İkitelli adındaki tamburalar, gerek Anadolu'da, gerekse Mısır ve Yunanistan gibi komşu memleketlerde geçen yüzyılın sonralarına kadar kullanılmakta devam etmişlerdir. Yunanistan'ın halk dilinde "iki telli" saz kelimesi kitelis şeklini almıştı. İkitelli saz bugün orada unutulmuş bulunduğu gibi, bizde de artık tek tük izleri kalmıştır. Bugün, 6 telli saz, "üç çift telli" demektir. 12 telli saz (4+4+4), yine "üç telli" demektir.

Telli çalgılar

İkitelli (çalgı)


جبل القارة ويُعرَف أيضاً بجبل الشبعان يقع بين قرية التويثير وقرية القارة بمحافظة الأحساء، في المنطقة الشرقية من المملكة العربية السعودية. يُعد الجبل من أبرز المعالم السياحية الطبيعية في الأحساء وقد سُجل في لائحة التراث العالمي عام 2018م بعد ضم واحة الأحساء إلى اللائحة. يبعد الجبل مسافة 15 كيلومتراً شرق مدينة الهفوف. ويحتوي على كهوفٍ أو ما يسمى بالمغاراتِ بين أهالي الأحساء. تتميز بعض مغاراته مثل مغارة النشاب بأن لها درجة حرارة معتدلة شبه ثابتة طوال العام.

التسمية
سُمِّي جبل القارة نسبةً إلى بلدة القارة التي ينتمي إليها الجبل. وقد سمي أيضاً بالشبعان لكونه في وسط النخيل، قد طوَّقته النخيل والأنهار من جميع جوانبه. وفيه مغارات واسعة مرتفعة باردة في أيام الصيف. فهو تشبَّعَ بالنخيلِ.

يُرجح أن أول من سكن بلدة القارة التي يقع فيها الجبل هي قبيلة جاهلية حذقت في الرماية وسُميت "القارة"، لشدة براعة أهلها في رمي السهام. لكن تضاريس الموقع ترجِّح صحة التعريف بأنَّ معنى الاسم هو "جبل صغيرٌ منفردٌ أَسودُ مستديرٌ ملمومٌ طويلٌ في السماءِ". وتفيد بعض كتب التاريخ أن جبل قارة كان هو المقصود باسم "المشقّر" الذي ورد قديماً عند المؤرِّخين والرحَّالة. فقد كتب حمد الجاسر في كتابه "المعجم الجغرافي للبلاد العربية السعودية – المنطقة الشرقية – القسم الرابع" أن المؤرِّخين اختلفوا في موضع المُشقّر، فقيل "إنه موضع في الحجاز، ووادٍ في أجأ أحد جبلي طيء، وحصن في البحرين، وهذا أشهرها".

بينما يؤكد عبد الخالق الجنبي أن القارة سميّت بهذا الاسم لأن جنوبها يلتصق بتلّ كبير الحجم، غريب الشكل والتكوين ذي كهوف متفاوتة الحجم، وفوقه صخرة كبيرة منحوتة بشكل عجيب: إنها ثلاثة رؤوس، أحدها متجه إلى الجنوب وهو يشبه رأس امرأة، وآخر متجه نحو الشمال، وهو يشبه رأس رجل، أما الثالث فهو الوسط بينهما ويشبه رأس أسد في منظره، وهذا الجبل ما زال يُعرف حتى اليوم باسم جبل "رأس القارة" وهو الذي عناه الجغرافيون العرب، وأن حصن المُشقّر هو نفسه هذا التلّ العجيب التكوين، وهو تكوين إلهي، ولا يد للإنسان في تكوينه كما يقول الجنبي في كتابه. وجاء ذكر المشقّر أيضاً في الجزء الرابع من "معجم ما استعجم" لأبي عبيد البكري: "قال ابن الأعرابي المُشقّر: مدينة عظيمة قديمة، في وسطها قلعة، على قارة تسمى عطالة، وفي أعلاها بئر تثقب القارة، حتى تنتهي إلى الأرض، وتذهب في الأرض. وماء هجر يتحلب إلى هذه البئر في زيادتها".

الموقع الجغرافي

يقع جبل القارة وسط واحة الأحساء بين أربع قرى هي القارة والتويثير والدالوة والتهيمية.

الجيولوجيا

تبلغ مساحة قاعدته حوالي 14 كيلومتراً مربعاً، ويتكون من صخور رسوبية بلون ضارب إلى الحمرة. يحوي على كهوف معتدلة درجة الحرارة وشبه ثابتة طوال العام في حدود 20 درجة مئوية. ويرافقها جريان تيارات هوائية لطيفة وباردة من داخل المغارة لخارجها.

يتكون جبل القارة من الحجر الرملي الكلسي، والمارل الغريني من متكون الدام ومتكون الهفوف من الميوسين المتوسط. تتكون قاعدة الجبل المنكشفة من طبقة رقيقة من المارل، تعلوها طبقة من المدملكات (الكونغلوميرات) تصل إلى 17 متراً. يليها تتابع من الحجر الجيري الرملي البحيري بسماكة 18 متراً ثم تعلوها طبقات متتابعة بسماكة 75 متر من الحجر الرملي الفتاتي ذو اللون الرمادي الفاتح مع فترات متقطعة من المارل المحمر والمارل الغريني. ينتهي التتابع بغطاء يصل إلى مترين من الحجر الكلسي. تمتد عدة أنواع من كهوف الجبل على شكل شبكات مضلعة من التصدعات الأرضية، وبعضها الآخر عبارة عن تجاويف بسبب عمليات الإذابة والتعرية أو الانهيارات.

المغارات والكهوف
هناك 3 أنواع من مغارات جبل القارة:

 النوع الأول تكون بسبب عمليات الإذابة والتآكل في الصخور السهلة الذوبان في الماء، وهو أكثر أنواع الكهوف الجيرية التي تم رصدها في المملكة العربية السعودية.
 النوع الثاني ناتج عن انهيار الطبقات العليا بسبب عوامل التجوية والتآكل، ومن ثم إزالة الطبقات السفلية، مما يكون كهوف واسعة في بعض الأحيان، وأشهرها مغارة تقع غرب الجبل، تسمى مغارة العيد التي يقام فيها فعاليات مصاحبة للعرس الجماعي الذي يقام سنوياً في قرية القارة.
 النوع الثالث ناتج عن التصدعات الزلزالية والعوامل التحهوائية: وهي عبارة عن نظام كهفي يتخذ شكلاً منتظماً من التصدعات المستقيمة على شكل ممرات، ويصل عدد هذه الممرات المستقيمة إلى 28 ممر، بطول قد يصل إلى 1.5 كلم. أشهر هذه المغارات هي مغارة النشاب التي تم استغلالها سياحياً من قبل شركة الأحساء للسياحة والترفيه تحت اسم مشروع أرض الحضارات في جبل القارة.

تمتاز كل مغارة من مغارات جبل القارة بصفات طبيعية، مما جعل السكان المحليين يستصلحون كل منها على حسب استخدامهم. فهناك مغارة لإقامة العرس الجماعي السنوي في قرية القارة، وهناك مغارة أخرى مخصصة للسياح. ومن أشهر مغارات وكهوف جبل القارة:

 بوصالح (المهدي)
 العيد
 الناقة
 المعظمة
 الميهوب
 الغيران
 النشاب
 أم الجماجم.

تكوُّن الكهوف
هناك اعتقاد شعبي بأن المغارات في جبل القارة تكونت نتيجة للمد والجزر بسبب دراسة أجريت عام 1978. إلا أنه في عام 2006 نفت دراسة هذا الادعاء.

أعمال التجديد والاستثمار السياحي
حتى عام 2016م، كان الجبل من ضمن مسؤوليات أمانة الأحساء، رغم المحاولات المتكرِّرة من دون جدوى لتسجيله على قائمة اليونسكو لمواقع التراث الطبيعي العالمي. بعدئذ، استثمرت "شركة الأحساء للسياحة والترفيه" (أحسانا) في الجبل لتطويره كمرفق سياحي حديث. بلغت تكلفة المشاريع السياحية التي نفَّذتها الشركة نحو 100 مليون ريال. أطلق على المشروع اسم "أرض الحضارات". وتضمَّن تهيئة المغارة الرئيسة وإنارتها وتسوية أرضيتها. كما يضم متحفاً عن تاريخ هجر (الاسم القديم للأحساء)، ومسارح متدرجة ومقاهي حديثة ومحلات تجارية. وأسهم ذلك في إقامة فعاليات أسبوعية بين الأمسيات الثقافية والموسيقى والفنون التشكيلية والعروض البصرية.

مناخ الجبل
تتميز بعض المغارات أو الكهوف في جبل القارة بدرجة الحرارة المعتدلة، والتي تكون ثابتة نسبياً (21-23 درجة مئوية) طوال العام مقارنة بدرجة الحرارة خارج الكهف أو في سطحه الخارجي، وهذا يعطي شعوراً بأن الحرارة أدفأ داخل الكهف في فصل الشتاء رغم أن الحرارة لم تختلف عن فصل الصيف داخل الكهف. سبب الحرارة الثابتة يرجع إلى قيام الصخور بالعزل الحراري وبعد الكهوف عن الشمس المباشرة. أما سبب خروج تيارات هوائية لطيفة باردة من داخل الكهف إلى خارجها، فهو يرجع إلى اختلاف درجة الحرارة خارج وداخل الكهف، وبالتالي اختلاف الضغط الجوي، فالضغط الجوي خارج الكهف يكون أكثر انخفاضا فيقوم الهواء بالجريان من منطقة الضغط العالي (داخل الكهف) إلى خارج الكهف ذو الضغط المنخفض.

التاريخ
كان جبل الشبعان لبني محارب من عبد القيس حتى القرن الثالث الهجري. وقد ذكره الياقوت بن الحموي:

جاء في شعر ابن أحمر قوله:أبا الشبعانُ، بعدك، حَرَّ نجد

وأبطحُ بطن مكة حيث غارا

وذلك من القصيدة المنسوبة إليه:

ألم تسأل بفاضحةَ الديارا

متى حَلَّ الجميع بها وساراوأيضاً:أبا الشبعان...

سلوا قحطان أيُّ ابْني نِزار

أتى قحطان يَلتمس الجِوارا

فخالفهم وخالف عن مَعَدٍّ
ونارُ الحرب تستعر استعارا

المعتقدات الشعبية

العادات والتقاليد
بسبب التضاريس الخاصة والمختلفة لكل مغارة عن الأخرى في الجبل، فإن المغارات تم استغلالها من قبل السكان فيما سبق وحتى الآن، فهناك مغارة تقع في الجهة الغربية من الجبل تسمى مغارة العيد، يقام فيها فعاليات مصاحبة للعرس الجماعي السنوي الذي يقام في قرية القارة، كما أن أن مغارة النشاب تم تحسينها بغرض السياحة من قبل شركة الأحساء للسياحة والترفيه، وذلك في مشروع أرض الحضارات في جبل القارة. كما تم استغلال مغارة أم الجماجم في رحلات الإجبال (الهايكينج) منذ نهاية 2019.

التعليم
كانت تُتَّخذ مغارات جبل القارة قديماً موضعاً للتعليم قبل ظهور التعليم النظامي. فكان المعلمون يجمعون الأطفال في باحات الجبل المكشوفة، أو عند مداخل مغاراته، لتعليمهم قراءة القرآن. ومن بين العادات التي كانت رائجة قديماً، هي دفن أهالي القرى المجاورة للجبل أوراقهم الخاصة في جنبات الجبل. إذ عُثِرَ على وثائقَ قيّمةٍ داخل ثنايا هذه المغارات واحتوت على تاريخ بعض الأعلام والأسر الأحسائية.

مغارة يهوذا
يطلق أبناء الجالية الفلبينية في السعودية اسم مغارة يهوذا Judas cave على مغارة النشاب، فهناك اعتقاد لديهم بأن هذه المغارة هي المغارة التي انتحر فيها يهوذا الاسخريوطي، ولا يعلم أصل هذا الاعتقاد أو كيف نشأ تحديداً لدى الجالية الفلبينية.

معرض الصور

انظر أيضًا
 قائمة جبال السعودية.
 واحة الأحساء.
 جبل الأربع.
 جبل الشعبة.
 جبال السروات.
 جبل الحريف.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع أرض الحضارات، الموقع الرسمي لجبل القارة والتابع لشركة الأحساء للسياحة، الشركة المشغلة للمشروع.

آثار السعودية
المنطقة الشرقية
تاريخ الأحساء
جبال الأحساء
جبال السعودية
جبال المنطقة الشرقية
محافظة الأحساء

جبل القارة (السعودية)


Spotless er en kortfilm fra 1999 instrueret af Jessica Nilsson efter manuskript af Jessica Nilsson, Lulu Marie Pedersen.

Handling
En gyser om den moderne kvinde, som opvarter sin mand på en meget traditionel vis, men med et overraskende resultat. Vi indføres rationelt i hvordan hun gør rent efter ham. En forrygende musisk historie om hvilke midler, der er bedst at bruge i hvilke situationer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Spotless


Füzeler, roketlerden farklı olarak sadece atmosferde çalışan çeşitli güdüm sistemleri ile (görüntü algılayıcılar, ısıl algılayıcılar, radar, ataletsel algılayıcılar, GPS, vb.) hedefe yönelen karmaşık silahlardır. Hava savaşı ve hava savunma savaşı'nın önemli parçasıdır. Füzeler çoğunluka roket motoruna sahiptirler. Çeşitli füzelerin jet motoru da bulunabilmektedir. Füzelere zaman zaman güdümlü roket de denilmektedir. Roket motoru olmayan sistemlere ise güdümlü mühimmat adı verilmektedir. Sualtı torpidoları gibi havada gitmeyen sistemler, karmaşık güdüm sistemlerine sahip olmalarına rağmen füze sınıflandırması içinde kabul edilmezler. Füzelerin beş sistem bileşeni vardır: hedefleme, güdüm sistemi, uçuş sistemi, motor ve savaş başlığı.

Füzeler, farklı amaçlar için uyarlanmış tiplerde gelir: karadan karaya füze ve havadan karaya füzeler (balistik füze, seyir füzesi, gemisavar füzesi, taşınabilir hava savunma sistemi,  güdümlü tanksavar füzesi vb.), karadan havaya füzeler (ve anti-balistik füze), havadan havaya füzeler ve uydusavar silahlar. Füze atmak için gemiler,  füze tankı, füze kulesi, füze aracı kullanılır.

