Laverne Cox (f. 29. maí 1972) er bandarísk leikkona og hinsegin aktívisti. Hún steig fram á sjónarsviðið með hlutverki sínu sem Sophia Burset í Netflix-þáttaröðinni Orange Is the New Black og var fyrsta trans manneskjan sem var tilnefnd til Primetime Emmy-verðlauna í leikaraflokki og einnig fyrsta trans manneskjan til að vera tilnefnd til Emmy-verðlauna síðan tónskáldið Angela Morley var tilnefnd árið 1990. Árið 2015 vann hún Daytime Emmy-verðlaun í flokkinum Outstanding Special Class Special sem aðalframleiðandi Laverne Cox Presents: The T Word sem gerir hana að fyrstu trans konunni til að vinna verðlaunin. Árið 2017 varð hún fyrsta trans manneskjan sem lék trans persónu í föstu hlutverki í bandarísku sjónvarpi, í hlutverki sínu Cameron Wirth í þáttum CBS, Doubt.

Cox tók þátt í fyrstu þáttaröðinni af raunveruleikaþættinum I Want to Work for Diddy á VH1 sem keppandi og var meðframleiðandi og meðstjórnandi "makeover"-þáttaraðarinnar TRANSform Me á VH1. Í apríl 2014 heiðraði GLAAD Cox með með Stephen F. Kolzak verðlaununum fyrir starf sitt í þágu trans samfélagsins. Í júní 2014 varð Cox fyrsta trans manneskjan til að birtast á forsíðu tímaritsins Time. Cox er fyrsta trans manneskjan sem birtist á forsíðu tímaritsins Cosmopolitan, í suður-afrískri útgáfu blaðsins, í febrúar 2018. Hún er einnig fyrsta opinberlega trans manneskjan sem á vaxmynd af sér á Madame Tussauds-vaxmyndasafni.

Yngri árin
Cox fæddist í Mobile, Alabama og var alin upp af einstæðri móður og ömmu hennar innan AME Zion-kirkjunnar. Hún á eineggja tvíburabróður, M Lamar, sem lék Sophiu áður en hún kom út sem trans (þá Marcus) í Orange Is the New Black. Cox hefur lýst því yfir að hún hafi gert sjálfsvígstilraun 11 ára gömul þegar hún uppgötvaði að hún væri skotin í karlkyns bekkjarfélögum sínum og hún hafði verið lögð í einelti í fleiri ár fyrir að haga sér ekki "eins og einhver sem var úthlutað karlkyni við fæðingu ætti að haga sér".

Hún útskrifaðist úr Alabama School of Fine Arts í Birmingham, Alabama, þar sem hún lærði skapandi skrif áður en hún skipti yfir í dans. Hún nam síðan í tvö ár við Indiana University Bloomington áður en hún fór yfir í Marymount Manhattan College í New York-borg þar sem hún skipti úr dansi (klassískum ballett nánar tiltekið) yfir í leiklist. Í fyrstu þáttaröð hennar á Orange Is the New Black kom hún enn fram á veitingastað á Lower East Side sem dragdrottning, þar sem hún hafði upphaflega sótt um að vinna sem þjónn.

Ferill

Eftir að hafa keppt í fyrstu þáttaröðinni af I Want to Work for Diddy leitaði VH1 til hennar varðandi hugmyndir að sjónvarpsþáttum. Út úr því kom "makeover"-þáttaröðin TRANSform Me, sem gerði Cox að fyrstu afrísk-amerísku trans manneskjunni sem framleiddi og lék í eigin sjónvarpsþætti. Báðir þættir voru tilnefndir til GLAAD Media Award í flokki framúrskarandi raunveruleikaþáttar og þegar Diddy vann árið 2009 tók Cox við verðlaununum við athöfnina og hélt ræðu sem San Francisco Sentinel lýsti sem "með þeim áhrifamestu því [hún] minnti okkur á hversu mikilvægt það er að segja okkar sögur, allar okkar sögur." Cox hefur einnig leikið í fjölda sjónvarpsþátta og kvikmynda, þar á meðal Law & Order: Special Victims Unit, Bored to Death og Musical Chairs.

Árið 2013 fékk Cox reglulegt hlutverk í Netflix-þáttaröðinni Orange is the New Black sem Sophia Burset, trans kona sem var send í fangelsi fyrir kreditkortasvindl. Á því ári sagði hún: "Sophia er skrifuð sem margvíð persóna hvers spor áhorfendur geta virkilega sett sig í – allt í einu finna þeir samúð með alvöru trans manneskju. Og fyrir trans fólk þarna úti sem þarf að sjá fólk eins og það með reynslu eins og það endurspeglað, þá verður það mjög mikilvægt."

Í janúar 2014 var Cox gestur ásamt Carmen Carrera í sjónvarpsþætti Katie Couric, Katie. Couric kallaði trans fólk "transgenders" og eftir að Carrera neitaði að svara spurningum um skurðaðgerðir, nánar tiltekið hvers konar kynfæraaðgerð hún hefði undirgengist, beindi hún sömu spurningu að Cox. Cox svaraði á eftirfarandi hátt:Fréttamiðlar á borð við Salon, The Huffington Post og Business Insider fjölluðu um það sem Katie McDonough hjá Salon kallaði glórulausar og nærgöngular spurningar Couric.

Cox var á forsíðu Time þann 9. júní 2014 og var birt viðtal við hana í formi greinarinnar "The Transgender Tipping Point" eftir Katy Steinmetz. Greinin birtist í áðurnefndu tölublaði og var titill hennar á forsíðu blaðsins. Þannig varð Cox fyrsta trans manneskjan á forsíðu Time.

Síðar á árinu 2014 varð Cox fyrsta trans manneskjan sem var tilnefnd til Primetime Emmy verðlauna í leikaraflokki, en hún var tilnefnd sem framúrskarandi gestaleikkona í gamanþáttaröð (Outstanding Guest Actress in a Comedy Series) fyrir hlutverk sitt sem Sophia Burset í Orange Is the New Black. Hún kom einnig fram í tónlistarmyndbandinu við lagið "You & I (Nobody in the World)" með John Legend.

Cox tók þátt í herferð árið 2014 sem beindist gegn lögum í Phoenix, Arizona, sem heimila lögreglu að handtaka hvern þann sem er grunaður um að "gefa til kynna vændi" (e. manifesting prostitution) sem að hennar mati beinist gegn lituðum trans konum, í kjölfar sakfellingar aðgerðasinnans (og lituðu trans konunnar) Monicu Jones. Seinna sama ár gaf Sylvia Rivera Law Project út myndband þar sem Cox las bréf frá trans fanganum Synthia China Blast, þar sem fjallað var um algeng vandamál sem trans fangar standa frammi fyrir. Þegar Cox komst að því að Blast hefði verið sakfelld fyrir nauðgun og morð á 13 ára barni árið 1993 skrifaði hún á Tumblr-síðuna sína: "Mér var ekki kunnugt um ákærurnar sem hún var dæmd fyrir. Ef ég hefði vitað af þessum sakarefnum hefði ég aldrei samþykkt að lesa bréfið."

Cox kom fram í árlegu "Rebels"-blaði V síðla árs 2014. Fyrir blaðið bað V frægt fólk og listafólk að tilnefna þau sem það leit á sem sitt persónulega uppreisnarfólk (e. personal rebels) og Natasha Lyonne tilnefndi Cox. Cox var einnig á forsíðu októberheftis Essence tímaritsins árið 2014, ásamt leikkonunum Alfre Woodard, Nicole Beharie og Danai Gurira.

Þann 17. október 2014 var klukkutíma löng heimildarmynd, Laverne Cox Presents: The T Word, sem Cox framleiddi og talaði inn á, frumsýnd á sjónvarpsstöðvunum MTV og Logo. Sama ár birtist Cox á forsíðu fimm ára afmælisútgáfu tímaritsins C☆NDY ásamt 13 öðrum trans konum: Janet Mock, Carmen Carrera, Geena Rocero, Isis King, Gisele Alicea, Leyna Ramous, Dina Marie, Nina Poon, Juliana Huxtable, Niki M'nray, Pêche Di, Carmen Xtravaganza (House of Xtravaganza) og Yasmine Petty.

Árið 2015 vann Cox Daytime Emmy-verðlaun í flokkinum Outstanding Special Class Special sem aðalframleiðandi Laverne Cox Presents: The T Word. Þetta gerði Cox að fyrstu trans konunni til að vinna Daytime Emmy-verðlaun sem aðalframleiðandi. The T Word er einnig fyrsta trans heimildarmyndin sem vinnur Daytime Emmy. Sama ár var Cox meðal fólks sem kom nakin fram í hinni árlegu "Nudes"-útgáfu Allure og var hún fyrsta trans leikkonan til þess.

Cox var á forsíðu "totally not-straight" útgáfu Entertainment Weekly sem kom út þann 11. júní 2015, en það var fyrsta tölublað tímaritsins í 15 ár sem einblíndi aðeins á afþreyingu fyrir homma, lesbíur og trans fólk.

Í júní 2016 birti Human Rights Campaign myndband sem virðingarvott fyrir fórnarömb skotárásarinnar á næturklúbbnum í Orlando. Í myndbandinu sögðu Cox og fleiri sögur fólksins sem var myrt í téðri árás.

Árið 2017 hóf Cox að leika hlutverk trans lögfræðingsins Cameron Wirth í þáttunum Doubt á CBS. Eftir að aðeins tveir þættir höfðu verið sýndir tilkynnti CBS hins vegar að þættirnir yrðu teknir af dagskrá, sem skildi framtíð þeirra þátta sem eftir voru ósýndir eftir í óvissu. Þetta var fyrsta þáttaröðin sem var formlega slaufað á 2016–17 sjónvarpstímabilinu, eftir dræmt áhorf. CBS tilkynnti síðar að þeir 11 þættir sem eftir voru yrðu sýndir á laugardögum frá og með 1. júlí.

Cox var árið 2017 tilnefnd til Primetime Emmy-verðlauna í flokkinum Outstanding Guest Actress in a Drama Series (framúrskarandi gestaleikkona í dramaþáttaröð) fyrir hlutverk hennar í Orange Is the New Black.

Árið 2017 vann Cox með ACLU, Zackary Drucker, Molly Crabapple og Kim Boekbinder að gerð myndbands um sögu trans fólks sem hét "Time Marches Forward & So Do We", en Cox talaði inn á það. Sama ár varð Cox eitt af fjórum andlitum haustherferðar Ivy Park fatalínunnar.

Í febrúar 2019 var Cox í aðalhlutverki á tískuvikunni í New York fyrir 11 Honoré, lúxusnetverslun með sérhæfingu í hönnunarfötum í stærri stærðum (e. plus-sized).

Cox kom fram í tónlistarmyndbandinu við lag Taylor Swift, "You Need to Calm Down," sem kom út þann 17. júní árið 2019.

Hún var ein fimmtán kvenna sem gestaritstjórinn Meghan, hertogaynja af Sussex, valdi til að birtast á forsíðu septemberheftis breska <i id="mwATc">Vogue</i> 2019. Þar með varð Cox fyrsta trans konan sem birtist á forsíðu breska Vogue.

Í september 2019 tók Cox ACLU lögfræðinginn Chase Strangio með sér á Emmy-verðlaunin 2019 og var með sérsniðna regnbogahandtösku sem á stóð "Oct 8," "Title VII" og "Supreme Court." Þetta var vísun í hæstaréttarmálaferlin R.G. & G.R. Harris Funeral Homes Inc. v. Equal Employment Opportunity Commission, en Strangio var einn af lögfræðingunum sem varði Aimee Stephens í því máli, trans konu sem var rekin úr starfi sínu á útfararstofu. Cox og Strangio ræddu við fréttamenn á rauða dreglinum um hið væntanlega dómsmál.  Cox var aðalframleiðandi heimildarmyndarinnar Disclosure: Trans Lives on Screen sem frumsýnd var á Netflix þann 27. janúar 2020.

Í maí 2021 tilkynnti E! að Cox myndi sjá um Live from the Red Carpet frá og með janúar 2022, í stað Giuliana Rancic. Í desember 2021 fékk hún hlutverk í dystópísku fantasíumyndinni Uglies frá Netflix, í leikstjórn McG, sem byggð er á samnefndri bók eftir Scott Westerfeld.

Áhrif
Cox hefur af hinsegin jafningjum sínum, auk margra annarra, verið talin brautryðjandi fyrir trans samfélagið og hefur hún unnið til fjölda verðlauna fyrir aðgerðasinnaða nálgun sína við að vekja vitund almennings á málefnum trans fólks. Áhrif hennar og sýnileiki í fjölmiðlum hafa leitt til vaxandi samtals um trans menningu, sérstaklega í samhengi við trans konur, og hvernig það að vera trans skarast við aðrar breytur svo sem litarhátt. Hún er fyrsta trans manneskjan sem birtist forsíðu tímaritsins Time, fyrsta trans manneskjan til að vera tilnefnd til Primetime Emmy-verðlauna og fyrsta trans manneskjan með vaxstyttu af sjálfri sér á söfnum Madame Tussauds, sem og fyrsta trans konan til að vinna Daytime Emmy sem aðalframleiðandi. Í maí 2016 hlaut Cox heiðursdoktorsnafnbót frá The New School í New York borg fyrir framsækið starf sitt í baráttunni fyrir jafnrétti kynjanna.

Viðurkenningar og verðlaun

 2013 – Anti-Violence Project 2013 Courage Award
 2013 – Reader's Choice Award á OUT100 Gala á vegum Out Magazine
 2014 – Kona ársins hjá tímaritinu Glamour.
 2014 – Komst á hið árlega Root 100, lista sem heiðrar "afburða svarta leiðtoga, frumkvöðla og menningarmótara" sem eru 45 ára og yngri.
 2014 – Toppaði þriðja árlega World Pride Power List breska dagblaðsins The Guardian yfir áhrifamesta hinsegin fólk heims.
 2014 – Hlaut Stephen F. Kolzak verðlaunin frá GLAAD.
 2014 – Komst á EBONY Power 100 listann.
 2015 – Komst á 2015 OUT Power 50 listann.
 2015 – Komst á lista People yfir fallegustu konur í heimi.
 2015 – Three Twins Ice Cream í San Francisco endurnefndi súkkulaði-appelsínu-konfettí-ísinn sinn Laverne Cox's Chocolate Orange is the New Black um Pride-helgi borgarinnar.
 2015 – Komst á lista Time yfir 100 áhrifamesta fólkið árið 2015. Færslan um hana var skrifuð af Jazz Jennings.
 2015 – Var útnefnd sem eitt af 31 táknum LGBT History Month (hinsegin sögumánaðar) af Forum for Equality.
 2015 – Sigurvegari Daytime Emmy-verðlauna flokkinum Outstanding Special Class Special sem aðalframleiðandi Laverne Cox Presents: The T Word. Cox varð við þetta fyrsta trans konan til að vinna Daytime Emmy sem aðalframleiðandi og The T Word er einnig fyrsta trans heimildarmyndin til að vinna Daytime Emmy.
 2016 – Veitt heiðursdoktorsnafnbót frá The New School.
 2017 – Nefnd á 2017 OUT Power 50 listanum.
 2018 – Fékk Claire Skiffington Vanguard-verðlaunin frá Transgender Law Center. Verðlaunin veita þeim meðlimum trans samfélagsins sem hafa verið hluti af framvarðarsveit hreyfingarinnar viðurkenningu.

