Olena Herasymiouk (en ), née le , Kyiv, Ukraine) est une poétesse, écrivaine et militante ukrainienne.

Biographie
Les ancêtres d'Olena Herasymiouk sont originaires des Carpates, autrefois reconnu comme le centre de la lutte contre le bolchevisme. Après la Seconde Guerre mondiale, sa famille est déportée d'Ukraine au Kazakhstan. Après la mort de Joseph Staline et la  conférence du Parti communiste de l'Union soviétique, la famille retourne dans son pays d'origine.
Son père est le poète .

Olena Herasymiouk étudie la littérature à Kyiv. Tout en étudiant, elle travaille de nuit dans la réserve d'une librairie, où elle consulte les livres qu'elle ne peut alors s'offrir avec l'argent de sa bourse.

En 2013, elle est récompensée du prix Chevtchenko pour la poésie. Une distinction qu'elle refuse en signe de protestation contre le régime du président Viktor Ianoukovytch. Elle fait partie de la jeune génération de poètes ukrainiens, dont l'œuvre se distingue, entre autres, par une conscience nationale nouvellement éveillée. Dans ses textes et poèmes, Olena Herasymiouk s'intéresse principalement à la question de la relation entre le soi et le monde extérieur. Elle a notamment publié ses poèmes dans les médias Bukowina Magazine, Sunflower, Sonjaschnik, Ukrainian Literature Paper et Literary Ukraine.

En 2013, Olena Herasymiouk est la première participante de la résidence d'écrivains ukrainiens Stanislavsky Fenomen, un projet destiné aux jeunes poètes dans lequel deux jeunes auteurs vivent à Ivano-Frankivsk et discutent de leurs textes avec des poètes établis qui leur servent de mentors.

En 2014, la poétesse publie Глухота (Surdité), un recueil de textes dans lequel elle multiplie les formes verbales dominantes.

En 2014, Olena Herasymyouk participe à une manifestation sur la place de l'Indépendance de Kiev, au cours de laquelle elle et d'autres personnes lisent les noms d'écrivains et d'intellectuels ukrainiens tués en 1937 et 1938 à Sandarmokh, une forêt du nord-ouest de la Russie, et cela au plus fort des Grandes Purges du régime stalinien.

Durant plusieurs années, Olena Herasymiouk recueille les récits des Ukrainiens qui ont péri dans les goulags soviétiques, mettant ainsi en lumière un chapitre parfois méconnu de l'histoire ukrainienne. Avec , elle lance projet Rozstriljanij Kalendar (Calendrier des exécutions), qui rassemble et publie des documents et des informations sur la répression des intellectuels ukrainiens pendant l'ère soviétique.
Des millions d'Ukrainiens sont morts ou ont souffert de répressions politiques sous l'Union soviétique. Cependant le sujet de la mort et de la souffrance est "tabou dans la culture traditionnelle ukrainienne", écrit Olena Herasymiouk dans l'introduction de son ouvrage Rozstrilny Kalendar, publié en 2017.

En 2016, lors du festival d'art Porto Franko GogolFest, les caves du théâtre d'Ivano-Frankivsk accueillent une représentation de son poème Тюремна Пісня (Chanson de prison), qui est récité par des combattants de l'Anti-Terrorist Operation Zone (ATO) et d'anciens prisonniers politiques.

En 2017, Olena Herasymyouk rejoint comme médecin militaire, un bataillon médical dans le Donbas.

En juin 2019, elle participe à une opération spéciale visant à capturer Volodymyr Tsemakh, un homme qui aurait joué un rôle central dans le crash du vol MH17 de Malaysian Airlines par des militants soutenus par la Russie. Plusieurs mois plus tard, elle est libérée en Russie dans le cadre d'un échange de prisonniers.

Depuis Olena Herasymiouk a publié Chanson de prison (2020), un recueil de poèmes lyriques inspirés de son expérience de la guerre.

Publications
en ukrainien :

Sa poésie est traduite en anglais, lituanien, géorgien, italien, allemand, serbe, polonais, biélorusse et russe.

disponible en français :

Distinctions
En 2012, Olena Herasymiouk reçoit le premier prix du concours «En mémoire de Leonid Kislev».
En 2013, elle est lauréate du prix Chevtchenko, du Prix international Oles-Hontchar, et du deuxième prix du concours de littérature Fakel, dans la catégorie poésie.
En 2019, le gouvernement ukrainien lui décerne la médaille Pour-une-Vie-Sauvée, en raison de son engagement comme médecin militaire.

Notes et références

Liens externes

Écrivain ukrainien du XXIe siècle
Poète ukrainien du XXIe siècle
Naissance à Kiev
Poétesse ukrainienne
Naissance en septembre 1991
Journaliste ukrainienne
Romancier ukrainien
Militant ukrainien
Lauréat du prix national Taras-Chevtchenko
Prix international Oles-Hontchar

Olena Herasymiouk


El Marco/Marco es un pequeño pueblo fronterizo en las orillas españolas y portuguesas del río Abrilongo. El lado español pertenece al municipio de La Codosera y el lado portugués pertenece al municipio de Arronches (pedanía de Esperanza).

En el centro del pueblo se encuentra la marca fronteriza 713B y un pequeño puente peatonal internacional.

Localidades de Arronches
Frontera España-Portugal
Localidades del distrito de Portalegre
Localidades de la provincia de Badajoz

El Marco


Podsavezna nogometna liga Livno, također i kao "Livanjska podsavezna liga" je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1960./61.  Sudjelovalo je 6 klubova, a prvak je bio "Troglav" iz Livna.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 III. zonska nogometna liga BiH 1960./61.
 Podsavezna nogometna liga Mostar 1960./61.

Vanjske poveznice

Izvori

 Godišnjak Fudbalskog saveza Jugoslavije 1960-61, Beograd, 1961., ISSN: 0351-2894

1960-61 Livno
Livno
1960-61 Livno

Podsavezna nogometna liga Livno 1960./61.


Uwe Böhnhardt (1 de octubre de 1977 – 4 de noviembre de 2011) fue un asesino y terrorista de ultraderecha y, junto a Uwe Mundlos y Beate Zschäpe, miembros de Clandestinidad Nacionalsocialista (CNS), una organización terrorista Neonazi. Se cree que Böhnhardt fue asesinado en 2011 por Mundlos en un aparente suicidio pactado.

Biografía
Böhnhardt fue el más joven de tres hijos del matrimonio conformado por el ingeniero Jürgen Böhnhardt y la profesora Brigitte. Creció en Jena y en buena sintonía con sus dos hermanos mayores. Su infancia y su etapa educacional transcurrieron con normalidad.

Sin embargo, en 1988, uno de los hermanos mayores de Böhnhardt, Peter, murió unos meses antes de que el propio Uwe cumpliera 18 años en circunstancias misteriosas. Los transeúntes lo habían encontrado sin vida delante de la casa de sus padres. Para Böhnhardt, su hermano había sido un modelo a seguir.

En el verano de 1991, el sistema educativo empieza a cambiar. Uwe tiene que abandonar su antiguo colegio y se separa de sus amigos. Debido a esto, en otoño de ese mismo año, Böhnhardt comienza a faltar a clase. Al principio solo era por unas horas hasta que comienza a no asistir a clase por días.

En 1992, Böhnhardt ya había cosechado un registro de delitos menores. A los padres Böhnhardt se les recomienda buscar la ayuda de un psicólogo en abril de ese año y se le manda al orfanato de Burgk.

Al volver a casa de sus padres, asiste al colegio esporádicamente. Böhnhardt tiene que repetir séptimo grado y en el curso 1992/93 es admitido en un colegio especial. En este nuevo colegio, tampoco encontró aceptación entre sus compañeros por su nivel de madurez. Por lo tanto, se acaba juntando con adolescentes más mayores, los cuales muchos tenían ideas de ultraderecha. Mientras tanto, Böhnhardt continúa cometiendo delitos menores como el robo de ordenadores en su colegio, lo que causa que no obtenga diploma de graduación.

En febrero de 1993, a la edad de 15 años, es encarcelado debido a su implicación en varios robos y peleas. Se le sentencia a servir cuatro meses en la prisión juvenil de Hohenleuben. En junio saldría de la cárcel pero volvería en septiembre de ese mismo año por segunda vez.

De 1994 en adelante, Böhnhardt comienza a visitar el "Winzerclub", un club joven en Jena donde empieza a conocer a personalidades del mundo de la clandestinidad nacionalsocialista.
En septiembre de ese año comienza un aprendizaje como obrero, del que se gradúa con un aprobado.

La Oficina Federal alemana para la protección de la Constitución ya tenía a Böhnhardt en el punto de mira en 1995, señalándolo como un ultraderechista.

El 10 de septiembre de 1995, Böhnhardt y Zschäpe tiran huevos en un memorial a las víctimas del fascismo en Rudolstadt.

En primavera de 1997 Böhnhardt es encarcelado por quinta vez por distribuir CDs de rock nacionalsocialista y sedición. Ese mismo año, después del incidente en el que colgó un muñeco con la palabra "judío" de un puente se le añade la sexta sentencia, lo que acaba sumando dos años y tres meses de prisión pero, a pesar de esta sentencia, Böhnhardt no vuelve a prisión y en 1998 se pasa a la clandestinidad después de que la policía hiciera una redada en varias propiedades de la zona, incluyendo la de los padres de Böhnhardt y su garaje. Su ordenador es confiscado y Böhnhardt, personalmente, lleva a la policía a un garaje que había sido alquilado por Beate Zschäpe y, antes de que los oficiales pudieran abrir dicho garaje, Uwe Böhnhardt se había fugado en su coche, recogiendo a Uwe Mundlos y a Beate Zschäpe por el camino y desapareciendo sin dejar pista. Una fuga que duraría más de trece años.

Peggy Knobloch
En 2016, la policía identificó rastros de ADN de Böhnhardt en el lugar en el que la niña desaparecida, Peggy Knobloch, había sido encontrada. Más tarde, la policía alemana se retractó después de descubrir que un error en el ADN había ocurrido.

Referencias

Neonazis de Alemania
Asesinos de Alemania
Nacidos en Jena

Uwe Böhnhardt


قاطورة

قاطورة قرية أثرية سورية تقع في سفح جبل الشيخ بركات الشمالي إلى الشمال من مدينة دارة عزة بحدود /3/كم وإلى الغرب من قلعة سمعان بحدود /1/كم على الطريق المؤدي إلى زرزيتا المنطقة لها أهمية تاريخية كبيرة وتقع ضمن تجمع كبير من المدن والقرى الأثرية والتاريخية المعروفة عند علماء الأثار ب(المدن المنسية).
عدد السكان في قاطورة قليل ويقدر عددهم بحوالي /300/نسمة، تتميز القرية بأثارها البديعة الهامة وبمدافنها الرومانية والمباني الأثرية ودور السكن وبعض الفيلات، وهناك منطقة المدافن الصخرية والصخرة الهائلة غرب القرية التي تضم مجموعة من المدافن المحفورة في الصخر، ومن الآثار التي ما زالت قائمة البرج العالي المرتفع وبطلق علية في القاطورة (الفيلا) يعود للقرن الثالث للميلاد. قصفت الاثار بعام 2015

التصنيف التاريخي

منطقة تاريخية تعود للعصر البيزنطي – والعصر الروماني القرنين الثاني والثالث للميلاد.

التبعية الإدارية

قرية سورية تتبع منطقة سمعان الشهيرة – ناحية دارة عزة، محافظة حلب، سوريا.

انظر أيضًا
 ست الروم

وصلات خارجية

القاطورة على الخريطة

المدن المنسية
قرى محافظة حلب
مواقع أثرية

قاطورة


ත්‍රිකුණාමල දුම්රිය ස්ථානය ,ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ ත්‍රිකුණාමල නගරයේ පිහිටා ඇත.මෙය රටේ අග නගරය කොළඹ සහ ත්‍රිකුණාමලය සම්බන්ද කරන අතර ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය දෙපාර්තුමේන්තුව යටතේ පාලනය වෙ.

සේවාවන්
ත්‍රිකුණාමලය දුම්රිය ස්ථානයෙන් ක්‍රියාත්මක වන නගරාන්තර දුම්රිය ත්‍රිකුණාමලය, මඩකලපුව, උතුරු සහ ප්රධාන මාර්ග වල කොටස් අතර කොළඹ කොටුව හා අනෙකුත් නගර සමඟ සම්බන්ධ කර ගනී. නැගෙනහිර පළාතේ සේවා සපයන රේල් බස් රථ ත්‍රිකුණාමල සේවය සපයයි.

බලන්න
 List of railway stations in Sri Lanka
 List of railway stations by line order in Sri Lanka

ශ්‍රී ලංකාව
ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ගමනාගමනය

ත්‍රිකුණාමලය දුම්රිය ස්ථානය


Horace Leonard "H. L." Gold  () a fost un scriitor și editor de literatură științifico-fantastică. Născut în Canada, Gold s-a mutat în Statele Unite ale Americii la vârsta de doi ani. El a fost cel mai recunoscut pentru că a venit cu o abordare inovatoare și proaspătă în științifico-fantastic în timp ce era editor al revistei Galaxy Science Fiction. El a scris, de asemenea, pentru DC Comics.

Lucrări scrise

Povestiri
"Inflexure", Astounding Science Fiction (octombrie 1934)
"Trouble with Water" (1939)
"The Old Die Rich", Galaxy Science Fiction (martie 1953)
"Someone to Watch Over Me" (cu Floyd Gold), Galaxy Science Fiction (octombrie 1959)
"Inside Man", Galaxy Science Fiction, octombrie 1965
"The Transmogrification of Wamba's Revenge", Galaxy, octombrie 1967
"The Riches of Embarrassment", Galaxy, aprilie 1968
"The Villains from Vega IV" (cu E. J. Gold), Galaxy, octombrie 1968
"And Three to Get Ready"
"At the Post"
"Don't Take It to Heart"
"Hero"
"Love in the Dark"
"Man of Parts"
"The Man with English"
"No Charge for Alterations"
"Problem in Murder"
"Trouble with Water"

Romane
A Matter of Form (1938)
None But Lucifer (cu L. Sprague de Camp) (1939)

Colecții
The Old Die Rich (1955)

Note

 '*The Encyclopedia of Science Fiction'', pag. 505–506.

Legături externe

Vezi și
 Listă de editori de literatură științifico-fantastică
 Istoria științifico-fantasticului

Nașteri în 1914
Decese în 1996
Scriitori canadieni
Scriitori americani
Romancieri americani
Scriitori canadieni de literatură științifico-fantastică
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică
Editori americani
Editori de literatură științifico-fantastică
Autori americani
Evrei americani

H. L. Gold


Hermann Johann Friedrich von Schulze-Gävernitz (født 23. september 1824 i Jena, død 27. oktober 1888 i Heidelberg) var en tysk retslærd. Han var søn af Friedrich Gottlob Schulze og far til Gerhard von Schulze-Gaevernitz.

