Richard Domba Mady (Aba, 10 de janeiro de 1953 - Kinshasa, 3 de julho de 2021) foi um clérigo congolês e bispo católico romano de Doruma-Dungu.

Richard Domba Mady recebeu o Sacramento da Ordem em 14 de setembro de 1980.

Em 14 de março de 1994, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Doruma-Dungu. O Arcebispo de Kisangani, Laurent Monsengwo Pasinya, consagrou-o em 31 de julho do mesmo ano na Catedral dos Santos Mártires de l'Ouganda em Dungu; Co-consagrantes foram o Bispo de Goma, Faustin Ngabu, e o Núncio Apostólico na República Democrática do Congo, Arcebispo Faustino Sainz Muñoz. Seu lema era Fide et caritate ("Através da fé e do amor").

Richard Domba Mady também foi Administrador Apostólico de Bondo de 1º de outubro de 2005 a 18 de março de 2008.

Ver também

Bispos católicos da República Democrática do Congo

Richard Domba Mady


Kızıl kariyaku (Mazama americana), geyikgiller (Cervidae) familyasından bir kariyaku türü. Güney Amerika'da ve Kosta Rika ile Panama'da bulunur. Gövdesinin çoğu kestane rengindedir. Başı ve boynu daha açık bir kahverengidir. Kalçalarının içi ve kuyruğu beyazdır. Erkeklerde küçük boynuzlar bulunur.

Kızıl kariyaku otlar, bulduğu zaman da meyveyi tercih eder. Genellikle yalnız dolaşır ve yoğun ormanlarda kalır. Alarma geçtiğinde kuyruğunu kaldırıp beyaz kısmını gösterir ve ayağını yere vurur.

Durumu belirsiz hayvanlar
Mazama

Kızıl kariyaku


An Govenia viaria in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Govenia viaria in nahilalakip ha genus nga Govenia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Govenia

Govenia viaria


Posavina Kantonu Bosna-Hersek Federasyonu'nu oluşturan 10 kantondan biridir. Başkenti Orašje'dir.

Kaynakça

Posavina


La facette costale supérieure est une facette articulaire située en haut et en arrière de la face latérale du corps vertébral des vertèbres thoraciques, à proximité du pédicule de l'arc vertébral.

A l'exception de la première vertèbre thoracique, elle forme avec la facette costale inférieure de la vertèbre sus-jacente la partie articulaire vertébrale de l'articulation de la tête costale.

Pour la première vertèbre thoracique, la facette costale supérieure n'a pas de répondant sur la septième vertèbre cervicale et contribue seule à la première articulation de la tête costale.

Notes et références

Liens externes

Thorax

Facette costale supérieure


An Epipactis placentina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bongiorni ngan P.Grünanger. An Epipactis placentina in nahilalakip ha genus nga Epipactis, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epipactis

Epipactis placentina


Ancienne Belgique (AB) este un ansamblu alcătuit din două săli de concerte (Sala principală și Clubul), situat pe Bulevardul Anspach nr.110, în centrul orașului Bruxelles din Belgia. Clădirea găzduiește concerte ale unor formații muzicale cu stiluri variate. Ancienne Belgique (în ) este patronată de Ancienne Belgique, o instituție culturală a Comunității flamande.

Lucrări importante de renovare au început în 1993, iar clădirea a fost redeschisă în 1996, dedicată între altele concertelor pop-rock și cu prețuri de intrare care au rămas accesibile majorității tinerilor. În perioada renovării, concertele organizate de Ancienne Belgique s-au desfășurat la Luna, sala mare a Teatrului Kaai.

Istoric
Clădirea, construită în 1857, a fost încă de la început o sală de spectacole, dar ea a devenit populară în viața de noapte a orașului Bruxelles după 1931, când a fost cumpărată de investitorul Georges Mathonet din Liège. Și în alte orașe, precum Gent, Liège sau Anvers, au funcționat în acea perioadă săli Ancienne Belgique, deținute toate de aceeași familie Mathonet. Teatrele din Anvers și Gent erau denumite oficial în neerlandeză "Oud België", dar denumirea franceză era intens folosită.

La începutul anilor 1970, într-o perioadă de tulburări financiare, afacerea lui Georges Mathonet a dat faliment, iar sala a trebuit închisă. În 1977, sala a fost cumpărată de Ministerul de Finanțe împreună cu Grădina Botanică. Scopul era ca atât comunitatea lingvistică neerlandofonă, cât și cea francofonă din Belgia, să dețină câte o casă de cultură în capitală. Clădirea a fost revândută Comunității Culturale Neerlandofone, iar aceasta a redeschis-o la începutul anilor 1980. Dată fiind starea avansată de degradare a clădirii, ea a fost complet renovată înainte de reinaugurare.

Deoarece nu toate problemele au fost rezolvate, spre exemplu izolarea fonică, a fost nevoie de o a doua renovare. Din acest motiv, clădirea a fost practic reconstruită în întregime în 1992, iar construcțiile anexă din vecinătate au fost integrate în complex. Intrarea a fost mutată din strada Rue Des Pierres / Steenstraat pe Bulevardul Anspach, iar deasupra foaierului a fost realizată o nouă sală. Redeschiderea a avut loc în decembrie 1996.

Astăzi, sala principală este folosită pentru concerte ale artiștilor și grupurilor locale și internaționale. În total, circa 300.000 de persoane participă anual la concerte în Ancienne Belgique.

Sălile
Ancienne Belgique este compusă în principiu din două săli: "Zaal" (în ), care este sala principală, și "Club" (în ). Sala mare are o capacitate de 2.000 de locuri, din care 1.816 în picioare și 184 pe scaune. În funcție de spectacolele desfășurate aici, ea poate fi transformată în alte patru configurații:
AB Theater. În această configurație sala are 750 de locuri pe scaune;
AB Flex, cu o configurație mixtă, 430 de locuri pe scaune și 820 de locuri în picioare;
AB Box, cu 900 de locuri în picioare;
AB Ballroom, cu 1.350 de locuri pe scaune;

Clubul, cu o capacitate de 280 de persoane, este destinat spectacolelor cu artiști locali sau internaționali mai puțin cunoscuți, dar pe cale de afirmare.

Într-o clădire alăturată, situată pe strada Rue Des Pierres / Steenstraat nr. 23 se găsește și Huis 23 (în ), un ansamblu cu două încăperi care organizează sesiuni de lectură, audiții, dezbateri, proiecții de filme, ateliere și sesiuni acustice.

Concerte notabile
În ianuarie 1955, Jacques Brel s-a alăturat timp de o săptămână spectacolelor pionierului pop și de varietăți belgian Bobbejaan Schoepen.

Suicide au concertat la Ancienne Belgique pe 16 iunie 1978. Audiența a fost ostilă, dorind să urmărească reprezentația artistului principal, Elvis Costello, iar membrii Suicide au provocat suplimentar publicul în timpul concertului lor. Înregistrarea spectacolului, în care se pot auzi numeroase replici confruntaționale, a fost pusă în vânzare cu titlul 23 Minutes Over Brussels.

Pe 11 iunie 1982, The Cure au cântat la Ancienne Belgique într-un concert care s-a terminat printr-o bătaie pe scenă între membrii trupei. Trupa s-a despărțit imediat după acea seară, dar s-a reunit câteva luni mai târziu.

Festivalul Domino, care s-a desfășurat din 1999 și până în 2011, a avut ca invitați mai mulți artiști underground care ulterior au devenit cunoscuți.

Înregistrări
Pe 11 mai 1997, grupul francez Indochine a înregistrat la AB albumul Indo Live;
În 1999, Iggy Pop a susținut un concert care a fost înregistrat pe DVD sub titlul Live at the Avenue B și inclus în antologia A Million In Prizes, lansată în 2005;
În 2000, grupul cult german Einstürzende Neubauten a înregistrat un album live intitulat sobru, 9-15-2000, Brussels;
În 2000, trupa britanică Oasis a susținut un concert notabil, care a fost înregistrat și difuzat ulterior de MTV;
Pe 11 martie 2001, Rachid Taha a înregistrat la AB primul său album cu public, intitulat Rachid Taha Live;
În 2003, formația anglo-pakistaneză Asian Dub Foundation a înregistrat albumul live Keep Banging On The Walls;
În 2004, grupul The Hives a înregistrat DVD-ul Tussels In Brussels;
Kings of Leon au lansat un EP ediție limitată în 2004, Day Old Belgian Blues, care a fost înregistrat la AB Box;
În 2006, grupul francez de nu metal AqME a înregistrat și el un album la AB;
Irlandeza Róisín Murphy a înregistrat CD-ul Live at Ancienne Belgique 19.11.07;
Sttellla au înregistrat și ei un concert, lansat în 2008 sub numele de AB Rose (trimitere la albumul Abbey Road al formației Beatles);
În ianuarie 2010, grupul metal belgian Channel Zero a cântat la AB timp de o săptămână, pentru a celebra reunirea formației. Concertele au fost înregistrate pe un CD/DVD intitulat Live at the Ancienne Belgique;
Yeasayer au lansat albumul Live At Ancienne Belgique, pe baza unui concert înregistrat la AB pe 28 octombrie 2010;
Calexico au lansat două albume live înregistrate la Ancienne Belgique în 2008 și 2012;
Monster Magnet au inclus două piese din concertul lor la AB din 2014 pe albumul de studio Milking the Stars: A Re-Imagining of Last Patrol. Cele două piese sunt "Last Patrol" și "Three Kingfishers";

Evenimente
Printre artiștii și formațiile care au cântat sau urmează să o facă pe scena Ancienne Belgique se numără:

Acces
În vecinătatea Ancienne Belgique există stații ale MIVB-STIB, compania de transport public din Bruxelles:
Stația de metrou De Brouckère;
Stația de premetrou Bourse / Beurs;
Stația de autobuz De Brouckère;

Note

Săli de concerte din Belgia
Clădiri și structuri din Bruxelles
Atracții turistice din Bruxelles

Ancienne Belgique (Bruxelles)


سيلفستر جاي. بوسيكات، الأب، أو مبسطا سيلفستر ذا كات، أو سيلفستر، أو بودي تات (كما يناديه عدوه تويتي)، أو غرينو بوسي-غاتو (كما يناديه عدوه الآخر سبيدي غونزالس  هي شخصية خيالية حائزة على ثلاث جوائز أكاديمية في سلسلة لووني تونز وميري ميلوديز، غالبا ما ارتبط مع تويتي، سبيدي غونزالس، أو هيبتي هوبر. اسم «سيلفستر» هو تلاعب على اسم علمي لنوع من القطط البرية فيليس سيلفستريس (رغم أن سيلفستر قط أليف من نوع القطط فيليس كاتوس). الشخصية أطلت في فيلم فريز فريلينغ القصير لايف ويذ فيذرز (1945). أول فيلم ربط بين سيلفستر وبوركي بيغ في كيتي كورنرد إخراج بوب كلامبيت (1946)، كما كان أول فيلم ربط بين سيلفستر وتويتي في تويتي باي إخراج فريلينغ (1947). في العصر الذهبي للكارتون الأمريكي، ظهر سيلفستر في 96 عرضا.

سيلفستر صنف في المرتبة رقم 33 في لائحة تي في غايد لأعلى أفضل شخصية مرتبطا مع تويتي.

الشخصية
العلامة الفارقة في شخصية سيلفستر هي اللثغة المصاحبة مع رذاذ لعاب. ذكر ميل بلانك ممثل الصوت في كتابه ذاتس نوت أوول فوكس!، أن صوت سيلفستر مبني على صوت دافي داك مع زيادة مبالغة في اللثغة، وبدون عملية تسريع التسجيل الذي كان يستخدم مع صوت دافي. يوجد رأي يقول أن لثغة دافي وسيلفستر كلتيهما مبنيتان على لثغة عند المنتج ليون شليسنجر، مع أن بلانك لم يثبت هذا الكلام، فقال أن صوت دافي مبني على صوته مرتديا منقارا طويلا، وأنه استعار هذا الصوت لمصلحة سيلفستر، كما بين أن صوت سيلفستر بدون اللثغة هو مقارب لصوته (أي بلانك) الحقيقي، وهذا ما أكده ابنه نويل بلانك. بالإضافة لذلك، فقد وافق بوب كلامبيت في مقابلته في فانيوورلد عام 1970 على رأي بلانك فيما يتعلق بشليسنجر.

عبارة سيلفستر للتعجب الشهيرة «سافرن ساكوتاش! Sufferin' succotash!» هي عبارة ألطف لعبارة «سافرن سايفيور Suffering Savior» (كان دافي يردد عبارة «سافرن ساكوتاش!» من فترة لأخرى).

قبل ظهور سيلفستر في الكارتون، مثل بلانك شخصية بنفس الاسم في ذا جودي كانوفا شو مستخدما الصوت الذي ارتبط لاحقا مع القط.

يظهر سيلفستر فخورا بنفسه فلا يستسلم، ورغم ذلك يوضع غالبا (مع استثناءات) في خانة الخاسر في تركيبة الفائز/الخاسر في كارتون لووني تونز، فشخصيته مشابهة لوايل إي. كايوتي عدا أنه يطارد الفئران أو الطيور (ظهر سيلفستر مع وايل إي. كايوتي ضد سبيدي غونزالس ورود رنر في ذا وايلد تشايس). يظهر سيلفستر بشخصية مختلفة عندما يرتبط مع بوركي بيغ عند استكشاف الأماكن المخيفة، حيث يظهر كقط لا يتكلم.

هذا التفاخر ظهر بشدة في العروض التي أخرجها روبرت مككمسون، حيث لا يتوقف عن محاولة الإمساك بصغير كنغر ظانا أنه فأر بحجم ضخم، هذه الثقة المفرطة تشعر ابنه بالعار من والده بسبب فشله في الإمساك بالفئران.

هناك شخصيات لسيلفستر منفردة في عدة عروض قليلة:
 كيتي كورنرد (بوب كلامبيت 1946): يتظافر سيلفستر مع ثلاث قطط (سيلفستر هنا بأنف أسود وعين صفراء) لطرد صاحب المنزل بوركي بيغ.
 باك آلي أوبرورر (فريز فريلينغ 1948): إعادة لعرض سابق نوتس تو يو (1941) حيث يضايق سيلفستر إلمر فاد في نومه مؤديا مقطوعات غنائية.
 ذا سكارليت بامبرنيكل (تشاك جونز 1950): يقلد سيلفستر شخصية باسيل راذبون في دور الشرير المعادي للبطل دافي داك الذي يقلد شخصية إيرول فلين.

