منتخب تونس لكرة اليد هو الممثل الرسمي للجمهورية التونسية في لعبة كرة اليد.
وقد شارك في المنافسات العالمية وأفضل تصنيف له هو المركز 4 في بطولة العالم 2005، ويعتبر من أفضل الفرق الأفريقية، برصيد عشرة تتويجات لكأس الأمم الأفريقية 1974، 1976، 1979، 1994، 1998، 2002، 2006، 2010، 2012، 2018.

تاريخ
المنتخب التونسي هو المنتخب الأفريقي الأكثر تتويجا ببطولة أفريقيا لكرة اليد للرجال بمجموع عشرة ألقاب.

النتائج
 البطل   الوصيف   المركز الثالث   المركز الرابع

الألعاب الأولمبية

بطولة العالم

بطولة أفريقيا

الفريق الحالي
مجموعة بطولة العالم لكرة اليد للرجال 2023.

المدرب:  باتريك كازال

انظر أيضًا
 منتخب تونس لكرة اليد
 منتخب تونس لكرة اليد للسيدات
 منتخب تونس لكرة اليد للناشئين
 منتخب تونس لكرة اليد للشباب
 منتخب تونس لكرة اليد للناشئات
 منتخب تونس لكرة اليد للشابات
 منتخب تونس لكرة اليد الشاطئية
 منتخب تونس لكرة اليد الشاطئية للسيدات
 الجامعة التونسية لكرة اليد

مراجع

كرة يد تونسية
تونس
منتخبات كرة اليد
منتخبات كرة يد وطنية رجالية
منتخبات وطنية تونسية

منتخب تونس لكرة اليد


46 Capricorni (46 Cap / c Capricorni / HD 206834) es una estrella de magnitud aparente +5,09 situada en la constelación de Capricornio.
Aunque no tiene nombre propio habitual, formaba —junto a ξ Aquarii y Sadalsuud (β Aquarii)— la vigesimosegunda mansión lunar árabe, también llamada Sadalsuud.

46 Capricorni es una supergigante amarilla de tipo espectral G8Iab —anteriormente catalogada como gigante G8II-III— con una temperatura efectiva entre 4600 K y 4815 K.
Su luminosidad es 627 veces superior a la del Sol y posee un diámetro 25 veces más grande que el diámetro solar.
Gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada de 3,75 km/s.

46 Capricorni tiene una masa aproximada entre 4 y 5 masas solares.
Su metalicidad —abundancia relativa de elementos más pesados que el helio en una estrella— es menor que la solar en un 35% ([Fe/H] = -0,19).
Un estudio comparativo entre más de 600 gigantes luminosas refleja que su contenido de litio es elevado para una estrella de sus características (logє[Li] = 0,80).
Se encuentra aproximadamente a 783 años luz del sistema solar.

Referencias

Supergigantes amarillas
Constelación de Capricornio

46 Capricorni


Severnaya Zemlya (, ) is a  archipelago in the Russian high Arctic. It lies off Siberia's Taymyr Peninsula, separated from the mainland by the Vilkitsky Strait. This archipelago separates two marginal seas of the Arctic Ocean, the Kara Sea in the west and the Laptev Sea in the east.

Severnaya Zemlya was first noted in 1913 and first charted in 1930–32, making it the last sizeable archipelago on Earth to be explored. Administratively, the islands form part of Russia's Krasnoyarsk Krai. In Soviet times there were a number of research stations in different locations, but currently there are no human inhabitants in Severnaya Zemlya, except for the Prima Polar Station near Cape Baranov.

The largest glacier in the Russian Federation, the Academy of Sciences Glacier, is located in Severnaya Zemlya. Until recently, ice joined the islands to Eurasia, even at its smallest extent during the late summer melt season, blocking the Northeast Passage between the Atlantic and the Pacific. By the late summer of 2012, however, due to Arctic sea ice decline the permanent ice had reached a record low extent and open water appeared to the south of the archipelago.

History
Although Severnaya Zemlya lies not far off the northern coast of Siberia, cartographers did not formally record it until the 20th century. Earlier explorers deemed that there was a land mass in the general area - note for example the report by Matvei Gedenschtrom and Yakov Sannikov made in 1810 at the time of their exploration of the New Siberian Islands.

Later in the 19th century, Adolf Erik Nordenskiöld during the Vega expedition sailed very close to this land in 1878 but did not notice it. In 1882, the Danish Arctic explorer and naval officer Andreas Peter Hovgaard, leader of the Arctic survey Dijmphna expedition, set himself the goal of discovering land north of Cape Chelyuskin and exploring the unknown northeastern limits of the Kara Sea. However, Hovgaard was prevented from accomplishing his objectives after having become trapped in thick ice, and his expedition was unable to reach even the shores of the Taymyr Peninsula.

Even at the end of the 19th century, both Nansen's Fram expedition of 1895 and Eduard Toll's Russian polar expedition of 1900–02 on the ship Zarya failed to note any traces of land to the north of the  strait between the Kara Sea and the Laptev Sea that they navigated.

Emperor Nicholas II Land

The archipelago first appeared on the map with the 1913–1915 Arctic Ocean Hydrographic Expedition of the icebreakers Taimyr and Vaigach. The chief organiser and first captain of the Vaygach was officer Aleksandr Vasiliyevich Kolchak of the Imperial Russian Navy. The expedition, privately financed, was launched in 1910 and led by Boris Vilkitsky on behalf of the Russian Hydrographic Service. This venture accomplished its goal of exploring the uncharted areas of the continental side of the Northern Sea Route in what was seen as the culmination of the Great Northern Expedition, an ambitious enterprise initially conceived by emperor Peter I the Great () in order to map the whole of the northern coast of Russia to the east.

On 3 September 1913 (22 August 1913 in the Julian calendar used by Russia at the time), members of Vilkitsky's expedition landed on what is now known as Cape Berg on present-day October Revolution Island. They raised the Russian flag on the shore and named the new territory Tayvay Land (, Zemlya Tayvay), after the first syllable of each of their icebreakers' names. During the days that followed, Vilkitsky's expedition charted parts of the Laptev Sea coast of what they believed to be a single island. Barely six months later, in early 1914, by order of the Secretary of the Imperial Navy, the new discovery was renamed Emperor Nicholas II Land (, Zemlya Imperatora Nikolaya II), after the ruling Emperor Nicholas II of Russia.

Later exploration and present era
In 1926, the Presidium of the Central Executive Committee of the USSR renamed the still not fully-explored land Severnaya Zemlya. In May 1928, Umberto Nobile and his crew in the Airship Italia attempted to overfly the islands, but adverse weather conditions forced them to turn southward when only an hour or two from viewing the archipelago's coastline.

In the spring of 1931, Georgy Ushakov, accompanied by the geologist Nikolay Urvantsev, the veteran surveyor Sergei Zhuravlev, and the radio-operator Vasily Khodov, thoroughly surveyed Severnaya Zemlya during a two-year expedition to the archipelago. Ushakov and his team established a small base at Golomyanny – the western end of Sredniy Island, off October Revolution Island's western coast. From there they made multiple surveying-trips into the interior and to the coastlines of the larger islands. The first detailed map drawn by the expedition's cartographers showed Severnaya Zemlya divided into four main islands. Geographic features of the territory were named after communist organisations, events, and personalities. With reference to Severnaya Zemlya Ushakov wrote:

The Graf Zeppelin flew over the area during its polar flight of July 1931 and recorded some cartographic and meteorological data; Hugo Eckener tried to take pictures of the yet unsurveyed western coast, but it was obscured by fog and clouds.

Although German communists had endured suffering under the Third Reich, due to anti-German sentiment caused by the 1941–1945 German-Soviet War in the USSR some features of Severnaya Zemlya that had been previously named in solidarity with German Communism were given Russian or neutral-sounding names, e.g. Cape Unslicht becoming Mys Peschanyy and Proliv Yungshturm becoming Yuny Strait.

During the period of the Cold War (1940s to 1980s), the islands of Severnaya Zemlya continued to be studied by a team of geologists from NIIGA (the Scientific Research Institute of Arctic Geology) in St. Petersburg, (then known as Leningrad). Between 1948 and 1954 a comprehensive geological map was compiled under B. Kh. Egiazarov. Also more accurate maps were drawn by means of cartographic data gathered from aerial-photography surveys.

Administratively, Severnaya Zemlya formed part of the Taymyr Autonomous Okrug until this okrug was merged into Krasnoyarsk Krai on 1 January 2007.  it belongs to the Taymyrsky Dolgano-Nenetsky District of Krasnoyarsk Krai. There has been a request at the Krasnoyarsk Krai Legislative Assembly to reinstate the former name of Severnaya Zemlya as "Emperor Nicholas II Land" (). This request, however, has been rejected by the local government for the time being.

Geography

Severnaya Zemlya comprises four major islands – October Revolution, Bolshevik, Komsomolets, and Pioneer – and around 70 smaller islands, covering a total area of about . It is separated from the Taymyr Peninsula by the Vilkitsky Strait. Komsomolets is separated from Canada's northernmost point, Cape Columbia, by under 2000km.

Four of the main islands are largely glaciated, October Revolution, Komsomolets, and Pioneer, as well as the smaller Schmidt Island at the northwestern limit. The glacierised area on Bolshevik, the southernmost main island of the group, covers about a quarter of its land's surface. The southmost point of Severnaya Zemlya is Cape Neupokoyev at the SW end of Bolshevik Island. The highest point of the archipelago is  Mount Karpinsky, the summit of the Karpinsky Glacier, an ice dome on October Revolution Island. The Red Army Strait separates Komsomolets Island from October Revolution Island and the broader Shokalsky Strait Bolshevik Island from October Revolution Island. Both straits connect the Kara Sea in the west with the Laptev Sea in the east.

This archipelago encloses the northern limits of the Kara Sea on its western shores, together with Novaya Zemlya, located roughly  to the southwest. The large rivers Ob and Yenisei, among others, flow from the south into this marginal sea area of the Arctic Ocean, with their abundant waters contributing to a climate with relatively high precipitation despite the prevalent extreme cold temperatures of the high latitude. The Laptev Sea, where the mighty Lena River steadily expands its large delta, lies to the east of Severnaya Zemlya. The topographic relief of the archipelago is quite smooth, with Neoproterozoic and Palaeozoic sedimentary successions dominating its bedrock geology.

Glaciers

Glaciers in the archipelago have a characteristic dome shape with a continuously decreasing surface towards their edges. Ice cliffs are found only at the base. The places where the glaciers reach the sea contribute to the formation of icebergs. The most active glacier fronts are the eastern side of the Academy of Sciences Glacier at Krenkel Bay as well as its southern side. Another quite active glacier is the Rusanov Glacier on the island of October Revolution with its terminus at Matusevich Fjord.

October Revolution, with seven glaciers, is the island with most individual glaciers in Severnaya Zemlya. Next are the islands of Bolshevik with six, Komsomolets with four, Pioneer with two and Schmidt Island with one. The largest glacier is the Academy of Sciences Glacier in Komsomolets, which is also the largest ice cap of Russia —a  and  thick ice dome reaching  above sea level covering about two-thirds of the surface of the island.

Main islands

October Revolution

October Revolution Island (, Ostrov Oktyabrskoy Revolyutsii) is the largest island of the Severnaya Zemlya group in the Russian Arctic.

The area of this island has been estimated at  making it the 59th largest island in the world. It rises to a height of  on Mount Karpinsky. Half the island is covered with glaciers reaching down into the sea. In the sections free from ice, the vegetation is desert or tundra. The island was first explored and named by the expedition of G.A. Ushakov and Nikolay N. Urvantsev in 1930–32.

October Revolution Island houses five domed ice caps; clockwise from north, they are named: Rusanov, Karpinsky, University, Vavilov and Albanov. The Vavilov Meteorological Station was operated from 1974 to 1988 on the northern part of the Vavilov Ice Cap. Other minor ice caps on the island include the Mal'yutka Glacier. The Podemnaya River and the Bolshaya River drain to the northwest between the Vavilov and Albanov glaciers, and the Bedovaya and Obryvistaya Rivers drain to the north between Albanov and Rusanov. The largest lake of the island and the entire archipelago, Fiordovoye, is located on the southwestern edge of the Karpinsky glacier. To the east and south of the island are the large Matusevich Fjord and the smaller Marat Fjord. They, together with the lake, encircle the Karpinsky ice cap. Cape October is located in the northern part of the island facing the Red Army Strait.

Ostrov Vysokiy is an islet located in a small bay on October Revolution Island's southwest shores.

Bolshevik

Bolshevik Island (, ) is the southernmost and second largest island in the group, located across the Shokalsky Strait from October Revolution Island. The area of this island has been estimated at .

Bolshevik Island is mountainous, reaching a height of . It houses an Arctic base named Prima near Cape Baranov.

Parts of the shore of the island are deeply indented, with Mikoyan Bay in the north and Solnechny Bay in the south, as well as fjords such as the large Akhmatov Fjord, and the smaller Thaelmann Fjord, Spartak Fjord and Partizan Fjord.