Kvikmyndaferill

Kvikmyndir

Sjónvarp

Tónlist

Hljóðrásarplötur

Smáskífur

Heimildir

Trans konur
Bandarískir leikarar

Laverne Cox


بلدية كابيثويلا (بالإسبانية: Cabizuela) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية كابيثويلا 116 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية كابيثويلا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

كابيثويلا


Osamnaesta dinastija drevnog Egipta  (ponekad zvana dinastija XVIII ili dinastija 18) u egiptologiji se klasificira kao prva dinastija Novog Kraljevstva Egipta, doba u kojem je drevni Egipat postigao vrhunac svoje moći. Osamnaesta dinastija obuhvaćala je razdoblje od 1549./1550. do 1292. pr. Kr. Ova dinastija poznata je i kao dinastija Tutmozid, po četvorici faraona po imenu Tutmozis.

Nekoliko najpoznatijih faraona u Egiptu bilo je iz XVIII. dinastije, uključujući Tutankamona, čiju je grobnicu pronašao Howard Carter 1922. godine. Ostali poznati faraoni iz dinastije uključuju Hatšepsut (oko 1479. pr. Kr. - 1458. pr. Kr.), Najdulje vladajući ženski faraon iz starosjedilačkih dinastija, i Eknaton (oko 1353. – 1336. pr. Kr.), "Heretički faraon", sa svojom kraljevskom suprugom, Nefertiti. Osamnaesta dinastija jedinstvena je među egipatskim dinastijama po tome što je imala dvije žene koje su same vladale kao faraoni: Hatšepsut, koji se smatra jednim od najinovativnijih vladara drevnog Egipta, i Neferneferuaten, obično identificiranu kao Nefertiti.

Povijest

Rana 18. dinastija

Osamnaestu dinastiju osnovao je Amasis I., brat ili sin Kamose, posljednjeg vladara 17. dinastije. Amasis je završio kampanju protjerivanja vladara Hiksa. Njegova vladavina se doživljava kao kraj Drugog prijelaznog perioda i početak Novog Kraljevstva. Amasisa je naslijedio njegov sin Amenhotep I., čija je vladavina bila relativno mirna, bez bitnih događaja.

Amenhotep I. vjerojatno nije ostavio muškog nasljednika, a čini se da je sljedeći faraon, Tutmozis I., bio povezan s kraljevskom obitelji kroz brak. Tijekom njegove vladavine, granice egipatskog carstva dosegnule su svoj najveći opseg, a prostiralo se od Karkemiša na Eufratu, na sjeveru, sve do Kurgusa na jugu, iza četvrtog katarakta Nila. Tutmozisa I. je naslijedio Tutmozis II. i njegova kraljica Hatšepsut, koja je bila kći Thutmosea I. Nakon smrti njezinog supruga i razdoblja regentskog vladanja umjesto njenog maloljetnog pastorka (koji će kasnije postati faraon kao Tutmozis III.) Hatšepsut je sama postala faraon i vladala više od dvadeset godina.

Tutmozis III., koji je postao poznat kao najveći faraon-vojskovođa ikad, također je dugo vladao kao faraon. U starosti je kao regent dijelio vlast sa svojim sinom Amenhotepom II. Amenhotepa II naslijedio je Tutmozis IV., kojeg je naslijedio njegov sin Amenhotep III., čije se vladanje smatra vrhuncem ove dinastije. Amenhotep III. poduzimao je građevinske projekte velikih razmjera, čiji se opseg može usporediti s onima iz mnogo dulje vladavine Ramzesa II. tijekom 19. dinastije.

Akhenaten, razdoblje Amarne i Tutankamon

Amenhotep III. je dijelio prijestolje sa svojim sinom Amenhotepom IV., možda i tijekom punih 12 godina. O ovoj mogućoj regenciji nema konsenzusa u akademskoj zajednici, a različiti znanstvenici smatraju da je regencija bila duga, kratka ili da je uopće nije ni bilo.

U petoj godini svoje vladavine Amenhotep IV. je promijenio ime u Eknaton (, "Djelotvoran za Atona") i svoj glavni grad preselio u Amarnu, koju je nazvao Akhetaten. Za vrijeme vladavine Akhenatena, Aton (jtn, sunčani disk) postao je najprije najistaknutije božanstvo, a s vremenom se počeo smatrati jedinim bogom.

U znanstvenoj zajednici ne postoji konsenzus o tome je li štovanje Atona prvi primjer monoteizma u zabilježenoj povijesti, odnosno je li to bio istinski monoteizam. Neki smatraju da je Akhenaten prvi uveo monoteizam, dok drugi ističu da je on samo potisnuo jedan, dominantni, kult sunca s drugim kultom, ne napuštajući pritom nikad u potpunosti nekoliko drugih tradicionalnih božanstava, te da se zbog toga ne može smatrati monoteizmom.

Kasniji su Egipćani smatrali ovo "razdoblje Amarne" nesretnom aberacijom. Događaji nakon Ehenatenove smrti nisu jasni. Znanstvenicima su poznate osobe s imenima Smenkhkare i Neferneferuaten, ali o njihovom relativnom redoslijedu i ulozi u povijesti još se mnogo raspravlja; Neferneferuaten je vjerojatno bilo faraonsko ime Akhetatenove kraljevske supruge Nefertiti. Tutankamon je na kraju zauzeo prijestolje, ali je umro mlad. Njegove kćeri, mumije 317a i 317b, predstavljaju, u genetskom smislu, posljednju generaciju Osamnaeste dinastije.

Aj i Horemheb

Posljednja dva člana Osamnaeste dinastije - Aj i Horemheb - postali su vladari iz redova dužnosnika u kraljevskom dvoru, iako bi Aj također mogao biti ujak Akhenatena kao rođak potomka Juja i Tjujua.

Aj je možda došao na vlast vjenčanjem za udovicu, Veliku kraljevsku suprugu i mlađu polusestru Tutankamona, Ankhesenamun. Ona nije dugo živjela nakon toga, a Aj se tada vjenčao za Tey, koja je svojevremeno bila dadilja Nefertiti.

Ajeva vladavina bila je kratka. Njegov nasljednik bio je Horemheb, general za vrijeme Tutankamonove vladavine, koga je faraon možda bio namijenio kao svog nasljednika u slučaju da nema žive djece, što se i dogodilo. Horemheb je možda preuzeo prijestolje od Aja državnim udarom. Iako je Ajov sin ili očuh Nakhtmin imenovan za prestolonasljednika svog oca/očuha, Nakhtmin je izgleda preminuo za vrijeme vladavine Aja, dajući priliku Horemhebu da preuzme prijestolje.

Horemheb je također umro bez žive djece, odredivši svog vezira Pa-ra-mes-su kao svog nasljednika. Ovaj vezir uspeo se na prijestolje 1292. pr. Kr. kao Ramzes I., i bio je prvi faraon devetnaeste dinastije.

Primjer na slici desno prikazuje čovjeka po imenu Ay koji je postigao uzvišene vjerske položaje Drugog proroka Amona i Velikog svećenika iz Mute u Tebi. Njegova karijera procvjetala je za vrijeme vladavine Tutankamona, kada je kip napravljen. Kartuše kralja Aja, Tutankamonovog nasljednika koji je dodan na kipu, naknadni je pokušaj majstora da "ažurira" skulpturu.

Datiranje
Radiokarbonsko datiranje sugerira da je 18. dinastija možda započela nekoliko godina ranije od konvencionalnog datuma 1550. pr. Kr. Razdoblje radiokarbona za njegov početak je 1570. – 1544. Pr. Kr., Čija je srednja točka 1557. pr. Kr

Faraoni 18. dinastije
Faraoni 18. dinastije vladali su oko 250 godina (oko 1550. – 1298. pr. Kr.). Datumi i imena u tablici preuzeti su od Dodsona i Hiltona. Mnogi su faraoni pokopani u Dolini kraljeva u Tebi (označena s KV). Više informacija može se naći na web lokaciji Theban Mapping Project. Poznato je nekoliko diplomatskih brakova za Novo Kraljevstvo. Te se kćeri stranih kraljeva često spominju samo u kinografskim tekstovima, a nisu poznate iz drugih izvora. Brakovi su vjerojatno bili način da se potvrde dobri odnosi između tih država.

Izvori

Dinastije drevnog Egipta

Osamnaesta dinastija drevnog Egipta


Amaral's Brazilian gecko (Hemidactylus brasilianus) is a species of nocturnal geckos from the arid Jalapão Region, Minas Gerais/Bahia (Brazil). It is a bluish-gray, oviparous tree-dwelling species, feeding on herbivorous insects and other invertebrates. It has immovable, or fixed eyelids. Being nocturnal, it has vertically oriented pupils. They have a life span of about 6–13 years and are sexually mature at 6–9 months old. They are about 13 cm long and 2 cm wide. They cannot change their colour. When attacked by a bird, they run in circles, confusing the enemy. When attacked by a ground animal, they climb a high tree, run in tall grass, or try to hide under leaves, rocks, and other things they can find.   They are one of the smartest geckos on the earth, and are not endangered.

References

Further reading

 Amaral, A. do 1935. Um novo genero e duas novas especies de Geckonideos e uma nova raça de Amphisbaenideo, procedentes do Brasil Central. Mem. Inst. Butantan 9: 253-256.
 Carranza, S. and E.N. Arnold 2006. Systematics, biogeography, and evolution of Hemidactylus geckos (Reptilia: Gekkonidae) elucidated using mitochondrial DNA sequences. Molecular Phylogenetics and Evolution 38 (2): 531-545
 Rösler, H. 2000. Kommentierte Liste der rezent, subrezent und fossil bekannten Geckotaxa (Reptilia: Gekkonomorpha). Gekkota 2: 28-153
 Vitt, L. J.; Caldwell, J. P.; Colli, G. R.; Garda, A. A.; Mesquita, D. O.; França, F. G. R. e Balbino, S. F. 2002. Um guia fotográfico dos répteis e anfíbios da região do Jalapão no Cerrado brasileiro. Norman, Oklahoma: Special Publications in Herpetology. San Noble Oklahoma Museum of Natural History

Hemidactylus
Reptiles of Brazil
Reptiles described in 1935

fr:Briba
nl:Briba

Amaral's Brazilian gecko


Le cabinet Rutte IV () est le gouvernement du royaume des Pays-Bas depuis le , sous la  de la Seconde Chambre.

Il est dirigé par le libéral-démocrate Mark Rutte, après la victoire du VVD à la majorité relative lors des élections législatives. Il repose sur la même coalition de quatre partis que le précédent exécutif, le cabinet Rutte III, auquel il succède après  de négociations, un record aux Pays-Bas.

Historique du mandat
Ce gouvernement est dirigé par le Premier ministre libéral-démocrate sortant Mark Rutte. Il est constitué et soutenu par une coalition entre le Parti populaire pour la liberté et la démocratie (VVD), les Démocrates 66 (D66), l'Appel chrétien-démocrate (CDA) et l'Union chrétienne (CU). Ensemble, ils disposent de  sur 150, soit 51,3 % des sièges de la Seconde Chambre.

Il est formé à la suite des élections législatives du 15 au 17 mars 2021.

Il succède donc au cabinet Rutte , constitué et soutenu par une coalition identique et assumant la gestion des affaires courantes depuis sa démission le .

Formation

Débuts mouvementés
Au cours du scrutin, le Parti populaire pour la liberté et la démocratie conserve son statut de première force politique néerlandaise, tandis que son partenaire des Démocrates 66 progresse fortement, à l'inverse de l'Appel chrétien-démocrate, qui connaît un sensible recul.

Dès le lendemain des élections, la Seconde Chambre nomme la libérale-démocrate Annemarie Jorritsma et la sociale-libérale Kajsa Ollongren , afin d'établir les premières ébauches d'une possible majorité parlementaire. Elles sont contraintes de démissionner au bout d'une semaine après que des photographes de presse ont pu photographier des documents confidentiels lors d'une sortie de Kajsa Ollongren de la Binnenhof. Elles sont remplacées par Tamara van Ark et Wouter Koolmees, respectivement.

Leur mission est annulée le , à l'issue d'un débat parlementaire houleux qui contraint Jorritsma et Ollongren à rendre publiques leurs notes, qui démontraient que Mark Rutte avait déjà parlé d'attribuer un poste  à un représentant du CDA critique de sa gestion, Pieter Omtzigt, contrairement à ses précédentes affirmations. Le Premier ministre était alors revenu dessus, expliquant s'être , puis avait échappé au vote d'une motion de censure déposée par l'opposition. Il fait cependant l'objet d'une motion de défiance, adoptée par tous les partis sauf le sien.

Plusieurs options envisagées

Finalement, les représentants font appel le  au ministre d'État travailliste , ancien président de la Première Chambre et ancien vice-président du Conseil d'État, quatre jours après avoir décidé qu'ils nommeraient  une personnalité indépendante et faisant autorité. Il remet son rapport final à la fin du mois, recommandant l'ouverture formelle du processus de formation du nouveau cabinet. Le , la Seconde Chambre lance cependant une nouvelle mission d'information, confiée à la présidente travailliste du Conseil économique et social (SER), . Dans son rapport remis le , elle suggère de charger Mark Rutte et Sigrid Kaag de rédiger un accord de coalition afin d'entamer des pourparlers sous sa supervision, une proposition approuvée dès le lendemain par l'assemblée.

Les échanges avec les autres formations politiques sur la base de l'accord entre le VVD et les D66 débutent le , mais l'informatrice constate leur échec deux semaines plus tard. Elle rend son mandat le  en suggérant la formation d'un gouvernement minoritaire du VVD, des D66 et du CDA. La Seconde Chambre désigne cinq jours plus tard le libéral-démocrate Johan Remkes comme nouvel informateur et ce dernier indique publiquement le  qu'un cabinet sans majorité n'était finalement pas une option, tandis que l'idée de nouvelles élections devait être creusée. En réaction, les Démocrates 66 lèvent leur blocage sur une ouverture des négociations avec l'Union chrétienne. Dans son rapport final déposé deux jours après, l'informateur recommande la désignation de deux nouveaux informateurs pour explorer la voie d'une réédition de la majorité sortante.

