Helvikfjorden er en fjord i Farsund kommune i Agder fylke i Norge,  vest for byen Farsund. Fjorden har indløb hvor Hanesundet møder Krossnessundet vest for Øyna. Fjorden går først mod vest og deler sig så i tre retninger. Den ene går mod syd til  til Kjørrefjordkilen, en går mod sydvest  til Røssevika, mens en del går mod nord til indløbet til Suttevikpollen, som er en del af fjorden Framvaren. Bebyggelsen Helvik ligger på vestsiden af fjorden. Fra indløbet til enden af Kjørrefjordkilen er fjorden 2,5 kilometer lang.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Agder
Farsund

Helvikfjorden


Crkva Svih Svetih i groblje sa stećcima u selu Kljenku, Grad Vrgorac, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva Svih Svetih u Kljenku jednobrodna je građevina s kvadratnom apsidom na istoku, glavnim ulazom na zapadu i trodijelnom preslicom na pročelju. Građena je vjerojatno na temeljim starije crkve, u prvoj polovici 18. stoljeća. U zidove crkve uzidano je četrnaest stećaka, dok je jedan u crkvi i služi kao podnožje oltara. Stećci svjedoče o postojanju srednjovjekovnog groblja oko crkve.

Zaštita
Pod oznakom Z-2802 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićeni sakralni kompleksi u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Vrgorcu
Groblja u Hrvatskoj
Stećci u Hrvatskoj

Crkva Svih Svetih i groblje sa stećcima u Kljenku


Mark Brown may refer to:

Politics
 Mark Malloch Brown (born 1953), United Kingdom politician
 Mark Brown (Cook Islands) (born 1963), Cook Islands politician and Cabinet Minister
 Mark P. Brown (born c. 1950), former political candidate of the U.S. Democratic Party

Sports
 Mark Brown (footballer, born 1981), Scottish football goalkeeper (Motherwell, Inverness, Celtic, Kilmarnock, Hibernian, Ross County)
 Mark Brown (footballer, born 1984), Scottish football player (Alloa Athletic)
 Mark Brown (golfer) (born 1975), New Zealand golfer
 Mark Brown (linebacker, born 1961), American football linebacker for the Miami Dolphins and Detroit Lions
 Mark Brown (linebacker, born 1980), American football linebacker for the New York Jets and Arizona Cardinals
 Mark Brown (cricketer) (born 1958), Welsh cricketer
 Mark Brown (baseball) (born 1959), American former professional baseball pitcher
 Mark Brown (athlete) (born 1962 or 1963), Paralympic athlete from Great Britain and Gibraltar
 Mark Brown (rugby union) (born 1958), Welsh rugby union player

Other uses
 Mark Henry Brown (1911–1941), Canadian fighter ace during World War II
 Mark A. Brown (born 1961), American businessman and gaming industry executive
 Mark E. Brown (born 1962), American businessman
 Mark N. Brown (born 1951), NASA astronaut
 Mark Brown (conductor), British choral conductor, see Pro Cantione Antiqua
 Mark Brown, saxophonist and member of The Horne Section
 Mark Brown, creator of Game Maker's Toolkit and video game journalist
 Brownmark (born 1962), bassist for Prince's band the Revolution

See also
 Marc Brown (disambiguation)
 Mark Browne (disambiguation)

Mark Brown


Acest articol prezintă planeta Pământ așa cum este descrisă în seria Roboților, seria Imperiul Galactic și în seria Fundației de Isaac Asimov.

Oamenii de pe Pământ colonizează spațiul cosmic și planetele din Galaxie. Mai târziu un complot împotriva Pământului face ca solul planetei să devină radioactiv, ceea ce duce la o reducere semnificativă a populației sale. Numeroase mici imperii apar și dispar în întreaga Galaxie Calea Lactee, deoarece diferitele lumi se confruntă și luptă reciproc. Cu timpul, o planetă, Trantor, devine capitala unui adevărat imperiu galactic. În acel moment, Pământul este doar una dintre milioane de lumi membre ale imperiului, o lume atinsă de radioactivitate. În anul 827 Era Galactică (numărul de ani de la fondarea imperiului), așa cum este descris în O piatră pe cer, doar 20 de milioane de oameni locuiesc pe Pământ. Cei mai mulți non-pământeni sunt sceptici cu privire la teoria științifică că planeta obscură este casa originară a tuturor oamenilor, crezând că oamenii au evoluat simultan pe mai multe planete. În anii 12000 Era Galactică, când are loc seriei Fundației, mulți cred că omenirea provine de pe o singură planetă, iar Pământul este doar unul dintre mai mulți candidați.

Referințe și note

Vezi și
 Lista planetelor din seria Fundației

Referințe și note

Legături externe

planete
Fundația

Pământ (Universul Fundației)


Friedemann Bedürftig (* 12. Dezember 1940 in Breslau; † 30. November 2010 in Hamburg-Rissen) war ein deutscher Journalist und Autor, der vor allem historische Sachbücher verfasste.

Leben
Bedürftig studierte Geschichte und Germanistik an der Universität Tübingen. Anschließend arbeitete er als Lexikonredakteur für das Bibliographische Institut, als Verlagslektor bei Rowohlt und als Journalist für den Jahr Verlag. Ab 1981 lebte er als freier Autor in Hamburg. Unter anderem schrieb er für die ZEIT und die Süddeutsche Zeitung.

Bedürftig schrieb Bücher über viele Themen. Unter anderem veröffentlichte er das "Große Lexikon des Dritten Reiches" (als Herausgeber mit Christian Zentner) und das "Taschenlexikon Deutschland nach 1945" sowie Biografien von Personen der Zeitgeschichte wie Otto von Bismarck oder Adolf Hitler, aber beispielsweise auch die "Geschichte der Apotheke" und ein Buch über die "Königs- und Fürstenhäuser Europas". Auch die Texte zu einer Comic-Biografie Adolf Hitlers stammten von ihm. Er schrieb auch als Ghostwriter.
An Bedürftigs Preußischem Lesebuch (1981) arbeitete Walter Görlitz mit.

Friedemann Bedürftig starb wenige Tage vor seinem 70. Geburtstag in einem Hamburger Palliativzentrum an Krebs.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Preußisches Lesebuch: Bilder, Texte, Dokumente. Unipart, Stuttgart 1981, ISBN 3-8122-8101-5.
 als Hrsg. mit Christian Zentner: Das große Lexikon des Dritten Reiches. Südwest-Verlag, München 1985, ISBN 3-517-00834-6.
 Lexikon Deutschland nach 1945. Carlsen, Hamburg 1996, ISBN 3-551-85030-5.
 Taschenlexikon Goethe. Piper, München/Zürich 1999, ISBN 3-492-22669-8.
 Christentum: Geschichte und Gegenwart. Honos, Köln o. J. (2003), ISBN 3-8299-5827-7.
 Als Hitler die Atombombe baute: Lügen und Irrtümer über das "Dritte Reich". Piper, München 2003, ISBN 3-492-04443-3.
 Die lieblichste der lieblichsten Gestalten: Ulrike von Levetzow und Goethe. Kindler, Reinbek bei Hamburg 2004, ISBN 3-463-40463-X.
 Die Leiden des jungen Wehner: dokumentiert in einer Brieffreundschaft in bewegter Zeit 1924–1926. Parthas, Berlin 2005, ISBN 3-86601-059-1.
 Lexikon der Heiligen. Komet Verlag, Köln 2006, ISBN 978-3-89836-529-1.
 Die Staufer. Primus-Verlag, Darmstadt 2006, ISBN 3-89678-288-6.

sowie
 Ploetz – Die Deutsche Demokratische Republik – Daten, Fakten, Analysen. Hrsg. Alexander Fischer (1987), aktualisiert von Friedemann Bedürftig. Lizenzausgabe. Komet Verlag, Köln 2004, ISBN 3-89836-347-3.