Bolshevik Island is comparatively less glaciated than the other islands of Severnaya Zemlya. Only about 30% of the island is covered by glaciers while the coastal plains have a sparse vegetation of moss and lichen. The Leningrad Glacier, Semyonov-Tyan-Shansky Glacier, Kropotkin Glacier, Mushketov Glacier and Aerosyomki Glacier are located in the interior of the island and do not reach the sea.

Ostrov Tash is a small island located on Bolshevik's southern shore. Lavrov Island is located off the NE shore and Ostrov Lishniy off its northern tip.

Komsomolets

Komsomolets Island () is the northernmost island of the Severnaya Zemlya group in the Russian Arctic, and the third largest island in the group. It is the 82nd largest island on earth.

The northernmost point of the island is called the Arctic Cape. This is the launching point for many Arctic expeditions.

The area of this island has been estimated at . It rises to a height of . Some 65% of the island is covered with glaciers. Komsomolets Island is home to the largest ice cap in Russia, the Academy of Sciences Ice Cap, which covers most of the island between Krenkel Bay in the east and Zhuravlev Bay in the west.

The soil of the island is mostly composed of loose loam and sand, a tundra desert scattered with mosses and lichens. The island was first explored and named by the expedition of Georgy Ushakov and Nikolay Urvantsev in 1930–32. In keeping with their scheme of naming the islands after events and movements of the Russian Revolution, this island was named in honour of the members of the Komsomol, the "Communist Union of Youth".

Off the northwestern shores of Komsomolets Island lies a group of islets known as Ostrova Dem'yana Bednogo.

Pioneer Island

Pioneer Island, Ostrov Pioner in Russian. It is the westernmost of the large islands of the Severnaya Zemlya group and is separated from Komsomolets Island by the Yuny Strait. Pioneer island measures  in area.

This island houses the Pioneer Glacier. Thelodonti fossils from the Upper Silurian have been found in the island.

Off Pioneer Island's southwestern end lies Krupskoy Island. This is a fairly large island, over  in length and about  in width. The sound that separates it from Pioneer is only  in width.

This island should not be confused with Pioneer Island in Canada ().

Schmidt Island

Schmidt Island, measuring , is located at the far northwestern end of the archipelago. This island is quite detached from the whole Severnaya Zemlya group. It is also its northernmost island and before modern climate warming it was fully in the region of permanent sea ice.

This island is almost entirely covered by the Schmidt Ice Cap. Owing to its exposed position, the climate in the Schmidt Island's area is much colder than in the rest of the archipelago.

Schmidt Island was named after the Soviet scientist Otto Schmidt.

Minor islands and island groups
Close to the main archipelago of Severnaya Zemlya there are a number of smaller islands and archipelagos. There are also many small coastal islands and islets in different locations, such as Krupskoy to the west of Pioneer and Naydenysh () near Cape Anuchin in October Revolution Island. Among the other minor islands the following deserve mention:

Sedov Archipelago

The Sedov Archipelago, formerly known as Sergey Kamenev Islands, is located just west of October Revolution Island on the Kara Sea side. The main islands of this archipelago are Sredny (the longest island), Domashnyy, Strela, and Figurnyy. Close to the shore of October Revolution Island lies Obmannyy Island and  further offshore southwards lies Dlinnyy Island. These other coastal islands are sometimes included as part of the Sedov Group.

Golomyanniy Meteorological Station, located on the western tip of Sredniy Island at , was the wintering site and base of the 1931–32 expedition and has been taking continuous measurements since 1954.

An official request has been forwarded to rename Domashnyy Island as Svyatoy Anastasii (), St. Anastasia Island.

Krasnoflotskiye Islands

Located just south of October Revolution Island in the Kara Sea. The Krasnoflotskiye Islands () extend from north to south in an almost straight line . The main islands are Sverdlova – very close to Cape Sverdlov on the coast, Bolshoy – not much larger than the others despite its name, Sredniy and Greben far offshore. All islands are devoid of vegetation.

Two small islets named Opasnye, which are also part of this group, lie  to the southwest of Greben Island.

The Krasnoflotskiye Islands were first sighted and mapped in August 1932 by the expedition of the All-Union Arctic Institute on the icebreaker Rusanov. There is an Arctic Station in the Krasnoflotskiye Islands (AS-042), which has been operating since 1953.

Maly Taymyr and Starokadomsky

This is a small group including two main islands located in the Laptev Sea, off the far southeastern end of Bolshevik Island. Maly Taymyr, the largest island, has a land surface of  and is at .

Maly Taymyr was discovered by Boris Vilkitsky during the Arctic Ocean Hydrographic Expedition in 1913 and was named "Tsarevich Alexei Island" (), after the son of Zar Nicholas II of Russia. Following the 1917 October Revolution the island was renamed "Maly Taymyr". In 2005 an official request was forwarded to the local government in Krasnoyarsk Krai in order to reinstate its former name to the island as Alexei Island.

Starokadomsky Island is close by to Maly Taymyr, located off its northwestern side and separated from it by a narrow  sound. This island was named after Dr. Leonid Starokadomsky, one of the leaders of the 1913 Arctic Ocean Hydrographic Expedition.

Lishniy Island

Lishniy Island () is a coastal island located on the eastern side of the mouth of Akhmatov Fjord, southeast of Cape Unslicht, off Bolshevik Island's northern end at . The island has an irregular shape and is  long with a maximum width of .

A deep round lake with a diameter of  is located in the western part of the island and is connected to the sea by a small channel. Almost all the island is rocky, except for the northwestern part. The highest point of Lishniy Island is

South of Lishniy lies Yuzhnyy, a smaller island, and two islets. Lishniy off Severnaya Zemlya should not be confused with Lishny Island off Toll Bay, south of the Firnley Islands.

Climate
Severnaya Zemlya is consistently cold and quite dry (Köppen ET bordering on EF), with a mean annual temperature of , mean annual precipitation of about , and generally overcast skies. Monthly average temperature ranges from  in February to  in July. The archipelago sees large temperature fluctuations during winter months, as low-pressure cyclonic activity originating in the North Atlantic make their way across the Arctic, bringing precipitation and higher temperatures. These cyclones are most common in September and October, which see 30% of annual precipitation. Snowfall in summer is common as temperatures hover around , although higher temperatures occur when warm air masses move north from Siberia.

Flora and fauna

Severnaya Zemlya is a polar desert with sparse vegetation and permafrost at less than . Rare vascular plants include species of Cerastium and Saxifraga. Non-vascular plants include the moss genera Detrichum, Dicranum, Pogonatum, Sanionia, Bryum, Orthothecium and Tortula, as well as the lichen genera Cetraria, Thamnolia, Cornicularia, Lecidea, Ochrolechia and Parmelia. Common flowering plants of the high Arctic such as the purple saxifrage (Saxifraga oppositifolia) and the Arctic poppy (Papaver radicatum) also occur on Severnaya Zemlya.

According to a survey of prior observations by De Korte, Volkov, and Gavrilo, thirty-two bird species have been observed on Severnaya Zemlya, 17 of which are known to breed on the islands. Eight species are widespread across the archipelago: five of which are colonial seabirds: little auk (Alle alle), black-legged kittiwake (Rissa tridactyla), black guillemot (Cepphus grylle), ivory gull (Pagophila eburnea), and glaucous gull (Larus hyperboreus); and three species of tundra bird: the snow bunting (Plectrophenax nivalis), purple sandpiper (Calidris maritima), and brent goose (Branta bernicla).

The most common mammal on Severnaya Zemlya is the collared lemming (Dicrostonyx torquatus), also known as Arctic lemming, which is present on all of the large islands and, in some places has been recorded to reach a density of 500 per km2 (1,300 per sq mi). The Arctic fox (Alopex lagopus) has been known to den on the islands, with several hundred observed in the 1980s. Other mammals occasionally observed include the wolf (Canis lupus), the polar bear (Ursus maritimus), ermine (Mustela erminea), walrus (Odobenus rosmarus), Arctic hare (Lepus timidus), and reindeer (Rangifer tarandus).

In culture

The discovery of Severnaya Zemlya is the subject of Veniamin Kaverin's novel The Two Captains as well as its stage adaptation, Nord-Ost.

The location of a secret Russian space weapons control facility is called Severnaya in the 1995 James Bond film GoldenEye. In several maps seen onscreen, however, this Severnaya is depicted as being in central Siberia. Severnaya is a level in GoldenEye 007, a 1997 video game based on the Bond film.

Severnaya is the site of a Kaiju-controlled rogue Jaeger (giant mech) in the 2018 film Pacific Rim Uprising.

Severnaya is the site of the final act of the 2021 movie The Tomorrow War, where the protagonists locate a crashed spaceship holding the dormant White Spike Aliens.

See also

 List of islands of Russia
 List of fjords of Russia
 List of glaciers of Russia
 List of research stations in the Arctic

References

External links

 Arctic photos of Severnaya Zemlya by Ólafur Ingólfsson
 List of islands (Russian language)
 Glacial and Environmental History of Severnaya Zemlya, Siberian High Arctic, During the Last > 130,000 years

Archipelagoes of the Kara Sea
Archipelagoes of the Laptev Sea
Islands of Siberia
Archipelagoes of Krasnoyarsk Krai
Uninhabited islands of Russia

Severnaya Zemlya


Karaevli boyu Oğuz Kağan Destanı'na göre Oğuzların 24 boyundan biri ve Kaşgarlı Mahmud'a göre Divân-ı Lügati't-Türk'teki yirmi iki Oğuz bölüğünden onikincisi; "Karabölük"lerdir. Belgeleri şudur :  diye tanımladığı bir Oğuz boyudur. Bu boyların Bozoklar kolundan (sağ kolundan) Oğuz Kağan'ın oğlu Gün Han'ın soyundan geldikleri kabul edilir.

"Karabölük" kelimesi kara çadırlı anlamında kullanılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Türk Boylarının Tamgaları

Kaynakça

Bozoklar
Oğuz boyları

Karaevli boyu


كلية الاقتصاد والعلوم السياسية جامعة القاهرة بجامعة القاهرة هي إحدى أهم الكليات بمصر. وتخرج منها العديد من الساسة المصريين. مدة الدراسة في الكلية 4 سنوات، يحصل بعدها الطالب على درجة البكالوريوس في إحدى تخصصات الكلية. وتتميز باحتوائها علي نماذج محاكاة لأهم الكيانات والمؤسسات الدولية والإقليمية والمحلية، مثل البورصة المصرية والاتحاد الأوروبي والأمم المتحدة وجامعة الدول العربية ومجلس الشعب واليونسكو. ويشترك بها الطلاب كأحد أهم الأنشطة التي يتدربون من خلالها على ممارسة مهام عملهم فيما بعد.