Succès des négociations

Les représentants valident le  les recommandations de l'informateur Johan Remkes, le reconduisent et lui adjoignent Wouter Koolmes comme co-informateur afin de tenter la poursuite de la coalition déjà au pouvoir. Le , Mark Rutte et Sigrid Kaag font publiquement état de la conclusion d'un accord de majorité après  de négociations, soit le nouveau record de la vie politique néerlandaise, ce qui permettra la constitution du cabinet Rutte  au mois de .

L'accord de coalition est publiquement dévoilé peu après. Il prévoit d'atteindre la neutralité carbone en  notamment en construisant deux nouveaux réacteurs nucléaires, en isolant l'ensemble des logements, en étendant les zones naturelles, en instaurant en  une taxe sur le nombre de kilomètres parcourus pour les véhicules et en créant un  de 35 milliards d'euros pour financer les investissements. Le salaire minimum doit être relevé de 10 %, les impôts sur les ménages diminueront de trois milliards d'euros, le secteur de la petite enfance deviendra quasiment gratuit, tandis que 100 000 logements seront construits chaque année. Les « déclarations d'indésirabilité » (ongewenstverklaringen), permettant des expulsions du territoire national, doivent être étendues des étrangers se rendant coupables de crimes, de récidive et de menace à l'ordre public, à toutes les personnes résidant illégalement aux Pays-Bas.

Le chef politique de la Gauche verte (GL) Jesse Klaver estime que les montants prévus pour la question climatique ne sont pas suffisants tandis que la chef du Parti socialiste (SP) Lilian Marijnissen évoque  des soignants à propos de l'objectif d'économies de 4,5 milliards d'euros dans le secteur des soins de santé. En matière de défense, la coalition fait bouger les lignes en augmentant significativement son budget et en dirigeant sa stratégie dans un axe nettement plus européen que par le passé.

La Seconde Chambre désigne officiellement Mark Rutte formateur le , lui permettant d'engager la constitution de sa nouvelle équipe gouvernementale et de se préparer à entamer un quatrième mandat. Le , les nouveaux ministres sont assermentés, presque un an après la démission du gouvernement précédent et  après les élections ; en raison des restrictions de contact imposés par la situation sanitaire, la traditionnelle photo de famille avec le roi est prise sur les marches du palais Noordeinde et non sur celles de la Huis ten Bosch, sans la vice-Première ministre Sigrid Kaag, positive au Covid-19.

Succession
Le , la coalition soutenant le cabinet Rutte IV se disloque, à la suite de l'échec des négociations entre les partis la constituant, concernant la politique d'asile.

Composition

Initiale (10 janvier 2022)
 Par rapport au cabinet Rutte III, les nouveaux ministres sont indiqués en gras, ceux ayant changé d'attributions le sont en italique.

Remaniement du 5 septembre 2023
 Par rapport à la composition précédente, les nouveaux ministres sont indiqués en gras, ceux ayant changé d'attributions le sont en italique.

Notes et références

Articles connexes
 Politique aux Pays-Bas
 Élections législatives néerlandaises de 2021
 Cabinet Rutte III

Rutte IV
Pays-Bas
Politique aux Pays-Bas

Cabinet Rutte IV


The Right Ons es un grupo musical de rock español. Con tres discos publicados, el grupo ha girado por un par de veces por Estados Unidos y Japón, países en los que el disco ha sido licenciado en prestigiosos sellos como Q Division Records y Flake Records respectivamente.

Biografía
Con quince años, Álvaro y Ramiro se juntaron para tocar garaje, punk y rock. Formaron Anyones y en el camino se encontraron con un Rafa. En aquel entonces Álvaro, que visitaba con frecuencia a su familia de Coruña, conoció a Utah, con quien tocaba la guitarra en la playa. Pasaron los años y tanto Anyones como The Nuggets, su siguiente proyecto, pasaron a mejor vida. Ramiro comenzó a tocar en Jet Lag, donde conoció a otro gallego: Martín. Mientras tanto, Rafa y Álvaro se dedicaban a hacer acústicos en la calle, en el metro, en campus universitarios…

Al poco tiempo, Rafa acabó también tocando en Jet Lag y llamaron a Utah para la grabación de su tercer disco. Pero en su lugar, Utah comenzó a tocar en el proyecto acústico de Rafa y Álvaro. En 2006 los tres sumaron a Ramiro al proyecto y comenzaron a tocar bajo el nombre de The Right Ons. Un año más tarde editaban su primer álbum: 80.81 (2FER Records, 2007). Tocaban allí donde les llamaran, ya fuera en una fiesta de moteros en el desierto de Almería o teloneando a Mando Diao en la Riviera de Madrid. Entonces se marcharon a Estados Unidos para grabar su segundo disco y llamaron a Martin para que aportase teclados y percusión. El resultado fue Look Inside Now! (2FER Records, 2009) producido por Ed Valauskas y Matt Beaudoin. The Right Ons han girado en innumerables ocasiones por España, y han visitado Europa, Japón, Argentina, Brasil, y Estados Unidos en cuatro ocasiones.

Han tocado tanto en los festivales más grandes (SXSW, Rock In Rio, Primavera Sound, Poráo do Rock, Paredes de Coura, Sonorama, Ebrovisión…) como en las salas más pequeñas de los pueblos más perdidos. Han compartido cartel con gente como Neil Young, Wilco, Muse, The Hives, The Soundtrack Of Our Lives, Eli "Paperboy" Reed… siempre con la máxima entrega en cada concierto. En 2010 decidieron tomarse un descanso para pensar, encontrarse a sí mismos y concentrarse en su siguiente disco. Un año más tarde encontramos el fruto de ese trabajo: Get Out (Lovemonk, 2011), grabado en los estudio Reno de Madrid bajo la batuta de Luca Petricca.

En 2013 publican su primer disco en castellano llamado Volcán.

Discografía

Álbumes de estudio
 2007 - 80.81
 2009 - Look Inside, Now!
 2011 - Get Out
 2013 - Volcán

Sencillos
 2007 - I'm waiting for the man
 2009 - Whats going on

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial
 MySpace oficial de The Right Ons

Grupos de música de los años 2000
Grupos de música de España
Grupos de rock de Galicia
Grupos de rock de España
Grupos de indie rock de España

The Right Ons


Mantissa Plantarum, (abreviado: Mant.Pl. y título completo: Mantissa plantarum. Generum editionis VI. Et specierum editionis II, es un libro de botánica, escrito por Carlos Linneo que publicó en el año 1767 como un apéndice del segundo volumen de la duodécima edición de Systema naturae.

Referencias

Enlaces externos
  Descripción en IPNI

Libros de botánica
Libros de 1767
Libros en latín

Mantissa Plantarum


Max Payne 3 ist ein Videospiel des Entwicklers und Publishers Rockstar Games für Windows, macOS, Xbox 360 und PlayStation 3. Der Third-Person-Shooter erschien in Deutschland am 18. Mai 2012 für PlayStation 3 und Xbox 360 und am 1. Juni 2012 für den PC sowie am 20. Juni 2013 als Download für OS X. Das Actionspiel mit Neo-Noir-Handlung ist die Fortsetzung zu Max Payne (2001) und Max Payne 2: The Fall of Max Payne (2003) und führt die Geschichte um den titelgebenden Antihelden fort, für die Entwicklung war jedoch nicht mehr das finnische Studio Remedy Entertainment verantwortlich.

Handlung
Der Spieler übernimmt wie in den Vorgängerspielen die Rolle des namensgebenden Protagonisten Max Payne, acht Jahre nach den Ereignissen in Max Payne 2. Wegen seiner Beziehung zur Auftragsmörderin Mona Sax musste Max seinen Job bei der New Yorker Polizei aufgeben und verließ die Stadt, um sich in Hoboken (New Jersey) niederzulassen. Nachdem der schwer alkoholkranke und tablettenabhängige Ex-Polizist den Sohn eines örtlichen Mafiapaten tötet, verlässt er auf Anraten seines Polizei-Freundes Raul Passos mit diesem gemeinsam die USA in Richtung São Paulo, um dort einen Neuanfang als Leibwächter zu versuchen. Er arbeitet dort für die einflussreiche Branco-Familie, bestehend aus dem Geschäftsmann Rodrigo Branco, dem Politiker Victor und dem Partygänger Marcelo. Max wird unter anderem mit dem Schutz von Rodrigos Ehefrau Fabiana beauftragt.

Die Handlung arbeitet wie bereits in den Vorgängern mehrfach mit Zeitsprüngen. Das Spiel beginnt unmittelbar mit der Ankunft Max' in seiner neuen Wohnung in São Paulo und erzählt während des Spielverlaufs verschiedene Schlüsselereignisse, wie etwa den Zwischenfall in Hoboken und andere handlungsrelevante Ereignisse, in mehrfachen Rückblenden. Entfallen im Vergleich zum Vorgänger sind die Zwischensequenzen in Comic-Form.

Bereits während eines Überfalls auf eine Privatparty der Brancos versuchen Mitglieder der Straßengang "Comando Sombra" Fabiana zu entführen, können von Max jedoch vorerst daran gehindert werden. Bei einem weiteren Überfall in einem Nachtclub gelingt es ihnen letztlich doch, Fabiana in ihre Gewalt zu bringen. Eine geplante Lösegeldübergabe im Fußballstadion scheitert durch das Auftauchen einer paramilitärischen Gruppe namens "Crachá Preto", die das Geld an sich nimmt, ebenso ein anschließender Befreiungsversuch, bei dem die Gangster mit ihrer Geisel entkommen. Zurück auf dem Anwesen der Brancos wollen sich Max und Passos mit Rodrigo Branco, dessen Bruder Victor und dem Chef der Polizei-Spezialeinheit Unidade de Forças Especiais (UFE) Armando Becker beratschlagen. Doch die Anlage wird von einem Killerkommando der Crachá Preto angegriffen. Rodrigo Branco wird getötet und die Anlage durch eine Bombenexplosion zerstört. Max kann entkommen und bringt in Erfahrung, dass der Angriff ursprünglich ihm gegolten habe und dass Fabiana in den Favelas der Stadt gefangen gehalten werde.

Max fühlt sich verantwortlich für all das, was den Brancos passiert ist. Er entschließt sich, Abstand vom Alkohol zu nehmen und einen weiteren Rettungsversuch für Fabiana zu unternehmen. Der ansässige Polizei-Detective Wilson Da Silva erklärt ihm, dass das Crachá Preto von Rodrigo Branco mehrfach für widerrechtliche Operationen angeheuert wurde. Da Silva glaubt weiterhin, dass sowohl die UFE als auch Rodrigos Bruder Victor mit den jüngsten Ereignissen in Verbindung stehen. Auf seiner Suche in den Favelas entdeckt Max schließlich Fabiana sowie ihre Schwester Giovanna (zugleich Passos' Freundin) und Marcelo Branco. Giovanna und Marcelo haben sich selbstständig in die Favela begeben, in der Hoffnung, Fabiana bei der Gang auslösen zu können. Doch Comando-Sombra-Anführer Serrano erschießt Fabiana und flieht mit den beiden verbliebenen Geiseln. Während Max die Verfolgung aufnimmt, greift die UFE die Favela an. Max wird Zeuge, wie die UFE der Crachá Preto gegen Bezahlung eine Reihe Gefangener übergibt. Schließlich findet Max Marcelo und Giovanna, die sich inzwischen in den Händen des stellvertretenden Crachá-Preto-Anführers Milo Rego befinden. Er muss jedoch mit ansehen, wie Marcelo von diesem grausam umgebracht wird. Max tötet daraufhin Rego und rettet Giovanna. Später taucht Passos auf, um sie mit dem Hubschrauber abzuholen, allerdings flieht er mit Giovanna und lässt Max zurück, welcher kurz darauf von Wilson Da Silva gerettet wird.

Nach einem Tipp Da Silvas dringt Max in ein verkommenes Hotel ein und entdeckt, dass das Hotel Crachá Preto als Basis für ein kriminelles Organschmuggel-Netzwerk dient. Er erfährt weiterhin, dass die Organisation die UFE bezahlt, damit diese Leute in den Favelas verhaftet und anschließend für die Organentnahme ausliefert. Kurz darauf legt Payne Sprengstoff, um den gesamten Komplex zu zerstören. Beinahe wird er dabei von Crachá-Preto-Anführer Álvaro Neves erschossen, wird aber von Raul Passos gerettet, der kurze Zeit später mit der schwangeren Giovanna die Stadt verlässt. Währenddessen findet Da Silva heraus, dass Armando Becker und Victor Branco tatsächlich hinter allem stecken. Er bittet Max, sich darum zu kümmern, da er wegen starker Korruption keine Möglichkeit sieht, beide auf legalem Wege festsetzen zu können.

Max kämpft sich daher durch die UFE-Zentrale und findet heraus, dass Becker und das UFE hinter der Ermordung von Rodrigo Branco stecken: Beckers Assistent, ein Mann namens Bachmeyer, hatte sich vor dem Angriff der Crachá Preto auf die Anlage in Rodrigos Büro versteckt und diesen kurz darauf erschossen. Victor, den Max kurz darauf mit Becker aufspürt, erklärt Max, dass er von seinem Bruder mehr Geld für seinen Wahlkampf haben wollte. Er befahl daher Crachá Preto, die Lösegeldübergabe im Fußballstadion zu unterbrechen. Mit dem Geld wurden die illegalen Organentnahmen finanziert, deren Gewinne wiederum zur Finanzierung von Victors Wahlkampf verwendet wurden. Victor und Becker fliehen, von Max verfolgt, zum Flughafen, um mit Rodrigos Privatjet aus São Paulo zu flüchten. Becker erleidet im Kampf mit Max schwere Verbrennungen, an denen er kurz darauf stirbt. Mit Hilfe von Wilson Da Silva zerstört Max anschließend auch Brancos Jet, verschont Victor jedoch, damit diesem der Prozess gemacht werden kann.

Eine Woche später sieht Max Payne am Strand von Bahia in Brasilien die neuesten Nachrichten im Fernsehen. Dort erfährt er, dass die UFE wegen ihrer Verbindungen zum illegalen Organhandel aufgelöst wurde und dass Victor Branco erhängt in seiner Zelle gefunden wurde. Ob es sich dabei um Selbstmord handelte, bleibt unklar. In der letzten Szene des Spiels sieht man Max, wie er seinen Urlaub in Bahia genießt, entschlossen, sein Leben fortzuführen.

Spielprinzip
Der Spieler steuert seine Figur direkt aus einer Third-Person-Perspektive durch weitgehend linear aufgebaute Level. Die für die Serie typische Bullet Time, in der das Spielgeschehen stark verlangsamt und die Zeit zur besseren Anvisierung des Gegners verwendet werden kann, ist auch für den dritten Teil prägendes Stilmerkmal der Kämpfe. Max kann per Tastendruck Hechtsprünge ausführen. Mit Hilfe eines Deckungssystems kann Max die Anweisung gegeben werden, hinter Wänden und Objekten Schutz vor gegnerischen Angriffen zu suchen.