أكمل سيلفستر الظهور في عروض السبعينات والثمانينات وأفلام لووني تونز التجميعية.

ظهر سيلفستر في المسلسل التلفزيوني تايني توون أدفنشرز في دور المعلم لشخصية فررباوول. كما ظهر في مسلسل ذا سيلفستر آند تويتي ميستريز وفيلم هو فريمد روجر رابيت. وظهر أيضا في القصص المصورة لديل كوميكس.

التسمية
حتى منتصف الستينات، العديد من الكتب دعت القطط الأليفة بالمصطلح العلمي فيليس سيلفستريس كاتوس وأنها نوع متفرع من القطط البرية الأوروبية. لكن في منتصف الستينات ظهرت دراسات تصحح المفهوم الخاطئ، لذلك فالقطط الأليفة مصنفة كنوع مستقل بذاتها، تنحدر من فيليس ليبيكا والتي بدورها أعيد تصنيفها مؤخرا كأنواع بعيدا عن فيليس سيلفستريس.

الحقيقة التي تجعل الصورة معقدة كانت في التفريق القديم بين الأنواع والأنواع الفرعية المعتمد (أي التفريق) على إنتاج السلالة الولودة من التزاوج المتقاطع بين حيوانات النوعين. وإذا كان الأمر كذلك، فالحيوانات ستنتمي إلى أنواع متفرعة من نفس النوع. بينما لو لم يكن كذلك، سيعاد تصنيفها كأنواع مستقلة. إذا كان الفرق مبنيا على هذا الاختبار، فالقطط الأليفة والقطط البرية الأفريقية هما نوعان متفرعان من القطط البرية الأوروبية، وجميع الأنواع الثلاثة يمكن التهجين فيما بينها لإنتاج سلالة ولودة (التزاوج المتقاطع في القطط البرية يعد تهديدا خطيرا لنسل حيوانات القطط البرية (بما فيها فيليس سيلفستريس، فيليس ليبيكا وفيليس تشاوس).

الدراسات الجينية طيلة العقود الخمس الأخيرة دفعت علماء الحيوان لتجاهل التفريق القديم وتبني اختبارات جديدة معتمدة على التحاليل الجينية. وطبقا لطرق تلك الاختبارات فإن فيليس سيلفستريس، فيليس ليبيكا وفيليس كاتوس (مثل القطط البرية الأوروبية، القطط البرية الإفريقية والقطط الأليفة) جميعا تنتمي لأنواع مختلفة رغم الارتباط الوثيق بينها.

سيلفستر ذا كات ابتكر عام 1945، وبناء على المعرفة الرائجة في ذلك الوقت، ذلك علل لمبتكريه تسميته بناء على الاسم العلمي للقطط الأليفة فيليس سيلفستريس. وبمرور السنوات رسخ لدى العامة هذا الارتباط الذي أنشأه استوديو الإنتاج رغم التغير في علم التصنيف.

المصادفة جاءت في تسمية سيلفستر في العروض المتأخرة، فقد كان ينادى باسم «توماس» في الفيلم القصير تويتي باي الذي جمع بينه وبين تويتي لأول مرة. هذه التسمية لها علاقة بتسمية توم من توم آند جيري بنفس الاسم عندما كانت سيدته تناديه باسم توماس. المصادفة الأخرى هي في امتلاك وارنر براذرز حاليا لحقوق توم آند جيري عبر شركتها الشقيقة ترنر إنترتاينمنت.

مراجع

وصلات خارجية

 تاريخ سيلفستر من موقع وارنر براذرز الرسمي (يتطلب مشغل فلاش).

شخصيات تجسيمية خيالية
شخصيات أطفال تلفزيونية
شخصيات خيالية ظهرت في 1945
شخصيات ذكور في الرسوم المتحركة
شخصيات لوني تونز
قطط خيالية

سيلفستر


Hiroshi Isoyama (磯山博; Iwama 14. siječnja 1937.), japanski majstor borilačkih vještina. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe. Nositelj je 8. Dana u aikidu.

Životopis
Hiroshi Isoyama je rođen 1937. godine u Iwami. Počeo je vježbati aikido u Iwama Dojo-u u dobi od 12 godina kao izravni učenik
Moriheija Ueshibe u lipnju 1949. godine.  Trenutno je 8. Dan u Aikikaiju i tehnički je savjetnik te organizacije. Isoyama je bio postavljen za vršitelja dužnosti upravitelja Iwama Dojo-a u ime doshu-a Moriteru Ueshibe nakon smrti Morihira Saita. Trenutno je izvršni savjetnik i viši instruktor tog dojo-a.

Tijekom duge karijere u borilačkim vještinama bio je šef obrambene taktike Japanslke akademije samoobrane, a također je upućivao američku vojsku u taktiku samoobrane. Pridružio se zračnim snagama samoobrane 1958. i poslan u Chitose. Njegovi prvi studenti bili su pripadnici američke vojne policije, a na kraju su bili i pripadnici snaga njegove zemlje.

Zajedno s Hiroshijem Tadom, Isoyama je osnovao odbor za izgradnju velikog kipa osnivača aikida u predjelima Aiki svetišta, koji je otkriven 8. studenog 2009. godine. Financiranje se uglavnom dobivalo putem poziva za donacije i višak materijala s ovog spomenika upotrijebljen je za izradu biste osnivača koja je otkrivena na novoizgrađenoj postaji Iwama 24. srpnja 2012. godine. Isoyama je također poznat kao jedan od glavnih učitelja borilačkih vještina američkog glumac Stevena Seagala.

Hiroshi Isoyama je također dugi niz godina služio kao viši član Vijeća Međunarodne aikido federacije (IAF), na čiju dužnost ga je imenovao predsjednik IAF-a. Posebno je odgovoran za uvođenje demonstracija na kraju svakog kongresa.

Izvori

Vanjske povezice
 Hiroshi Isoyama

Japanske aikidoke

Hiroshi Isoyama


An Bromus variegatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich August Marschall von Bieberstein. An Bromus variegatus in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: B. v. villosulus.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bromus

Bromus variegatus


فُضيل بيلوى  وُلد يوم 6 يونيو 1978 بباريس وهو مغني وممثل فرنسي له جنسيات أخرى (مغربية وجزائرية) نشأ وترعرع بمدينة مونت لا جولي إحدى ضواحي باريس، تعود أصوله إلى مدينة تلمسان بالجزائر. يعتبر فضيل أحد أهم الفنانين الجزائريين المعاصرين. وبداية شهرته كانت مع ظهور أول ألبوماته بعنوان «بيضاء» والآن يعد فضيل من أهم المطربيين الفرونكو جزائريين وخاصة بعد ما حقق البوم مونديال كوريدا نجاحا.
يعيش الشاب فضيل حاليا بالمغرب بمدينة مراكش بعد حصوله على الجنسية المغربية سنة 2012.

مسيرته الغنائية

بداياته (1990-1996)

تعرّف فضيل على موسيقى الراي من قبل جدته التي كانت تقدم عروضها بانتظام في وهران وتلمسان مع مجموعات المداحات في الأعراس والمناسبات العائلية وكانت هي المسؤولة إلى حد كبير في تعليمه إيقاعات الراي التقليدية خلال العطلة الصيفية في الجزائر واتضم في سن الثانية عشرة إلى فرقة «نجوم الراي» وتنشط المجموعة في حفلات الزفاف وحفلات الأحياء، وبحلول 1993 لاحظه «محمد مستار» المعروف باسم «مومو» وسيصبح وكيل أعماله وبذلك يبدأ فُضيل خطواته الأولى على خشبة المسرح، وعلى الرغم من أنه كان لا يزال في أوائل سن المراهقة فقد تمكن من إثبات نفسه باعتباره الصوت الجديد للراي، وفي عام 1995 تم إنتاج فيلمين وثائقيين على التلفزيون الفرنسي عن الشاب الصاعد (Saga cités - الذي تم بثه على قناة France 3) و (Les Enfants du Rai - تم بثه على القناة الفرنسية الألمانية آرتي) ، سنة 1996 سيمثل إيل دو فرانس في مهرجان «برنتيمبس دي بورج» في فئة المواهب الجديدة.

سنوات النجاح «أمير الراي الصغير» (1997-2006)

كانت بداية شهرته سنة 1997 عندما أطلق البومه الأول «بيضاء» وعمره لا يتجاوز 19 عاما، حيث حققت كل من "Tellement je t'aime" و "Dis-moi" نجاحا كبيرا في الاذاعات الفرنسية والمبيعات التي وصلت إلى أكثر من 350.000 نسخة كاملة من الألبوم محققا قرصين ذهبيين.

سنة 1998 تم ترشيح البومه «بيضاء» في فئة الموسيقى التقليدية في جوائز الموسيقى الفرنسية السنوية ثم واصل أداء سلسلة من الحفلات الموسيقية، وفي 26 سبتمبر ظهر الأمير الصغير في حفل موسيقي مباشر (1،2،3 سولاي) مع الشاب خالد ورشيد طه في قصر بيرسي بباريس وصدر لاحقا كألبوم، فبعد نجاح الالبوم بدأ الثلاثي يتلقى دعوات لحضور برامج فرنسية كبرى.

سنة 1999 سيعود مرة أخرى إلى جوائز الموسيقى الفرنسية السنوية وسيتوج بجائزة "Révélation de l'année"  ثم واصل جولته الموسيقية حيث أحيا حفلتين في اولمبيا يومي 10 و 11 مارس.

سنة 2000 أحيا فُضيل حفلا في «سونترال بارك» في نيويورك  وفي نفس العام سيتوج بجائزة في جوائز الموسيقى العالمية، وفي غضون ذلك عاد للعمل على ألبومه الثاني «سمرة» الذي صدر سنة 2001، ظلت سمرة وفية لتقاليد الراي مع إضافة الإيقاعات الاصطناعية وميزات البوب العربية بالإضافة إلى لمسات لاتينية، ركزت كلمات الأغاني على الحب باستثناء أغنية واحدة التي أشار فيها إلى «مونت لا جولي» المدينة التي ولد ونشأ فيها الفنان. فبعد النجاح الذي حققه ألبوم «بيضاء» تم توزيع الألبوم الجديد في فرنسا وبلجيكا وسويسرا، وانتهت الجولة الدولية الواسعة التي أطلقها في بداية العام إلى نهاية مظفرة.

في 2 سبتمبر 2003 أصدر "Un autre soleil" على الرغم من أن الالبوم يحتوي على بعض الأغاني العربية إلا أنه ألبوم فرنسي بشكل رئيسي كأغنية "je veux vivre" التي تم بثها في الاذاعات الفرنسية ، ثم قام بتأليف كلمات شخصية للغاية لاغنية "Petit être" التي تتحدث عن ابنه المولود حديثًا، واحيا بعدها عروضا في باتكلان أيام 7، 8 و 9 نوفمبر

عام 2006 وبعد ثلاث سنوات عن آخر ألبوم، يعود فُضيل بألبومه الجديد "Mundial Corrida" وهو ألبوم فرنسي خالص يتميز بتأثيرات موسيقى البوب وآر أن بي، أكد فضيل هويته الفرنسية والجزائرية المزدوجة في أغنية «Mon Pays» التي احتلت المركز الأول في فرنسا يوم 11 نوفمبر 2006 ثم تراجعت وظلت لمدة عشرة أسابيع في العشرة الأوائل و 38 أسبوعًا على الرسم البياني، واعتبارًا من أغسطس 2014 ، كانت الأغنية المنفردة رقم 66 الأكثر مبيعًا في القرن الحادي والعشرين في فرنسا اما في بلجيكا كانت في قائمة أفضل 40 أغنية لمدة 28 أسبوعًا، 18 منها في المراكز العشرة الأولى وأسبوع واحد على القمة. وتم ترشيحه لجائزتي أفضل فنان فرونكفوني وأفضل أغنية فرنسية في جوائز إن أر جي الموسيقية

التوجه السياسي (2007)
دعم نيكولا ساركوزي مرشح حزب الاتحاد من أجل الحركة الشعبية خلال الحملة الانتخابية الرئاسية الفرنسية، وتم تقديم فُضيل كمثال للنجاح المهني والمالي والتكامل. و في مساء يوم 6 مايو كان حاضرا في ساحة الكونكورد بصحبة العديد من الشخصيات وعشرات الآلاف من المواطنين للاحتفال بانتصار نيكولا ساركوزي. و منذ ذلك الحين ابتعد عنه جزء كبير من جمهوره، وفي صيف نفس العام أطلق ألبوم "L'essentiel Faudel" بمناسبة مرور 10 سنوات على بداية مسيرته الفنية الإحترافية، ويحتوي الألبوم على أنجح أغاني فُضيل طيلة عقد من الزمن ومنذ ذلك الحين ارتكزت حفلاته الموسيقية بشكل رئيسي في المغرب الكبير والشرق الأوسط في العديد من المهرجانات إلى أن ابتعد بشكل نهائي عن الساحة الفنية.

العودة (2017-الآن)
بعد غياب طويل عن الساحة الفنية أصدر رفقة المطرب الفلسطيني محمد عساف أغنية «راني» بعدها بأشهر أعلن فضيل عن تسجيل ألبوم جديد بالتعاون مع المنتج والموزع المغربي ريدوان ثم أُصدر أغنية "All day All night" صيف 2018 من توزيع هذا الأخير، وأغنية منفردة تحت عنوان "Mon Dieu" سنة 2019

سنة 2020 أصدر جديد أعماله الفنية تحت عنوان "Histoire Chaba"و هي مستوحاة من تراث فن الراي الجزائري ثم أغنية "Smile"

التمثيل
إلى جانب مسيرته الغنائية قرر فضيل اتخاذ منعطف جديد نحو التمثيل وقبل دورًا في الفيلم الفرنسي "Le Battement d'ailes du papillon" بعد هذا الفيلم استمر فضيل في قراءة الكثير من النصوص، لكنه ظل يبحث عن الدور الصحيح الذي سيحوله إلى نجم في الشاشة الكبيرة فشارك في مسلسل تلفزيوني بعنوان «سامي البيدق» وهو طالب تونسي يعمل مشرفًا في مدرسة ثانوية فرنسية. في عام 2004 عاد فضيل إلى الشاشة السينمائية حيث لعب دور البطولة في فيلم «باب الويب» للمخرج مرزاق علواش جنبًا إلى جنب مع سامي ناصري وجولي غاييه.