Weblinks

 ISBN-Sammlung Abgerufen am 21. April 2021.

 Nachruf im Hamburger Abendblatt (8. Dezember 2010)
 Porträt beim ABW-Wissenschaftsverlag

Publizist
Neuzeithistoriker
Journalist (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1940
Gestorben 2010
Mann

Friedemann Bedürftig


Asplenium filidens, biljna vrsta iz porodice slezeničevki endemska je epifitska ili kopnena papratnjača iz Nove Kaledonije, gdje je ograničena na nekoliko vrhova Grande Terrea. Raste u gustoj vlažnoj šumi na visokim nadmorskim visinama na ultramafičnoj ili vulkansko-sedimentnoj podlozi između 760 i 1 200 m. nadmorske visine.

Iako se čini da vrsta trenutno nije ugrožena, u budućnosti bi mogla pretrpjeti degradaciju staništa od strane invazivnih vrsta. Stoga je A. filidens naveden kao skoro ugrožen (NT).

Izvori

Slezeničevke
Flora Nove Kaledonije

Asplenium filidens


Fali Candé, né le  à Bissau, est un footballeur international bissaoguinéen. Il joue au poste d'arrière gauche au FC Metz.

Carrière

En club
Il fait ses débuts avec le Portimonense SC le 10 juin 2020 en championnat contre le Benfica Lisbonne. Le match se termine sur la score de 2-2.

Le 26 janvier 2022, il signe avec le FC Metz jusqu'au 30 juin 2026.

En sélection
Il fait ses débuts en sélection le 26 mars 2021 contre l'Eswatini dans le cadre des qualifications à la CAN 2021.

Liens externes

Footballeur international français
Footballeur international bissaoguinéen
Joueur du Benfica Lisbonne B
Joueur du Portimonense SC
Joueur du Casa Pia AC
Joueur du Football Club de Metz
Naissance en janvier 1998
Naissance à Bissau

Fali Candé


معالم التراث في إربد يوجد في مدينة إربد الكثير من المعالم التراثية التي تعبر عن تاريخ المدينة وعمقها الحضاري وما زالت قائمة ومنها:

 متحف التراث الشعبي: قامت بلدية إربد بإنشاء المتحف في بناء قديم يقع في حي البارحة، ويعود تاريخه إلى ما قبل (120) سنة، ويشتمل على العديد من ألوان التراث الشعبي للأردن من ألبسة وأدوات مختلفة لتقاليد شعبية بدأت تتلاشى، والهدف من هذا المتحف حفظ التراث الشعبي وتوثيقه وتعريف الأجيال القادمة عليه.

 متحف آثار إربد: أقامت دائرة الآثار هذا المتحف، ويحتوي على قطع أثرية عديدة اكتشفت في مناطق إربد، ويعتبر أقدم متحف في المحافظة.
 خرزة بئر ماء موسى المصطفى التل موجودة في ديوان آل التل التي كان آل التل يرتوون من خلالها الماء للبئر المائي المخصص لهم.
 تل إربد: (التل الصناعي): وهو أثر قائم في إربد ويحمل في جوفه بقايا المدينة القديمة.
سور إربد القديم.
برج المراقبة في وادي الغفر.
المسجد المملوكي القديم.
منزل علي خلقي الشرايري: ويشكل نموذجاً فريداً للفن المعماري في تلك الحقبة، وقد هدمت أجزاء كبيرة منه وما يزال جزء منه قائم مقابل مؤسسة الردايدة التجارية أول شارع البارحة.
مسجد إربد الكبير.
 مدرسة إربد التجهيزية (الرشيدية).
فندق الملك غازي: أسسه الحاج عبد الرحمن محمد عايد حجازي وسبب التسمية بفندق غازي على اسم الملك غازي بن فيصل الهاشمي ملك العراق آنذاك. وكان فندق غازي أول فندق في إربد وكان قبل هذا من أراد المبيت في إربد يقصد المضافات.
دار النابلسي.
دار عبد الله الجودة: ويعود تاريخها إلى بدايات القرن، كانت بمثابة دار للحكومة، ولفترات طويلة سكنها معظم الحكام الإداريين وضيوف المقاطعة من رجالات رسميين، وقد أقام بها، ولفترات، الملك عبداللَه الأول.
منزل شاعر الأردن عرار: تم هدم أكثر من نصفه، وتحول ما هدم إلى محلات تجارية.
سوق الصاغة القديم : وهو ذو ساحة مبلطة بالحجر الأسود، ويعود تاريخه إلى بديات هذا القرن، وتشوَه كثيراً عن طريق استخدام الدهان واقتلاع حجارة الساحة وتغطيتها بالإسفلت.
بيت أبو رجيع: بيت عبد القادر أبو رجيع ويقع مقابل البلدية من جهة الشرق واستأجرته الدولة كمحكمة ويحتوي الآن على محلات تجارية ومكتبات ومنها مكتبة الجهاد- مكتبة دار الحكمة - معجنات أبو فارس-ساعات العثامنة.
عمارة محمود جمعة.
قصر الملكة مصباح: بناه المعماري الشهير «فالح حسين كريزم» بالحجر الأحمر ليكون مقراً للملك عبداللَه أثناء زيارته للمدينة، وقد جلب حجارة القصر من عين تراب وتحول إلى مدرسة حملت نفس الاسم، ثم هدم وحل محله بناء تجاري ضخم.
خان حدو: أول مركز مواصلات في المدينة. وكان صلة الوصل ما بين البلدة والمناطق المحيطة. وهو قائم إلى الآن ويشغله متجر لبيع فراء الخراف.
مقام الشيخ خليل التميمي ومقام الشيخ عوض الهامي.
مبنى دار سرايا إربد: وهي شاهد كبير على تطور المدينة، ويعود تاريخها إلى العهد العثماني، وقد كانت مراكز الحكم ومجمعاً للدوائر الرسمية، ويشغلها حالياً سجن إربد. كما يوجد في دار السرايا متحف يتضمن بعض الآثار.
 بيت عرار الثقافي.
 نزل غزالة: هو أول نُزل في البلدة كان ضيوف إربد ينامون فيه.
 مطحنة الملقي: وهي أهم مركز اقتصادي في المدينة القديمة.
 كنيسة العرقوب في لواء الكورة.

انظر أيضا

 دار السرايا (إربد)

مراجع

إربد

معالم التراث في إربد


Marco Fu () este un jucător profesionist de snooker din Hong Kong.

A ocupat locul 5 mondial în 2017, cel mai bun din cariera sa. Fu a realizat breakul maxim de cinci ori și a câștigat trei titluri în carieră. De asemeni, el a disputat și două semifinale de campionat mondial (în 2006 si 2016).

Finale disputate

Finale de clasament: 8 (3 titluri)

Finale în turnee minore: 3 (1 titlu)

Finale în turnee invitaționale: 10 (5 titluri)

Finale Pro–am: 1 (1 titlu)

Finale pe echipe: 1

Finale la amatori: 2 (2 titluri)

Referințe

Legături externe

Marco Fu at worldsnooker.com
 Profile on Global Snooker

Nașteri în 1978
Nașteri pe 8 ianuarie
Oameni în viață
Jucători de snooker
Oameni din Hong Kong

Marco Fu


الأمير فيصل بن حمود الرشيد هو أحد أمراء أسرة آل رشيد، وتولى حكم الجوف في عهد شقيقه الأمير سلطان الرشيد ثامن حكام إمارة آل رشيد. كان أحد المشاركين في عملية اغتيال الأمير متعب بن عبد العزيز الرشيد سابع حكام الإمارة، جنباً إلى جنب مع أشقائه الأمير سلطان والأمير سعود تاسع حكام آل رشيد.

المراجع

آل رشيد

فيصل بن حمود بن عبيد الرشيد


Le cornet nasal moyen est le plus inférieur des cornets nasaux rattachés à l'os ethmoïde.

