais não violaram as diretrizes de uso da força no incidente.

Resposta do presidente Trump

O presidente Donald Trump espalhou teorias de conspiração infundadas sobre o incidente no Twitter.

Não há evidências de que Gugino era um membro "antifa",  que o incidente foi uma armação,  que Gugino caiu "mais forte do que foi empurrado",  ou que ele estava tentando "escanear" os dispositivos da polícia.  A tecnologia de telefonia móvel não pode "apagar" o equipamento policial da maneira que Trump descreveu.

O governador Cuomo criticou duramente o presidente durante seu briefing diário à imprensa, dizendo que se Trump "alguma vez sentir um momento de decência, ele deveria se desculpar por aquele tuíte. Porque é totalmente inaceitável".  Quando solicitado a comentar o tweet de Trump, Gugino respondeu via texto: " Black Lives Matter ".  O advogado de Gugino descreveu o tuíte de Trump como "obscuro, perigoso e falso". A fonte da história, One America News Network (OANN), é um canal de notícias a cabo de extrema direita .  O jornalista por trás da história da OANN, Kristian Rouz, também trabalha para a Sputnik News, uma agência de notícias russa frequentemente descrita como um canal de propaganda .  Em seu trabalho para a OANN, Rouz espalhou teorias da conspiração e exibiu posições favoráveis ao governo russo.  O próprio Rouz não forneceu nenhuma evidência, apenas se referindo a um relatório do The Conservative Treehouse, um blog de direita. A postagem do blog, escrita por alguém usando o pseudônimo de "Sundance", afirmava sem evidências que Gugino é um "agitador profissional e provocador da Antifa".  Não se sabe quem dirige o blog.  Naquela tarde, o fundador e presidente da OANN, Robert Herring, Sr. twittou para Trump, "não vamos decepcioná-lo como sua fonte de notícias confiáveis!", Prometendo um relatório de acompanhamento.

Em 13 de junho, manifestantes em San Diego, Califórnia, se reuniram em frente à sede da OANN,  onde Herring Sr. desafiou a multidão a provar que a história era falsa.

Processo
Em 22 de fevereiro de 2021, Martin Gugino entrou com uma ação contra a cidade de Buffalo, os policiais envolvidos (incluindo um policial que não foi acusado), o prefeito Byron Brown e os comissários de polícia Byron Lockwood e Joseph Gramaglia.  O processo alega que vários dos direitos constitucionais de Gugino foram violados, e o processo também deseja responsabilizar a cidade por "ocultar, desculpar e/ou tolerar o uso ilegal da força".

Referências
__NÃOEDITARSEÇÃO__

Violência policial nos Estados Unidos
Morte de George Floyd
2020
2020 nos Estados Unidos


Aldo Bressan (1925.) - Rijeka, 28. ožujka 2013.), hrvatski novinar, povjesničar i glumac. Istaknuti novinar talijanske zajednice. Istaknuti aktivist Talijanske zajednice u Rijeci (Comunita' degli Italiani di Fiume).

Bio je glumac u talijanskom drami u HNK Ivana pl. Zajca u Rijeci. Godinama je vodio uredništvo programa na talijanskom jeziku Hrvatskog radija - Radija Rijeke. Bio je glavni urednik Radio Kopra. Dugo je godina radio u EDIT-u, dnevniku La voce del popolo, Panorami kojima je bio glavni urednik. S Lucianom Giuricinom napisao je knjigu Fratelli nel sangue.

Izvori

Životopisi, Rijeka
Talijani u Hrvatskoj
Hrvatski novinari
Hrvatski kazališni glumci

Aldo Bressan


Alnsjøen (también llamado Alunsjøen) es un lago en Lillomarka en Oslo (Noruega).

Desagua por el río Alnaelva, que llega hasta el fiordo de Oslo.

En los alrededores del lago Alnsjøen se dio la minería del cobre durante el .

El lago es utilizado como depósito de agua para la ciudad de Oslo.

Referencias

Lagos de Noruega
Embalses
Geografía de Oslo

Alnsjøen


2. division i ishockey 1966-67 blev arrangeret af Dansk Ishockey Union, og turneringen var opdelt i to kredse, øst- og vestkredsen. Østkredsen blev for første gang vundet af HIK, mens Herning IK ligeledes for første gang vandt vestkredsen. I to playoff-kampe mellem kredsvinderne sikrede Herning IK sig den samlede sejr i divisionen, men begge hold rykkede op i 1. division, som dermed blev udvidet fra seks til otte hold.

Resultater og stillinger

Østkredsen

Turneringen havde deltagelse af fire hold, der spillede en dobbeltturnering alle-mod-alle, hvilket gav seks kampe til hvert hold. Turneringen blev vundet af HIK, der dermed vandt 2. division øst for første gang, og som samtidig kvalificerede sig til playoff-kampen om den samlede sejr i 2. division mod vinderen af vestkredsen, Herning IK.

Vestkredsen

Vestkredsen havde deltagelse af otte hold, der var opdelt i to geografisk opdelte puljer med fire hold i hver. De to puljevindere spillede to playoff-kampe om sejren i vestkredsen.

Nordpuljen

Turneringen havde deltagelse af fire hold, der spillede en dobbeltturnering alle-mod-alle, hvilket gav seks kampe til hvert hold. Turneringen blev vundet af Silkeborg Skøjteløberforening, som dermed kvalificerede sig til en playoff-kamp mod vinderen af sydpuljen, Herning IK, om sejren i 2. division vest.

Sydpuljen

Turneringen havde deltagelse af fire hold, der spillede en dobbeltturnering alle-mod-alle, hvilket gav seks kampe til hvert hold. Turneringen blev vundet af Herning IK, som dermed kvalificerede sig til en playoff-kamp mod vinderen af nordpuljen, Silkeborg Skøjteløberforening, om sejren i 2. division vest.

Playoff-kamp

De to puljevindere i vestkredsen, Silkeborg Skøjteløberforening og Herning IK, mødtes i to playoff-kampe om sejren i 2. division vest. Begge kampe blev vundet af Herning IK, der samlet vandt med 18-5, og som dermed vandt 2. division vest for første gang. Samtidig kvalificerede holdet sig til playoff-kampen om den samlede sejr i 2. division mod vinderen af østkredsen, HIK.

Finale

De to kredsvindere, HIK og Herning IK, mødtes i to playoff-kampe i finaleopgøret om den samlede sejr i 2. division. Begge kampe blev vundet af Herning IK, der sammenlagt vandt med 7-1, og som dermed vandt 2. division første gang. Eftersom 1. division blev udvidet fra seks til otte hold, rykkede begge hold op i 1. division for første gang i deres klubhistorier.

Kilder / eksterne henvisninger
 Michael Søvsø: Fra pionerånd til verdensklasse – Danmarks Ishockey Union i 60 år (2009)
 Michael Søvsø, Per Jessen: Vojens på isen - en krønike om et ishockeyhold (2008)
 HVEM HVAD HVOR 1968

1966-67
Ishockey i 1966
Ishockey i 1967

2. division i ishockey 1966-67


Pohjola (; from  'base, bottom', but used in derived forms like pohjois- to mean 'north' + - 'place'), sometimes just Pohja (), is a location in Finnish mythology. It is one of the two main polarities in the Finnish national epic, the Kalevala, along with Kalevala or Väinölä.

Pohjola and the Kalevala storytellers
C. Ganander (1789), characterised Pohjola as
 'the most extreme North ... a dark and terrible place. Tartarus and Ultima Thule'.
Yttersta Norden, beskrives såsom en mörk och förfärlig ort. Tartarus & ultima Thule

Attempts to treat Pohjola as a non-mythic place
Elias Lönnrot, one of the principal collectors of Finnish folk lyric poetry and composer of the Kalevala, went to some lengths to interpret Pohjola as a real place, considering whether its inhabitants might be Saami or Finns, and precisely where areas such as Luotela / Luode ('North-West region'), Pimentola ('region of darkness'), Sariola, and Untamola / Uni ('region of sleep') might be; many other scholars followed his lead.