و هذه قائمة الأعمال التي شارك فيها:

1998 : Les Cachetonneurs

1999 : Jésus - يسوع

2000 : Le Battement d'ailes du papillon - خفقان جناحي الفراشة

2001 : Pas d'histoires ! 12 regards sur le racisme au quotidien - لا توجد قصص! 12 نظرة حول العنصرية في الحياة اليومية

2002 : Sami, le pion - سامي البيدق (مسلسل)

2004 : Bab el web - باب الويب

الموسيقى التصويرية:

2000 : The Bourgeoisie - البورجوازية

2004 : Bab el web - باب الويب

2006 : The Caiman

الأغاني والألبومات
لدى الشاب فُضيل العديد من الأغاني والالبومات الناجحة التي حققت شهرة كبيرة

البومات

اغاني منفردة

المشاركات
2000 : المشاركة في البوم "Solidays" باغنية (من يعرف | Qui sait) لصالح جمعية التضامن مع مرضى الايدز.

2001 : شارك في عرض "L'Odyssée des Enfoirée" رفقة أشهر الشخصيات الفرنسية.

ألحياة الشخصية
فوضيل هو والد إنزي مواليد 2002، ويانا مواليد أكتوبر 2010.

وفي عام 2008، نشر سيرته الذاتية "رحلة طفل من المدينة" يروي فيها قصته

روابط خارجية

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
فرنسيون من أصل جزائري
مسلمون فرنسيون
مغاربة متجنسون
مغنو راي
مغنون جزائريون
مغنون جزائريون في القرن 20
مغنون جزائريون في القرن 21
مغنون ذكور جزائريون في القرن 21
مغنون ذكور فرنسيون في القرن 21
مغنون ذكور في القرن 21
مغنون فرنسيون
مغنون فرنسيون في القرن 20
مغنون فرنسيون في القرن 21
مغنون مغاربة
مغنون مغاربة في القرن 21
ممثلو أفلام جزائريون
ممثلو تلفزيون جزائريون
ممثلون وممثلات فرنسيون
مواليد 1398 هـ
مواليد 1978

الشاب فضيل


Franz Ignaz Amann (* 23. Juli 1862 in Vaduz; † 24. Dezember 1945 ebenda) war ein liechtensteinischer Politiker (VP).

Biografie
Franz Amann wurde 1862 als eines von acht Kindern von Josef Anton Amann und dessen Frau Christina (geborene Ospelt, 1820–1904) geboren und wuchs mit fünf Brüdern,
unter anderem dem späteren Vaduzer Bürgermeister Rainold Amann (1849–1936), und zwei Schwestern auf. Er war Bürger von Vaduz und entstammte einer Familie von Gerbern. Er selbst führte die Gerberei seines Vaters jedoch nicht weiter und arbeitete stattdessen als Landwirt, Fuhrhalter und Wirt der Gaststätte «Adler», die er 1917 mit seiner Frau gekauft hatte. Von 1915 bis 1927 sass er im Gemeinderat von Vaduz. Amann gehörte der Volkspartei (VP) an und war für diese von 1922 bis 1928 Regierungsrat-Stellvertreter. 1928 wurde er in den liechtensteinischen Landtag gewählt. 1930 schied er freiwillig aus selbigen wieder aus, da er wie die anderen drei Landtagsabgeordneten der Volkspartei die Meinung vertrat, dass die Wahlen 1928, da diese vorgezogene Wahlen waren, die Legislaturperiode von 1926 lediglich weitergeführt hätte und somit turnusgemäss in diesem Jahr Landtagswahlen stattfinden müssten und somit ihre Mandatszeit als beendet ansahen.

Amann war mit der aus Sonntag im Grossen Walsertal stammenden Elisabeth Burtscher verheiratet. Aus der Ehe gingen sieben Kinder, zwei Söhne und fünf Töchter, hervor. Seine Tochter Ida wurde später eine bekannte Mundartdichterin. Sein Sohn Rudolf wurde ebenfalls politisch aktiv.

Weblinks

 Eintrag zu Franz Amann auf www.e-archiv.li

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Liechtenstein)
Mitglied der Christlich-sozialen Volkspartei (Liechtenstein)
Liechtensteiner
Geboren 1862
Gestorben 1945
Mann

Franz Amann


Utakmice UEFA Liga prvaka iz sezone 2018./19. je 64. sezona najelitnijeg europskog klupskog nogometnog natjecanja, odnosno 27. sezona od kada je natjecanje promijenilo svoj format i preimenovano iz Kupa europskih prvaka u UEFA Liga prvaka.

Grupna faza

Grupa A

Grupa B

Grupa C

Grupa D

Grupa E

Grupa F

Grupa G

Grupa H

Unutrašnje poveznice

 UEFA Liga prvaka 2018./19.
 UEFA Liga prvaka

Vanjske poveznice

 Službene stranice UEFA-e
 Službene stranice UEFA Lige prvaka

Izvori

2018-19

Grupna faza UEFA Liga prvaka 2018./19.


Crkva sv. Jurja nalazi se u gradu Visu.

Opis
Jednobrodna kamena crkvica presvedena bačvastim svodom izgrađena je u 14. stoljeća na poluotočiću Sv. Jurja na samom ulazu u višku luku.

Zaštita
Pod oznakom RST-0316-1966. zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Visu

Crkva sv. Jurja u Visu


Regimentul 4 Vânători a fost o mare unitate de infanterie, de nivel tactic, din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice, din perioada 1918-1920. Regimentul a făcut parte din compunerea de luptă a Brigadei 2 Vânători, comandată de colonelul Th. Pirici, împreună cu Regimentul 6 Vânători

Compunerea de luptă
În perioada campaniei din 1919, regimentul a avut următoarea compunere de luptă:
Regimentul 26 Infanterie
Batalionul 1 - comandant: căpitan I. Eliad
Compania 1 - comandant: căpitan Rom. Hotineanu
Compania 2 - comandant: locotenent D. Botez
Compania 3 - comandant: căpitan Radu Tarnowski Radu
Compania Mitr. - comandant: căpitan Gh. Constantinescu
Batalionul 2 - comandant:locotenent-colonel C. Petrovicescu
Compania 5 - comandant: căpitan V. Bezgan
Compania 6 - comandant: locotenent E. Protopescu
Compania 7 - comandant: locotenent N. Bozianu
Compania Mitr. - comandant: locotenent Șt. Lupașcu

Campania anului 1919
În cadrul acțiunilor militare postbelice,  Regimentul 4 Vânători a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Brigadei 2 Vânători, participând la Operația ofensivă la vest de Tisa. Regimentul 4 Vânători, încoporat în Divizia 1 Vânători intră în luptă odată cu transportarea Diviziei 1 Vânători în Transilvania, acțiune realizată pentru a sprijini ofensiva la vest de Tisa..

Comandanți
 Colonel Stroe Beloiu

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Mărdărescu Gheorghe, Campania pentru desrobirea Ardealului și ocuparea Budapestei (1918-1920), Editura Cartea Românească, București, 1921
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Regimentul 4 Vânători (1918-1920)


Bye Bye Blackbird er drama-mynd frá 2005 sem Robinson Savary leikstýrði með James Thiérrée, Derek Jacobi og Izabella Miko í aðalhlutverkum.

Josef (James Thiérrée) er fyrrverandi byggingarverkamaður sem vinnur nú sem kústasveinn í sirkus, verður hann ástfanginn af  loftfimleikamær, Alice (Izabella Miko) og vingast við hestsýningarknapa, Nina (Jodhi May). Dag einn skorast hann á við dauðann og þyngdaraflið með loftfimleikum á tripsu. Þegar eigandinn, Dempsey lávarður (Derek Jacobi), tekur eftir honum ákveður hann að para hann með Alice í háskalegri loft sýningu sem hluta af nýrri sýningu fyrir sirkusinn.
Hinsvegar snúast hlutirnir út í hörmungar þegar slys ber að og Alice er lýst látin, þar fer sirkusinn á hvolf með því að missa eina arðbærlega atriði sitt og Josef tryllist af sorg og eyðileggur "Hvítu Engla" athöfnina.

Leikarar

 James Thiérrée... Josef
 Derek Jacobi... Dempsey lávarđur
 Izabella Miko... Alice
 Jodhi May... Nina
 Michael Lonsdale... Robert
 Andrej Aćin... Roberto
 Chris Bearne... Strathclyde lávarđur
 Niklas Ek... Djamako
 Claire Johnston... Emma
 Carlos Pavlidis... Jenkins
 Claudine Peters... Ungfrú Julia

Kvikmyndatónlist
Tónlist fyrir myndina, sem heitir Hello Blackbird, með bandarísku rokkhljómsveitinni Mercury Rev, var gefin út árið 2006.

Tilvísanir

Ytri tenglar

Kvikmyndir frumsýndar 2005

Bye Bye Blackbird (Kvikmynd)


Christopher Michelsen eller Christoffer Mikkelsen (død 1556) var en dansk teolog, der i 1551 var ansat som læsemester ved Sankt Knuds Kirke i Odense. Her skabte han opstandelse, da han sammen med præsten Laurids Helgesen kom i strid med præsterne i Sankt Knuds Kloster. Biskop Jørgen Jensen Sadolin forsøgte at mægle i striden, men det medførte, at Helgesen beskyldte Sadolin for at have katolske anskuelser (papisme). Michelsen og Helgesen var markante figurer i døberbevægelsen, der dog aldrig fik større gennemslagskraft i Danmark. De to teologer blev derpå anklaget for landemode med tilstedeværelse af kong Christian 3., og her fornærmede Michelsen kongen, idet han sagde, at det havde været bedre, hvis kongen havde ladet alle klostre jævne med jorden end at frede munkevæsenets levninger.

Derefter blev Michelsen stillet over for valget mellem at undskylde over for biskoppen eller at gå i fængsel. Han valgte det sidste og blev indsat i Sorø Klosterfængsel i 1552. Her døde han få år senere.

Referencer

Teologer fra Danmark
Anabaptister

Christopher Michelsen


Virginia Tech, uzun adıyla Virginia Polytechnic Institute and State University (Virginia Politeknik ve Devlet Üniversitesi), ABD'nin Virginia eyaletinin Blacksburg şehrinde yer alan, özellikle mühendislik ve işletme fakülteleri ile tanınan bir devlet okuludur. Tam zamanlı öğrenci sayısı ile Virginia eyaletinin en büyük üniversitesidir. En büyük rakibi Charlottesville şehrinde bulunan University of Virginia (Virginia Üniversitesi) ile birçok konuda yarış halindedir. Akademik başarısının yanında tamamen doğal New River vadisi ve Apalaş Dağları üzerine kurulmuş fevkalade kampüsü ile de ünlüdür. 1990'lı yılların başından itibaren Amerikan futbolu takımı ile ulusal tanınırlığını artırmıştır. Üniversite 1872 yılında devlet kredisi ile askeri ve ziraat eğitimi amacıyla kurulmuştur.

Virginia Tech katliamı
Cho Seung-hui isimli Güney Koreli öğrenci Glock 9 mm'lik yarı otomatik silahı ile kampüsü bastı. 32 kişiyi öldüren saldırgan en son olarak intihar etti. Önce kız arkadaşının odasını basan saldırgan, odada kız arkadaşı ile başka bir erkeği görünce ilk önce onları öldürdü. Aradan 2 saat geçtikten sonra yurttan ayrılan saldırgan, mühendislik binasına geçti ve sınıfları basarak rastgele ateş etmeye başladı.

Rektörler

Dış bağlantılar
 Resmi Websitesi
 Resmi Spor Kulüpleri Websitesi

Virginia'daki üniversiteler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki devlet üniversiteleri
Blacksburg, Virginia
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki teknik üniversiteler
1872'de kurulan üniversiteler

Virginia Tech


Ube se poate referi la:

 Municipiul Ube, o localitate în Japonia.
 Asteroidul 7716 Ube, un corp ceresc numit după municipiul Ube.

Ube (dezambiguizare)


Rumeli Eyaleti veya Rumeli Beylerbeyliği, 1362 yılında I. Murad zamanında kurulan Osmanlı Devleti eyaleti. Osmanlı Devleti'nde kurulan ilk eyalettir. Anadolu Beylerbeyi yükselirse Rumeli Beylerbeyi, Rumeli Beylerbeyi terfi edilirse vezir olurdu. Rumeli Beylerbeyi Divan-ı Hümayun müzakerelerine katılırdı. 17. yüzyıldan itibaren vezir derecesinde bulunanlar tayin edilmeye başlamıştır.

Tarihi
Rumeli Eyaleti, Balkan Yarımadası'ndaki fetihler devam ederken ele geçirilen toprakların idaresi için 1362 yılında merkezi Edirne olmak üzere I. Murad'ın emri ile kurulmuştur. Tanrıdağı, Kocacık, Naldöken, Koca Hamza, Vize ve Ofçabolu yörüklerininde bulunduğu geniş bir coğrafyadır. İlk beylerbeyi Lala Şahin Paşa'dır. 1375 yılında beylerbeyi Kara Timurtaş Paşa olmuştur. 1393 yılında Anadolu Beylerbeyliği'nin kuruluncaya kadar Osmanlı'nın idari teşkilatında tek beylerbeyilik konumundaydı. Rumeli Eyaleti'nin merkezi ilk zamanlarda Edirne olup, daha sonra bir süre Filibe, 1382'de de Sofya eyaletin merkezi oldu. Rumeli Eyaleti diğer eyaletlerden daha imtiyazlı bir eyalettir.

1541 yılında eyalete bağlı toprakların bir kısmında Budin Eyaleti kurulmuştur. Bu tarihten önce Balkan Yarımadası'ndaki bütün topraklar Rumeli Eyaleti'ne bağlıdır. 1560 yılında da Bosna ve çevresinde Bosna Eyaleti kurulmuştur. 1599 yılında Silistre Eyaleti kurulmuştur. Ardından Niş ve Vidin de eyalet olmuştur. 1826 yılında beylerbeylik, Selanik, Yanya, Manastır ve Edirne olmak üzere 4 eyalete bölünmüştür.