C'est une lame osseuse recourbée sur elle-même implantée sur toute la longueur  de surface médiale des masses latérales de l'os ethmoïde.

Il déborde l'os en avant pour s'articuler avec la crête conchale du maxillaire et en arrière pour s'articuler avec la crête conchale de l'os palatin.

C'est la limite médiale du méat nasal moyen.

Il loge des branches du nerf olfactif issues de la lame criblée qui innervent la muqueuse du cornet nasal supérieur.

Galerie

Notes et références

Crâne

Cornet nasal moyen


The general prohibition sign, also known informally as the no symbol, 'do not' sign, circle-backslash symbol, nay, interdictory circle, prohibited symbol, don't do it symbol, or universal no, is a red circle with a 45-degree diagonal line inside the circle from upper-left to lower-right. It is overlaid on a pictogram to warn that an activity is not permitted, or has accompanying text to describe what is prohibited.

Appearance
According to the ISO standard (and also under a UK Statutory Instrument), the red area must take up at least 35 percent of the total area of the sign within the outer circumference of the "prohibition sign". Under the UK rules the width of a "no symbol" is 80 percent the height of the printed area.

For computer display and printing, the symbol is supported in Unicode by combining elements rather than with individual code points (see below).

Uses

Motor vehicle traffic signage
The "prohibition" symbol is used on traffic signs, so that drivers can interpret traffic laws quickly while driving. For example:

  No left turn or  No right turn
  No U-turn
  No parking (English) or  No estacionarse (Spanish)
  Road closed to vehicles (Japan),  Road closed to vehicles (Germany, but typical in Europe)

Non-motor traffic
The symbol's use is not limited to informing drivers of motorized vehicles, and is commonly used for other forms of traffic:
 , , No horse-riding
 , , No bicycles
 , , No pedestrians

General prohibitions and warnings
The symbol is used for non-traffic purposes to warn or prohibit certain activities:

  No smoking (with symbol of a lit cigarette).
  or  No littering (with symbol of person littering or of litter)
  No swimming (with symbol of swimmer in water underneath)

Packaging and products
It is also used on packages sent through the mail and sealed boxes of merchandise that are sold in stores.  Using a graphical symbol is useful to convey important warnings regardless of language. For example:

 Breakable; do not drop
 Keep away from magnetic fields

In product documentation, the symbol may be accompanied by drawings of the product being threatened by the prohibited items: for instance, a cartoon of a floppy disk being menaced by horseshoe magnets.

It is also used on clothing, linens, and other household products to indicate the care, treatment or cleaning of the item. For example:

 Do not iron

Promotional and advertising
Some companies use the "prohibition sign" when describing the services they offer, e.g. an insect deterrent spray brand symbol showing the "prohibition sign" over a mosquito. The Ghostbusters logo is a fictional example of this, although it uses a mirror image of the symbol with the slash going from upper right down to lower left.

International standards
The official prohibition sign design characteristics are governed by regional and international standards. The symbol's canonical definition comes from the International Organization for Standardization which published ISO 3864-1 in 2002, a revision of a standard first published in 1984. The current version was published in 2011.

ISO 3864-1 sets the rules for the color, shape, and dimensions of safety signage. The regulations include the incorporation of text and pictograms, with reference to materials used, sign size, and viewing conditions. The introduction includes language on the need for using as few words as possible to convey information.

Design specifics

The 3864 standard defines the color and design for the prohibition symbol. The verbal definition reads "circle with diagonal bar" with a red safety color, a white contrast color, and black for the graphical symbol (i.e. the pictogram).

Dimensions per 3864-1
The symbol is defined as a circle, with the circular band having a thickness of 10% of the outer diameter of the circle. The inner diagonal line has a thickness of 8% of the outer diameter of the circle (i.e. 80% of the circle's line width). The diagonal is centered in the circle and at a 45 degree angle going from upper left to lower right. It is recommended to have a white outside border that is 2.5% to 5% of the outer diameter of the circle.

The circle and line are red, the background is white, and the pictogram or descriptive text is black.

Color red per 3864-1
The standard defines the range of CIE x,y chromacity coordinates for the color red to be used, relative to the CIE 1931 2° standard observer. They also list equivalent colors for various common color systems such as Munsell, defining red as Munsell 7,5R 4/14.

Relative to CSS colors for the web and sRGB, and assuming a white background of #fff, the red color should be no lighter than #f80000, and no darker than #a00000, with #b00 being a useful choice in terms of good contrast and color.

Variations

Non-conforming designs
Despite the fact that the ISO standard is freely available, it is not uncommon for graphic artists to improvise on the particular color and dimensions. As a result, there is a wide variation of the symbol in common use, for instance using a lower contrast red than specified in the standard or using the same width for the diagonal line as the circle (the standard specifies the diagonal width is 80% as wide as the circle).

For example, compare  (a non-conforming example) with  (drawn using the ISO standard).

Alternate or regional design differences

Circles with red borders and no slanted or diagonal line are used under the Vienna Convention on Road Signs and Signals to indicate "No entry to vehicles with the following characteristics" (often defined on a plate beneath) such as height, width, mass, or speed. The European Vienna Convention prohibits a diagonal line in the symbol for any sign other than no turning signs. An alternative use for red bordered circles is as a Mandatory Action Symbol type B.

In many jurisdictions, (such as Germany) 'no entry' is indicated by a solid red disc with white horizontal bar. See the general article on Prohibitory traffic signs.

A blue filled circle with an illustration or legend means that a lane is restricted to a particular class of users (such as buses, cyclists, pedestrians) as shown, and no other traffic may use it. In contrast, a blue filled circle without a diagonal line through it is used as a Mandatory Action Symbol, indicating that the activity represented inside the circle is mandatory and must be executed.

Unicode and fonts

Unicode combining character
The Unicode code point for the prohibition sign is . It is a combining character, which means that it appears on top of the character immediately before it.

Example: Putting  W⃠ will display the letter W inside the prohibition sign: W⃠ (if the user's system handles it correctly, which is not always the case).

Emoji and other unicode versions
There are also several prohibition sign emojis and related unicode characters:

  (Japanese sign meaning "prohibited")

In fonts
The symbol appears in a number of different fonts, such as Arial Unicode MS, and in dingbat fonts such Webdings and Wingdings 2. These are not necessarily "combining characters." In the case of Webdings and Wingdings 2, the character encoding does not match the Unicode standard, so if these fonts are not present on the user's system, the symbol may not render correctly. This is particularly an issue in webpages. If the page designer wishes to use Webdings for instance, it is important to provide the font resource via the CSS @import font-face command.

Similar-appearing symbols
There are Unicode code points for other glyphs that look very similar to the 'prohibited' symbol, but which may be available in more font repertoires:
 , which is difficult to distinguish from the 'prohibited' symbol.

Other glyphs exist but are incorrectly oriented, for example

All of these are spacing characters, which means that they cannot readily be used in combination with a symbol for the action to be prohibited.

See also
 Federal Highway Administration
 ISO 3864
 List of international common standards

References

 UK Highway Code - Signs & markings
 International Organization for Standardization

External links
 UK legislation regarding health and safety signs, The Health and Safety (Safety Signs and Signals) Regulations 1996 (SI 341)
 UK legislation regarding road signs
 Working drafts for UK road signage

Prohibitionism
Infographics
Pictograms
Symbols
Traffic signs

No symbol


Avoca Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Avoca Township (Illinois)
 Avoca Township (Oklahoma)

Avoca Township


السلطان السيد تيمور بن فيصل بن تركي بن سعيد بن سلطان بن أحمد بن سعيد البوسعيدي .(م.1886 - و.1965) هو سلطان عمان ومسقط السادس من 15 أكتوبر 1913 حتى 10 فبراير 1932. هو والد السلطان السيد سعيد بن تيمور وجد سلطان عمان السابق قابوس بن سعيد بن تيمور بن فيصل، والسلطان الحالي هيثم بن طارق.