تاريخ
 أنشئت كلية الاقتصاد والعلوم السياسية بموجب قرار رئيس الجمهورية العربية المتحدة رقم 91 لسنة 1959، على غرار مدرسة لندن للاقتصاد والعلوم السياسية London School of Economics and Political Science (L. S. E)، والتي تعتبر المرجعية الأكاديمية للكلية. وتحدد هدف الكلية في تزويد مصر والبلاد العربية بالمتخصصين على مستوى عالٍ في مجالات الاقتصاد والإحصاء والعلوم السياسية؛ ليساهموا في عمليات التحديث الاقتصادي والسياسي والاجتماعي. ونصت لائحتها الأولى على أقسام الكلية العلمية الثلاثة: الاقتصاد، والإحصاء، والعلوم السياسية. ويمنح الطالب درجة البكالوريوس في أحد هذه التخصصـات الثلاثة بعد اجتيازه أربع سنوات دراسية. وقد بدأت الدراسة بالفرقتين الأولى والثانية بالكلية في العام الجامعي 1960 /1961، حيث جاء طلاب الفرقة الأولى من بين الحاصلين على الثانوية العامة عام 1960 عن طريق مكتب تنسيق القبول بالجامعات، بينما تشكلت الفرقة الثانية من بين طلاب كليتي التجارة والحقوق الذين اجتازوا السنة الأولى فيها بتقدير عام جيد على الأقل، ورغبوا في الالتحاق بكلية الاقتصاد والعلوم السياسية. وقد تخرجت أول دفعة في الكلية عام 1963.
 بدأت الدراسات العليا المؤهلة لدرجتي الماجستير والدكتوراه في الاقتصاد والإحصاء والعلوم السياسية في العام الجامعي 1965/1966. أما الدراسات العليا المؤهلة للدبلومات، فقد بدأت في العام الجامعي 1973/1974.
 وفي 25/8/1990، صدرت لائحة داخلية جديدة للكلية بالقرار الوزاري رقم 950 لسنة 1990، استحدثت برنامجين أكاديميين جديدين، هما: قسم الإدارة العامة، وقسم تطبيقات الحاسب الآلي في العلوم الاجتماعية. وقد بدأت الدراسات العليا بقسم الإدارة العامة في العام الجامعي1990/1991. ولا تمنح الكلية درجة البكالوريوس في أي من التخصصين المشار إليهما.
 وصدرت اللائحة الرابعة للكلية بالقرار الوزاري رقم 363 بتاريخ 14/4/1994، ولم تختلف عن سابقتها إلا فيما يتعلق ببيان مقررات التخصص الفرعي في مجال تطبيقات الحاسب الآلي في العلوم الاجتماعية، ثم صدر القرار الوزاري رقم 955 بتاريخ 3/8/1998 بإدخال بعض التعديلات على لائحة الدراسات العليا، وأهمها فتح المجال للقيد ببرنامج الماجستير في تخصصات: الهندسة، والعلوم الزراعية، والطب، والإعلام، والآداب، والحقوق، والتجارة، للحاصلين على درجة البكالوريوس أو الليسانس بتقدير جيد جداً على الأقل. وكذلك استحداث عدد كبير من الدبلومات المهنية، تكون مدة الدراسة فيها سنة واحدة.
 ويحكم الكلية حالياً على مستوى مرحلة البكالوريوس اللائحة الداخلية الخامسة الصادرة بالقرار الوزاري رقم (1461) بتاريخ 13/8/2002، ومن أهم ملامحها الأخذ بنظام الساعات المعتمدة، واستحداث مقررات جديدة، وزيادة عدد المقررات الاختيارية، وذلك لمواكبة ما حدث في جامعات العالم المتقدم من تطورات هائلة في المجالات المعرفية ذات العلاقة بتخصصات الكلية.
 وفي مارس 2004، صدرت اللائحة الجديدة المنظمة لمرحلة الدراسات العليا وفقا لنظام الساعات المعتمدة. وتم تعديل اللائحة في 2007 جزئياً لبعض البنود في برنامج قسم الإحصاء.
 وفي إطار سعي الكلية إلى دعم قدرات طلابها وخريجيها وفتح مجالات عمل جديدة لهم، فقد تم استحداث شعبتين للدراسة باللغات الأجنبية إحداهما باللغة الفرنسية والأخرى باللغة الإنجليزية، وقد بدأ التحاق الطلاب بالشعبة الفرنسية في العام الجامعي 1994/1995 على مستوى تخصصي الاقتصاد والعلوم السياسية، بينما بدأ التحاقهم بالشعبة الإنجليزية 1996/1997 على مستوى تخصصات الاقتصاد والإحصاء والعلوم السياسية.
 وبالنسبة لأعداد الطلاب والخريجين منذ إنشاء الكلية حتى عام 2009/2010، فنجد أن عدد الطلاب الملتحقين بالفرقة الأولى في عام 1960/1961 بلغ 248 طالب، وقفز هذا الرقم إلى 1120 في عام 2009/2010، بما يمثل حوالي ثلاثة أمثال عددهم في عام 1960. وفي السياق ذاته، لم يزد إجمالي عدد طلاب الكلية في عام 1961 (طلاب الفرقتين الأولى والثانية، وهما الفرقتان اللتان بدات بهما الكلية) عن 315 (248 بالفرقة الأولى، 67 بالفرقة الثانية في جميع التخصصات الثلاثة). في حين قفز هذا الرقم في عام 2009/2010 إلى 2894 طالب موزعين على الأقسام المختلفة في الفرق المختلفة. أما عدد الخريجين فقد بلغ في عام 1964/1965 101 طالب وطالبة، ووصل إلى 706 في عام 2008/ 2009، أي أكثر سبعة أضعاف ما كان عليه في عام تخريج أول دفعة بالكلية.
 أما عدد أعضاء هيئة التدريس، فقد كان 18 عضواً فقط في عام 1965، وصل إلى 213 في عام 2009/2010، بما يعني أنه زاد بأكثر من أحد عشر مثلاً عما كان عليه. ومن ثم، فلا غرو أن تتحسن نسبة أعضاء هيئة التدريس إلى الطلاب من 57:1 في عام 1965، لتصبح 13:1 في عام 2009/2010. وهي بذلك تكون مماثلة للمعدل العالمي النموذجي في هذا الخصوص.
 في عام 1984 تم إنشاء أول مركز بحثي بالكلية هو مركز البحوث والدراسات الاقتصادية والمالية، ثم أضافت الكلية مركزاً ثانياً في عام 1985 هو مركز البحوث والدراسات السياسية. وجاء إنشاء مركز نظم المعلومات والحاسبات في عام 1986 ليصبح ثالث أقدم مركز بحثي بالكلية. ثم بعد ثمان سنوات توالى إنشاء المراكز البحثية بالكلية، ففي سبتمبر 1994 تم إنشاء مركز الدراسات الآسيوية، وفي مارس 1995 تم إنشاء مركزان هما مركز دراسات وبحوث الدول النامية ومركز دراسات واستشارات الإدارة العامة، وفي مايو 2002 صار يتبع الكلية تسعة مراكز بحثية وذلك بإنشاء مركز الدراسات الأوروبية، ومركز الدراسات الأمريكية، ومركز المسوح والتطبيقات الإحصائية. أخيراً، في عام 2009 تم إنشاء مركز الدراسات الحضارية وحوار الثقافات. وبجانب هذه المراكز البحثية قامت الكلية بإنشاء ستة من البرامج البحثية المتخصصة، وهي: برنامج الدراسات المصرية الأفريقية، وبرنامج الدراسات البرلمانية، ومنتدى القانون الدولي، وبرنامج دراسات وبحوث الإرهاب، وبرنامج الدراسات الماليزية، وبرنامج الديمقراطية وحقوق الإنسان.

الأقسام العلمية بالكلية
تتكون كلية الاقتصاد والعلوم السياسية من 5 أقسام علمية رئيسية: العلوم السياسية، الاقتصاد، الإحصاء، الإدارة العامة، والحاسب الآلي.
في مرحلة البكالوريوس، يدرس الطلاب منهجاً موحداً في السنة الأولى، ثم يختارون التخصص الرئيسي سواء العلوم السياسية، الاقتصاد، أو الإحصاء. وفي السنة الثالثة، يختار الطلاب تخصصهم الفرعي من بين التخصصات الخمس السابق ذكرها (الاقتصاد، العلوم السياسية، الإحصاء، الحاسب الآلي، أو الإدارة العامة.
و يعتبر قسم الاقتصاد هو الأكبر من حيث عدد الطلاب، يليه قسم العلوم السياسية ثم قسم الإحصاء.

شٌعب الكلية
بالإضافة إلى الأقسام السابقة، توجد بالكلية ثلاث شعب دراسية: الشعبة العربية، الشعبة الإنجليزية، والشعبة الفرنسية. تعتمد هذه الشعب على لغة الدراسة وكذلك على عدد الطلاب المسجلين فيها. فعدد الطلاب في الشعبة العربية هو الأكبر (حوالي 500 طالب)، بينما يقل في الشعبة الإنجليزية (حوالي 300)، ويصل في الشعبة الفرنسية إلى حوالي 50 طالب في كل فرقة دراسية. إلا أن الدراسة في الشعبتين الإنجليزية والفرنسية لا تتم بهذه اللغات بشكل كلي، وإنما هناك نسبة من المواد الدراسية يتم دراستها باللغة العربية.
و تقدم الشعبة الفرنسية لطلابها إمكانية الحصول على درجة بكالوريوس مزدوجة في الاقتصاد من جامعة القاهرة وجامعة باريس 1 ـ بانتيون سوربون بفرنسا

من خريجي الكلية
عدد من السفراء وبطرس بطرس غالى وميرفت التلاوي الأمين العام المساعد للامم المتحدة* أحمد السيد النجار
أ إيمان سالم
د مصطفى الفقي
د حسن نافعة
أ.د محيي الدين الغريب - وزير المالية الأسبق
أ.د علي الدين هلال - وزير الشباب الأسبق
أ.د صفي الدين خربوش - رئيس المجلس القومي للشباب
أ.د محمود محمد صفوت محيي الدين - وزير الاستثمار.
- مديرا عاما للبنك الدولي
أ.د محمد زكي شافعي - وزير الاقتصاد والتعاون الاقتصادى
- أمين مساعد جامعة الدول العربية للشؤون الاقتصادية
أ.د مصطفى كامل السعيد - وزير الاقتصاد المصري الأسبق
ا.د.خالد محمد محمد.أستاذ الاقتصاد والعلوم السياسية
أ.د سعيد النجار - المدير التنفيذي للبنك الدولي
أ.د أحمد أبو إسماعيل - وزير المالية الأسبق
أ.د رفعت المحجوب - رئيس مجلس الشعب السابق
محمد فتح الله الخطيب - وزير الشئوون الاجتماعية
أ.د ماجد عثمان - رئيس مركز المعلومات ودعم اتخاذ القرار التابع لمجلس الوزراء الأسبق ووزير الاتصالات وتكنولوجيا المعلومات الأسبق والرئيس التنفيذي لمركز بصيرة.
د.دينا الخواجة - مديرة مكتب شمال أفريقيا والشرق الأوسط بمؤسسة فورد.

عمداء الكلية
 الأستاذ الدكتور محمد زكي شافعي (11/6/1961 -16/6/1968)
 الأستاذ الدكتور محمد فتح الله الخطيب (1968/08/10 - 12/5/1971)
 الأستاذ الدكتور رفعت المحجوب (1971/10/06 - 21/6/1973)
 الأستاذ الدكتور أحمد أحمد أبو إسماعيل(9/9/1973- 25/3/1975)
 الأستاذ الدكتور محمود خيري عيسى (28/3/1975 - 1980/08/06)
 الأستاذ الدكتور عبد الملك عودة (21/6/1980 - 30/9/1981)
 الأستاذ الدكتور رفعت المحجوب (25/10/1981 -27/5/1984)
 الأستاذ الدكتور محمد فتح الله الخطيب (28/5/1984 -6/3/1985)
 الأستاذ الدكتور أحمد الغندور (1985/7/3 - 1994/9/3)
 الأستاذ الدكتور علي الدين هلال (1994/10/03 - 1999/11/10)
 الأستاذ الدكتور كمال المنوفي (1999/2/11 - 2005/1/11)
 الأستاذ الدكتور منى البرادعي (2005/2/11 - 31/7/2008)
 الأستاذ الدكتور علياء محمد المهدي (2008/01/08 - 8/2011)
 الأستاذ الدكتور هالة حلمي السعيد (9/2011 - 2/2017) (تخلت عن منصب عميد الكلية من أجل تولي منصب وزيرة التخطيط والمتابعة والإصلاح الإداري)
 الأستاذ الدكتور محمود السعيد (2018/1/04 - الآن): أصدر الرئيس عبد الفتاح السيسي، قرارًا جمهوريًا بتعيين الدكتور محمود السعيد محمود عبد الرحمن عميدًا لكلية الاقتصاد والعلوم السياسية بجامعة القاهرة وجدد السيد الرئيس عبد الفتاح السيسي ثقته في الدكتور محمود السعيد في 5 نوفمبر 2021م.

الحاصلون على الدكتوراه الفخرية
 فاليري جيسكار ديستان
الدكتوراه الفخرية في الاقتصاد في 10/12/1975

الرئيس العشرون لجمهورية فرنسا 1974- 1981
 هرمان ايلتس
الدكتوراه الفخرية في العلوم السياسية في 2/1/1980

السفير الأمريكي السابق بالقاهرة 1973- 1979
 فرنسيس بلانشارد
الدكتوراه الفخرية في العلوم السياسية في 11/2/1980

ثاني مدير عام لمنظمة العمل الدولية 1973- 1989
 كنيث دافيد كاوندا
الدكتوراه الفخرية في العلوم السياسية في 11/2/1985

أول رئيس لجمهورية زامبيا 1964- 1991
 ساندرو بيرتينى
الدكتوراه الفخرية في العلوم السياسية في 17/2/1985

الرئيس السابق لجمهورية إيطاليا 1978- 1985
 عبده ضيوف
الدكتوراه الفخرية في العلوم السياسية في 4/3/1985

الرئيس الثاني للسنغال 1981- 2000
 جيسى جاكسون
الدكتوراه الفخرية في العلوم السياسية في 8/7/1989

قائد سياسي وناشط في مجال الدفاع عن الحقوق المدنية
 نيلسون مانديلا
الدكتوراه الفخرية في العلوم السياسية في 20/5/1990

أول رئيس أسود لجنوب إفريقيا من مايو 1994- إلى يونيو 1999، وحائز على جائزة نوبل للسلام عام 1993

انظر أيضًا
 جامعة القاهرة

المراجع

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1959 في مصر
كليات اقتصاد وعلوم سياسية في مصر
اقتصاد وعلوم سياسية
هيئات تعليمية أسست في 1959

كلية الاقتصاد والعلوم السياسية (جامعة القاهرة)


Amel Gacquerre, née le 20 décembre 1976 dans le Territoire de Belfort, est une femme politique française.