Schulze blev ekstraordinær professor i Heidelberg 1850 samt ordentlig professor 1857 i Breslau og 1878 i Heidelberg. I 1869 blev han kronsyndikus og medlem af det preussiske herrehus, senere af førstekamret i Baden. Schulze, der blev adlet 1888, hørte til sin tids mest ansete statsretslærere; hans dogmatiske positivisme var forbundet med historisk sans og forståelse af samfundets økonomiske kår. Et af Schulzes betydningsfuldeste arbejder var Das Recht der Erstgeburt in den deutschen Fürstenhäusern und seine Bedeutung für die deutsche Staatsentwickelung (1851), der blandt andet efterfulgtes af Nationalökonomische Bilder aus Englands Volksleben (1853), Die Staatssuccession im Herzogthum Lauenburg (1864), Einleitung in das deutsche Staatsrecht (1865, ny udgave 1867), Die Krisis des deutschen Staatsrechts im Jahre 1866 (1867), Das preussische Staatsrecht auf Grundlage des deutschen Staatsrechts (I—II, 1872 og 1877, 2. oplag 1888—1890 ved Georg Meyer), Lehrbuch des Deutschen Staatsrechts (I 1881, II 1886) og Das Staatsrecht des Königreichs Preussen (1884, Marquardsens Handbuch). Også Schulzes arbejder over den tyske privatfyrsteret var af stor betydning, Hausgesetze der regierenden deutschen Fürstenhäuser (I—III 1862, 1878 og 1882), Das Erb- und Familienrecht der Deutschen Dynastien des Mittelalters (1871) og andre. Af Schulzes øvrige skrifter skal endnu fremhæves Aus der Praxis des Staats- und Privatrechts (1876) og hans biografier af hans fader (1867, ny udgave 1888) og af Robert von Mohl (1886).

Kilder

Jurister fra Tyskland
Professorer fra Tyskland
Ansatte ved Heidelbergs Universitet
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Jena
Ansatte ved Jena Universitet

Hermann von Schulze-Gävernitz


Isabeau de Bonzi, Élisabeth de Bonzi, Izabeau de Bonzi ou Isabeau de la Croix, est une comtesse française d'origine italienne, née à Mantoue entre 1626 et 1628 et morte à Montpellier le , à l'âge de 80 ans.

Elle est membre d'une famille florentine qui à occupé le siège épiscopal de Béziers (devenu le Palais de Justice de Béziers) pendant presque cent ans. Elle est la fille de Francesco de Bonzi, Ambassadeur du roi de France aux côtés du Duc de Mantoue et dernier évêque de Bézier, et de Cristina Riairo, comtesse de Riario. Elle passe une partie de son enfance aux côtés de son frère Pierre de Bonzi et de son oncle, Clément de Bonsi, qui avait pour rôle de faire l'éducation des deux enfants.

Vie familiale et vie politique
Le 21 novembre 1644, tout juste âgée de 17 ans Isabeau de Bonzi se marie à René Gaspard de la croix de Castries à Béziers. De par cette union, Isabeau de Bonzi prend le nom de De la Croix, ce qui permet à René Gaspard de la Croix de Castries d'accéder aux titres de Seigneur de Castelnau, du Cres et de Salaison. De ce mariage sont nés onze enfants: Elisabeth, Armand Pierre de La Croix de Castries, Louis-Languedoc, Roch-François, Marie-Henriette, Marie, Louise, Gabrielle, Renée-Angélique, Françoise et Joseph-François avec pour nom de famille commun De la Croix de Castries.

La famille de la Croix de Castries a habité et a participé à l'aménagement de la ville de Castries. En 1660 René-Gaspard de La Croix de Castries fait créer un parc tout autour du château de Castries. Entre 1670 et 1676, il fait construire l'aqueduc de Castries. En 1674 à la suite du décès de son mari Isabeau de Bonzi devient baronne de Castelnau, du Crès et de Salaison. En 1700 En 1701 elle offre à l'église Saint-Martin-du-Crès le tableau "La Vierge à l'enfant", dont l'artiste demeure encore inconnu. En 1705 elle demande que cette même église soit rénovée, elle fait appel à Antoine Giral. Elle s'occupe seule de ses enfants avec l'aide de son frère, le cardinal de Bonzi. Elle s'occupe aussi de l'assemblée des finances de Montpellier. En 1792 pendant la Révolution, le château est pillé puis vendu. C'est plus tard en 1828 que le château redevient la propriété des De la Croix de Castries après le rachat d'Edmond de La Croix de Castries qui s'attellera ensuite à sa rénovation. Le château entre en la possession de la famille Harcourt, puis celle de l'académie Française et enfin de la municipalité de Castries en 2013. Ce bien a été  la propriété de la famille de la Croix de Castries de 1495 jusqu'en 1986.

En 1776, la ville de Montpellier choisit de faire ériger la "la fontaine des licornes" sur la place de la Canourgue en hommage à la famille Castries, pour sa gestion de l'aqueduc, des finances, ses diverses implications politique et sociale et la victoire des troupes françaises en 1760, à Clostercamp en Allemagne, que l'on peut voir représentée sur la fresque qui décore le socle de la statue.

Citations et représentations
Aujourd'hui, très peu de représentations d'Isabeau de Bonzi sont accessibles au public. Le tableau "Portrait de la marquise de Castries, née Isabeau de Bonzi", attribué à l'artiste toulousain Jean de Troy la fait apparaître sous les traits d'une femme aux lèvres roses, au teint pale, aux yeux et aux cheveux d'ébène avec un ras de cou en perle qui souligne son port de tête. Elle est également citée par Thomas de Rosset dans Les portraits des plus belles dames de la ville de Montpellier (1660) où elle est décrite comme étant une "beauté dorée", ou encore par le docteur Martin Lister qui l'a décrite comme une  dans Carnet de voyage du docteur Martin Lister.

Isabeau de Bonzi est évoquée au côté de son frère dans une lettre adressée à Françoise de Sévigné la Marquise de Grignan, rédigée par sa mère Madame de Sévigné : "...Enfin, ma bonne, nous arrivâmes  hier  au  soir  ici, après  avoir  eu  toutes  les frayeurs du monde d'être assiégés par les eaux, au pont de Lunel... Toute  la  ville  me  court ;  mais  comme  je  ne veux point rendre (de visites) je n'en veux point recevoir. M. le Cardinal de Bonzi et Mme. de Castries sont venus ici... Je trouve les femmes d'ici jolies, elles sont vives, elles ont de l'esprit, elles parlent françois. Je suis logée chez une Mme de La Roche, dans un appartement divin".

On pourrait également lui trouver des ressemblance physique avec l'œuvre de Jacob Ferdinand Voet, Portrait de Femme.

Notes et références

Liens externes

Noblesse italienne

Isabeau de Bonzi


Thomas Cowperthwait Eakins (25. srpnja 1844. – 25. lipnja 1916.) bio je američki slikar, fotograf, kipar i likovni pedagog, poznat kao jedna od najvažnijih osoba američke umjetničke scene u drugoj polovici 19. stoljeća.

Gotovo cijeli život je proveo u rodnoj Philadelphiji gdje je tijekom četrdesetogodišnje karijere portretirao gotovo sve svoje ugledne sugrađane. Ti portreti predstavljaju pregled intelektualnog života Philadelphije krajem 19. i početkom 20. st., a pojedinačno su detaljni prikazi mislilaca. Pored toga, portretiranje je obavljao u uredima, na ulicama, u prakovima, uz rijeke, u kirurškim dvoranama i dr. Na taj način je uspjevao naslikati svoje subjekte u okružju koje ga je najviše zanimalo, a to je akt ili figura u pokretu. Njegove figure su oblikovane punim svjetlom, dok je prostor dubok, ostvaren brojnim studijama perspektive.

Bio je jedan od prvih likovnih umjetnika koji se zanimao za fotografiju, te ju je koristio za studiranje pokreta, kao i ljudske anatomije. Bio je i važan nastavnik, koji je ostavio značajan utjecaj u američko slikasrtvo. No, sklonost slikanju aktova, pri čemu je i sam bio gol, često je uzrokovalo skandale, ali i optužbe o seksualnom zlostavljanju modela koje traju do današnjeg dana.

Kontroverzna osoba čiji je rad za njegova života službeno bio malo cijenjen, nakon smrti povjesničari umjetnosti ga slave kao najjačeg i najopsežnijeg realista u američkoj umjetnosti.

Život slikara opisan je u dokumentarnom filmu Thomas Eakins: prizori iz suvremenog života (2002.), autorice Glenn Holsten.

Sveučilište Thomas Jefferson je 2006. godine odlučilo prodati Eakinsovu sliku Klinika Gross iz 1875. Nacionalnoj galeriji u Washingtonu. No, Muzej umjetnosti Philadelphije je odlučio ponuditi više kako bi sliku zadržao u Philadelphiji, i 12. travnja 2007. kupio je sliku za rekordnih 68 milijuna $, što je najveća cijena za jedan američki portret.

Izvori

 Henry Adams, Eakins Revealed: The Secret Life of an American Artist, Oxford University Press, 2005.

Poveznice
 Realizam

Vanjske poveznice

www.atelier-millet.fr Službene stranice radionice Jeana-Françoisa Milleta u Barbizonu.]

Američki slikari
Američki kipari
Slikari realizma
Barbizonska škola
Američki fotografi

Thomas Eakins


Chanquillo ili Chankillo drevni je monumentalni kompleks u peruanskoj obalnoj pustinji, nalazi se u dolini rijeke Casmei. Ruševine uključuju utvrdu Chankillo na brdu, obližnju solarnu zvjezdarnicu tzv. 13 tornjeva te stambene zgrade i mjesta za okupljanje. Trinaest tornjeva tumači se je kao astronomska zvjezdarnica izgrađena u 4. stoljeću prije Krista. Kultura koja je proizvela Chankillo naziva se kultura Casme. Mjesto je u srpnju 2021. upisano na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Americi

Zvjezdarnica Trinaest tornjeva

Trinaest tornjeva Chankillo s pravilnim razmakom izgrađeno je na vrhu niskog brežuljka koji vodi od sjevera prema jugu, tvoreći "nazubljeni" oblik s uskim prazninama u pravilnim razmacima. Na istoku i zapadu arheolozi su odredili dvije moguće točke promatranja. Iz ovih rezultata, 300 metara dugačak raspon tornjeva po horizontu vrlo blisko odgovara izlazećem i zalazećem položaju Sunca tijekom godine, iako nisu svi vidljivi. Na zimski solsticij, Sunce bi izlazilo iza krajnje lijevog tornja Chankillo i izlazilo iza svakog od tornjeva sve dok nije stiglo do krajnjeg desnog tornja šest mjeseci kasnije na ljetnom solsticiju, označavajući protok vremena. Trinaest kula u Chankillu moglo bi biti najranije poznato opservatorij u Americi. Stanovnici Chankilla mogli bi odrediti točan datum, s greškom od dan -dva, promatrajući izlazak ili zalazak sunca s ispravnog tornja.

Kule su putnicima bile poznate stoljećima, astronomsku funkciju kula nagađao je Thor Heyerdahl u svojoj knjizi Kon-Tiki iz 1940-ih, ali tek nedavno su to opširno pretpostavili 2007. Iván Ghezzi i Clive Ruggles.

Izvori

Arheoastronomija
Povijest Perua
Svjetska baština u Peruu

Chanquillo


An Dyckia waechteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Strehl. An Dyckia waechteri in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dyckia

Dyckia waechteri


Nicolò Fabrizi, dit Nicola (Modène,  - Rome, ), est un militaire, patriote et homme politique italien.

Biographie
Fabrizi est le fils de l'avocat Ambrogio et de la noble ferraraise Barbara Piretti, et le frère aîné de Paolo, Carlo et Luigi. Sa famille paternelle serait originaire de Sassi.

Il obtient un diplôme de notaire et étudie le droit à Modène. En février 1831, il prend part à l'insurrection de Ciro Menotti et, après que le duc ait été chassé, il est chargé de commander le régiment d'infanterie légère contre les Autrichiens. Vaincu, il est arrêté et emprisonné à Venise. Il est libéré l'année suivante et rapatrié à Marseille, où il entre en contact avec Giuseppe Mazzini et sa Giovine Italia. C'est là qu'il rencontre Luigi Orlando, un membre de la famille Orlando, et devient un ami et un compagnon dans de nombreuses batailles pour l'unification de l'Italie. Expulsé de France en 1834, il se réfugie en Suisse et participe à l'échec de l'expédition de Savoie en tant que capitaine. S'étant exilé en Espagne, il prend part à la guerre civile en Catalogne entre les Carlistes et les Cristins (de tendance libérale), ces derniers étant attachés à l'état-major du régiment des Cazadores de Porto

Les révoltes en Sicile
Rappelé par les émeutes qui ont éclaté dans le sud-est de la Sicile en 1837 en raison d'une épidémie de choléra, il se rend à Malte et y fonde la Legione italica (Légion italienne), une organisation qui devait mener un mouvement de guérilla, établissant sa base opérationnelle dans le sud de l'Italie, loin de Mazzini. Fabrizi se concentre principalement sur la Sicile, où il établit un réseau dense de relations et de connexions jusqu'en 1841, tandis que Mazzini considère qu'il n'est pas judicieux d'intervenir de peur que les Siciliens ne fassent sécession du royaume des Deux-Siciles sans rejoindre le futur royaume d'Italie. En 1843, une insurrection qu'il a tentée en Romagne et dans les duchés échoue. Lorsque la révolution sicilienne éclate en 1848, il se rend à Messine où le gouvernement provisoire lui donne le grade de colonel (colonnello) mais bientôt, déçu par le choix monarchique de Ruggero Settimo et Vincenzo Fardella, il passe en Lombardie-Vénétie où il est colonel attaché à l'état-major du général napolitain Guglielmo Pepe et en 1849 il participe à la défense de Rome en luttant contre les Français et les Bourbons.

En 1853, il retourne à Malte où il a un échange littéraire étroit avec Rosolino Pilo et noue des relations avec un autre exilé sicilien Matteo Raeli. Ensemble, depuis l'île britannique en 1860, ils maintiennent le contact et organisé la révolte dans la Val di Noto.

Avec Garibaldi
On connait son télégramme codé envoyé de Malte le 26 avril 1860 pour inciter Giuseppe Garibaldi à partir, l'informant de l'issue de la révolte de la Gancia. Après le débarquement des Mille, il arrive le  juin dans le sud-est de la Sicile avec un groupe d'exilés siciliens, forme le bataillon des "Cacciatori del Faro" (chasseurs de phares) de 300 hommes et rejoint les troupes de Garibaldi, combat à Milazzo et au siège de Messine, gagnant l'appréciation de Garibaldi. Le dictateur le promeut général d'armée et le nomme commandant militaire à Messine au début du mois d'août. À partir de la mi-septembre, il est ministre de la Guerre dans la dictature d'Antonio Mordini. Le 30 novembre, après avoir également démissionné de l'armée méridionale, il retourne à Malte et le fait qu'il n'ait pas été élu en janvier 1861 aux élections pour la Chambre des députés dans la circonscription d'Augusta dans les rangs de l'aile gauche l'en détache davantage.

Député du Royaume
En décembre de la même année, il est finalement élu à la Chambre des députés dans la circonscription de Trapani. En 1862, il est brièvement arrêté parce qu'il est considéré comme responsable d'une tentative de révolution à Aspromonte.

Il est réélu député du Royaume d'Italie pendant huit législatures, élu à Trapani, Messine puis Modène jusqu'à sa mort

Il combat à nouveau aux côtés de Garibaldi dans le Trentin, en 1866 en tant que chef d'état-major du corps des volontaires italiens et avec le grade de général lors de la bataille de Mentana en 1867.

Franc-maçon, il est membre de la loge romaine  du Grand Orient d'Italie, et de la loge Nicola Fabrizi de Modène, également du Grand Orient d'Italie, Palazzo Giustiniani, porte toujours son nom

Hommages
.