Erstmals in der Seriengeschichte besitzt Max Payne 3 einen Mehrspielermodus für maximal 16 Spieler. Neben den Varianten Deathmatch und Team-Deathmatch existierte eine Spielvariante Gang Wars, in der zwei Spielerteams in fünf Runden gegeneinander antreten. Die Spielvariante ändert sich dabei jede Runde und ist abhängig vom Verlauf der Vorrunde. Lediglich die entscheidende fünfte Runde ist festgelegt als Team-Deathmatch, für das sich die Teams in den vier Runden Vorteile erarbeiten können. Im sogenannten Paynekiller-Modus übernimmt ein Spieler die Rolle von Max Payne und einer die von Raul Passos. Beide treten gegen die restlichen Spieler an. Die Rollenverteilung ändert sich, sobald es gelingt, einen der beiden zu eliminieren. Der Spieler, dem der Abschuss gelang übernimmt darauf hin die Rolle von Payne beziehungsweise Passos.

Entwicklung
Max Payne 3 wurde im März 2009 mit einem Veröffentlichungszeitraum Winter 2009 angekündigt. Bis zur tatsächlichen Veröffentlichung der Konsolenversion des Spiels im Mai und zur geplanten Veröffentlichung der Computerversion im Juni 2012 wurde das Spiel mehrfach verschoben. Hauptverantwortlich für die Entwicklungsarbeiten war das Rockstar-Studio in Vancouver. Unterstützt wurden die Arbeiten von den Rockstar London, Rockstar New England und Rockstar Toronto. Das Spiel verwendet die von Rockstar selbst entwickelte Rockstar Advanced Game Engine (RAGE). Für die Physikberechnungen wurde Natural Motions Euphoria-Engine lizenziert, die für Bewegungswiedergabe der Spielfigur, etwa bei Schusstreffern oder Sprüngen, und die Berechnung von Zerstörungen an Objekten zum Einsatz kam.

Der Soundtrack zum Spiel wurde von der US-amerikanischen Noise-Rock-Band Health komponiert.

Rezeption

Max Payne 3 erhielt mehrheitlich ausgezeichnete Kritiken. Carsten Görig vom "Spiegel" verglich die Inszenierung des Spiels mit den Filmen City of God und Tropa de Elite. Vereinzelt wurde Max Payne 3 jedoch auch verhalten aufgenommen. David Hugendick von Die Zeit bemängelte beispielsweise, dass sich die Entwickler zu sehr auf die Inszenierung von Gewaltorgien beschränkt hätten. Im Vergleich zu anderen Rockstar-Produktionen wie Grand Theft Auto IV oder Red Dead Redemption lasse das Spiel jede Subtilität oder erzählerische Ambition vermissen. Er bemängelte dabei auch den streng linearen Spielaufbau und bezeichnete ihn als anachronistisch zu den Open-World-Lösungen der Vergleichsspiele. In Take-Twos Geschäftsbericht 2012 vom 22. Mai 2012 vermeldete das Unternehmen den Verkauf von drei Millionen Exemplaren des Spiels für Xbox 360 und PS3. Gemäß den Angaben Take2s im ersten Quartalsbericht für das Geschäftsjahr 2013 blieben die Verkaufszahlen damit weltweit hinter den Erwartungen zurück. In den USA wurden im ersten Verkaufsmonat nur 440.000 Einheiten verkauft, prognostiziert wurden jedoch 600.000. Die Presse vermutete den zeitnahen Release von Blizzards Bestseller Diablo III (3,5 Mio. verkaufte Exemplare am ersten Verkaufstag) am 15. Mai 2012 als Grund für die schleppenden Verkaufszahlen von Max Payne 3.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Computerspiel 2012
PlayStation-3-Spiel
Third-Person-Shooter
Windows-Spiel
Xbox-360-Spiel
Mac-OS-Spiel
Rockstar Games

Max Payne 3


Agrilus pugionifer é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Schaufuss, 1877.

Referências

pugionifer

Agrilus pugionifer


Syngdu (enska: Sing) er bandarísk teiknimynd frumsýnd 2016.

Tenglar

Bandarískar teiknimyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2016
Illumination-kvikmyndir
Universal Pictures-kvikmyndir

Syngdu


El partido judicial de Arévalo es uno de los cuatro partidos judiciales de la provincia de Ávila, en concreto se trata del partido número 1 de la provincia. Es juzgado de primera instancia y la cabecera del partido judicial es la ciudad de Arévalo. Los municipios de este partido están englobados territorialmente en la comarca de la Moraña. El partido abarca una superficie de 1274 km² y da servicio a 18 387 habitantes en 53 municipios.

Municipios

Véase también
 Partido judicial de Arenas de San Pedro
 Partido judicial de Ávila
 Partido judicial de Piedrahíta
 Anexo:Partidos judiciales de Castilla y León

Referencias

Arévalo
Arévalo

Partido judicial de Arévalo


Semah, Alevi ve Bektaşi topluluklarında yaygın olan ve Cemevi'nde müzik eşliğinde uygulanan tören nitelikli Tarîkat Âyini'dir.

Uygulama
Semah dönmek için kadınlar geleneksel kıyafetler giyerler, semah'ın Alevi ve Bektaşi Cem'lerinde yaygın olarak ve müzik eşliğinde dönüldüğü doğrudur, fakat semah bir dans değildir. Semah, Hâkk'a yaklaşmaktır, semah insanın maneviyatıyla yüzleşmesi ve maddi dünyadan uzaklaşmasıdır.

Kökeni
Semahın kaynağı Kırklar meclisine dayanır. Bu meclise gelen Muhammed'e Salmân-ı Fârisî tarafından bir üzüm tanesi verilir ve Salmân-ı Fârisî kendisinden bunu paylaştırmasını ister. Muhammed, Cebrail'in getirdiği tabakta bu üzüm tanesini sıkar. Bunu içen Kırklar "Ya Allah" deyip Semah dönmeye başlarlar.

Zamanı
Semah yalnız Cemler'de dönülür. Bunun dışında günümüzde olduğu gibi asla düğünlerde ve benzer eğlencelerde dönülmez. Semah'ın dönüldüğü ortam mutlaka özel ve dinsel anlamı olan bir ortam olmalıdır.

Benzerlikler
Semah, Sema ile karıştırılmamalıdır. Sema Mevleviler'in yapmakta olduğu âyindir. Ama sonuçta özellikleri (Allah'a yaklaşmak) aynıdır.

Müzik
Alevi semahlarındaki en önemli çalgı bağlamadır. Bağlamayı çalan ve deyiş söyleyen kişilere Zakir denir.

Alevilikte ibadet
Türk halk müziği formları

Semah


Hrvatska nogometna liga - Jug (također i kao Hrvatska republička nogometna liga - Jug) je bila jedna od četiri skupine dotadašnje jedinstvene Hrvatske nogometne lige u sezoni 1983./84., te je predstavljala ligu trećeg ranga natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
U njoj su sudjelovali klubovi s područja južne Hrvatske, odnosno Dalmacije, te je neformalno zvana i Dalmatinska zona.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio Split koji se potom plasirao u doigravanje za prvaka Hrvatske, ujedno i kvalifikacije za Drugu saveznu ligu - Zapad, koje je i osvojio.

Ljestvica

 iz lige nitko nije ispao
 Novi članovi lige:
 Neretvanac Opuzen
 Omiš
 Zmaj Makarska

Rezultatska križaljka

Izvori:

Poveznice
 Prvenstvo Hrvatske u nogometu
 Hrvatska nogometna liga – Sjever 1983./84.
 Hrvatska nogometna liga – Istok 1983./84.
 Hrvatska nogometna liga – Zapad 1983./84.
 Doigravanje Hrvatske nogometne lige 1983./84.
 Dalmatinska liga 1983./84.

Izvori
 Slaven Zambata i dr: Nogomet 84, Zagreb, 1984, UDK: 796.332"1984", str. 38
 Ivan Jurić: Narona / Neretva : 1919 - 1994, Metković, 1995., , str. 229

1983-84 Jug
1983-84 Hrvatska

Hrvatska nogometna liga – Jug 1983./84.


Joshua Watson (1771–1855) est un marchand de vin anglais, philanthrope, membre éminent du parti de la Haute Église et de plusieurs organisations caritatives, qui est connu comme "le meilleur laïc d'Angleterre".

Biographie
Joshua Watson est né à Tower Hill dans la ville de Londres le jour de l'Ascension, le 9 mai 1771. Ses ancêtres sont des «hommes d'État» du Nord, mais son père, John Watson, est venu à pied de Cumberland à Londres dans sa jeunesse pour tenter sa chance et s'établir avec succès comme marchand de vin à Tower Hill. Sa mère, Dorothy Robson, cousine de l'artiste, George Fennell Robson, est également originaire du nord de l'Angleterre. John et Dorothy Watson ont deux fils - John James (1767–1839), qui est recteur de Hackney pendant quarante ans et archidiacre de St. Albans ; et Joshua, qui continue les affaires de son père. Les deux frères restent proches tout au long de leur vie.

À l'âge de dix ans, Joshua est placé sous la tutelle de M. Crawford à Newington Butts, et à l'âge de treize ans est envoyé dans une école commerciale tenue par M. Eaton dans la ville. En 1786, il entre dans le comptoir de son père, qui a alors déménagé de Tower Hill à Mincing Lane. En 1792, à sa majorité, il est admis comme associé. En 1797, il épouse Mary, la fille de Thomas Sikes, un banquier de Mansion House Street. Son oncle, , et son frère, Thomas Sikes, vicaire de Guilsborough, qui ont été à Oxford avec le frère aîné de Joshua, sont parmi les principaux ecclésiastiques de l'époque ; et Joshua, dès ses premières années, est mis en contact avec d'autres membres du parti de la haute église, dont il devient ensuite le chef virtuel. Parmi ses premiers amis et conseillers figurent , le disciple et biographe de , et fondateur du Club of Nobody's Friends, dont Joshua Watson est un membre original ; , qui devient en 1785 vicaire d'Epsom, où John James Watson a sa première cure et Sir John Richardson (plus tard juge à la cour des plaidoyers communs), qui est un ami d'université de John James Watson.

Entre autres amis se trouvent Henry Handley Norris, avec qui il entretient une amitié ininterrompue de près de soixante ans, et William Van Mildert, recteur de St Mary-le-Bow dans la ville (plus tard évêque de Durham). Van Mildert soumet à la fois ses conférences Boyle et ses Conférences de Bampton à la révision de Watson, et est largement guidé par ses conseils en matière littéraire. Van Mildert n'est pas non plus le seul homme de lettres à avoir confiance en sa puissance littéraire. Chez Van Mildert à Ely Place, il rencontre Christopher Wordsworth l'aîné, maître du Trinity College de Cambridge, avec qui il se joint à la révision des épreuves de l'œuvre de Christopher Wordsworth le jeune, Theophilus Anglicanus. Ces hommes sont, avec l'archidiacre Benjamin Harrison et William Rowe Lyall, les principaux amis et coadjuteurs de Watson.

Bien que "pas paresseux dans les affaires", Watson a toujours à cœur le travail de l'église et, en 1811, il prend une maison à Clapton, à moins de cinq minutes à pied du presbytère de son frère à Hackney, et également près de Henry Handley Norris. Les trois travaillent côte à côte. Clapton et Hackney deviennent le centre des divers projets religieux et philanthropiques du parti de la haute église, et la coterie dont ils émanent s'appelle la «  ». En 1811, la Société nationale pour l'éducation des pauvres est formée: elle est née d'une réunion à la maison de Watson à Clapton, composée de Watson, Norris et John Bowles. Watson en devient le premier trésorier, et elle grandit avec rapidité.

La même année (1811), Watson et Norris achètent le British Critic pour lui redonner ses lignes d'origine en tant qu'organe du parti de la haute église, dont il s'est quelque peu écarté. En 1814, Watson se retire des affaires pour se consacrer exclusivement aux œuvres de piété et de charité. Il ne manque jamais aucune réunion de la Société pour la propagation de l'Évangile, de la Société pour la promotion de la connaissance chrétienne ou de la Société nationale, et ses conseils sont très appréciés. Il s'intéresse profondément à l'église coloniale, étant un ami intime de l'évêque Middleton de Calcutta, de l'évêque Inglis de la Nouvelle-Écosse, de l'évêque  de l'Australie, puis de l'évêque Selwyn de la Nouvelle-Zélande. En 1814, il est nommé, avec son ami l'archidiacre de Cambridge, trésorier de la Society for Promoting Christian Knowledge, qui pendant son mandat de trésorier augmente considérablement son travail et ses revenus. Vers la même époque, il devient secrétaire du fonds de secours pour les Allemands victimes des guerres napoléoniennes. En 1817, la Church Building Society, d'abord appelée Church Room Society, est formée. Watson contribue largement à sa fondation, en rédigeant la résolution originale. Cela est rapidement suivi par une commission royale pour la construction d'églises émise sous le gouvernement de Lord Liverpool. Watson est l'un des commissaires et trouve le travail si captivant qu'en 1822 il prend une maison, n° 6 Park Street, Westminster, où il vit pendant seize ans, pour être près des lieux de ses travaux.

Il est également trésorier de l'école des orphelins du clergé, qui est peut-être, de tous ses projets charitables, celui qui lui tient le plus à cœur. En 1820, il est difficilement persuadé par son ami Van Mildert d'accepter le diplôme honorifique de DCL que lui offre l'université d'Oxford. Sa relation avec Oxford le met en contact avec , le professeur regius de théologie, plus tard évêque d'Oxford, qui dit de lui : « Je considère Joshua comme le meilleur laïc d'Angleterre. Quelque temps auparavant, il s'est associé, par l'intermédiaire de son ami Wordsworth, à l'archevêque de Cantorbéry Charles Manners-Sutton, qui apprécie ses talents d'entrepreneur. Le successeur de Button, l'archevêque William Howley, a une égale confiance en lui. En 1828, il prend une part prépondérante dans la fondation du King's College de Londres et est membre de son premier conseil. Cela le met en relation avec , pour qui il conçoit une admiration sans bornes. En 1833, tout laïc qu'il est, il a la tâche de réviser l'Adresse cléricale à l'archevêque de Cantorbéry, exprimant l'attachement à l'Église, rédigée par William Palmer ; la Déclaration des laïcs, qui suit immédiatement, est entièrement sa composition. Lorsque l'Additional Curates' Society est formée en 1837, Watson est l'auteur de sa constitution et son premier trésorier.