However, the idea of an otherworldly far north is a widespread motif in both Classical and medieval European literature, and has a corresponding concept, boasso, in Saami culture.  Thus Pohjola can be thought of as a purely abstract place, a literary trope standing as the source of evil – a foreboding, horrible, forever cold land in the far north.

Pohjola in the Kalevala tales
In The Kalevala, Pohjola mainly appears as the home of women whom the male heroes, from the land of Kalevala, seek as wives.
The Mistress of Pohjola is Louhi, a powerful, evil witch. The great smith Seppo Ilmarinen forges the Sampo at her demand as a payment for the hand of her daughter in marriage.
The Sampo is a magic artefact, possibly a mill of plenty that churns out abundant goods, like the Cornucopia. Its exact nature is unclear, but its churning lid has also been interpreted as a symbol of the celestial vault of the heavens: Embedded with stars, it revolves around a central axis, or the pillar of the world.

Other Kalevala characters also seek marriage with the daughters of Pohjola. These include the adventurer Lemminkäinen, and the wise old man Väinämöinen. Louhi demands from them deeds similar to the forging of Sampo, such as shooting the Swan of Tuonela. When the suitor finally gets the daughter, weddings and great drinking and eating parties are held at the great hall of Pohjola.

The foundation of the world pillar, also thought of as the root of the "world tree", was probably located in Pohjola, somewhere just over the northern horizon from the Finnish mythological perspective. The pillar was thought to rest on the Pohjantähti or North Star.

The bulk of the Kalevala are the stories about the Sampo, kept in Pojola. The major episodes in the Pojola series are:
 The forging of the Sampo and its abundance hoarded by the witch Louhi inside a great mountain, in the dark reaches of Pohjola.
 The struggles of the southern people and their raid of Pohjola to seize the Sampo for their own needs.
 The Sampo being broken in the course of the struggle over it, and the loss of its all-important lid (which implies shattering the world tree at the north pole).

In music
Pohjola's Daughter is a symphonic tone poem by Jean Sibelius.

The Finnish metal band Sentenced used the frozen land of Pohjola as inspiration for the albums Journey to Pohjola and North from Here released in 1992 and 1993.

Pohjola is also the name of a song on an album Unsung Heroes by a Finnish folk metal band Ensiferum. The lyrics are based on a poem by 19th century freiherr and politician Yrjö Koskinen.

The Finnish folk metal band Moonsorrow has a song entitled "Taistelu Pohjolasta" ("The Battle for Pohjola"). Two different versions of it appear on their 1999 demo Tämä ikuinen talvi (This Eternal Winter) and their 2008 EP Tulimyrsky (Firestorm).

Other uses
In modern Finnish, the word Pohjola or Pohjoismaat is used to refer to the Nordic countries, the equivalent of which in Scandinavian languages is Norden. Pohjola is occasionally translated in English as Northland or Pohjoland.

The anime series Little Witch Academia has an episode entitled "Pohjola's Ordeal".

Footnotes

References

Finnish mythology
Karelian-Finnish folklore

Pohjola


චෞ රාජවංශය (චීන: 周), එසේත් නොමැති නම් දෙවන චෞ රාජවංශය හෙවත් ප්‍රතිෂ්ඨාපිත චෞ රාජවංශය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 690දී වූ සේටියෑන් අධිරැජිනිය විසින් තමන් හුවාංඩි (අධිරාජයා) ලෙස ප්‍රකාශයට පත්කොට ස්ථාපනය කළ චීන රාජවංශයකි. මෙම රාජවංශය තාං රාජවංශයේ අතුරු බිඳුමක් ලෙස සැලකේ. 705දී වූ සේටියෑන් සිහසුන අත්හැරි අතර, තාං රාජවංශය යළි ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කෙරිණි.

මෙහි එකම පාලකයා වූයේ රාජාභිෂේකයෙන් පසුව වූ සේටියෑන් යන නාමය භාවිතා කළ වූ චාඕ අධිරාජිනියයි. තමන් පුරාතන චෞ රාජවංශයෙන් පැවතෙන්නියක යැයි විශ්වාස කළ වූ ඇගේ රාජවංශය ද චෞ ලෙස නම්කළා ය.

රාජවංශයේ අගනුවර වූයේ ෂෙන්ඩු (神都 දිව්‍යමය අගනුවර, වර්තමාන ලුවෝයැං) ය. වූ කුප්‍රකට අයුරින් බලයට පත්වුව ද, ඇගේ රාජ්‍ය සමයේ කාන්තාවන්ට බොහෝ වරප්‍රසාද හිමිවූ බවටත්, එකල චීනය ඉමහත් සමෘද්ධිමත්භාවයකට පත්ව සිටි බවටත් සාක්ෂ්‍ය තිබේ. රාජවංශයේ රාජ්‍ය ආගම වූයේ බුද්ධාගමයි. වූ සේටියෑන් සිය හිමිකම නීත්‍යානුකූල කරගනු පිණිස බුද්ධාගම ප්‍රවර්ධනය කළා ය. එසේම ඇය මහා මේඝ සූත්‍රය නම් සූත්‍රයක් රචනා කරමින් තමන් මෛත්‍රෙය බුදුන් වහන්සේගේ ආත්ම භවයක් බැව් දේශනා කරන්නට වූවා ය. එම සූත්‍රයෙන් කියැවුණේ කාන්තා අධිරාජයකු විසින් රෝගීභාවය, දුක සහ ව්‍යසනයන් ලෝකයෙන් තුරන් කරන බවයි. එසේම ඇය බෞද්ධ පූජ්‍ය ප්කෂයේ සහාය ද අපේක්ෂා කළා ය. වූ සේටියෑන් බුදු දහමේ ප්‍රබල අනුගාමිකාවක බවට පත්වූයේ කුමන කාලයේදැයි පැහැදිළි නැත. නමුත් ඇය රාජ්‍ය ආගම ලෙස බුද්ධාගම තෝරාගත්තේ කොන්ෆියුසියානුවාදය මගින් රාජ්‍ය පාලනය කිරීමට අධිරාජිනියනට අවසර නොදුන් බැවින් විය හැක. සිය පූර්වප්‍රාප්තිකයන්ගේ රාජවංශය මෙන් නොව, ඇය සිය රජය සඳහා ජනයා බඳවා ගත්තේ ඔවුන්ගේ සමාජ තත්ත්වය නොසලකා දක්ෂතාවන් මත ය. බෞද්ධ පූජකයින් විසින් ෂෙන්හුවාං පිළිබඳ අනාගත වාක්‍යයේ අර්ථය පිළිබඳ ව්‍යාඛ්‍යානයක් සම්පාදනය කළ අතර, එමගින් කියැවුණේ විමලප්‍රභාගේ නැවත උපතක් ලෙසින් චක්‍රවර්තී රැජිනියක ජම්බුද්වීපය පාලනය කරන බවයි. මෙම ලේඛනය වූ සේටියෑන් චෞ රාජවංශය ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට මාස දෙකකට පෙර ඇයට ප්‍රදානය කෙරිණි.

රාජ්‍ය පාලිකාවකගේ පිබිදීම පිළිබඳ කියැවෙන නිර්මල ශුද්ධාලෝකයේ මහා මන්ත්‍රය වැනි විවිධ ලේඛන මෙකල රචනා කෙරිණි. ඉහත සඳහන් ගන්ථයෙන් පිටපත් 10,000ක් රචනා කිරීමට වූ සේටියෑන් නියෝග කළා ය.

සම්ප්‍රදායික චීන ඉතිහාසලේඛය තුළ මෙම රාජවංශය තාං රාජවංශයේම යුගයක් ලෙස සලකා ඇති අතර, වූ තාං රාජවංශයේ හිටපු වල්ලභ අධිරැජිනිය (අගබිසව) ලෙස සලකා ඇත. ඇගේ දේහය තාං රාජවංශ ස්මාරකයක් වූ ක්වියෑන්ලිං සොහොන්ගැබේ තැන්පත් කෙරිණි. මීට අමරව මෙම රාජවංශයේ එකම අධිරාජයා වූයේ ද වූ සේටියෑන් වූ බැවින් මෙය රාජවංශ සංකල්පය හා නොගැළපේ. කෙසේනමුත්, මේ හා සමාන දිගකින් යුත් ෂින් රාජවංශය වැනි රාජවංශ සහ එයටත් වඩා කෙටි ෂුන් රාජවංශය වැනි රාජවංශය ද පැවතී ඇත. දීර්ඝ කාලයක් පුරා වූ සේටියෑන්ගේ පාලන සමය මහත් කෲර සමයයක් ලෙස සැලකුණ ද, මෑතකාලීන දශකයන් තුළ එම මතය තරමක් වෙනස් වී ඇත. චීන ප්‍රබන්ධ කෘති ගණනාවකම ඇය දූරදර්ශී පාලිකාවක ලෙස නිරූපණය කොට තිබීමෙන් මෙය පෙනී යයි.