Déplacé devant l'école secondaire après la Seconde Guerre mondiale, il est réinstallé à son emplacement d'origine en avril 2001.

Plaque commémorative
Une plaque de marbre: a été placée dans un petit bâtiment de la Via Mancini, à Catane :
"(Catane) Dans cette maison en juin MDCCCLX a été un invité vénéré Nicola Fabrizi qui dans les conspirations, dans l'exil, parmi les armes, coopérant avec Mazzini et Garibaldi à la liberté et à la gloire de l'Italie, a donné des exemples mémorables de prudence vénitienne, de bravoure romaine, d'austérité spartiate."
(Epigraphe de Mario Rapisardi)

"J'aime les hommes purs, mais je me méfie des puritains."
(Extrait de la Nuova Antologia du 1er avril 1941 et attribué par le politicien Roberto Galli)

Références

Liens externes

Naissance à Modène
Naissance en avril 1804
Décès en mars 1885
Décès à Rome
Décès à 80 ans
Personnalité politique italienne du XIXe siècle
Personnalité de la franc-maçonnerie italienne
Risorgimento
Député de la VIIIe législature du royaume d'Italie
Député de la IXe législature du royaume d'Italie
Député de la Xe législature du royaume d'Italie
Député de la XIe législature du royaume d'Italie
Député de la XIIe législature du royaume d'Italie
Député de la XIIIe législature du royaume d'Italie
Député de la XIVe législature du royaume d'Italie
Député de la XVe législature du royaume d'Italie

Nicola Fabrizi


La frontière entre les Fidji et le Vanuatu est entièrement maritime et se situe en océan Pacifique Sud. La frontière ne fait l'objet d'aucun accord bilatéral en raison de revendications vanuataises.

En effet, l'île Hunter (Leka) et l'île Matthew (Umaenupne) sont revendiquées par le Vanuatu alors qu'elles sont sous la souveraineté de la Nouvelle-Calédonie, collectivité d'outre-mer française. Pourtant, la frontière entre les Fidji et la France prend en compte cette délimitation.

Theva-i-Ra, ou récif Conway, est un atoll isolé fidjien situé à 450 km au sud-ouest de l'île principal de Viti Levu, ce qui permet au pays de revendiquer une zone économique plus vaste.

L'extrémité nord de la frontière se situe au-delà des 200 milles marins dans les eaux internationales et les deux pays sont en droit de déposer une demande d'extension du plateau continental au niveau du bassin nord des Fidji avec les Îles Salomon.

Articles connexes
 Liste des frontières terrestres par pays
 Liste des frontières maritimes par pays

Notes et références

Vanuatu
Fidji

Frontière entre les Fidji et le Vanuatu


Der Verlag Waldemar Kramer war ein deutscher Buchverlag in Frankfurt am Main. Der Verlag wird seit 2010 als Imprint vom marixverlag in Wiesbaden geführt, der seinerseits seit 2014 zum Verlagshaus Römerweg gehört.

Geschichte
Der Verlag wurde als Dr. Waldemar Kramer Verlagsbuchhandlung am 1. Januar 1939 von Waldemar Kramer gegründet. Die Firma ging aus der Buch- und Kunstdruckerei W. Kramer & Co. hervor, die von seinem Vater Ludwig Kramer und dessen Bruder Wilhelm 1907 gegründet worden war. Die Druckerei, die künftig mit dem Verlag im eigenen Druck- und Verlagshaus im Frankfurter Stadtteil Bornheim eng zusammenarbeitete, bestand nach 1939 selbständig weiter.

Der Verleger Waldemar Kramer (1909–1988) hatte Betriebswirtschaftslehre in Frankfurt am Main und Berlin studiert und wurde in Frankfurt mit einer für die damalige Zeit umfangreichen Dissertation über ein Thema zur Staffelkalkulation im Buchdruck promoviert. Bereits mit seiner ersten Verlagspublikation, dem Frankfurter Anekdoten-Büchlein von Karl-Friedrich Baberadt, setzte Kramer den künftigen Schwerpunkt seines Programms auf die Literatur über Frankfurt, dessen Geschichte und Kultur. 1940 wurde der Verleger zum Kriegsdienst eingezogen, und bei einem Luftangriff am 20. Dezember 1943 wurde das Frankfurter Druckerei- und Verlagsgebäude in der Straße Bornheimer Landwehr 57a zerstört.

Nach der Rückkehr aus englischer Kriegsgefangenschaft 1945 begann Kramer unverzüglich mit dem Wiederaufbau des Unternehmens. Er erhielt eine der ersten Verlagslizenzen in Hessen. Diese Lizenz der amerikanischen Besatzungsmacht ermöglichte das Wiedererscheinen der Senckenberg-Schriften und damit die frühe Wiederaufnahme des internationalen Tauschverkehrs für die Senckenbergische Bibliothek. Der Senckenbergischen Naturforschenden Gesellschaft (SNG) blieben Verlag und Verleger jahrzehntelang verbunden. Zum 150-jährigen Jubiläum der SNG 1967 verfasste und verlegte Kramer eine umfassende Chronik der Gesellschaft. Bis in die 1980er Jahre machten Senckenbergiana die Hälfte der gesamten Verlagsproduktion aus.

Im Jahr 1977 trat Henriette Kramer (1949–2023), eine Tochter von Waldemar Kramer, als Teilhaberin in den Verlag ein. Henriette Kramer, die von der Friedrich-Alexander-Universität in Nürnberg mit einer Arbeit über Georg von Cotta als Verleger 1982 promoviert wurde, übernahm nach dem Tod ihres Vaters 1988 die alleinige Geschäftsführung des Verlags. Unter Wahrung des traditionellen Programms mit dem Schwerpunkt auf "Büchern über Frankfurt und Umgebung" reformierte sie den seit 1998 als GmbH firmierenden Verlag umsichtig für eine Zukunft in der modernen Mediengesellschaft.

Anfang 2010 übergab Henriette Kramer den Verlag Waldemar Kramer an den marixverlag des Verlegers Lothar Wekel in Wiesbaden, der das Verlagsprogramm als Imprint weiterführt.

Verlagsprogramm
Seit der Gründung 1939 lag der Schwerpunkt des Verlagsprogramms auf Büchern über Frankfurt und Umgebung. Zu den ersten Verlagsautoren gehörte Fried Lübbecke. Mit seinem Buch Merians Frankfurt (1939) eröffnete er die Reihe der Jahresgaben des Bundes tätiger Altstadtfreunde (seit 1966 Freunde Frankfurts). Seitdem, bis zu seinem Tod 1965, blieb Lübbecke dem Verlag mit regelmäßigen Editionen verbunden. Der Verleger Waldemar Kramer selbst verfasste unter anderem das Frankfurt-Lexikon (erstmals 1960) und die Frankfurt-Chronik (erstmals 1964), die zu Standardwerken wurden. Schon früh förderte Kramer die Herausgabe einer Frankfurter Biographie, deren zweibändige Publikation jedoch erst 1994/96 verwirklicht werden konnte. Auf dem Gebiet der Frankfurter Mundartliteratur und -forschung erschien, neben Werkausgaben von Friedrich Stoltze und Carl Malß, das Frankfurter Wörterbuch (18 Lieferungen, 1971–1985, Gesamtausgabe in sechs Bänden 1988) als bedeutendstes Verlagswerk.

Weitere Verlagsschwerpunkte waren: Beschreibende Naturwissenschaften, Naturheilkunde, Kulturgeschichte, Kunst (unter anderem in Monografien über die Künstler der Kronberger Malerkolonie), Kunstpädagogik, Gestaltpsychologie, Philosophie, Schopenhauer-Schrifttum. Zu den Verlagsautoren zählten außerdem: Dietrich Andernacht, Thomas Bauer, Helmut Bode, Friedrich Bothe, Georg Eberle, Willi Emrich, Carl Fischer (Cefischer), Manfred Gerner, Ferdinand Happ, Heinrich Heym, Arthur Hübscher, Wolfgang Klötzer, Franz Lerner, Hermann Meinert, Wolfgang Metzger, Hans Meyers, Albert Richard Mohr, Karl Nahrgang, Ernst Nebhut, Alfons Paquet, Dieter Rebentisch, Benno Reifenberg, Rudolf Schäfer, Wilhelm Schäfer, Günther Vogt und andere.

Im Verlag Waldemar Kramer erschienen wichtige Buchreihen zur Frankfurter Geschichte, darunter das vom Frankfurter Verein für Geschichte und Landeskunde (seit 2003 Gesellschaft für Frankfurter Geschichte) herausgegebene Archiv für Frankfurts Geschichte und Kunst und die Studien zur Frankfurter Geschichte (ab 1962), sowie das Schopenhauer-Jahrbuch der Schopenhauer-Gesellschaft (1952–1992) und die Schriften der Frankfurter Bürgerstiftung (in der Reihe Mäzene, Stifter, Stadtkultur, ab 1998). Vor allem aber brachte der Verlag die Schriftenreihen der Senckenbergischen Naturforschenden Gesellschaft wie Natur und Museum, Senckenberg-Bücher, Kleine Senckenberg-Reihe und andere heraus.

Weitere Verlagsreihen waren unter anderem:

 Veröffentlichungen der Frankfurter Historischen Kommission,
 Veröffentlichungen der Kommission zur Erforschung der Geschichte der Frankfurter Juden,
 Mitteilungen aus dem Frankfurter Stadtarchiv,
 Schriften des Historischen Museums Frankfurt am Main,
 Schriften des Frankfurter Museums für Vor- und Frühgeschichte,
 Schriften der Frankfurter Gesellschaft für Theaterwissenschaft,
 Frankfurter Geographische Hefte,
 Kronberger Drucke,
 Dokumentationsschriften der Museumsgesellschaft Kronberg,
 die Zeitschrift Rad und Sparren des Historischen Vereins Rhein-Main-Taunus,
 Psychologische Arbeiten des Psychologischen Instituts der Frankfurter Universität.

Literatur
 50 Jahre Verlag Waldemar Kramer Frankfurt am Main 1939–1989. Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1989, . (Verlagschronik)
 Sabine Hock:  (überarbeitete Onlinefassung), sowie in:
 Franz Lerner: Waldemar Kramer (1909–1988). Nachruf. In: Wolfgang Klötzer, Dieter Rebentisch (Hrsg.): Archiv für Frankfurts Geschichte und Kunst. 62. Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1993, ISBN 3-7829-0445-1, S. 441–447.
 Dagmar Olzog, Johann Hacker (Hrsg.): Dokumentation deutschsprachiger Verlage. 15. Ausgabe. Redline Wirtschaft, Frankfurt am Main 2004, ISBN 3-636-03019-1, S. 126f.
 Curt Vinz, Günter Olzog (Hrsg.): Dokumentation deutschsprachiger Verlage. 9. Ausgabe. Günter Olzog Verlag, München 1986, ISBN 3-7892-7279-5, S. 236.

Weblinks
 Waldemar Kramer beim Verlagshaus Römerweg

Einzelnachweise

Kramer, Waldemar
Kramer, Waldemar
Kramer, Waldemar
Kramer, Waldemar
Gegründet 1939
Aufgelöst 2010

Verlag Waldemar Kramer


The transmigration program (, from Dutch, transmigratie) was an initiative of the Dutch colonial government and later continued by the Indonesian government to move landless people from densely populated areas of Indonesia to less populous areas of the country. This involved moving people permanently from the island of Java, but also to a lesser extent from Bali and Madura to less densely populated areas including Kalimantan, Sumatra, Sulawesi, Maluku  and Papua. The program is currently coordinated by Ministry of Villages, Development of Disadvantaged Regions, and Transmigration.

The stated purpose of this program was to reduce the considerable poverty and overpopulation on Java, to provide opportunities for hard-working poor people, and to provide a workforce to utilize better the natural resources of the outer islands. The program, however, has been controversial as fears from native populations of "Javanization" and "Islamization" have strengthened separatist movements and communal violence. The incomers are mostly Madurese and Javanese but also from other populated areas such as Hindu Balinese.

History

Under the Dutch

The policy was first initiated by the Dutch colonial government in the early nineteenth century to reduce crowding and to provide a workforce for plantations on Sumatra. The program diminished during the last years of the Dutch era (the early 1940s) but was revived following Indonesian independence, in an attempt to alleviate the food shortages and weak economic performance during Sukarno's presidency in the two decades following World War II.

In the peak year of 1929, in the Sumatra's east coast, more than 260,000 contract workers were brought, 235,000 of them from Java. Workers entered into a contract several years long as coolie; if a worker asked for the early termination of the contract in the company ('desertion'), he could be punished with hard labour. The mortality rate was very high among the coolies and abuse was common.

Post-independence

After independence in 1949, under President Sukarno, the program continued and was expanded to send migrants to more areas of the archipelago such as Papua. At its peak between 1979 and 1984, 535,000 families (almost 2.5 million people) moved under the program. It had a significant impact on the demographics of some regions; for example, in 1981, 60% of the three million people in the southern Sumatra province of Lampung were transmigrants. During the 1980s, the program was funded by the World Bank and Asian Development Bank as well as by many Western governments who appreciated Suharto's anti-communist politics. However, as a result of the 1979 energy crisis and increased transportation costs, the budget and plans for transmigration were severely reduced.

In August 2000, after the 1997 Asian financial crisis and the fall of the New Order, the Indonesian government again reduced the scale of the transmigration program due to a lack of funds.

Under the restructured Department of Manpower and Transmigration (Indonesian: Departemen Tenaga Kerja dan Transmigrasi) the Indonesian government maintains the transmigration program, although on a far smaller scale than in previous decades. The department assists in annually relocating approximately 15,000 families, or nearly 60,000 people. The rate has shown gradual increases in recent years with funding for transmigration activities at $270 million (2.3 trillion IDR) and a target of relocating 20,500 families in 2006. The program again intensified in 2019.

Aims
The stated purpose of the program, according to proponents in the Indonesian government and the development community, was to move millions of Indonesians from the densely populated inner islands of Java, Bali and Madura to the outer, less densely populated islands to achieve a more balanced population density. This would alleviate poverty by providing land and new opportunities to generate income for poor landless settlers. It would also benefit the nation as a whole by increasing the utilization of the natural resources of the less-populous islands. The program may have been intended to encourage the unification of the country through the creation of a single Indonesian national identity to augment or replace regional identities. The official position of the Indonesian government is that there is no separation of "indigenous people" and settlers in Indonesia, because Indonesia is a country "of indigenous people, run and governed by and for indigenous people". It argues instead for the use of "vulnerable population groups" which can include both tribal groups and the urban poor.

Effects

Economic
In many examples, the program failed in its objective to improve the situation of the migrants. The soil and climate of their new locations were generally not nearly as productive as the volcanic soil of the Java and Bali. The settlers were often landless people lacking in farming skills, let alone skills appropriate to the new land, thus compromising their own chances of success.

Environmental
Transmigration has also been blamed for accelerating the deforestation of sensitive rainforest areas, as formerly sparsely-populated areas experienced considerable increases in population. Migrants were often moved to entirely new "transmigration villages", constructed in regions that had been relatively unimpacted by human activity. By settling on this land, natural resources were used up, and the lands became overgrazed, resulting in deforestation.

Social and political
The program has resulted in communal clashes between ethnic groups that have come into contact through transmigration. For example, in 1999, the local Dayaks and Malays clashed against the transmigrant Madurese during the Sambas riots and the Dayaks and Madurese clashed again in 2001 during the Sampit conflict, resulting in thousands of deaths and thousands of Madurese being displaced. Transmigration is controversial in the provinces of Papua and West Papua, where the majority of the population is Christian. Some Papuans accuse the government of Islamisasi, or Islamization through transmigration.