Füzeler, geçmişte genellikle uzun menziller için kullanılmışlardır. Nedeni ise öncelikle sistemin pahalılığı ve aynı zamanda güdüm sisteminin devreye girebilmesi için zaman gerekmesiydi. Kısa mesafede kullanıldığında güdümsüz bir silahla yapılan atıştan bir farkı yoktu.

Günümüzde hem uzun hem de kısa menzilli çok sayıda tipi mevcuttur. Bilişim teknolojisindeki gelişmeler, elektronik sistemlerin logaritmik mertebede ucuzlaması, güdümsüz sistemlerin lojistik destek yükünün fazlalığı, güdümsüz sistemler ile çevreye ve sivillere verilen yüksek zararlar, hareketli ve/veya zaman kritik hedeflerin güdümsüz sistemler ile vurulma zorlukları, vb. sebebiyle füze sistemleri gün geçtikçe daha fazla tercih edilir olmuştur.

Güdümsüz sistemlere göre daha pahalı olan füze sistemlerinin kullanılabilmesi için en önemli unsur zamanında, hızlı ve doğru gerçekleştirilen keşif, gözetleme, istihbarat, hedef tespitidir. Yetersiz hedef istihbaratı durumunda güdümsüz bir sistem ile yapılan çoklu atışlarda hedefi vurma olasılığı daha yüksektir. Tabi bu atışta bölgede hedefle birlikte hedef dışındaki her şeye zarar verilebilir. Doğru ve zamanında istihbarat yoksa füzeler hedefi hassas bir biçimde ıskalar.

Tahrik gücü olmayan havadaki patlayıcı cihazlar, bir topçu tarafından ateşlenirse, mermiler ve uçak tarafından düşürülürse bombalar olarak adlandırılır.  Güdümsüz jet güdümlü füzeler genellikle topçu roketi olarak tanımlanır.

İlk Örnekleri
Operasyonel bir şekilde kullanılan ilk modern füze örnekleri Almanların 2. dünya savaşında kullandığı V-1 füzesi ve V-2 roketleridir. Bu iki füzede güdüm için mekanik otopilotlar içermektedir. Bu otopilotlar fırlatmadan önce belirlenmiş rotayı takip etmek üzere ayarlanırlar. Naziler Almanya'dan İngiltere'yi bombalamak için savaş boyunca bu füzeleri kullanmıştır ayrıca basit radyo kontrollü anti gemi ve anti uçak füzelerinin de kullanıldığı bilinmektedir. radyo kontrollü roketler yer istasyonundan manuel olarak kontrol edilmektedir.

Teknoloji
Güdümlü füzeler birçok alt komponentte oluşmaktadır. Bunlar;

 Güdüm
 Arayıcı (hedef bulucu) sistem
 Uçuş kontrol sistemi
 Motor
 Savaş başlığı

Güdüm Sistemi
füze güdümü için en yaygın kullanılan yöntem hedeften yayılan bir radyasyonu takip etmektir. Bu radyasyon kızılötesi, laser veya radyo dalgası olabilir. füze arayıcı başlığı hedef uçağın motorundan çıkan ısı, gövdesinden yansıyan görünür veya kızılötesi ışık veya radyo dalgalarını takip ederek güdüm sistemine sinyalleri gönderir. Bu radyasyonu füze bir dalga üreteci ile kendisi de üretebilir. özetle füze hedefi belirlemek için bir radar teknolojisi kullanır. ek olarak bu radyasyon bazı tür füzeler için 3. bir bölgeden hedefe yansıtılarak da gönderilebilir. Bu yöntem anti tank füzeleri için yaygın olarak kullanılmaktadır (bkz. javelin).

bu anlatılanlar kapsamında füze güdüm sistemlerini arayıcı tiplerine göre 3 temel kategoriye ayırabiliriz. Bunlar;

 Aktif güdüm: füze kendi ürettiği radar sinyallerinin hedeften yansıması ile hedefini takip eder.
 Yarı aktif güdüm: füze 3. bir noktadan hedefn işaretlenmesine ihtiyaç duyar. 3. nokta bir geminin, hava savunma sisteminin ya da uçağın yerleşik radarı olabilir. füze hedeften yansıyan sinyalleri tespit ederek hedefi bulur.
 Pasif güdüm: füze güneş ışığı gibi hedefin doğal yollardan yaptığı ışımaları takip eder. motor ısısı, hedef gövdesinin görüntü işleme ile takibi, kızılötesi kamera ile hedef takibi bu güdüm çeşidine örnek olarak verilebilir. (detaylı bilgi için bkz.)

Uçuş Kontrol Sistemi
füzenin güdüm sisteminden aldığı veri ile hedefine düzgün bir şekilde uçabilmesi için gerekli olan kontrol yüzeylerini yönetir. füzenin üzerinde bulunan kanatçıklar ve itki vektör kontrolü bunlara örnek olarak verilebilir. Diğer bir yöntem ise hedefin yerini bilerek ve INS, TERCOM veya uydu güdüm gibi bir güdümlü bomba sistemi kullanarak füzeyi hedef almaktır.

Motor
Motor roketin hareketi için gerekli olan itkiyi üretir. Katı yakıtlı roket motoru, sıvı itici yakıtlı roket, hibrit ve hava soluyan motorlar olmak üzere 4 genel başlığa ayrılabilir. seyir füzeleri genellikle uzun süreli çalışabilmek için ramjet veya turbojet motor kullanırlar ki bu motorlar hava soluyan motorlar sınıfına girerler. yüksek hızlı ve düşük hacimli füzeler ise genellikle katı yakıt kullanırlar. Bunun genel sebebi katı yakıtlı roket motorlarının düşük hacimli bir tasarımda daha kolay uygulanabilir olmasındandır.

Savaş Başlığı
Füzenin hedefini gerçekleştirmesi için yerleştirilmiş faydalı yüktür. Farklı hedefler için farklı türde mühimmatlar kullanılabilir. Savaş başlıkları en yaygın olarak yüksek patlayıcı madde tiptedir ve genellikle sertleştirilmiş hedefleri yok etmek ve güdümlü bir silahın doğruluğundan yararlanmak için boşluklu imla hakkı kullanır. Diğer savaş başlığı türleri arasında misket bombası, yakıcı bomba, nükleer silahlar, kimyasal silahlar, biyolojik silahlar,  radyolojik silahlar veya KE mermisi bulunur.

Görevlerine Göre Temel Füze Türleri

Balistik Füzeler
Balistik füzeler fırlatıldıktan sonra belirli balistik bir rotayı takip eden füzelerdir. Bazı türleri atmosfer dışında hareket ederek dünyanın öbür ucundaki hedefleri vurabilecek kabiliyete sahip olabilir.

Seyir Füzeleri
Seyir füzeleri genellikle radarlara ve hava savunma sistemlerine yakalanmamak adına alçak irtifadan uzun mesafeleri kat edebilen füzelerdir. böylelikle uzak ve stratejik hedefleri düşmana tespit edilmeden imha edebilirler.

Anti gemi ve Anti Denizaltı Füzeleri
anti gemi ve anti denizaltı füzeleri özellikle deniz araçlarını imha için özelleştirilmiş füzelerdir. Anti denizaltı füzeleri genellikle bir torpidoyu hedef bölgeye götürecek şekilde tasarlanmış füzelerdir.

Anti Tank Füzeleri
Anti tank füzeleri tankların imhası için üretilmiş füzelerdir. omuzdan veya kara aracından fırlatılan türleri bulunmaktadır.

Karadan Havaya Füzeler
Karadan havaya atılan füzeler genellikle bir hava aracının imhası veya tehdidi için kullanılır. Bu füzeler genellikle hedefini direkt olarak vurmaz. Füze patlayıcısının etki alanına girecek şekilde en verimli rotayı izler.

Hava Hava Füzeleri

Hava hava füzeleri hava araçlarından diğer hava araçlarını vurmak için kullanılan füzelerdir. Hedef araçlar genellikle yüksek manevra kabiliyetine sahip oldukları için yüksek manevra kabiliyetine sahip olarak üretilirler. (örn. gökdoğan)

Anti uydu Füzeleri
Bu tür füzeler yörüngedeki uyduları vurmak için karadan veyahut havadan fırlatılan füzelerdir. Dünya üzerinde belirli sayıda ülkeler bu teknolojiye sahiptir. (örn. ASM-135 ASAT)

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Mühimmat
Füze sınıfları
Patlayıcı silahlar
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Silahlanma
Roketler ve füzeler

Füze


تم عقد  القمة الدولية الطارئة في شرم الشيخ 2009 يوم الأحد 18 يناير 2009 بناء على دعوة من الرئيس المصري حسني مبارك لبحث الأوضاع في غزة مع الدول الإقليمية والأوروبية، عقدت هذه القمة قبل يوم من قمة الكويت الاقتصادية.

الأطراف الحاضرون
 مصر : الرئيس محمد حسني مبارك رئيسا للقمة ومطلقا المبادرة المصرية التي أدت إلى وقف إطلاق النار
 فلسطين : الرئيس محمود عباس الذي لم يحضر قمة غزة الطارئة.
 بريطانيا : رئيس الوزراء غوردن براون
 إسبانيا : رئيس الوزراء الأسباني خوسيه ثاباتيرو
 ألمانيا : المستشارة الألمانية أنغيلا ميركل
 إيطاليا : رئيس الوزراء برلسكوني
 فرنسا : الرئيس الفرنسي نيكولا ساركوزي
 الأردن : الملك عبد الله الثاني بن الحسين
 تركيا : رئيس وزراء تركيا محمد طيب رجب أردوغان
 جامعة الدول العربية : الأمين العام عمرو موسى
 الأمم المتحدة : الأمين العام بان كي مون

انظر أيضا
 عملية غزة

وصلات خارجية
 بدء اعمال القمة الدولية التشاورية حول غزة

مصر في 2009
مؤتمرات 2009
مؤتمرات القمة العربية
مؤتمرات في شرم الشيخ

القمة الدولية الطارئة - شرم الشيخ 2009


Bilogora je bio hrvatski ilustrirani političko-prosvjetni tjednik koji je izlazio u Bjelovaru od 1941. godine.

Povijest
Izlazio je od 19. travnja 1941. do 29. kolovoza 1942. pod imenom Nezavisna Hrvatska. Formata je bio 42 centimetra, poslije 48 centimetara. Izdavao ga je Konzorcij. Od 12. rujna 1942. izlazi pod imenom Bilogora. Nastavio je numeraciju Nezavisne Hrvatske. Bilogora je sadržavala prilog Mladost Bilogore. List je cijelo vrijeme uređivao Ivan Šestak. Prestao je izlaziti 26. lipnja 1943. godine. Primjerak lista koštao je 3 kune.

Izvori
 Knjižnica FOI
 Katalog NSK

Povijest Bjelovara
Hrvatski tjednici

Bilogora (tjednik)


La frise des archers, ou frise des Immortels, est une œuvre d'art murale composée de briques glaçurées à reliefs, retrouvée dans le palais achéménide de Suse.

Elle montre une trentaine d'archers reconstitués ainsi que quelques briques fragmentaires qui ont consacré la réputation du décor architectural susien.

Commanditée par Darius  , cette frise est aujourd'hui majoritairement conservée au musée du Louvre (salle 307), bien que certains fragments soient présents au British Museum et au Musée national d'Iran.

Découverte et localisation
Les briques composant la frise des archers ont toutes été trouvées dans les environs du palais achéménide de Suse, pour la majorité autour de l'apadana de ce site archéologique. Une première série de briques a été découverte par le couple d'archéologues formé par Jane Dieulafoy (1851-1916) et Marcel Dieulafoy (1844-1920) lors de leurs fouilles du site entre 1884 et 1886. Ils décrivent alors leur découverte en ces termes : « Le Tableau représente des archers vus de profil, en marche, la javeline à la main, l'arc et le carquois sur l'épaule. Les uniformes, de couleurs différentes, sont taillés sur le même modèle : jupe fendue de côté, chemise courte, serrée à la taille par une ceinture [...] Oreilles et poignets sont chargés de boucles et de bracelets d'or [...]. Les étoffes des uniformes sont d'une étonnante richesse. »On doit par ailleurs à ce couple de nombreuses photographies de leurs fouilles de ce site de la Susiane qui sont consignées dans leurs récits de voyage L'Art antique de la Perse, l'Acropole de Suse et Le tour du monde. La frise des archers est ensuite embarquée dans un croiseur, le Sané, en compagnie des chapiteaux achéménides qu'ils ont également découverts, en direction du musée du Louvre.

Une autre partie de ces découvertes majeures pour l'histoire de l'art achéménide a également été faite par Jacques de Morgan (1857-1924), envoyé en Perse par le Ministère de l'instruction publique entre 1889 et 1891. Il rapporte de son voyage d'autres fragments de la frise, ainsi que des plans et de nombreux dessins.

Enfin, dans la dernière phase des fouilles par la Délégation Scientifique Française en Perse avant la première guerre mondiale, l'archéologue Roland de Mecquenem (1877-1957) découvre en 1903 une autre partie de cette œuvre et l'envoie au Musée du Louvre, où la majorité de ces vestiges sont conservés actuellement.

La localisation originelle de la frise est toutefois inconnue, puisque les briques ont été sujettes à remploi dans différents monuments de l'Antiquité. Cependant, grâce à la localisation connue de la frise des lions, autre trésor achéménide, on peut supposer que la frise des archers devait décorer la terrasse de l'apadana, mais aussi la cour C3, à l'Est, ouverte sur l'appartement royal, ou bien autour du côté du mur extérieur du palais, au nord de la porte orientale. Ces briques ont en effet été trouvées à l'ouest de la cour orientale, à proximité de l'entrée du palais. Par la découverte d'une Charte de Fondation trilingue au nom de Darius et de Otanès à proximité, Dieulafoy a également déduit que certains éléments de la Frise des archers devaient converger vers cette inscription, ce qui explique le parti de remontage adopté au Musée du Louvre.

Description
La frise des archers constitue le motif le plus représenté au sein des collections de briques achéménides de Suse. Orientés vers la gauche ou vers la droite selon leur localisation, c'est-à-dire convergeant vers une entrée, un escalier ou une inscription, les archers sont représentés de profil, leur œil cerclé de noir étant le seul élément figuré de face. Ils ont majoritairement la peau brune même si, selon Pierre Amiet et contrairement aux affirmations de Marcel Dieulafoy, cet élément n'est pas à associer avec un quelconque caractère ethnique. On compte également quelques archers à la peau blanche figurés, étonnamment, sur briques à glaçure sans relief retrouvés plus loin, sur le tell de l'apadana. Les guerriers à l'arc sont ici tous figurés avec l'ample robe d'apparat perse, de couleur jaune, brune et blanche, aux motifs de tours et de rosettes, en alternance. Cette alternance est par ailleurs le fait des remontages de ces œuvres, elle est donc à considérer avec précaution.