පසුබිම
රාජාභිෂේකයට ප්‍රථම, වූ චාඕ (එකල ඇගේ නම) ඇගේ සැමියා වූ ගඔෂොං අධිරාජයා සහ ඇගේ පුත්‍රයින්ගේ රාජ්‍යාධිකාරිණිය ලෙස ක්‍රියා කරමින් සැබෑ බල මූලය ලෙස කටයුතු කළා ය. 655 ආරම්භයේ දී වූ අධිරාජයාගේ නාමයෙන් මාලිග රැස්වීම් මෙහෙයවීමෙහි යෙදුණා ය. ගඔෂොං‍ගේ මරණයෙන් පසු ඇය ඇගේ පුත්‍රයන්ගේ නාමයෙන් රාජ්‍ය පාලනය කළා ය. මෙකල ඇගේ පුතුන් රූකඩ අධිරජුන් බඳු විය. 690දී ඇය ඇගේ පුත්‍රයා වූ රුයිෂොං අධිරාජයාව ධුරයෙන් පහකොට තමන්වම හුවාංඩි (අධිරාජයා) ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කර ගනිමින් ස්වකීය චෞ රාජවංශය පිහිටුවූවා ය.

ආශ්‍රේයයන්

චීන ඉතිහාසයේ රාජවංශ
වූ සේටියෑන්

චෞ රාජවංශය (690–705)


Ruralna cjelina Klanac, ruralna cjelina Klanca, zaseok Prisoja, dio sela Dicma.

Opis
Nastala je tijekom 19. i 20. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom P-5128 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Dicmo

Klanac (ruralna cjelina)


Cueva István (en húngaro: István-barlang o Szent István-barlang; que quiere decir Cueva de Esteban o Cueva de San Esteban) es una cueva de estalactitas y estalagmitas, en Miskolc-Lillafüred, en el norte de Hungría.

La cueva se formó en el período Triásico, y tiene unos 710 m de largo. Fue descubierta en 1913. Según la leyenda local, un perro cayó en un hoyo a 15 metros de profundidad, siendo esta la apertura natural de la cueva. La gente encontró a la cueva cuando rescataron al perro. Espeleólogos comenzaron a explorar la cueva en 1927. Otra entrada fue hecha para los turistas, y en 1931 la cueva fue abierta al público.

Durante la Segunda Guerra Mundial, la cueva fue dañada, muchas de las estalagmitas y estalactitas fueron alteradas por personas que buscaban refugio de los ataques aéreos. La iluminación fue reparada en 1955, y la cueva se abrió al público otra vez, desde entonces.

Véase también
 Geografía de Hungría
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Galería de fotos en flickr

Cuevas de Hungría
Miskolc

Cueva István


مدونة بوكخوريس أو قانون بوكخوريس هي أشهر مدونة صدرت في مصر الفرعونية ويعد بوكخوريس أحد ملوك الأسرة الرابعة والعشرين (( 718- 712ق.م)) دوّن قانوناً دعي باسمه ويعتبر هذا القانون هو الصورة الأخيرة التي استقر عليها القانون المصري.

و يتضمن التقاليد المصرية القديمة التي كانت سائدة قبل عهد هذا الملك بعد أن أدخل عليها الكثير من التعديلات. ويرى بعض المؤرخين إن ( بوكخوريس ) تأثر بمدونات وادي الرافدين، لا سيما شريعة حمورابي، وذلك بسبب الصلات التجارية بين مصر وبلاد وادي الرافدين، وأن ((قانون الألواح الإثني عشر الروماني ))، قد تأثر بقانون بوكخوريس، وقد روى ( هيرودت ) و( ديودور الصقلي ) بأن قانون ((صولون اليوناني)) قد تأثر بمدونات مصر القديمة ولا سيما بقانون بوكخوريس.

ميزات قانون بوكخوريس
 إنه أصدر قانوناً حمل اسمه، شأنه في ذلك شأن القوانين في وادي الرافدين، لاسيما قانون حمورابي وقانون اورنمو.
 إنه قانون مدني بعيد عن الطابع الديني سواء في مجال الأحوال الشخصية أو في نظام المعاملات المدنية.
 حصلت المرأة على نوع من المساواة كالرجل، إذ أصبح عقد الزواج مبنياً على التراضي واعتراف للزوجين في حقهم بالطلاق بالتساوي فضلاً عن ذلك أنه قضى على جميع الآثار التي كانت مترتبة على السلطة الأبوية، وأصبح الميراث من حق الأولاد ودون تفرقة بين الذكور والإناث
 أخذ بمبدأ التعاقد بالكتابة، ووجوب تسجيل جميع العقود في مكاتب خاصة أعدت لذلك، ولم يعد من الجائز إثبات التصرفات القانونية بالشهادة إذا استلزم القانون كتابة العقد.
 ألغى نظام استرقاق المدين بسبب الدين، ونظام الإكراه البدني، وجعل المدين مسؤلاً عن دينه في ماله فقط دون جسمه إلا إذا كانت الديون مستحقة للدولة أو المعبد.
 انه اخلى عقد الزاوج من الصبغة الدينية وحولة إلى عقد زا صبغة اجتماعية
 خفض بوكخوريس سعر الفائدة في الديون ووضع قيوداً على كيفية حساب الفوائد، إذ لا يجوز المطالبة بأكثر من ضعف قيمة الدين مهما طالت المدة.
 توسع في أحكام الرهن وقرر في عقد الإيجار رهناً عاماً على أموال المستأجر لضمان الوفاء بالأجر.

استمرارية تطبيق قانون بوكخوريس

استمرت مدونة بوكخوريس سارية المفعول في مصر الفرعونية تسعة قرون متتالية باعتبارها قانوناً مصرياً فرعونياً خالصاً بلغ آخر مراحل تطوره فهو لم يتطور إلاّ بصورة
جزئية وكانت يد الإلغاء والتعديل تمتد إليه من حين إلى آخر: فكل من أمازيس ودارا الفارسي ألغى العمل به، اصدر كل منهما تقنيناً جديداً للقانون المصري ولكنهما اعتمدا
عليه في مدونتيهما: وأعيد العمل به مع بعض التعديلات في العصر البطلمي وشطر كبير من العصر الروماني واستمر التطبيق حتى عام 212م عندما صدر دستو رالإمبراطور
«كراكلا» الذي أعطى الجنسية الرومانية لكل سكان الإمبراطورية مما أدى منطقياً إلى إخضاع السكان جميعاً لسيادة القانون الروماني.

مدونة بوكخوريس بين التأثر والتأثير

يرى بعض الباحثين أن بوكخوريس كان حليفأً للآشوريين والبابليين مما أد ّى إلى ثأثر المدونة بقوانين بابل وبخاصة قانون حمورابي فيما وضعه من أحكام تتعلق باالالتزامات والعقود.

تاريخ مصر

قانون بوكخوريس


Les élections législatives françaises de 2022 se déroulent les  et . Dans le département des Pyrénées-Atlantiques, six députés sont à élire dans le cadre de six circonscriptions.

Contexte politique

À l'Assemblée

Les Pyrénées-Atlantiques, terre électorale du chef de file du MoDem, François Bayrou, sont largement séduites par le mouvement centriste en 2017. Quatre députés MoDem sont ainsi élus. Josy Poueyto et Jean-Paul Mattei à Pau, Florence Lasserre à Bayonne-Anglet et Vincent Bru à Biarritz-Hendaye. Seuls résistent deux sortants bien implantés, tous les deux élus depuis 2002, le socialiste David Habib dans le Béarn-nord et l'ancien candidat à l'élection présidentielle, ancien proche de François Bayrou, Jean Lassalle.