توليه السلطة
تولى السلطان السيد تيمور دفة الحكم في ظروف صعبة على المستويين الداخلي والخارجي حيث شهدت عمان صراعات داخلية كما أن شبح الحرب العالمية الأولى أخذ يلوح في الأفق والأزمة الاقتصادية العالمية تكاد تخنق معظم الدول، وقد حاول السلطان السيد تيمور أن يتجنب كل ما يمكن تجنبه من هذه المصاعب والأزمات، فحاول أن يخلق نوعاً من الإستقرار السياسي الذي يترتب عليه تحسين الوضع الاقتصادي ولهذا بادر بعقد إتفاقية السيب في عام 1920.

خلال الحرب العالمية الأولى
وفي أعقاب الحرب العالمية الأولى أخذت التجارة العمانية تنتعش من جديد إلا أنها تعرضت لأزمة بسبب الكساد الاقتصادي الذي ساد العالم في مطلع الثلاثينات، كما قام السيد تيمور بإصلاح الوضع الاقتصادي بأن استقدم ثلاثة من الخبراء المصريين لتطوير نظام الجمارك في مسقط كما شكل أول مجلس للوزراء في تاريخ عمان برئاسة نادر بن فيصل، ولم يلبث أن عين ولده السيد سعيد رئيساً لمجلس الوزراء وذلك منذ عام 1929.

أحداث في عهده
ومن الأحداث الهامة في عهد السلطان السيد تيمور، وقع أول اتفاق بين عمان وشركة داركي للتنقيب عن النفط في السلطنة في عام 1925 إلا أنه لم يتم اكتشاف أي من آبار البترول في عهده الذي امتد حتى عام 1932 حيث تنازل في ذلك العام عن الحكم لولده السيد سعيد وذلك لأسباب صحية ألمت به.

مراجع

القرن 20 ملكيون في الشرق الأوسط
آل بو سعيد
أشخاص من مسقط (عمان)
العلاقات العمانية اليابانية
العلاقات اليابانية العمانية
سلاطين عمان
شخصيات ملكية تنازلت عن العرش
عمانيون في القرن 19
عمانيون في القرن 20
مواليد 1886
مواليد في مسقط (عمان)
وفيات 1965
وفيات في مومباي

تيمور بن فيصل


Çıralı, Kemer ilçesine bağlı Ulupınar mahallesinin mevkiidir.

Beydağları Sahil Millî Parkı sınırları içinde yer alan Çıralı, üç kilometre kumsalın oluşturduğu sahil şeridinde koruma altındaki deniz kaplumbağalarının (Caretta caretta) üreme alanıdır. Kumsal denizden itibaren yumuşak bir eğimle yükselmektedir. Her iki ucunda kayalıklarla sınırlanmıştır. Genel olarak, ince taneli kum yapısına sahiptir. Kuzeyinde sadece kış aylarında akan bir dere yatağı vardır. Güney ucunda ise antik Olympos kentinin içinden geçerek köye gelen dere denize ulaşır. Böylece, Çıralı kumsalı güneyi Olimpos deresi ile Olimpos ve Çıralı olarak ikiye ayrılabilir.

Ulupınar deresi ve kanyonu, Likya yolu, Olympos, Yanar taş'la birlikte, sedir ormanları, yaylaları ile 1. ve 2. dereceden doğal ve tarihi sit alanı koruma statüleri sayesinde yakınlardaki benzer alanlarda oluşan büyük çaplı turizm ve yapılaşmadan uzak kalmıştır.

2000 yılında kurulan Ulupınar Çevre Koruma, Geliştirme ve İşletme Kooperatifi, yörede ekolojik tarım ve buna bağlı turizm faaliyetlerini geliştirirken aynı zamanda buradaki doğa koruma çalışmalarını yürütüyor. Yöre halkı geçimini genelde pansiyonculuk, restorancılık ve küçük çaplı tarımsal işletmelerden sağlıyor. Yörede tipik Akdeniz iklimi hakim. Kışın ısı neredeyse sıfırın altına hiç düşmüyor. Uzun bir bahar döneminin ardından, oldukça sıcak bir yaz (Temmuz ve Ağustos'ta 45 derece) hüküm sürüyor.

Mitolojik öyküsü
Yunanistan'a bağlı Argos'ta, Bellerophontes adlı tanrısal güzellikte bir delikanlı yaşarmış. Uçan at Pegasos'a sahip olmayı çok istediğinden dağ bayır demeden günlerce Pegasos'un peşinden koşturmuş ama muvaffak olamamış. Bir gün tanrılar, rüyasında, uçan ata nasıl sahip olabileceğini bildirmişler. O da tanrıların istediği şekilde atın su içtiği bir anda kendine verilen altın gemle ata sahip olmayı başarmıştır.

Ancak Bellerophontes bir gün yanlışlıkla birisini öldürür. Bundan dolayı Argos'tan ayrılıp Tiryns kralı Proitos'un sarayına sığınır. Kraliçe bu yakışıklı gence çok geçmeden aşık olur. Onunla sevişmek ister. Fakat Bellerophontes konuk olduğu evin sahibine saygısızlık etmek istemez ve kraliçenin arzusunu geri çevirir. Kraliçe de kocasına yalan söyleyerek gencin kendisinin zorla koynuna girmek istediğini ileri sürerek ondan intikam almak ister. Kral öfkelenir ise de konuğunu öldürmek istemez ve onu öldürtmek için kayınbabası olan Lykia kralına bir mektupla birlikte gönderir.

Bellerophontes Lykia'ya ulaşır. Kral onu Xanthos nehri yakınında karşılar ve dokuz gün misafir eder. Dokuzuncu günde damadının gönderdiği mektubu alır ve öldürülmesi gerektiğini anlar. Ancak o da öldüremez ve Khimaira'nın öldürmesini ister. Böylece ondan kurtulmayı düşünmüştür. Khimaira önü arslan arkası yılan, ortası keçi olan ve ağzından alevler saçan garip bir yaratıktır. Bellerophontes tanrıların isteği ve kanatlı atı Pegasos sayesinde Khimaira'yı yere serer. Kral, Bellerophonhes'e daha birçok zor işler vermişse de o hepsinin hakkından gelmiştir.

Bunun üzerine kral onun tanrı soyundan geldiğine inanarak ona birçok armağanlar verir ve kızıyla evlendirir. Bellerophontes Poseidon soyundan gelmektedir. Bu evlilikten üç çocuğu olur, bunlardan kızı Laodameia, Zeus ile sevişir ve bu sevişmeden Sarpedon doğar. Sarpedon büyüyünce Lykia kralı olur. Troya savaşına katılır.

Ben ta uzaklardan geldim yardıma Anaforlu Xanthos'tan geldim, uzak Lykia'dan.....

diyerek savaşta geri kalanlara çıkışır ve birçok kahramanlık gösterdikten sonra Akhilleus'un silahlarıyla savaşan Patroklos tarafından öldürülür. Son nefesini verirken de vazifesini Glaukos'a devrederek ölür. Zeus oğlunun ölüsünü Lykia'ya götürmesi için Apollon'a emir verir.

İşte böylece yer altı yaratıklarından Typhon ile Ekhidna'nın birleşmesinden doğan Khimaira, bugün Çıralı ve Yanartaş denilen Olympos'tan görülen dağda yaşarmış. Belerophontes'in uçan atı Pegasos'a binerek öldürdüğü Khimaira son nefesini verirken bile ağzından alevler çıkıyormuş. Bugün tabii gazların kayalar arasından çıkıp yanması işte bu efsane ile birleştirilir.

Coğrafya
Beydağları Sahil Millî Parkı içinde olup Antalya merkezine 70 km, Kemer ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Ayrıca bakınız
 Olimpos, Kumluca
 Yanartaş

Kemer

Çıralı, Kemer


|-
|colspan="2" style="white-space:normal; width:200px;" | Die Linie M fährt ab "Williamsburg Bridge" unterirdisch und als Local über die IND 6th Avenue Line.
|-
|}

Die Linie M ist eine Linie der New York City Subway und fährt von Middle Village Metropolitan Ave nach Forest Hills – 71st Ave. Nachts fährt sie nur von Middle Village Metropolitan Ave nach Myrtle Ave.