En 1838, sa fille unique, Mary Sikes Watson, épouse , vicaire de Brighton, mais elle meurt, au grand chagrin de son père, deux ans plus tard, laissant deux fils. Sa femme est décédée en 1831 et son frère unique en 1839. Après ces pertes, il abandonne sa maison de Park Street et vit alternativement chez la sœur de sa femme à Clapton et chez la veuve de son frère à Daventry. En 1842, en raison des infirmités de l'âge, il démissionne de la trésorerie de la Société nationale, mais il s'intéresse toujours aux œuvres religieuses et philanthropiques ; et lorsque le nouveau collège missionnaire de Saint-Augustin, Cantorbéry, est fondé en 1845, il est l'un des membres du conseil. Il conserve le poste de trésorier de la Société des curés supplémentaires jusqu'à l'approche de sa quatre-vingt-troisième année. Il meurt à Clapton le 30 janvier 1855 et est inhumé le 7 février dans le caveau familial à Hackney.

Watson est un lien intéressant entre les grands ecclésiastiques avant et les grands ecclésiastiques après le mouvement d'Oxford. Le Dr Pusey, après plusieurs entretiens avec lui à Brighton en 1842-1843, lui écrit : « L'un était devenu tellement l'objet de soupçons, que je ne peux pas dire à quel point c'était encourageant d'être reconnu par vous comme portant le même flambeau. que nous avions reçus de toi et de ceux de ta génération qui étaient restés fidèles à l'ancien enseignement." Mais Watson ne sympathise pas entièrement avec le mouvement d'Oxford ; il y a de nombreux points sur lesquels il est entièrement en désaccord. Il reconnait cependant avec reconnaissance ses bons effets et ne perd jamais confiance dans son avenir. Christian Year de John Keble est l'un de ses livres préférés, et il est un admirateur et un lecteur constant des sermons de Newman.

Il est trop timide pour écrire quoi que ce soit sur son propre compte ; sa seule publication notable est une édition des Offices sacrés de Hele (un livre de dévotions qu'il utilise toujours lui-même) en 1825. Celui-ci a un grand tirage lors de sa première parution, et encore plus lors de sa republication en 1842. Il existe une excellente miniature de Watson par Sir William Charles Ross.

Références

 Alan Brunskill Webster, Joshua Watson: L'histoire d'un profane, 1771–1855, SPCK, 1954
 Edward Churton, Mémoire de Joshua Watson, J. Henry et J. Parker 1863, à partir des archives Internet

Liens externes

Philanthrope britannique
Décès en janvier 1855
Naissance en mai 1771
Décès à 83 ans

Joshua Watson


Gale Wilhelm (Eugene, Oregon, 26. travnja 1908. – Berkeley, Kalifornija, 11. srpnja 1991.) bila je američka spisateljica, poznata po dvjema knjigama s lezbijskim temama koje je napisala 1930-ih: We Too Are Drifting i Torchlight to Valhalla.

Rani život
Wilhelm je rođena 1908. u Eugeneu, u američkoj saveznoj državi Oregonu. Njezini roditelji bili su Ethel Gale Brewer i Wilson Price Wilhelm. Bila je najmlađa od petero djece. U 10. godini života preselila se u Boise, Idaho s majkom, braćom i sestrama, a otac je u to vrijeme bio odsutan.

Godine 1921. umrla je Louise, Galeina sestra koja joj je bila slična po godinama. Njezina smrt je možda bila ono što je potaknulo povratak Gale u Oregon 1923. godine. Završila je srednju školu i provela deveti razred u srednjoj školi Medford u Oregonu.

Do 1930. godine Wilhelm se preselila s obitelji u Kaliforniju. U 21. godini živjela je u Berkeleyju sa sestrom Ninom Clark u obiteljskoj kući Clarkovih, zajedno s Nininim suprugom i njihovo troje djece.

Spisateljska karijera
Wilhelm je objavila nekoliko kratkih priča 1934. i 1935. godine, a prva se pojavila u Književnoj Americi.

Njen prvi roman "We Too Are Drifting" objavljen je 1935. u nakladi Random House, i dobio je mnoge pozitivne kritike. Nakon objave, Wilhelm je radila kao suradnica urednika Književne Amerike, živeći godinu dana u New Yorku, a zatim se vratila u zaljevsko područje.

Godine 1938. Random House objavio je Torchlight to Valhalla, njen drugi roman na temu lezbijki u kojem glavnu junakinju, mladu ženu, progoni vrlo lijep i šarmantan mladić, ali shvaća da je njezina istinska sreća s drugom mladom ženom.

Wilhelm je napisala još tri romana "Vratite nevjestu kući" (Bring Home the Bride, 1940.), "Vrijeme između" (The Time Between, 1942.) i "Nikad me ne puštaj" (Never Let Me Go, 1945.), s heteroseksualnim temama.

Godine 1943. Wilhelm je dobila počasno članstvo u Međunarodnom društvu Mark Twain za svoj "izvanredan doprinos na polju fantastike".

Wilhelm je također objavila priče u Collier's-u i Yale Review-u početkom 1940-ih, a nakon 1943. nije objavila ništa novo. Međutim, obje Gale-ine knjige s lezbijskim temama pretiskane su mnogo puta u 1940-ima, 1950-ima i 1960-ima. Torchlight to Valhalla dobio je novo ime, Čudni put (The Strange Path), 1953. godine.

Godine 1975., Torchlight to Valhalla ponovno je tiskalo bibliotečno izdanje Arno Pressa u okviru serije Homoseksualnost: Lezbijke i homoseksualci u društvu, povijesti i književnosti.

Wilhelm je danas hvaljena zbog proze koja oponaša Hemingwaya, te je čak uspoređuju s njim. Također poznata je i zbog svojeg postignuća u We Too Are Driving u micanju lezbijskog narativa od korijena homoseksualnosti i stvaranju diskursa o rodnoj i seksualnoj dinamici u lezbijskim odnosima. To su bile teme o kojima se u to vrijeme vrlo malo pisalo.

Privatni život
Wilhelm je živjela s Helen Hope Rudolph Page u Oakdaleu u Kaliforniji od 1938. do smrti Helen Page 1948. godine. Kad su tek započele zajednički život, živjele su zajedno s Heleninom majkom, a Wilhelm je u popisu stanovništva 1940. godine zapisana kao "prijatelj" kućanstva. Nakon smrti Page, Wilhelm se ponovno vratila u zaljevsko područje San Francisca, u Berkeley.

Nestanak Wilhelm iz spisateljskog i izdavačkog svijeta podudarao se i sa smrću njezinog oca 1941. godine, i još uočljivije, sa smrću Helen Page krajem 1940-ih.

Barbara Grier provela je nekoliko godina pokušavajući pronaći Wilhelm. Izdanje Naiad Pressa iz 1984. godine "We Too Are Drifting" sadržavalo je i Grierov predgovor koji je opisivao život Gale Wilhelm i molio za pomoć bilo koga tko je znao bilo kakve informacije o njezinom boravištu. Grier je nagađala da je Wilhelm prestala pisati prije nego što je napunila 40 godina jer joj "svijet ne dopušta da napiše knjige koje je željela". Godine 1985. Grier je dobila anonimnu poruku u kojoj je pisalo da Gale Wilhelm živi u Berkeleyju u Kaliforniji. Barbara Grier je pronašla Gale Wilhelm ostarjelu i bolesnu. Wilheim je bila oduševljena što se njezine knjige i dalje čitaju. Kad je Naiad Press 1985. ponovno tiskao Torchlight to Valhalla, u njemu je bio predgovor same Wilhelm, autobiografska skica o njoj samoj.

Wilhelm je živjela sa svojom partnericom, Kathleen Huebner, od 1953. sve dok nije preminula 1991. godine od raka.

Objavljena djela
We Too Are Drifting, 1934.
No Letter for the Dead, 1936.
Torchlight to Valhalla, 1938. (objavljeno i 1950ih kao The Strange Path)
Bring Home the Bride, 1940.
The Time Between, 1942.
Never Let Me Go, 1945.

Izvori

Američki književnici
LGBT u SAD-u

Gale Wilhelm


مهندس الطيران  هو أحد العاملين في مجال الطيران، وهو أحد طاقم الطيران لبعض الطائرات.

طاقم الطيران مكون من طيارين و[[ضيافه جوية بالقرب من المطار أو داخله وكذلك الأطقم الأرضية المختلفة كل في مجاله لكن لم نشاهد أو نلاحظ أبدا مهندس الطيران بالقرب أو في داخل صالة الوصول أو السفر وذلك لأننا كمهندسين طيران نكون في هذا الوقت متواجدين على متن طائراتكم وقبل وصولكم إليها للتأكد من أن طائراتكم صالحة للطيران بأمان طبقاً للمعاير الدولية محققين في ذلك أقصى درجات الراحة والاستمتاع على متن رحلتكم عن طريق اختبار المعدات والأجهزة المعدة لذلك والتأكد من عملها بصورة جيدة.

حيث يتم هذا في إطار من الإتقان والسرعة وإدارة وتنظيم بارع للوقت الذي ينعكس بصورة إيجابية في إقلاع الطائرة في الموعد المحدد ووصولها إلى الواجهة المحدده لتمكنكم من مواصلة دراستكم العلمية إلى الخارج وتمكين رجال الأعمال من الوصول لأجتماعاتهم في الدول المختلفة في الميعاد المحدد لتوقيع عقود بملايين الدولارات وتخفيف المعاناة عن المرضى الذين يتلقون العلاج في الخارج عن طريق تمكينهم من الوصول في مواعيدهم المحدده إلى وجهتهم المطلوبة عن طريق معالجة المشاكل الهندسية والفنيه في الطائرة إن وجدت في أسرع وقت طبقاً للمواصفات العالمية وتسليمها لطاقم القيادة ومن ثم لكم في الميعاد المحدد أو في أسرع وقت ممكن.

بصفة أساسية ودائمة لا تقلع أي طائرة أو رحلة طيران إلا بعد أن يقوم مهندس الطيران بالفحوصات اللازمة طبقاً للشركه المصنعة للطائرة ويقوم مهندس الطائرة بنفسه بالتوقيع أوالإمضاء باسمه ورقم رخصته على أن الطائرة صالحة للطيران بأمان في كتاب أو دفتر صلاحية الطائرة حيث أن كل رحله لها ورقه في هذا الكتاب وبدون هذا التوقيع لا تقلع الطائرة طبقاً لقوانين الطيران المدنى المصري وقوانين الطيران العالمية لأنه بباسطه هذا التوقيع هو شهاده من المهندس أن الطائرة صالحة للطيران فبدونه تعتبرالطائرة غير صالحة لعدم وجود هذه الشهادة التي سوف يحاسب عليها قانونياً وجنائياً إذا اقتضى الأمر لذلك.

وبجانب توقيع المهندس في كتاب الطائرة قبل كل رحله.فإنه في حالة وجود عيب بالطائرة سواء قام المهندس باكتشافه أثناء الكشف المعتاد أو حدث هذا العطل أثناء الطيران في الجو وقام الطيار بإبلاغه للمهندس.في كلتا الحالتين المهندس هو الذي يقوم بتقييم العيب واكتشافه وكيفية إصلاحه وتقييم الوقت الذي يستغرقه لكي يتم إصلاح هذا العيب ثم يقوم بإبلاغ الفنى بطريقة إصلاح العيب ويقوم المهندس بمتابعة الفنى أثناء أداء عمله المكلف به ثم بعد أن ينتهى الفنى من العمل المكلف به يقوم المهندس بالفحص الأخير ليتأكد من أن العمل قد تم إنجازه بدقه طبقاً لمعاير الأمان العالمية قبل التوقيع على صلاحية هذا العمل ثم توقيع صلاحية الطائرة بشكل كامل لتكون جاهزه للطيران بعدها.

المخاطر
مهندس الطيران بطبيعة عمله المرتبطة برحلات الطيران فهو يعمل ليلاً ونهاراً على مدار 24 ساعه بنظام المناوبة وبطبيعة تواجده في المهبط أثناء فحصه للطائرة قبل الإقلاع فهو عرضه للظروف الجوية القاسيه كالأمطار والعواصف الرمليه وغيرها وعرضه لمخاطر أخرى أثناء تواجده تحت الطائرة.

مهندس الطيران واقتصاد الدولة المتمثل في اقتصاد شركات الطيران

مجال الطيران بطبيعته يمثل جزء كبير من عائد الدخل القومى لأى دوله لارتباطه الوثيق بسوق وصناعة السياحة ومهندس الطيران بطبيعته مثله مثل أي مهندس لابد أن يراعى الجانب الاقتصادى في عمله حيث أنه من المعروف في عالم شركات الطيران أن صيانة الطائرة لها دور مهم عند حساب أرباح أي شركة طيران وأن وجود الطائرة على الأرض بدون طيران يمثل خساره اقتصاديه كبيره وربح مفقود وأن هذه الخسارة تقاس بعدد الساعات التي تظل الطائرة فيها على الأرض.

ومن أحد الأسباب وأهمها والتي تمنع الطائرة من الطيران هو وجود عطل أو خلل فني بالطائرة.فماذا لو لم يتمكن مهندس الطائرة من اكتشاف العطل بسرعه والعمل على إصلاحه فهذ يعنى أن هناك ساعات كثيره تفقدها الطائرة على الأرض بدون طيران.علاوة على المسئولية الكاملة الملقاة على عاتق شركة الطيران تجاه المسافرين على متن هذه الطائرة سواء بتوفير طائرة أخرى من نفس الشركة أو تأجير طائرة أخرى من أي شركه طيران أخرى أو الحجز لجميع الركاب المقرر سفرهم على متن هذه الطائرة التي يوجد بها عيب فنى في أحد الفنادق حتي الانتهاء من إصلاح هذا العطل وإعطاء الطائرة الصلاحية للسفر وهذه تكلفه أخرى تلقى على عاتق شركة الطيران.

علاوة على التأخير الذي يؤثر على سمعة الشركة لأنه ومن المعروف أن أحد المقايس المهمة لتقييم أي شركة طيران هو انتظام رحالاتها.وماذا أيضاً لو كان المهندس قد حدد العطل خطأ وتم شراء قطعة الغيار الخطأ بملايين الجنيهات فهذه خساره أخرى على الجانب الأخر ومن هنا كانت هذه السنوات الطويلة من تدريب مهندس الطيران والاهتمام به كأحد الأركان المهمة في صناعة الطيران وثروه لأي شركة طيران فهو وبلا شك عصب مهم في الطيران المدنى.