Les archers portent également sur une épaule un arc, dont l'extrémité supérieure porte un bec de cane, peut-être en référence aux décors des arcs composites Scythes. Dans leur dos figure un carquois brun à motifs verts et jaunes d'où pendent des glands. Ces motifs ovales sur les carquois seraient par ailleurs une imitation d'une peau animale. Enfin, ils tiennent à deux mains une lance dont la partie inférieure, reposant sur le pied avant du guerrier, à la manière élamite, se termine par un globe, que certains ont identifié à une grenade ou à une pomme, ce qui a valu à cette frise d'être associée à une représentation de Mélophores.

Les archers sont également parés de bijoux : ils portent à chaque poignet un bracelet d'or, correspondant à ceux découverts dans de nombreuses tombes susiennes. Ils possèdent également une boucle d'oreille, qui était réalisée en dorure. Leurs épais cheveux bouclés sont, quant à eux, ornés d'un bandeau torsadé, identifié comme un filet par certains chercheurs. Ils possèdent tous une barbe courte et un sourcil très arqué faisant ressortir l'œil souligné de noir représenté de face.

Enfin, ils étaient placés sur un fond bleu-vert, et encadrés de motifs géométriques ou floraux polychromes, réalisés à plat.

Matériaux

Les briques qui composent la frise des archers sont réalisées en pâte siliceuse à glaçure et à relief, une technique de tradition mésopotamienne qui était utilisée à Suse depuis la période médio-élamite. Cependant, certains des fragments de la frise, notamment des détails sur la robe des archers, sont réalisés en briques en argile à glaçure, probablement le résultat de considérations économiques et/ou pratiques. On compte également des détails de dorures, notamment les bracelets que portent les archers à leurs poignets.

Ces briques à pâte siliceuse sont obtenues par plusieurs cuissons successives : la pâte était d'abord coulée dans un moule, puis cuite une première fois. L'artisan obtient ainsi son biscuit. Avec la deuxième cuisson, il réalise les cloisons du dessin, qui lui permettent d'isoler les émaux de différentes couleurs qui sont appliqués à la suite de cette étape de la confection de la brique. Enfin, une troisième cuisson vient fixer la couleur et fait apparaître la brillance de la glaçure.

Grâce aux analyses par diffraction X menées depuis leur découverte, l'origine des couleurs est également connue. On sait donc que des oxydes étaient mêlés à la préparation siliceuse : l'antimoniate de plomb était utilisé pour le jaune et les teintes orange, le cuivre servait à la fabrication du bleu-vert, tandis que du fer et du manganèse étaient mélangés pour obtenir le noir et le brun. Quant au blanc, il était obtenu après opacification à l'étain de la préparation siliceuse. Ces oxydes étaient par ailleurs utilisés depuis le IIème millénaire dans les préparations de faïence et de verrerie de l'Égypte, de l'Assyrie et des royaumes mésopotamiens.

Les ateliers devaient probablement être situés à proximité du chantier de Suse, palliant ainsi l'absence de carrières de pierre, contrairement au palais de Persépolis, dont les bas-reliefs sont réalisés dans cette matière.

Malheureusement, la brillance des émaux utilisés s'est aujourd'hui décomposée sous l'effet du temps et de l'humidité. On peut toutefois concevoir que, sous le soleil de la Perse antique, les couleurs devaient briller au soleil et présenter une grande résistance aux intempéries, justifiant leur utilisation.

Proportions des reliefs

La frise des archers permet également d'observer la minutie dont ont fait preuve les artisans en travaillant à la restitution des proportions du corps humain. Se basant sur les unités de mesures persépolitaines de la paume et de l'avant bras, ils ont construits les bas-reliefs de Suse sur une proportion de 4⁄5 d'une taille naturelle. La formation des bas-reliefs en briques prend alors tout son sens : des lignes de guides étaient en effet formées par les joints séparant les briques. Chaque archer fait alors environ 1,46 m de haut, des pieds au sommet de la couronne tressée. En brique, cela équivaut à une hauteur de 17 briques, chacune mesurant 8,5 cm de côté. Le visage occupe une largeur de 8 briques de mêmes dimensions, de la ligne extérieure des cheveux jusqu'à la base du nez. Cette unité modulaire de 8,5 cm correspond à la paume persépolitaine de quatre doigts et montre l'effort systématique des artistes dans la standardisation du corps des archers susiens. Une version plus réduite de cette frise existe, montrant des archers à la peau blanche représentés sur des briques de 9 et 7 cm selon les mêmes proportions. La constitution des bas reliefs en différentes briques prend alors également un sens et a probablement aidé à la composition de ces reliefs.

Influences artistiques
Si le motif représenté par cette frise d'archer est un exemple purement achéménide, il s'inspire tout de même de modèles ayant déjà existé. Ainsi, dans l'attitude des personnages, on retrouve un emprunt à l'iconographie élamite de la première moitié du IIème millénaire avant notre ère, ainsi que dans les détails anatomiques et vestimentaires qui évoquent également une influence mésopotamienne. La technique du bas-relief qui est utilisée suggère enfin une influence grecque, bien que moindre en comparaison avec celle de son homologue persépolitain. De plus, les variations dans la profondeur des bas-reliefs et l'utilisation de la profondeur de champs atteste la présence d'artisans grecs sur le chantier de construction du palais et de ses décors. On trouve ici une opposition avec la représentation des bas-reliefs proche-orientaux, par exemple Assyriens, qui représentaient la superposition de figures en deux dimensions. Toutefois, il faut noter un parallèle possible avec les hauts-reliefs de l'époque de Sargon II, qui utilisaient cette variation de profondeur bien que le support soit légèrement différent. L'influence grecque sur ces reliefs se note aussi par la création et le traitement des robes, qui est, de l'aveu du grand roi lui-même, une contribution du peuple ionien. Darius Ier semble donc ici affirmer sa volonté de syncrétisme culturel en mêlant les influences stylistiques et le savoir-faire d'artisans d'origines différentes, appelés des différentes frontières de son empire.

Débats iconographiques et idéologiques
La question de l'identification des personnages est un élément qui interroge encore aujourd'hui les chercheurs. Si l'utilisation de personnages portant l'arc est associée à la position de Darius comme « premier archer du royaume  », utilisant l'arc comme symbole monarchique, on ne saurait réduire ces représentations à cette simple association entre le roi et les membres de son armée. Ainsi, le problème d'identification n'est toujours pas résolu aujourd'hui ; ces archers sont-ils, comme l'affirme Marcel Dieulafoy, les Dix-Mille Immortels du Grand Roi ? Sont-ils, selon Pierre Amiet, une représentation du peuple perse en armes, associé ainsi au Grand Roi, comme un hommage ? Est-ce la noblesse susienne à qui Darius confie la garde de son palais, comme l'affirme Jean Perrot ? Représentent-ils des élamites, reconnaissables au filet dans leur cheveux, et au décor de l'extrémité supérieure de leur arc ? Cette dernière assimilation, si elle a été considérée par les chercheurs, est aujourd'hui écartée par Annie Caubet, conservatrice générale du patrimoine au Musée du Louvre, puisque les chaussures comportent trois lanières à bouton et une languette, alors que les élamites portent des bottes, mais aussi parce que certains détails des vêtements les rapprochent également plus des perses que des élamites.

La question demeure alors aujourd'hui encore sujette à débat, mais quelle que soit sa conclusion, on peut avancer sans risque que l'affirmation de la Perse comme un empire puissant et de populations diverses devait être au cœur des volontés artistiques et idéologiques de Darius . La démultiplication de ce motif à Suse, ainsi qu'à Persépolis en compagnie des frises d'innombrables dignitaires de l'empire servait à conférer un «  message de discipline et d'irrésistible force ». Le décor architectural des archers servait sans aucun doute à inaugurer l'expression de l'idéologie impériale, détachée de tout contexte narratif, contrairement aux bas-reliefs assyriens montrant des scènes de bataille. Après avoir affirmé sa puissance militaire en chassant l'usurpateur Gaumata/Smerdis, épisode représenté sur le bas-relief de Behistun, ce sont des processions guerrières en paix, calmes et organisées, qui ont la préférence du souverain, et qui régiront les décors de l'architecture de ses palais. En utilisant des artisans d'horizons divers, Darius  marque son pouvoir par la construction de ses palais, en fondant ses nouvelles capitales et renoue ainsi avec l'idéal de paix de Cyrus II.

Reconstitution des bas-reliefs

La reconstitution des œuvres présentes au musée du Louvre est le fait de décisions prises par les archéologues Roland de Mecquenem et Marcel Dieulafoy et est à considérer avec prudence. Le remontage adopté par ce dernier repose sur le modèle fourni par la frise des lions, et a pour objectif de rendre le caractère majestueux de ces reliefs. L'alternance des motifs des robes est un choix fait par l'archéologue, comme leur convergence vers la Charte de Fondation du palais. Dieulafoy choisit également de faire dépasser la pointe des lances de quatre briques par rapport à la tête des personnages, afin d'en renforcer l'aspect monumental. Enfin, alors même que les briques étaient jointives dans leur disposition antique, il les assemble en assise superposée à larges joints alternants, noyant les briques dans un assemblage de plâtre et de mortier coloré qui rend le discernement entre les briques modernes et anciennes très difficile. Par ailleurs, on compte environ 60% de briques originales dans cette restitution. Une restauration de cette œuvre en 1995 a toutefois allégé cette dernière intervention. La répartition de ces reliefs en deux parties résulte quant à elle de contraintes techniques de présentation et n'a pas été modifiée depuis 1936 pour les mêmes raisons.

Les vingt archers retrouvés par Roland de Mecquenem ont, à l'opposé, été remontés en panneaux séparés convergeant vers ceux de son prédécesseur. Il les restitue en deux files superposées, ce qui correspond également à une contrainte technique, mais les place en harmonie avec la version des "Archers Dieulafoy". Si cette dernière version est qualifiée d'illusionniste, l'assemblage de De Mecquenem est plus modeste, et correspond au parti de remontage adopté à son époque pour les œuvres perses, et a permis de discerner de légères différences entre les visages des archers, résultant des artistes différents travaillant sur ces reliefs. Les 50% d'éléments modernes de ces reconstitutions ont été réalisés par moulage sur les briques antiques, causant un raccordement imparfait entre les briques anciennes et modernes, mais permettant de distinguer les éléments reconstitués. Les restaurateurs ont également utilisé des joints alternés pour cette série, les creusant afin de souligner leur aspect morcelé.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Département des antiquités orientales du Louvre
Antiquité dans l'art et la culture
Archéologie de l'Empire achéménide

Frise des archers


Doğu Perinçek (17 Haziran 1942, Gaziantep), Türk siyasetçi, Aydınlık Hareketi önderi, hukuk doktoru ve yazar. 15 Şubat 2015 tarihinden beri Vatan Partisi (VP) genel başkanlığı görevini sürdürmektedir. 1978-1980 yılları arasında Türkiye İşçi Köylü Partisi (TİKP), 1991-1992 yıllarında Sosyalist Parti (SP) ve 1992-2015 yılları arasında İşçi Partisi (İP) genel başkanlığı görevini üstlenmiştir. 2018 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçiminde partisinin cumhurbaşkanı adayı olmuştur. 2023 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçiminde de aday adayı olmuş lakin 100.000 imzayı toplayamadığı için aday olamamıştır.

İlk yılları ve kariyeri
Yargıtay Başsavcı Yardımcılığı görevinde bulunan ve dört dönem Adalet Partisi'nden Erzincan milletvekili seçilen, Erzincan'ın Kemaliye ilçesinden Sadık Perinçek ve Malatya'nın Darende ilçesinden Lebibe Perinçek'in oğlu olan Doğu Perinçek, babası yedeksubaylık görevini yaptığı sırada Gaziantep'te doğdu. Erzincan'ın Kemaliye ilçesi Apçağa köyünden PTT Müdürü Cemal Perinçek ile Rahime Perinçek'in ve Malatya'nın Balaban köyünden öğretmen İbrahim Olcaytu ile Tunceli'li Firuze Olcaytu'nun torunudur. Perinçek, Erzincan ili, Eğin ilçesi, Apçağa köyündendir. Lakabı Hacı Sadıkgil olan aile, 1934 yılında Soyadı Kanunu'nun çıkmasının ardından, daha sonra Yargıtay Başsavcı Yardımcılığı ve 16 yıl boyunca Erzincan Milletvekilliği ve Adalet Partisi Genel Başkan Yardımcılığı görevlerinde bulunan babası henüz öğrenciyken, 'sadık' sözcüğünün eş anlamlısı olan Perinçek soyadını aldı.

İlk ve orta öğrenimini Ankara Sarar İlkokulu, Atatürk Lisesi ve Ankara Bahçelievler Deneme Lisesinde yaptı. Ardından yüksek öğrenimini yapmak üzere Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesine giren Perinçek, üniversite yıllarında bir süre Almanya'ya giderek çalıştı. 1962 ve 1963'te toplam 10 ay bulunduğu Almanya'da işçilik yapan Doğu Perinçek ve burada kaldığı dönemde Almanca öğrendi. Haziran 1964'te lisans öğrenimini tamamlayan Perinçek, aynı fakültenin Kamu Hukuku (Devlet Teorisi ve Kamu Hürriyetleri) kürsüsüne asistan olarak girdi. Aynı yıl siyasi görüş olarak bilimsel sosyalizmi benimsedi. Dört yıl Siyasi İlimler Derneği Türkiye Bölümü yöneticiliği, dört yıl Türk Hukuk Kurumu yöneticiliği yaptı.

İyi derecede Almanca ve orta derecede İngilizce bilen Doğu Perinçek, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi mezunu, gazeteci Şule Perinçek ile evlidir. Zeynep Perinçek (ODTÜ Endüstri Ürünleri Tasarımı mezunu, 1970 doğumlu), Kiraz Perinçek (Boğaziçi Üniversitesi Sosyoloji Bölümü mezunu, 1976 doğumlu), Mehmet Perinçek (İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu, öğretim üyesi, 1978 doğumlu) ve Sadık Can Perinçek (Boğaziçi Üniversitesi Tarih Bölümü öğrencisi, 1994 doğumlu) adlı dört çocuğu bulunmaktadır.