Figures
Transmigration from Java and Madura have resulted in large numbers of the population elsewhere, particularly in Sumatra, Borneo, and Papua. Based on 2010 census figures and ethnic prevalence, roughly 4.3 million transmigrants and their descendants live in North Sumatra, 200 thousand in West Sumatra, 1.4 million in Riau, almost a million in Jambi, 2.2 million in South Sumatra, 0.4 million in Bengkulu, 5.7 million in Lampung, 100 thousand in Bangka-Belitung, almost 400 thousand in Riau Islands, totalling some 15.5 million in Sumatra alone. In Kalimantan, there are some 700 thousand transmigrants and their descendants in West Kalimantan, 400 thousand in Central Kalimantan, almost 500 thousand in South Kalimantan, and over a million in East Kalimantan, totalling 2.6 million for the whole area. Though numbers are a state secret, well over a million transmigrants are thought to reside in Papua and West Papua. Total Javanese and other transmigrants in Indonesia number roughly 20 million throughout the country.

Transmigrants are not exclusively ethnic Javanese and/or Muslims. For example, in 1994, when East Timor was still part of Indonesia, the largest transmigrant group was Hindu Balinese (1,634 people) followed by Catholic Javanese (1,212 people).

Criticism
Indigenous peoples saw the program as a part of an effort by the Java-based Indonesian government to extend greater economic and political control over other regions, by moving in people with closer ties to Java and loyalty to the Indonesian state. The government agencies responsible for administering transmigration were often accused of being insensitive to local customary or adat land rights. This was especially true on Borneo with the Dayak population. In addition to general public criticism, the potential marginalization of native and Indigenous members of the host communities has also been highlighted in research surveying long-term effects of transmigration programs across a number of impacted communities.

The environmental damage associated with these projects was caused less by ignorance than by inattention, poor follow-up, and lack of accountability during project implementation. Many environmental issues were identified at project appraisal: the potential for soil erosion, the possibility of declining soil fertility, need for protection against pests and disease, possible adverse effects on wildlife and deforestation, impact on indigenous people, and the need to strengthen the borrower's capacity for managing natural resources. But often, the audits found, the proposed mitigatory measures were unrealistic or were insufficiently monitored by the government.

Papua
In the provinces of Papua and West Papua, the program has resulted in the Papuan population of Melanesia origin totalling less than the population of non-Melanesian (principally Austronesian) origin in several locations. According to Papuan independence activists, the Papuans have lived on the New Guinea island for an estimated 50,000 years, but have been outnumbered in less than 50 years by mostly Javanese Indonesians. They criticize the program as part of "an attempt to wipe out the West Papuans in a slow-motion genocide". There is open conflict between migrants, the state, and indigenous groups due to differences in culture—particularly in administration, and cultural topics such as nudity, food and sex. Religion is also a problem as Papuans are predominantly Christian or hold traditional tribal beliefs while the non-Papuan settlers are mostly Muslim. A number of Indonesians have taken Papuan children and sent them to Islamic religious schools.

The recorded population growth rates in Papua are exceptionally high due to migration.

Detractors of the program argue that considerable resources have been wasted in settling people who have not been able to move beyond subsistence level, with extensive damage to the environment and deracination of tribal people. However, very large scale American and Anglo-Australian strip mining contracts have been developed on the island, as well as other Indonesian islands.

The transmigration program in Papua was only formally halted by President Joko Widodo in June 2015.

See also
 Ministry of Villages, Development of Disadvantaged Regions, and Transmigration
 Internal colonialism
 Nam tiến
 Sri Lankan state sponsored colonisation schemes
 Settler colonialism
 Demographics of Indonesia
 Demographic threat
 Project IC, in neighbouring Malaysia

References

General
 Hardjono, J. 1989. The Indonesian transmigration program in historical perspective. International migration 26:427-439.
 Hollie, Pamela. 1981. Jakarta fights overcrowding Bali and Java. The New York Times January 11.
 Rigg, Jonathan. 1991. Land settlement in Southeast Asia: the Indonesian transmigration program. In: Southeast Asia: a region in transition. London: Unwin Hyman. 80-108.
 MacAndrews, Colin. 1978. Transmigration in Indonesia: prospects and problems. Asian Survey 18(5):458-472.

Notes

External links
 "Indonesia's Transmigration Programme: An Update", 2001 report by M.Adriana Sri Adhiati and Armin Bobsien (ed.) for "Down to Earth," a UK-based organization working on Indonesian environmental issues. Many details on the Suharto-era program and the changes since then. DtE is highly critical of transmigration.
 Transmigration Settlement by Regency in Papua 2000–2003, Badan Pusat Statistik, Indonesian government.
 ''Golden promises - Indonesian migrants find themselves pawns in a war for control of West Papua.

Internal migration
Society of Indonesia
Economy of Indonesia
Demographics of Indonesia
Settlement schemes in Southeast Asia
Articles containing video clips
Politically motivated migrations

Transmigration program


Chance Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Chance Township (Oklahoma)
 Chance Township (South Dakota)

Chance Township


Luizinho Vieira (født 4. februar 1972) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Luizinho Vieira


Colonia Tacuarí, Paraje Tacuarí o Tacuarí, es una localidad argentina y colonia rural ubicada en el sudeste de la provincia del Chaco, en el departamento San Fernando. Depende administrativamente del municipio de Puerto Vilelas de la cual dista unos 30 km.

Se halla en la zona conocida como Bajos del Tacuarí, cerca de las lagunas Brava y El Palmar. Las tierras son en su mayoría inundables, poco aptas para el asentamiento humano, siendo el único aglomerado dentro de los 2 000 km³ que ocupan los bañados.

Vías de comunicación
La principal vía de acceso la constituye la Ruta Provincial 69, que la une al norte con Puerto Vilelas (Gran Resistencia) y continúa hacia el Sur con otros sectores de la colonia. Existe una línea de colectivos que la une a Resistencia. Cuenta con un consorcio caminero que mantiene los caminos internos.

Población
En los censos nacionales de 2001 y 2010 el INDEC no lo consideró un aglomerado urbano.

Referencias

Localidades rurales de la provincia de Chaco
Departamento San Fernando
Toponimia guaraní de Argentina

Colonia Tacuarí


An Cystorchis gracilis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Richard Eric Holttum. An Cystorchis gracilis in nahilalakip ha genus nga Cystorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cystorchis

Cystorchis gracilis


Cölestin Ganglbauer,  (Thanstetten, 20 de agosto de 1817 – Viena, 14 de dezembro de 1889) foi um frei e cardeal austríaco da Igreja Católica, arcebispo de Viena.

Biografia
Filho primogênito de Johann e Katharina Ganglbauer, pequenos agricultores e negociantes de cavalos, foi batizado com o nome Josef. Em 1838 ele entrou para a Ordem de São Bento na abadia beneditina em Kremsmünster na Alta Áustria, quando adotou o nome de Cölestin e estudou teologia até 1843.

Fez seus votos em 25 de agosto de 1842, recebeu as insígnias do diaconato em 15 de julho de 1843 e foi ordenado padre em 22 de julho seguinte. Primeiro foi capelão em Neuhofen an der Krems, lecionou no Stiftsgymnasium, foi então chefe do confessionário e prior a partir de 1875.

Em 19 de abril de 1876 foi eleito abade de Kremsmünster e conseguiu renovar o mosteiro e a igreja colegiada por ocasião dos seus 1100 anos - comemoração completa em 1877. Ele também era um membro do Reichsrat austríaco.

No banquete por ocasião do 1100º aniversário em 18 de agosto de 1877, o imperador Francisco José ficou impressionado com o brinde do abade. Ganglbauer apresentou-se como adotante do Josefismo e liberal-leal ao imperador, sobretudo porque brindou primeiro ao imperador e só depois ao papa.

Com a vacância na Arquidiocese de Viena, Francisco José apresentou seu nome em 23 de março de 1881 e seu nome foi aprovado em 4 de agosto. Foi consagrado em 28 de agosto, na Abadia de Kremsmünster, por Serafino Vannutelli, núncio apostólico para o Império Austríaco, assistido por Franz Joseph Rudiger, bispo de Linz e por Matthäus Joseph Binder, bispo de Sankt Pölten.

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de 10 de novembro de 1884, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de Santo Eusébio em 10 de junho de 1886.

Ganglbauer fundou a Allgemeine Wiener Kirchenbauverein para construir novas igrejas nos bairros operários de Viena. Com seu apoio, Anton Maria Schwartz pode fundar a Congregação dos Calasantinos em Viena em 24 de novembro de 1889, que se propôs a cuidar da pastoral dos trabalhadores. Dois anos antes da encíclica papal Rerum Novarum de Leão XIII, com forte ação social, em 20 de fevereiro de 1889 dedicou uma carta pastoral à questão social. Ele também promoveu o canto da igreja, a música da igreja e as associações católicas.

Foi o principal sagrante de Ernest Maria Müller, bispo de Linz (1885) e de Luigi Galimberti, núncio apostólico (1887).

Morreu em 14 de dezembro de 1889 às 13h25, no palácio arquiepiscopal de Viena. Transferido do palácio para a catedral metropolitana de Sankt Stefan de Viena, em 18 de dezembro de 1889, a missa fúnebre, celebrada por Luigi Galimberti, núncio apostólico na Áustria-Hungria, ocorreu naquela catedral em 19 de dezembro e os restos mortais foram enterrados na mesma catedral.

Bibliografia

Ligações externas

Naturais da Alta Áustria
Abades beneditinos
Cardeais da Áustria
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII
Cardeais beneditinos

Cölestin Josef Ganglbauer


Olaylar

Doğumlar
 Günah Çıkartıcı Aziz Edward, İngiltere Kralı. Anglo-Sakson Wessex Hanedanı'na mensup olarak İngiltere tahtına çıkan son kral (ö. 1066)

Ölümler
 12 Mayıs - II. Silvester, papa (d. y. 946)
 6 Kasım - XVII. İoannes, papa (d. 966)
 tarihi bilinmeyen
 Kızıl Erik, Norveç'li kâşif (d. 950)

1003


Antropometri, insan vücudunun ölçüleri ile ilgilenen bir tekniktir. Yunanca anthropo (insan) ve metrikos (ölçme) sözcüklerinden türetilmiştir.

Antropometri bilimi, bireyler veya gruplar arasında, anatomi, coğrafi bölge ve meslek grupları gibi çeşitli faktörlerden kaynaklanan farklılıkları ve benzerlikleri saptayarak daha geniş bir insan kitlesine uygun tasarımlar yapma imkânı sağlar. Bu tasarımlar için belirlediği vücut ölçüleri arasında, vücut hareketsiz ve belirli bir standart pozisyondayken alınan yapısal vücut ölçüleri ve vücut hareket halindeyken alınan fonksiyonel vücut ölçüleri bulunur.

Ölçüler

Referans Noktaları
Antropometrik ölçümlerin standartlaştırılması amacıyla bazı referans noktaları belirlenmiştir:
 Yedinci boyun omuru (cervicale noktası)
 Ense kökü
 Yan boyun başlangıcı
 Omuz başı (acromion noktası)
 Omuz ortası
 Arka kol başlangıcı (triceps)
 Maksimum pazu kesiti
 Dirsek (olecranon)
 Bilek kesiti
 El başlangıcı
 Başparmak başlangıcı
 Kasların simetri merkezi
 Şakaklar
 Alt çene ucu(gnathion)
 Ön boyun üstü
 Ön boyun altı
 Bel çizgisi
 Kalça çizgisi
 Dizkapağı üstü
 Dizkapağı altı
 Ayak bileği kesiti(malleolus)
 Ayak tabanı
 Tepe noktası(vertex)
 Göğüs çizgisi

Yapısal vücut ölçüleri
Vücudun, ayakta ve oturarak belirli standart duruşlarında elde edilen değerlerdir.
 Yükseklikler : Aytaktayken yerden, otururken oturma yüzeyinden ilgili vücut noktasına kadar olan uzunluklardır. Dikey düzlemde ölçülürler.
 Genişlikler : Yatay ve enine çaplardır. Dikey düzlemde ölçülürler.
 Derinlikler : Yatay ve dikine çaplardır. Yanal düzlemde ölçülürler.
 Uzunluklar : Herhangi bir vücut kısmının uzun ekseni boyunca ölçülen değerdir.
 Çevresel uzunluklar : Bir vücut parçasının kendisiyle aynı düzlemdeki çevresidir.
 Eğrisel uzunluklar
 Düşüklükler : Boyun, göğüs, bel ve kalça arasındaki mesafelerdir.
 Kalınlıklar
 Çıkıntılar : Bir vücut bileşeninin ucunun bileşenin başlangıcına olan uzaklığıdır.

Fonksiyonel vücut ölçüleri
Vücudun, sabit bir noktaya göre; eğilme, dönme, uzanma gibi hareketlerle ulaşabileceği maksimum mesafeleri ölçmek ve işin rahat yapılması için gerekli olan çevresel faktörlerin dağılım uzaklıklarını belirlemek amacıyla yapılan ölçümlerdir. Yapısal vücut ölçümlerine statik antropometri adı verilirken, fonksiyonel vücut ölçülerinin diğer adı da dinamik antropometridir.

Kaynakça
 Yıldız Teknik Üniversitesi, Ergonomi ders notları.

Antropometri


උච්ච වායු යනු සම්මත තත්ත්ව යටතේ අඩු රසායනික ප්‍රතික්‍රියාශීලතාවක් දක්වන අවර්ණ, ගන්ධයක් නොමැති, ඒක පරමාණුක අණුවලින් යුක්ත වූ සමාන ගුණ ඇති රසායනික මූලද්‍රව්‍ය කාණ්ඩයක් වේ. ස්වභාවයේ පවතින ස්වභාවයේ පවතින උච්ච වායු සය වනුයේ හීලියම්(He), නියෝන්(Ne), ආගන්(Ar), ක්‍රිප්ටෝන්(Kr), සෙනෝන්(Xe) සහ විකිරණශීල රෙඩෝන්(Rn) වේ.