الدراسة
 هندسة الطيران هي العلم، أو العملية، المتبع لتصميم طائرة أو أي آلة طائرة تستطيع الطيران ضمن نطاق الغلاف الجوي. ولهندسة الطيران أربعة مباحث (مواضيع) رئيسية لابد لمهندس الطيران الإلمام بها في المرحلة الأساسية والتخصص الدقيق بإحداها في المراحل المتقدمة، هذه المباحث هي:
 ديناميكا هوائية وهو العلم الذي يعنى بدراسة التصميم الخارجي للطائرة ككل، وكذلك أجزائها، كالذيل والجناح، لتتمكن الطائرة من توليد قوة الرفع اللازمة لرفعها من على الأرض وجعلها تطير بسهولة ويسر في الهواء. وهذا العلم تحته أفرع متعددة لدراسة قوى الهواء، منها التيارات الهوائية اللزجة وهي التي تكون كثافة الهواء فيها متغيرة باستمرار وذلك يكون في السرعات العالية جدا، وكذلك التيارات الهوائية الغير لزجة - ويسمى هذا المجال تحديدا بميكانيكا الموائع.

2- هندسة التحكم والاستقرار وهو العلم الذي يعنى بدراسة كيفية التحكم بالطائرة والحفاظ عليها مستقرة وهي تحت تأثير قوى الهواء الخارجية. من أفرع هذا العلم، الاستقرار السكوني الذي يدرس استقرار الطائرة وهي متزنة سكونيا، وكذلك الاستقرار الحركي (Dynamic Stability).

3- علم أنظمة الدفع وهو العلم الذي يدرس تصميم وإنتاج محرك (مروحي أو نفاث) يعمل على توفير القوة الدافعة اللازمة لدفع الطائرة في الهواء. من أسس هذا العلم دراسة الديناميكا الحرارية وديناميكا الغازات والخواص الكيمائية للمنتجات البترولية للاستفادة منها في تصنيع وتطوير أنواع لوقود الطائرات.

4- هندسة الإنشاءات والهياكل وهو العلم الذي يعنى بتصميم وإنتاج هياكل وإنشاءات الطائرة وجعلها قوية كفاية لتتمكن من مقاومة الرياح المستعرضة لها في الجو، والتركيز على استخدم مواد لا تضيف وزنا زائدا على وزن الطائرة الكلي. من أفرع هذا العلم، الإنشاءات الرقيقة الجدار (Thin-Walled Structres) والإنشاءات الشبكية (Truss Structres).

5- علم إلكترونيات الطيران Avionics وهو العلم الذي يعنى بإلكترونيات الطيران والطيار الآلي وأنظمة الملاحة والرادار والاتصالات والإضاءة.

تطبيقات الفضاء
أما بالنسبة للمقارنة بين هندسة الطيران وهندسة الفضاء، فهندسة الطيران سبق تعريفها وهندسة الفضاء تعرف على أنها العلم الذي يعنى بدراسة وتصميم وتصنيع المركبات التي تطير خارج الغلاف الجوي، أي في الفضاء الخارجي. من تطبيقات هندسة الفضاء بناء الصواريخ الدافعة للفضاء والمحطات الفضائية وكذلك بناء الأقمار الاصطناعية. ومن التعريفين السابقين يتبين للقارئ الفرق بين هندسة الطيران وهندسة الفضاء وهما مكملان لبعضهما البعض بل إن الأساس هو هندسة الطيران الذي مكن الإنسان من التحليق في الهواء ثم بني على هذا العلم (هندسة الطيران) علم هندسة الفضاء الذي مكن الإنسان من اقتحام الفضاء وسبر آفاقه.

مجالات العمل
1 - مجال تصميم وتصنيع الطائرات

طبعاً هذا المجال غير موجود في بلادنا، ولو وجد فلن يبقى مهندس طيران في غير هذا المجال، لأنه مجال ضخم ويحتاج لمئات المهندسين وعشرات الأقسام لكل قسم تخصصه ومهامه، فالطائرة كما يقال - مدينة ضخمه تطير

2- مجال تصميم وتصنيع المحركات ((هندسة المحركات)) Decay stage

وفي هندسة الطيران يتعمق الطالب في دراسة التوربينات وأنوعها الكثيرة... إذا من مجالات مهندس الطيران، العمل في صيانة الآلات الحرارية، والتوربينات البخاريه في محطات توليد الطاقة الكهربائية سواء كان مصدر الحرارة وقود نووى أوغيره مثل شركات البترول وغيرها.... الخ

3- من مجالات مهندس الطيران الطبيعية

صيانة الطائرات مثل مهندسين الخطوط أو الهناجر...أو العمرات من محركات أو وحدات مثلاً، كذلك مثل شركة (مصر للطيران للصيانة والأعمال الفنية أو شركة قنتاس الأستراليه وشركة المكملة - في جدة)

4- من مجالات مهندس الطيران، ((اختبار الطيران))

فيوجد رحلات لاختبارات الطائرات يتوجب وجود مهندسو الطيران فيها فهم الأقدر على فهم الطائرة وحسن التصرف

5- من مجالات مهندس الطيران، العمل في محطات توليد القوى

حيث أهم جزء هو (التوربينه) بالإضافة إلى مصدر توليد الحرارة (الغلايات)

6- كثير جداً من مهندسي الطيران ينخرطون في القوات المسلحة

وخاصة في صيانة الهليكوبتر، والصواريخ ومحركات الطائرات النفاثة.

7- هندسه هياكل الطائرات

وبالذات فيقسم أساسي ورئيسي ويأتي الرديف الثاني لهندسه المحركات بحيث أن قسم صيانة الهياكل يتألف من صيانة لجسم الطائرة من الداخل والخارج ((الهيكل - الأجنحة - الذيل - مقدمة الطائرة - أجهزة الهبوط (لاندق قير)))...الخ، وهندسة الطيران تنقسم بشكل رئيسي إلى ميكانيكا الطيران وإلكترونيات الطيران.

أولا: ميكانيكا الطيران تنقسم الدراسة فيها إلى ثلاثة أقسام رئيسية:

1-القسم العام General

2-هياكل Airframe

3-محركات Powerplant

ويدرس في القسم العام الرياضيات والفيزياء وبعض المواد المتعلقة بالطيران مثل اللبراغي وكذلك طريقة تصنيع وتطوير الطائرات.

أما قسم الهياكل فيدرس فيه طريقة إصلاح المشاكل في هيكل الطائرة وفيها أيضا مادة لحام ومادة sheet metal وهي كيفية إضافة قطعه في أي مكان في هيكل الطائرة في حال وجود ثقب أو صدأ أو حتى شقوق ويعتمدا التغيير على إمكانية طيران الطائرة) airwothiness بدون حدوث مشاكل تؤثر على سلامة الركاب بوجود الثقب.

وأما في قسم المحركات ما يحتاج وهو كيفية عمل وصيانة المحركات بأنواعها سواء النفاثة أو محركات السلندر.

ثانيا: إلكترونيات الطيران:

إلكترونيات الطيران أوالآفيونكس avionics وهذا القسم له أولويته في هذا المجال وخاصة عنصر التحكم في الطائرة من خلال autopilot الطيار الآلي أو من خلال main computer system كمبيوتر النظام الأساسي، ، وكما أن أكثر دراسة تطوير ولو تابعنا نهضة صناعة الطائرات في أكبر المصانع خاصة بوينغ وايرباص وغيرها نجد أن من أكثر أنواع النظم تطويرا وتحديثا لأهميته وللتسهيل وللبعد عن الخطاء البشري الذي ممكن يحدث سببه النسيان أو عدم الخبرة. ومن أجل ذلك كانت أهمية هذا القسم!!!

1- التحكم بنوعيه Controle Digital & Analog.

2- الدراسة التفصيلية للنظم الإلكترونية وخصائصها electronic system classifications.

3- جهاز الاستقبال المستخدم عن طريق الأقمار الصناعية GPS لمعرفة موقع الطائرة باستخدام الاتجاهات الثلاثة والزمن.

4- تشريعات الطيران regulations التي توضع من خلال ICAO هذه نماذج لأهم المواد المستخدمة في قسم هندسة الطائرات (افيونكس). ملحوظة هذه الدراسة بهذا القسم خاصة بالطائرات المدنية civilian airplanes وليس بالحربية military airplanes.

مراجع

اقرأ أيضا
 ذات المراوح الأربع

رخص وشهادات طيران
مهن الطيران
مهن هندسية

مهندس طيران


Benjamin Orr (born Benjamin Orzechowski, September 8, 1947 – October 3, 2000) was an American musician best known as the bassist,  co-lead vocalist, and co-founder of the American new wave band The Cars. He sang lead vocals on several of their best-known songs, including "Just What I Needed", "Let's Go", ''Moving in Stereo'', and "Drive". He also had a moderate solo hit with "Stay the Night".

Orr was posthumously inducted into the Rock and Roll Hall of Fame as a member of The Cars in 2018.

Life and career
Benjamin Orzechowski was born in Lakewood, Ohio to immigrant parents. His mother was Carpatho-Rusyn, born in present day Kojšov, Slovakia, and his father was born in present day Ukraine. Both were devout Byzantine Rite Catholics and Ben's mother would not allow him to drive his first car until the local clergy had blessed it.
His family actively supported his musical endeavors. He became proficient in several instruments including the guitar, bass guitar, keyboards, and drums.

Known locally as "Benny 11 Letters", he grew up in Lakewood, Ohio, and Parma, Ohio and attended Valley Forge High School before joining local band the Grasshoppers as lead singer and guitarist in 1964. In 1965, the Grasshoppers released two singles on the Sunburst label: "Mod Socks" and "Pink Champagne (and Red Roses)", the latter written by Orzechowski.

The Grasshoppers were also the house band on the Big 5 Show, a musical variety television show produced by WEWS-TV in Cleveland.  The Grasshoppers dissolved in 1966, when two of the band members were drafted into the U.S. Army, after which Orzechowski joined the band Mixed Emotions, and later the Colours.

Later, Orzechowski was drafted as well, although he received a deferment after approximately a year and a half in the Army.

Orr first met Ric Ocasek in Cleveland in the 1960s after Ocasek saw Orr performing with the Grasshoppers on the Big 5 Show. A few years later, Orr moved to Columbus, Ohio, where he and Ocasek formed a musical partnership that would continue in various incarnations until the break up of The Cars in 1988. After moving to Boston, the two formed a folk band called Milkwood with guitarist James Goodkind.

In 1972, the group released one album, How's the Weather? which failed to chart. Remaining in Boston, Ocasek and Orr then formed another band, Richard and the Rabbits, featuring keyboardist Greg Hawkes, followed by another band, Cap'n Swing, which included guitarist Elliot Easton. After the group broke up in 1976, the four of them and drummer David Robinson formed The Cars.

As a member of The Cars, Orr sang lead vocal on some of the band's best-known songs, including their first hit in the Top 40, "Just What I Needed", "Let's Go," and "Drive", their highest charting single in the United States.

Orr released his only solo album, The Lace, in 1986. He co-wrote the music and lyrics with his longtime girlfriend, Diane Grey Page, who also sang backing vocals and appeared on the album's back cover. The album featured a Top 40 pop hit, "Stay the Night". The song was also a Top 10 album rock hit. An accompanying music video for the song was in heavy rotation on MTV.

A second single, "Too Hot to Stop", was also released, but did not chart in the Billboard Hot 100, though it reached No. 25 on the album rock chart. Orr continued to work with The Cars for one more album, Door to Door, and tour before the group disbanded in 1988, after which he and the other members pursued solo work. Sometime in the mid 1990s, Orr recorded tracks with guitarist John Kalishes for an unreleased follow up to The Lace.

From 1998 until his death in 2000, he performed with his own band ORR and two side bands, Voices of Classic Rock with Mickey Thomas and John Cafferty,
and cover band Big People, with Pat Travers (of the Pat Travers Band), Jeff Carlisi (of 38 Special), Derek St. Holmes (of Ted Nugent), and Liberty DeVitto (of Billy Joel).

Orr was married twice and had one son.

Illness and death
In April 2000, Orr was diagnosed with pancreatic cancer and hospitalized. However, he continued to perform with the band Big People throughout that summer at music festivals and state fairs. He reunited with The Cars one last time in Atlanta, for an interview that was included in the Rhino Records concert video The Cars Live.

Orr died of pancreatic cancer at his home in Atlanta on October 3, 2000, at the age of 53. He had made his final public appearance six days earlier, performing with Big People in Anchorage, Alaska; bandmates Jeff Carlisi, Derek St. Holmes and Rob Wilson were at Orr's bedside when he died.

Ric Ocasek wrote and recorded the song "Silver" as a musical tribute to Orr. It appeared on Ocasek's 2005 solo album, Nexterday. The Cars reunited ten years after Orr's death and released their seventh studio album, Move Like This, in May 2011. Orr was given special thanks in the liner notes: "Ben, your spirit was with us on this one."

Discography

Solo albums
 The Lace (1986) – US# 86

With the Grasshoppers
 "Mod Socks" b/w "Twin Beat" (1965) Sunburst Records
 "Pink Champagne (and Red Roses)" b/w "The Wasp" (1965) Sunburst Records

With Milkwood
 How's the Weather? (1973)

With The Cars
 The Cars (1978)
 Candy-O (1979)
 Panorama (1980)
 Shake It Up (1981)
 Heartbeat City (1984)
 Door to Door (1987)

Solo singles

References

External links
 [https://benjaminorrthelega.wixsite.com/thelegacy
[ Benjamin Orr biography] – Allmusic

Benjamin Orr—Find a Grave

1947 births
2000 deaths
20th-century American singers
American new wave musicians
American people of Czech descent
American people of German descent
American people of Polish descent
American people of Russian descent
American rock bass guitarists
American male bass guitarists
American rock singers
American tenors
Burials in Ohio
Deaths from pancreatic cancer in Georgia (U.S. state)
The Cars members
Male new wave singers
Musicians from Atlanta
Musicians from Cleveland
People from Lakewood, Ohio
Singers from Ohio
Guitarists from Georgia (U.S. state)
Guitarists from Ohio
20th-century American bass guitarists
20th-century American male singers
Elektra Records artists

Benjamin Orr


ප්‍රාණ වාදි යන තාක්ෂණික පදය සිංහලට පිවිසියේ  ඉංග්‍රිසි animism (ලතින් 'ඇනීමා' හෙවත් 'ආත්මය') පදයෙණි. එයින් නිරෑපණය කරන්නුයේ සත්ත්ව, ශාක හෝ වෙනත් අස්තිත්වයන්හි ආත්ම කෙරෙහි විස්වාස කරන ඇදහිලි පද්ධතියකට ය.

ප්‍රාණ වාදිහූ ස්වභාවික සංසිද්ධින්,  භූගෝලිය විකසනයන් හෝ එදිනෙදා පරිහරනය කරන දෑ තුළ ද ආත්ම හෝ ආත්මයක් ඇතයි අදහති. සරල ලෙස ගත් කල, ප්‍රාණ වාදයෙන් ප්‍රකාශ වන්නේ 'ආත්ම" කෙරෙහි ඇදහිම ය.

බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික පුරෝගාමී මානව විද්‍යාඥයකු වන  ශ්‍රීමත් එඩ්වඩ් බර්නෙට් ටයිලර්  (1832-1917) විසින් රචිත Primitive Culture (1871) ග්‍රන්තයෙහි 'ප්‍රාණ වාදය' ආගමික භක්තියෙහි පුරාතන අවධියක් ලෙසින් දක්වන ලදි.බටහිර විද්වත්හූ ප්‍රාණ වාදය ආගමක් ලෙසින් නොසලකන අතර, එය ආගමක් ගොඩනැංවීම සඳහා පාදකවන මූලීක අවහ්‍යතාවක් බැව් දක්වති. ටයිලගේ අර්තවිවරණය ලෙස ප්‍රණවාදය 'ආත්ම කෙරෙහි ඇදහිම'කි. එහෙයින් දේව ඇදහිලි හෝ මිනිස් ශරීරයෙන් පරිබාහිර අසතිත්වයක හෝ අත්මකෙරෙහි විශ්වාස කරන සකල සියලු ආගම් කෙරෙහි ප්‍රාණ වාදි පදනම පුළුල් ලෙස විහිදි ඇත. ප්‍රාණ වාදය නැමැති අරටුය මත සියලු ආගම් රදා පවතින හෙයින් ටයිලර් පුරාතන හෝ නූතන සියලු ආගම් ප්‍රාණවාදයේ විවිධ ආකෘතින් ලෙස දක්වයි. කෙසේවෙතත්, නුතන මානව විද්‍යඥයින් විසින් 'ප්‍රණවාදය' ලෙසින් දක්වන්නේ , අමනුෂ්‍ය අස්තිත්වයන්හි වූ ආත්ම කෙරෙහි විශ්වාස කරන ආගමික ලැදියාවන්ට ය. එනයින් ආදිවාසි ජන ප්‍රජාවන්ගේ ආගමික පදනම ප්‍රාණ වාදි වෙති.

විශාරද මත

ප්‍රාණවාදි ලෝක දෘෂ්ටිය

බොහෝ දඩයක්කාර-ඵලවැල රැස්කරන ජනසමාජයන්හි ලෝක දෘෂ්ටියප්‍රාණවාදි ආකාරයකට සමාන වෙයි. මිනිසා සහ සත්ත්ව ප්‍රජාව වෘක්ෂලතාවෝ, ස්වභාවික බලවේගයන් සියල්ල සමාන මටිටමක ලා සැලකේ. එනයින් මේ සියලු සත්තාවන් හා බලවේග හට ගෞරවනීය ලෙස බුහුමන් දැක්වීම මිනිසා ගේ යුතුකමකි. මිනිසා හා සමාන තත්ත්වකලා සැලකෙන හෙයින් එකී සත්තාවන් හෝ බලවේග මනුෂ්‍ය පැවත්ම සඳහා අවශ්‍යක ය. ආහාර, නිවස්න, සාරවත්බව, දරුපල, නිරෝගිත්වය, සුරක්ෂිතතාව උදෙසා  අනර්ථකාමි ආත්මයන් සත්ප්පිය යුතු ය. ඒ සඳහා ප්‍රාණවාදි ජනසමාජයන්හි විවිධ වූ වත් හෝ පූජා විධි අන්තර්ග වේ. ඒ වා හා බැඳුණු ජීවන දෘෂ්ටියක් සහ ලෝකය දෙස බැලීමක් ඇත. ආගමකත්වයෙන් පරිනත වූ ශින්ටෝ වැනි ප්‍රාණ වාදී දෘෂ්ටින් මින්සා සත්ත්ව සහ අනෙකුත්  අස්තීත්වයන්ගෙන් වෙන් කෙරුණු සුවිශේෂ ලක්ෂණයක් මතු කරයි. එහෙත් වාසනාව, සශ්‍රීකත්වය හෝ පූර්ණ අස්වනු ලබා ගැනීමට විශේෂ ආත්ම මෑනවීමේ පූජාවිධි ආවශ්‍යක ය.

ප්‍රාණ වාදී මිත්‍යා
මිථ්‍යා වෘත්තාන්ත (හෙවත් පුරාණෝක්ති වේදය) රාශියක පදනම වන්නේ ආත්ම පිළිබඳ විශ්වාසයන් ය. ප්‍රාණ වාදී පුරාණෝක්ති රාශියක දැක්වෙන්නේ ශාක, විවිධ ස්වභාවික වස්තූන්, සත්ත්ව ප්‍රජාවන් ආදි සියල්ල අත්ම සහිත සත්තාවන් ලෙස ය. එහෙත් පුරාණෝක්තිවල මූලික අරමුණ වන්නේ සාමූහිකත්වය විනා ආත්මිකත්ව නොවේ. එහිදී වෘත්තාන්ත රාශියක දැක්වෙන චරිත බොහෝමයක් ආත්මික ලක්ෂණයන්ට වඩා සාමූහක ජිවන රටාවකට උනන්දු කිරීමකි. ඔස්ට්‍රෙලියානු පුරාණෝක්ති පාදක වන්නේ පරිවර්ථනය වීම්, මහා ගංවතුර (ඕඝය), විනාශවීම් මිථ්‍යා, මරණයේ සම්භවය ආදි තේමාවන් ය.

දර්ශනවාදි පසුබිම
(මෙම පිටුව සැකසෙමින් පවති)!

ප්‍රාණ වාදය


Pledis Entertainment ist eine südkoreanische Künstleragentur und ein Plattenlabel. Das Unternehmen wurde 2007 von Han Sung Soo, einem ehemaligen Tänzer bei S.M. Entertainment, gegründet. Schwerpunkt ist das Casting von Einzelkünstlern und Musikgruppen, den so genannten Idols.

Nachdem Pledis im Jahr 2007 mit der Sängerin Son Dam Bi nicht den erhofften kommerziellen Erfolg erzielen konnte, wurde 2009 die Girlgroup After School aufgestellt. Mit ihr gelang dem Label der Durchbruch; die Band erreichte mit ihren Veröffentlichungen sowohl die Top Ten in Südkorea als auch in den japanischen Oricon-Charts. Im Jahr 2010 formierte Pledis aus den Mitgliedern von After School die Girlgroup Orange Caramel und 2011 A.S. Red und Blue. Die Veröffentlichungen beider Bands erreichte ebenfalls die Top Ten der südkoreanischen Charts.

Zugleich kündigte das Label an, künftig auch außerhalb Südkoreas auf Talentsuche gehen zu wollen. Im Herbst 2011 fanden Castings in Los Angeles und San Francisco statt. 2012 wurde mit NU'EST erstmals in der Labelgeschichte eine Boygroup präsentiert. Im Mai 2012 debütierte außerdem Pledis' neue Girlgroup Hello Venus. Im Jahr 2015 wurde die Boygroup Seventeen vorgestellt. Diese bestand aus 13 Mitgliedern, die in weiteren Units eingeteilt wurden (Performance, Hip-Hop und Vocal Unit).

Nayoung und Jieqiong waren beide Trainees von Pledis Entertainment, durch die Teilnahme an der Fernsehshow Produce101 im Jahre 2015, gelang es beiden in die Gruppe I.O.I zu gelangen, die für ein Jahr bestehen sollte.
Im Jahre 2016 erschien eine weitere Südkoreanische Girl Group mit dem Namen Pristin (auch als Plediz Girls) bekannt. Pristin wurde aus dem Grund gegründet weil der Vertrag von Nayoung und Jieqiong mit I.O.I (unter YMC Entertainment) ablief. Pristin besteht aus 10 Mitgliedern: Nayoung, Minkyung, Kyungwon, Eunwoo, Yebin, Jieqiong, Yewon, Sungyeon, Siyeon und Kyla.

Weblinks
 Interview mit Han Sung-soo, Korea Economic Daily, 2. November 2011, abgerufen am 4. April 2012 (koreanisch, ).

Anmerkungen

Unternehmen (Seoul)
Veranstaltungsdienstleister (Darstellende Kunst)
Südkoreanisches Musiklabel
Gegründet 2007

Pledis Entertainment


بلدية فرسنو دي رايو تايرون , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 245 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

فرسنو دي رايو تايرون


Robin Dutt (Colonia, Alemania, 24 de enero de 1965) es un exfutbolista y entrenador de fútbol alemán. Es hijo de madre alemana y padre indio, de Calcuta. Actualmente está libre tras dejar el Wolfsberger AC.

Trayectoria

Jugador
Su carrera como futbolista no llegó a niveles profesionales, sino que se desarrolló en las divisiones inferiores de Alemania.

Entrenador
Comenzó su carrera como técnico siendo jugador-entrenador del TSG Leonberg entre 1995 y 1999.

Inicios
Posteriormente, fue entrenador del Stuttgarter Kickers durante cuatro años (de 2003 a 2007). En 2007, sustituyó a Volker Finke al frente del SC Friburgo, con el que logró el ascenso a la Bundesliga en 2009 y posteriormente lo mantuvo dos años en la máxima categoría.

Bayer Leverkusen
Tras esas buenas campañas, a partir de la temporada 2011/2012, Dutt pasó a dirigir al Bayer Leverkusen con un contrato de dos años. Sin embargo, fue destituido el 1 de abril de 2012, antes de acabar la temporada, tras encadenar cuatro derrotas consecutivas en la Bundesliga que hicieron caer al equipo al 7º puesto y ser eliminado por un global de 10-2 ante el F. C. Barcelona en la Liga de Campeones.

Director deportivo de la Federación alemana
Entre 2012 y 2013, fue el director deportivo de la Federación de .

Werder Bremen
El 27 de mayo de 2013, el Werder Bremen anunció su contratación como nuevo técnico, relevando al destituido Thomas Schaaf a partir de la temporada 2013-14. El equipo alemán comenzó bien el campeonato, aunque terminó la primera vuelta en tierra de nadie, ocupando la 11.ª posición. Finalmente, el Werder Bremen consiguió la permanencia matemática a falta de dos jornadas para el final del torneo. Dutt fue despedido el 25 de octubre de 2014, después de un terrible comienzo en la Bundesliga 2014-15, logrando 4 empates y 5 derrotas en 9 partidos que arrastraron al equipo al último lugar de la clasificación y eran el peor inicio de la historia del club.

Director deportivo del Stuttgart
El 30 de diciembre de 2014, accedió al cargo de director deportivo del VfB Stuttgart. Fue despedido el 17 de mayo de 2016, tras el descenso del equipo alemán a la 2. Bundesliga.

VfL Bochum
El 11 de febrero de 2018, se incorporó al VfL Bochum. El 26 de agosto de 2019, el club anunció la rescisión de su contrato.

Wolfsberger AC
En abril de 2021, fue contratado por el Wolfsberger AC para la próxima temporada. Dejó el puesto dos años después, en marzo de 2023.

Clubes y estadísticas

Como jugador

Como entrenador

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Robin Dutt en Transfermarkt
 Ficha de Robin Dutt en goal.com

Futbolistas de Alemania
Entrenadores de fútbol de Alemania
Entrenadores del Bayer 04 Leverkusen
Entrenadores del Werder Bremen
Entrenadores del VfL Bochum
Nacidos en Colonia (Alemania)

Robin Dutt


Gordon Canfield (* 15. April 1898 in Salamanca, Cattaraugus County, New York; † 20. Juni 1972 in Hawthorne, New Jersey) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1941 und 1961 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Leben
Gordon Canfield besuchte die öffentlichen Schulen in Binghamton. Während des Ersten Weltkrieges diente er in den Jahren 1917 und 1918 in der United States Army. Zwischen 1919 und 1923 arbeitete er als Reporter. Nach einem anschließenden Jurastudium an der New Jersey Law School und der George Washington University wurde er 1927 als Rechtsanwalt zugelassen. Zwischen 1923 und 1940 war Canfield Sekretär des Kongressabgeordneten George N. Seger. Politisch war er Mitglied der Republikanischen Partei.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1940 wurde Canfield im achten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1941 Segers Nachfolge antrat. Nach neun Wiederwahlen konnte er bis zum 3. Januar 1961 zehn Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Seit 1941 war auch die Arbeit des Kongresses von den Ereignissen des Zweiten Weltkrieges und dessen Folgen geprägt. Im Kongress erlebte Canfield auch den Beginn des Kalten Krieges, den Koreakrieg und innenpolitisch die Bürgerrechtsbewegung. Im Jahr 1951 wurde der 22. Verfassungszusatz ratifiziert. Während der Sitzungspause des Kongresses im Jahr 1944 diente Canfield für einige Zeit als einfacher Matrose in der Handelsmarine im Nordatlantik. Er war auch einer der ersten Kongressabgeordneten, die das Konzentrationslager Buchenwald besichtigten.

Im Jahr 1960 verzichtete Gordon Canfield auf eine weitere Kandidatur. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus wurde er Direktor bei der National Housing Conference. Außerdem war er Direktor der First Federal Savings and Loan Association of Paterson. Er starb am 20. Juni 1972 in Hawthorne.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1898
Gestorben 1972
Mann

Gordon Canfield


Yiğitbaşı, Kırklareli ilinin Demirköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1901 yılı kayıtlarında Kamila, 1928 yılı kayıtlarında ise Kamilya olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 98 km, Demirköy ilçe merkezine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Demirköy belde ve köyleri

Yiğitbaşı, Demirköy


Taçahmet, Sinop ilinin Türkeli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1907 yılı kayıtlarında Taşahmet olarak geçmektedir. Daha önceleri Keş köyüne bağlı bir mahalle iken, 16 Ağustos 1957'de yine aynı köye bağlı Silahçı mahallesi ile birleşerek köy statüsü kazandı. 30 Kasım 1989 tarihinde Helaldı, Keşköyü, Taçahmet köyleri ve Yusuflu köyü Emreli mahallesi "Güzelkent" adı altında birleştirilerek belde belediyesi kuruldu ve Taçahmet belediyeye mahalle olarak bağlandı. 1990'lı yıllarda halk oylamasıyla belediyeden ayrılan Taçahmet, yeniden köy statüsü aldı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 92 km, Türkeli ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkeli belde ve köyleri

Taçahmet


Luciano Russo (Lusciano, 23 de junho de 1963) é um diplomata e prelado italiano da Igreja Católica pertencente ao serviço diplomático da Santa Sé.

Biografia
Foi ordenado presbítero em 1 de outubro de 1988, pelo bispo Giovanni Gazza, S.X., sendo incardinado na Diocese de Aversa.

Licenciado em direito canônico, ingressou no serviço diplomático da Santa Sé em 1 de julho de 1993 e, posteriormente, trabalhou nas representações pontifícias em Papua-Nova Guiné, Honduras, Síria, Brasil, Holanda, Estados Unidos e Bulgária.

Em 27 de janeiro de 2010, o Papa Bento XVI o nomeou núncio apostólico e arcebispo titular de Monteverde, sendo em 16 de fevereiro indicado para a nunciatura de Ruanda, foi consagrado em 14 de abril, na Catedral de São Paulo de Aversa, por Tarcisio Bertone, S.D.B., Cardeal Secretário de Estado, coadjuvado por Giovanni Angelo Becciu, substituto da Secretaria de Estado e por Angelo Spinillo, bispo de Aversa.