Josy Poueyto, proche de François Bayrou, est élue députée de Pau-Billère. Le lendemain de son élection, elle quitte ses postes locaux de première adjointe au maire de Pau - François Bayrou - et de première vice-présidente du département. Elle intègre la commission de la Défense. En 2019, elle est notamment vice-présidente d'une commission d'enquête se penchant "sur la situation, les missions et les moyens des forces de sécurité". Cependant, elle n'est l'auteure d'aucune proposition de loi sur toute la législature. Toutefois, elle est intervenue à plusieurs reprises à l'Assemblée et en commission. Les dossiers sur lesquels elle est principalement intervenue dans l'hémicycle concernaient la programmation militaire pour 2019-2025, en 2018, et les violences intra-familiales, fin 2019.

Jean-Paul Mattei, sitôt élu député de Pau-Nay, démissionne de son poste de maire de la petite ville de Ger. En entrant à l'Assemblée, il intègre la commission des Finances. Il devient également vice-président du comité d'évaluation et de contrôle des politiques publiques. Fin 2017, il devient également, pour deux ans, secrétaire de la délégation vouée aux collectivités territoriales et à la décentralisation. Il effectue quatre missions d'information au cours de son mandat. Il est co-rapporteur de l'une d'entre elles, en 2019, qui s'est focalisée sur la question de l'impôt universel. Il est également membre de cinq commissions spéciales différentes chargées de l'examen de certains projets de loi. Entre 2018 et 2019, il est secrétaire de celle examinant un projet de loi "relatif à la croissance et à la transformation des entreprises", qui deviendra la loi PACTE. En 2020, il est notamment président d'une autre commission spéciale examinant les projets de loi "relatifs à la dette sociale et à l'autonomie". Il dépose aussi deux propositions de résolution en 2018 et en 2019. La première est adoptée. Celle-ci milite "pour un usage plus proportionné et pertinent de la décote applicable aux cessions de biens et actifs immobiliers du domaine privé de l'État" alors que le député Mattéi a été nommé président du conseil de l'immobilier de l'État en .

David Habib, seul représentant socialiste des Pyrénées-Atlantiques, réintègre le groupe socialiste à l'Assemblée. Il est l'un des trois seuls députés de son groupe à voter la confiance au gouvernement Philippe en  - avec son collègue mayennais Guillaume Garot et sa collègue guadeloupéenne Hélène Vainqueur-Christophe. Il intègre la commission des Lois et en reste membre jusqu'en . Pendant cette période, il est secrétaire d'une commission permanente spéciale chargée d'apurer et de vérifier les comptes. Il devient également secrétaire en 2017 de la mission d'information destinée à l'étude de l'avenir institutionnel de la Nouvelle-Calédonie. Il devient en  vice-président du groupe d'études consacré à l'amiante. De mai à , il intègre brièvement la commission des affaires économiques, où il avait déjà siégé de 2012 à 2013. Le , il est élu vice-président de l'Assemblée nationale, position qu'il avait déjà occupée de 2014 à 2017. À cette date, il change à nouveau de commission pour intégrer la commission de la Défense. Il est membre de trois missions d'information et aussi d'une commission d'enquête, à la suite de l'attaque de la préfecture de police de Paris en . En tant que vice-président de l'Assemblée et membre du Bureau de l'Assemblée, il prend la présidence de la "délégation chargée d'examiner la recevabilité des propositions de loi". D' à , il prend de plus la vice-présidence de la commission de la Défense.

Personnage remarqué à l'Assemblée depuis plusieurs années, Jean Lassalle siège, comme c'est le cas depuis 2007, à nouveau parmi les non-inscrits à son retour à l'Assemblée. Il réintègre la commission des Finances, où il siège depuis 2017, mais va changer plusieurs fois de commission, comme son collègue Habib. S'il n'est membre d'aucune commission d'enquête ou mission d'information jusqu'à son départ de cette commission en , il intervient régulièrement (15 fois) mais aussi très régulièrement dans l'hémicycle - plus de  sur le total de la législature - et sur de nombreux dossiers. De  à , il est membre de la commission des affaires étrangères. Il n'y est pas moins actif. En , il revient à la commission des finances. D' à , il siège dans une mission d'information, pour la première fois depuis 2006. Cette mission est dédiée à l'incendie de Lubrizol. Pour la première fois depuis presque 13 ans, Jean Lassalle intègre un groupe politique en , le groupe Libertés et Territoires. Ce groupe, créé fin 2018, réunit des députés d'opinions et origines diverses, majoritairement du centre gauche et du centre droit. En , il change à nouveau de commission, en intégrant la commission de la Défense, comme son collègue Habib. De mars à , il s'implique dans deux nouvelles missions d'information. L'une est dédiée au Moyen-Orient dans la perspective de l'après Chammal. L'autre s'intéresse à la guerre des drones et il en est l'un des co-rapporteurs. En , il devient membre de la mission d'information sur la résilience nationale.

Florence Lasserre, nouvelle députée MoDem, démissionne du conseil départemental et de son poste d'adjointe au maire LR d'Anglet. Sitôt élue, elle devient secrétaire de la commission qu'elle intègre, la commission du développement durable. De 2017 à 2018, elle est membre de la commission spéciale chargée de l'examen du projet de loi ESSOC. En 2019, elle participe à la "Commission d'enquête sur l'impact économique, industriel et environnemental des énergies renouvelables, sur la transparence des financements et sur l'acceptabilité sociale des politiques de transition énergétique". Puis, entre 2020 et 2021, elle est membre d'une mission d'information sur la rénovation thermique des bâtiments. En 2021, elle fait partie d'une nouvelle commission spéciale, cette fois chargée de s'intéresser au projet de loi de lutte contre le dérèglement climatique. Dans l'hémicycle, la députée Lasserre est intervenue à plusieurs reprises et particulièrement en 2018 sur le sujet du nouveau pacte ferroviaire.

Jusque là maire de Cambo-les-Bains, le nouveau député Vincent Bru se met en conformité avec la loi et démissionne de sa position d'édile en . Il est membre du groupe MoDem mais n'en est qu'un apparenté de  à . Le député Bru est membre de la commission des Lois mais aussi de la commission des affaires européennes. En lien avec cet engagement, il dépose en 2018, avec sa collègue Coralie Dubost, une proposition de résolution européenne relative au respect de l'état de droit au sein de l'UE. Cette proposition est adoptée. Fin 2018, il est également membre d'une commission spéciale concernant la politique gouvernementale vis-à-vis du Brexit. En 2020, Vincent Bru est vice-président d'une commission d'enquête "sur les obstacles à l'indépendance du pouvoir judiciaire". En 2020, en deuxième lecture du projet de loi bioéthique par l'Assemblée, il fait partie des quelques députés de la majorité à voter contre. Il répète cette position lors de la lecture définitive en 2021 - où seuls 16 des 294 députés de la majorité présents pour le vote se sont opposés.

Élections intermédiaires
Si la Nouvelle-Aquitaine décide globalement de choisir de placer à sa tête la liste d'extrême droite de Jordan Bardella, les Pyrénées-Atlantiques est l'un des rares départements (avec la Vendée) à offrir à Nathalie Loiseau, tête de liste LREM, plus de 25 % des voix. La liste centriste dépasse donc de 8 points la liste RN, qui est elle-même rattrapée par la liste écologiste de Yannick Jadot qui dépasse atteint la barre de 15 %, faisant des Pyrénées-Atlantiques l'un des vingt départements qui permet aux écologistes de franchir la barre des 15 %. On notera que la liste PS  dépasse d'un petit demi point la liste menée par LR et LFI, ce qui est un cas de figure rare durant ces élections. Dans la ville préfectorale, Pau, la liste Renaissance est en tête, sans pour autant atteindre de scores relativement hauts, alors qu'il s'agit de la ville électorale du chef de file du MoDem, François Bayrou.