Siyasi hayatı

12 Eylül öncesi
Mart 1968'de tamamladığı "Türkiye'de Siyasi Partilerin İç Düzeni ve Yasaklanması Rejimi" adlı doktora teziyle, hukuk doktoru oldu. Yine aynı zamanlarda Fikir Kulüpleri Federasyonu genel başkanlığı görevini üstlendi ve 1968'de gerçekleşen kitlesel gençlik eylemlerinin önderlerinden oldu. Fikir Kulüpleri Federasyonu'nun 9 Temmuz 1968 tarihli olağanüstü genel yönetim toplantısında Perinçek ve ekibi tasfiye edildi. 1968 Kasım ayında arkadaşlarıyla birlikte Aydınlık dergisini kurdu. Millî Demokratik Devrim tezlerini savunan Perinçek 1969'da illegal Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi (TİİKP) örgütünü kurdu. 12 Mart 1971 Muhtırası'nın ardından tutuklandı ve TİİKP davasında, Türk Ceza Kanunu'nun 141. maddesi uyarınca 20 yıl hapse mahkûm edildi. İki buçuk yıl kadar hapis yatmasının ardından, 1974 Temmuz'unda genel afla serbest kaldı. Bu dönemde Perinçek'e orduya sızma suçlaması da yöneltildi. Perinçek'le bağlantısı olduğu öne sürülen devrimci subaylar, 12 Mart dönemindeki "Kara Kuvvetleri Devrimci Subaylar Örgütü" ve "Şafak Subaylar grubu" davalarından yargılandı. 28 Ocak 1978'de Türkiye İşçi Köylü Partisi'ni kurdu; aynı yılın 20 Mart'ında Aydınlıkın günlük gazete biçiminde yayımlanmasına öncülük etti. Aydınlık gazetesinin bu dönemde yayımladığı "Bilinmeyen Sol" yazı dizisi büyük ses getirdi.

12 Eylül sonrası
12 Eylül 1980 Darbesi'nin ardından tutuklandı. Darbenin ilanı sonrasında mahkemede ve çeşitli yurtdışı yayın organlarında darbeyi savunan açıklamalarda bulundu. 8 yıl hapse mahkûm edilen Perinçek, Mart 1985'te serbest kaldı. Ocak 1987'de haftalık 2000'e Doğru dergisinin genel yayın yönetmenliği ve başyazarlığına geldi. 2000'e Doğru dergisinin, 1987'de Mehmet Eymür'ün kaleme aldığı MİT Raporunu açıklaması büyük ses getirdi. Perinçek, 10 Nisan 1990'da "Sansür Sürgün Kararnamesi"nin çıkarılmasının ardından Diyarbakır Cezaevi'nde üç ay tutuklu kaldı. 1991 yılında 2000'e Doğru dergisi genel yayın yönetmeni iken, Lübnan'a giderek Bekaa Vadisi'nde PKK lideri Abdullah Öcalan'la görüştü. Görüşmeler önce dergide yayımlandı, ardından kitap olarak basıldı. Perinçek DGM'de beraat etti. Söyleşilerde Perinçek, Apo ile görüşen diğer gazetecilerden farklı olarak Körfez Savaşı sonrası PKK'nın "Batılılaştırılması" tehdidine dikkat çekti; Kürt sorununda emperyalist inisiyatifi dışarıda bırakan, Orta Doğulu bir çözümü savundu.

1991'de Türk Ceza Kanunu'nun 141. maddesinin kaldırılmasıyla siyasal haklarına kavuştu ve aynı yılın Temmuz ayında Sosyalist Parti 2. Büyük Kongresinde genel başkan seçildi. 20 Ekim 1991 tarihinde gerçekleştirilen genel seçimlerde 108 bin 369 oy ve yüzde 0,44 oy oranı elde etti.

Sosyalist Parti'nin bölücülük suçlamasıyla Anayasa Mahkemesi'nce kapatılması üzerine 02.03.1992 tarihinde kurulan İşçi Partisi'ne 10 Temmuz 1992'de genel başkan oldu. 24 Aralık 1995 tarihinde yapılan genel seçimlerde partisi 61 bin 428 oy ve yüzde 0,22 oy oranı elde etti. İşçi Partisi, 18 Nisan 1999 tarihinde yapılan genel seçimlerde ise 57 bin 607 oy yüzde 0,18 oy oranı elde etti.

28 Şubat sürecindeki aktif tutumuyla öne çıkan Perinçek, bu dönemde "Cumhuriyet Devrimi Kanunları Uygulansın" kampanyasını başlattı, "Ordumuz tankları resmi geçit için almadı", "TSK, Cumhuriyet Devrimi'nin mevzilerine girmiştir" sözleriyle dikkat çekti.

Perinçek özellikle ABD ile yakın ilişkiler kurduğunu belirttiği siyasetçileri sert bir biçimde eleştirdi. Perinçek'e göre, liberal görüşleriyle tanınan Turgut Özal mafya-tarikat diktasının mimarıydı ve ABD planlarını Türkiye'de uygulamaya çalışıyordu. 1997 yılında Tansu Çiller'in CIA ajanı olduğunu iddia etti.

2000'li yıllar
Perinçek, 2002 yılında dönemin Avrupa Birliği Komisyonu Ankara Temsilcisi olan Karen Fogg'un internet üzerinden gerçekleştirdiği yazışmaları ele geçirdi ve bu yazışmaları kamuoyuyla paylaştı. Fogg, Türkiye siyaseti ile ilgili konularda çeşitli isimlerle görüşmüştü. Bu görüşmelerin Perinçek tarafından kanıtlarıyla duyurulması gündeme oturdu. Fogg daha sonra, aynı yılın Temmuz ayında 4 yıllık görev süresini doldurduktan sonra Türkiye'den ayrıldı. Perinçek'in konu ile ilgili olarak "Karen Fogg'un E-Postalları" isimli bir eseri bulunmaktadır.

Perinçek ABD karşıtı görüşleriyle tanınan Avrasyacı Aleksandr Dugin ile yakın ilişkiler kurdu. Dugin Türkiye'ye gelerek Perinçek ile birlikte İşçi Partisi'nin düzenlediği Avrasya konferanslarına katıldı. Hasan Basri Özbey'e göre, Dugin'in Perinçek ile görüşmesinden sonra Dugin Türkiye ile Rusya'nın işbirliği konusunda olumlu görüşlere yöneldi. Hakan Aksay'a göre Dugin'in Türkiye hakkında görüşlerini olumlu yönde değiştirmesine bir etki de Rus Büyükelçi Albert Çernişev idi.

2005 yılında İsviçre'de Ermenilere 1915 yılında soykırım yapılmadığını iddia eden bir konuşması nedeniyle gözaltına alındı. İsviçre yargısı Perinçek'e "Ermeni Soykırımı'nı inkâr" gerekçesiyle 90 gün tecilli hapis ve 16.873 İsviçre frangı para cezası verdi. AİHM ise Perinçek'in ifade özgürlüğünün ihlal edildiğini ve İsviçre hükûmetinin savlarının aksine 1915 olayları ile Yahudi soykırımının kıyaslanamayacağını belirtti. Perinçek-İsviçre Davası başladı. Ekim 2015'te Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Daire de Perinçek lehine karar verdi.

Perinçek, Ergenekon örgütü soruşturması kapsamında 21 Mart 2008 günü saat sabah 04.30 sıralarında, evine baskın yapılmak suretiyle, Cumhuriyet gazetesi imtiyaz sahibi ve başyazarı gazeteci İlhan Selçuk, İstanbul Üniversitesi eski rektörü Kemal Alemdaroğlu ve pek çok İşçi Partilinin de aralarında bulunduğu isimlerle birlikte gözaltına alındı. Yapılan sorgunun ardından tutuklandı. Perinçek; silahlı terör örgütü kurma, yönetme, zorla hükûmeti ıskata teşebbüs, T.C. hükûmetine karşı silahlı isyana tahrik, açıklanması yasak belgeleri temin etme suçlamasıyla İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılanmıştır ve 5 Ağustos 2013'te İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından karara bağlanan Ergenekon davasında 117 yıl hapis cezasına çarptırıldı. 6 Mart 2014 tarihinde Özel Yetkili Mahkemelerin TBMM kararı ile kaldırılmasının ardından 10 Mart 2014 akşamında tahliye edildi.

Cumhurbaşkanlığı adaylıkları
Perinçek, 2018 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçiminde cumhurbaşkanı adayı olmak için 1 Mayıs 2018'de YSK'ya başvurdu ve seçmenlerin aday teklifinde bulunabildiği altıncı ve son gün olan 9 Mayıs 2018'de gerekli 100.000 imzaya ulaşarak aday olmaya hak kazandı. Perinçek seçimde 98 bin 955 oy alarak yüzde 0,20 oy oranına ulaştı. Perinçek, 26 Kasım 2022'de yapılan Vatan Partisi Kurultayı'nda 2023 Türkiye Cumhurbaşkanlığı seçiminde cumhurbaşkanı adaylığına seçildi, ancak adaylık için yeterli imzaya ulaşamadığı için Cumhurbaşkanı adayı olamamıştır.

Yöneticilik yaptığı veya üye olduğu dernek ve kuruluşlar
1963: Hukuk Fakültesi Fikir ve Sanat Ocağı Kurucusu ve ilk yönetim kurulu üyesi.
1967: Berlin Türk Toplumcular Ocağı kurucusu ve ilk başkanı.
1967-1971: Uluslararası Siyasi İlimler Derneği (IPSA) Türkiye Bölümü yönetim kurulu üyesi.
1966-1970: Türk Hukuk Kurumu yönetim kurulu üyesi.
1968: Fikir Kulüpleri Federasyonu Genel Başkanı.
1978-1981: Türkiye İşçi Köylü Partisi Genel Başkanı.
1988-1989: Basın Konseyi Kurucusu ve Temsilciler Kurulu Üyesi.
1988'den beri: Türkiye Yazarlar Sendikası üyesi.
1988: IPI (Uluslararası Basın Enstitüsü) üyesi.
1991-1992: Sosyalist Parti Genel Başkanı.
1992-2015: İşçi Partisi Genel Başkanı.
15 Şubat 2015'den beri Vatan Partisi Genel Başkanı.

Görev aldığı yayınlar
1967: Dönüşüm Yazı Kurulu üyesi ve başyazarı.
1968: Forum Dergisi yöneticisi.
1968 Kasım-69 Aralık: Aydınlık Sosyalist Dergisi Yazı Kurulu Üyesi ve önderi.
Temmuz 1969-Nisan 1971: İşçi Köylü Gazetesi başyazarı ve önderi.
1970 Ocak-1971 Nisan: Proleter Devrimci Aydınlık yazı kurulu üyesi ve önderi.
1974-1975: Haftalık Aydınlık başyazarı.
20 Mart 1978-12 Eylül 1980: Günlük Aydınlık gazetesi başyazarı.
1987-1991: 2000'e Doğru Genel Yayın Yönetmeni ve Başyazarı.
1993-1994: Günlük Aydınlık gazetesi yazarı ve daha sonra başyazarı.
1994-2007: Haftalık Aydınlık gazetesi başyazarı.
2010 Martından bu yana: Günlük Aydınlık gazetesi yazarı.

Eserleri
Birçok broşürü, binin üzerinde dergi ve gazete yazısı olan Perinçek çok sayıda eser kaleme almıştır.
 Kitapları
 Türkiye'de Siyasi Partilerin İç Düzeni ve Yasaklanması Rejimi (A.Ü.H.F Yayını, 1968)
 Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi Davası SAVUNMA (Arkadaşlarıyla birlikte, Eylül 1974)
 Kıvılcımlı'nın Burjuva Devlet ve Ordu Teorisinin Eleştirisi (Aydınlık Yayınları, 1975)
 Faşizm Halkın Mücadelesini Durduramaz - Sıkıyönetim Mahkemelerindeki Konuşma ve Dilekçeler (Aydınlık Yayınları, 1975) Kıbrıs Meselesi (Aydınlık Yayınları, 1976)
 Anayasa ve Partiler Rejimi Türkiye'de Siyasal Partilerin İç Düzeni ve Yasaklanması (güncellenmiş) (Kaynak Yayınları)
 Bozkurt Efsaneleri ve Gerçek (Aydınlık ve Kaynak Yayınları, 1976, 1997)
 Sosyal-Emperyalizm ve  Revizyonizme Karşı 1970'te Açılan Mücadele (Aydınlık Yayınları, Temmuz 1976)
 Sahte TKP'nin Revizyonist Programının Eleştirisi (Aydınlık Yayınları, 1976)
 Doğru Eylem Nedir? (Aydınlık Yayınları, iki basım 1977, 1978)
 Anarşinin Kaynağı ve Devrimci Siyaset (Aydınlık Yayınları, iki basım 1978, 1979)
 Türkiye Devriminin Yolu (Aydınlık Yayınları, 1979)
 Atatürk'ün Bugünkü Önemi (Turan Güneş ve Emre Kongar ile birlikte, Ekim 1980)
 Kemalist Devrim-1 Teorik Çerçeve (Aydınlık ve Kaynak Yayınları, 1977, 1994)
 Kemalist Devrim-2 Din ve Allah (Kaynak Yayınları, 1994-1998)
 Kemalist Devrim-3 Altı Ok (Kaynak Yayınları, 1999)
 Kemalist Devrim-4 Kurtuluş Savaşı'nda Kürt Politikası (Kaynak Yayınları, Kasım 1999)
 Kemalist Devrim-5 Kemalizmin Felsefesi ve Kaynakları (Kaynak Yayınları)
 Kemalist Devrim-6 Atatürk'ün CHP Program ve Tüzükleri (Kaynak Yayınları, Haziran 2008)
 Kemalist Devrim-7 Toprak Ağalığı ve Kürt Sorunu (Kaynak Yayınları, Mart 2010)
 Anayasa ve Partiler Rejimi (Kaynak Yayınları, Mayıs 1985)
 Osmanlı'dan Bugüne Toplum ve Devlet (Kaynak Yayınları, 1987)
 Stalin'den Gorbaçov'a (Kaynak Yayınları, Ocak 1990)
 Lenin, Stalin, Mao'nun Türkiye Yazıları (Kaynak Yayınları, 1977)
 Abdullah Öcalan ile Görüşme (Kaynak Yayınları, Ekim 1990)
 Parti ve Sanat (Kaynak Yayınları, 1992)
 Türk Sorunu (Kaynak Yayınları, 1993)
 Aydın ve Kültür (Kaynak Yayınları, Nisan 1996)
 Çiller Özel Örgütü (Kaynak Yayınları, 1996)
 Avrasya Seçeneği: Türkiye İçin Bağımsız Dış Politika (Kaynak Yayınları, 1996)
 ÖDP'nin Kimliği (Kaynak Yayınları, Ekim 1998)
 Bir Devlet Operasyonu (Kaynak Yayınları, 1999)
 28 Şubat ve Ordu (Kaynak Yayınları, 2000)
 Eşcinsellik ve Yabancılaşma (Kaynak Yayınları, 2000)
 Karen Fogg'un E-Postalları (Kaynak Yayınları, 2002)
 Mafyokrasi (Kaynak Yayınları, 2004)
 Memidik Kaptan'a Masallar (Kaynak Yayınları, Mayıs 1998)
 Gladyo ve Ergenekon (Kaynak Yayınları, Ekim 2008)
 Türk Ordusu'nda Strateji Sorunu Üç Genelkurmay Başkanı (Kaynak Yayınları, Aralık 2008)
 Tayyip Erdoğan'ın Yüce Divan Dosyası (Kaynak Yayınları)
 Ermeni Sorununda Strateji ve Siyaset (Kaynak Yayınları)
 Türk Ordusu Kuşatmayı Nasıl Yaracak? (Kaynak Yayınları)
 Ergenekon Savunması (Kaynak Yayınları)
 Gladyo ve Ergenekon (Kaynak Yayınları)
 Bilimsel Sosyalizm ve Bilim (Kaynak Yayınları)
 Arkadaşım Deniz Gezmiş (Kaynak Yayınları)
 Türkiye Solu ve PKK (Kaynak Yayınları, 2013)
 Asya Çağı'nın Öncüleri (Kaynak Yayınları, Ekim 2015)
 Birinci Dünya Savaşı ve Türk Devrimi (Kaynak Yayınları, Ekim 2015)
 Kadın Kitabı (Kaynak Yayınları, Mart 2016)
 FETÖ Darbesi (Kaynak Yayınları, Kasım 2016)
 Gönül Defteri (Kaynak Yayınları, Haziran 2018)
 Hz. Muhammed (Kaynak Yayınları, Nisan 2019)
 Üretim Devrimi (Kaynak Yayınları, Aralık 2019)