En 2005, elle démarre son parcours politique en tant que conseillère municipale élue à la Mairie de Béthune. En 2008, Amel Gacquerre devient adjointe au Maire. Elle est reconduite dans ses fonctions d'adjointe à la suite des élections de 2014 et de 2020 remportées par la liste menée par Olivier Gacquerre.

En 2015, la Liste d'Union à Droite (LUD) conduite par Xavier Bertrand remporte les élections régionales dans les Hauts-de-France : Amel Gacquerre est élue conseillère régionale. Réélu en 2021, le Président du Conseil régional des Hauts-de-France nomme Amel Gacquerre Vice-Présidente en charge du logement et de la politique de la ville.

En 2017, Amel Gacquerre figure dans la liste conduite par Jean-François Rapin pour les élections sénatoriales dans le Pas-de-Calais. Ses missions de sénatrice du Pas-de-Calais débutent le 8 décembre 2021, date à laquelle s'achève prématurément le mandat de la sénatrice Catherine Fournier, (mandat 2017-2021). Comme l'exige la loi organique du 14 février 2014, Amel Gacquerre démissionne en décembre 2021 de ses fonctions exécutives locales, d'adjointe à la ville de Béthune et de Vice-Présidente à la Région Hauts-de-France.

Depuis décembre 2021, parallèlement à son mandat de parlementaire, Amel Gacquerre est conseillère régionale des Hauts-de-France (mandats en cours).

Situation personnelle

Études et formation
Amel Gacquerre effectue ses études à l'Institut Universitaire Professionnalisé de Dijon et obtient son diplôme d'Ingénieur-Maître en management et gestion des entreprises en 1998.

Elle termine son cursus universitaire par l'obtention d'un DEA en économie à la faculté de sciences économiques de Lille en 1999.

Vie maritale
Amel Gacquerre est mariée à Olivier Gacquerre avec qui elle a deux enfants.

Carrière professionnelle
De 1999 à 2007, Amel Gacquerre est cheffe de projet au sein du cabinet de conseil FORA situé dans le Nord. Ses missions conjuguent le conseil et la formation en management, en développement commercial et en ingénierie de la formation auprès d'enseignes de marque, de réseaux de points de vente et de la distribution.

En 2008, elle crée sa propre société, DCA Conseil et Formation. En qualité de consultante, elle dispense conseils et formations en stratégie, coaching, management, communication. Son entreprise se développe dans les Hauts-de-France de 2008 à 2019.

Parcours politique
Amel Gacquerre mène sa carrière politique au sein du mouvement centriste.

Elle défend la vision d'un état décentralisé reposant sur la responsabilité et l'autonomie des collectivités territoriales, qu'elle estime à même d'apporter les réponses adaptées aux problématiques locales.

Elle partage l'idée qu'il ne peut y avoir une France forte sans une Union européenne forte, et elle exprime la nécessité de renforcer la coopération entre les états européens.

Amel Gacquerre se définit par ses valeurs humanistes, en défendant les élus locaux et en se prononçant en faveur de la diversité des territoires. Elle s'intéresse particulièrement aux nombreuses transitions et aux défis conséquents que doivent relever les communes du Pas-de-Calais, dont la grande diversité fait la richesse de ce département d'attache : communes rurales, urbaines, minières et littorales.

Adhésion politique
Adhérente à ses débuts à l'UDF, Amel Gacquerre rejoint en 2007 le parti du MoDem, Mouvement Démocrate. Puis, elle participe en 2012 à la création de l'UDI, parti alors présidé par Jean-Louis Borloo, parrainé par Simone Veil et encouragé par le président Valéry Giscard d'Estaing.

L'Union des Démocrates et Indépendants s'implante localement et devient la troisième force territoriale de France avec plus de 500 Maires élus lors des élections municipales de 2014.

De 2015 à 2018, Amel Gacquerre a présidé la section UDI de l'arrondissement de Béthune.

Mandats politiques

Débuts à Béthune
Élue conseillère municipale d'opposition en 2006, Amel Gacquerre  se passionne pour la gestion de sa ville de cœur, Béthune.

En mars 2008, elle est élue au Conseil municipal et occupe la fonction d'adjointe au Maire déléguée aux ressources humaines, à la modernisation des services publics et à la communication.

En 2014, elle participe à la campagne municipale de Béthune sur la liste menée par Olivier Gacquerre qui remporte les élections. Elle devient adjointe au maire chargée de la jeunesse, de la mobilité, du développement du numérique et de la communication.

Réélue en 2020 sur la liste de nouveau conduite par le Maire sortant, elle reprend ses fonctions d'adjointe au Maire, alors chargée de la smart-city, de l'aménagement urbain, de l'environnement et de la communication.

Dans le cadre de ses mandats au sein de la Ville de Béthune, elle contribue activement au projet « Béthune Smart City : ville collaborative, durable et innovante » avec la mise en œuvre d'un pass jeunes, d'un pass mobilité, de projets d'animation de l'espace public, du projet d'aménagement urbain « Béthune 2030 » intégrant une réflexion autour d'un schéma directeur des mobilités, ...

Mandats régionaux
En 2015, Amel Gacquerre participe à la Liste d'Union à Droite (LUD) Notre région au travail conduite par Xavier Bertrand pour le Nord-Pas-de-Calais-Picardie. Élue conseillère régionale, elle est nommée présidente de la commission affaires familiales et sociales, notamment chargée de la santé et de la vie associative.

Réélu à la présidence des Hauts-de-France en 2021, Xavier Bertrand - tête de liste de Se Battre pour vous - désigne Amel Gacquerre vice-présidente au Conseil régional, déléguée au logement et à la politique de la ville.

Elle quitte cette fonction pour occuper son mandat de sénatrice qui prend effet le 8 décembre 2021.

Sénatrice du Pas-de-Calais
Depuis le 8 décembre 2021, Amel Gacquerre est sénatrice, membre du groupe Union Centriste, élue dans le Pas-de-Calais.

Dès sa prise de fonction, elle prend part aux activités parlementaires au sein de la commission des affaires économiques et de la commission des affaires européennes : autrice de questions orales et écrites posées au Gouvernement Jean Castex, cosignataires de plusieurs propositions de loi, la sénatrice multiplie également les interventions en commissions et en séance publique, soutenue par le groupe UC. Son travail se poursuit lors du Gouvernement Élisabeth Borne.

Engagements complémentaires

Service Pour l'Emploi Local
De 2015 à 2021, et au titre de la région Hauts-de-France, Amel Gacquerre co-anime avec le sous-préfet de l'arrondissement de Béthune le Service Public pour l'Emploi Local (SPEL). L'objectif de cette instance porte sur une meilleure coordination des politiques de l'emploi, de l'orientation et de la formation sur le bassin d'emploi.

Amel Gacquerre est particulièrement attentive au développement économique et à la question de l'emploi sur son territoire, et elle a œuvré à construire collectivement des réponses adaptées aux problématiques locales des demandeurs d'emploi et des entreprises.

Office Intercommunal de Tourisme de Béthune Bruay
Amel Gacquerre s'engage pour la valorisation et l'attractivité du territoire de la Communauté d'agglomération Béthune-Bruay, Artois-Lys-Romane et occupe la fonction de Présidente de l'Office intercommunal du Tourisme de Béthune-Bruay.

Élue en juin 2020, elle réoriente la politique touristique autour de grandes thématiques : la nature, la gastronomie, la culture, le tourisme de mémoire, le tourisme industriel et l'accueil inclusif.

Élue sénatrice, elle démissionne de cette fonction en décembre 2021.

CEREMA, établissement public rattaché au ministère de la Transition écologique
En janvier 2022, Amel Gacquerre intègre le Conseil Stratégique du CEREMA.

Notes et références

Lien externe

Naissance en décembre 1976
Femme politique française
Sénateur du Pas-de-Calais

Amel Gacquerre


A Eparquia de Thuckalay (Latim:Eparchia Thuckalayensis) é uma eparquia pertencente a Igreja Católica Siro-Malabar com rito Siro-Malabar. Está localizada na cidade de Thuckalay, no estado de Tâmil Nadu, pertencente a Arquieparquia de Changanacherry na Índia. Foi fundada em 11 de novembro de 1996 pelo Papa João Paulo II. Com uma população católica de 30.665 habitantes, sendo 1,5% da população total, possui 58 paróquias com dados de 2020.

História

Em 11 de novembro de 1996 o Papa João Paulo II cria através do território da Arquieparquia de Changanacherry a Eparquia de Thuckalay. Desde sua fundação em 1996 pertence a Igreja Católica Siro-Malabar, com rito Siro-Malabar.

Lista de eparcas
A seguir uma lista de bispos desde a criação do eparquia em 1996.

Ligações externas

Thuckalay
Thuckalay

Eparquia de Thuckalay


An Stipagrostis grandiglumis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Roman Julievich Roshevitz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Stipagrostis grandiglumis in nahilalakip ha genus nga Stipagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipagrostis

Stipagrostis grandiglumis


An Philodendron longirrhizum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.M.Mora ngan Thomas Bernard Croat. An Philodendron longirrhizum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron longirrhizum


"West End Girls", İngiliz Pet Shop Boys grubunun ilk olarak 1984 yılında single olarak ve 1986 yılında Please albümünde yayınlanmış, hem ABD hem de İngiltere'de 1 numaraya yükselmiştir. Billboard Hot 100 listesinde 1 numaraya yükselmiş tek şarkılarıdır.

Pet Shop Boys şarkıları
1984 şarkıları
1985 şarkıları
1986 şarkıları
1993 şarkıları
Londra hakkında şarkılar
Billboard Hot 100'da bir numara olan single'lar
Billboard Dance Club Songs'ta bir numara olan single'lar
1990'larda İngilizce şarkılar

West End Girls


Corpul 4 Siberian a fost una din marile unități operative ale Armatei Țariste, participantă la acțiunile militare de pe frontul românesc, în timpul Primului Război Mondial. În această perioadă, a fost comandat de generalul de infanterie Leonid-Otto Ottovici Sirelius și generalul locotenent Piotr Mihailovici Baranov.

În compunerea Corpului 4 Siberian intrau Divizia 9 Siberiană și Divizia 10 Siberiană.

Note

Bibliografie
 Limba română
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, Tipografia Geniului, București, 1930
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Leonid-Otto Ottovici Sirelius
 Piotr Mihailovici Baranov

Unități militare ruse pe frontul român în Primul Război Mondial

Corpul 4 Siberian rus (1916-1918)


Nazım Resmor Öztelli (d. 1867, Erzurum - 4 Temmuz 1935, Ankara), Türk bürokrat ve siyasetçi. TBMM 1. Dönem milletvekili ve Hakkı Behiç Bayiç'in hakkındaki gensorular nedeniyle istifasından sonra 4 Eylül - 6 Eylül 1920 tarihleri arasında 2 gün Dahiliye Vekili (İç İşleri Bakanı) oldu. İç İşleri Bakanlığı kayıtlarına göre, Soyadı Kanunu ile birlikte Öztelli soyadını almıştır.

Hayatı
1867 yılında Erzurum'da doğdu. Mekteb-i Mülkiyeden mezun oldu. Önce Bâb-ı Seraskerî Muhasebe Kalemi Mülâzımlığı, sonra Adana, îşkodra ve Yanya Vilayetleri Mektupçuluk görevlerinde bulundu. Gevgili ve Hama Sancakları Mutasarrıflıkları görevlerinden sonra 1911 yılında Van Vali Vekilliği, 1912 yılında ise Harput Valililiğine terfi etti.

Yanya'da İttihat ve Terakki Cemiyetine girdikten sonra II. Meşrutiyetin ilânında rol oynadı. Bu yüzden 1919'da Damat Ferit Hükûmetince azledilen 19 validen biriydi.

İlk Büyük Millet Meclisinde (1. Dönem) Tokat Milletvekili olarak yer aldı. Ankara'da ilk hükûmetin kurulması üzerine Dahiliye Vekaleti Müsteşarlığına seçildi ve bu görevi bir ay süreyle yürüttü.

1920 yılında Yeşil Ordu Cemiyeti kurucuları arasında yer aldı, bu cemiyetin İslami-Bolşevik çizgideki programının hazırlanmasına katıldı ve Genel Sekreterliğini üstlendi. Bu cemiyete üye olan diğer milletvekilleriyle birlikte Millet Meclisinde 14 kişilik Halk Zümresi adlı grubu oluşturdu.