Em 14 de junho de 2016, o Papa Francisco o nomeou núncio apostólico na Argélia e Tunísia. Em 22 de agosto de 2020, Francisco o nomeia como núncio apostólico no Panamá.

Em 18 de dezembro de 2021, foi transferido para a nunciatura apostólica no Uruguai. Permaneceu neste posto até 10 de setembro de 2022, quando foi nomeado secretário para as Representações Pontifícias.

É fluente, além do italiano nativo, em inglês, francês, espanhol e português.

Ligações externas

Naturais de Caserta (província)
Arcebispos católicos da Itália
Núncios apostólicos no Ruanda
Núncios apostólicos na Argélia
Núncios apostólicos na Tunísia
Núncios apostólicos no Panamá
Núncios apostólicos no Uruguai

Luciano Russo


كوبيتي  هو برنامج تراسل فوري متعدد البروتوكولات، مفتوح المصدر.

وبالرغم من أنه يعمل على مجموعة كبيرة من أنظمة التشغيل إلا أنه صمم أساسًا لبيئة سطح مكتب كدي كما يشير إلى ذلك أول حرف من اسمه.

سبب التسمية
وطبقًا لإجابة على إحدى الأسئلة الشائعة في موقع كوبيتي فإن اسمه جاء من الكلمة التشيلية Kopete والتي تعني المشروبات الكحولية.

برامج منافسة
 شات أون

المصادر

روابط خارجية

برمجيات 2010
برمجيات تستخدم رخصة جنو العمومية
تراسل فوري
عملاء آي آر سي
تطبيقات كدي

كوبيتي


Aktion National Lufthavn (også: Preveza lufthavn, Preveza-Lefkas Lufthavn )  () er en lille international lufthavn, der betjener byerne Preveza og Lefkada i det nordvestlige Grækenland, nær feriestedet Aktion.

Lufthavne i Grækenland

Aktion National Lufthavn


دانية  هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 41.591 نسمة.

ذكرها التلمساني أحمد بن محمد المقري في كتابه نفح الطيب. وتقع دانية على ساحل البحر المتوسط وتعد قاعدة من قواعد شرق الأندلس وتبعد عن بلنسية 16 فرسخا،
وتعتبر ميناءاً رئيسيا من موانئ شرق الأندلس وتكثر حركة السفن فيها . كما تصنع فيها الأساطيل وتخرج منها أساطيل الغزو وكانت السفن تبحر إلى أقصى المشرق،
فتحت دانية على يد المسلمين 94 هجري/712م على يد عبد العزيز بن موسى بن نصير في عهد أبيه .
واحتلت دانية مكانة مهمة في زمن ملوك الطوائف فقد انتزى فيها مجاهد العامري (أبو الجيش) وجعلها قاعدة لمملكته التي ضمت جزر البليار سنة 1022م وحكمها مدة 30 عاما . وخلفه ابنه على (إقبال الدولة) الذي تزوج من ابنة المقتدر أبو جعفر أحمد بن سليمان بن هود صاحب سرقسطة . فما لبثت أن ساءت العلاقات بينهما . فما كان من المقتدر إلا أن سار بقواته وحاصرها واستسلمت له سنة 1076م،
وظلت تابعة لبني هود إلى أن سيطر عليها المرابطون 1091م/482.ثم آلت إلى الموحدين . وسقطت في يد النصارى حيث اسولى عليها ملك آرغون خايمب الأول سنة 1244م/642 هجري .

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لدانية:

توأمة
لدانية (إسبانيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:

 شوليه

أعلام
 أبو الصلت
 مجاهد العامري
 أبو بكر بن اللبانة
 ابن دحية الكلبي
 أوسكار سانشيز
 أبو عمرو الداني

مراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
السياحة في إسبانيا
المستعمرات اليونانية في ايبيريا
المواقع الأثرية اليونانية القديمة في إسبانيا
بلدات ومدن مرفئية متوسطية في إسبانيا
بلديات لقنت
مدن الأندلس
مستعمرات يونانية

دانية (إسبانيا)


Kızılmaske (İngilizce: The Phantom), Lee Falk tarafından yaratılan ve ilk olarak Şubat 1936'da yayımlanan Amerikan karikatür bandı. Bandın ana karakteri olan Kızılmaske, çizgi roman dünyasının 'ilk özel kostümlü' kahramanıdır.

Lee Falk 28 Nisan 1911'de St. Louis-Missouri, ABD'de doğmuş ve 13 Mart 1999'da New York'ta ölmüştür. Falk aynı zamanda Mandrake'nin de yaratıcısıdır.

Phantom ilk olarak siyah-beyaz olarak basılmıştır. Ama bazı ülkelerde baskı renklendirilmiştir. Daha sonra orijinal baskıda kostümü mor olarak renklendirilse de, daha önce kırmızı renk kostümü tercih etmiş yayıncılar maceraları bu renkle yayınlamaya devam ettiler.

Efsanenin başlangıcı
400 yıl önce gemisi korsanların saldırısına uğrayan genç bir adam, Bengali sahillerinin ıssız bir köşesinde karaya çıktı. Onu pigmeler bulur ve iyileştirir. Genç adam, babasının katilinin kafatası üstüne yemin eder: Bütün hayatımı korsanlık, haksızlık ve zalimlikle savaşmaya adıyorum. Oğullarım da benim yolumdan gidecek...

Tüm denizciler ve yerliler Kızılmaske'yi ölümsüz sanmakta ve hatta ondan 'Ölümsüz Ruh' diye bahsetmektedirler. Adı ormanda bir efsanedir ve bu efsaneyle ilgili olarak

Sadece ormanda Fantom diye seslenin. O sizi bulur!

Fantom on kaplan gücündedir...

Fantom herkesle anladığı dilden konuşur... rivayetleri vardır.

Kızılmaske
Bengali Ormanı'nın derinliklerinde yaşamaktadır. Asıl adı Kit Walker'dır. Kimselerin yerini bilip bulamadığı Kafatası Mağarası'nda yaşayan Fantom, rüzgâr gibi koşan atı Kahraman ve sadık kurdu Şeytan ile kimsenin karşı koymaya cesaret edemediği yenilmez bir üçlü oluşturmuştur. Çok hızlı hareket etme, bir anda ortaya çıkıp bir anda ortadan kaybolabilme, kim olduğunun bilinememesi gibi özelliklere sahiptir.

İki adet yüzüğü vardır, iki elinin orta parmaklarına takmıştır onları. Birisine yumruk attığı zaman, sağ elindeki yüzük  kötü adamın çenesinde asla çıkmayan kurukafa işaretleri bırakır.Eğer kalbe yakın sol elindeki iyilik işareti olan yüzük ile "mühürleyerek" işaretini bırakmışsa, o kişi ömrü boyunca  Kızılmaske'nin koruması altında demektir.

Mowitan Bengali ülkesinin başkentidir. Kızılmaske'nin dinlenmek için gittiği yer ise Eden Adası'dır. Bu ada bütün hayvanların barış ve huzur içinde yaşamakta olduğu bir adadır.

Kızılmaske Diana Palmer ile evlidir ve ikiz çocukları vardır.

Karakterler
 Başkan Luaga: Bengali devlet başkanı
 Başkan Goranda: Komşu ülke Ivory-Lana'nın devlet başkanı
 Diana Palmer: Kızılmaske'nin eşi
 Bayan Tagama: Tomm ve Reks'in öğretmenidir
 Tomm ve Reks: Kızılmaske'nin yetiştirdiği gençler

Kızılmaske'nin Türkiye'deki yayın hayatı
Kızılmaske Türk okuruyla 1939 yılında tanıştı. Çocuk Sesi ve Afacan dergilerinin birleşmesinden oluşan yeni dergide yayımlanmaya başlanan Kızılmaske'ye verilmiş olan ad Dev Adam'dı. 1940'ların başlarından itibaren 1001 Roman Dergisi'nde de yayımlandı; bu maceraların dördü (ABD'deki orijinal yayın tarihleri: 1938-1940'lar) daha sonra 1965'te, Bilge Şakraks'ın çıkarttığı Red Kit dergisinde dolgu malzemesi olarak kullanıldı. Ayrıca eski 1001 Roman'ın yayıncısı olan Tahsin Demiray'ın 1952-53 yılları arasında yayımladığı (her dört sayfasından ikisi renkli olarak basılan) Haftalık Albümlerde Maskeli Süvari ve Mandrake'nin yanı sıra zaman zaman Kızılmaske'nin de maceraları yer aldı.

Kızılmaske'nin bağımsız bir dergi olarak okuyucuya sunulduğu ilk tarih 1968'dir.

Tay Yayınları'nın 13 Ağustos 1973'te yayınlamaya başladığı seri, Türk çizgi roman okuruna Kızılmaske'yi yaygın olarak tanıtıp sevdirecek seri oldu. Bu seri, 1970'ler ve 1980'ler boyunca devam etti.

Kaynakça
 Deep Woods
 Gazoz Ağacı
 Kızılmaske | Phantom | Ölümsüz Ruh
 Resimli Roman
 PhantomWiki

1936'da tanıtılan çizgi karakterler
Amerikan şerit çizgi romanları
1936'da tanıtılan çizgi romanlar

Kızılmaske


La Getterön es una península en el municipio de Varberg, condado de Halland, en Suecia, inmediatamente al noroeste de la cabecera municipal, la localidad de Varberg.

Getterön era una isla hasta 1936, cuando se rellenó el estrecho entre Getterön y el continente para construir una carretera.

El nombre de Getterön es muy antiguo. Se deriva de la época de los vikingos, o incluso antes. La ortografía ha variado considerablemente a través de los años.

La península está protegida (450 ha) desde el 5 de diciembre de 1974 como sitio Ramsar (con el n.º ref. 19).

Véase también
Geografía de Suecia
Provincia de Halland

Notas

Referencias

Gustafsson, Stefan; Pettersson, Lars (1988) (in Swedish). Getterön: miljöer och människor. Varberg: Sparbanken.
Petersen, Björn (2008) (in Swedish). Vandra i Varberg. Halmstad: Kulturmiljö Halland and Halland County Council. ISBN 91-85720-47-X.

Penínsulas de Suecia
Áreas protegidas de la provincia de Halland
Sitios Ramsar en Suecia
Kattegat, Sund y Belt
Áreas protegidas establecidas en 1974
Suecia en 1974

Getterön


Tko se boji lika još, roman hrvatske književnice Julijane Matanović, objavljen 2008. Opisuju ga kao jedno od originalnijih djela hrvatske književnosti i šire. Riječ je o intertekstualnom i metafikcionalnom romanu koji spaja različite vrste diskursa. U njemu se poznati i manje poznati književni likovi oslobađaju njihova tekstualnog ambijenta, odnosno nadzora njihovih autora.

Radnja i interpretacija
Knjiga je koncipirana u tri dijela. Uvodno je mjesto osigurala priča o studentici književnosti koja godinama bezuspješno priprema završni ispit na studiju. Njezin doživljaj grada, društvo u kojem se kreće, ljubavni pokušaji te peripetije oko polaganja ključnog ispita zaokružuju samostalnu priču. Slijedi popis zadane lektire iz središnjeg kolegija (studija novije književnosti). U njega su unesene intervencije glavne junakinje i podvučeni naslovi koje je "obradila" za ispit.

Treći i najvažniji dio junakinjin je dnevnik čitanja hrvatske književnosti (proze) 19. i 20. stoljeća. Kako junakinja romana nije sposobna razdvojiti zbilju i fikciju, njezine analize kreću iz pozicije nekog od likova iz odabranoga djela. Lik komentira svoj dosadašnji položaj u književnosti, priznaje ljubomoru prema nekim hvaljenijim, ali po njegovu sudu manje vrijednim kolegama, a nerijetko izlazi iz korica knjige i ocjenjuje pojave suvremenog hrvatskoga društva.

Među stotinjak likova svoje su priče "ponudili": Tena (J. Kozarac), Branka (A. Šenoa), Melita (J. E. Tomić), Breza (S. Kolar), Đuka (I. Kozarac), Cvijeta (L. Paljetak), Štefica Cvek (D. Ugrešić), Hlapić (I. B. Mažuranić), Slava (P. Pavličić). Mirjana (M. J. Zagorka), Hasanaginica (I. Horozović) i dr. U romanu autorica nastoji predvidjeti kako bi se danas ponašao npr. Šegrt Hlapić. Šalje ga u svom djelu u kazalište "Trešnja", međutim Hlapić tamo nije prepoznat jer djeca očekuju miša iz crtića, a ne lik iz knjige. Ženski likovi su napravljeni suvremeno i vrlo su osviješteni. Žene shvaćaju da mogu biti prepoznate jedino ako istupe korak naprijed i izbore se za svoju priču. Granica između trivijalne i tzv. "visoke" književnosti nestaje.

U romanu "Tko se boji lika još" likovi ne traže pisca, kao u Pirandella, nego izmiču njegovoj volji. Oni traže "zbilju" izvan fikcije koja je čitateljima poznata i nastoje artikulirati se kao neovisna bića, sa samosviješću koja se razlikuje od svijesti kojom ih je opskrbio autor. Tim iskorakom iz prvotne fikcije likovi dakako ulaze u tekstualni svijet koji je metafikcionalan i ujedno neofikcionalan. Dio igre koju autorica ovdje inscenira okolnost je da nastupa inverzija uvriježenog autorsko-tekstualnog odnosa: pisci postaju u sučeljavanju sa svojim bivšim likovima utvare. Okvir teksta unosi u njega dodatnu napetost. Ulančana poglavlja zasnovana su kao opis zbivanja oko pripremanja i polaganja ispita iz književnosti, pa je djelo na taj način i svojevrsna eksperimentalna povijest hrvatske literature. Recenzirajući knjigu, Viktor Žmegač zapisao je, između ostalog: "Autoričin tekst jedno je od najoriginalnijih književnih djela napisanih u posljednje vrijeme, vjerojatno ne samo u hrvatskoj književnosti".

Vidi još
 Štefica Cvek u raljama života

Izvori

Hrvatska književna djela

Tko se boji lika još (roman)


Un administrateur () dans le gouvernement des États-Unis est la fonction du plus haut dirigeant d'une agence indépendante, en particulier lorsque le nom se termine par « administration ». Ce rôle peut être cumulé avec celui de sous-secrétaire. Il est nommé par le président des États-Unis et confirmé par le Sénat.

 Administrateur de l'Agence de protection de l'environnement des États-Unis
 Administrateur de la NASA

 Administrateur de l'Agence américaine d'observation océanique et atmosphérique
 Administrateur de la

Fonctionnaire

Administrateur (États-Unis)