 Hazırladığı kitaplar
 Komintern Belgelerinde Türkiye Dizisi, 1-5. ciltler
 Din ve Laiklik Üzerine (Kaynak Yayınları, 1997)
 Kurtuluş Savaşı ve Lozan, Komintern Belgelerinde Türkiye-1, çev. Fatma Artunkal, Birinci basım Boğazlar Meselesi Lozan ve Montrö başlığıyla, Aydınlık Yayınları, İstanbul, Mart 1977; Yeniden düzenlenmiş ikinci basım, İstanbul, Kasım 1993.
 Kemalist Cumhuriyet, Komintern Belgelerinde Türkiye-2, çevirenler Işık Soner, Şule Perinçek, Mehmet Cengiz; Kaynak Yayınları, Birinci basım, İstanbul, Nisan 1994.
 Kürt Sorunu, Komintern Belgelerinde Türkiye-3, Çevirenler: Fatma Artunkal, Şule Perinçek; Birinci basım Kürt Millî Meselesi başlığıyla, Aydınlık Yayınları, Mart 1977; Yeniden düzenlenmiş ikinci basım, Kaynak Yayınları, İstanbul, Nisan 1994.
 Türkiye Komünist ve İşçi Hareketi, Komintern Belgelerinde Türkiye-4, Çeviren: Fatma Bursalı, Birinci basım, Aydınlık Yayınları, İstanbul, Mart 1979.
 Şefik Hüsnü Yazı ve Konuşmalar, Komintern Belgelerinde Türkiye-5, Çevirenler: Fatma Artunkal, Şule Perinçek; Birinci basım Şefik Hüsnü Komintern Organlarındaki Yazı ve Konuşmalar başlığıyla, Aydınlık Yayınları, Ağustos 1977; İkinci basım, Kaynak Yayınları, İstanbul, Haziran 1995.

 Çevirileri
 Antonoio Carlo, Sovyetler Birliği'nin Sosyo-Ekonomik Yapısı (Kaynak Yayınları, 1975)
 Jacek Kuron-Karol Modzelevski, Tekelci Bürokratik Sosyalizm (Kaynak Yayınları, 1976)
 Enver Hoca, Revizyonizm ve Maceracılık Yenilgiye Marksizm-Leninizm Zafere Götürür (Şule Perinçek ile birlikte, Aydınlık Yayınları, 1975)

 Yabancı dilde yayımlanan eserleri
 Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi Davası SAVUNMA, Çince, Pekin 1976.
 Eurasian Alternative, Workers' Party (Turkey) Publications, İstanbul, November 1996.
 The Kurdish Question, Workers' Party (Turkey) Publications, İstanbul, November 1996.
 Mafiokratie -Wandlung des imperialistisch-kapitalistischeen Systems zu Mafia und die Folgen für die Türkei-, Çev. Ziynet ..., Kaynak Yayınları, Frankfurt/Main, Erste Auflage, Juli 2004.
 Die Grossmaechte und die Armenierfrage in Sowjetischendokumenten, Çev. Ziynet ..., Kaynak Verlag, İstanbul, Temmuz 2005.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1942 doğumlular
Yaşayan insanlar
Gaziantep doğumlu siyasetçiler
Aydınlık çevresi
Türk marksistler
Ermeni Soykırımı'nı reddedenler
Avrasyacılık
Anti-Amerikancılık
Türkiye'deki siyasi parti genel başkanları
Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi mensubu siyasetçiler
İşçi Partisi (Türkiye) mensubu siyasetçiler
Vatan Partisi mensubu siyasetçiler
Aydınlık (gazete) kişileri
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Ergenekon davası sanıkları
Türk ulusalcılığı
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Türk tutuklular ve hükümlüler

Doğu Perinçek


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Dobrá Niva enthält die sieben nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Dobrá Niva im Okres Zvolen.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Dobra Niva


Grænselandsudstillingen er en kunstnersammenslutning, der blev dannet i 1970 og siden har afholdt en årlig udstilling i Aabenraa samt andre udstillinger i området omkring den dansk-tyske grænse.

Grænselandsudstillingen blev til på initiativ af Jakob Gormsen fra Aabenraa og Erik Lagoni Jacobsen fra København, der snart fik Harald W. Lauesen fra Bodum og Hans Jürgen Nissen fra Aabenraa med. Sammenslutningen har til formål at udstille originale værker af danske og tyske kunstnere. Den nuværende formand er Bente Sonne.

Udstillede kunstnere
Blandt de kunstnere, sammenslutningen har udstillet gennem årene, er:
 Franciska Clausen
 Johanne From Clausen
 Ken Denning
 Maria Lüders Hansen
 Ole Prip Hansen
 Harald W. Lauesen
 Ole Bjørn Petersen
 Bente Sonne

Referencer

Kunstnersammenslutninger fra Danmark

Grænselandsudstillingen


Machine Gun Kelly, auch MGK (* 22. April 1990 in Houston, Texas; bürgerlich Colson Baker), ist ein US-amerikanischer Rapper, Sänger, Songwriter und Schauspieler aus Cleveland, Ohio. Er steht bei Sean Combs' Label Bad Boy Entertainment unter Vertrag und ist bekannt für eine Vermischung von Hip-Hop mit Rock- bzw. Pop-Punk.

Leben und Wirken

Leben
Machine Gun Kelly wurde am 22. April 1990 in Houston, Texas als Colson Baker geboren. Seine Eltern sind Missionare, weswegen er bereits in jungen Jahren mehrfach umziehen musste. So wuchs er unter anderem einige Zeit lang in Deutschland, Ägypten, Denver, Chicago, Los Angeles und in Cleveland auf. Aufgrund der Tatsache, dass er während seiner ersten vier Lebensjahre in Ägypten aufwuchs, lernte er Arabisch zu sprechen. Als die Familie zurück in die Staaten zog, besuchte er in Denver die sechste und siebte Klassenstufe der Hamilton Middle School. Zu diesem Zeitpunkt kam er durch die Musik von DMX und Ludacris erstmals mit Hip-Hop und Rap in Berührung. Im Alter von 14 Jahren zog Baker nach Cleveland, Ohio, wo er die Shaker Heights High School besuchte.

Am 23. Juli 2009 wurden Emma Cannon und Baker Eltern. Auch nach der Trennung hält er den Kontakt zu seiner Tochter Casie Colson Baker aufrecht und nimmt sie auch mit auf Veranstaltungen.

Im Juni 2020 gaben Baker und Megan Fox bekannt, ein Paar zu sein. Am Dienstag, den 11. Januar 2022, gaben beide auf ihren Social-Media-Kanälen ihre Verlobung bekannt. Der Antrag fand unter einer Banyan-Feige statt. Der Baum wird im September 2020 erschienenen Album Tickets to My Downfall im Interludium Banyan Tree aufgegriffen, in dem beide über ihre Beziehung und Colsons Party-Exzesse sprechen.

Karriere

Im Jahr 2009 nahm Baker an einem Talentwettbewerb teil, den er zwei Mal gewinnen konnte. Erste Bekanntheit erlangte er durch einen Auftritt bei MTV2, als er Teil der Sucker Free Freestyle-Sendung war. Im Februar 2010 erschien das erste Mixtape 100 Words and Running. Sein Debüt auf nationaler Ebene feierte er mit der Single Alice in Wonderland, welche auf einer Midwest-Block-Starz-Kompilation des Labels Block Starz Music erschien. Im November des gleichen Jahres folgte mit Lace Up das zweite Mixtape. Auf dieser ist das Lied Cleveland enthalten, welches einige Zeit lang bei Heimspielen der Cleveland Cavaliers gespielt wurde. Als Dank erhielt er 2016 einen Championship Ring der Cavaliers.

Im Jahr 2011 wurde er im XXL gefeatured. Im März 2011 spielte er auf dem SXSW in Austin, Texas, wo er von Sean Combs entdeckt wurde. Dieser nahm ihn bei seinem Label Bad Boy Records unter Vertrag. Im November 2011 erschien die Single Wild Boy mit Waka Flocka Flame als Gastrapper. Im Februar 2012 gab Baker, welcher sich inzwischen Machine Gun Kelly nennt, an, eine EP unter dem Namen Half Naked and Almost Famous veröffentlichen zu wollen. Diese erschien im März 2012. Im Oktober 2012 folgte mit Lace Up das Debütalbum, welches sich prompt auf Platz 4 in den US-Albumcharts platzierte. Zeitweilig fungierte Machine Gun Kelly als MGK, wechselte seinen Namen jedoch wieder. Im Juni 2013 erschien mit Black Flag ein weiteres Mixtape, auf dem unter anderem Kellin Quinn von Sleeping with Sirens, French Montana, Dub-O, Sean McGee und Tezo zu hören sind. Die Zusammenarbeit mit Kellin Quinn kam zustande, da Machine Gun Kelly im selben Jahr bereits mit seiner Band in dem Lied Alone aus dem Album Feel zusammenarbeitete.

Anfang 2014 hieß es, dass Machine Gun Kelly mit den Arbeiten an seinem zweiten Album beginnen wird. 2014 trat er als Schauspieler in Beyond the Lights in Erscheinung. 2015 spielte er Wesley "Wes" Mason in der Showtime-Serie Roadies. Am 16. Oktober 2015 erschien sein zweites Studioalbum General Admission. Zur Promotion des Albums veröffentlichte er vor Release die beiden Singles Till I Die und A Little More. Im Jahr 2016 trat er als Schauspieler in Nerve auf. Dort spielt er Tyler, der mit Ian um den Sieg kämpft und waghalsige Stunts vollführt. Ebenfalls 2016 erschien eine Single namens Bad Things in Zusammenarbeit mit Camila Cabello. 2017 erschien sein drittes Album Bloom. Dieses hielt sich in Deutschland eine Woche an 43. Stelle der Charts. 2018 erschien zwei Wochen nach seiner Single Rap Devil die dazugehörige EP Binge. Im selben Jahr spielte er neben Sandra Bullock und Trevante Rhodes als Felix in Bird Box – Schließe deine Augen mit. In The Dirt – Sie wollten Sex, Drugs & Rock'n'Roll, der Netflix-Verfilmung der gleichnamigen Bandbiografie über Mötley Crüe, verkörperte er 2019 Tommy Lee.

Am Anfang der Covid-19-Pandemie veröffentlichte Machine Gun Kelly in seinen Lockdown Sessions verschiedene Coverversionen und Samples, unter anderem den Song Misery Business von Paramore, zusammen mit Yungblud Champagne Supernova von Oasis und love on the brain von Rihanna.

Anfang Juli 2019 veröffentlichte Machine Gun Kelly sein viertes Studioalbum Hotel Diablo, das Platz 75 der deutschen Charts erreichte. Im Mai 2020 erschien die Single Bloody Valentine. In dem dazugehörigen Musikvideo ist die US-amerikanische Schauspielerin Megan Fox zu sehen. Am 25. September 2020 erschien sein fünftes Album Tickets to My Downfall, an dem auch Travis Barker mitwirkte.

Im Herbst 2021 kündigte Machine Gun Kelly sein zweites Album mit Musikproduzent Travis Barker an. Den Namen des Albums Born with Horns ließen sich beide Künstler auf ihren linken Unterarm tätowieren. Später wurde der Albumtitel in Mainstream Sellout geändert.

Im Jahr 2022 hatte der zum Teil autobiografische Spielfilm Taurus von Tim Sutton in der Berlinale seine Premiere, in dem Machine Gun Kelly die Hauptrolle des Rappers Cole übernahm. Zu den weiteren Darstellern zählen Maddie Hasson sowie Scoot McNairy und Megan Fox. Am 20. November 2022 gewann er seinen ersten American Music Award in der Kategorie Best Rock Artist. Dieser Preis wurde nach einem Online-Fanvoting vergeben.

Im Jahr 2023 wurde er dreimal für den Negativpreis Goldene Himbeere nominiert: Schlechteste Regie, Schlechtestes Drehbuch und Schlechtestes Leinwandpaar für Good Mourning.

Diskografie

Filmografie

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Website
 [ Machine Gun Kelly] im Allmusic (englisch)

Rapper
Rocksänger
Pseudonym
US-Amerikaner
Geboren 1990
Mann

Machine Gun Kelly (Rapper)


Olhão  ya da  Olhão da Restauração, Portekiz'in Algarve bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 5 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Fuseta
 Moncarapacho
 Olhão
 Pechão (Olhão)
 Quelfes (Olhão)

Galeri

Dış bağlantılar
 Olhão şehrinin fotoğrafları

Algarve'nin belediyeleri

Olhão


Daniel Will es un escultor y artista gráfico suizo, nacido el año 1951 en Lausana.