Les élections municipales en 2020 marque une certaine stabilisation dans le département. Hormis Oloron-Sainte-Marie, la droite conserve la plupart des gains enregistrés lors du scrutin précédent, notamment Anglet, Gan et Pau. C'est toutefois face aux candidats régionalistes EHbai que la droite trébuche, s'inclinant à Ciboure et Urrugne. La gauche échoue une nouvelle fois à reconquérir Bayonne, la deuxième ville du département, face au maire sortant UDI.

La gauche pourra toutefois se réconforter un an plus tard, durant les élections régionales, où Alain Rousset, président sortant, est réélu très confortablement, malgré la dispersion des voix à gauche avec la liste écologiste. Dans le département, les listes FN, MoDem et EELV sont toutes stabilisées à 13 %, plus ou moins haut. On notera deux faits surprenant : d'abord, la liste LR de Nicolas Florian ne franchit pas le seuil des 10 %, alors que la liste rurale d'Eddie Puyjalon franchit elle aussi la barre des 13 %, ce qui fait des Pyrénées-Atlantiques le deuxième département dans la région à offrir à la liste LMR plus de 10 %. À Pau, le président sortant se démarque très largement du lot, et atteint près de 42 points au second tour, et distance ainsi de 23 % la liste de Nicolas Thierry.

Simultanément ont lieu les élections départementales, marquée par un fort renouvellement cantonal. La droite (alliée au centre) se fortifie en faisant carton plein dans les cantons de Bayonne, en volant aux régionalistes Nive-Adour ou encore en raflant la mise face à la gauche dans le canton de Oloron-Sainte-Marie-2. La gauche perd donc 6 sièges au conseil départemental, mais peut se réconforter en gagnant le secteur de Pau-2. Sinon, les régionalistes, qui ont le vent en poupe depuis quelques années, voient des résultats départementaux plus contrastés, entre perte de Nive-Adour et victoire dans le canton d'Hendaye-Côte Basque-Sud.

Résultats de l'élection présidentielle de 2022 par circonscription

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevé. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiés en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seules les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG), l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribuer  une nuance propre.

Tous les autres partis se voient attribuer l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuance propre, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Résultats

Élus

Résultats à l'échelle du département

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Cartes

Résultats par circonscription

Première circonscription
Députée sortante : Josy Poueyto (Mouvement démocrate).

Deuxième circonscription
Député sortant : Jean-Paul Mattei (Mouvement démocrate).

Troisième circonscription
Député sortant : David Habib (Parti socialiste).

Quatrième circonscription
Député sortant : Jean Lassalle (Résistons).

Cinquième circonscription
Députée sortante : Florence Lasserre (Mouvement démocrate).

Sixième circonscription
Député sortant : Vincent Bru (Mouvement démocrate).

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives des Pyrénées-Atlantiques
 Liste des députés des Pyrénées-Atlantiques
 Élections législatives françaises de 2022

Pyrénées-Atlantiques
Legislatives 2022

Élections législatives de 2022 dans les Pyrénées-Atlantiques


Apărarea chinezească (Kínai védelem) este un film maghiar din 1999 regizat de Gábor Tompa. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Victor Rebengiuc, Maia Morgenstern, Emil Györy, Iván Dengyel.

Prezentare

Distribuție

Note

Legături externe

Vezi și
 1999 în film

Filme românești
Filme în limba românăFilme în limba maghiară
Filme din 1999
Filme dramatice româneștiFilme maghiare

Apărarea chineză


Prince of Persia: The Sands of Time američki je akcijski film iz 2010. godine koji je režirao Mike Newell. Film su napisali Jordan Mechner, Boaz Yakin, Doug Miro i Carlo Bernard, producent Jerry Bruckheimer, a Walt Disney Pictures objavio 28. svibnja 2010. U filmu glume Jake Gyllenhaal kao princ Dastan, Gemma Arterton kao princeza Tamina, Ben Kingsley kao Nizam, Toby Kebbell kao Garsiv i Alfred Molina kao Sheik Amar. Film je adaptacija istoimene videoigre koju je razvio i objavio Ubisoft. Uključeni su i elementi iz Warrior Within i The Two Thrones, dva druga naslova iz trilogije Sands of Time franšize o videoigrama Prince of Persia.

Film je premijerno prikazan u Londonu 5. svibnja 2010., a službeno je objavljen 28. svibnja 2010. u Sjedinjenim Državama. Dobio je mješovite kritike kritičara, koji su dijelili konsenzus da je film poboljšanje u odnosu na prethodne adaptacije videoigara i pohvalili partituru, akcijske scene, humor i glumačke performanse (posebno one Gyllenhaala, Kingsleyja, Artertona i Moline), dok je pokazivao negativnu pažnju prema scenariju, bijeljenju glumačke ekipe i odlasku od izvornog materijala. Zaradio je preko 336 milijuna dolara u odnosu na proizvodni proračun od 150–200 milijuna dolara i bio je film s videoigrama s najvećom zaradom dok ga 2016. nije nadmašio Warcraft.

Radnja
Dastana, djecak s ulice u Perziji, usvaja kralj Šaraman nakon što je pokazao hrabrost. Petnaest godina kasnije, kraljev brat Nizam prenosi prinčevima - Dastanu, zajedno s kraljevim biološkim sinovima Tusom i Garsivom - dokaze da sveti grad Alamut kova oružje za perzijske neprijatelje. Tus usmjerava perzijsku vojsku da zauzme Alamuta. Dastan i njegovi prijatelji probijaju grad i otvaraju vrata za opsadu. Tijekom napada Dastan pobjeđuje kraljevsku gardu i uzima mu sveti bodež.

Alamut pada Perzijancima, ali princeza Tamina poriče da grad ima bilo kakve kovačnice oružja. Tus traži od nje da se uda za njega kako bi ujedinila dvije nacije, a ona prihvaća tek nakon što je vidjela bodež u Dastanovom posjedu. Na njihovom slavljeničkom banketu, Tus je Dastan dao njihovu ocu vezeni ogrtač. Međutim, ogrtač je otrovan, smrtno gori Šaraman. Garsiv optužuje Dastana za kraljevo ubojstvo, ali Dastan pobjegne s Taminom. Tus je postavljen za kralja i postavljena je nagrada na Dastanovu glavu.

Dok se skriva, Tamina pokušava ubiti Dastana i ukrasti bodež, au borbi Dastan otkriva bodež omogućava vlasniku putovanje u prošlost. Dastan zaključuje da je Tus napao Alamuta po bodež i odlučuje se suočiti s bratom na sprovodu kralja u Avratu. Na putu su njih dvojica zarobljeni od trgovaca-bandita predvođenih šeikom Amarom koji traži novac za nagradu, ali uspijevaju pobjeći. Nakon dolaska u Avrat, Dastan pokušava uvjeriti Nizama u njegovu nevinost. Vidjevši opekline na Nizamovim rukama, Dastan shvaća da je Nizam orkestrirao kraljevo ubojstvo. Nadalje, Nizam je postavio zasjedu za Dastana duž perzijskih ulica, ali nakon sukoba s Garsivom, Dastan bježi. Nizam šalje grupu prikrivenih ratnika, Hassansina, da ubiju Dastana i pronađu bodež.

Tijekom pješčane oluje, Tamina govori Dastanu da su bogovi davno pokrenuli veliku pješčanu oluju da unište čovječanstvo, ali dirnuti su ponudom mlade djevojke da se žrtvuje umjesto čovjeka i zarobili su Pijesak vremena u velikoj pješčanoj čaši. Tamina je najnoviji čuvar bodeža, koji su mladoj djevojci darovali bogovi, a koji može probiti pješčanik i potencijalno uništiti svijet, ali i omogućiti vlasniku bodeža da putuje dalje u prošlost nego što je bodež u pijesku vrijednom jedne minute. Dastan shvaća da Nizam namjerava putovati natrag u djetinjstvo, spriječiti se da spasi Sharamana od napada lava i odrasti da postane kralj Perzije umjesto Sharamana. Amar ponovno zarobljava dvojicu, ali Dastan pomoću bodeža spašava Amarove ljude od napada Hassansina. To uvjerava Amara da ih otprati do svetišta u blizini Hindu Kuša, gdje će Tamina zabrtviti bodež unutar kamena iz kojeg je prvi put došla. U svetištu ih pronalazi Garsiv, kojeg Dastan uvjerava u svoju nevinost, no Hasanovci im postavljaju zasjedu, ubijaju Garsiva i kradu bodež.