ආවර්තිතා වගුවේ පළමු ආවර්ත සය සඳහා උච්ච වායු යනු නිශ්චිතවම 18 වන කාණ්ඩයේ සාමාජිකයන්ය. සාපේකෂීය බලපෑම් හේතුවෙන් 18 වන කාණ්ඩයේ මූලද්‍රව්‍යයක් වන යුනුනෝක්ටියම් වෙනුවට 14 වන කාණ්ඩයේ මූලද්‍රව්‍යයක් වන ෆ්ලෝරෝවියම් උච්ච වායු වලට අදාළ ගුණ පෙන්වයි.
පරමාණුක ව්‍යුහය  තුළ නවතම සිද්ධාන්ත වලට අනුව උච්ච වායු ගුණ ඉතා හොඳින් විස්තර කළ හැකි වේ. ඒවායේ සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රොණ සහිත බාහිර කවච "සම්පූර්ණ" වී පවතින බව සැළකෙයි. මේ නිසා රසායනික ප්‍රතික්‍රියා සඳහා අඩු ප්‍රවණතාවක් දක්වන අතර පිළියෙල කළ හැකි උච්ච වායු සංඛ්‍යාව සාපේක්ෂව කුඩා ප්‍රමාණයක් වේ. උච්ච වායූන්හි ද්‍රවාංක හා තාපාංක එකිනෙකට සමීප වන අතර 10 °C (18 °F)කට වඩා අඩු  ප්‍රමාණයකින් එකිනෙකට වෙනස් වේ. එනම් ඒව කුඩා උෂ්ණත්ව පරාසයකින් ඉහළ දැමූ වීට ද්‍රව බවට පත් වේ

හීලියම් සාමාන්‍යයෙන් ස්වභාවික වායූන් ට අයත් නොවන අතර රෙඩෝන් සාමාන්‍යයෙන්, ද්‍රාවිත රේඩියම් සංයෝගවල විකිරණශීල ක්ෂය වීම හේතුවෙන් වෙන්ව පවතියි. උච්ච වායු යොදා ගන්නා කාර්මික යෙදීම් වශයෙන් ආලෝකකරණ කටයුතු, පෑස්සීම් කටයුතු සහ අභ්‍යවකාශ ගවේෂණ හැඳින්විය හැක. මීටර 55ට(අඩි 180) වඩා වැඩි මුහුදේදී කිමිදුම් කරුවන් විසින් ශ්වසනය සදහා හීලියම් සහ ඔක්සිජන් අඩංගු වායුවක් සුලබ ලෙස යොදා ගනු ලබයි. එමගින් කිමිදුම්කරුවන් ඔක්සිජන් ධූලකරක්තිය  මගින් මුදවා ගැනීම, අධි පීඩන ඔක්සිජන්වල මාරාන්තික බලපෑමෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීම, නයිට්ට්‍රජන් මාදකත්වය සහ මෙම ආංශික පීඩන පර්යන්තයෙන් එපිට පවතින වාතයේ ඇති නයිට්ට්‍රජන්වල උමතු කරවනසුළු මාදක බලපෑමෙන් රැක ගැනීම ආදිය අපේක්ෂා කෙරේ. හයිඩ්‍රජන්වල ගිනිගන්නාසුළු බව පැහැදිලි වීමෙන් පසුව බැලූන සහ කුඩා අහස් නැව් තැනීමේදී හයිඩ්‍රජන් වෙනුවට හීලියම් යොදා ගැනිණ.

ඉතිහාසය
උච්ච වායු සඳහා ඉංග්‍රීසි නාමය වන නෝබල් ගෑස් යන පදය ග්‍රීක භාෂා‍ව   තුළනාම පදයක් වන අතර ඊඩ්ල්ගාස් යන්නෙන් පරිවර්තනය වූ එකක් වේ. එය ප්‍රථම වරට 1898 දී හ්‍යුගෝ අර්ඩ්මාන්  විසින් මෙම වායු ගෝල වල පවතින අතිශය පහත් මට්ටමේ ප්‍රතික්‍රියාශීලතාව හැඟවීම සඳහා භාවිතා කරන ලදී. මෙම නම අඩු ප්‍රතික්‍රියාශීලතාවයකින් යුතු "උච්ච් ලෝහ" යන අර්ථයට සමාකාර වේ. උච්ච වායු නිෂ්ක්‍රීය වායු ලෙසද හඳුන්වන නමුත් පසුව හඳුනාගත් බොහෝමයක් උච්ච වායු සංයෝග එම අදහසට විරුද්ධ ලෙස ක්‍රියා කරයි. විරල වායු යනු ඊට භාවිතා වන තවත් පදයකි. නමුත්  පෘථීවි වායුගෝලය  තුළ සැලකිය යුතු තරම් කොටසක (පරිමාව අනුව 0.94%, ස්කන්ධය අනුව 1.3%) අඩංගු වන නිසා එම යෙදුම ද නිවැරදි නොවේ.

පියරේ ජැන්සෙන් සහ ජෝසප් නෝමන් ලෝක්යර් විසින් 1868 අගෝස්තු 18 වන දින නව මූලද්‍රව්‍යයක් සොයා ගන්නා ලදී.  සූර්යාගේ වර්ණගෝලය නිරීක්ෂණය කරමින් සිටියදී සොයා ගැනුණු මෙම මූලද්‍රව්‍යයට ග්‍රීක භාෂා‍වෙන් සූර්යයා හදුන්වන ලබන ඉලියස් හෝ හීලියස්  යන්න අනුව එය 'හීලියම්' ලෙස නම් කරන ලදී. එකල්හි හීලියම් සඳහා කිසිදු පර්යේෂණයක් කිරීමට අපොහොසත් වූ අතර පසුකාලීනව එය උච්ච වායුවක් ලෙස හඳුනා ගැනිණ. ඔව්න්ට පෙර 1784 වර්ෂයේදී ඉංග්‍රීසි ජාතික රසායනඥ සහ භෞතික විද්‍යාඥ හෙන්‍රි කැවෙන්ඩිෂ් විසින් වායුගෝලය තුළ එහි නයිට්ට්‍රජන්  වලට වඩා අඩු ප්‍රතික්‍රියාශීලතාවකින් යුතු ද්‍රව්‍යයක් කුඩා ප්‍රමනයකින් අන්තර්ගත වන බව සොයා ගැනිණ. ඉන් සියවසකට පසු ලෝඩ් රේලීග් විසින් එම වායුගෝලීය නයිට්ට්‍රජන් සාම්පලයේ ඝනත්වය, රසායනික ප්‍රතික්‍රියා මගින් නයිට්ට්‍රජන් ලබා දෙන ප්‍රතිඵලවලට වඩා වෙනස් බව සොයා ගන්නා ලදී. ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලය ස්කොට් ජාතික විද්‍යාඥ විලියම් රැම්සේගේ සොයාගැනීම්වලට අනුව, වායුගෝලීය නයිට්ට්‍රජන් වෙනත් වායුවක් සමඟ මිශ්‍රව පවතින බව ලෝඩ් රේලීග් විසින් අනුමාන කරන ලදී. මේ ඔස්සේ කරන ලද පරීක්ෂණවල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස "ආගන්" නමැති නව මූලද්‍රව්‍යය සොයා ගන්නා ලදී. මේ අතරතුර ක්ලීවයිට් ඛණිජය රත්කිරීමේදී ප්‍රථම වරට හීලියම් වෙන්කරගැනීමට රැම්සේ සමත් විය. 1902 වර්ෂයේදී හීලියම් සහ ආගන් සඳහා වූ සාක්ෂි පිළිගැනීමෙන් පසුව දිමිත්‍රි මෙන්ඩලීෆ්  විසින් එම උච්ච වායු ඔහුගේ මූලද්‍රව්‍ය පෙළගැස්මෙහි 0 කාණ්ඩයට එක් කරන ලදී. මෙය පසුකාලීනව අවර්තිතා වගුව නම් විණි.

රැම්සේ ද්‍රව වාතය සංඝටකවලට වෙන් කිරීමසඳහා භාගික ආසවනය ක්‍රමය යොදා ගනිමින් මෙම වායු පිළිබඳ වැඩිදුර කරුණු සොයා බැලීය. 1898 දී ක්‍රිප්ටෝන්, සෙනෝන් සහ නියෝන් යන මූලද්‍රව්‍ය සොයා ගත් ඔහු පිළිවෙලින් (ක්‍රිප්ටෝස්, "සැඟවුණු"), (නියෝන්, "නව"), සහ (සෙනෝස්, "අමුත්තා") යන ග්‍රීක පද අනුව නම්කළේය. පිඩ්‍රිච් අර්න්ස්ට් ඩෝන්, විසින් 1898 දී    පළමු වරට සොයගැනුණු "රෙඩෝන් නිස්‍රාවය" ලෙස නම් කෙරුණු නමුත් 1904 දී එය සතු උච්ච වායු ලක්ෂණ හඳුනා ගන්නා තුරු එය උච්ච වායුවක් ලෙස නොසැලකිණි. 1904 වර්ෂයේදී රේලීග් සහ රැම්සේ වෙත උච්ච් වායු සොයා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් රසායන විද්‍යාව සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය පිරිනමන ලදී ; එවකට රාජකීය ස්වීඩ්න් ජාතික විද්‍යා ශාස්ත්‍රාලය සභාපති ජේ. ඊ සෙඩෙර්බ්ලොම් විසින් මෙසේ ප්‍රකාශ කරන ලදී," එකදු ගුණයක්වත් නිෂ්චිත ලෙස හන්දුනා ගැනීමට අපොහොසත් වූ මෙම නවතම මූලද්‍රව්‍ය කාණ්ඩයේ සොයාගැනීම, නිසගයෙන්ම විද්‍යාවේ ප්‍රගමනයට හේතුවන රසායන විද්‍යාවේ අද්විතීය සොයාගැනීමක් වේ.";

උච්ච වායූන්ගේ සොයාගැනීම, පරමාණුක ව්‍යුහය පිළිබඳ සාමාන්‍ය අවබෝධයක් ලබා ගැනීම සඳහා උපකාරී විය. 1895 වර්ෂයේ රසායන විද්‍යාඥ හෙන්‍රි මොයිසන් වඩාත්ම විද්‍යුත්-ඍණ මූලද්‍රව්‍යයක් වන ෆ්ලුවොරීන් සහ ආගන් ප්‍රතික්‍රියා කරවීමට උත්සාහ දැරුවද එය නිෂ්ඵල විය. 20වන සියවසේ අග භාගය වන තුරු ආගන් සංයෝග සෑදීම සඳහා විද්‍යාඥයෝ අසමත් වූහ. නමුත් එම ප්‍රයත්න රසායන විද්‍යාවේ නව සිද්ධාන්ත ගොඩනැගීම සඳහා උපකාරී විණි. මෙම පර්යේෂණ අධ්‍යයනය කිරීම මගින් ඩෙන්මාර්ක් ජාතික භෞතික විද්‍යාඥ නීල්ස් බෝර් , පරමාණුවක ඉලෙක්ට්‍රෝන න්‍යෂ්ටිය වටා යන කවච වල පිළියෙල වී තිබෙන බවත් හීලියම් හැර අනිකුත් සියලුම උච්ච වායුවල බාහිරතම කවචයේ ඉලෙක්ට්‍රෝන අටක් පවතින බවත් 1913 වර්ෂයේ ප්‍රකාශයට පත් කළේය.
1916 දී ගිල්බර්ට් එන්. ලුවිස්  අෂ්ඨක නියමය හඳුන්වා දුන්නේය. මෙම නියමයට අනුව බාහිරතම කවචය ඉලෙක්ට්‍රෝන අටකින් පිරී ඇති අවස්ථාව පරමාණුවක වඩාත්ම ස්ථායී අවස්ථාව වන අතර බාහිරතම කවචය සම්පූර්ණ කරගැනීම සඳහා තවදුරත් ඉලෙක්ට්‍රෝන අවශ්‍ය නොවනු ඇත. උච්ච වායුවල පවතින මෙම ගුණය හේතුවෙන් ඒවා අනෙකුත් මූලද්‍රව්‍ය සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කිරීමට කැමැත්තක් නොදක්වයි.

1962 වසරේ නීල්ස් බාර්ට්ලට් විසින් සෙනෝන් හෙක්සෆ්ලුවොරොප්ලැටිනේට්. නමැති ප්‍රථම උච්ච වායු සංයෝගය සාදන ලදී. ඊට කෙටි කාලයකට පසු අනෙකුත් උච්ච වායූන්ගේ අනිකුත් සන්යෝග ද සොයා ගැනිණි. 1962 දී රෙඩෝන්හි, රෙඩෝන්ඩයිෆ්ලුවොරයිඩ ද 1963 දී ක්‍රිප්ටෝන්හි, ක්‍රිප්ටෝන්ඩයිෆ්ලුවොරයිඩ ද සොයා ගැනිණ. 40K (−233.2 °C; −387.7 °F) උෂ්ණත්වයේදී ආගන් ෆ්ලුවොරො හයිඩ්‍රයිඩ පිළියෙල කිරීමේදී ප්‍රථම වරට ස්ථායී සංයෝගයක් වාර්ථා ව්ය.

1998 දෙසැම්බරයේ රුසියාවේ, බඩ්නාහි ඒකාබද්ධ ආයතනයේ විද්‍යාඥයෝ පරමාණුක අංකය114ක් වන ෆ්ලරෝවියම් නමැති මූලද්‍රව්‍යය නිපදවීමට ප්ලූටොනියම්(Pu), කැල්සියම්(Ca) සමඟ විවර්ෂණය කළහ.  ආවර්තිතා වගුවෙ 114වන කාණ්ඩයේ සාමාජිකයෙක් වුව අසාමාන්‍ය ලෙස උච්ච වායු ලක්ෂණ පෙන්වන ප්‍රථම මූලද්‍රව්‍ය මෙය වන බව ප්‍රාරම්භක රසායන විද්‍යා  පර්යේෂණ පෙන්වා දෙයි. 2006 ඔක්තෝබරයේ න්‍යෂ්ටික පර්යේෂණ පිළිබඳ පර්යේෂණ පිළිබඳ ඒකාබද්ධ ආයතනය සහ ලෝරන්ස් ලිව්මෝර් ජාතික පර්යේෂණාගාරය විද්‍යාඥයෝ කැලිෆෝනියම් සහ කැල්සියම් විවර්ෂණය කිරීමෙන් සංශ්ලේෂක වශයෙන් යුනුනෝක්ටියම් නිපදවීමට සමත් වූහ.

භෞතික සහ පරමාණුක ගුණ
For more data, see Noble gas (data page).

උච්ච පරමාණුවලට ඇත්තේ දුබල අන්තර් පරමාණුක බල වේ. මේ හේතුවෙන් ඒවාට ඉතා පහළ ද්‍රවාංක සහ තාපාංක පවතියි. ඒවා සියල්ල සම්මත තත්ත්ව යටතේ ඒක පරමාණුක වායු වේ. මෙම කාණ්ඩයට අදාළ ඉහළ [[පරමාණුක ස්කන්ධයක් ඇති මූලද්‍රව්‍ය පවා ඝන තත්ත්වයේ නොව වායු තත්ත්වයේ පවතියි. අනෙකුත් මූලද්‍රව්‍ය සමඟ සසඳන කල්හි හීලියම් සඳහා ආවේණික වූ ගුණ කිහිපයක්ම වේ. ද්‍රවාංක හා තාපාංක අනෙකුත් උච්ච වායූන්ට වඩා පහළ මට්ටමක වවතී. දුස්‍රාවීතාව ශූන්‍යවන එකම මූලද්‍රව්‍යය මෙය වේ. සම්මත තත්ත්ව යටතේ සිසිල් කිරීමෙන් ඝන බවට පත්කළ නොහැකි එකම මූලද්‍රව්‍යය ද මෙය වේ. එය ඝන බවට පත් කිරීමට 0.95K (සෙන්ටිග්‍රේඩ් අංශක සහ -272.200ක්, ෆැරන්හයිට් අංශක -457.960ක්) යන උෂ්ණත්වය යටතේ සම්මත වායුගෝල පීඩන 25ක පීඩනයක් සැපයිය යුතු වේ. සෙනෝන් දක්වා උච්ච වායුවලට බහු ස්ථායී සමස්ථානික පවතියි. රෙඩෝන් සඳහා ස්ථායී සමස්ථානික නොමැත. එහි දීර්ඝතම ආයු කාලයක් ඇති සමස්ථානිකය වන 222Rnවලට දින 3.8ක අර්ධ-ජීව කාලයක් පවතින අතර එය අවසානයේ ලෙඩ් බවට ක්ෂය වේ.