Datos biográficos
Pasó toda su infancia en Ouchy, en la orilla del lago Lemán. En 1978, independizado, obtuvo una beca federal de Artes Aplicadas. Desde 1980, trabaja la pintura y la escultura (madera, metal y piedra).

Exposiciones

 1993 : Galería OM Friburgo
 1994 : Musée du Pays et Val de Charmey
 1995 : Galería  Kara, Ginebra
 1996 : Galería Kara Ginebra
 1999 : Musée du Pays et Val de Charmey
 2001 : Musée du Pays et Val de Charmey
 2001 : Galería  Shakan, Lausanne
 2002 : Galería  Ollier, Fribourg
 2002 : Galería  Shakan, Lausanna
 2003 : Galería  Shakan, Lausanna
 2003 : Galería Chantal Mélanson, Annecy
 2006 : Puertas abiertas de su taller
 2008 : Wunderland, 27 de julio al 3 de agosto de 2008, Castillo de Rue (Friburgo)

Notas y referencias

Enlaces externos
 DanielWill.ch
 WillDesign.ch

Escultores de Suiza del siglo XX
Pintores de Suiza del siglo XX
Escultores de Suiza del siglo XXI
Pintores de Suiza del siglo XXI
Nacidos en Lausana

Daniel Will


I en villa er en dansk kortfilm fra 2005 med instruktion og manuskript af Morten Jørsum.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Kortfilm fra Danmark

I en villa


Ramazanski bajram
 Kurban-bajram
 Bajram-namaz
 Bajram (ime),  npr. Bajram Curri (političar)

Povezani članci
 Byram, više značenja

Bajram


Rønnebæk Kirke er sognekirke i Rønnebæk Sogn, beliggende i landsbyen Rønnebæk sydøst for Næstved. Den er opført omkring år 1240.

I 1915 fik kirken selveje, efter at lensmanden på Vordingborg, og senest Holmegaard Gods havde kirken under sig.

Altertavlen er en kopi af Thorvaldsens Kristus med blå baggrund, og kom til kirken omkring 1860. Den originale altertavle i "fuld størrelse" med guld baggrund, ses i Vor Frue Kirke i København. Prædikestolen er i renæssancestil fra 1611.

Eksterne henvisninger

 Rønnebæk Kirkes hjemmeside

Kirker i Næstved Kommune
Kirker i Roskilde Stift
Kirker i Præstø Amt

Rønnebæk Kirke


Sanwell Chirume  es un escultor de Zimbabue, nacido en el año 1940 y residente toda su vida en la comunidad de artistas escultores Tengenenge.

Datos biográficos

Su trabajo, aunque en cierto grado deriva de los cánones de la cultura del pueblo shona, es muy personal en su naturaleza. Chirume vive y trabaja en la comunidad de artistas escultores Tengenenge, junto a Edward Chiwawa (1935) y Sylvester Mubayi (1942).

Pertenece a la llamada primera generación de escultores modernos de Zimbabue.

Notas y referencias

Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Zimbabue
Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XXI
Zimbabuenses del siglo XX
Zimbabuenses del siglo XXI

Sanwell Chirume


Fidel Segundo Estay Cortés (Nogales, 26 de abril de 1887-San Miguel, 4 de octubre de 1962) fue un agricultor, comerciante y político chileno. Se desempeñó como diputado, senador, y ministro de Estado durante la presidencia provisional de Bartolomé Blanche entre septiembre y octubre de 1932; y posteriormente bajo los gobiernos de los presidentes radicales Juan Antonio Ríos y Gabriel González Videla entre 1945 y 1950.

Familia y estudios
Nació en Nogales, provincia de Aconcagua, hijo de Fidel Estay y Rosario Cortés. Realizó sus estudios primarios en la Escuela de Nogales. Al morir sus padres, debió emprender labores de aprendizaje de una artesanía, para poder hacer frente a sus necesidades. Se trasladó a San Fernando en 1917, con mucho tesón se desempeñó como empleado de la Fábrica de Calzado de Mateo Roselló Hnos. y Cia. llegando a ser técnico-jefe, y comerciante al instalarse con una fábrica propia de calzado en la ciudad, logrando con los años afianzarse como industrial y agricultor. Paralelamente colaboró en la prensa escrita.

Fue propietario de la Viña Santa Ana en Malloa. También fue colaborador de la Unión de Artesanos, del Gremio del Calzado, y de la Unión Fraternal de San Fernando. Formó parte del Cuerpo de Bomberos de esta última ciudad, siendo vicesuperintendente.

Se casó el 4 de julio de 1908 en Providencia, con Ana Luisa Arriola Pérez, con quien tuvo ocho hijos: Pedro Raúl, Luis Armando, Ana Luisa, Fidel, René, Ricardo, Alfonso y Héctor.

Carrera política
Ingresó al Partido Demócrata, siendo secretario, director y presidente de la colectividad. También fue delegado en la Convención del partido en Santiago en 1921. Sus primeros cargos en la administración pública, fueron los de regidor y alcalde de la comuna de San Fernando.

En las elecciones parlamentarias de 1924, fue elegido como diputado por el departamento de San Fernando, por el periodo legislativo 1924-1927. Sin embargo no logró finalizar su periodo parlamentario, debido a que fue disuelto el Congreso Nacional, el 11 de septiembre de 1924, por decreto de una Junta de Gobierno establecida mediante un golpe de Estado.

Luego, en las elecciones parlamentarias de 1925, fue nuevamente elegido como diputado por la Décima Circuncisión Departamental (correspondiente a los departamentos de Caupolicán, San Vicente de Tagua Tagua y San Fernando) por el periodo 1926-1930. Después perteneció al Partido Democrático, del cual fue secretario, director y presidente entre 1926 y 1927.

Durante la administración provisional del militar Bartolomé Blanche (entre el 13 de septiembre y el 2 de octubre de 1932) fue nombrado como ministro del Trabajo.

En las elecciones parlamentarias de 1930, fue elegido como senador provincia de Biobío, Malleco y Cautín, por el periodo 1930-1934. Sin embargo, nuevamente no logró finalizar el período legislativo, a causa de un golpe de Estado que estalló el 4 de junio de 1932, el cual decretó el día 6 de ese mismo mes, la disolución del Congreso Nacional.

En las elecciones parlamentarias de 1932, volvió a ser elegido como senador, esta vez por la 5ª Agrupación Provincial (correspondiente a las provincias Cachapoal, Colchagua y Curicó), por el período 1933-1937. En las elecciones parlamentarias de 1941, fue elegido como senador por la reformada 5ª Agrupación Provincial (compuesta ahora por O'Higgins y Colchagua) por el período 1941-1945.

En el Congreso Nacional se dedicó al estudio y resolución de los problemas laborales. Integró las comisiones de Legislación y Justicia, Policía Interior, Trabajo y Legislación Social, Gobierno Interior, Educación Pública y Agricultura. Durante un corto periodo, en 1944, fungió como vicepresidente del Senado.

Luego, en las siguientes administraciones radicales, fue llamado para ocupar el cargo de ministro de Tierras y Colonización, en dos ocasiones, la primera desde el 14 de mayo de 1945 hasta el 6 de septiembre de 1946 en el gobierno del presidente Juan Antonio Ríos, y la segunda, desde el 14 de agosto de 1947 hasta el 7 de febrero de 1950, bajo la presidencia de Gabriel González Videla.

Entre las actividades posteriores, fue miembro del Consejo de Economía Nacional, consejero de la Caja de Crédito Hipotecario y, director de la Compañía de Tracción Eléctrica. Fue además, miembro de la masonería, integrando la Logia de Colchagua; socio del Club Social de San Fernando; del Centro Femenino; de la Cruz Roja; y de la Sociedad de Instrucción popular de la ciudad.

Falleció el 4 de octubre de 1962 en la comuna de San Miguel. Fue homenajeado en la 5ª Sesión Extraordinaria del Senado, del 10 de octubre de 1962.

Historial electoral

Listado de diputados 1926-1930

Listado de senadores 1930-1934
Aquellos escaños no marcados, corresponden a los senadores que mantienen su cupo senatorial desde 1926, considerando que duran ocho años en el cargo.

Aquellos escaños destacados con color oscuro, son los elegidos en este período, aunque no democráticamente, ya que este Congreso Termal tuvo la oportunidad de llegar a las urnas, al haber tantos candidatos como cupos a escoger, por lo que de acuerdo a un resquicio legal constitucional, la dictadura de Carlos Ibáñez del Campo decidió manipular el poder Legislativo.

Listado de senadores 1933-1937
En esta elección se renovaron los 45 senadores, por estar reabriéndose el Congreso Nacional, tras los altercados revolucionarios de los años previos. Por lo tanto se escogieron todos los senadores para cada escaño, por períodos diferentes.

Aquellas celdas no remarcadas, corresponde a aquellos senadores electos por medio período 1933-1937, siendo renovados cuatro años más tarde. Por otro lado, las celdas de color oscuro, corresponden a los senadores electos por el período completo de ocho años 1933-1941.

Listado de senadores 1941-1945
Las provincias que escogían senadores en esta elección para el período 1941-1949 fueron: Atacama y Coquimbo; Santiago; Curicó, Talca y Maule; Biobío, Malleco y Cautín, que se encuentran destacadas en celdas oscuras y en negrilla en el siguiente cuadro de distribución.

Las provincias restantes que se encuentran en el listado que a continuación se entrega, corresponden a los senadores del período 1937-1945, que mantuvieron su escaño desde la elección inmediatamente anterior (1937).

Notas

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Nogales (Chile)
Concejales de San Fernando (Chile)
Alcaldes de San Fernando (Chile)
Diputados del XXXV Período Legislativo del Congreso Nacional de Chile
Senadores del XXXVII Período Legislativo del Congreso Nacional de Chile
Senadores del XXXIX Período Legislativo del Congreso Nacional de Chile
Estay, Fidel
Estay, Fidel
Políticos del Partido Democrático (Chile)
Senadores de O'Higgins
Senadores de Colchagua
Senadores de Ñuble y Arauco
Senadores de Malleco
Senadores de Cautín
Diputados por Colchagua
Ministros de Trabajo de Chile
Ministros de Bienes Nacionales de Chile
Masones de Chile

Fidel Estay


Mario Laserna puede  hacer referencia a:

Mario Laserna, actor argentino.
Mario Laserna Pinzón, político colombiano.

Mario Laserna


Flexitrichum, rod pravih mahovina smješten u vlastitu porodicu Flexitrichaceae, dio reda Dicranales. Postoje dvije priznate vrste

Obje vrste rastu u Francuskoj.

Vrste
 Flexitrichum flexicaule (Schwägr.) Ignatov & Fedosov
 Flexitrichum gracile (Mitt.) Ignatov & Fedosov

Izvori

Dicranales

Flexitrichum


Tau (majusculă T, literă mică τ, în , ) este a nouăsprezecea literă a alfabetului grec.

În sistemul de numerație alfabetică greacă avea valoarea 300. Tau provine din litera feniciană  (taw). Din litera Tau au derivat ulterior litera T din alfabetul latin și litera Te din alfabetul chirilic (Т, т).

Note

Alfabetul grec
Litere

Tau


Virgil Moise (n. 4 decembrie 1934, Călimănești, județul Vâlcea – d. 5 august 1998, București) a fost un pictor si scenograf român.

Biografie

A absolvit Institutul de Arte Plastice "Nicolae Grigorescu", București unde îl are printre alții ca profesor pe Camil Ressu.
Membru în Uniunea Artiștilor Plastici din România participă între anii 1964 și 1993 la peste 20 de expoziții colective de pictură și peste 10 expoziții personale..

Expoziții personale:

- 1973- Moscova

- 1974- București

- 1976- Galeria "Tribuna", Cluj

- 1980- Galeria "Eforie", București

- 1982- "Top Floor Gallery", Harrogate, Anglia

- 1983-"Căminul Artei", București

- 1988 Galeria UAP, Râmnicu Vâlcea

- 1987, 1990, 1993- Galeria Orizont, București

A pictat pe întreaga perioadă a vieții în ulei, tempera, acuarelă - compoziții, peisaje rustice și citadine, portrete de personalități, natură statică, schițe în tuș, cărbune, creion, pastel.
A făcut ilustrații în tuș pentru revistele Tribuna - Cluj, și România literară- București, între 1970-1971, precum și la volumul "Omagiu lui Constantin Brâncuși- 1976"
Lucrări ale sale se găsesc în colecții particulare din România, Anglia, Franța, Belgia, Germania, SUA, Japonia, Brazilia, Venezuela..

Distincții
 Premiul pentru scenografie al Festivalului de la Moscova din 1975 pentru filmul Actorul și sălbaticii
 Premiul Asociației Cineaștilor din România pentru filmul Bietul Ioanide în anul 1980.

Filmografie

Scenograf

 Setea (1961) – asistent decoruri
 Un surîs în plină vară (1964)
 Dragoste la zero grade (1964) – în colaborare cu Liviu Popa
 La porțile pămîntului (1966)
 Fantomele se grăbesc (1966) – designer producție
 Maiorul și moartea (1967)
 Balul de sîmbătă seara (1968)
 Canarul și viscolul (1970)
 Printre colinele verzi (1971) – designer producție
 Astă seară dansăm în familie (1972)
 Capcana (1974)
 Păcală (1974)
 Actorul și sălbaticii (1975) – Premiul pentru scenografie al Festivalului de la Moscova din 1975
 Filip cel bun (1975)
 Orașul văzut de sus (1975)
 Cercul magic (1975)
 Operațiunea Monstrul (1976)
 Tufă de Veneția (1977)
 Acțiunea "Autobuzul" (1978)
 Mai presus de orice (1978)
 Bietul Ioanide (1980) – Premiul ACIN din 1980

Creator de costume
 La porțile pămîntului (1966) – împreună cu Ecaterina Iliescu
 Balul de sîmbătă seara (1968) – împreună cu Florica Mălureanu
 Asediul (1971)
 Astă seară dansăm în familie (1972) – împreună cu Dimitrie Ivancenco
 Capcana (1974)
 Cercul magic (1975)

Referințe

Pictori români
 Scenografi români
1934
1998

Virgil Moise


Teren Delvon Jones (born August 12, 1972), better known by his stage name Del the Funky Homosapien (sometimes stylized as Del tha Funkee Homosapien) or Sir DZL, is an American rapper.