Büyük Millet Meclisi Hükûmetinin Cami Baykut ardından 2. Dahiliye Vekili olan Hakkı Behiç Bey'in kendisine yöneltilen sert soru önergeleri üzerine istifası üzerine 4 Eylül 1920 tarihli toplantıda Mustafa Kemal, Albay Refet (Bele) Bey'i aday gösterdi. Henüz üç ay önce, 1920 Haziran ayında kurulan Halk Zümresi ise Doktor Nazım Bey'i aday gösterdi. İlk turda kazanan olmadı fakat ikinci turda Refet Bey 187 oyun 65'ini alabilirken, 98 oy alan Nazım Bey Dahiliye Vekili seçildi. Fakat sadece 2 gün Dahiliye Vekilliği yapabildi. Çünkü Mustafa Kemal iç işleri bakanlığı gibi önemli bir makama üçüncü kez Bolşevik eğilimli bir kişinin seçilmiş olmasına büyük tepki göstererek seçimi tanımadığını beyan etti. Dahiliye Vekili sıfatıyla kendisiyle görüşmeye gelen Nazım Bey ile görüşmeyi bile kabul etmedi. Merkez Ordusu Komutanı Nurettin Paşa'nın kendisini ölümle tehdidine kadar varan baskılar ve o sıralarda Ankara Keçiören'de misafir olduğu evde Mustafa Kemal'in ziyaret ettiği Çerkez Ethem'in ricası sonucunda Nazım Bey iki gün sonra görevinden istifa etti. 6 Eylül günü yapılan yeni oylamada 131 oy alan Refet Bey yeni Dahiliye Vekili oldu. Mustafa Kemal yıllar sonra, 1927'de verdiği Büyük Nutuk'ta Meclis iradesine karşı koymasını "Bu zatın yabancı çevrelere casusluk ettiğine de asla şüphe etmiyordum. Nitekim, daha sonra İstiklâl Mahkemeleri birçok gerçeği ortaya koymuştu. ... Böylece Nazım Bey, Hükümet'in bütün iç idare makinesinin başında, memleket ve millete değil, fakat paralı uşağı olduğu kimselerin isteklerinin gerçekleşmesine en büyük hizmeti yapabilecek duruma gelebilmiştir." diyerek açıkladı.

Nazım Bey aynı zamanda Ankara'da gizli olarak kurulan Türkiye Komünist Partisi (TKP) örgütlenmesi ve Aralık 1920'de yasal olarak kurulan ve Komintern (Komünist Enternasyonal) programına bağlılığını ilan eden Türkiye Halk İştirakiyun Fırkası (THİF) içinde de Salih Hacıoğlu ile birlikte önde gelen bir rol oynadı. Bu arada yayınladıkları Emek adlı gazetede yürütülen Bolşevik propaganda Ankara'da artan bir tepki doğruyordu. Örneğin, burada yer alan yazılardan birinde şöyle deniyordu: "Kemal, Anadolu'nun mutlak buyrukçusudur. Tutalım zaferi kazandı. Köylü sınıfının durumu sanki bu yüzden daha mı iyi olacak? Kemal ne zafer kazanırsa kazansın, Anadolu halkına yararı olmayacaktır... Yunanlı emperyalistlerle süregelen savaş sona erer ermez, Anadou'da bir iç savaş başlayacaktır." 1920 yılı Aralık ayı sonlarında patlak veren Çerkez Ethem Ayaklanması ardından tutuklamalar THİF'e de sıçrayınca Şubat 1921'de partinin Yeşil Ordu kökenli liderlerinden Nâzım Bey ve Şükrü Bey partinin kapatıldığını ilan ettiler. Fakat bu karar, kendilerinin ve THİF mensuplarının sonraki günlerde İstiklal Mahkemesi tarafından yargılanmasına engel olamadı.

Büyük Millet Meclisinde Nazım Bey ile ilgili olarak önce hassas bilgilerin yabancı devletlere sızdırıldığı kuşkuları hakkında Üçüncü Şube tarafından tahkikat yapılmasına, ardından bu tahkikat sonucunda dokunulmazlığının kaldırılıp mahkemeye sevk edilmesi önerisinin kabul edilmesine uzun tartışmalar sonunda karar verildi. 12 Mayıs 1921 tarihinde Ankara İstiklâl Mahkemesi tarafından yargılanmaya başladı. Kendisine yöneltilen gizli Yeşil Ordu Cemiyeti ve THİF içinde yer alarak hükûmeti yıkma gayesi gütmek, Mustafa Suphi ve Çerkez Ethem ile irtibatlı olmak, gizli faaliyetleri için Sovyet Rusya'dan para almak gibi suçları reddeden Nazım Bey, Mayıs 1921'de "gizli komünist fırka teşkili suretiyle hükümeti devirme teşebbüsünde" bulunmaktan 15 yıl kürek cezasına çarptırıldı. Fakat Eylül 1921'de çıkan af kanunu ile serbest bırakıldı.

4 Temmuz 1935 tarihinde öldü.

Kaynakça
Doç. Dr. E. Selim Yalçın, Dahiliye Vekili Nazım Bey'in İstifası Meselesi , Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi, Yıl 1995, Cilt XI, Sayı 32.

TBMM 1. dönem Tokat milletvekilleri
1868 doğumlular
1935 yılında ölenler
Erzurum doğumlu siyasetçiler
Mekteb-i Mülkiye'de öğrenim görenler
Türk sosyalistler
İstiklâl mahkemeleri sanıkları

Nazım Resmor


Kuća Kodl nalazi se u Splitu, Hrvatska, na adresi Glagoljaška 1.

Opis
Sagrađena je 1927. godine. Arhitekt je Josip Kodl istaknuti arhitekt, porijeklom Čeh, koji je dao snažan pečat splitskoj arhitekturi između dva svjetska rata, podiže svoju obiteljsku kuću prema vlastitom projektu iz 1927. godine. Kuća se nalazi na dnu Glagoljaške ulice koja vodi do tvrđave Gripe. Kodl ju je kasnije prodao obitelji Andreis, a danas su u njoj smještene školske sestre franjevke. Skladna i nenametljiva jednokatnica, blago izmaknutih volumena, sa suptilnom koloristikom pročelja postignutom uporabom opeke, žbuke i detalja od bijelog kamena, te ravnim krovom koji je rijetkost u splitskoj arhitekturi toga vremena, istaknuti je i rani primjer arhitektonskih zamisli moderne koju u Splitu afirmira upravo Kodl.

Zaštita
Pod oznakom Z-5815 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština.

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Kuća Kodl u Glagoljaškoj 1 u Splitu


Prin Rezoluția 3010 (XXVII) din 16 decembrie 1972, Adunarea Generală a O.N.U. a proclamat 1975 – Anul Internațional al Femeii și a hotărât să fie dedicat unei acțiuni mai intense pentru promovarea egalității între bărbați și femei și asigurarea integrității femeii în efortul global de dezvoltare și a recunoașterii contribuției crescânde a femeilor la dezvoltarea relațiilor de cooperare între state și la întărirea păcii în lume.

În cadrul Anului Internațional au avut loc mai multe manifestări care au culminat cu Prima Conferință Mondială a Femeilor din cadrul Organizației Națiunilor Unite, care s-a desfășurat între 19 iunie și 2 iulie 1975 la Ciudad de Mexico. La conferință au participat peste o mie de reprezentanți provenind din 133 de state (între care cca. 70% femei), plus reprezentanți ai 7 organe ale O.N.U., 7 instituții specializate, 49 servicii ale secretariatului, iar 7 mișcări de eliberare națională și-au trimis observatori.

Pe ordinea de zi a conferinței au fost înscrise următoarele puncte:
scopurile și obiectivele Anului Internațional al Femeii;
politici și programe actuale;
participarea femeilor la întărirea păcii mondiale și la eliminarea rasismului, apartheidului, a discriminării rasiale, colonialismului, a dominației străine și a achiziției de teritorii prin forță ;
tendințe și evoluții actuale în ceea ce privește condiția și rolul femeii și al bărbatului și principalele obstacole ce trebuiesc depășite pentru a asigura egalitatea în drepturi, posibilități și responsabilități ;
integrarea femeii în procesul de dezvoltare în deplină egalitate cu bărbații ;
planul de acțiune mondială .

Dintre documentele adoptate de această conferință două prezintă o importanță deosebită:

1.	Declarația de la Ciudad de Mexico;

2.	Planul de acțiune mondial în vederea realizării obiectivelor Anului Internațional al Femeii.

Declarația de la Ciudad de Mexico
Declarația de la Ciudad de Mexico conține un preambul și 30 de principii.  Preambului are următorul conținut: "Conștienți de faptul că problemele femeilor, care constituie jumătate din populația globului sunt probleme ale întregii societăți și că evoluția situației economice, politice și sociale actuale ale femeilor trebuie să devină parte integrantă a eforturilor vizând să transforme structurile și atitudinile care se opun ca aceste nevoi să fie satisfăcute, Conferința Mondială a Anului Internațional al Femeii a adoptat Declarația de la Ciudad de Mexico".Între cele 30 de principii se găsesc: egalitatea între femei și bărbați; drepturile și responsabilitățile egale ale femeilor și bărbaților în familie și societate; egalitatea de acces la educație și formare; dreptul de a munci și de a primi un salariu egal pentru o muncă egală; dreptul cuplurilor și al persoanelor de a hotărî liber să se căsătorească sau nu; dreptul de a participa și de a contribui la efortul de dezvoltare; deplina participare a femeii în domeniile economic, social și cultural; rolul femeii în promovarea drepturilor omului pentru toate popoarele; necesitatea eliminării violării drepturilor persoane umane care afectează femeile și tinerele fete.
În final, declarația cere guvernelor, sistemului Națiunilor Unite, organizațiilor interguvernamentale, regionale și internaționale precum și întregii comunități internaționale să se consacre creării unei societăți juste în mijlocul căreia femeile, bărbații și copii să poată trăi cu demnitate, libertate, justiție și prosperitate.

Planul de Acțiune Mondial
Planul de Acțiune Mondial, al cărui scop este de a stimula rezolvarea pe plan mondial, național și regional a problemelor care plasează femeile într-o poziție inferioară și de a crește participarea lor la viața politică și la cooperarea internațională, cuprinde 14 obiective minimale.

În planul mondial erau propuse a se realiza pâna în 1980 cel puțin următoarele obiective:

 intensificarea alfabetizării și a instrucției civile a femeilor; 
 acordarea de prioritate muncitoarelor din sectoarele agricole și industriale în formare tehnică și profesională mixtă; 
 asigurarea egalității de acces la toate nivelurile de învățământ și de a face învățământul primar obligatoriu; 
 sporirea posibilităților de angajare pentru femei, atenuarea șomajului și acționarea pentru eliminarea discriminării în condițiile angajării; 
 crearea și dezvoltarea serviciilor de infrastructură; 
 asigurarea egalității în materie de vot și eligibilitate; 
 participarea sporită a femeilor la adoptarea de politici la nivel local, național și internațional; 
 sporirea prestațiilor sociale privind educația sanitară, serviciile de igienă, de nutriție și de educație în materie de planificare familiară; 
 paritate în exercitarea drepturilor civile, sociale și politice; 
 recunoașterea valorii economice a muncii femeii fie că este vorba de munci menajere, de producerea și comercializarea produselor alimentare fie de alte activități neremunerate; 
 promovarea organizațiilor feministe în sânul organizațiilor de muncitori și în instituții pedagogice, economice și profesionale; 
 reevaluarea rolului bărbatului și al femeii; 
 dezvoltarea tehnicilor moderne, de artizanat, de îngrijire a preșcolarilor pentru a ușura povara muncii femeilor; 
 crearea în mijlocul guvernelor a mecanismelor menite să asigure femeilor egalitatea de șanse și integrare în viața țării într-un mod mai rapid.

Planul mondial enumeră nouă domenii speciale de acțiune pe plan național:

1.	În domeniul păcii și cooperării internaționale:
femeile să fie încurajate să participe la organizații de profil precum și la dezvoltarea relațiilor de cooperare între state;
să aibe posibilitatea de a-și reprezenta țara în toate organizațiile internaționale, în special la O.N.U. și la conferințele pe tema dezarmării și a păcii.

2.	Participarea politică:
să se adopte o legislație care să asigure femeilor dreptul la vot;
să crească numărul femeilor alese sau numite în funcții publice, la toate nivelele, pe baza unui calendar;
să faciliteze accesul femeilor și a tinerelor fete la funcții de conducere în cadrul învățământului;

3.	Învățământ și formare:
să se asigure șanse egale cu ale bărbaților de instruire și formare în toate gradele;
să se fixeze o dată pentru eliminarea analfabetismului;
să se revadă manualele și alte materiale de învățământ în așa fel încât să se evidențieze rolul pozitiv și activ al femeilor în societate;

4.	Angajare:
să se formuleze politici și programe de acțiune vizând egalitatea de șanse, de tratament și de remunerare;
să se încurajeze crearea de cooperative și mici industrii pentru femei;
să se fixeze date precise pentru o puternică creștere a numărului de femei cu o calificare profesională și tehnică în posturi de administrare și de conducere.

5.	Sănătate și nutriție:
programele de sănătate publică să beneficieze de investiții suficiente în special în zonele rurale, femeile să fie învățate să–și  îngrijească sănătatea;
să fie atrase femeile la planificarea sanitară și procesul de luare a deciziilor la toate nivelurile;
să se interzică practicile care împiedică accesul femeilor la anumite profesii sanitare.