Sancakları

 Karadağ Sancağı, (Sırpça: Sandžak Crne Gore) Osmanlı Devleti'nin Rumeli Eyaleti'ne bağlı sancağı. Bugünkü Karadağ civarında kurulmuştur. Karadağ Sancağı, 1514 yılında Zeta Prensliği'nin Osmanlı Devleti'ne katılmasıyla kurulmuştur. İlk sancak beyi I. Ivan Crnojeviç'in oğlu Staniša yani İskender Bey Crnojeviç'dir. İskender Bey Crnojeviç, 1528 yılına kadar sancak beyliği yapmıştır. 1528 tarihinde sancak, İşkodra Sancağı'na bağlanmıştır.
 Ohri Sancağı, Osmanlı Devleti'nin Rumeli Eyaleti'ne bağlı sancağı. 1385 yılında I. Murad zamanında Çandarlı Kara Halil Hayreddin Paşa tarafından fethedilen Ohri şehrinde kurulmuştur. 1826 yılında Rumeli Eyaleti dağılınca Manastır Eyaleti'nin bir sancağı olmuştur.
 Çingene Sancağı, Osmanlı Devleti'nde Rumeli Eyaleti topraklarında yaşayan Romanların yönetsel, mali ve askeri işlerini düzenlemek amacıyla kurulmuş sancak. 16. yüzyıla kadar Çingeneler yalnızca cizye ve ispenç vergisi ödemişlerdi. Ancak toprakların genişlemesiyle birlikte Çingeneler bir sancak sayıldı. I. Süleyman devrinde Cingâne Livasını ve bütün çingeneleri ilgilendiren ilk hukuki düzenleme, tahminen 937/1531 tarihinde yapıldı. "Kanunnâmei Kıbtıyânı Vilâyeti Rumeli" yani "Rumeli Eyaleti Çingeneleri Kanunnamesi" adını taşıyan bu yasa çeşitli düzenlemeler getirdi. Çingenler Müslüman ve gayri müslim olarak vergilendirildi. Müslümanlar 22 akçe, gayri müslimler de 25 akçe vermekle yükümlüydü. Diğer vergileri - arusiye, cürüm ve cinayet akçesi - diğer reaya ile aynıydı. Çingenelerin bazıları müsellemdi ve bu müsellemler askerlikte eksik işleri tamamlama ve haberleşme gibi görevlerde bulunurdu. Müslüman ve gayri müslim çingeneler arasında kız alıp verme, birlikte iş yapma ve birlikte göçmeleri yasaktı. Çingene sancağını "Çingene beyi" ya da "mir-i Kıptiyan " adı verilen yöneticiler yönetirdi. Bu sancak beyleri vergi toplar, güvenliği sağlar, müsellemleri toplayıp orduya teslim ederdi.
 Hersek Sancağı, Rumeli Eyaleti'ne bağlı sancak. Osmanlı Devleti 1463 yılında Bosna Krallığı'nı topraklarına kattıktan sonra Hersek'i de topraklarına katmak istemiştir. Osmanlı kuvvetleri Hersek Dükalığı'na gelince Hersek dükü Stefan Kosariç Osmanlı Devleti'ne sadakatini bildirerek ülkesinin tamamını ve en küçük oğlunu rehin olarak Osmanlı Devleti'ne vermiştir. Osmanlı Devleti Foča ve çevresini alarak buraya Hersek Sancağı ismini vermiştir. Sancak beyliğine de Hamza Bey atanmıştır. Kısa süre sonra Hersek Sancağı'na Pljevlja (Taslıca) dahil edilmiş, 1483 yılında Hersek Dükalığı toprakları tamamıyla Hersek Sancağı'na dahil edilmiştir. 1580 yılında sancak, aynı yıl kurulan Bosna Eyaleti'na bağlanmıştır.

Eyalet Valileri
 Lala Şahin Paşa 1362 - 1375
 Kara Timurtaş Paşa 1375 - ?
 Hasan  Paşa   ? - 1514
 Hadım Sinan Paşa  1514 - 1515
 Ayas Mehmed Paşa 1522 - 1523
 Pargalı Makbul  İbrahim Paşa  1523 - 1536
 Lütfi Paşa 1536 - ?
 Divane Hüsrev Paşa  1538 -?
 Silahtar Mustafa Paşa 1640 - 1641

Ayrıca bakınız
 Kavala Sancağı

Kaynakça

1867'de varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler
Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa'daki eyaletleri
Osmanlı döneminde Balkanlar
Balkanlar tarihi
Osmanlı İmparatorluğu döneminde Makedonya
Osmanlı döneminde Arnavutluk
Osmanlı döneminde Bosna-Hersek
Osmanlı döneminde Bulgaristan
Osmanlı döneminde Yunanistan
Osmanlı döneminde Sırbistan
1360'larda kurulan bölgeler ve ülkeler
1360'larda Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar

Rumeli (eyalet)


Johann Caspar Herterich (Johann Kaspar Herterich; ) a fost un istoric german, pictor și profesor Academia Regală din München.

Johann Caspar Herterich a fost fiul sculptorului și restauratorului de artă Franz Herterich (1798 - 1876) și fratele mai mare al pictorului Ludwig von Herterich. După ce s-a mutat la München, el a fost elevul lui Philipp Foltz și Karl von Piloty. Începând din anul 1882, a fost profesor asistent al Academiei Regale, iar din 1884 profesor plin la clasa de științele naturii, ca succesor al lui Gyula Benczúr.

Printre elevii săi se numără personalități artistice precum Ștefan Luchian, Benno Elkan, Friedrich Mieß, Iosif Iser, Bruno Paul Baiting, Alexander Eckener, Max Slevogt, Theodor Doebner, Eduard Stiefel, August Wilde, Max Hein-Neufeldt, Leonid Pasternak și Joseph Wittmann.

Galerie imagini

Bibliografie
Catalogul Royal. Neue Pinakothek din München. Neue Pinakothek, Bruckmann, 1913, p. 55
Paul Pfisterer, Claire Pfisterer: Lexicon Semnătura. Walter de Gruyter, 1999, p. 295 ISBN 978-3-1101-4937-1

Note

Pictori germani

Johann Caspar Herterich


Der Arroyo Guayabos ist ein Fluss in Uruguay.

Er entspringt auf dem Gebiet des Departamento Tacuarembó nördlich von Chamberlain in der Cuchilla de Peralta und einige Kilometer westlich von Cardozo. Von dort verläuft er zunächst in südliche, dann in südöstliche Richtung. Er mündet östlich von Chamberlain als rechtsseitiger Nebenfluss in den Mündungsarm des Arroyo Cardozo.

Weblinks
 Karte mit Verlauf des Flusses (PDF; 2,5 MB) auf der Internetpräsenz des Instituto Nacional de Estadística de Uruguay (INE), abgerufen am 19. März 2012

Fluss im Departamento Tacuarembó

Arroyo Guayabos (Arroyo Cardozo)


El test de Chow, es un test estadístico y econométrico que prueba si los coeficientes en dos regresiones lineales en dos sets de datos son iguales. El test de Chow fue inventado por el economista Gregory Chow Masgow. En econometría, el test de Chow es normalmente usado en el análisis de series de tiempo para probar la presencia de un cambio estructural.

Supongamos que el modelo utilizado para un determinado conjunto de datos es:

Si dividimos el conjunto en dos grupos, entonces tendremos

y

La hipótesis nula del test de Chow será que , , y .

Sea  la suma de cuadrados residuos de la serie original,  la suma de cuadrados residuos del primer grupo y  la suma de cuadrados residuos del segundo grupo. y  son el número de observaciones en cada grupo y  es el número total de parámetros (en este caso, 3). Entonces el estadístico del test de Chow será

El estadístico del test se comporta como una distribución F con  y  grados de libertad.

Referencias
 Howard E. Doran: Applied Regression Analysis in Econometrics. CRC Press 1989, ISBN 0-8247-8049-3, p. 146 (restricted online version (Google Books))
 Christopher Dougherty: Introduction to Econometrics. Oxford University Press 2007, ISBN 0-19-928096-7, p. 194 (restricted online version (Google Books))

    Series of explanations from the Stata Corporation

Análisis de series temporales
Econometría
Estadística

Test de Chow


أبو العباس الفضل بن حاتم النيريزي  يعرف  ولد في 865 وتوفي في 922.عالم رياضي وفلكي فارسي من القرن التاسع والعاشر ميلادي.ينتمي إلى نيروز قرية قرب شيراز بإيران.

أعماله
عاش أثناء حكم الخليفة العباسي المعتضد بالله. أتم عدة جدوال فلكية وكتب كتابا للمعتضد بالله حول الظواهر الفلكية. وله تعليقات على كتب كلاوديوس بطليموس وإقليدس ترجمها الإيطالي جيراردو الكريموني. وعرف عنه أنه استعمل تقنيات في الهندسة الفراغية انتقدها وعدلها أحمد بن عبد الله المروزي فيما بعد. له كتاب عن ذات الحلق فيه أربع فصول:

 مقدمة نقدية وتاريخية.
 وصف الفضاء ومواقع النجوم وأدوات الرصد والحساب.
 تطبيقات.
 تطبيقات

عرفه ابن النديم كأعظم علماء الفلك ونسب إليه ثمان كتب في علم الفلك في كتابه 'الفهرس' من بينها:
«شرح كتاب أصول اقليدس»، «رسالة في بيان‌المصادرة المشهورة لاقليدس»، «تفسير كتاب المجسطي»، «الزيج الكبير» و«الزيج الصغير».

نبذة عن النيريزي
كانت المنطقة التي نشأ فيها النيريزي مليئة بالاضطرابات السياسيّة. فقد كانت الفترة التي تلت اغتيال الخليفة المتوكّل عام 861، فترة فوضى سياسية وحربٍ أهليّة، وحّد الخليفة المعتمد وأخوه الموفّق -الذي كان قائداً عسكريّاً- الدولة العباسية في عام 870، وتمّ إخماد التمرّد في عام 883 وذلك بعد مرور عدّة سنوات على الحملة العسكرية التي قام بها الموفّق وأخوه المعتضد. توفّي المعتمد عام 892 ميلاديّ وأصبح المعتضد خليفةً للدّولة العباسيّة بعد أن أجبر المعتمدَ قبل وفاته على حرمان ابنه من الخلافة.

قام المعتضد بإعادة تنظيم الأمور الإداريّة للدولة والإصلاح الماليّ لها، وأظهر مهارة كبيرة وقسوةً في التعامل مع الأحزاب التي نشأت في تلك الفترة. تلا ذلك فترة من النشاط الثقافيّ الكبير، وتواجد أعدادٍ كبيرة من المثقّفين في عاصمة الدولة العباسيّة بغداد. عمل النيريزي لصالح المعتضد خلال فترة حكمه التي استمرّت لعشر سنوات، فكتب العديد من الأعمال المتعلّقة بظواهر الأرصاد الجويّة وأدوات قياس الأجسام، انتهى عهد الخليفة المعتضد بمؤامرات سياسيّة وهي نفس الطريقة التي بدأ به، فقد تمّ تسميم الخليفة المعتضد في عام 902 من قبل أعدائه السياسيّين، وتولّى الحكمَ ابنه المكتفي في نفس العام وحكم حتّى عام 908. وعلى ما يبدو فقد أكمل النيريزي العمل في بغداد مع الخليفة الجديد لاستمراره في نفس مسيرة والده بدعم المثقّفين في بغداد.

نُشر كتاب (الفهرست) الذي ألّفه بائع الكتب ابن النديم في عام 988. يعرض الكتاب سردًا كاملًا للمؤلّفات العربيّة التي كانت متناولةً في القرن العاشر، ولا سيما كتب النيرزي باعتباره فلكيّاً متميزًا. أدرج ابن النديم ثمانية أعمال للنيريزي في كتابه الفهرست. ووُصِف النيريزيّ في كتاب آخر نُشر في القرن الثامن عشر بأنّه عالم فلك مرموق وخبيرٌ بارزٌ في الهندسة.

تشمل أعمال النيريزي في علم الفلك تعليقًا على كتاب المجسطي لبطليموس والكتب الأربعة التي تُعرف باسم تيترابيبلوس لبطليموس أيضاً لكنّها اندثرت مع الزمن ولم تصل إلينا. يُعدّ شرح النيريزي لكتاب أصول الهندسة لأقليدس الأكثر شهرة بين أعماله وهو متوافر في زمننا هذا. تحتوي مخطوطة ليدن  على مراجعة النيرزي للترجمة العربيّة الثانية لكتاب أصول الهندسة لعالك الهندسة اليونانيّ إقليدس وهو الكتاب الذي نقله الحجّاج بن يوسف إلى اللّغة العربيّة. لم تنجح نسخ ترجمة الحجّاج لذلك الكتاب في البقاء. وتفنّد مخطوطة ليدن  مدى التغيير الذي أجراه النيرزي على نسخ ترجمة الحجّاج، وتؤكّد أنّه قام بالفعل بتغييرات كبيرة عليها. تتناول الوثيقة  مخطوطات مختلفة تحتوي على نسخ من شرح النريزي، بعضها باللغة العربية، واحدة باللغة اللاتينية.

اعتمد النيرزي في تعامله مع النسبة والأبعاد في تعليقه على «أصول الهندسة» على المفاهيم التي اقترحها المهاني الذي كان يعمل في بغداد قبل وصول النيريزي إلى هناك. كتب النيرزي عملاً عن كيفية حساب اتجاه الكعبة في مكّة المكرمة (من المهم بالنسبة للمسلمين أن يكونوا قادرين على القيام بذلك لأنهم مضطرون إلى التوجّه إلى الكعبة خمس مرات كلّ يوم عند قيامهم بالصلاة اليوميّة)، استخدم النيريزي لهذا العمل الدّالّة (ظل) بفعّالية، لكنّه لم يكن أول من استخدم هذه الأفكار المثلّثيّة.

مراجع

أشخاص من فارس (محافظة)
أشخاص من نيريز
إيرانيون في القرن 10
إيرانيون في القرن 9
رياضياتيو القرن 10
رياضياتيو القرن 9
رياضياتيون فرس في القرن 10
رياضياتيون فرس في القرن 9
رياضياتيون فرس من العصور الوسطى
رياضياتيون من الدولة العباسية
رياضياتيون من العصر الذهبي للإسلام
علماء عملوا على تحديد القبلة
علماء فلك في العصور الإسلامية الوسطى
فلكيو القرن 10
فلكيون إيرانيون في القرن 10
فلكيون إيرانيون في القرن 9
فلكيون فرس من العصور الوسطى
فلكيون مسلمون
فلكيون من الدولة العباسية
مواليد 865
مواليد عقد 860
مواليد في نيريز
وفيات 922

أبو العباس النيريزي


Los conflictos tribales del sur de Sudán y, desde su independencia, de Sudán del Sur, se suceden en esa región desde 2009 entre tribus nómadas. Las luchas tribales a causa de la escasez de recursos de primera necesidad -agua potable, tierra fértil y ganado- son habituales en la región, especialmente en Sudán del Sur, debido a su clima semiárido. Previamente, la región había sufrido durante veintidós años la Segunda Guerra Civil Sudanesa, que se dio por concluida en 2005, y las luchas entre las tribus messiria y rizeigat en 2008.