Music career

1988–1997: Early life and beginnings
Born in Oakland, California, he is the cousin of seminal West Coast rapper Ice Cube, and began his career writing lyrics for Ice Cube's group Da Lench Mob. In 1991, with the help of Ice Cube, Del released his first solo album, I Wish My Brother George Was Here, at the age of 19. The album was a commercial success largely due to the popularity of the hit single "Mistadobalina". Ultimately Del, who was not pleased with the limited musical range of the album, severed his production-artist relationship with Ice Cube for his next album, No Need for Alarm.

No Need for Alarm saw the introduction of the Oakland clique Hieroglyphics, whose original members included Souls of Mischief (Opio, A-Plus, Phesto and Tajai), Casual, Pep Love, Del, and producer Domino. No Need for Alarm helped to expose both the regional Oakland sound of hip hop, as well as the freestyle based, "golden era 90s" style of hip hop being expanded at the time.

1998–2006: Middle era
Del would not produce another album for five years. About a month before the release of his third album, Future Development, Del received a letter from his label, Elektra, stating that his contract had been terminated. Together with his crew, Del established his own independent record label, Hieroglyphics Imperium Recordings, which primarily consists of an expanded Hieroglyphics roster and a few other artists with whom the group collaborates on a regular basis.  Future Development became available in 1998 and was only available on the Hieroglyphics website in tape form but was re-released in 2002 on the Hieroglyphics Imperium label. Del also released another collaborative work with the Hieroglyphics crew in 1998, which was also the Hieroglyphics crew's first album, 3rd Eye Vision.

Two years later, Del released his fourth solo album, Both Sides of the Brain, as well as Deltron 3030 which was a collaborative work with artists Dan the Automator and Kid Koala. With Nakamura and Koala, Del was also a guest performer for Gorillaz's eponymous 2001 album. He appeared on the singles "Clint Eastwood" and "Rock the House". 2003 saw the release of Full Circle, the second full-length album from the Hieroglyphics crew.

In 2004, Elektra released The Best of Del tha Funkee Homosapien: The Elektra Years without Del's approval. The CD only includes songs from his first two albums, along with a handful of B-sides from that era. Del was not pleased and advised people to not buy the CD, saying it was just Elektra trying to make money off of him due to his newfound fame.

2006–present: Recent years
On March 11, 2008, Del released Eleventh Hour through Definitive Jux. On March 31, 2009, Del's next album Funk Man (The Stimulus Package) was made available for free download on the internet. The album is available at his page on Bandcamp,  though he gave away some hard copies on his supporting Funk Man tour. In September of the same year, he released a new album, Automatik Statik, for an unfixed rate with a minimum of $3.

Del released his next album It Ain't Illegal Yet on August 6, 2010. There is no fixed price for the album, allowing listeners to pay whatever they wish for the album. Paying certain prices for the album will give certain incentives, including opportunities for personal collaborations with Del. Del released the album Golden Era on April 19, 2011, in a three-disc set including Funk Man (The Stimulus Package) and Automatik Statik.

Del shared a free LP entitled Iller Than Most on January 2, 2014. He uploaded the record to SoundCloud under the username Zartan Drednaught COBRA. He described the project as "lyrically ill but fun to listen to, nothing super heavy." Del handled the production on the project as well.

In other media
Del's songs have seen frequent use in various forms of media including video games, film soundtracks, as well as skateboarding, rollerblading and snowboarding videos. In 2000 the song "Catch All This" from Both Sides of the Brain was featured in the game Street Sk8er 2, "Jaw Gymnastics", featuring Casual, was featured in Knockout Kings, and "Positive Contact" from Deltron 3030 was featured in Mat Hoffman's Pro BMX. In 2001, "If You Must" was featured in Tony Hawk's Pro Skater 3. In 2003, "Positive Contact" from Deltron 3030 was featured in Tony Hawk's Underground and "The Izm" was featured in Rolling. In 2005, the Hieroglyphics song "Soweto" is featured on ESPN NBA 2K5 (the Hieroglyphics crew is unlockable as a bonus team) and Del's song "Burnt" was featured in Tony Hawk's American Wasteland.

In 2006, "Catch a Bad One" was featured in Marc Ecko's Getting Up: Contents Under Pressure and "At the Helm" featuring Hieroglyphics was featured in Tony Hawk's Project 8. Also in 2006, his song "Dr. Bombay" was used in the movie Beerfest. The Hieroglyphics song "Don't Hate the Player" was also featured in NBA 2K7, and "Clint Eastwood" was featured in NBA 2K14. "Teamwork" is featured on PlayStation Home. Del has had many songs featured in snowboarding movies. "Press Rewind" was the song for Eero Ettala's part in the film White Balance and "If You Must" was featured in DC Mountain Lab.

Del collaborated with John King of the Dust Brothers and Mark Mothersbaugh of Devo to produce the original score for  Skate 3, released in May 2010. In February 2016, Del, Black Thought, Murs and Fashawn recorded a new track called "Rise Up" for the video game Street Fighter V. A music video for the song was released by Capcom, and includes appearances by Del and his fellow collaborators.

In October 2018, Deltron 3030 collaborated with the Cartoon Network animated series Craig of the Creek, with Del making an appearance in the episode "The Kid from 3030" as Deltron. The episode featured original songs by Deltron 3030 made just for the episode of the show. Deltron briefly returns in the Season 3 finale singing "Positive Contact" from Deltron 3030's debut album of the same name.

He has also made cameo appearances in films, such as Ted Demme's directorial debut Who's the Man?, as a teen with two members of Da Youngsta's and an uncredited Ashanti, and Jonah Hill's directorial debut Mid90s, as a homeless bum alongside Chad Muska.

He made an guest appearance as a rapper named "Old Skool" (paying homage to Del's prominence in the 1990s) on the Nickelodeon series Middlemost Post on the episode "The Same Ol' Same".

Collaborations
In 1993, Del collaborated with the band Dinosaur Jr. to create the song "Missing Link", featured on the Judgment Night soundtrack.
In 1999–2000, Del collaborated with Kid Koala and Dan the Automator as the supergroup Deltron 3030 whose debut self-titled album was released in May 2000. Exposure from the 3030 project helped to expand Del's fan base—the 3030 project worked well as a marketing move because the CD capitalized on the growing interest of computer technology, incorporating motifs of science fiction, telling stories about life and hip hop based in the year 3030, and infusing much of the popular internet terminology and culture in circulation at the time.
A follow-up album, "Event II", was released in 2013.  In 2005 Del worked with the Wu-Tang Clan and their affiliates on the collaboration album Wu-Tang Meets the Indie Culture.

Del collaborated with the virtual band Gorillaz on two songs on their debut album, "Clint Eastwood" and "Rock the House", both of which became singles and videos and achieved chart success. Del was not, however, originally selected to collaborate on these songs. By the time Del came onto the project, the album was already finished, and British hip-hop group Phi Life Cypher had already recorded verses for "Clint Eastwood". But when Del finished making Deltron 3030 with Dan the Automator, Dan asked if he could stay in the studio a little longer to record new verses for the Gorillaz songs. For the purposes of the music videos and the Gorillaz storyline canon, Del performed under the identity of "Del the Ghost Rapper", who was said to be a spirit that was hiding from death within the band's drummer, Russel Hobbs. Del later commented in an interview on the success of "Clint Eastwood" by saying that he actually wrote the song with the book How to Write a Hit Song, a book that he bought with a coupon his mother gave him. After the song went platinum he gave the plaque to his mother. As part of Russel Hobbs' back-story, the character of Del was one of Russel's friends that was gunned down in a drive-by shooting, whose ghost possessed Russel.

In 2009, Del is featured on the song "Lothar" by Sleep off his album Hesitation Wounds, as well as on the song "Dreamin'" by Gift of Gab off his album Escape 2 Mars. In March 2010, Del collaborated with independent pop/funk duo Modern Science on a track called "Do It Right Now" that is available on the band's Bandcamp website. Del collaborated on the track "Smoke Rings" with Dirty Heads on their 2012 album Cabin by the Sea. In August 2012, Del appeared on the track "The Ride" from the EP Thrift Store Halos by ¡Mayday!.

In September 2013, Del appeared on two tracks from Figure's Horns of the Apocalypse EP: "Beast Mode" and "War Call". In January 2014, Del appeared on the track "Viberian Son" with MF DOOM. In March 2014, Del appeared on the track "Life and Time" with Kool A.D. In 2016, Del was featured on the track "World Renown" with Mr. Lif's album Don't Look Down. In April 2017, Del appeared (along with Carnage The Executor) on the track "Lone Wolves" from Cas One Vs Figure's "So Our Egos Don't Kill Us". In 2017, Del was a guest artist on the debut album of Halo Orbit (a band featuring Juan Alderete, ex-The Mars Volta and Mark Guiliana) on the track "One Of These Days". He also appeared on the track "Pizza Shop Extended" from the album IWASVERYBAD by Jay IDK.

Using his Deltron persona, Del guests on the track "3030 Meets the Doc, Pt. 1" from Dr. Octagon's Moosebumps: An Exploration Into Modern Day Horripilation. Released on streaming services April 6, 2018, the album reunites Kool Keith with Dan the Automator and DJ Qbert.

On July 7, 2018, as he was appearing with Gorillaz during the final act of the 2018 Roskilde Festival, Del fell off the stage during a performance of "Clint Eastwood". He was unable to get back up, and it was decided to cut the performance short. Although he was at first thought to have suffered only minor injuries, it later transpired that he had fractured seven ribs and punctured one of his lungs. He was still hospitalized in Roskilde four days after the accident. According to his Facebook page and official website, Del was back out touring in September 2018.

Del once again collaborated with Gorillaz in 2023, appearing on the Cracker Island deluxe edition bonus track "Captain Chicken".

Discography

Solo studio albums
 I Wish My Brother George Was Here (1991)
 No Need for Alarm (1993)
 Future Development (1997)
 Both Sides of the Brain (2000)
 Eleventh Hour (2008)
 Funk Man (The Stimulus Package) (2009)
 Automatik Statik (2009)
 It Ain't Illegal Yet (2010)
 Golden Era (2011)
 Root Stimulation (2012)
 Iller Than Most (2014)

Mixtapes
 West Coast Avengers (WCA D-Funk Limited) (2012)
 West Coast Avengers II (Fela) (2012)
 West Coast Avengers III (Frank Zappa) (TBR)

Other releases
 "Missing Link" with Dinosaur Jr. – Judgment Night (1993)
 One Big Trip (Soundtrack) (2002)
 The Best of Del tha Funkee Homosapien: The Elektra Years (2004)
 Del's Leak Pack #1 (2008)
 Del's Leak Pack #2 (2008)
 The Ice Cold – Leak Pack (2011)
 Del's Funky Leak Pack Aug. (2011)
 "Event 2" a collaboration as a part of Deltron 3030 (2013)
 3rd World Vision (2015)

With Gorillaz
Gorillaz (2001 album)
"Clint Eastwood"
"Rock the House"
Cracker Island (Deluxe) (2023 album)
"Captain Chicken" (feat. Del the Funky Homosapien)

Mike Relm's "Spectacle"
 Mike Relm (2008)

N.A.S.A.
 The Spirit of Apollo Samba Soul (featuring Del the Funky Homosapien & DJ Qbert) (2009)

With Tame One
Parallel Uni-Verses (2009)

With Parallel Thought
 Attractive Sin (June 19, 2012)

Marcus D
 Simply Complex "Back to the Roots" (featuring Del the Funky Homosapien) (October 10, 2013)

With AmpLive
 Gate 13 (April 20, 2018)

With Kool Keith
 FNKPMPN (January 01, 2022)

References

External links

1972 births
African-American male rappers
American male rappers
Alternative hip hop musicians
American hip hop record producers
Definitive Jux artists
Elektra Records artists
Hieroglyphics (group) members
Living people
Rappers from Oakland, California
Underground rappers
West Coast hip hop musicians
21st-century American rappers
21st-century American male musicians
21st-century African-American musicians
20th-century African-American people
Deltron 3030 members
Rappers from the San Francisco Bay Area

Del the Funky Homosapien


Edduverðlaunin 2021 voru veitt í sérstökum sjónvarpsþætti sem sýndur var á RÚV 3. október 2021. Vegna kórónaveirufaraldursins var ekki hægt að halda hefðbundna verðlaunahátíð.

2021

Edduverðlaunin 2021


Beta-ploča (β-nabrana ploča, β-ploča, eng. beta-sheet, β-sheet, beta-pleated sheet) je sekundarna struktura polipeptidnih lanaca ili bjelančevina. Nastaje međusobnim povezivanjem vodikovim vezama dvaju ili više istegnutih lanaca preko karbonilnih i amidnih skupina.

Vidi
 antiparalelna beta-nabrana ploča
 paralelna beta-nabrana ploča

Izvori

Bjelančevine

Beta-ploča


En koblingstavle er en nu forældet metode til at programmere computere og hulkortmaskiner på.

Computere og avancerede hulkortmaskiner, der ikke er egentlige computere, men kan foretage simple beregninger eller beslutninger, har brug for instruktioner om, hvad de skal foretage sig, dvs. et program. Dette blev på nogle tidlige maskiner gjort ved at indstille et stort antal kontakter på et (eller flere) paneler, eller ved at sætte ledninger op på store tavler, så de forskellige funktioner blev forbundet og betingelserne for udførelsen af funktionerne blev etableret. Denne opsætning kunne  tage lang tid og var udsat for fejl ved opsætningen. På mange maskiner var det derfor muligt at afmontere en tavle med de isatte ledninger, lægge den på et lager og i stedet isætte en anden tavle med et andet program. Programmerne kan naturligvis ikke være særligt omfattende.

Computerhardware

Koblingstavle


John Joseph « Johnny » Kelley, né le  à Norwich et mort le  à North Stonington, est un coureur de fond américain. Il a remporté le marathon de Boston en 1957 et la médaille d'or du marathon aux Jeux panaméricains de 1959.

Biographie
Né à Norwich dans le Connecticut, John Joseph Kelley grandit dans la ville proche de New London. À l'âge de seize ans, il est initié par son père à la course à pied qui le fait participer à une course de 10 miles à Littleton, où court également . Il termine la course les pieds en sang mais son homonyme lui fait remarquer qu'il possède un certain talent pour la course à pied. Il se rêve à devenir marathonien mais abandonne lors de sa première tentative à Boston. Il est ensuite recruté à l'université de Boston où il intègre l'équipe d'athlétisme. Il y démontre de bons résultats en cross-country et sur piste mais se lasse vite de tourner en rond. Il se spécialise alors en course sur route et décide de concrétiser ses rêves de marathonien. Il prend à nouveau le départ du marathon de Boston en 1953 qu'il termine à la cinquième place en , le meilleur temps d'un coureur américain depuis Joe Smith en 1942.