Geschichte

Die Linie M war bis 2010 eine Schwesterlinie der Linien J und Z und verkehrte auf der Nassau Street Line, die in den Jahren 1908 bis 1916 von der BMT, Brooklyn-Manhattan Transit Corporation, gebaut wurde. Sie verkehrte bis 2010 von Middle Village-Metropolitan Avenue nach Broad Street in Süd-Manhattan. Zeitweise fuhr sie von Broad Street über eine, heute nicht mehr im Linienverkehr befahrenen, Verbindungsstrecke zum Montague Street Tunnel (Linie R) und weiter nach Brooklyn und auf einer der drei möglichen Strecken nach Coney Island, zuletzt über die Strecke der Linie D.

Die Linie V war 2001 als Ersatz für die, wegen einer Neubaustrecke nicht mehr unter der 53. Straße verkehrende, Linie F eingeführt worden.

Die Kennfarbe aller Linien, deren Stammstrecke die BMT Nassau Street Line ist, wurde 1979 auf ein einheitliches Braun geändert.

Wegen Finanzproblemen der Betreibergesellschaft MTA wurde entschieden, die Linie M mit der V zu verbinden, was am 28. Juni 2010 auch geschah. Dazu benutzt die neue Kombilinie M eine Verbindungskurve, die zwischen Essex St und Bowery von der Nassau Street Line nordwärts abbiegt und kurz danach auf die Linien B und D trifft. Diese Verbindungskurve, die Chrystie Street Connection, wurde anlässlich eines großen Umbauprojekt im Bereich der Manhattan Bridge in den 60er Jahren gebaut und nur kurz von einer Linie K genutzt.

Ehemalige Linien

Linie V

Die Linie V war eine Ergänzungslinie, die nur an Werktagen von ca. 6.30 Uhr bis Mitternacht fuhr. Sie existierte in den Jahren 2001 bis 2010.

Sie verkehrte erstmals am 17. Dezember 2001 und war ein "6 Avenue Local", hielt also auf der IND Sixth Avenue Line in Manhattan an jeder Station. An jenem Tag wurde in Queens eine Streckenverlängerung der IND 63rd Street Line östlich des bisherigen Endbahnhofs 21st Street–Queensbridge eröffnet. So entstand eine neue durchgehende Verbindung vom Midtown Manhattan zur IND Queens Boulevard Line. Die Linie F wurde auf diese Verbindung gelegt. Den vorherigen Weg der Linie F entlang der IND 53rd Street Line durch den 53rd-Street-Tunnel unter dem East River übernahm die neue Linie V.

Die Linie V fuhr sowohl in Manhattan als auch in Queens als Local, von Forest Hills–71st Avenue in Queens bis zum damals als Lower East Side–Second Avenue benannten U-Bahnhof in Lower Manhattan.

Die MTA strich zum 27. Juni 2010 die Linie V. Zugleich wurde auch die Linie W gestrichen, die am 22. Juli 2001, also im gleichen jahr wie die Linie V, eingeführt worden war. Grund für die zweifache Streichung war, dass im Nachgang der Finanzkrise 2007 im Haushalt des Verkehrsbetriebs Einnahmen fehlten. Die bereits für das Jahr 2009 geplanten Kürzungen waren noch durch Hilfszahlungen der Bundesregierung der Vereinigten Staaten aus dem American Recovery and Reinvestment Act aufgeschoben worden und wurden 2010 wirksam.

Linie MJ

Die Linie MJ befuhr die BMT Myrtle Avenue Line, eine zum Teil für den U-Bahn-Betrieb ertüchtigte klassische Hochbahnstrecke in Brooklyn und Queens. Die Linie MJ befuhr diese auf ganzer Länge zwischen Middle Village–Metropolitan Avenue in Queens und Jay Street in Brooklyn.

Vor 1937 fuhren die Züge des Vorläufers der MJ noch über Brooklyn Bridge nach Manhattan, dann wurden sie nach Downtown Brooklyn zurückgezogen.

Am 5. März 1944 wurde die Myrtle Avenue-Line westlich von Bridge-Jay Streets geschlossen, und dort eine neue Endstelle mit Anschluss an die IND-U-Bahn eröffnet.

Im Jahr 1967 wurde der Myrtle Avenue-Line das Zeichen MJ zugeordnet. Die MJ wurde nur auf Karten und Schildern so benannt, die Wagen auf dieser Route hatten nie Schilder.

Nach einem Brand wurde die westliche Teilstrecke der Myrtle Avenue Linie am 4. Oktober 1969 geschlossen, der Rest wurde der Linie M überlassen.

|}

Weblinks

 Internetseite der MTA
 Sehr informative Seite über die New York Subway
 Fahrplan (PDF)

M

U-Bahn-Linie M (New York City)


Cetartiodactyla er en pattedyrorden som består af hvaler og klovdyr. Medlemmer af gruppen findes i nær sagt alle mulige habitater fra dybt i havet (for eksempel kaskelothval) til oppe i bjerge (for eksempel gemse, tahrgeit og jak).
På land findes de både i ørkenen (kameler), savanner (antiloper), regnskov (dværghjorte), i tajga (elg) og i tundraen (rensdyr).

Pattedyr

Cetartiodactyla


As batalhas de Azukizaka (1542 e 1564) foram duas importantes batalhas da história japonesa: a primeira ocorrida em 1542, ocorrida entre Oda Nobuhide e Imagawa Yoshimoto; a segunda, ocorrida em 1564, refere-se ao combate entre Tokugawa Ieyasu e os Ikko-Kiki.

Primeira Batalha de Azukizaka - 1542
Na Primeira Batalha de Azukizaka (em japonês: "小豆 坂 の 戦 い", Azukizaka no tatakai) Oda Nobuhide derrotou Imagawa Yoshimoto,  preparando o terreno para seu filho, Oda Nobunaga, se tornar um dos maiores senhores da guerra do Japão. Apesar da derrota, mais tarde em 1548, Imagawa derrotou Nobuhide na Segunda Batalha de Azukizaka e continuou a expandir seu território até 1560, quando enfrentou Nobunaga e foi morto na Batalha de Okehazama.

Em resposta aos movimentos de Oda para a região de Mikawa Ocidental, Imagawa Yoshimoto moveu suas forças para Ikutahara no 8º mês de 1542. Oda Nobuhide respondeu a isso deixando sua posição no castelo Anjô e cruzando o rio Yahagi assumindo uma posição em Kamiwada, e no dia 10 mês, engajado na batalha em Azukizaka, sudeste do castelo de Okazaki. A vanguarda Imagawa era liderada por um guerreiro chamado Yuhara de Suruga, e Nobuhide foi acompanhado por seus irmãos Nobuyasu, Nobumitsu e Nobuzane. A batalha foi vencida rapidamente pelo lado Oda, com crédito dado a sete Samurais, conhecidos como as "Sete Lanças de Azukizaka".

Durante a Primeira Batalha de Azukizaka em 1542, sete dos homens de Oda Nobuhide se destacaram tanto que se tornaram conhecidos como as "Sete Lanças de Azukizaka" (小豆 坂 七 本 槍). Os sete Samurais eram: Oda Nobumitsu; Oda Nobufusa; Okada Shigeyoshi; Sassa Masatsugu; Sassa Magosuke; Nakano Shigeyoshi; Shimokata Sadakiyo.