En Sudán del Sur, región que fue declarada en 2010, cuando aún formaba parte de Sudán, como el lugar con más hambruna del planeta, las guerras tribales se superponen con varios años de malas cosechas y escasez de lluvias y semillas, lo que provoca una escasez de recursos brutal. Los actos paliativos del gobierno de Sudán, en parte acusando la crisis económica global, fueron insuficientes y aislados.

Sucesos
A comienzos del año 2009 las luchas entre tribus nómadas sudanesas se cobraron la vida de unas 900 personas, la mayoría mujeres y niños, en el sur de Sudán. El 26 de mayo de aquel año cerca de 2.000 hombres de la tribu Rizeigat, montados en caballos y en unos 35 vehículos motorizados, atacaron un poblado messiria. Las fuerzas del orden sudanesas intentaron evitar nuevos enfrentamientos mediante la creación de una zona intermedia protegida por ellos. Sin embargo, fueron atacados por unos 3.000 rizeigats. En la batalla murieron 75 policías, 75 rizeigats y entre 89 y 109 missirias, según fuentes. Otras batallas se sucedieron a partir de entonces. En el estado de Warrap, en enero de 2010, por ejemplo, murieron 140 personas a causa de un ataque nuer a ganaderos de la etnia dinka.

Los enfrentamientos no quedaron sofocados tras la independencia de Sudán del Sur de Sudán. Poco después de esta, se sucedieron nuevos ataques en Sudán del Sur, que impidieron además la llegada de la ayuda humanitaria de Naciones Unidas. Lise Grande, coordinadora de la ONU para el país, explicó entonces que la violencia étnica era cíclica en la región, intensificada durante la estación lluviosa, especialmente en las áreas más pobres, que padecen hambrunas.

Los conflictos continúan hasta hoy. El 5 de enero de 2012 el presidente de Sudán del Sur declaró el estado de Junqali en crisis humanitaria. Esa declaración llegó después de que la primera semana de 2012 murieran en Junqali a causa de la violencia entre las tribus Lu Nue (también Lou Nuer o Nuer) y Murle 2.182 mujeres y niños y 959 hombres. Tan sólo en el año 2011 y en dicho Estado, Naciones Unidas cifró en 1.100 las muertes y en 63.000 los desplazados a causa de las confrontaciones. El gobierno tuvo que enviar a la ciudad de Pibor 1.200 soldados y 800 policías para normalizar la situación, desalojar a los nuer y proteger a la gente que había huido a bosques cercanos.

Notas

Referencias

Historia militar de Sudán
Historia militar de Sudán del Sur
Conflictos en 2009
Sudán en 2009
Conflictos en 2010
Sudán en 2010
Conflictos en 2011
Sudán en 2011
Sudán del Sur  en 2011
Conflictos en 2012
Sudán en 2012
Sudán del Sur  en 2012
Conflictos en 2013
Sudán en 2013
Sudán del Sur  en 2013

Conflictos tribales sudaneses


Koslowka () ist ein russischer Ortsname:
 Koslowka, Stadt in der Republik Tschuwaschien
 Koslowka (Kaliningrad, Gurjewsk), Siedlung im Rajon Gurjewsk, Oblast Kaliningrad (Schanwitz, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreußen)
 Koslowka (Kaliningrad, Tschernjachowsk), Siedlung im Rajon Tschernjachowsk, Oblast Kaliningrad (Sauskeppen, 1938–1946 Sausen, Kreis Insterburg, Ostpreußen)
 Koslowka (Moskau), Dorf in der Oblast Moskau
 Koslowka (Wolgograd), Dorf in der Oblast Wolgograd

Koslowka (Begriffsklärung)


Giovanni Battista Maria Pallotta (Caldarola, 23 de janeiro de 1594 - Roma, 22 de janeiro de 1668) foi um cardeal do século XVII

Nascimento
Nasceu em Caldarola em 23 de janeiro de 1594. De família nobre. O mais velho dos cinco filhos de Martino Pallotta, castellano de Camerino, e Maddalena Ferretti (ou De Magistris). As outras crianças eram Maddalena (uma freira), Desiderio (um jesuíta), Domenica e Nicola. Sobrinho do cardeal Giovanni Evangelista Pallotta (1587). Outros membros da família promovidos ao cardinalato foram Guglielmo Pallotta (1777) e Antonio Pallotta (1823). Seu sobrenome também está listado como Pallotti e Pallotto.

Educação
Estudou belle lettere no internato de S. Bernardo, Perugia, sob Antonio Bonciario; em seguida, frequentou o Seminário Romano (filosofia e direito)..

Início da vida
Foi a Roma no pontificado do Papa Paulo V. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça, 1611. Vice-legado em Ferrara, 1623. Colecionador apostólico em Portugal, de 8 de junho de 1624 a 6 de junho de 1626 (1) . Governador de Roma, de 14 de fevereiro a 8 de abril de 1628. Núncio extraordinário perante o imperador Fernando II da Áustria, em 8 de abril de 1628, para mediar o conflito pela sucessão do ducado de Mântua. Nomeado núncio ordinário na Áustria, de 9 de setembro de 1628 até a primeira metade de 1630..

Sacerdócio
Foi ordenado, na última semana de outubro de 1628, em Nikolsburg, pelo cardeal Franz Seraph von Dietrichstein, bispo de Olomouc. Ele celebrou sua primeira missa na capela Leopoldstag em Viena..

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Tessalônica, em 18 de setembro de 1628. Consagrado, em 10 de dezembro de 1628, capela Leopoldstag, Viena, pelo cardeal Melchior Klesl, bispo de Viena, na presença da família real..

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 19 de novembro de 1629; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Silvestro in Capite, em 26 de maio de 1631. Fundador do Pio Sodalizio dei Piceni di Roma . Legado em Ferrara, de 1º de julho de 1631 a 1634. Participou do conclave de 1644 , que elegeu o Papa Inocêncio X. Co-protetor de Loreto, com o cardeal Antonio Barberini, iuniore , 1644 por oito anos. Camerlengo do Sagrado Colégio dos Cardeais, de 7 de janeiro de 1647 a 13 de janeiro de 1648. Optou pelo título de S. Pietro in Vincoli, em 23 de setembro de 1652. Participou do conclave de 1655 , que elegeu o Papa Alexandre VII (2). Optou pelo título de S. Maria em Trastevere, em 21 de abril de 1659. Optou pelo título de S. Lorenzo em Lucina, em 21 de novembro de 1661. Cardeal primoprete . Optou pela ordem dos bispos e pela sé suburbicária de Albano, em 2 de julho de 1663. Optou pela sé suburbicária de Frascati (3) , em 11 de outubro de 1666. Participou do conclave de 1667 , que elegeu o Papa Clemente IX..

Morte
Morreu em Roma em 22 de janeiro de 1668, perto das 5 da manhã. Os restos mortais foram depositados na igreja de S. Spirito em Sassia, Roma, e posteriormente trasladados e sepultados na igreja de Santa Caterina em Caldarola..

Cardeais nomeados pelo papa Urbano VIII

Giovanni Battista Maria Pallotta


Delhi College can refer to:
 Zakir Husain College, Delhi, formerly known as Delhi College, founded in 1792 as Madrassa Gaziuddin Khan
 State University of New York at Delhi
 Delhi College of Engineering
 Delhi College of Arts and Commerce

Delhi College


Ioan Cetățianu (n. 16 iulie 1840, Subcetate, Comitatul Hunedoara – d. 30 noiembrie 1898 Galați) a fost un profesor de limba română, publicist, autor de manuale școlare și traducător, care și-a desfășurat activitatea, în principal, în orașul Galați.

A fost primul director al Gimnaziului din Galați (actualul Colegiu Național "Vasile Alecsandri"), instituție unde a predat 23 de ani.

Școala și familia
Școala primară a făcut-o în localitatea natală. A absolvit Gimnaziul Superior din Blaj (1859) și  din Viena, specialitatea filosofie-pedagogie în 1863. În anii studenției a semnat, împreună cu alți 36 de studenți, "Scrisoarea junimii române din Viena din 26 octombrie 1860 către Mihail Kogălniceanu", manifest național prin care tinerii români salutau inaugurarea Universității din Iași la 1860.

Numele său complet a fost Cetățianu de Săcele, particula de Săcele fiind atribuită unui antecesor al său de o diplomă de înnobilare dată de principele Gheorghe Rákóczi I, în 1637.

În urma căsătoriei a avut copii pe Ioan și Ana, fiind bunicul dinspre mamă al scriitorilor Octav, Vasile Lovinescu și Horia Lovinescu.

Cariera
În perioada 1864-1866 a lucrat în București în redacția Monitorului Oficial, după care până în 1867 la Gimnaziul din Ploiești.

În noiembrie 1867 a fost mutat la gimnaziul proaspăt înființat din Galați (actualul Colegiu Național "Vasile Alecsandri"), fiind primul director al acestei școli. A predat aici, până în 1890, limba română și limba latină, istoria și  geografia, retorica și filosofia. Pensionat în anul 1895, a predat în continuare limba română la Institutul "Notre Dame de Sion", până la decesul său.

A fost un pionier al legislației școlare românești, datorită lui fiind introdusă ca limita minimă de admitere nota 6. De asemenea, a fost un discipol al revoluționarului transilvănean de la 1848 Timotei Cipariu, reprezentant al curentului latinist.

A fost întemeietorul Școlii secundare de fete (azi, Liceul "Mihail Kogălniceanu") și al Institutului "Costache Negri" din Galați. Pe ultimul l-a condus în perioada 1892-1895. Ca urmare a eforturilor sale, Gimnaziul teoretic de băieți din Galați a obținut banii necesari construcției unui local propriu.

Tot el a introdus predarea istoriei și limbii române la Școala de Marină din Galați. A redactat manuale școlare și prin articolele de critică literară și de gramatica limbii române, a participat la polemicile care au însoțit elaborarea unui sistem gramatical rațional.

Ca publicist, a colaborat la ziarele locale  "Delfinul" (1878), "Vocea Covurluiului", "Poșta", "Galații", "Covurluiul", "Dunărea de Jos".

Funcții:
 1866: Vicepreședinte al secțiunii județului Covurlui a Societății pentru Învățătura Poporului Român
 1867-1890: Director al Gimnaziului din Galați
 1882: Membru al societății Liberatorul
 1883: Primul președinte al Societății Corpului Didactic din județul Covurlui, secție a "Societății Corpului Didactic din România"
 1892-1895: Director al Institutului "Costache Negri"
 diverse alte funcții pe plan local, precum: organ de inspecție și anchetă școlară, organ de stare civilă, propunea programul examenelor și comisiile de examinare, raporta la minister situația școlară, Revizor școlar al Circumscripțiunii Tecuci-Covurlui.

In memoriam
O stradă din cartierul Traian Nord din Galați îi poartă numele iar în fața Liceului "Vasile Alecsandri" din același oraș este amplasat bustul său.

În anul 2015, cu ocazia împlinirii a 175 de ani de la naștere, Biblioteca V. A. Urechia din Galați a organizat expoziția de documente Ioan Cetățianu, primul profesor și director al Liceului Vasile Alecsandri-175 de ani de la naștere (16 iul. 1840-30 nov. 1898).

Opere
 Elemente de gramatica Limbei Române: Clasa a III-a primară; Tipografia Comercială J. Schenk; Galați; 1876 (ed. I)
 Elemente de gramatica Limbei Române: Clasa a II-a primară; Librăria G. D. Nebuneli & Fii; Galați; 1878 (ed. II)
 Afacerea Liceului din Galați; Tipografia Cooperativa Lucrătorii Asociați; Galați; 1890

Note

Bibliografie
 În memoria lui Ion Cetățianu, Primul Profesor și Director al Liceului din Galați: Discursurile ținute cu ocasiunea înmormântărei lui la 2 decembrie 1898; Tipo-Lito Antoniady; Galați; 1898
 Nicolescu, Alexandru; Primii 60 ani de activitate ai Liceului "V. Alecsandri" din Galați. Memoriu întocmit după acte oficiale și cunoștințe personale; Tipografia "Lumina"; Galați; 1928; p. 12, 40.
 Chiricuță, Gh. V. & Șoitu , D. D. & Bourceanu, L.; Monografia Liceului "Vasile Alecsandri", Galați (1867-1967) – Centenarul Liceului "V. Alecsandri", Galați (1867-1967); Ed. Liceul "Vasile Alecsandri"; Întreprinderea Poligrafică Galați; Galați; 1967
 Șoitu, D. D. & Ștefănescu, Gh.S.; Jubileu : 125 de ani de la înființarea Liceului "Vasile Alecsandri" din Galați; Graphix; Iași;  1992; p. 56-57 (Cetățianu, Ioan: [Fișă biografică])
 Zanfir, Ilie (coord); Ioan Cetățianu. Profesor și publicist în Oameni în memoria Galațiului. Aniversări 2008; Axis Libri; ISBN 978-606-92191-0-2, 2009; pp. 415–421
 Zanfir, Ilie (coord); Ioan Cetățianu, profesor și publicist. 175 de ani de la naștere în Axis Libri; An VIII, nr. 28, septembrie 2015; pp. 95–96
 Arsene, Codrin-Ștefan; Un cetățean numit Cetățianu; Dominus, An. 4, nr. 36, ian. 2003; p. 3
 Brezeanu, Ioan & Ștefănescu, Gh.S.; Școala gălățeană: 1765-1948; Geneze; Galați; 1996;  p. 320-321 (Ioan Cetățianu : [Fișă biografică])

Nașteri pe 16 iulie
Nașteri în 1840
Decese pe 30 noiembrie
Decese în 1898
Profesori români
Publiciști români
Traducători români
Oameni din județul Hunedoara

Ioan Cetățianu


Teodora Buciu (n. 1999, București) este o cântăreață română și câștigătoarea celui de-al șaselea sezon al emisiunii-concurs Vocea României.

Biografie
Buciu s-a născut în anul 1999 în București.  La vârsta de 4 ani a început să studieze pianul și apoi chitara. De un an, Buciu s-a înscris la ore de canto. De-a lungul timpului, a participat la mai multe concursuri naționale, reușind sa obțină de fiecare dată marele premiu. Cea mai mare dorință a sa este să meargă să studieze musical-ul la Londra.

În anul 2016, Buciu s-a înscris la emisiunea-concurs Vocea României. La audiții, aceasta a interpretat melodia lui Prince, "Purple rain", reușind să întoarcă toate cele patru scaune ale antrenorilor. În final, Buciu l-a ales ca antrenor pe Tudor Chirilă. De-a lungul emisiunii, Buciu și-a demonstrat abilitățile vocale cântând mai multe genuri muzicale: rock, operă, musical și soul blues. În 16 decembrie 2016, aceasta a devenit a șasea câștigătoarea a emisiunii Vocea României. Cântecul ei câștigător a fost "Cry Baby". Până în prezent, Buciu este cea mai tânără câștigătoare a acestui concurs.