Dastanova skupina putuje natrag do Alamuta kako bi iz Nizama izvadila bodež i upozorila Tusa na Nizam. Amarova desna ruka Seso umire uzimajući bodež za Dastana, koji Tusu demonstrira moći bodeža da ga uvjeri u istinu. Nakon toga, Nizam ih prekida, ubija Tusa i vraća bodež natrag. Tamina spašava Dastana od ubijanja i dvojica kreću prema tajnim tunelima ispod grada koji vode do pješčanog stakla. Kad stignu do Nizama, zabode pješčanu čašu i obojicu baci s litice. Tamina se žrtvuje, puštajući Dastanovu ruku i pada u smrt kako bi mu omogućio da se bori protiv Nizama.

Kad Dastan izvadi bodež iz pješčanog stakla, vrijeme se premotava do trenutka kada je pronašao bodež. Dastan pronalazi Tusa i Garsiva i razotkriva Nizamovu izdaju. Nizam pokušava ubiti Dastana, ali ga Tus pokori i ubije. Tus se ispričava Tamini zbog opsade i predlaže da ojača vezu dviju nacija udajom za Dastana. Dastan vraća bodež Tamini kao zaručnički dar i kaže joj da se raduje njihovoj zajedničkoj budućnosti.

Glumci
Jake Gyllenhaal kao Dastan
William Foster kao Mladi Dastan
Gemma Arterton kao Tamina, Princess of Alamut
Ben Kingsley kao Prince Nizam of Persia, King Sharaman's brother
Toby Kebbell kao Prince Garsiv of Persia
Alfred Molina kao Sheik Amar
Richard Coyle kao Prince Tus of Persia
Ronald Pickup kao King Sharaman, Kralj Perzije i otac Dastanov, Tusov, and Garsivov.
Reece Ritchie kao Bis, Dastanov prijatelj
Steve Toussaint kao Seso
Darwin Shaw kao Asoka
Gísli Örn Garðarsson kao Vođa Asasina

Izvori

Američki filmovi 2010-ih
Akcijski filmovi

Prince of Persia: The Sands of Time (film)


Helen Battles Sawyer Hogg , CC (1. august 1905 - 28. januar 1993) var en astronom noteret for banebrydende forskning i globulære klynger og variable stjerner. Hun var den første kvindelige præsident for flere astronomiske organisationer og en bemærkelsesværdig videnskabskvinde i en tid, hvor mange universiteter ikke ville tildele videnskabelige udmærkelser til kvinder. Hendes videnskabeligejournalistik omfattede astronomikolonner i Toronto Star ("With the Stars", 1951-81) og Journal of the Royal Astronomical Society of Canada ("Out of Old Books", 1946-65). Hun blev betragtet som en "stor videnskabsmand og en elskværdig person" i løbet af en karriere på tres år.

Tidlige liv
Helen blev født den 1. august 1905 som den anden datter af bankmand Edward Everett Sawyer og hans kone Carrie Douglass Sawyer (født Sprague), der tidligere var en lærer. Helen graduerede fra Lowell High School i en alder af 15 år, men valgte at blive et ekstra år, inden hun lod sig indskrive på Mount Holyoke College i 1922.

Kilder og henvisninger

Astronomer fra USA
Pages with unreviewed translations

Helen Sawyer Hogg


Pavle Vuisić (pravo prezime Vujisić) (Beograd, 10. srpnja 1926. – Beograd, 1. listopada 1988.) bio je srbijanski glumac. Dobitnik je većeg broja glumačkih priznanja. Glumačka nagrada za životno djelo, koja se dodjeljuje na Filmskim susretima u Nišu nosi njegovo ime od 1994. godine.

Prije početka glume, Pavle Vuisić bavio se novinarstvom u Radio Beogradu i studirao je pravo. Godine 1950. dobiva malu ulogu u filmu Čudotvorni mač, kojim započinje njegova filmska karijera. Iako je cijenjen kao jedan od najznačajnijih likova srpskoga glumišta, nije uspio upisati Fakultet dramskih umjetnosti.

Nije volio nagrade i popularnost te je odbio nastupati u inozemstvu. Živio je boemski, volio je Dunav na kojem je imao brojne čamce. Pokopan je po svojoj želji u miru samo u krugu obitelji.

Filmske i TV uloge
Pavle Vuisić ostvario je preko 150 uloga na filmu i televiziji. Glumio je različite likove, nevezujući se posebno ni za jedan žanr. Ostvaruje podjednako uspješne uloge u dramama, kao i u komedijama.

Neki zapaženiji filmovi i TV serije u kojima je glumio su:

Nagrade

 Godine 1955. – Zlatna arena za najbolju glavnu mušku ulogu na festivalu u Puli.
 Godine 1969. – Oktobarska nagrada grada Beograda.
 Godine 1969. – Car Konstantin na Filmskim susretima u Nišu.
 Godine 1973. – Grand Prix na Filmskim susretima u Nišu.
 Slavica (koja od 1994. nosi njegovo ime)

Izvori

Vanjske poveznice veze

Glumci iz Beograda
Srbijanski filmski glumci
Srbijanski televizijski glumci

Pavle Vuisić


Tong zi dan bzw. Tongzidan, auch als Frühlingseier bezeichnet, () sind speziell zubereitete, hartgekochte Vogeleier. Es handelt sich dabei um eine lokale Spezialität aus der chinesischen Stadt Dongyang und der dortigen Region, bei der die Eier in Kinder-Urin eingelegt und darin gekocht werden.

Zubereitung
Für Tong zi dan wird zunächst Urin gesammelt, der vorzugsweise von Jungen unter zehn Jahren stammt. Die Eier werden samt Schale zunächst im Urin eingelegt und dann darin gekocht. Nachdem das Eiklar geronnen ist, wird die Schale gebrochen und die Eier werden zurück in den Kochbehälter gegeben, wo sie weiter bei niedriger Hitze gekocht werden. Nach einer Weile wird frischer Urin nachgegossen, was mehrfach wiederholt wird. Insgesamt werden die Tong zi dan rund einen Tag lang gekocht.

Stellung als lokale Tradition
Den Eiern wird eine gesundheitsfördernde Wirkung nachgesagt; so sollen sie gegen Müdigkeit helfen, vor Hitzeschlägen schützen, den Blutkreislauf fördern und gegen einen Mangel an Yin wirken. Urin kleiner Jungen galt in der traditionellen chinesischen Medizin lange Zeit als Heilmittel, weshalb er wohl auch heute noch für die Zubereitung der Eier verwendet wird. Die angebliche Heilwirkung von Tong zi dan ist jedoch umstritten; darüber hinaus warnten Experten der chinesischen Medizin vor möglichen gesundheitlichen Problemen beim Umgang mit dem Urin.

Die Tong zi dan werden traditionell im Frühjahr gekocht und oft auf der Straße verkauft. Der Urin für die Zubereitung im großen Stil wird unter anderem in den Schulen von Dongyang gesammelt. Die Tradition rührt möglicherweise aus der Geschichte der ländlichen Gegend her, in der Eier einst zu den wenigen verfügbaren tierischen Nahrungsmitteln gehörten. Die Stadt Dongyang hat die Tong zi dan im Jahr 2008 zu einem nationalen immateriellen Kulturerbe erklärt. Die Eierspezialität ist mindestens seit Ende des 19. Jahrhunderts bekannt und wurde damals eher als Stärkungs- denn als Lebensmittel angesehen; erste Erwähnungen in englischen Publikationen finden sich bereits für das Jahr 1891.

Siehe auch
 Tausendjährige Eier

Einzelnachweise

Eierspeise
Traditionelle Chinesische Medizin
Urin
Chinesische Küche

Tong zi dan


Russula nauseosa (Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Elias Magnus Fries, 1838), denumită în popor vinețica țapului, este o  specie de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Russulaceae și de genul Russula care coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Ea se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord pe aproape orișice sol, și pe cel azotic, crescând izolată sau în grupuri mai mici, prin păduri de conifere și mixte sub molizi, și brazi. Buretele apare destul de des, de la câmpie la munte, din iunie până în noiembrie.