Segunda Batalha de Azukizaka - 1564

A segunda Batalha de Azukizaka (小豆 坂 の 戦 い, Azukizaka no tatakai) ou Batalha de Batō-ga-hara (馬頭 原 の 戦 い, Batō-ga-hara no tatakai) ocorreu em 1564, quando Matsudaira Motoyasu (mais tarde renomeado Tokugawa Ieyasu, procurou destruir a crescente ameaça dos Ikkō-ikki, uma liga de monges, samurais e camponeses que eram fortemente contra o domínio dos samurais. As tensões entre os guerreiros e os Ikki estavam aumentando em Mikawa enquanto os Ikki resistiam aos esforços do samurai para sobrecarregar seus templos. A luta estourou em 1563 quando Suganuma Sada, um guardião Matsudaira entrou no templo Jōgū-ji em Okazaki, e confiscou seu arroz para alimentar seus próprios homens. Em retaliação, os monges atacaram o castelo de Suganuma e recuperaram o arroz de volta para Jōgū-ji, onde se barricaram. Quando Motoyasu enviou mensageiros ao templo para investigar a desordem, eles foram executados. Em outro incidente, o samurai Ikki atacou um comerciante na cidade-templo de Honshō-ji. Motoyasu lançou um ataque contra o templo, mas foi derrotado.

Em 15 de janeiro de 1564. Motoyasu decidiu concentrar suas forças na eliminação dos Ikki de Mikawa e procurou a ajuda de monges guerreiros do templo de Daiju-ji com quem tinha boas relações. Nas fileiras Ikki estavam alguns dos vassalos de Motoyasu, como Honda Masanobu e Natsume Yoshinobu , que se entregou à rebelião Ikki por simpatia religiosa. A batalha foi feroz e Motoyasu entrou em campo pessoalmente, desafiando o samurai inimigo e lutando na linha de frente, onde recebeu várias balas que perfuraram sua armadura, mas não conseguiram feri-lo. A conduta corajosa de Motoyasu na batalha convenceu muitos de seus oponentes samurais de Ikki a trocar de lado e os Ikki foram derrotados. No entanto, a batalha não significou o fim dos Ikki em Mikawa, Motoyasu continuou sua campanha para pacificar a província dos Ikki.

Referências

Batalhas da Idade Média
História do Japão
Japão feudal

Batalha de Azukizaka


Dünya Doğayı Koruma Birliği veya tam adıyla Dünya Doğayı ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği (International Union for Conservation of Nature and Natural Resources, kısaca IUCN) doğal kaynakların korunması amacı ile kurulmuş uluslararası bir organizasyondur. Merkezi Gland, İsviçre'de bulunur. IUCN dünya çapında 160 ülkeden 1.400'ün üzerinde devlet kuruluşu ve sivil toplum örgütünü aynı çatı altında toplamaktadır.

IUCN'in kuruluş statüsü 1948'de Fransa'nın Fontainebleau şehrinde kabul edilmiştir. Daha sonra değişik aralıklarla yapılan Genel Kurul toplantılarında değiştirilen Statü, IUCN'in anayasası niteliğindedir. 2004 yılında düzenlenen IUCN Kongresi'nde statüde bazı değişiklikler yapılmıştır.

Birliğin un üç önemli dayanağı vardır: üye organizasyonları, 6 bilimsel komisyonu ve profesyonel sekreteryası.

Görevi
IUCN'in görevi, doğal hayatın bütünlüğünü ve çeşitliliğini korumak, doğal kaynakların adil ve ekolojik olarak sürdürülebir olmasını sağlamak ve bu konu hakkındada toplumları bilinçlendirmek amacıyla faaliyet göstermektir. Kuruluş, çevre ve doğanın korunması ve sürdürülebilir çevre yönetiminin sağlanmasına yönelik uluslararası çabaları organize etmekte, "clearinghouse" olarak işlev görerek, doğanın korunmasına yönelik politikaların geliştirilmesine katkıda bulunmaktadır.

IUCN, üye ülkelere çevre politikalarının oluşturulmasında danışmanlık hizmetleri vermesinin yanı sıra, doğal dünya mirası önerilerini değerlendirme, yeşil ekonomi, ekoturizm, kırmızı listede bulunan ve nesli tehlike altında bulunan türlerin durumunun gözlem altında tutulması gibi konularda hizmet vermektedir. IUCN ayrıca, iklim değişikliğinin etkilerinin önlenmesi, yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımının yaygınlaştırılması, doğal kaynaklı felaketlerin etkilerinin azaltılması ve biyoteknoloji konularında çalışmalar yapmaktadır.

Çevre alanında en önemli uluslararası uzman kuruluş olan IUCN, çevre sözleşmelerinin yanı sıra, doğal kaynakların yönetimi ve strateji belgelerinin hazırlanması sırasında diğer uluslararası kuruluşlara (BM bünyesindeki örgütler vb.) teknik destek verebilmekte; söz konusu belgelerin hazırlanmasında anahtar rol oynayabilmektedir.

IUCN üyeleri
IUCN hem devletleri hem de hükûmete ait olmayan kuruluşları birleştirir. IUCN'e ülkelerin yanı sıra, akademik çevreler ile sivil toplum kuruluşları da üye olabilmektedir. Bunlar hareket biçimini, küresel programını seçerler ve IUCN Dünya Korunma Kongresi'nde IUCN konseyini seçerler. Üye kuruluşlar kendi bölgesel ve yöresel organizyonlarını yaparlar.

Bu çerçevede, Türkiye'den Orman ve Su İşleri Bakanlığı'nın yanı sıra, TEMA Vakfı, Türkiye Tabiatını Koruma Derneği, Doğal Hayatı Koruma Vakfı ve Doğa Derneği de anılan kuruluşa üyedir. Öte yandan, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı Tabiat Varlıklarını Koruma Genel Müdürlüğü IUCN'e "Government Agency" statüsü ile üyedir.

IUCN, Türkiye'nin de taraf olduğu BM Biyolojik Çeşitlilik Sözleşmesi, BM Çölleşmeyle Mücadele Sözleşmesi, Nesli Tehlikede Olan Türler (CITES) Sözleşmesi ile Ramsar Sulak Alanlar Sözleşmesi Sekretaryaları ile ortak projeler geliştirmektedir.

Temel organlar

Kongre
IUCN'in en önemli organıdır. Dört yılda bir düzenlenmektedir. Kongre'de, IUCN'in genel politikaları belirlenmekte, hükûmetlerle ulusal/uluslararası kuruluşlara IUCN'in faaliyetleri çerçevesinde tavsiyelerde bulunulmakta, mali raporlar değerlendirilmekte, bir sonraki döneme ait mali program kabul edilmekte ve üyelerin katkı payları belirlenmektedir. Kongre tarihleri ve düzenleneceği yer Konsey tarafından karara bağlanmaktadır.

Konsey
Örgütün icra kanadıdır. IUCN Başkanı, Muhasip (treasurer), Komisyon Başkanları ve Bölgesel Konsey üyelerinden oluşmaktadır. 6-15 Eylül 2012 tarihleri arasında Jeju/Güney Kore'de 4. IUCN Kongresinde yapılan seçimlerde Zhang Xinsheng (Çin) IUCN Başkanı seçilmiştir. Konsey'in, Kongre kararları çerçevesinde politikaları yönlendirmek ve tamamlayıcı politikalara karar vermek, IUCN amaçlarına yönelik bildiri yayınlamak, Kongre'ye ve üyelere faaliyetlerle ilgili rapor vermek, bir sonraki yılın program ve bütçesini kabul etmek, Komisyonların faaliyetlerini gözden geçirmek, Genel Direktör'ü atamak gibi yetki ve sorumlulukları bulunmaktadır.

Ulusal ve bölgesel komiteler
IUCN üyeleri, bir ülke, bölge veya alt bölgede, işbirliğinin geliştirilmesine yönelik olarak, sadece IUCN üyelerinin katılımına açık Komiteler oluşturabilmektedir. Bu Komitelerin IUCN'den ayrı hukuki kimlikleri bulunabilmektedir.