උච්ච වායු මූලද්‍රව්‍යවල ගුණ අනෙකුත් මූලද්‍රව්‍ය කාණ්ඩවල පරිදිම එක් ආවර්තයක සිට ක්‍රමානුකූලව වැඩි වේ. මෙහිදී ඉලෙක්ට්‍රෝන සංඛ්‍යාව ක්‍රමයෙන් ඉහළ නැගීම මීට හේතුවයි. පරමාණුක විශාලත්වය හේතු කිහිපයක් හා සබැඳිව පවතී. උදාහරණයක් ලෙස විශාල ප්‍රමාණයේ උච්ච වායුවල සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන න්‍යෂ්ටියට වඩා ඈත්ව පිහිටීම න්‍යෂ්ටියෙන් වඩා වෙත තදින් ආකර්ෂණය කොට තබා ගැනීමේ හැකියාව අඩු හේතුවන්, පරමාණුක අරය වැඩි වීමත් සමඟම ඒවායේ අයණීකරණ විභවය අඩු වේ. ඕනෑම  ආවර්තයක මූලද්‍රව්‍ය  අතර ඉහළම අයණීකරණ විභවය පවතින්නේ උච්ච් වායූන්ටය. මෙමගින් ඒවායේ ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසයන්හි ස්ථායීතාව පිළිබිඹු කරන අතර එය උච්ච් වායුවල පහළ රසායනික ප්‍රතික්‍රියාශීලතාව සමඟ සම්බන්ධකම් දක්වයි. ඇතැම් විශාල උච්ච් වායුවල අයණීකරණ විභව අනික් මූලද්‍රව්‍ය සමඟ සැසඳිය හැකි වන තරම් කුඩා වේ.ඒ අනුව සෙනෝන්හි අයනීකරණ විභවය ඔක්සිජන් අණුව අයනීකරණ විභවයට සමාන වේ. මෙම කරුණ උපයෝගී කරගනිමින් බාර්ට්ලට් විසින් ඔක්සිජන් සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කිරීමට තරම් සමත් ඔක්සිකාරකයක් වන ප්ලැටිනම් හෙක්සෆ්ලුවොරයිඩයොදාගනිමින් සෙනෝන් ඔක්සිකරණය කරන ලදී. උච්ච වායුවලට ඍණ විද්‍යුත් බන්ධුතාවක් පවතින බැවින් ඒවාට ස්ථායී ඇනායන සෑදීමේ හැකියාවක් නොමැත.

උච්ච වායූන්ගේ මහේක්ෂ්‍ය භෞතික ගුණ ඒවායේ දුබල වැන්ඩවාල්ස් බල මගින් ලබා දේ. පරමාණුවල විශාලත්වය වැඩි වත්ම ධ්‍රැවණශීලතාව ඉහළ යාමේ සහ අයනීකරණ විභවය පහළ යාමේ ප්‍රතිඵල ලෙස ක්‍රමානුකූල සමූහ නැඹුරුතාවන් දක්නට ලැබෙයි. 18 වන කාණ්ඩයේ පහළට යන විට පරමාණුක  අරයද ඒසමඟම අන්තර්-පරමාණුක බල ද වැඩි වන අතර ඒ හේතුවෙන්  ඒවායේ ද්‍රවාංක, තාපාංක, වාෂ්පීකරණ එන්තැල්පිය  සහ ද්‍රාව්‍යතා ඉහළ නගිනු ඇත. ඒවායී ඝනත්වයේ ඉහළයාමට හේතුව පරමාණුක ස්ක්න්ධයේ වැඩි වීම වේ.

උච්ච වායු සම්මත තත්ත්ව යටතේ බොහෝ දුරට පරිපූර්ණ වායු වේ. නමුත් පරිපූර්ණ වායු නියමවලින් ඒවා දක්වන අපගමන, අන්තර් අණුක අන්තර්ක්‍රියා අධ්‍යයනයට වැදගත් සාධක සපයයි.  ලෙනාඩ්-ජෝන්ස් විභවය අන්තර් අණුක අන්තර්ක්‍රියා ආදර්ශනය කිරීමට බෙහෙවින් යොදා ගැනෙයි.  අන්තර්-අණුක බල ප්‍රමූලධර්ම මගින් විස්තර කිරීමට යොදා ගන්නා ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යා හන්ඳුන්වා දීමට සිදුකරන ලද ආගන් පිළිබඳ වූ දත්ත උපයෝගී කර ගනිමින් 1924 වර්ෂයේදී ජෝන් ලෙනාඩ්- ජෝන්ස් විසින් ලෙනාඩ් නෝන්ස් විභවය අපෝහනය කරන ලදී. උච්ච් වායු ගෝලාකාර, ඒක පරමාණුක ආකාරයෙන් පවතින අතර මේ හේතුවන් ඒවායේ පරමාණු අතර අන්තර්ක්‍රියා දිශාවකින් ස්වායක්ත වූ හෝ සමාවර්තනික වේ.

රසායනික ගුණ

සම්මත තත්ත්ව යටතේ උච්ච වායු අවර්ණ, ගන්ධයක් නොමැති, ගිණි නොගන්නාසුළු ගුණ පෙන්වයි. ඒවා  වරක් ආවර්තිතා වගුවේ 0 කාණ්ඩයේ මූලද්‍රව්‍ය ලෙස නම් වී තිබිණ. ඊට හේතුව වූයේ එවකට තිබූ විශ්වාසය අනුව ඒවා අනෙකුත් පරමාණු සමඟ සංයෝග සැදීමට අපොහොසත් සංයුජතාවය 0 වන මූලද්‍රව්‍ය ලෙස සැලකීමයි. කෙසේවෙතත් පසුකාලීනව ඇතැම් උච්ච වායු පිළිබඳ කරුණු හෙළි වීමත් සමඟ එම මතය බැහැර කෙරිණ.
අනෙකුත් කාණ්ඩ මෙන්ම උච්ච වායුද එහි ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසය රටා පෙන්වයි.

මෙහිදී රසායනික හැසිරීම්වල නැඹුරුතාවන්හිදී බාහිරතම කවච විශේෂ වේ. උච්ච වායුවල සංයුජතා  ඉලෙක්ට්‍රෝන කවච සම්පූර්ණ වී පවතියි. සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන යනු පරමාණුවක බාහිරතම කවචයේ ඉලෙක්ට්‍රෝන වන ඉලෙක්ට්‍රෝන වන අතර සාමාන්‍යයෙන් රසායනික බන්ධන සෑදීමේදී සහභාගී වන එකම ඉලෙක්ට්‍රෝන වෙයි. සංයුජතා  ඉලෙක්ට්‍රෝන කවච සම්පූර්ණ වූ පරමාණු අතිශය ස්ථායී තත්ත්වයේ පවතින අතර එම හේතුවෙන් ඒවා රසායනික බන්ධන සෑදීමට නැඹුරු නොවන අතර ඉලෙක්ට්‍රෝන පිටකිරීමට හෝ ලබා ගැනීමට කුඩා ප්‍රවණතාවයක් දක්වයි. කෙසේවෙතත් රෙඩෝන් වැනි විශාල උච්ච වායු හීලියම් වැනි සැහැල්ලු උච්ච වායු වලට වඩා ලිහිල් විද්‍යුත් චුම්භක බල මඟින් බැඳී පවතියි. මේ අනුව විශාල උච්ච වායුවල බාහිර  ඉලෙක්ට්‍රෝන ඉවත් කිරීම වඩා පහසු වේ.

උච්ච වායු අංකනය
සම්පූර්ණව පවතින කවච හේතුවන් උච්ච වායු අංකනය සැකසීමේදී ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාස අංකනය ද සම්බන්ධ කර ගත හැක. මේ සඳහා දී ඇති ගැටලුව තුළ හඳුනාගත හැකි ආසන්නතම උච්ච වායුව පළමුවෙන් සටහන් කරන අතර ඉන්පසුව එතැන් පටන් වන ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාස සටහන් කෙරෙයි. උදාහරණයක් ලෙස කාබන්හි ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසය 1s22s22p2 වන අතර එහි උච්ච වායු අංකනය [He]2s22p2 වේ. මෙම අංකනය මූලද්‍රව්‍ය හඳුනාගැනීම පහසු කරවන අතර පරමාණුක කාක්ෂිකයන්හි සම්පූරණ අංකනයට වඩා කෙටි ආකාරයක් වේ.

සංයෝග

උච්ච වායු පෙන්වනුයේ අතිශය පහළ රසායනික ප්‍රතික්‍රියාශීලතාවයකි. මේ හේතුවෙන් සාපේක්ෂ්ව කුඩා ප්‍රමණයක උච්ච වායු සංයෝග ප්‍රමාණයක් පමණක් පවතියි. හීලියම් සහ නියොන් රසායනික බන්ධන සෑදීමෙහි යෙදී සිටින  උදාසීන සංයෝග නිර්මාණය නොවන (ඒ නමුත් සිද්ධාන්තමය වශයෙන් හීලියම් සදන සංයෝග කිහිපයක් පිළිබඳ සාක්ෂි පවතී) සෙනෝන්, ක්‍රිප්ටෝන් සහ ආගන් සුළු ප්‍රතික්‍රියාශීලතා දක්වයි. මේවායේ ප්‍රතික්‍රියාශීලතා Ne < He < Ar < Kr < Xe < Rn ආකාර ගනියි.

විශාල උච්ච වායුවලට ෆ්ලුවොරීන් සහ ඔක්සිජන් සමඟ සංයෝග සෑදීමේ හැකියාව ඇති බව 1933 වර්ෂයේදී ලිනස් පෝලිං අනාවැකි පළ කළේය. ක්‍රිප්ටෝන් හෙක්සෆ්ලුවොරයිඩ සහ සෙනෝන් හෙක්සෆ්ලුවොරයිඩ වල පැවැත්ම අනුමාන කළ ඔහු KrF6 අස්ථායී සංයෝගයක් ලෙස පැවතිය හැකි බව පෙන්වා දුන් අතර සෙනික් අම්ලය මගින් පර්සීනේට් ලවණ සෑදිය හැකි බව යෝජනා කළේය.  මෙම අනාවැකි සාමාන්‍යයෙන් නිවැරදි බව දක්නට ලැබුණ ද XeF6 තාපගතිකමය සහ චාලක වශයෙන් අස්ථායී බැව් වර්තමානයේ සලකනු ලැබේ.

උච්ච වායු සාදන සංයෝග අතරින් සෙනෝන් සංයෝග වඩාත් ම විවිධාකාර වේ. ඒවා බොහෝමයක් සෙනෝන්වල ඔක්සිකරණ අංක +2, +4,+6 හෝ +8 වන අතර ෆ්ලුවොරීන්, ඔක්සිජන් වැනි ඉහළ විද්‍යුත්- ඍණ පරමාණු හා බැඳී පවතී. ඊට උදාහරණ ලෙස සෙනෝන් ඩයිෆ්ලුවොරයිඩ XeF2, සෙනෝන් ටෙට්‍රාෆ්ලුවොරයිඩ් XeF4, සෙනෝන් හෙක්සලුවොරයිඩ් XeF6 සහ  සෝඩියම් පර්සීනේට් Na4XeO6 දැක්විය හැක. මේ අතර වන සමහර සංයෝග රසායනික සංශ්ලේෂණයේදී ඔක්සිකාරකයක ලෙස යොදා ගැනෙයි.  XeF2 විශේෂයෙන්ම වානිජමය වටිනාකමකින් යුතු වන අතර ෆ්ලුවොරිනීකරණ ද්‍රව්‍යයක් ලෙස යොඩා ගත හැකිය. 2007 වර්ෂයේ සිට අනෙකුත් මූලද්‍රව්‍ය හා බැඳී පවතින සෙනෝන් සංයෝග පන්සියයක් පමණ් හඳුනාගෙන ඇත. මේ අතරට ඕගනෝසෙනෝන් සංයෝග (කාබන් හා බැඳුනු සෙනෝන් අඩංගු වූ) සෙනෝන් හා බැදුනු නයිට්‍රජන්, ක්ලෝරීන්, රත්‍රන් මර්කරි මෙන්ම සෙනෝන් හා බැඳුනු සෙනෝන් සංයෝග ද අඩංගු වේ.

ක්‍රිප්ටෝන් සෙනෝන්වලට වඩා ප්‍රතික්‍රියාශීලතාව අඩු නමුත් ඔක්සිකරණ අංකය +2 වූ ක්‍රිප්ටෝන් සංයෝග කිහිපයක්ම වාර්තා වේ. ඒ අතුරින් වඩාත්ම පහසුවෙන් හඳුනාගත හැකි වන්නේ ක්‍රිප්ටෝන් ඩයිෆ්ලුවොරයිඩ් ය. නයිට්‍රජන් සහ ඔක්සිජන් සමඟ ඒක බන්ධන සාදන  ක්‍රිප්ටෝන් සංයෝග ද හ්ඳුනාගත හැක. ඒවා පිළිවෙලින් -60 °C (-76 °F) සහ -90 °C (130 °F) උෂ්ණත්ව යටතේ ස්ථායීව පවතියි.

ක්‍රිප්ටෝන් පරමාණු අනෙකුත් අලෝහ(හයිඩ්‍රජන්, ක්ලෝරීන්, කාබන්) සමඟ මෙන්ම ඇතැම් අන්තරික ලෝහ(කොපර්, සිල්වර්, රත්‍රන්) සමඟ ද බැඳී පවතින බව සොයාගෙන ඇත. නමුත් ඒවා දක්නට ලැබෙන්නේ පහත උෂ්ණත්ව මට්ටම් යටතේ උච්ච වායු මැට්ට්‍රිස් තුළ හෝ අති ධ්වනි උච්ච වාඅයු ජෙට් යානවල පමණි. මේ හා සමාන තත්ත්ව යටතේ ආගන්හි ප්‍රථම සංයෝග කිහිපය 2000 වර්ෂයේදී සොයා ගැනිණි. ඒවා අතර ආගන් ෆ්ලුවොරොහයිඩ්‍රයිඩ් සහ කොපෙර්,සිල්වර්, රත්‍රන් වඇනි අන්තරික ලෝහ සමඟ සාදන සංයෝග කිහිපයක්ද වේ. 2007 සිට හීලියම් හෝ නියෝන් සහසංයුජ බන්ධන අඩංගු කිසිදු උදාසීන අණුවක් හඳුනාගෙන නොමැත.

හීලියම්ද ඇතුළත්ව සියලුම උච්ච වායුවලට වාෂ්ප අවස්ථාවේ ස්ථායී අණුක අයන සෑදිය හැක. 1925දී උච්ච වායු අතර සරලම අණුක අයනය වන හීලියම් හයිඩ්‍රයිඩ් අණුක අයනය සොයා ගැනිණ. හයිඩ්‍රජන් සහ හීලියම් යන විශ්වයේ පවතින බහුලම මූලද්‍රව්‍ය දෙකෙන් මෙය තැනී ඇති නිසා, එය අන්තස්තාරීය මාධ්‍යය තුළ ස්වභාවිකවම හටගත හැකි බව විශ්වාස කෙරේ. කෙසේ නමුත් එවැන්නක් මෙතෙක් අණාවරණය වී නොමැත.

මෙම අයනවලට අමතරව උච්ච වායු වලින් සෑදුනු උදාසීන අස්ථායී සංයෝග රැසක් වේ. ඒවා අතර සැකැඹුණු අවස්ථාවේ පමණක් ස්ථායීව පවතින ArF, KrF වැනි සංයෝග පවතී. මේවා සමහරක් එක්සයිමර් ලේසර් තුළ යෙදීම්හිදී හමු වේ.