Numerele muzicale din cadrul emisiunii

Premii
Maiart - edițiile 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015 - Premiul I, secțiunea muzică
Tamana baladelor - edițiile 2011, 2012, 2013 - Premiul I
Folk fără vârstă - ediția 2013 - Premiul I
Spirart - ediția 2014 - Premiul I
Festivaul Florian Pittis - ediția 2014 - Premiu pentru cea mai bună voce feminină ediția; 2015 - Trofeul cel mare al festivalului; ediția 2016 - PremiuL pentru cea mai bună voce feminină și Premiul Special

Referințe

Nașteri în 1999
Cântărețe române
Vocea României
Români în viață

Teodora Buciu


L'abbaye Saint-Jean-Baptiste est un ancien couvent de moniales situé à Saint-Jean-Saverne dans le Bas-Rhin. Fondé en 1126 à l'initiative de Pierre de Lutzelbourg, l'établissement, qui dépend de l'abbaye Saint-Georges-en-Forêt-Noire, est consacré en 1127 sous le vocable de saint Jean-Baptiste. Après avoir prospéré au Moyen Âge, le couvent décline à partir du milieu du  en raison des guerres et de la montée du protestantisme. Après l'annexion de l'Alsace par la France en 1680, le lien avec l'abbaye Saint-Georges est rompu et le couvent passe sous le contrôle direct du roi de France. Le retour de la paix au  ouvre pour le couvent un petit âge d'or, au cours duquel plusieurs bâtiments conventuels sont reconstruits. La Révolution met fin à cette période faste : la communauté est dissoute en  et les propriétés vendues comme biens nationaux.

Du fait des saccages de la Révolution et de la vente des bâtiments, la majeure partie des bâtiments conventuels a disparu. Il en subsiste néanmoins le joyau, l'église abbatiale Saint-Jean-Baptiste, construite vers le milieu du  et conservant pour l'essentiel le style roman d'origine, à l'exception du clocher-porche construit vers 1730. Le principal autre bâtiment survivant est le Gastbau, qui servait de logement à l'abbesse, au prieur et aux invités de marque et qui est devenu ultérieurement l'école de la commune. Du cloître et des communs ne subsistent néanmoins qu'une petite partie convertie en habitation, tandis que la chapelle Sainte-Agathe a été rasée en 1827.

Histoire
En 1126, Pierre de Lutzelbourg fait don des propriétés qu'il possède au lieu-dit Megenhelmswilre à l'. À l'église qui se trouvait déjà sur place est rapidement ajouté un couvent de moniales et l'ensemble est consacré par l'évêque de Metz le  sous le nom Cella sancti Johannis. À cette occasion, le comte Folmar de Hunebourg fait également don à Saint-Georges du Hertenstein, plus tard appelé Mont Saint-Michel.

L'abbaye décline fortement à partir de la fin du Moyen Âge, en partie du fait des saccages répétés auquel elle est exposée en 1439, 1525, à plusieurs reprises au cours de la seconde moitié du , puis encore en 1622, 1635 et 1675. Ainsi, à plusieurs reprises, l'abbaye est abandonnée et les moniales se replient à Saverne. L'abbaye subit une restructuration majeure en 1680, à la suite de l'annexion de l'Alsace par le royaume de France. Elle est en effet confisquée à l'abbaye de Saint-Georges et rattachée directement à la couronne, ce qui a pour effet d'en faire une prévôté bailliagère contrôlée par des fonctionnaires royaux. N'étant plus rattachée à sa maison-mère, l'abbaye demande en 1715 à être affiliée à la congrégation bénédictine du diocèse de Strasbourg.

Le retour de la paix dans la région permet néanmoins de redresser la mauvaise situation de l'abbaye. La politique de développement économique menée par l'abbesse Marie-Anne de Davier permet d'assurer le financement des grands travaux de renouvellement des bâtiments conventuels réalisés par ses successeurs Gertrude Durernberger de 1724 à 1733 puis Odile Peyerimhof de 1734 à 1756. En 1737, le couvent compte ainsi une vingtaine de sœurs et autant de converses, ainsi que plusieurs dizaines de servantes et de valets s'occupant de l'exploitation agricole.

À la Révolution, l'abbaye est abandonnée par les moniales, qui se réfugient à Saverne, puis la communauté est dissoute en . Les bâtiments conventuels sont vendus comme biens nationaux en 1793 et une grande partie est détruite les décennies suivantes. Une deuxième vague de destruction a lieu après le ravage des bâtiments subsistant par un incendie le , mais l'église abbatiale remontant aux premières années de l'abbaye est épargnée.

Vie de la communauté
Au niveau organisationnel, bien que les moniales élisent une supérieure, dite magistra en latin et meisterin en allemand), c'est l'abbé de Saint-Georges qui dispose en réalité du pouvoir décisionnel : non seulement tous les habitants du territoire du couvent sont tenus de lui prêter serment d'allégeance, mais il peut également invalider l'élection de la supérieure. L'abbé est par ailleurs représenté sur place par un prieur, nommé par lui, qui contrôle la gestion du couvent et sert également de curé pour la paroisse. Par ailleurs, au moins pendant le Moyen Âge, la supérieure ne prend pas seule les décisions importantes qui sont de son ressort, celles-ci faisant l'objet d'une discussion par la communauté entière. Cette organisation reste en place jusqu'à la fin du  : bien que la supérieure ait commencé à être appelée abbesse à partir du début de ce siècle, l'organisation est en effet restée largement inchangée. Toutefois, lorsque le couvent est rattaché à la couronne en 1680 et le lien avec Saint-Georges rompu, l'organisation change en conséquence : l'abbesse a désormais obligation d'être française et l'élection se déroule sous contrôle de commissaires royaux et épiscopaux, la validation en revenant au roi de France.

Si la supérieure à peu de pouvoir temporel, il lui appartient en revanche de s'assurer du bon fonctionnement de sa communauté et du respect des règles monastiques. À ce titre, elle se fait assister par une prieure chargée de la discipline, éventuellement assistée d'une sous-prieure. Les religieuses, qui sont au Moyen Âge en majorité originaires de la petite noblesse alsacienne, sont divisées en deux groupes : les religieuses de chœur, ou Chorfrauen, et les sœurs converses. Le premier groupe, dont l'effectif n'a jamais dépassé les dix-huit membres, se consacre principalement à l'étude et au service religieux, tandis que le second participe moins aux offices afin d'avoir le temps pour réaliser les travaux manuels.

Domaine et privilèges
Le domaine primitif de l'abbaye tel qu'établi par la donation de 1126 correspond approximativement au ban de la commune de Saint-Jean-Saverne : à l'ouest sa délimitation suit le ruisseau du Wildbach puis celui du Liesgraben jusqu'à la Zorn, qui en constitue la limite sud ; à l'est il s'étend jusqu'au ban de Steinbourg et d'Ernolsheim et comprend au nord le Mont Saint-Michel ainsi qu'environ un quart du territoire de Volkartswiller, un village disparu qui se trouvait entre le Mont-Saint-Michel et la Heidenstadt. La limite est moins claire au nord-ouest, mais il semble que la donation comprenait une grande partie de ce qui est désormais la forêt domaniale indivise de Saint-Jean-Saverne, peut-être jusqu'au Falkensberg. En plus de ce territoire central, la dotation d'origine comprend divers biens plus épars : une douzaine de fermes à Eckartswiller, six à Monswiller et d'autres à Zornhofen et vers le Martelberg. Étant donné la situation juridique du couvent, il convient de noter que toutes ces terres ne sont toutefois pas vraiment la propriété de Saint-Jean, mais appartiennent en fait à l'abbaye Saint-Georges, et c'est le prieur qui dispose du pouvoir sur celles-ci. L'évolution du domaine au cours du Moyen Âge est mal connue, bien qu'il semble que le couvent ait eu des prétentions sur la grande forêt se trouvant au nord, aujourd'hui bois communaux de Steinbourg et Ernolsheim et même sur celle se trouvant au-delà de la Zinsel.

Les droits dont disposait le couvent sur les habitants du territoire et ses propriétés sont mieux connus pour la fin du Moyen Âge, notamment grâce à deux documents : le coutumier de la colonge de Saint-Jean, dit Dinghofrodel et datant de 1413, qui décrit les droits et devoirs de chacun, ainsi que la manière dont est géré le territoire, et le Alt Salbuch, un registre des biens du couvent tenu à partir de 1493. L'abbaye disposait ainsi de propriétés dans environ quarante localités de la région, jusqu'à Wasselonne, Strasbourg et Haguenau. L'abbaye mène également des actions de développement économique, notamment au lieu-dit Zornhofen, entre Saverne et Monswiller, où les politiques de repeuplement mises en place permettent de transformer la ferme en hameau doté entre autres d'un moulin et d'une scierie. Elle sera néanmoins contrainte de le céder à l'évêque de Strasbourg en 1718, recevant en échange le village d'Eckartswiller.

Bâtiments conventuels

Église abbatiale

Chapelle Sainte-Agathe
La chapelle Sainte-Agathe se trouvait au nord-ouest de l'église abbatiale. Elle a servi au culte paroissial jusqu'à ce que celui-ci soit transféré dans l'ancienne abbatiale au début du . N'ayant alors plus d'usage, elle a été démolie en 1827.

Cloître

Du cloître, qui s'adossait au côté sud de l'église, ne subsiste qu'une petite partie de l'aile occidentale, les quelques bâtiments qui avaient survécu à la Révolution ayant été détruits à la suite de l'incendie du . Il forme un quadrilatère fermé au nord par l'église, tandis que les autres ailes font  de long et  de large, avec au centre un jardin, dit Kreuzgarten, d'environ  de côté pour  de surface.

Comme la majeure partie des bâtiments du couvent, le cloître a été entièrement reconstruit au . La construction de l'aile orientale, dite Hinterer Klosterbau s'est déroulée de 1726 à 1727, tandis que celle de l'aile méridionale, dite Langbau, s'est achevée vers 1737. Collectivement, ces deux ailes sont appelées Konventbau et contiennent de fait la majeure partie des pièces de vie de la communauté : le réfectoire, les vingt-six cellules des religieuses, une grande salle de travail, dite Arbeitstube, ainsi que les archives, la sacristie, l'infirmerie et la pharmacie. Le rez-de-chaussée et la cave de l'aile est abritaient également les réserves de bois, le garde-fruit et une distillerie-tonnellerie, tandis que l'aile sud contenait le pressoir et la réserve de vin. C'est aussi dans ces deux ailes que se trouvaient la buanderie et le four. L'aile occidentale, dite Kostgängerbau, qui abritait la salle capitulaire, les logements des jeunes filles en pension et des ateliers dans les caves, a été achevée vers 1735. À l'intersection avec l'aile méridionale se trouvait la cuisine. Les ailes est et ouest étaient par ailleurs prolongées au sud par deux petits pavillons appelés respectivement Abteivorschuss et Trotthausvorschuss.

Gastbau

Dans le prolongement de l'aile méridionale du cloître se trouve un bâtiment qui a été conservé et transformé en école et en presbytère. À l'époque du couvent, il était appelé Gastbau et servait non seulement à l'hébergement des invités, mais s'y trouvaient également la résidence de l'abbesse ainsi que celle du prieur.

La résidence de l'abbesse occupait la partie orientale du bâtiment. Elle ouvre sur l'extérieur du côté sud par un grand portail en plein cintre surplombé d'une niche à conque portant le millésime 1738 et donnant à l'intérieur sur la cuisine et l'office. Au premier étage se trouvaient la chambre et le salon de l'abbesse, tandis que le deuxième contenait deux pièces au rôle indéterminé.

Communs
Les communs s'étendaient vers le sud à partir de l'extrémité ouest du Gastbau, en une longue file de bâtiments, parmi lesquels des écuries, une porcherie, une bergeries, des étables et des hangars. Une partie de ces constructions a été convertie en habitations, qui se trouvent dans ce qui est désormais la rue du Couvent.

Références

Annexes

Bibliographie
 .
 .

 .
 .
 .

Saint-Jean-Saverne
Saint-Jean-Saverne
Saint-Jean-Saverne

Abbaye Saint-Jean-Baptiste de Saint-Jean-Saverne


A Ponte coberta de Bad Säckingen ( ou Säckingerbrücke, é uma ponte coberta construída sobre o rio Reno e que liga a localidade alemã de Bad Säckingen e a localidade suíça de Stein. É a mais longa ponte coberta de madeira e com telhado na Europa, com 203,7 m.

 Hoje é uma ponte exclusivamente pedonal e ciclista.

A ponte foi construída com 520 m³ de madeira de carvalho e abeto. Devido às irregularidades do terreno, os pilares não estão perfeitamente alinhados e os vãos são irregulares, variando de 21,2 a 31,1 m. A largura é de 3,4 a 3,8 m nas extremidades que inicialmente eram protegidas por pontes levadiças. A largura chega a 5 m no meio da ponte. O telhado de duas águas é coberto com telhas da Alsácia. O segundo pilar do lado de Säckingen sustenta de cada lado uma capela poligonal com telhado de quatro águas, uma das quais abriga uma estátua de madeira de São Francisco Xavier. A capela de telhado inclinado localizada no quarto pilar do lado de montante inclui uma estátua barroca de madeira policromada de São João Nepomuceno, padroeiro das pontes. A ponte tem numerosas inscrições.

Bad Sackingen
Bad Sackingen
Bad Sackingen
Pontes sobre o rio Reno
Fronteira Alemanha-Suíça

Ponte coberta de Bad Säckingen


The Kangxi Dictionary () is a Chinese dictionary published in 1716 during the High Qing, considered from the time of its publishing until the early 20th century to be the most authoritative reference for written Chinese characters. Wanting an improvement upon earlier dictionaries, as well as to show his concern for Confucian culture and to foster standardization of the Chinese writing system, its compilation was ordered by the Kangxi Emperor in 1710, from whom the compendium gets its name. The dictionary was the largest of its kind, containing 47,043 character entries. Around 40% of them were graphical variants, while others were dead, archaic, or found only once in the Classical Chinese corpus. In today's vernacular written Chinese, fewer than a quarter of the dictionary's characters are commonly used.