6.	Familie: să se protejeze drepturile femeii în toate situațiile de familie la nivelul standardelor internaționale.

7.	Populație: politicile și programele guvernamentale trebuie să vizeze în special ameliorarea situației femeii.

8.	Locuințe: femeile să participe la planificarea și conceperea locuințelor.

9.	Alte probleme de ordin social:
crearea de servicii sociale în măsură să mobilizeze resursele umane și tehnice în interesul tuturor grupurilor marginalizate (femei imigrate, femei în vârstă);
să se acorde o mai mare importana criminalității feminine, combaterii prostituției, etc.

Referințe

1975
Anul internațional al femeii
Organizația Națiunilor Unite
Conferințe internaționale

Anul Internațional al Femeii


Burdur, Türkiye'nin Akdeniz Bölgesi'nde bulunan bir ildir. Burdur'un plaka kodu 15'tir.

Burdur ili nüfusu: 273.716'dır. Bu nüfusun %72,4'ü şehirlerde yaşamaktadır (2020 sonu). İlin yüzölçümü 7.175 km2'dir. İlde km2'ye 38 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkez ilçede 71'dir.)

İlde yıllık nüfus %1,37 oranında azalmıştır. İl merkezinin denizden yüksekliği 963 metredir.

2021 yılında TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 11 ilçe ve 15 belediye vardır.

Bu belediyelerde 127 mahalle,ayrıca 193 köy vardır.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Burdur Valisi, 1970-Elazığ doğumlu Türker ÖKSÜZ'dür. Ağustos 2023/376 sayılı kararla Kars Valisi iken atanmıştır.

Burdur Belediye Başkanı, 1973-Burdur doğumlu Ali Orkun Ercengiz(CHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %53,29 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Burdur İl Genel Meclisi üye sayısı, 18 AK PARTİ, 4 CHP, 4 MHP ve 1 İYİ Parti olmak üzere 27'dir. Burdur Belediye meclisi ise 15 CHP ve 10 AK PARTİ olmak üzere 25 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Burdur'u temsilen TBMM'de AKP'den 2 milletvekili (Bayram Özçelik, Yasin Uğur), CHP'den 1 milletvekili (Mehmet Göker) seçilmiştir.

Tarih
Klasik Grek Çağı'nda Pisidya olarak isimlendirilen bu bölgeye Türklerin gelişi 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi'ne dayanır. Bugünkü Burdur toprakları Anadolu Selçuklu Devleti idaresinden sonra Hamitoğulları Beyliği eline geçmiştir. 1391 yılında Yıldırım Beyazıt tarafından Osmanlı topraklarına katılmıştır. 1852'de yapılan yöresel idare reformu ile Burdur Sancağı olmuş ve Cumhuriyetle birlikte 11 merkezi olmuştur. Şu anda Burdur ili, merkez ilçeyle birlikte 11 ilçeden oluşmaktadır.

Burdur ilinin 1926'ya dek tek ilçesi Tefenni iken, o yıl Bucak da ilçe yapılmıştır. 1936'da ise Yeşilova ilçe olmuştur. Tefenni'nin nahiyesi olan Gölhisar, Ağlasun ise 1958'de ilçe yönetim merkezi olmuşlardır. İlçe sayısı 1980'li yıllara kadar 5 olarak kalmış ve 1988'de Karamanlı ve Kemer, Altınyayla, Çavdır ve Çeltikçi'nin ilçe merkezi olmasıyla bu sayı 10'a ulaşmıştır.

Coğrafya

Burdur ili 36-53 ve 37-50 kuzey enlemleri ile 29-24 ve 30-53 doğu boylamları arasında yer alır. Burdur, Göller Yöresi veya Göller Bölgesi adı verilen bölgede yer almaktadır.

İlin doğal yapısı oldukça engebelidir.  İl arazisinin
 %60,6'sı dağlık,
 %2,7'si yayla,
 %19'u ova ve
 %17,6'sı ise engebelidir.
Burdur ili tümü ile 950 metre üzerindedir ve genel yüksekliği (ortalama) 1000 metredir. Burdur'a
 güneyden Batı Torosların uzantıları üzerindeki Boncuk Dağları, Elmalı Dağı ve Katrancık Dağı,
 doğudan yine Batı Torosların uzantısı olan Kuyucak ve Dedegöl Dağı,
 kuzeyden Burdur Gölü ve Karakus Dağı sırası,
 batıdan ise Acıgöl ve Eseler Dağları gibi doğal sınırlarla çevrilmiştir. En yüksek yeri ise 2598 metrelik Koçaş Dağıdır.

Burdur ili topraklar genelde killi ve kireçlidir.

Burdur güneyde Antalya, batıda Denizli, güneybatıda Muğla, kuzeyde Afyonkarahisar ve kuzeydoğuda Isparta illeri ile sınırlıdır.

Burdur Akdeniz Bölgesi'nin karasal iç tarafında yer aldığından karasal iklim hüküm sürmekte olup, kış mevsimi sert ve genellikle kar yağışlı, yaz mevsimi ise kurak ve sıcak geçmektedir.

Burdur'da bol sayıda göl ve orta boy akarsu bulunmaktadır.

Türkiye'nin önemli göllerinden olan Burdur Gölü her türlü su sporları için elverişlidir. İlin diğer önemli gölleri ise Salda, Yarışlı, Karataş ve Gölhisar Gölü'dür. Birçok sulama göletlerinin yanı sıra Karacaören, Yapraklı, Onaç 1 ve Onaç 2 ve Karamanlı Barajları vardır.

İlçeler

Yüzölçümü 6887 kilometrekare olan Burdur ilinin 2010 TÜİK verilerine göre merkez ilçe ile beraber 11 ilçe, 19 belde ve 182 köyü vardır. Bu ilçeler alfabetik olarak Ağlasun, Altınyayla, Bucak, Çavdır, Çeltikçi, Gölhisar, Karamanlı, Kemer, Tefenni ve Yeşilova'dır.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Burdur ili nüfusu: 273.799'dur. Bu nüfusun %74,30'u şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 7.175 km2'dir. İlde km2'ye 38 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkez ilçede 75'dir.) İlde yıllık nüfus artış oranı %0,03 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Gölhisar (% 2,41) - Kemer(-%3,29)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 11 ilçe, 15 belediye, bu belediyelerde 127 mahalle ve ayrıca 185 köy vardır.

{| class="wikitable"
|-bgcolor="#33FFCC"
| colspan="12" |2022 yılı sonunda Burdur ili ve ilçelerinin yerleşim yeri ve nüfusla ilgili sayısal bilgileri
|-
|-bgcolor="#CCFFCC"
|İlçe
|Nüfus
2021
|Nüfus
2022
|Nüfus
Artışı %
|Belediye
Sayısı
|Mahalle
Sayısı
|Köy
Sayısı
|Köy
Nüfusu
|Şehir
nüfusu
|Şehirde
oturan %
|Alanı
 km2| km2'ye düşen kişi|-
|Ağlasun
|7.652
|7.408
| -3,24
|1
|6
|1
|3.898
|3.510
|47,38
|305
|24
|-
|Altınyayla
|5.335
|5.197
| -2,62
|1
|4
|5
|2.261
|2.936
|56,49
|221
|24
|-
|Bucak
|66.156
|66.894
|1,11
|3
|28
|35
|14.938
|51.956
|77,67
|1511
|44
|-
|Çavdır
|12.599
|12.530
| -0,55
|2
|11
|10
|4.483
|8.047
|64,22
|482
|26
|-
|Çeltikçi
|4.936
|4.898
| -0,77
|1
|2
|6
|2.873
|2.025
|41,34
|161
|30
|-
|Gölhisar
|23.064
|23.626
|2,41|2
|10
|12
|4.494
|19.132
|80,98
|494
|48
|-
|Karamanlı
|8.268
|8.150
| -1,44
|1
|12
|8
|2.102
|6.048
|74,21
|372
|22
|-
|Kemer
|3.000
|2.903
|-3,29|1
|3
|7
|1.487
|1.416
|48,78
|373
|8
|-
|Merkez|117.189
|117.097| -0,08
|1
|35
|51
|21.190
|95.907
|81,90
|1567
|75|-
|Tefenni
|10.744
|10.593
| -1,42
|1
|9
|14
|3.543
|7.050
|66,55
|582
|18
|-
|Yeşilova
|14.773
|14.503
| -1,85
|1
|7
|36
|9.095
|5.408
|37,29
|1108
|13
|-
|-bgcolor="#AFEEEE"
|Burdur|273.716|273.799|0,03|15|127|185|70.364|203.435|74,30|7.176|38|}

 İlin yıllara göre nüfusları

 Konum

 Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Burdur'un BAL futbol takımı Bucak Belediye Oğuzhanspor play-off'da başarısız olmuş ve ligi 10. sırada bitirmiştir. Futbol, kadın 3.liginde 1, voleybol ve hentbol bölgesel kadın liglerinde 2 takımı daha vardır.

Futbol Türkiye Kupası'nda Bucak Bld. Oğuzhanspor, 3. turda elenmiştir.

Burdur'un önemli spor tesisleri: Burdur Gazi Atatürk Stadyumu''' (5.000)dur. Kapalı spor salonu yapılmaktadır.

Galeri

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Burdur yöresi halk oyunları

Dış bağlantılar

 Burdur Valiliği
 Burdur Belediye Başkanlığı
 Burdur il kültür ve turizm müdürlüğü
 YerelNET Burdur

Burdur (il)


Cognac har flere betydninger:
 Cognac − en type fransk brændevin
 Cognac (område) − et område i departementet Charente i det sydvestlige Frankrig
 Konjak − en bakke i Kroatien

Cognac (flertydig)


Natura 2000-område nr. 109 Havet mellem Romsø og Hindsholm samt Romsø  består af består af habitatområde H93 og fuglebeskyttelsesområde F77. Natura 2000-området ligger i Kerteminde Kommune, i vandplanopland 1.14 Storebælt . Hele området omfatter ca. 4.328 ha, hvoraf knap 93% udgøres af hav. Øen Romsø udgør
109 ha.

Området er udpeget for at beskytte kyst- og havnaturtyper blandt andet som levested for Marsvin og havterne. Desuden de store og artsrige overdrev og skovnaturtyper på
Romsø samt avneknippemose og rigkær på Hindsholm.

Områdets havnatur blev kortlagt i 2012 og den medtager i visse områder mulige boblerev og mulige biogene rev. Der fandtes
 Sandbanke (1110): 449 ha
 Bugt (1160): < 1 ha
 Mulige biogene rev (1170): 1 ha
 Biogene rev (1170): 6 ha
 Rev (1170): 850 ha

Naturfredning
På Romsø blev 40 hektar fredet i 1955 med henblik på at værne om øens stengærder, naturskov og tjørnekrat.
Ved Hverringe Gods blev i alt 330 hektar landbrugsjord, skov og uopdyrkede arealer (moser og enge) langs den 8 kilometer lange kyst rundt om Stavreshoved på det sydøstlige Hindsholm fredet i 1955

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Kort over området på miljoegis.mim.dk
 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Kerteminde Kommune
Fuglebeskyttelsesområder i Danmark


Akademik Lomonosov er en russisk flydepram med en længde på 144 meter, en bredde på 30 meter, en højde på 10 meter og en dybgang på under seks meter. Prammen indeholder et atomkraftværk, der fra efteråret 2016 via elkabler skal forsyne lokalsamfund i det nordlige Rusland med  elektricitet (så man slipper for at transportere fossilt brændsel derhen, med henblik på at producere elektriciteten lokalt). Dels kan den også forsyne olie- og naturgasboringer med elektricitet. Det vurderes, at 30% af al naturgas og 13 af al olie befinder sig i havet nord for Rusland.

Da prammen mestendels skal ligge i havn, er den ikke udstyret med en motor, og skal derfor trækkes af slæbebåde. Prammens atomkraftværk består af to reaktorer på hver 35 megawatt, der producerer strøm via to dampturbiner. Der bruges uran 235, der er beriget op til 20%. Fartøjet kan klare at blive ramt af både nedstyrtende fly, andre fartøjer og at blive ramt af en tsunami. Prammen har en forventet drifstid på fyrre år, men skal have udskiftet sit atombrændsel hvert 10. til 15. år, hvilket skal foregå i Murmansk. Der er planer om seks skibe mere af samme type.

Ved hjælp af et afsaltningsanlæg kan skibet desuden producere 240 mio. liter drikkevand i døgnet. Dette har afstedkommet interesse fra Kina, Indonesien og Malaysia.

Referencer

Atomkraftværker
Fartøjer
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Rusland

Akademik Lomonosov


Salt River Canyon Wilderness est une zone sauvage (Wilderness) d'une superficie de 129 km² située dans la forêt nationale de Tonto dans l'État américain de l'Arizona.

Description
La rivière Salée et son profond canyon traversent toute la longueur de la zone protégée. Les altitudes varient de 671 m à l'extrémité inférieure du canyon à 1 280 m sur la montagne White Ledge.