Komisyonlar
IUCN'in kurumsal bilgi ve deneyimlerine ve amaçlarına hizmet etmek üzere oluşturulan gönüllü uzman ağlarıdır. Komisyonlar, Konsey'in önerisi doğrultusunda Kongre tarafından kurulmakta veya görevine son verilmektedir. Komisyon Başkanları, Kongre'ye faaliyetlerine ilişkin rapor sunmaktadır. IUCN bünyesinde Dünyanın doğal kaynaklarının durumununu değerlendiren ve Birliğe öneriler getiren altı komisyon vardır:
 Türlerin hayatta kalma komisyonu (Species Survival Commission (SSC) ): SSC türlerin korunmasındaki teknik konularda birliğe akıl verir, ve soyu tükenme tehlikesi ile karşı karşıya olan türler için harekete geçer. IUCN Kırmızı Liste'ni hazırlar. Üye sayısı: 7000
 Koruma altındaki alanlar için Dünya Komisyonu (World Commission on Protected Areas (WCPA) ): WCPA dünya üzerindeki karasal ve denizsel koruma alanların kurulmasını ve efektif bir şekilde yönetilmesini sağlamaya çalışır. Üye sayısı: 1300
 Çevresel Kanun Komisyonu (Commission on Environmental Law (CEL) ): CEl yeni araçlar ve konseptler ile çevresel hukukun ilerlemesine ve devletlerin çevresel hukuku daha ciddiye almasını sağlamaya çalışır. Üye: 800
 Eğitim ve İletişim Komisyonu (Commission on Education and Communication (CEC) ): CEC, doğal kaynakların korunmasında eğitimin ve iletişimin stratejik kullanımının destekleyicisidir. Üye: 600
 Ekonomik ve sosyal politika komisyonu (Commission on Environmental Economic and Social Policy (CEESP) ): CEESP Kaynakların korunması ve korunma hakkında ekonomik ve sosyal yardım sağlar. Üye: 500
 Ekosistem Yönetimi Komisyonu (Commission on Ecosystem Management (CEM) ): CE doğal ve değiştirilmiş ekosistemlerin yönetimi ile ilgili uzman desktek verir. Üye: 400

IUCN sekretaryası
-Sekretarya: İsviçre'nin Gland kasabasında yerleşik Sekretarya, Genel Direktör başkanlığında Kongre, Konsey gibi temel organların koordinasyonunu sağlamaktadır.

Konsey'e karşı, politika ve programların uygulanmasından ve mali yönetiminden sorumlu olan Genel Direktör, iki Kongre arası dönemde gerçekleştirilen faaliyetlere ilişkin olarak Kongrelerde rapor sunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 IUCN Kırmızı Liste

Dış bağlantılar
 IUCN resmi web sitesi

Uluslararası çevreci kuruluşlar
Dünya Mirasları
1948'de kurulan kuruluşlar

Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği


විවිධ තේරුම් වෙනුවෙන්අවිනිශ්චිතව භාවිතාවන යෙදුමකි.

1) මනෝ සෞඛ්‍යය උපදේශක
2) විශේෂඥ උපදේශක
3) පුරෝහිත / ජනාධිපති උපදේශක

උපදේශක


Jean-Jacques Paulet () a fost un medic, botanist și micolog precum acuarelist și gravor francez. Abrevierea numelui său în cărți științifice este Paulet.

Biografie

Paulet a absolvit mai întâi colegiul din Alès și după acea facultatea de medicină la Universitatea din Montpellier, unde a promovat deja la vârsta de 24 de ani (1 martie 1764).  Apoi s-a mutat la Paris pentru a practica dar, de asemenea, s-a preocupat cu cercetări privind diverse boli, inclusiv celor pe acest timp letale, variola și ergotismul. În acest context a scris mai multe cărți care au făcut senzație, prima deja în anul 1765: Histoire de la petite vérole, avec les moyens d'en préserver les enfants (în română: "Istoria variolei, cu mijloacele de a proteja copiii") în două volume, în care a fost cuprinsă și traducerea lucrării marelui medic egiptean din secolul al IX-lea (respectiv al X-lea) Abu Bakr Muhammad ibn Zakariya al-Razi (865-925). Trei an mai târziu a completat această lucrare prin publicarea de două cărți, una, în care a demonstrat posibilitatea păstrării unui întreg popor de această boală, alta despre secretul medicinei - prezervația împotriva variolei, urmărite de mai multe alte cu această tematică.

În 1776, a inițiat publicarea jurnalul medicinal Gazette de sante (apoi preluat, din 1804, de Marie de Saint-Ursin (1763-1818). Tot în 1776, Paulet a publicat cercetările sale istorice și fizice privind bolile epizootice. Lucrările lui despre ergotism au fost  publicate în Memoriile Academiei de Medicină alături de  cele ale lui Henri Alexandre Tessier (1741-1837) și Charles Jacques Saillant (1747-1814). Savantul a devenit de asemenea cunoscut pentru opoziția sa împotriva magnetismului animal în L'Antimagnétisme, ou origine, progrès, décadence, renouvellement et réfutation du magnétisme animal (în română: "Antimagnetismul sau originea, progresul, degradarea, reînnoirea și dezmințirea magnetismului animal"), (Londra, 1784 tradus în limba germană în 1788), fiind un adversar rezolut lui Franz Anton Mesmer și un suporter înfocat al inoculației

Mai departe, Paulet s-a interesat pentru botanică precum micologie. Astfel a publicat între 1790 și 1793 marea sa operă Traité des champignons (în română: "Tratat despre ciuperci") în două volume, pe aproape 600 de pagini și cu 227 de plăci gravate și colorate. În aceste cărți a descris ciuperci comestibile și otrăvitoare precum efectele acestora pentru diversele animale și om, ele fiind văzute până în prezent fundamentale pentru determinarea grupurilor de bureți. Această operă a fost completată, în 1791, de Fugorsarum plantarum tabulae. A mai scris alte două cărți celebre în domeniul botanicii: revizuirea lucrării lui John Stackhouse (1742–1819) despre genurile de plante descrise de Teofrast (1816) și despre "Flora și fauna" a lui Virgiliu (1824). După ce a devenit medic regal la castelul din Fontainebleau, a mai publicat în 1805 un mic tratat referitor la mușcătura Viperei aspis de acolo și, în 1815, o revizuire a istoriei medicinei în 5 volume a lui Kurt Sprengel (Versuch einer pragmatischen Geschichte der Arzneikunde).

În ziua de 22 octombrie 1821, savantul a fost ales corespondent al "Academiei de Științe" în secțiunea medicină și chirurgie.

Publicații (selecție)
Câteva lucrări ale marelui savant:
 An sanitati noceat frequens exspuitio, Editura F.A. Quillau, Paris 1765
 Histoire de la petite vérole, avec les moyens d'en préserver les enfans et d'en arrêter la contagion en France, Editura Ganeau, Paris 1765
 Mémoire pour servir de suite à l'Histoire de la petite vérole, dans lequel on démontre la possibilité et la facilité de préserver un peuple entier de cette maladie, Editura Ganeau, Paris 1768
 Le Secret de la médecine révélé, ou Préservatif contre la petite vérole et l'inoculation, Editura Ganeau, Paris 1768
 Avis au public. Sur son plus grand intérest, ou l'Art de se préserver de la petite vérole, Editura Ganeau, Paris 1769
 Recherches historiques et physiques sur les maladies épizootiques, avec les moyens d'y remédier dans tous les cas, publiées par ordre du Roi (publicat în numele regelui), Editura Ruault, Paris 1775
 L'Antimagnétisme ou Origine, progrès, décadence, renouvellement et réfutation du magnétisme animal, Londra 1784
 Traité des champignons, 2 vol., Imprimerie royale puis nationale, Paris 1790-1793
 Tabulæ plantarum fugorsarum, Paris 1791
 Observations sur la vipère de Fontainebleau, et sur les moyens de remédier à sa morsure, Editura Remard, Fontainebleau 1805
 Prospectus du Traite historique, graphique culinaire et medical des Champignons, 2 volume, Editura  L'Imprimerie Nationale du Louvre, Paris 1808
 Iconographie des Champignons, Editura  L'Imprimerie Nationale du Louvre, Paris 1812, cu 217 plăci
 Flore et faune de Virgile, ou Histoire naturelle des plantes et des animaux (reptiles, insectes) les plus intéressants à connaître, Editura Mme Huzard,, Fontainebleau 1824