උච්ච වායු සහසංයුජ බන්ධන මෙන්ම සහසංයුජ නොවන බන්ධන ද කාබනික සහ අකාබනික ද්‍රව්‍යයන්ගේ ස්ඵටික දැලිස් කුහරවල සිරවුණු උච්ච වායු පරමාණුවලින් සමන්විත වූ විවරවත් ප්‍රථ්ම වරට විස්තර කරනු ලැබුවේ 1949 වසරේදීය. ඒවා පිළියෙළ කිරීමෙහි වූ වැදගත්ම සාධකය නම් උච්ච වායු පරමාණුවේ ප්‍රමාණය ඔක්සිකාරක ස්ඵටික දැලිසේ ප්‍රමාණයට ගැළපීමයි. උදාහරණයක් ලෙස හයිඩ්‍රොක්වීනෝන් සමඟ ආගන්, ක්‍රිප්ටෝන් සහ සෙනෝන් විවරවත් සෑදීම පෙන්වාදිය හැක. හීලියම් සහ නියෝන් ඒවායේ ඉතා කුඩාඅ පරමාණුක ප්‍රමාණ හේතුවන් හෝ ධ්‍රවණශීලතාවේ මඳ බව හේතුවෙන් එසේ නොපවතියි. නියෝන්, ආගන්, ක්‍රිප්ටෝන් සහ සෙනෝන් අයිස් තුළ සිරකරන ලද ක්ලැත්ත්‍රේට්(විවරවත්) හයිඩ්ඩ්‍රේට සාදයි.

එන්ඩොහීඩ්‍රල් ෆුලරන්ස් සංයෝග තුළ සැකසීමේ හැක්යාව උච්ච වායූන්ට පවතියි. මෙහිදී උච්ච වායු පරමාණුවක් ෆුලරන්ස් අණුවක් තුළ සිර කොට ඇත. කාබන් අණු 60කින් යුක්ත He ගෝලාකාර අණුව ඉහළ පීඩනයක් යටතේ He@C60වැනි (@ ලකුණින් ක්යැවෙන්නේ C60 තුළ He අඩංගු වුවද සහසංයුජ ලෙස බැඳී නොපවතින බවයි)සංයෝග සාදන බව 1933දී සොයා ගැනිණි. 2008 සිට හීලියම්, නියෝන්, ආගන්, ක්‍රිප්ටෝන්, සහ සෙනෝන් සාදන එන්ඩොහීඩ්‍රල් සන්කීර්ණ සොයාගෙන තිබේ. මෙවා උච්ච වායු පරමාණු තුළ න්‍යෂ්ටික චුම්භක සම්ප්‍රයුක්තතා අධ්‍යයනය කිරීම සඳා යොදා ගැනේ.

සෙනෝන් ඩයිෆ්ලුවොරයිඩ් වැනි උච්ච වායු සංයෝග අෂ්ටක නියමයට පටහැනි ලෙස පවතී. ඒවා තුළ ඇති බන්ධන 3-කේන්ද්‍රික-4-ඉලෙක්ට්‍රොන බන්ධන අකාරය ( 3-center-4-electron bond model)ලෙස හඳුන්වයි. ඒක රේඛීය පරමාණු තුනක් බන්ධනය වීම පිළිබඳව සලකන මෙම ආකෘතිය පලමු වරට 1951දී යෝජනා විණි. උදාහරණයක් ලෙස එක් එක් පරමාණුවේ p-කාක්ෂික වලින් සාදා ගත් අණුක කාක්ෂික 3කින් සැදුනු XeF2දැක්විය හැක.
මෙය තුල Xeහි සම්පූර්ණ වූ p-කාක්ෂිකයක්ද, සෑම F පරමාණුවකම අර්ධ ලෙස පිරුනු p-කාක්ෂිකයක්කුත්, බන්ධන සෑදීමට සහභාගී නොවන සම්පූර්ණ වූ කාක්ෂිකයකුත්, එක් හිස් ප්‍රතිබන්ධනීය කාක්ෂිකයකුත් අඩංගු වේ. වඩාත්ම නියුතු පරමාණු කාක්ෂික පවතින්නේ අග්‍රස්ථ පරමාණු දෙකෙහිය. මෙය වඩාත්ම විද්‍යුත්-ඍණ ෆ්ලෝරීන්හි ආරෝපණ ස්ථානගතවීම පෙන්වයි.

වඩා විශාල උච්ච වායු වන ක්‍රිප්ටෝන් සහ සෙනෝන්හි රසායනය හොඳින් අනාවරණය වී ඇති අතර සැහැල්ලු උච්ච වායු වන හීලියම් සහ ආගන්  පිලිබඳ සොයාගෙන ඇත්තේ ඉතා අල්ප ප්‍රමාණයකි.

හටගැනීම සහ නිෂ්පාදනය
විශ්වය තුළ උච්ච වායූන්ගේ සුලබත්වය, ඒවායේ පරමාණුක ක්‍රමාංකය ඉහළයත්ම අඩු වේ. හීලියම් යනු විශ්වයේ වඩාත්ම සුලභ මූලද්‍රව්‍යය වන අතර එහි ස්කන්ද අනුපාතය 24% වේ. විශ්වයේ පවතින  හීලියම්  වලින් බොහෝ ප්‍රමාණයක්  විශ්වයේ මහා පිපුරුමේදී() හට ගත් ඒවා වේ. නමුත් තාරකා නියුක්ලියක විශ්ලේෂණයේඩී හීලියම් සංයෝජනය වීමත් (සහ විශාල පරමාණුවල ඇල්ෆා ක්ෂය වීමත්)හේතුවෙන්  හීලියම් සංයුතිය ඍජු ලෙස වැඩි වෙමින් පවතී. පෘථිවියේ සුලබතා සඳහා විවිධාකාර නැඹුරු වීම් පවතී. උදාහරණයක් ලෙස හීලියම් යනු වායුගෝලයේ වඩාත් සුලබ තෙවන උච්ච වායුව පමණක් වේ.මෙයට හේතුව නම් කුඩා පරමාණුක ස්කන්ධය නිසා පෘථිවි ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත්‍රයේ නොපැවතීම හේතුවෙන් කිසිදු ප්‍රාරම්භක හීලියම් පරමාණුවක් නොපැවතීමය. පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ පවතින යුරේනියම් සහ තෝරියම් වැනි මූලද්‍රව්‍යවල ඇල්ෆා ක්ෂය වීමෙන් පෘථිවියේ හීලියම් හටගන්නා අතර ස්වභාවික වායු නිධි තුළ රැස් වීමට නැඹුරුතාවක් දක්වයි. ආගන්හි සුලබතාව පොටෑසියම්-40 බීටා ක්ෂය වීමේදී හේතුවෙන් ඉහළ යයි. මෙහිඩී සෑදෙනුයේ ආගන්-40 වන අතර එය සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ විරල වනු වනුවට ආගන්හි සුලබතම සමස්ථානිකය වේ.මෙම ක්‍රියාවලිය පොටෑසියම්-ආගන් කාලනිර්ණ ක්‍රමය නම් වේ. සෙනෝන් සඳහා අනපේක්ෂිත පහළ මට්ටමේ සුලබතාවක් පවතියි. මෙය "සෙනෝන් හිඟ වීමේ ගැටලුව"(missing xenon problem) නම් වේ. එක් සිද්ධාන්තයකට  අනුව  හිඟ වූ සෙනෝන් පෘථිවි පෘෂ්ටය තුලවන ඛනිජ තුළ සිර වී පවතින බව කියැවේ. සෙනෝන් ඩයොක්සයිඩ සොයා ගැනීමෙන් පසු කරන ලද සමීක්ෂණයකින් ක්වාට්ස් තුළ වන Si සඳහා Ar ආදේශ කර ගත හැකිබව පෙන්වයි. රේඩියම්හි ඇල්ෆා ක්ෂය වීමෙන් ශිලාගෝලය තුළ පවතින රෙඩෝන් සෑදෙයි. ඒවාට තම සංස්ථාපනයේ සිට පැළුම් හරහා ඇතුළට කාන්දු විය හැකි අතර හොඳින් වාතාශ්‍රය නොවූ තැන්හි රැඳෙනු ඇත.  රෙඩෝහි ඉහළ විකිරණශීලතාව හේතුවෙන් එය විශේෂයෙන්ම සෞඛ්‍යයට අහිතකර වේ. මේ හේතුවෙන් ඇමරිකාවේ පමණක් වසරකට  21,000 පෙනහලු පිළිකා වාර්තා වේ.

නියෝන්, ආගන්, ක්‍රිප්ටෝන් සහ සෙනෝන් වායු ද්‍රවීකරණ ක්‍රම මගින් ලබා ගන්නේ. මෙහිදී එම මූලද්‍රව්‍ය ද්‍රව අවස්ථාවට පරිවර්ථනය කර භාගික ආසවනය මගින් ද්‍රව මිශ්‍රනය කොටස් වලට වෙන් කර ගනු ලැබේ.උච්ච වායු පිළිබඳ නොබෙල් ත්‍යාග ඒවායේ ස්වභාවික සුලභතාවය, එනම් ආගන් වඩාත්ම ලාබදායී සහ සෙනෝන් වඩාත්ම මිල අධික යන්න විශේෂයෙන් සලකනු ලබයි. උදාහරණයක් ලෙස දකුණු පස වන  එක්සත් ජනපදයේ එක් එක් වායුවේ පර්යේෂණාගාර ප්‍රමාණයට වූ ත්‍යාග ලැයිස්තුගත කරයි.

යෙදීම්

උච්ච වායුවලට ඉතා පහල ද්‍රවාංක සහ තාපාංක පවතියි. එමනිසා ඒවා ශීතජනක ශීතකාරක සඳහා බාවිතා කෙරේ. විශෙෂයෙන්ම නටන උෂ්ණත්වය  4.2 K (−268.95 °C; −452.11 °F) වූ ද්‍රව හීලියම්, න්‍යෂ්ටික චුම්භක අනුධ්වනි මුර්තන සහ  න්‍යෂ්ටික චුම්භක අනුධ්වනි සඳහා යොදා ගන්නා අධිසන්නායක චුම්භක සෑදීමට යොදා ගනු ලැබේ. ඩ්‍රව හීලියම් තරම් පහළ උෂ්ණත්වවල නොපැවතුන ද ද්‍රව නියෝන් ද ශීතජනක සඳහා යොදා ගනියි. මෙයට හේතුව නම්, එයට ද්‍රව හීලියම්වලට වඩා 40 ගුණයක සහ ද්‍රව හයිඩ්‍රජන්වලට වඩා තුන්ගුණයක ශීතජනක ධාරිතාවක් පැවතීම ය.

හීලියම්, ද්‍රව තුළ අඩු මට්ටමේ ද්‍රාව්‍යතාවයක් දැක්වීම හේතුවෙන්(විශේෂයෙන්ම ලිපිඩ තුළා හීලියම් ශ්වසන වායු සඳහා යොදා ගන්නා සංඝටකයක් වේ) ස්කුබා උපකරණ යොදා ගනිමින්  කිමිදීමේදී වැනි(scuba diving)  පීඩන සහිත තත්ත්ව තුළ රුධිරය සහ සිරුරේ පටක මගින් වායු අවශෝෂණය සිදු වේ. මෙම තත්ත්වය නයිට්‍රජන් නාකෝසිස්(nitrogen narcosis) නමැති නිර්වින්දන බලපෑම ඇති කිරීමට සමත් වේ. එහි පහත හෙලන ලද ද්‍රාව්‍යතාව හේතුවෙන් සෛල පටල තුළට අඩු හීලියම් ප්‍රමාණයක් ලබා ගනියි.  හීලියම්, එහි පහත හෙලන ලද ද්‍රාව්‍යතාව හේතුවෙන් සෛල පටල තුළට අඩු හීලියම් ප්‍රමාණයක් ලබා ගනියි. හීලියම් ශ්වසන මිශ්‍රනවල කොටස් ට්‍රයිමික්ස් හෝ හිලියොක්ස් වැනි ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම්වලදී, ගැඹුරු ස්ථානවල වායුවේ නාකෝටික් බලපෑමේ පහත වැටීමක් අධ්‍යයනය කෙරෙයි. හීලියම්හි පහත ද්‍රාව්‍යතාව විසම්පීඩනය, කුදය වැනි රෝගී තත්ත්ව ප්‍රතිකාර කිරීමේදී උපකාරී වේ. ශරීරයේ පහත වැටුණු ද්‍රාවිත වායු ප්‍රමාණයෙන් හැඟවෙන්නේ පීඩන උද්දමනය පහත වැටීමේදී අඩු වායු බුබුලු ප්‍රමාණයක් හටගන්නා බවයි. තවත් උච්ච වායුවක් වන ආගන්, ස්කුබා කිමිදුම්වලට යොදා ගන්නා කිමිදුම් ඇඳුම් සඳහා සුළං පිරවීමේ වායුවක් ලෙස යොදා ගැනේ. හීලියම්, න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියකවලට යොදා ගන්නා න්‍යෂ්ටික ඉන්ධනවල පිරවුම් වායුවක් ලෙසද යොදා ගැනෙයි.

1937දී සිදු වූ හින්ඩන්බර්ග් විනාශයේ සිට කුඩා අහස් නැව් සහ බැලූන සඳහා හයිඩ්‍රජන් වෙනුවට හීලියම් එසැවුම් වායුවක් ලෙස යොදා ගැනුණි.

බොහෝ යෙදීම්හි, උච්ච වායු නිෂ්ක්‍රීය වාතාවරණයක් පෙන්වයි. නයිට්‍රජන් සඳහා සංවේදී, වායු-සංවේදී සංයෝග(air-sensitive compounds) සංයෝග සඳහා ආගන් යොදා ගනේ. අස්ථායී සංයෝග නිෂ්ක්‍රීය මැට්‍රිසයක් තුළ සිර කරගනිමින් අධ්‍යයනය සඳහා ඝන ආගන් යොදා ගැනෙයි.වායු වර්ණලේඛ ශිල්පයේ මාධ්‍යයක් ලෙස හීලියම් යොදා ගැනෙයි. තවද එය උෂ්ණත්වමානවල පිරවුම් වායුවක් ලෙස සහ ගයිගර් ගණක සහ බුබුලු කුටි ආදී විකිරණ මැනීමේ උපකරණවල යොදා ගැනෙයි. හීලියම් සහ ආගන් දෙකම පොදුවේ වෑල්ඩින් කටයුතු වලදී ආරක්ෂාව සඳහා සහ වෙනත් ලෝහ විද්‍යාත්මක ක්‍රියාවලි සඳහා යොදා ගන්න අතර අර්ධසන්නායක කර්මාන්තයේදී සිලිකන් නිපදවීමටද භාවිතා කරයි.