La région peut être visitée pratiquement à tout moment, bien qu'il n'y ait pas de sentiers entretenus dans toute la Wilderness. Les déplacements se font généralement en radeau ou en kayak pendant la courte saison de navigation entre le 1er mars et le 15 mai. Un permis de visiteur est requis entre ces dates et la taille du groupe est limitée à 15 personnes. Le rafting en eaux vives dans le Salt River Canyon est assez populaire, avec 27 ensembles de rapides et de nombreuses criques latérales à explorer .

La US Road 60 et la Arizona State Road 77 traversent un endroit sinueux à travers le canyon, descendant près de la rivière au fond avant de traverser la rivière, puis de remonter du côté opposé.

Articles connexes
 Liste des zones sauvages de l'Arizona
 Liste des zones de nature sauvage des États-Unis
 Wilderness Act

Références

Liens externes
 Media related to Salt River Canyon at Wikimedia Commons

Wilderness en Arizona
Aire protégée créée en 1984
Gorge en Arizona
Aire protégée de l'UICN - catégorie Ib

Salt River Canyon Wilderness


Becker Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Becker Township (Cass County, Minnesota)
 Becker Township (Sherburne County, Minnesota)
 Becker Township (South Dakota)

Becker Township


Hu Cintao (Çince: 胡錦濤 / 胡锦涛, pinyin: Hú Jǐntāo, d. 21 Aralık 1942), 2002'den 2012'ye kadar Çin Komünist Partisi genel sekreterliği, 2003'ten 2013'e kadar Çin devlet başkanlığı ve 2004'ten 2012'ye kadar Merkez Askeri Komisyon başkanlığı yapmış Çinli bir politikacıdır. Çin'in altıncı devlet başkanıydı.

15 Kasım 2002'den beri Çin Komünist Partisi Genel Sekreterliği ve 15 Mart 2003'ten beri Başkanlık görevindeydi. Döneminde Çin, Dünya Ticaret Örgütü'ne üye olmuş, uzaya kendi imkânlarıyla uydu gönderen üçüncü ülke olmuştur. Çin ekonomisi Hu Cintao altında Dünyanın en büyük ikinci ekonomisi olmuştur. Tibet bölgesindeki ayaklanmayı sert biçimde bastırtmıştır. Söylemleri daha çok ekonomi ağırlıklıydı. 2012'de ÇKP Genel Sekreterliği görevini ve 2013'te Çin başkanlığı görevini bırakmıştır.

Cintao, bir ateisttir.

Kaynakça

 "Taiwan." Encyclopædia Britannica. 2008. Encyclopædia Britannica Online School Edition. 12 Aug. 2008. APA style: Taiwan. (2008). In Encyclopædia Britannica. Retrieved 12 August 2008, from Encyclopædia Britannica Online School Edition

Dış bağlantılar

 Hu Jintao (ChinaVitae.com)
 Hu Jintao calls for upholding Marxism (Xinhua)
 Hu Jintao's political philosophies and policies by Dr. Robert Lawrence Kuhn
 China's leader shows his stripes 2005 BBC article arguing Hu more hardline than he initially appeared
 Requiem for Reform? Zhao Ziyang's vision of political change in China dims as Hu Jintao hardens the Party line (Time Asia)

1942 doğumlular
Çin Halk Cumhuriyeti devlet başkanları
Çinli komünistler
Komünist liderler
Çinli akademisyenler
Çinli inşaat mühendisleri
Yaşayan insanlar
Çinli ateistler
Ateist siyasetçiler
Ateist devlet başkanları

Hu Cintao


Loftet er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Lars Kristian Mikkelsen og efter manuskript af Rune Lünell og Lars Kristian Mikkelsen.

Handling
De mødes på gangen i skolen, fordi de af forskellige årsager bliver sendt ud af deres klasser. Rasmus er stort set overladt til sig selv, da hans far bruger al sin energi på moren, der lider af en svær depression. Mikkel lider af tvangstanker (OCD). De to drenge indleder et venskab. Lidt efter lidt får Rasmus indviet Mikkel i sin mors sygdom. Rasmus tager Mikkel med op på et loft, hvorfra de gennem en skakt i gulvet kan følge Rasmus' mor, der går til samtaleterapi. Venskabet giver Rasmus mod til at invitere Mikkel med hjem, men han får bange anelser, for under den seneste samtalerunde har moren fortalt, at hun lider af selvmordstanker.

Medvirkende

 Trine Appel
 Lasse Fogelstrøm
 Martin Hestbæk
 Camilla Jeppesen
 Thomas Norgreen Nielsen
 Marie Nyborg Jørgensen
 Sussie Nøhr
 Oliver Methling Søndergaard

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Loftet (film)


Alón Bar es un político israelí, y el actual embajador de Israel en España y Andorra. Tomó posesión de su cargo el 1 de agosto de 2010, sustituyendo a Raphael Schutz.

Es uno de los mayores expertos en asuntos estratégicos dentro del Ministerio de Exteriores Israelí. Bar, que ya estuvo destinado en Madrid en la década de los noventa como número dos de la legación israelí, fue asesor de Tzipi Livni cuando ésta ocupó el puesto de ministro de Asuntos Exteriores entre 2006 y 2009 y director general adjunto del Departamento de Asuntos Estratégicos.

En 2009, fue destituido de su cargo de director general adjunto del Departamento de Asuntos Estratégicos por Avigdor Lieberman, quien lo acusó de haber revelado a la prensa información delicada que podría haber causado daño a la seguridad nacional. Sin embargo, dichas acusaciones fueron desestimadas.

Durante la  crisis diplomática con Irán por los informes de la OIEA que denuncian la posesión de los iraníes de armas nucleares, Alón Bar exigió a España y a la Unión Europea que  dejasen de importar petróleo de Irán y tomasen medidas como la restricción de las conexiones aéreas y marítimas y la imposición de sanciones al Banco Central del país.

Referencias

Embajadores de Israel en España

Alón Bar


An Eragrostis reptans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Michaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Eragrostis reptans in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eragrostis

Eragrostis reptans


Perrytown est un village situé dans l'État américain de l'Arkansas, dans le comté de Hempstead.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Comté de Hempstead
Town en Arkansas

Perrytown


Les troubles de 2021 aux Îles Salomon sont une série de manifestations massives et de graves émeutes qui ont pris naissance à Honiara, aux Îles Salomon, le 24 novembre 2021.

Événements
Les Îles Salomon étaient historiquement en état de conflit ethnique jusqu'en 2003, lorsque l'Australie a déployé une mission de maintien de la paix.

Les manifestations étaient initialement pacifiques mais sont devenues violentes après que les bâtiments attenants au bâtiment du Parlement des îles Salomon ont été incendiés. Des écoles et des entreprises ont été fermées alors que la police et les forces gouvernementales affrontaient les manifestants. La violence s'est intensifiée lorsque le  d'Honiara a été pillé. La police a tiré sur les manifestants avec des gaz lacrymogènes.

La plupart des manifestants venaient de la province de Malaita.

Le Premier ministre Manasseh Sogavare a averti que les émeutiers en subiraient les conséquences. Le personnel des Forces de défense australiennes a été déployé peu de temps après à la demande de Sogavare, mais il a précisé qu'il n'était pas là pour soutenir un seul camp mais plutôt pour maintenir l'ordre.

Réactions
Le premier ministre de la province de Malaita, Daniel Suidani, a critiqué les choix du gouvernement mais a également condamné les violences de la part des manifestants.

Le premier ministre de Guadalcanal a fermement dénoncé les émeutes.

Matthew Wale, le chef de l'opposition, a également condamné les violences mais a déclaré que Sogavare devrait démissionner, le blâmant pour l'escalade de la violence.

Notes et références

Crise politique
Politique aux Îles Salomon
2021 aux Îles Salomon
Novembre 2021

Troubles de 2021 aux Îles Salomon


رضا العبد الله (5 تموز/يوليو 1966-) مغني عراقي

حياته الخاصة
ولد في كركوك منطقة رحيماوا
 نشأ  في مدينة الثورة الشعبية لعائلة تتكون عائلته من أحد عشر أخا واختا ونظرا للظروف السياسية الصعبة التي مر بها العراق اضطر للعمل لإعالة عائلته
أثناء الحرب العراقية الإيرانية بلغ الثامنة عشر من عمره، التحق بمعهد بيت الفن والموسيقى في بغداد، العراق (House of Art and Music Conservatory of Iraq)، حيث درس لستّ سنوات كافة أوجه الموسيقى. تخرّج و
تابع رضا دراساته الموسيقية في أكاديمية الفنون والموسيقى والمسرح (Academy of Arts, Music and Theatre). ثم بدأ بتسجيل أعماله الموسيقية، وبسبب الظروف في العراق في  ذلك الوقت ،لم تروَّج هذه الأعمال خلال أحداث
الغزو العراقي للكويت وبعدها حرب الخليج

مشواره الفني
قبل أن يغادر العراق قدم بعض الأغاني لكنها لم تر النور بسبب الحصار الاقتصادي آنذاك والحياة السياسية الصعبة، غادر بلده عام 1997 ،انتقل بعدها إلى الأردن
ومن ثم انتقل إلى دولة الإمارات حيث استقر هناك
قدم أغنية الملح والزاد عام 1997

وحققت هذه الأغنية انتشارا قدم ألبومات متتالية كالبوم ظالم وبعدك حبيبي الذي، شارك في مهرجانات عديدة خلال هذه الفترة القصيرة من عمره
الفني ك مهرجان قرطاج و مهرجان الدوحة بالإضافة إلى الحفلات
التي يحييها على مدار السنة في كثير من البلاد العربية والاوربية وأمريكا ومن أهمها حفله لاس فيغاس
تعامل مع العديد من الشعراء والملحنين((الشاعر كريم العراقي - كاظم السعدي - الشاب فراس الحبيب))، مثله الأعلى بالفن هو الفنان ناظم الغزالي غاب عن الساحة الفنية لعدة سنوات وعاد في عام 2015 بأغنيتين منفردتين.

ألبومات

فيديو كليب

أغاني وطنية
 يا حمام الوطن
 كرمال عيونك يا بيروت
 وينكم يا عرب
 الضمير العربي
 موال أنا الإنسان ( مقطع )
 موال جراح العراق
 يا عراق الكبرياء
 دار السلام

أهم المهرجانات التي شارك فيها
 : مهرجان الدوحة 2003
 : مهرجان مسقط 2007
 : مهرجان قرطاج، 2005
  الفحيص، 2008
 : الجزائر 2015
  دبي
 : لاس فيغاس

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة الصدر
سائقو سيارة أجرة
شيعة عراقيون
فنانو روتانا
مغنون بالعربية الفصحى
مغنون عراقيون
مغنون عراقيون في القرن 21
ممثلو أفلام عراقيون
ممثلو تلفزيون عراقيون
مواليد 1386 هـ
مواليد 1966
مواليد في بغداد
موسيقيون من بغداد

رضا العبد الله


Össur Skarphéðinsson (født 19. juni 1953 i Reykjavík) er en islandsk biolog, journalist og socialdemokratisk politiker, der har repræsenteret både Islands Socialdemokratiske Parti og dets arvtager Alliancen. Han sad i Altinget 1991-2016 for valgkredse i Reykjavík, og var minister i flere regeringer i årene 1993-95 og 2007-13.

Uddannelse og forskning
Han er vokset op i Reykjavík og tog studentereksamen fra Menntaskolinn i Reykjavik i 1973. Össur studerede derefter biologi ved Islands Universitet og afsluttede sine studier med en bachelor-grad i 1979, hvorefter han specialerede sig i akvakultur og modtog en doktorgrad fra University of East Anglia i 1983 for afhandlingen "The effect of photoperiod on the growth of the rainbow trout".

Derefter drog han hjem til Island og var 1984-87 redaktør for Folkealliancens dagblad Þjóðviljinn, hvorefter han bestred et årsvikariat som lektor i biologi ved Island Universitet. I 1989 blev han vicedirektør for Reykvískrar endurtryggingar.

Politisk karriere
Össur blev valgt til Altinget i 1991 for Islands Socialdemokratiske Parti, hvis gruppeformand han var indtil han blev minister i 1993. Han var miljøminister 1993-1995. I de følgende år vendte Össur tilbage til journalistikken som redaktør af Alþýðublaðið 1996-97 og Dagblaðið Vísir 1997-98.

Han var en af drivkræfterne bag etableringen af Alliancen mellem de islandske venstefløjspartier i 1998, og efter Alliancens etablering som politisk parti i 2000 var han dets formand indtil 2005, hvor han tabte et kampvalg til Ingibjörg Sólrún Gísladóttir. Et år senere valgtes han til formand for Alliancens altingsgruppe, og da partiet gik i regering med Selvstændighedspartiet i 2007-09 blev Össur minister for erhverv, energi og turisme og i det første år desuden minister for nordisk samarbejde. Fra 2009-13 var han udenrigsminister i partifællen Jóhanna Sigurðardóttirs venstrefløjsregering.