Descriere

 Pălăria: este o vinețică mai mică cu un diametru de aproximativ 3-7 cm, inițial semisferică cu marginea răsfrântă spre picior, apoi boltită, aplatizând la maturitate din ce în ce mai mult și dezvoltând cu timpul o pâlnie în centru. Cuticula care poate fi cojită, este netedă spre margine mată, dar în mijloc lucioasă, la umezeală lipicioasă, prezintă caneluri radiale bine vizibile la periferie. Coloritul pălăriei diferă tare, el poate fi gălbui, ocru, verzui, roșiatic, lila, violet, în centru mereu mai închis, brun-măsliniu.
 Lamelele: ele stau destul de distanțate, sunt rotunjit-bombate precum aderate la picior. Coloritul este în tinerețe crem, apoi galben viu și în vârstă de un ocru murdar.
 Piciorul: are o înălțime de 3-7 cm și o lățime de 0,6-1,2 cm, fiind cilindric cu baza ușor îngroșată, fragil, în tinerețe plin, la maturitate complet împăiat, căpătând alveole și devenind spongios. Tija este albă, cu nuanțe de ocru spre bază și fin striată, la bătrânețe reticulată gri.
 Carnea: este albă, sfărâmicioasă, cu un miros aproape imperceptibil,  frecată între degete ușor de hering, și cu gust plăcut, câteodată chiar ceva iutișor.
 Caracteristici microscopice: are spori cu o mărime 7,2–9,7 × 6,1–7,9 microni, rotunjori, cu negi țepoși de o lungime până la 1,2 microni, pulberea lor fiind galben-ocru. Basidiile în formă de măciucă poartă 4 spori și măsoară  35–50 × 11–15 microni.
 Reacții chimice: Carnea pălăriei se colorează cu guaiacol albastru-verzui, cu fenol în roșu de vin și cu sulfat de fier roz deschis.

Confuzii
Vinețica galbenă poate fi confundată cu alte soiuri ale genului, cum sunt de exemplu Russula amoena, Russula amoenicolor, Russula atropurpurea, Russula cyanoxantha, Russula grisea Russula heterophylla,Russula integra, Russula ionochlora, Russula nigricans, Russula olivacea, Russula parazurea, Russula puellaris, Russula.raoultii (otrăvitoare, iute și amară) Russula stenotricha, Russula versicolor (destul de iute, în primul rând lamelele tinere),  Russula violeipes, Russula virescens sau Russula xerampelina.

Ciuperci asemănătoare

Valorificare
Vinețica galbenă nu este astfel de gustoasă ca Russula cyanoxantha (vinețica porumbeilor). Ea este comestibilă cât ciuperca este tânără și cu carnea albă. Se recomandă pregătirea ei în combinație cu alte ciuperci de pădure, după îndepărtarea (posibilă) a lamelelor destul de iute. Ciuperca se poate usca, mai departe se potrivește pentru conservarea în oțet sau ulei.

Pentru genul Russula (ca și pentru soiurile Lactarius și Lactifluus) contează: Toți bureții fără miros neplăcut precum gust iute sau neconvenabil sunt comestibili. Chiar și unii din acei iuți ar putea fi mâncați.Luce Höllthaler: "Pilzdelikatessen", Editura Wilhelm Heyne Verlag, München 1982, p. 77-78, ISBN 3-453-40334-7

Note

Bibliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012,  ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. X, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1929
 Bruno Cetto, volumele 1-7, vezi note
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Russula naseosa, film, culori

Russula
Micoriză
Ciuperci comestibile
1801 în știință

Russula nauseosa


O golfe urbano é um esporte baseado no jogo original de golfe no qual os jogadores, individualmente ou em equipes, arremessam uma bola em um buraco ou em um alvo específico usando diversos tipos de tacos . O golfe urbano não é jogado em um campo de golfe tradicional, mas utilizando o mobiliário urbano como obstáculos e alvos.  Em vez da bola de golfe padrão, os jogadores podem usar uma bola de couro.

Torneios

Em 2010, nos dias 27 e 28 de agosto, ocorreu o primeiro campeonato de Golfe Urbano de São Paulo.  Foram 3 circuitos, o primeiro partindo do Viaduto do Chá seguindo para o Vale do Anhangabaú. O segundo, aconteceu na Praça da Liberdade e terminou na Praça Júlio Prestes, no centro da cidade. O último circuito ocorreu no Cetenco Plaza, à Avenida Paulista. A equipe London, formada por Tiago Yonamine, mais conhecido como Sushi, Robison Gomes e Nicole Maia ganharam a competição e como prêmio uma passagem à para a cidade inglesa.

Ver também
 Campo de golfe
 Minigolfe
 Beach golf

Referências

Golfe

Golfe urbano


The Tornados, 1960'ların başarılı enstrümantal rock yapan gruplarından biridir. En ünlü şarkıları Telstar Amerikan müzik listelerinde ilk defa bir İngiliz şarkısı olarak birinci sıraya yerleşmişlerdir. Grubun bas gitaristi Heinz Burt gruptan ayrılınca dağılmışlardır.

Grup Üyeleri

 George Bellamy
 Heinz Burt
 Alan Caddy
 Clem Cattini
 Roger LaVern

İngiliz pop müzik grupları
Enstrümantal müzik grupları
İngiliz rock grupları
1960'ta kurulan müzik grupları
Decca Records sanatçıları

The Tornados


La Delegación Arqueológica Francesa en Afganistán  (en francés: Délégation Archéologique Française en Afghanistan) conocida también por sus siglas DAFA se compone de una red de 27 institutos de investigación en el extranjero del Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia.
La DAFA fue fundada en Francia en 1922 a petición del gobierno afgano para asegurar la investigación arqueológica en Afganistán. La investigación sólo se detuvo durante la Segunda Guerra Mundial, reanudándose en 1946. En 1982 fue cerrado a petición del gobierno prosoviético de Afganistán.
En el año 2002, de acuerdo con las autoridades afganas, el Ministerio de Asuntos Exteriores decidió volver a abrir y reiniciar las actividades de la DAFA en su país y principalmente, en el Museo Nacional de Kabul.

La labores de la DAFA se centran en estudiar y profundizar en el conocimiento de la historia de Afganistán en el marco de excavaciones conjuntas, principalmente, consistiendo en la catalogación e inventario de los restos arqueológicos, estudios y la realización de excavaciones arqueológicas.

Trabajos arqueológicos desde 1922
 1923-1925 - Realización de estudios en Bactriana.
 1924 - Excavaciones en el yacimiento de Païtava.
 1926 - Estudios en Bactriana y el yacimiento grecobudista de Hadda.
 1927 a 1928 - Excavaciones de Hadda.
 1929 - Trabajos en la ciudad de Bamiyán.
 1933 - Excavaciones en Tepe Marandjan.
 1934 - Excavaciones en Khair Khana.
 1936 - Trabajos en Sistán y Baluchistán.
 1936 a 1937 - Excavaciones en la antigua ciudad de Bagram.
 1937 - Excavaciones en Fondukistan.
 1937 - Excavaciones en Shotarak.
 1947 - Trabajos en Bactriana.
 1949 a 1951 - Excavaciones en Lashkari Bazar.
 1951 a 1959 - Excavaciones en el yacimiento protohistórico de Mundigak.
 1952 a 1961 - Excavaciones en Surkh Kotal
 1957 - Descubrimiento del Minarete de Jam, declarado como Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO.
 1957 - Trabajos en el Valle de Foladi.
 1963 - Excavaciones de Kohn Masjid.
 1963 a 1965 - Excavaciones del monasterio de Gul Dara.
 1963 - Excavaciones en Tepe Shakh.
 1964 - Prospecciones en Ai-Khanoum.
 1965 a 1978 - Excavaciones en el yacimiento de Ai-Khanoum.
 1974 a 1976 - Estudios de la llanura de Ai-Khanoum.
 1976 a 1978 - Trabajos en Tukharistan.
 1976 a 1978 - Excavaciones en Shortughaï.
 2004 a 2007 - Excavaciones en Bactriana.
 2005 - Excavaciones en Al-Ghata.
 2005 a 2007 - Trabajos en Herāt junto a una expedición alemana.
 2005 a 2007 - Trabajos en la mezquita de Haji Piyada.
 2010 a 2011 - Excavaciones en Mes Aynak.