Le , il prend un bon départ au marathon de Boston, menant la première partie de course. Le Finlandais Antti Viskari parvient à le doubler dans les Newton Hills, et parvient à défendre sa place pour remporter la victoire. John J. Kelley doit se contenter de la deuxième marche du podium. Le , il remporte la victoire haut la main au , battant de sept minutes son plus proche rival, Nicholas Costes. Il décroche le titre de champion des États-Unis de marathon et décroche son ticket pour les Jeux olympiques d'été à Melbourne. Il s'y classe  en .

Le , il s'élance sur le parcours corrigé du marathon de Boston. Prenant un départ prudent, il rattrape le groupe de tête après dix kilomètres de course et forme une échappée avec le Finlandais Veikko Karvonen et le Coréen Han Seung-Chul. Il parvient à se distancer de ses rivaux à quinze kilomètres de l'arrivée. Il termine la course en solitaire, s'imposant en . Il signe son record personnel sur la distance du marathon et devient le premier Américain depuis son homonyme Johnny Kelley en 1945 à remporter la célèbre épreuve. Quatre semaines plus tard, il s'impose à nouveau sur le marathon de Yonkers.

Il ne parvient pas à défendre son titre au marathon de Boston en 1958, se faisant surprendre par le Yougoslave Franjo Mihalić et termine deuxième à cinq minutes de ce dernier. Le , il prend part au marathon de Saint-Hyacinthe qui accueille les championnats d'Amérique du Nord de course sur route. Sous une chaleur écrasante, il domine la course et s'impose en  pour décrocher le titre, battant de plus de vingt minutes son plus proche poursuivant, Ted Corbitt.

Le , il prend part au marathon des Jeux panaméricains à Chicago qu'il remporte avec aisance. Il devient ainsi le premier Américain depuis John Hayes aux Jeux olympiques de 1908 à remporter une médaille d'or sur marathon dans une compétition majeure.

Le , il s'impose pour la cinquième fois d'affilée au marathon de Yonkers, établissant le record du parcours en . Il se classe  en  du marathon des Jeux olympiques d'été à Rome.

Le , il prend le départ de la course du Mont Washington, relancée après 23 ans de pause. Sans expérience sur ce genre d'épreuve, il prend rapidement les commandes de la course et s'impose en , devançant d'une minute et demi son plus proche rival, Larry Darron. L'année suivante, il s'élance parmi les favoris aux côtés du Britannique Fred Norris avec lequel il s'est entraîné spécifiquement pour la course. Au coude-à-coude durant la première partie de course, le duo se sépare à mi-parcours lorsque Fred Norris parvient à creuser l'écart pour aller chercher la victoire. John J. Kelley franchit la ligne d'arrivée trois minutes et demi après ce dernier. En 1966, lorsque la course est à nouveau relancée, il se classe à nouveau deuxième, derrière un autre Britannique, Leo Carroll.

En 2002, il est admis au National Distance Running Hall of Fame.

Il meurt le  à North Stonington des suites d'un mélanome qui s'est propagé jusqu'aux poumons.

Ses pratiques d'entraînement sur piste et ses tactiques de course où il considère le marathon non pas comme une épreuve d'endurance pure mais comme une épreuve de vitesse et de tactique, font qu'il est considéré comme le premier marathonien américain moderne.

Il est surnommé « Kelley the Younger » pour éviter la confusion avec Johnny A. Kelley avec lequel il ne partage pas de lien de parenté.

Hommage

En 2014, une statue est érigée en son honneur dans la ville de Mystic dans le Connecticut où il possédait un magasin de sport.

Palmarès

Route

Course en montagne

Records

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1930
Naissance à Norwich (Connecticut)
Décès en août 2011
Décès dans le comté de New London
Décès à 80 ans
Mort d'un cancer aux États-Unis
Coureur de fond américain
Marathonien
Médaillé d'or aux Jeux panaméricains
Athlète (homme) aux Jeux olympiques d'été de 1956
Athlète (homme) aux Jeux olympiques d'été de 1960
Étudiant de l'université de Boston

John J. Kelley


Elliot Page (d. 21 Şubat 1987), Kanadalı oyuncu ve film yapımcısı.

İlk yıllar ve kariyer
Halifax'da doğdu. Erken yaşlardan itibaren tiyatroya merak saldı ve Neptune Tiyatro Okuluna girdi. İlk kez Pit Pony adlı bir televizyon şovunda boy gösterdi ve bu nedenle Gemini Ödülü'ne aday gösterildi.

2006 yılında Patrick Wilson ile baş rolü üstlendiği Lolipop filmindeki oyunculuğu büyük takdir topladı. X-Men: Son Direniş filminde canlandırdığı Kitty Pryde rolü ile de Hollywood'daki yerini sağlamlaştırdı.

Yönetmeni Jason Reitman olan Juno filminde yer aldı ve bir film eleştirmeni olan Roger Ebert En İyi Kadın Oyuncu dalında Oscar'ı kazanacağı yorumunda bulundu. Page bu film ile Bağımsız Ruh Ödülleri, Satellite Ödülleri isimli ödüllere layık görüldü. Chicago Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Aktris Ödülü'nü kazandı. Altın Küre'ye En İyi Kadın Oyuncu - Müzikal veya Komedi dalında aday gösterildi. BAFTA En İyi Kadın Oyuncu ödülüne ve BAFTA Yükselen Yıldız Ödülü'ne de aday olan oyuncu 20 yaş ve 335 günlük iken Juno ile En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Page Akademi Ödülleri tarihinde En İyi Kadın Oyuncu dalında Oscar'a en genç aday olmuş 4. isim olmayı başardı. Ayrıca 2013 yılı Ekim ayında satışa sunulan Beyond: Two Souls adlı oyundaki ana karakter olan Jodie Holmes'u canlandırdı.

Kişisel hayat
14 Şubat 2014 tarihinde Las Vegas'ta gerçekleştirilen bir LGBT gençlik konferansında "Saklanmaktan yoruldum" diyerek eşcinsel olduğunu kamuoyuna açıkladı. 1 Aralık 2020 tarihinde ise trans olduğunu duyurdu ve isminin Ellen değil Elliot olduğunu söyledi. Ocak 2021'de üç yıldan fazla bir süredir evli olduğu dansçı ve koreograf Emma Portner'dan boşanma davası açtı. Çiftin 2020'nin yaz mevsiminde ayrıldığı belirtildi.

2021 yılında Elliot, Time dergisinin kapağına çıkan ilk trans erkek oldu.

Filmografi

Film

Televizyon

Video oyunları

Kaynakça

Dış bağlantılar

1987 doğumlular
Yaşayan insanlar
20. yüzyılda erkek oyuncular
21. yüzyılda erkek oyuncular
Kanadalı erkek sinema oyuncuları
Kanadalı erkek dizi oyuncuları
Kanadalı erkek tiyatro oyuncuları
Kanadalı seslendirme sanatçıları
Kanadalı çocuk oyuncular
Kanada'da LGBT kişiler
Kanadalı feministler
Kanadalı ateistler
Gemini Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Oyuncu Bağımsız Ruh Ödülü sahipleri
Transgender ve transseksüel oyuncular
Bağımsız Ruh Ödülü sahipleri
Satellite Ödülü sahipleri
Toronto Sinema Eleştirmenleri Derneği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Toronto Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri

Elliot Page


Kosoto Gari (小外刈) é um dos 40 nage waza originais de Judo como desenvolvido por Jigoro Kano. Pertence ao segundo grupo, Dai nikyo, da lista de projeções tradicionais, Gokyo (no waza), de Kodokan Judo. Também faz parte das atuais 67 Projeções de Judo Kodokan . É classificado como uma técnica de pé, Ashi waza. O Soto Gama de Danzan-ryū é uma variante de Kosoto Gari.

Leitura adicional

 Swain, Mike (1994), "Ashiwaza II", Judo Masterclass Techniques (segunda ed.), Ippon Books, ISBN 1-874572-65-8

Golpes do judô

Kosoto gari


වාරියපොල නගරයේ විලකටුපොත මංසන්ධියේ සිට කලුගමුව දක්වා දිවෙන කිලෝමීටර් 21.11 දිගැති  B ශ්‍රේණියේ (B190) මාර්ගයකි.

මූලාශ්‍ර

වයඹ පලාත
ශ්‍රී ලංකාවේ මහා මාර්ග

කලුගමුව - විලකටුපොත පාර


6312 Robheinlein este un asteroid din centura principală de asteroizi. Este numit în onoarea scriitorului american Robert A. Heinlein.

Descriere
6312 Robheinlein este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Henry E. Holt. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,18 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Referințe

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

6312 Robheinlein


Azerbajdžanska narodna glazbala (azerski:  Azərbaycan xalq çalğı alətləri, ruski: Азербайджанские народные музыкальные инструменты) glazbala su koje koriste Azeri pri izvođenju glazbe (u mugamu, narodnoj glazbi i u orkestrima). Azerbajdžanska glazbala dijele se na tri osnovne skupine: žičana glazbala, udaraljke i puhačka glazbala. Ukrašavanje glazbala također je posebna grana narodne umjetnosti.

Povijest
Prvi poznati azerbajdžanski glazbenici su Alihan Tebrizi i Rizaddin Širvani. Alihan Tebrizi izumio je glazbalo šušter (engleski: Shashtar, Sheshtar ili Shashtay, perzijski: ششتار, ruski: Шуштер), a Rizaddin Širvani glazbalo šešhana (ruski: шешхана). Turski putopisac Evlija Čelebi izvješćuje da je Nahičevanac Murad Aga, najznamenitiji sazandar svoga vremena, preseljen u Carigrad kod osamnskoga sultana Murata III.

Godine 1931. azerbajdžanski skladatelj Uzeir Hadžibekov stvorio je orkestar azerbajdžanskih narodnih glazbala unutar Azerbajdžanskoga komiteta za radijsko emitiranje. Ideju stvaranja orkestra Uzeiru Hadžibekovu predložio je Muslim Magomajev.

U siječnju 2000. godine unutar Azerbajdžanske državne filharmonije stvoren je Azerbajdžanski državni orkestar narodnih glazbala.

Klasifikacija

Žičana glazbala
Od žičanih glazbala najznačnije je saz, glazbalo ašuga. Saz je najstarije i najpopularnije azerbajdžansko žičano glazbalo. U narodnome pjesništvu saz je opisan kao "slatkozvučni" i "zlatni". Saz pripada tipu lutnje kordofonskih glazbala. Saz ima dugi vrat (1 – 1,5 m). Tijelo glazbala je veliko, duboko i u obliku kruške. Tijelo je izrađeno od tvrdoga drva koje s vremenom potamni i daje glazbalu karakterističnu smeđu boju. Metalne žice saza dijele se na melodične, napjevne i prateće. Broj žica najčešće iznosi od 4 do 8, no glazbalo može imati i više žica. Saz ima zvonki timbar i melodičnost, stoga služi kao pratnja u solo pjevanju. Među ašuzima popularan je dugački saz. Saz se nosi na ramenu. Umjetnost Azerbajdžanskih ašuga nalazi se na popisu svjetske nematerijalne baštine.

Tar, kao i saz, spada pod tip lutnje kordofonskih glazbala. Tar oblikom nalikuje na gitaru. Tar obično ima jedanaest žica koje su kao i kod saza dijele na tri skupine: melodične, napjevne i prateće. Tijelo je kao i kod saza, napravljeno od drva, ali za razliku od saza također je napravljeno i od bikovoga perikarda koji daje taru poseban timbar. Složena glazbena ljestvica tara omogućuje postizanje intonacijske raznolikosti. Tar je nezamjenjivo glazbalo hanenda pri izvedbi mugama. Obrt proizvodnje i sviranja tara nalazi se na popisu svjetske nematerijalne baštine.

Kemanča (azerski: kamança) gudačko je glazbalo  koje obično ima tri ili četiri, a ponekad i pet žica. Tijelo i vrat su joj okrugli. Kemanča se svira gudalom u obliku luka. Prilikom sviranja kemanča se drži na koljenima. Timbar kemanče sličan je violininom.

Među ostalima azerbajdžanskima žičanima glazbalima ističu se: gopuz, čogur, čagane, barbet, širvanski tanbur, čeng, rud, santur i kanun.

</center>

Udaraljke
Pod udaraljke spadaju bubnjevi, timpani i tamburini. Azerbajdžanski bubanj nagara razlikuje se od običnoga bubnja po tome što se svira rukama, a ne štapićima. Postoji nekoliko inačica nagare, poput: goltug nagare, bejuk ili kos nagare i džura ili čjure nagare. Azerbajdžanski timpani goša nagara po strukturi izgleda kao dva mala bubnjeva koji su međusobno povezani u obliku kaveza. Promjer jednoga od tih bubnjeva malo je veći od promjera drugoga bubnja, stoga bubnjevi drugačije zvuče. Tijelo ovoga glazbala dobiva se od keramike, a membrana od kože. To glazbalu daje poseban, čudan zvuk. Oba bubnja fiksirana su na fiksnoj podlozi. Svira se rukama, a ponekad štapićima.

Daf ili Gabal sastoji se od drvenoga obruča koji je opremljen membranom bikovoga perikarda. Unutrašnjost se sastoji od prstena i zvečke. Osim gore navedenih udaraljki ističu se laggutu i darbuka.

</center>

Puhačka glazbala

Azerbajdžanska puhačka narodna glazbala dijele se na dva tipa: flaute i oboe. Prvoj skupini pripadaju tutek i balaban. Tutek je pastirska flauta jednostavne konstrukcije, a balaban vrsta cilindrične oboe. Oba glazbala imaju dvostruki usnik od trske i jednaki broj rupa za prste. Razlika u zvuku nastaje zbog različitoga rasporeda zvučnih kanala.

U drugoj skupini azerbajdžanskih puhačkih narodnih glazbala pripada zurna (zurla ili surle) koja ima stožasti oblik kanala. To daje oštrinu zvuku glazbala. Zbog toga se balaban koristi u zatvorenome prostoru, a zurna vani na zraku. Poseban i snažan zvuk ovih glazbala čini ih omiljenima narodnima glazbalima. Saz s balabanom i udaraljkama čini ašuški ansambl, a tar s kemančom i tamburinom služi kao pratnja mugamskima pjevačima – hanendama; puhačkima i narodnima ansamblima može prisustvovati goš zurna (azerski: qoşa zurna) u pratnji balabana.

Pod azerbajdžanska puhačka narodna glazbala također se mogu ubrajati nej i tulum.

Galerija

</center>

U filateliji

</center>

Izvori

Azerbajdžanska glazbala