අඩු ප්‍රතික්‍රියාශීලතාව හේතුවෙන් උච්ච වායු සාමාන්‍යයෙන් ආලෝකකරණ කටයුතු සඳහා යොදා ගනියි. නයිට්‍රජන් සමඟ මිශ්‍රිත ආගන්, තාපදීප්ත ආලෝක බල්බ සඳහා යොදා ගැනෙයි. ඉහළ වර්ණ උෂ්ණත්ව සහිත ඉහළ ක්‍රියාකාරීත්වයකින් යුතු සහ ඉහළ ක්ෂමතාවකින් යුතු විදුලි බුබුලුවලට ක්‍රිප්ටෝන් යොදා ගැනෙයි. මෙයට හේතුව නම්, එය සූත්‍රිකාවේ වාෂ්පීකරණ අනුපාතය ආගන්වලට වඩා පහත හෙලීමය. විශෙෂ්යෙන්ම, කුඩා ප්‍රමාණවලින් අයඩීන් සහ බ්‍රෝමීන් සමඟ මිශ්‍රිත ක්‍රිප්ටෝන් අඩංගු හැලජන් ලාම්පු මේවා භාවිතා කරයි. "නියෝන් ආලෝකය" වැනි වායු විසර්ජන ලාම්පු තුළ උච්ච
වායු විශිෂ්ට වර්ණ ගෙන දෙමින් දිදුළයි. මෙම ආලෝක නියෝන් පෙරටු කොටගෙන නම්වන නමුත්  බොහෝවිට රතු-තැඹිළි වැනි පැහැයන් එකතු කරන අනෙකුත් වායු සහ ප්‍රකාශදවලින් සමන්විත වෙයි. සෙනෝන් පොදුවේ සෙනෝන් සෙනෝන් චාප ලාම්පු තුළ භාවිතා කෙරෙන අතර එයට හේතුව නම්, ඒවායේ දිවා එළියට සමාන සන්තත වර්ණාවලියයි. එහි යෙදීම් චිත්‍රපට සඳහා යොදා ගන්නා ප්‍රොජෙක්ටර සහ මෝටර් රථවල ප්‍රධාන පහන් තුළ දැකිය හැකි වේ.

උච්ච වායු එක්සයිමර් ලේසර් කිරණ(Excimer lasers) සඳහා යොදා ගැනේ. ඒවා අඩු ආයු කාලයක් සහිත එක්සයිමර් නමැති ඉලෙක්ට්‍රොනික වශයෙන් සැකැඹුණු අණු මත පදනම් වේ. මෙම එක්සයිමර් ලේසර් කිරණ  Ar2, Kr2 හෝ Xe2වැනි ද්වි-පරමාණුක අණු හෝ බොහෝවිට උච්ච වායු සමඟ බැඳුනු හැලජනවන ArF, KrF, XeF හෝ XeCl ආදියෙන් නිර්මාණය වී ඇත. එක්සයිමර් ලේසර් කිරණ  කාර්මික, වෛද්‍ය, විද්‍යාත්මක යෙදීම් ආදියට බොහෝ සෙයින් යොදා ගැනෙයි.

ඇතැම් උච්ච වායු වෛද්‍ය විද්‍යාවේදී ඍජු ලෙස යොදා ගැනෙයි. හීලියම් ඇතම් අවස්ථාවලදී ශ්වසන රෝගීන්ගේ ශ්වසනය පහසු කරවීම සඳහා යොදා ගැනෙයි. සෙනෝන් නිර්වින්දකයක් ලෙස භාවිතයට ගැනෙයි. එය ලිපිඩ තුළ වන ඉහළ ද්‍රාව්‍යතාව(නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ්වලට වඩා ප්‍රබල ලෙසා සහ පහසුවෙන් ශරීරයෙන් බැහැරවෙමින් ඉක්මන් සුවයක් ලබා දීම ඊට හේතු වේ. සෙනෝන් හයිපර්පෝලරයිස්ඩ් MRI( hyperpolarized MRI) මගින් පෙනාළුවල වෛද්‍ය මුර්තන ලබා ගැනීමේදී භාවිතයට ගැනේ. ඉහළ විකිරණශීලතාවකින් යුතු ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයකින් පවතින රෙඩෝන් විකිරණ චිකිත්සාවේදී භාවිතයට ගැනෙයි.

විසර්ජිත වර්ණ

විසර්ජිත ආලෝකයේ වර්ණය කරුණු කිහිපයක් මත් පදනම් වේ.
විසර්ජිත පරාමිතීන්( පවතින ඝනත්වය සහ විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍රය, උෂ්ණත්වය ආදී)- විසර්ජිත් වර්ණ වෙනස්වීම් ඉහළ පෙළෙහි දැකෙවෙන බව සලකන්න;
වායු සංශුද්ධතාව(නිශ්චිත වායුවල කුඩා කොටසකට පමණක් වර්ණය සඳහා බලපෑම් කිරීමේ හැකියාව පවතියි.);
විසර්ජන නළය ආවරණයට ගන්නා ලෝහ-– පහත පෙළ නළ පාරජම්බූල කිරණ ආදියෙන් ආවරණය සඳහා ගනකම් ගෘහස්ථ වීදුරුවලින් නිමවා ඇත.

මේවාත් බලන්න
උච්ච වායු(දත්ත පිටුව), භෞතික ගුණ සම්බන්ධ විස්තෘත වගු සඳහා.
උච්ච ලෝහ, විඛාදනයට හෝ ඔක්සිකරණයට ප්‍රතිරෝධී ලෝහ සඳහා.
නිෂ්ක්‍රීය වායු, සාමාන්‍ය තත්ත්ව යටතේ ප්‍රතික්‍රියකශීලී නොවන ඕනෑම වායුවක් සඳහා.
කාර්මික වායු
නියුට්‍රෝනියම්

සටහන්

යොමුව

Chemical element groups

උච්ච වායු


Lorenzo Fortunato (Bolonha, Itália, 9 de maio de 1996) é um ciclista profissional italiano que compete com a equipa EOLO-KOMETA Cycling Team.

Palmarés
 2021
 1 etapa do Giro d'Italia
 Adriatica Ionica, mais 1 etapa

 2023
 Volta às Astúrias, mais 1 etapa

Resultados em Grandes Voltas

—: não participa
Ab.: abandono

Equipas
 Tinkoff (stagiaire) (2016)
 Bardiani-CSF (stagiaire) (2017)
 Neri Sottoli/Vini Zabù (2019-2020)
 Neri Sottoli-Selle Italia-KTM (2019)
 Vini Zabù-KTM (2020)
 EOLO-KOMETA Cycling Team (2021-)

Referências

Ligações externas

Ciclistas da Itália
Naturais de Bolonha
Vencedores de etapas do Giro d'Italia

Lorenzo Fortunato


Aderus flavofasciatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por George Charles Champion em 1916.

Distribuição geográfica
Habita em Assam (Índia).

Referências

flavofasciatus
Coleópteros da Índia
Insetos descritos em 1916
Espécies descritas por George Charles Champion

Aderus flavofasciatus


Kızıldağ Millî Parkı, Isparta'nın Şarkikaraağaç ilçesi sınırları içerisinde yer alan millî park.

Coğrafya
Kızıldağ Millî Parkı, Isparta merkeze 120, Şarkikaraağaç ilçesine ise 5 km uzaklıktadır.

Bitki örtüsü ve hayvan varlığı
Kızıldağ Millî Parkı, öncelikle bir dağdır. Karaçamıyla, sedir ağaçlarıyla, meşe ve ardıç ağaçlarıyla örtülüdür. Mavi yapraklı sedir ormanının bulunduğu tek bölgedir.

Tilki, sansar, kurt, çakal, kartal, akbaba, şahin, doğan, ve baykuş türlerine ev sahipliği yapar.

Tarihçe

20 Şubat 1993'te Bakanlar Kurulu kararı ile millî park ilan edildi.27 Kasım 2018'de Mada Adası'ndaki Kumluca Mahallesi millî parkın sınırları dışında bırakıldı ve Dedegöl Dağı park içerisine alındı.

Kaynakça

Türkiye'deki millî parklar
Şarkikaraağaç
1969'da Türkiye'de kurulan oluşumlar

Kızıldağ Millî Parkı


Tompaládony é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 296 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Tompaládony


Eaton's Corrasable Bond is a trademarked name for a brand of erasable typing paper. Erasable paper has a glazed or coated surface which is almost invisible, is easily removed by friction, and accepts typewriter ink fairly well. Removing the coating removes the ink on top of it, so mistakes can be easily erased once. After erasure, the correction is typed onto an unprotected paper surface and cannot be easily erased a second time.

Because the coated surface does not absorb ink, erasable paper is apt to smudge. Since the coating is intended to be easily removed by friction, the typed pages are not very durable. Under some storage conditions, the coating is apt to make pages stick together. Erasable paper is not suitable for legal documents or archival records. It was available in a number of thicknesses.

Eaton's Corrasable Bond is no longer manufactured.

In the United States, Eaton's Corrasable Bond was a very familiar brand of erasable typing paper during the mid-1950s and 1960s, and "corrasable" became almost a generic name for erasable typing paper. For example, in prohibiting the use of such paper for manuscript submissions, the  Linguistic Society of America refers to "Eaton's 'Corrasable Bond' and similar brands."

Writer Peter David, who worked as an editor's assistant at the E. P. Dutton imprint Elsevier/Nelson before becoming a professional writer, once related finding a submission written on erasable bond, which made the print difficult to read. In a 1992 Comics Buyer's Guide column in which he provided aspiring writers with tips on composing submissions, he stated, "Don't write on anything other than standard-weight white bond paper. I don't care what Abe Lincoln or Jack Kerouac wrote on; you're not Lincoln or Kerouac. And for crying out loud, don't use erasable bond. That wasn't a dodge the writer used in Misery to get Annie out of the house; no real writer types on erasable bond."

In fiction
The paper is mentioned in the Stephen King novel Misery, when Annie Wilkes buys it for Paul Sheldon, thinking that since it is the most expensive paper, it has to be the best. When Paul shows Annie that Corrasable Bond is smudge-prone, and hence detested by editors, Annie thinks he is being ungrateful and, in a fit of bad temper, smashes her fist down onto a sitting Paul Sheldon's shattered knee, causing him agonizing pain.  In the film adaptation, she instead smashes his knee with the ream of paper itself.

"Divorce or Corrasable Bond" is a poem by Daniela Gioseffi.

In the tenth chapter of Sylvia Plath's The Bell Jar, Esther, the main character, mentions this paper when she sets up a place to start writing a novel. "I counted out three hundred and fifty sheets of corrasable bond from my mother's stock"...

In the first chapter of T.C. Boyle's Outside looking in, there is a Ford Fairlane that has tires "worn as smooth as the sheets of Corrasable Bond".

References

Printing and writing paper

Eaton's Corrasable Bond


An Paspalidium scabrifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stanley Thatcher Blake. An Paspalidium scabrifolium in nahilalakip ha genus nga Paspalidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalidium

Paspalidium scabrifolium


Vatan, bir ulusun bağımsız ve egemen olarak üzerinde yaşadığı yeryüzü parçası ve onun hava sahası ile karasularına denir. Şu anlamlara da gelebilir:

Süreli yayınlar
 Vatan (gazete, 1923), 1923 yılında Türkiye'de çıkarılan gazete.
 Vatan (gazete, 1940), 1940-1975 yılları arasında Türkiye'de yayımlanan gazete.
 Vatan (gazete, 1976), 1976 yılında Türkiye'de yayımına başlanan gazete.
 Vatan (gazete, 2002), 2002-2018 yılları arası Türkiye'de kağıt olarak yayımlanan gazete.

Yerleşim yerleri
 Vatan, Bayrampaşa, İstanbul ili Bayrampaşa ilçesine bağlı mahalle
 Vatan, Kocasinan, Kayseri ili Kocasinan ilçesine bağlı terk edilmiş bir mahalle
 Vatan, Şahinbey, Gaziantep ili Şahinbey ilçesine bağlı mahalle
 Vatan Caddesi veya Adnan Menderes Bulvarı, İstanbul'da bulunan bir cadde

Diğer
 Vatan TV, 2009 yılında kurulan televizyon kanalı.
 Vatan Bilgisayar, Türkiye'de faaliyet gösteren teknoloji marketi zinciri.

Vatan (anlam ayrımı)


Gastern es un municipio-mercado (Marktgemeinde) del distrito de Waidhofen an der Thaya, en el estado de Baja Austria (Austria).

El municipio lo componen los siguiente municipios catastrales: Frühwärts, Garolden, Gastern, Immenschlag, Kleinmotten, Kleinzwettl, Ruders, Weißenbach, Wiesmaden.

Enlaces externos

Localidades de Baja Austria

Gastern


معهد التراث العلمي العربي، مقره الدائم في مدينة حلب في سورية. تم افتتاحه عام 1976. وهو المعهد الأول المتخصص في تاريخ العلوم العربية في الوطن العربي.

أقسام المعهد
يضم المعهد أربعة أقسام هي :
 قسم تاريخ العلوم الأساسية.
 قسم العلوم الطبية.
 قسم العلوم التطبيقية.
 قسم التراث العمراني وعلوم الآثار.

مهام المعهد
 كشف مساهمات العرب والمسلمين وما حققوه من إبداع علمي متميز وإبراز فضلهم على الحضارة الإنسانية.
 إقامة المؤتمرات الدورية السنوية وعقد الندوات العالمية في تاريخ العلوم العربية.
 تحقيق ودراسة ونشر المخطوطات العلمية.
 تأهيل الباحثين بمنحهم درجات الماجستير والدكتوراه في تاريخ العلوم العربية المختلفة.

مكتبة المعهد
تعتبر مكتبة المعهد من أغنى المكتبات العربية، خاصة في مجال كتب التراث العلمي والمخطوطات القديمة. وتضم ثلاثة أقسام رئيسية هي: مكتبة المجلات والكتب والدوريات. وتضم كتبًا نادرة ومجلات قديمة وعريقة في مجال تاريخ العلوم. وتضم المكتبة حاليا 11970 كتابًا عربيًا و9360 كتابًا أجنبيًا، وفيها أيضًا 365 عنوانًا لمجلات عربية ودورية، و225 عنوانًا لمجلات أجنبية، و1500 كتيب نشرات وكراسات، وهناك مقتنيات أخرى من الوثائق وحجج الاوقاف والافلام السينمائية والخرائط والموسوعات. كذلك هناك قسم صور المخطوطات «الميكروفيلمات» ويضم 2251 ميكروفيلما وميكروفيشا تشكل 2800 عنوان معظمها باللغة العربية ومنها بالفارسية والتركية العثمانية والسريانية والكرشونية ويوجد حوالي 50 ميكروفيلما باللغات الإنجليزية والفرنسية والألمانية والإسبانية والإيطالية.

وهناك أيضا صور ميكروفيلمية عن مخطوطات مكتب معهد التراث الاصلية والبالغ عددها حوالي 462 مخطوطة معظمها علمية.
ومن ابرز منشورات المعهد من الكتب والمخطوطات المحققة:
 في مجال تاريخ العلوم الأساسية:
 رياضيات بهاء الدين العاملي (953 ـ 1301هـ)
 البيروني (إفراد المقال في أمر الظلال)
 كتاب الفلك لابن الشاطر وغيرها.
 في تاريخ العلوم التطبيقية:
 كتاب تقي الدين والهندسة الميكانيكية العربية مع كتاب الطرق السنية من القرن السادس عشر.
 في تاريخ العلوم الطبية:
 كتاب (ما الفارق) للرازي.
 (الأقرباذين) للقلانسي
 (دفع المضار الكلية) لابن سينا.

انظر أيضًا
 معهد المخطوطات العربية
 معهد التاريخ العربي والتراث العلمي

المراجع

وصلات خارجية
 آلاف العناوين في مكتبة معهد التراث العلمي العربي بحلب، جريدة الشرق الأوسط، الاحـد 08 جمـادى الثانى 1425 هـ 25 يوليو 2004، العدد 9371
 معهد التراث العلمي العربي علامة مميزة لجامعة حلب، جريدة الجماهير، الجمعة 21-3-2008

تأسيسات سنة 1976
كليات جامعة حلب

معهد التراث العلمي العربي