The text is available in many forms, from Qing dynasty block print editions, to reprints using traditional Chinese bookbinding, to Western-style hardcovers including revisions and ancillary essays, to a digitized version accessible via the internet.

Compilation
In his preface to the 1716 printing, the emperor wrote:
Every time I read widely in the commentaries on the classics, the pronunciations and meanings are complex and obscure, and each person protects his own explanations according to his individual view, so that it is not likely that any will communicate everything without gaps.  Thus I have ordered the scholar officials to acquire all the old documents, then to arrange them and revise them.

The emperor chose the term  himself—at the time not having a meaning of 'dictionary', but rather something like a 'compendium' of 'standard' or 'model' characters, as to show their correct forms and authoritative pronunciations. The compendium was generally referred to simply as , which later became a standard Chinese word for 'dictionary' in the 19th century, and used to title practically every Chinese dictionary published since then. Classical Chinese is largely morphosyllabic with very few bound morphemes, meaning that most individual characters represented independent words. As such, the compilers did not make a distinction between senses of  as 'characters' versus as 'words'; this distinction would only begin to be clearly made during the late 19th century.

The original editors included Zhang Yushu (1642–1711), Chen Tingjing (1639–1712), and a further staff of thirty men. However, both Zhang and Chen died within a year of their appointment to the task, and the work was taken up by scholars of the Hanlin Academy. The compilation was based partly on two Ming dynasty dictionaries: the 1615 Zihui by Mei Yingzuo, and the 1627 Zhengzitong by Zhang Zilie.

The imperial edict required that the project be completed within a five year span. As such, errors were inevitable. Although the emperor's preface said "each and every definition is given in detail and every single pronunciation is provided". The scholar-official Wang Xihou (1713–1777) criticized the Kangxi Zidian in the preface of his own  dictionary. When the Qianlong Emperor—Kangxi's grandson—was informed of this insult in 1777, he sentenced Wang's entire family to death by the nine familial exterminations, the most extreme form of capital punishment. However, as was fairly typical in such cases with literary inquisition, the emperor commuted the sentence by pardoning all of Wang's relatives, and his grandsons given only a procedural sentence of execution at the autumn assizes (), during which the case would be reviewed and usually spared actual execution. Wang's own sentence would be commuted from death by a thousand cuts, to merely death by beheading. The later Daoguang Emperor appointed Wang Yinzhi (1766–1834) and a review board to compile an officially sanctioned supplement to the Kangxi Zidian, which was published in 1831 as the  (, correcting 2,588 mistakes mostly found in quotations and citations.

The supplemented dictionary contains 47,035 distinct character entries, in addition to 1,995 graphical variants, giving a total of 49,030 different characters. They are grouped according to a list of 214 radicals, and further sorted by the number of additional strokes in the character. Although this particular set of 214 radicals was first used in the Zihui, they are now largely known as the Kangxi radicals, and remain popular as a method of categorizing Chinese characters.

The character entries provide definitions and pronunciations in both traditional fanqie spelling and with a modern homophone, as well as example quotations from the Chinese corpus, and lists of any variants and differing meanings. The compendium also contains rime tables with characters ordered by syllable rime classes, tones, as well as initial syllable onsets.

The missionary Walter Henry Medhurst, an early translator of the Bible into Chinese, compiled Medhurst's Chinese and English Dictionary (1842–1843) in two volumes, with Chinese sourced from the Kangxi Dictionary.

The dictionary is one of several used by the Ideographic Research Group for the Unicode standard.

Structure
 Preface by the Kangxi Emperor: pp. 1–6 ()
 Notes: pp. 7–12 ()
 Phonology: pp. 13–40 ()
 Table of contents: pp. 41–49 ()
 Index of characters: pp. 50–71 ()
 The dictionary proper: pp. 75–1631
 Main text: pp. 75–1538
 Addendum contents: pp. 1539–1544 ()
 Addendum text: pp. 1545–1576
 Appendix contents (No–source–characters): pp. 1577–1583 ()
 Appendix text: pp. 1585–1631
 Postscript: pp. 1633–1635 ()
 Textual research: pp. 1637–1683 ()

See also

Dai Kan-Wa jiten (Great Chinese–Japanese Dictionary)
Han-Han Dae Sajeon (Korean hanja-to-hangul dictionaries)
Hanyu Da Zidian (Great Compendium of Chinese Characters)
List of Kangxi radicals
Peiwen Yunfu (Rhyme Storehouse of Esteemed Phrases)
Zhonghua Da Zidian (Chinese Great Dictionary)

References
 , Occasional paper with translation of Kangxi Emperor's preface 御製康熙字典序
Creamer, Thomas B. I. (1992), "Lexicography and the history of the Chinese language", in History, Languages, and Lexicographers, (Lexicographica, Series maior 41), ed. by Ladislav Zgusta, Niemeyer, 105–135.
Mair, Victor H. (1998), "Tzu-shu 字書 or tzu-tien 字典 (dictionaries)," in The Indiana Companion to Traditional Chinese Literature (Volume 2), ed. by William H. Nienhauser, Jr., et al., SMC Publishing, 165–172.
Medhurst, Walter Henry (1842), [Chinese and English dictionary, containing all the words in the Chinese imperial dictionary; arranged according to the radicals], 2 vols., Parapattan. Google Books: Volume I, Volume II.
Teng, Ssu-yü and Biggerstaff, Knight. 1971. An Annotated Bibliography of Selected Chinese Reference Works, 3rd ed. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.

Notes

External links

Kangxi Zidian (Tongwen Shuju edition) with Chinese Text Project dictionary lookup
 Online version
 Japanese online edition Bibliothèque numérique mondiale
 in English, with brief history of the dictionary, on Chinaknowledge.de
 The Chinese Language Dictionary Homepage, in Chinese only
 Revised EPUB Version

Chinese dictionaries
Qing dynasty literature
1716 books
Kangxi Emperor

Kangxi Dictionary


الرأي العام صحيفة سودانية سياسية يومية مستقلة مملوكة لأسرة العتباني منذالعام 1945 حين انطلقت مسيرتها علي يد المؤسس علي إسماعيل العتباني

صدرت في بدايات استقلال السودان ثم توقفت وعادت مرة أخرى فكانت أول صحيفة خاصة تصدر في عهد الإنقاذ.

توقفت عن الصدور في عام 2020

تم إغلاق متعسف وجائر من جانب الحكومة ممثلة في ضباط قدموا أنفسهم على أنهم من الشرطة الأمنية، وأنهم مكلفون بإخلاء المبنى من الصحفيين واغلاقه تماما إلى أجل غير مسمى.

وبما أن قرار الإغلاق كان شفهيا، ولم تقدم المجموعة التي طالبت بالاخلاء قرارا مكتوبا، فإنه من الواضح أن القرار يأتي استهدافا للصحيفة وتاريخها العريق، وتنكب لطريق الحريات.

انظر أيضا
 كفر و وتر

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الصحيفة

صحف باللغة العربية
صحف سودانية

جريدة الرأي العام


Solunum kısmı, kan ile oksijen ve karbondioksit değişiminin (alış-verişi) olduğu solunum sistemi kısmıdır.

Solunumsal (respiratuvar) bronşiyoller ve alveoler kanallar gaz değişiminin %10'undan sorumludur. Alveoli ise kalan %90'dan sorumludur.

Solunum sistemi

Solunum kısmı


Renzo Bossi (* 8. September 1988 in Varese) ist ein italienischer Politiker. Er ist der Sohn von Umberto Bossi, dem Gründer der rechtspopulistischen Partei Lega Nord und dessen Frau Manuela Marrone, die die Mitbegründerin der autonomistischen Bewegung Lega Lombarda (heute Teil der Lega Nord) ist. Renzo Bossi ist in Italien auch als "Il trota" (zu Deutsch: der [sic] Forelle und entspricht hier in der Bedeutung wohl dem Karpfen) bekannt, nachdem sein Vater ihn 2008 auf die Frage ob Renzo sein Dauphin sei so bezeichnete (sowohl Dauphin wie auch Delfin entsprechen dem italienischen delfino).

Schulbildung

Die Schullaufbahn von Renzo Bossi rückte ins Licht der Öffentlichkeit, als sein Vater bei einer Kundgebung die Diskriminierung "einer unserer Jungs" durch die Abiturkommission anprangerte. Diese habe den Jungen allein für seine politischen Überzeugungen durch das Abitur fallen lassen. Später wurde bekannt, dass es sich bei diesem Jungen um seinen Sohn handelte. Renzo Bossi erlangte die Hochschulreife im Juli 2009 beim vierten Versuch, nachdem er zuvor dreimal durch das Abitur gefallen war.

Am 29. September 2010 schloss Renzo Bossi ein dreijähriges Studium (Laurea triennale) in Geschäftsführung an der albanischen Privatuniversität Kristal in Tirana ab. Nach Angaben der Universitätsverwaltung sei er ab dem akademischen Jahr 2007/2008 in den, in albanischer Sprache abgehaltenen Kursen eingeschrieben gewesen, also vor Erlangen der allgemeinen Hochschulreife. In den italienischen Medien wird davon ausgegangen, dass es sich hierbei um einen gekauften Studienabschluss handelt.

Politische Karriere

Von der Familie wurde er von den Anfängen an in die Angelegenheiten der Lega Nord einbezogen. Häufig tritt er an der Seite seines Vaters auf, insbesondere nach dessen Schlaganfall im Jahr 2004. Renzo Bossi ist sportlicher Leiter der padanischen Fußballabteilung. Im Januar 2009 wurde er in das "Aufsichtsgremium für Transparenz und lombardische Messeeffizienz" der Lega Nord gewählt. Diese Wahl brachte der Lega den Vorwurf der Vetternwirtschaft ein.

Bei den lombardischen Regionalwahlen 2010 wurde Renzo Bossi als Kandidat für die Provinz Brescia aufgestellt. Sein Alter, von damals gerade 22 Jahren, und sein schwieriger schulischer Werdegang, ließen dabei nicht auf eine besonders ausgeprägte politische Fertigkeit schließen. Dies rief erneut den Vorwurf der Vetternwirtschaft hervor. Dabei war die Bekämpfung des Nepotismus ein zentraler Inhalt der Lega. Trotz allem wurde Renzo Bossi mit 12.983 Stimmen zum Regionalabgeordneten gewählt. Als Mitglied der "I Commissione Programmazione e Bilancio" und der "II Commissione Affari Istituzionali" der lombardischen Rats war Renzo Bossi bei 51 von 58 Sitzungen des Regionalrats abwesend. Die Sitzungen der "Commissione Affari Istituzionale" besuchte er hingegen in 15 von 30 Fällen. Er war Referent für ein 500.000 Euro schweres Regionalgesetz für Legalitätskurse.

Am 9. April 2012 erklärte Renzo Bossi seinen Rücktritt von seinem Amt im lombardischen Regionalrat. Zuvor wurde bekannt, dass die Behörden Ermittlungen wegen Veruntreuung von Parteigeldern innerhalb der Lega Nord eingeleitet hatten. Der Provinzkoordinator für Brescia der Lega Nord verlangte daraufhin den Ausschluss von Renzo und dessen politische Ziehmutter Monica Rizzi aus der Partei.

Weblinks
 Steckbrief von Renzo Bossi beim lombardischen Regionalrat

Einzelnachweise

Politiker (Lombardei)
Lega-Nord-Mitglied
Politiker (21. Jahrhundert)
Italiener
Geboren 1988
Mann

Renzo Bossi


Örn Ingi Gíslason (2. júní 1945 – 23. september 2017) var íslenskur myndlistarmaður, kennari og útvarpsmaður á Akureyri.

Örn Ingi var að mestu leyti sjálfmenntaður. Hann tók námskeið í myndlist hjá Námsflokkum Akureyrar árið 1967/68 þar sem hann lærði meðferð olíulita undir handleiðslu Einars Helgasonar myndlistarmanns. Árið 1972 tók hann námskeið á vegum nýs myndlistarfélags og lærði teikningu hjá Guðmundi Ármanni Sigurjónssyni. Árið 1981 lærði Örn Ingi grafík hjá Sjöfn Guðmundsdóttur í Myndlistarskólanum á Akureyri auk þess að framkalla og vinna ljósmyndir á vinnustofu hennar.

Menntun Arnar Inga fólst ekki síður í því að vinna úr umhverfinu og með þá staðhætti sem voru í kringum hann; félaga, meðbyr og mótbyr, fundna hluti í náttúrunni og samfélaginu. Hann sagði í viðtali við Gest Einar Jónasson í Laufskálanum árið 1998: "Maður útvíkkast ekki nema með átökum!" Hann taldi hugmyndaflugið mátt þjóðfélagins til að ná fram breytingum og koma í veg fyrir stöðnun og notaði trúðinn sem tákn fyrir sjálfan sig og aðra. Hann tengdi trúðinn við þor til að taka áhættu.

Myndlist, menningarstarf og leikhús
Örn Ingi var meðal þeirra sem stofnaði Myndlistarfélag Akureyrar árið 1972. Markmið félagsins var að efla myndlist á Akureyri með sýningum, listkynningum, kennslu. Félagið var byggt upp af áhugafólki um myndlist sem hafði aðra vinnu sér til framfæris en að mála myndir. Jón Geir Ágústsson byggingafulltrúi varð fyrsti formaður félagins, Örn Ingi bankamaður var aðstoðarformaður og Óli G. Jóhannsson pósthússtarfsmaður var gjaldkeri.

Vorið 1980 hlaut Örn Ingi listamannalaun í fyrsta sinn. Hann nýtti þau til að skoða listasöfn í London og Amsterdam. Hann hélt sína fyrstu einkasýningu í Reykjavík þá um haustið í sal Félags íslenskra myndlistarmanna (FÍM). Hann var fyrsti Akureyringurinn sem sýndi í salnum.

Sama ár, eða 1980, lagði Örn Ingi drög að gjörningi fyrir 10 manna dómnefnd FÍM: "Jarðarför verðbólgunnar" sem hann sagði byggja á kómískum rannsóknum á kosningaloforðum stjórnmálaflokka. Gjörningurinn hafði verið fluttur í Menntaskólanum á Akureyri 26. nóvember 1979, auk þriggja annarra gjörninga. Það var í fyrsta skipti sem gjörningar voru framdir á Akureyri. Dómnefnd FÍM samþykkti gjörninginn og "Jarðarför verðbólgunnar" var framin 5. október 1980 á  Kjarvalsstöðum sem auglýstur viðburður á árlegri sýningu félagsins. Meðal þeirra sem komu fram ásamt Erni Inga voru Oliver Kentish, Hrefna Hjaltadóttir, Jonathan Bager, Gísli Ingvarsson og Örn Arason.