Véase también
 Museo Nacional de Kabul

Enlaces externos
 Web oficial

Referencias

Instituciones y sociedades arqueológicas
Cultura de Afganistán
Política cultural francesa

Delegación arqueológica francesa en Afganistán


Small Change is the fourth studio album by singer and songwriter Tom Waits, released on September 21, 1976 on Asylum Records. It was recorded in July at Wally Heider's Studio 3 in Hollywood. It was successful commercially and outsold his previous albums. This resulted in Waits putting together a touring band - The Nocturnal Emissions, which consisted of Frank Vicari on tenor saxophone, FitzGerald Jenkins on bass guitar and Chip White on drums and vibraphone. The Nocturnal Emissions toured Europe and the United States extensively from October 1976 till May 1977.

Production

Small Change was recorded, direct to 2-track stereo tape, July 15, 19–21 and 29, 1976 at Wally Heider's Studio 3 in Hollywood under the production of Bones Howe. A multi-track recording was made as back up, and used when a reference Waits made to actress Jayne Meadows had to be changed. Howe recounted: "We set up at Heider's for that record the same way I used to make jazz records in the 1950s. I wanted to take Tom back to that direction of making records, with an orchestra and Tom in the same room, all playing and singing together. I was never afraid of making a record where the musicians all breathed the same air. Leakage is not a problem. In fact, it's a good thing — it holds a record together... He was always surrounded by the music and the records sound like it. We never used headphones. Never."

Music
The album featured famed drummer Shelly Manne, and was, like Waits' previous albums, heavily jazz-influenced, with a lyrical style that owed influence to Raymond Chandler and Charles Bukowski as well as a vocal delivery influenced by Louis Armstrong, Dr. John and Howlin' Wolf. The music, for the most part, consists of Waits' gravelly, rough voice, set against a backdrop of piano, upright bass, drums and saxophone. Some tracks have a string section, whose sweet timbre is starkly contrasted to Waits' voice.

"Tom Traubert's Blues" opens the album. Jay S. Jacobs has described the song as a "stunning opener [which] sets the tone for what follows." The refrain is based almost word by word on the 1890 Australian song, "Waltzing Matilda" by A.B. "Banjo" Paterson, although the tune is slightly different.

The origin of the song is somewhat ambiguous. The sub-title of the track "Four Sheets to the Wind in Copenhagen" seems to indicate that it is about a time that Waits spent in Copenhagen in 1976 while on a tour. There, he apparently met Danish singer Mathilde Bondo. Indeed, in a 1998 radio interview, she confirmed that she met Waits and that they spent a night on the town together. Waits himself described the song's subject during a concert in Sydney, Australia in March 1979: "Uh, well I met this girl named Matilda. And uh, I had a little too much to drink that night. This is about throwing up in a foreign country." In an interview on NPR's World Cafe, aired December 15, 2006, Waits stated that Tom Traubert was a "friend of a friend" who died in prison.

Bones Howe, the album's producer, recalls when Waits first came to him with the song:

 He said the most wonderful thing about writing that song. He went down and hung around on skid row in L.A. because he wanted to get stimulated for writing this material. He called me up and said, "I went down to skid row ... I bought a pint of rye. In a brown paper bag." I said, "Oh really?" "Yeah - hunkered down, drank the pint of rye, went home, threw up, and wrote 'Tom Traubert's Blues' [...] Every guy down there ... everyone I spoke to, a woman put him there."

Howe was amazed when he first heard the song, and he's still astonished by it. "I do a lot of seminars," he says. "Occasionally I'll do something for songwriters. They all say the same thing to me. 'All the great lyrics are done.' And I say, 'I'm going to give you a lyric that you never heard before. Howe then says to his aspiring songwriters, "A battered old suitcase to a hotel someplace / And a wound that will never heal." This particular Tom Waits lyric Howe considers to be "brilliant." It's "the work of an extremely talented lyricist, poet, whatever you want to say. That is brilliant, brilliant work. And he never mentions the person, but you see the person."

The song has been recorded by Rod Stewart on two 1993 albums, Lead Vocalist and Unplugged...and Seated under the title "Tom Traubert's Blues (Waltzing Matilda)".

The album's closing song, "I Can't Wait to Get Off Work (And See My Baby on Montgomery Avenue)", has a simple musical arrangement, boasting only Waits' voice and piano, with bass by Jim Hughart. The lyrics are about Waits' first job at Napoleone Pizza House in San Diego, which he began in 1965, at the age of 16.

Themes

At the time of the recording of Small Change Waits was drinking more and more heavily, and life on the road was starting to take its toll on him. Waits, looking back at the period said:I was sick through that whole period [...] It was starting to wear on me, all the touring. I'd been travelling quite a bit, living in hotels, eating bad food, drinking a lot - too much. There's a lifestyle that's there before you arrive and you're introduced to it. It's unavoidable.

Waits recorded the album in reaction to these hardships. This is evident in the pessimism and cynicism that pervade the record, with many songs, such as "The Piano Has Been Drinking" and "Bad Liver and a Broken Heart" presenting a bare and honest portrayal of alcoholism, while also cementing Waits' hard-living reputation in the eyes of many fans. The album's themes include those of desolation, deprivation, and, above all else, alcoholism. The cast of characters, which includes hookers, strippers and small-time losers, are, for the most part, night-owls and drunks; people lost in a cold, urban world.

With the album Waits asserted that he "tried to resolve a few things as far as this cocktail-lounge, maudlin, crying-in-your-beer image that I have. There ain't nothin' funny about a drunk [...] I was really starting to believe that there was something amusing and wonderfully American about being a drunk. I ended up telling myself to cut that shit out."

Beyond the serious themes with which the album deals, the lyrics are often also noted for their humour; with songs such as "The Piano Has Been Drinking" and "Bad Liver And A Broken Heart" including puns and jokes in their treatment of alcoholism, with the added humour in Waits' drunken diction.

Cover
The cover art features Waits sitting in a go-go dancer's dressing room, with a topless go-go dancer standing nearby. It was alleged that the go-go dancer pictured is Cassandra Peterson, who portrayed the iconic Elvira, Mistress of the Dark. Peterson, however, says she's not sure of the authenticity of this claim, stating, "I can't say it's completely not me—I can't say it's not true—but I have absolutely no recollection of doing it, if it is true....I do not remember the '70s, for who-knows-what-all reasons. But anyway, it could be me. There is a possibility. But I just look and look and look at it and go, "It doesn't look exactly like me." I don't know. Maybe it is."

Reception

Small Change received critical reviews equal to or better than Waits' previous albums, and was at first a surprise commercial success, rising to #89 on the Billboard chart within two weeks of its release.  Three weeks later,  the album fell off the Billboard Top 200, and Waits was not to better its position until 1999's Mule Variations.

When asked in an interview with Mojo in 1999 if he shared many fans' view that Small Change was the crowning moment of his "beatnik-glory-meets-Hollywood-noir period" (i.e. from 1973 to 1980), Waits replied:  Well, gee. I'd say there's probably more songs off that record that I continued to play on the road, and that endured. Some songs you may write and record but you never sing them again. Others you sing em every night and try and figure out what they mean. "Tom Traubert's Blues" was certainly one of those songs I continued to sing, and in fact, close my show with.

In 2000, Small Change was voted number 958 in Colin Larkin's All Time Top 1000 Albums.

Track listing
All songs written and composed by Tom Waits.

Side one

Side two

Personnel
Tom Waits - vocals, piano
Harry Bluestone – violin, concertmaster strings
 Jim Hughart – bass
 Ed Lustgarten – cello, orchestra manager strings
Shelly Manne – drums
Lew Tabackin – tenor saxophone
Jerry Yester – arranger and conductor of string section

Chart positions

Certifications

References

External links
MacLaren, Trevor, "Tom Waits: Small Change", 2004 March 2 All About Jazz.com link

Tom Waits albums
1976 albums
Asylum Records albums
Albums produced by Bones Howe

Small Change (Tom Waits album)