Össur er en kendt blogger og facebook-skribent, hvis ofte skarpe kommentarer om islandsk politik hyppigt bliver citeret i den islandske presse.

Valgkredse
 Reykjavík 1991-2003
 Reykjavík Nord 2003-09
 Reykjavík Syd 2009-13
 Reykjavík Nord 2013-16

Eksterne henvisninger
 Biografi på Altingets hjemmeside
 Össurs profil hos Wikileaks
 Profil af Össur i European Voice, 22 April 2010

Ministre fra Island
Altingsmedlemmer
Socialdemokrater fra Island
Redaktører fra Island
Biologer fra Island
Personer fra Reykjavik

Össur Skarphéðinsson


La suimanga de Bolton (Aethopyga boltoni) es una especie de ave paseriforme de la familia Nectariniidae endémica del sur de Filipinas.

Distribución y hábitat
Es endémica de la isla de Mindanao, en el sur de las Filipinas. Sus hábitats naturales son las selvas tropicales húmedas de montaña.

Subespecies
Se reconocen las siguientes:
 A. b. malindangensis Rand & Rabor, 1957 - oeste de Mindanao
 A. b. boltoni Mearns, 1905 - este-centro y este de Mindanao
 A. b. tibolii Kennedy, Gonzales & Miranda, 1997 - sur de Mindanao

Referencias

Enlaces externos
 Sonidos y mapa de distribución de Aethopyga boltoni en Xeno-canto.

boltoni
Paseriformes de Filipinas
Fauna endémica de Mindanao
Vertebrados descritos en 1905
Taxones descritos por Edgar Alexander Mearns

Aethopyga boltoni


Élan est le premier single extrait du huitième album de Nightwish intitulé Endless Forms Most Beautiful. Il sort le  chez Nuclear Blast. Il s'agit de la toute première chanson du groupe à présenter la chanteuse Floor Jansen et le multi-instrumentiste Troy Donockley comme membre officiel ; en plus de présenter le batteur Kai Hahto comme remplaçant temporaire de Jukka Nevalainen.

La chanson est annoncée via le site officiel du groupe le , et est selon le claviériste Tuomas Holopainen, un . La chanson sort en CD, en vinyle de différentes couleurs et sur les plateformes de téléchargements.

Le single contient la chanson , un hommage au scientifique Carl Sagan, qui n'est pas incluse sur l'album. Holopainen déclare que le groupe voulait inclure la chanson dans la liste finale des pistes de l'album, mais que cela aurait dépassé la limite de  d'un CD conventionnel, donc ils ont préféré la laisser de côté.

Pistes

Références

Liens externes

   Le clip sur YouTube.

Chanson interprétée par Nightwish
Single musical sorti en 2015
Chanson de metal symphonique
Chanson finlandaise

Élan (chanson)


Salahaddin Mohammed Bahaaddin Sadiq (; ) is a Kurdish Iraqi politician, (born July 1, 1950) in Tawela, a town referring to Halabja.He is a graduate of The House of Teachers 1969. He is the co-founder and current Secretary-General of the Kurdistan Islamic Union, and a former member of the Iraqi Governing Council.

Career

Teacher
He worked as a teacher from 1971 to 1981. Then he was ordered to be arrested by the former Iraqi regime. After he refused to join the Iraqi Army, he was dismissed from his career. Having refused to join the Baath Party, he was tortured and faced the threat of further violence until he left Iraq and spent 10 years in diaspora, living in Iran, Turkey and the Gulf countries. He then returned to his homeland during the Kurdish uprising in 1991.

Secretary-General of the Kurdistan Islamic Union
Salaheddin participated in founding Kurdistan Islamic Union on February 6, 1994. In the first General Conference he was elected as the Secretary General of the party. Later, in the second, the third, and the fourth Conferences he was also elected as the Secretary General. Later succeeded by Hadi Ali and Mohammed Faraj, in 2016 he was again elected Secretary-General.

Member of Iraqi Governing Council
After the fall of the Iraqi government led by Saddam Hussein, he was determined to be a member of the Iraqi Governing Council which consisted of 25 Iraqi figures, five of whom were Kurdish. He later became a member of Iraqi National Assembly. Now, he has committed himself as the Secretary General of Kurdistan Islamic Union.

During his lifetime, he has been involved in arts, intellectuality, ideology, and promotion of Islam. He has written several books and articles in these fields both in Kurdish and Arabic.

References

External links
 Salahaddin Bahaaddin life in the Arabic.
 Kurdistan Islamic Union website.
 Official Salahaddin Bahaaddin website.

1950 births
Living people
Kurdistan Islamic Union politicians
Members of the Council of Representatives of Iraq
People from Sulaymaniyah Province

Salahaddin Bahaaddin


هينو للسيارات المحدودة   هي شركة يابانية عالمية تقوم بتصنيع شاحنات وحافلات ديزل ومركبات أخرى.

تم إنشائها عام 1942م وتُعرف اختصاراً بـ هينو وهي الآن إحدى فروع شركة تويوتا للسيارات. يقع مقرها الرئيسي بهينو بمحافظة طوكيو باليابان و منذ عام 1973م أصبحت رائدة صناعة شاحنات الخدمة الشاقة والمتوسطة باليابان.

تقوم هينو بتطوير عدد من التقنيات التي تخدم البيئة والبشرية منها تقنية الهجين التي زودت عدد من مركباتها بها. و من هذه التقنيات أيضاً تقنية المركبة الكهربائية والتي تختبر عدد من مركباتها الآن وتطمح لطرحها مستقبلاً بالأسواق.

معرض صور

مراجع

تأسيسات سنة 1942 في اليابان
شركات أسست في 1942
شركات تصنيع مركبات أسست في 1942
شركات تصنيع مقرها في طوكيو
شركات دفاع في اليابان
شركات سيارات مقرها في طوكيو
شركات مدرجة في بورصة طوكيو
فروع تويوتا
مجموعة تويوتا
مصانع الباصات في اليابان
مصانع الشاحنات في اليابان
مصانع مركبات عسكرية
مصنعو محركات الديزل
شركات يابانية أسست في 1942

هينو للسيارات


Diamond Rush é um jogo eletrônico de ação e quebra-cabeça desenvolvido e publicado pela Gameloft. Foi lançado em dezembro de 2006 para plataformas móveis Java ME, e em março de 2009 para BlackBerry OS. No jogo, o jogador controla um explorador de terras que embarca em uma busca de determinados cristais em três regiões distintas: Angkor Wat, Bavaria e Tibete. O título possui temática de arqueologia, e o jogador precisa coletar uma quantidade significativa de diamantes para desbloquear os mundos.

No desenvolvimento de Diamond Rush, a Gameloft teve inspirações no jogo Boulder Dash, lançado em 1984 para computadores Atari de 8-bits. Após o seu lançamento, Diamond Rush recebeu avaliações positivas da crítica, que elogiou a sua temática visual e elementos de quebra-cabeça, mas criticou sua dificuldade. O título, mais tarde, foi relançado nas coletâneas Gameloft Classics Arcade e Gameloft Classics: 20 Anos, lançadas em outubro de 2017 e em abril de 2020, respectivamente, para Android.

Jogabilidade

Diamond Rush é um jogo eletrônico dos gêneros ação e quebra-cabeça com temática de arqueologia, onde o jogador controla um intrépido explorador em busca de cristais em três mundos: nas selvas de Angkor Wat, nas masmorras da Bavaria e nas cavernas geladas do Tibete. Existem, no total, quarenta fases espalhadas pelos mundos. Durante o jogo, o jogador pode encontrar baús que podem possuir diamantes, nos quais são roxos ou vermelhos. O objetivo principal é obter uma quantidade de diamantes vermelhos para ter acesso à porta que o levará ao próximo mundo, mas haverá perigos com os quais o jogador deve fugir, entre eles inimigos, como cobras e aranhas, e armadilhas de fogo e lanças gigantes. Um chefe é encontrado na última fase de cada mundo. O jogador também pode conseguir vidas extras em baús secretos, ou completando determinado estágio ao pegar todos os diamantes vermelhos e roxos, não ter reiniciado a fase e não ter recebido um ou mais danos. Cada diamante roxo obtido pode ser usado em uma loja para comprar upgrades que aumentam a barra de vida do jogador. Ao decorrer do jogo, itens especiais podem ser adquiridos, entre eles um martelo, uma bússola e um gancho. O jogo possui um sistema de checkpoints, que é ativado na medida que o jogador pisa em cima de um círculo indicado; um botão é dedicado para fazer com que o jogador retorne ao círculo, a qualquer momento ou lugar, mas isso custará uma vida.

Desenvolvimento e lançamento
Diamond Rush foi desenvolvido e publicado pela empresa francesa Gameloft. Seu estilo de jogabilidade foi inspirado em Boulder Dash, um jogo de 1984 da First Star Software para computadores Atari de 8-bits. Os desenvolvedores Rosario Basilotta, Dobromir "Miro" Grigorov e Damian Marinov foram creditados como os principais produtores do jogo, enquanto que Antony Faby e Thomas Valmorin serviram com produtores executivos. Meses antes de seu lançamento, Levi Buchanan, da IGN, experimentou uma versão não-finalizada do título, notando claras semelhanças com Boulder Dash e algumas com Prince of Persia: The Sands of Time (2003) da Ubisoft; Buchanan também opinou que o protagonista possui similaridades com o personagem Link da série de jogos The Legend of Zelda. Diamond Rush foi anunciado em julho de 2006, estando na "metade de trás de seu desenvolvimento", segundo a IGN, e com um lançamento estimado ainda para aquele ano, em conjunto com outros cinco títulos não especificados pela Gameloft.

Diamond Rush foi lançado em 1 de dezembro de 2006 para dispositivos móveis que suportam a plataforma Java Platform, Micro Edition (Java ME), incluindo diferentes modelos de aparelhos Alcatel, LG, Motorola, Nokia, Panasonic, Sagem, Samsung e Sony Ericsson. Uma versão para o sistema operacional BlackBerry OS, foi disponibilizada em 12 de março de 2009. O jogo foi relançado em outubro de 2017 em uma compilação, intitulada Gameloft Classics Arcade, para dispositivos Android através do site oficial da Gameloft, junto com outros quatro títulos da empresa — Miami Nights 2, Brain Challenge 3, Block Breaker Deluxe 2 e Bubble Bash 2 — e custando um valor de 6,99 reais brasileiros. Em abril de 2020, Diamond Rush, junto com todos os outros títulos presentes em Gameloft Classics Arcade, foi relançado gratuitamente para Android em uma coletânea de 30 jogos que comemora os 20 anos da desenvolvedora, intitulada Gameloft Classics: 20 Anos.

Recepção

De modo geral, Diamond Rush recebeu avaliações positivas pela crítica. Levi Buchanan, da IGN, disse que o jogo "pode ser uma jogada familiar para os fãs de títulos de quebra-cabeças — Boulder Dash já existe há algum tempo — mas a apresentação e os extras encontrados na versão da Gameloft o colocam acima do jogo que obviamente o inspirou".

Seus visuais foram bastante elogiados. Eva Wagner, do site alemão Airgamer, opinou que os mundos "se superam em sua diversidade" e que seus gráficos "impressionam com seu alto nível de detalhes". Buchanan observou que a Gameloft usou "sua magia artística para dar à fórmula [de espeleologia] sua melhor aparência até agora". Costas Stephanides, do site Mobile Game Faqs, nomeou-o como "um dos melhores jogos [para celular] do ano", dando um parecer positivo sobre seus gráficos e elementos de quebra-cabeça, e dizendo que, no final do jogo, "todas as semelhanças com Boulder Dash desaparecem e você fica com um título bastante único".

Sua dificuldade recebeu uma resposta mista. Escrevendo para a Pocket Gamer, Michael French disse que apesar de Diamond Rush possuir um desafio leve, ele "infelizmente irrita depois de um tempo", principalmente por conta de sua "natureza de tentativa e erro". Buchanan expressou que, apesar de divertido, o jogo é "frustrante", apontando uma boa dose de desafio, mas observando que "montar um quebra-cabeça perverso com apenas uma solução é quase cruel. Especialmente quando você está apenas tentando aproveitar uma pausa de três minutos da vida real". Stephanides disse que não conseguiu finalizar o jogo completamente antes de sua revisão, dizendo que a última fase o deixou "totalmente perplexo". O revisor Hugo Reyes, do site Wireless Gaming World, foi na contra-mão e comentou que o jogo "é muito fácil para aqueles que procuram um desafio sério", observando que o título "é destinado a um público mais jovem" e lamentou por não ser intrigante o suficiente para ele.

Ligações externas
Página oficial (em português brasileiro) no Wayback Machine (arquivado em 20 de abril de 2012).
Gameloft Classics: 20 Anos na Google Play Store.

Jogos eletrônicos de 2006
Jogos para celular
Jogos eletrônicos de ação
Jogos eletrônicos de quebra-cabeça
Jogos eletrônicos desenvolvidos na França
Jogos eletrônicos da Gameloft

Diamond Rush