Frá 1984 til 1987 stóð Örn Ingi fyrir veitingum og menningarstarfi í Laxdalshúsi, elsta húsi Akureyrar. Auk veitingareksturs var þar tónlistarflutningur, ljóðalestur, myndlistar- og leiksýningar og karnival skipulagt. Osturinn Ísbúi varð til árið 1984 á dögum veitingahússins. Höfundar hans voru Oddgeir Sigurjónsson (Oggi), þá ostagerðamaður hjá Mjólkursamlagi KEA og Örn Ingi. Osturinn var fyrst framreiddur í Laxdalshúsi og ári síðar kynntur á ostasýningu í Reykjavík.

Á þessum árum vann Örn Ingi líka við leikmyndagerð hjá Leikfélagi Akureyrar. Hann gerði leikmyndir fyrir leikritið Ég er gull og gersemi leikárið 1984/1985,  Silfurtúnglið eftir Halldór Laxness leikárið 1985/1986 í, Hvenær kemurðu aftur rauðhærði riddari eftir Mark Medoff leikárið 1986/1987 og Pétur og stúlka á leikárinu 1987/1988.

Bragi Ásgeirsson skrifaði um sýningu Arnar Inga árið 1992 í Hafnarborg, Tíu ár og tíu dagar:

Örn Ingi setti upp margar afmælis- og bæjarhátíðir og má þar nefna Hvammstanga, Hólmavík, Raufarhöfn og Grundarfjörð. Götur og húsþök breyttust í leiksvið þar sem uppákomur og leikþættir voru settir upp hver með sínu sniði tengt staðháttum.

Kennslustörf
Árið 1983 urðu straumhvörf í lífi Arnar Inga. Pétur Þorsteinsson, sem þá var skólastjóri við grunnskólann á Kópaskeri, bauð Erni Inga að halda þar námskeið í myndlist fyrir börnin. Námskeiðið náði hápunkti í fyrstu listahátíð á Kópaskeri, 12. og 13. nóvember 1983 fyrir allt þorpið og nágrenni.

Örn Ingi vann með myndlist í grunnskólum um allt land, á námskeiðum, listavikum og listasmiðjum: Kópaskeri (1983, 1988), Laugalandsskóla (1985), Hvammstanga (1988), Húnavöllum (1988), Grenivík (1988), Þórshöfn (1988), Svalbarðsskóla í Þistilfirði (1988/90), Raufarhöfn (1989, 1995), Dalvíkurskóla (1994) í tengslum við norræna menningarsamstarfsverkefnið "Et levende Norden", Fellaskóla á Egilsstöðum (1996), Höfn í Hornafirði (1992, 1997), Öldutúnsskóla (1999), Álftanesskóla (2000), Árbæjarskóla (2000) og á Vopnafirði (2013). "Börn eru stórkostlegt fólk þegar þau fá að njóta sín, sagði Örn Ingi." Hann hvatti nemendur ætíð til að nota eigin myndhugsun, teikningu og litaval. Frelsi væri leiðandi hugtak bæði til að búa til tengingar og taka á flug.

Örn Ingi  stofnaði leikhópinn Norðurljósin árið 1992 í í tengslum við sumarlistaskólann sinn (1992-1997). Norðurljósin settu upp leikþætti á Akureyri og í Reykjavík, þar á meðal í Borgarleikhúsinu og árið 1992 tók hópurinn þátt í heimsmóti barnaleikhópa, 2nd World Festival of Children's Theatre, haldið í Antalya í Tyrklandi. Hann átti sér draum um að Akureyri yrði bær barnamenningar og Listagilið yrði staður allra listgreina, ekki aðeins myndlistar.

Myndlistarskóli Arnar Inga starfaði frá 1995 til 2015  og sóttu hann bæði börn og fullorðnir.

Dagskrárgerð
Útvarpsmaðurinn Jónas Jónasson réð Örn Inga í dagskrárgerð í nýstofnað Akureyrarútibú RÚV árið 1983. Fyrsti þátturinn sem hann hafði umsjón með var "Sporbrautin" ásamt fjölmiðlamanninum Ólafi H. Torfasyni.   "Sporbrautin" byggðist á mjög blönduðu efni, en fasta þætti nefndu þeir "sjónpípu" og "hljóðgátu". Í sjónpípunni var lesið úr bréfi frá Íslendingi í útlöndum og viðtal var tekið við útlending búsettan á Akureyri. Í hljóðgátunni hlýddu gestir á samtal sem leikið var af segulbandi og áttu síðan að geta upp á um hvað verið var að tala.

Örn Ingi vann við dagskrárgerð í Ríkishútvarpinu allt til ársins 1996 og þá líka við sjónvarpsþætti. Árið 1997 festi hann kaup á stafrænni sjónvarpstökuvél ásamt hljóðbúnaði og ljóskösturum og lagði hann út í eigin sjónvarpsþáttagerð, heimildarmyndir, fræðslumyndir og leiknar sjónvarpsmyndir. Meðal verkefna hans var að mynda byggingarferli menningarhússins Hofs á Akureyri og úr skólalífi fjölmargra grunnskóla auk þess að búa til heimildamyndir.

Örn Ingi skrifaði handrit að tveimur kvikmyndum, Gildran (2002) og Flóttinn (2006). Hann leikstýrði þeim, kvikmyndaði, klippti og framleiddi.

Lífið er LEIK-fimi
Listasafnið á Akureyri hélt yfirlitssýningu á verkum Arnar Inga frá 3. nóvember 2018 til 27. janúar 2019. Halldóra Arnardóttir, dóttir hans, var sýningarstjóri.  Sýningarhönnuður var Javier Sánchez Merina arkitekt.

Eitt af markmiðum sýningarinnar var að gera listasafnið vettvang rannsóknar og að búa til bókverk. Sýningin Lífið er LEIKfimi varð að skipulögðum gjörningi í þrjá mánuði. Myndverk voru tekin upp úr 55 kössum, og gestir og samferðamenn sem höfðu unnið með listamanninum sögðu frá í skipulagðri viðburðardagskrá. Sýningarstjórinn var að störfum við rannsóknir, myndverkin skráð og ljósmynduð.

Bókin Örn Ingi Gíslason. Lífið er LEIK-fimi var kynnt á málþingi um "listamanninn og samfélagið 26. janúar 2019. Þeir sem fluttu erindi voru: Hlynur Hallson, safnstjóri, Halldóra Arnardóttir listfræðingur og sýningarstjóri, Jón Proppé, Guðmundur Ármann Guðjónsson, Marta Nordal leikhússtjóri Leikfélags Akureyrar, og Rúrí.

Helstu sýningar
1973 Einkasýning í Landsbankanum á Akureyri.
1973 Samsýning. Haustsýning Félag íslenskra myndlistarmanna (FÍM) Reykjavík.
1975 Samsýning, Ólafsvaka, Færeyjar.
1975 "Örn Ingi". Einkasýning Hlíðarbær í Kræklingahlíð.
1979/80 Gjörningar: Jarðarför verðbólgunnar, List er mannsins megin, Bráðum koma blessuð jólin, , Improviseraður gjörningur í samvinnu við flytjendur, 3 einleiks- og samleiksþættir fyrir flautu, lágfiðlu og gítar Niðurfærsla landbúnaðarráðherrans, Sköpun – sem byggður er á nýju tónverki eftir Oliver Kentish, Þráhyggja, Úthverf íhugun í Menntaskólanum á Akureyri, Menntaskólanum við Sund, Reykjavík, á haustsýningu FÍM á Kjarvalsstöðum Reykjavík, í Sjallanum á Akureyri.
1982 Samsýning Kjarvalsstaðir, Reykjavík.
1983 Einkasýning. "Club 7", Osló.
1985 Einkasýning. Sviðsmyndir í tilveru lífs og dauða á Kjarvalsstöðum, Reykjavík.
1985 Alþjóðleg samsýning. D'Art Contemporain, París.
1990 Einkasýning Talan 20 í FÍM salnum, Reykjavík.
1992 Einkasýning Tíu ár og tíu dagar í Hafnarborg, Hafnarfjörður.
1996. Einkasýning "Ég er" í Gerðarsafni, Kópavogi.
2015. Gjörningur. Dynjandi. A!Gjörningahátíð, Akureyri.
2018/19. Yfirlitssýning Örn Ingi Gíslason. Lífið er LEIK-fimi í Listasafninu á Akureyri.

Myndir eftir Örn Inga eru meðal annars í eigu Listasafns Íslands, Listasafninu á Akureyri, bæjarfélaga víðs vegar um land, banka, opinberra stofnanna sem og í einkaeigu á Íslandi og víðar.

Listamannalaun og aðrar viðkenningar
Listamannalaun úr flokki myndlistarmanna 1980, 1982, 1984, 1989 og úr flokki leikhúslistamanna árið 1992 og úr flokki tónskálda 2004.
Innganga í Félag íslenskra myndlistarmanna (FÍM), 1982.
Viðurkenning frá Menningarmálanefnd Akureyrar fyrir listsköpun með börnum (myndlist og leiklist), 1991.
Verðlaun fyrir heimildarmyndina Hin hvíta lind frá Búnaðarsambandi Eyjafjarðar, 2001.
Viðurkenning frá Akureyrarbær "Gjörningalistamaður heiðraður". A!Gjörningahátíð, 2017.

Tilvísanir

Akureyringar
Íslenskir myndlistarmenn

Örn Ingi Gíslason


Curt Wach (né le  à Gersdorf, mort le ) est un homme politique est-allemand.

Biographie
Wach, fils d'ouvrier agricole, apprend le métier de machiniste. Il exerce ce métier ainsi qu'ouvrier dans une papeterie et dans une briqueterie. En 1920, il devient membre de la Fédération allemande des travailleurs de la métallurgie. En 1927, il adhère au Parti communiste d'Allemagne (KPD) et est membre du comité d'entreprise de l'usine Framo de Frankenberg. À partir de 1928, il est instructeur du KPD auprès des travailleurs à Hainichen. Wach va à l'école du parti KPD à Thalheim et y est conférencier. À partir de 1932, il est chef politique du KPD du sous-district de Riesa et est membre du secrétariat de la direction du KPD du district de Saxe.

Après la prise du pouvoir des nazis, Wach prend part à la résistance communiste. Il est arrêté en  et condamné en  à 21 mois de prison par le deuxième sénat pénal du tribunal de Dresde. Après l'expiration de sa peine à la prison de Waldheim, il est emmené au camp de concentration de Sachsenburg et n'est libéré qu'en 1936. Il travaille comme Heilpraktiker et comme machiniste. Wach est de nouveau arrêté en , mais parvient à s'échapper en .

En 1945-1946, Wach est bourgmestre de Hainichen. Il devient membre du SED en 1946 et est un temps secrétaire de la direction du SED pour la Haute-Lusace. De 1946 à 1950, il est administrateur de l'Amtshauptmannschaft de Dippoldiswalde, de 1950 à  premier président de la commission d'État pour le contrôle du Land du Brandebourg et de 1952 à 1953 président du conseil du district de Potsdam.

De  à , Wach est ministre du Commerce intérieur et du Ravitaillement de la RDA et est membre du Présidium du Conseil des ministres de  à . En 1959, il prend sa retraite pour des raisons de santé.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste de résistants allemands au nazisme

Liens externes

Personnalité du Parti communiste d'Allemagne
Personnalité du Parti socialiste unifié d'Allemagne
Ministre de la République démocratique allemande
Récipiendaire de l'ordre du mérite patriotique en argent
Déporté au camp de concentration d'Oranienbourg-Sachsenhausen
Naissance en février 1906
Naissance à Hainichen
Naissance dans le royaume de Saxe
Décès en juin 1974
Décès à 68 ans

Curt Wach


An Pedilochilus stictanthus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Pedilochilus stictanthus in nahilalakip ha genus nga Pedilochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pedilochilus

Pedilochilus stictanthus


ලිතියම්-අයන් බැටරියක් හෝ Li-අයන් බැටරියක් (කෙටියෙන් දැක්වෙන්නේ LIB ලෙසිනි) යනු    යළි-ආරෝපණය කල හැකි බැටරි වර්ගයකි.

කාර්ය සාධනය

 විශිෂ්ට ජව ඝණත්වය: 300 to 1500 W/kg (තත්පර 20 සහ 285 W·h/L දී)
 පරිමාමිතික ශක්ති ඝණත්වය: 250 to 620 W·h/L (900 සිට 2230 J/cm³)

ආශ්‍රිත

ලිතියම්-අයන් බැටරිය


Giuseppe Lanzoni, né le  à Ferrare et mort le , est un médecin et antiquaire italien.

Biographie
Giuseppe Lanzoni nait le , à Ferrare. Dès son plus jeune âge, il montre beaucoup d'inclination pour l'étude, et des dispositions pour les sciences. En 1685 il reçoit le double titre de docteur en philosophie et en médecine, et l'année suivante, malgré sa jeunesse, il obtient une chaire qu'il conserve jusqu'à sa mort, arrivée le . C'est moins comme médecin qu'il se distingue que comme érudit passionné pour le travail de cabinet. Il y consacre tout son temps, qu'il partage entre la lecture des ouvrages sur l'art de guérir et celle des cours d'antiquités. Il n'a pas beaucoup de confiance dans le pouvoir de la médecine, c'est- à-dire qu'il ne croit pas à tous ces prétendus miracle. Il compte peu sur les remèdes, principalement sur ceux qui résultent d'une association de drogues diverses, et la saignée, aidée du régime, est à peu près le seul auquel il accordât une efficacité incontestable. Presque toutes les académies de l'Italie l'ont admis parmi leurs membres, et il appartient à celle des Curieux de la nature sous le nom d'Épicharme. Il a dix-sept fils, dont seize meurent en bas âge.

Œuvres
Ses ouvrages, assez nombreux, sont réunis sous ce titre : Opera omnia medico-physica et philosophica, tum edita hactenus, tum inedita, Lausanne, 1758, 3 vol. in-4°. Les plus remarquables sont Citrologia curiosa, seu curiosa citri descriptio, Ferrare, 1690, in-12 ; réimprimé en 1705, in-4° ; De Balsamatione cadaverum, Ferrare , 1695, in-12 ; réimprimé à Genève en 1696, à Ferrare en 1704 , et à Genève en 1707 ; Dissertatio de latrophysicis Ferrariensibus qui medicinam suis scriptis exornarunt, Bologne, 1690 ; in-4°.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Médecin italien
Naissance en octobre 1663
Décès en février 1730
Décès à 66 ans

Giuseppe Lanzoni (médecin)