Note

Bibliografie
 Heinrich Dörfelt & Heike Heklau: "Die Geschichte der Mykologie", Editura Dietenberger, Schwäbisch Gmünd 1998, ISBN 3-927654-44-2
 F.-X. Feller: "Biographie universelle des hommes qui se sont fait un nom", vol. 4, Editura Fay, Imprimeur d'Évêché, Nevers 1845

Nașteri în 1740
Nașteri pe 26 aprilie
Decese în 1826
Decese pe 4 august
Botaniști cu abreviere de autor
Biologi din secolul al XVIII-lea
Biologi din secolul al XIX-lea
Medici din secolul al XVIII-lea
Medici din secolul al XIX-lea
Botaniști francezi
Medici francezi
Micologi francezi
Acuareliști
Gravori francezi
Scriitori de limbă latină

Jean-Jacques Paulet


Riverlea est une banlieue située au sud-est de la cité de Hamilton, dans le sud de l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle est localisée au sud de la banlieue de Hillcrest.
La banlieue est essentiellement résidentielle, avec une petite zone d'industrie légère le long de Riverlea Road.

Municipalités limitrophes

Histoire
La localité est nommée d'après « Riverlea House », le domicile constituant la propriété de , qui couvrait alors la plus grande partie de ce qui est à l'époque actuelle la ville de Riverlea et aussi la banlieue de Hillcrest.

De nombreuses rues ont des noms choisis par le propriétaire terrien Don McKenzie, qui les dénomma d'après le nom des avions qu'il pilota durant la Seconde Guerre mondiale (comme Hudson Street, Lysander Place), le nom de ses chevaux (McCracken Avenue, Silva Crescent, Sheriff Place) et aussi celui de membres de sa famille (Norma Place, Malcolm Street, Louise Place).

« Johnsview Terrace » est dénommé en mémoire d'un garçon, qui se noya dans un trou d'eau, que la rue domine.

Caractéristiques de la banlieue de Riverlea

Le parc Hammond
« Hammond Park » est un parc public situé le long des berges du fleuve Waikato.
Une promenade en planches relie les différentes sections du parc.
« Hammond Bush », est une partie du « ravin de Mangaonua », qui est le domicile des rares chauve-souris à longue queue (Chalinolobus tuberculata) ou pekapeka-tou-roa (en langue Māori).

La plage située le long de la section de 'Malcolm Street' du parc, est réputée pour la natation durant l'été.

Un groupe local d'amélioration de l'environnement (Riverlea Environment Society incorporated) a été l'acteur de la mise en valeur, de l'augmentation de la taille du bush de Hammond et d'une campagne contre la construction d'une usine d'asphalte.

Théâtre de Riverlea
Le « théâtre de Riverlea » et le « Centre des Arts », ont été établis en 1984 et sont le domicile du  et de la « Hamilton Playbox Repertory Society ».

Démographie
Selon le recensement de 2006, la ville de Riverlea a une population de .

Pour l'indice de pauvreté socio-économique (l'évaluation allant de 1 à 10, des zones les plus aisées jusqu'aux zones les plus démunies), Riverlea est à 3/10 (faible misère sociale).

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande
 Liste des banlieues d'Hamilton (Nouvelle-Zélande)

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue d'Hamilton (Nouvelle-Zélande)
Waikato

Riverlea


Bendamustina o Clorhidrato de Bendamustina (INN, marca comercial Ribomustin, Treanda y Cytostasan; también conocido como SDX-105) es un anticancerígeno, una mostaza nitrogenada utilizada en el tratamiento de la leucemia linfática crónica (CLL), linfomas y otras neoplasias hematológicas linfoides. Pertenece a la familia de fármacos llamados agentes antineoplásicos alquilantes. También está siendo estudiado para el tratamiento de sarcoma

Historía de la bendamustina
La bendamustina fue sintetizada por primera vez en 1963 por Ozegowski y Krebs en Alemania Oriental (República Democrática Alemana). Es un polvo blanco microcristalino con propiedades anfotéricas soluble en agua. Hasta 1990 estaba disponible sólo en Alemania Oriental. Los investigadores de Alemania Oriental encontraron que era útil para el tratamiento de la leucemia linfocítica crónica, enfermedad de Hodgkin, linfoma no hodgkiniano, mieloma múltiple y cáncer de pulmón.

La bendamustina recibió su primera aprobación de comercialización en Alemania y todos los países de la Unión Europea y de la CEE, bajo la marca Ribomustin, a Astellas Pharma GmbH y 'Mundipharma International Corporation Limited, como agente único o en combinación con otros agentes anticancerígenos para el tratamiento del linfoma no hodgkiniano, el mieloma múltiple y la Leucemia linfática crónica. Mundipharma ha llegado a acuerdos con SymBio Pharmaceuticals Ltd, que posee los derechos exclusivos para desarrollar y comercializar bendamustine HCl en Japón y algunos países de Asia Oriental y Cephalon que posee los derechos en Norteamérica.

En marzo de 2008, la empresa farmacéutica estadounidense Cephalon recibió la autorización de la Administración de Alimentos y Medicamentos (FDA) de los Estados Unidos para la comercialización de bendamustina en dicho país, donde se vende bajo la marca Treanda, para el tratamiento de la leucemia linfática crónica.

En octubre de 2008, la FDA autoriza Treanda para el tratamiento indolente de linfoma no hodgkiniano (NHL) de células b que haya progresado después de tratamiento con rituximab o con un régimen que contenga el rituximab.

Farmacocinética

Betamustina actúa como un agente alquilante en los enlaces cruzados entre bases de ADN. Además, al incorporar un anillo benzimidazólico tiene propiedades análogas a las purinas. Se caracteriza, por tanto, por una actividad bifuncional, aunque su mecanismo preciso de acción persiste desconocido.

Después de la infusión intravenosa es metabolizado en el hígado por los citocromos p450. Menos del 95% de la droga se enlaza a proteínas, principalmente albúmina. Sólo la bendamustina libre es activa. La eliminación es bifásica con una vida media de 6 a 10 minutos y una vida media terminal de unos 30 minutos. Se elimina principalmente por vía renal.

Mecanismo de acción
La Bendamustina induce a la apoptosis debido a su actividad alquilante dependiente de p53 con un efecto dañino para el ADN más pronunciado y de mayor duración comparado con otros agentes alquilantes. También promueve a "la catástrofe mitótica" (alteración de la división celular) mediante la baja regulación de los puntos de control mitóticos, ofreciendo potencialmente la razón de su actividad antitumoral en pacientes resistentes y recurrentes a la quimioterapia.

Uso en Quimioterapia
La Bendamustina ha sido utilizada como tratamiento único y en combinación con otros agentes, incluidos  etopósido, fludarabina, mitoxantrona, metotrexato, prednisona, rituximab, vincristina and 90Y-ibritumomab tiuxetan.

Bendamustina + Rituximab
Bendamustina con Rituximab (BR o B+R) puede considerarse un tratamiento estándar para pacientes con leucemia linfocítica crónica con recaída o refractarios a un tratamiento anterior, según un estudio de 2010 multicéntrico en fase II de GCLLSG

Bendamustina con Rituximab (BR o B+R) puede considerarse un tratamiento superior en comparación a CHOP + Rituximab como tratamiento de primera línea con linfoma folicular y pacientes con Linfoma de células de manto, según los resultados finales de estudio randomizado de 2010.

Bendamustina + Mitoxantrona y Rituximab
Bendamustina con mitoxantrona y rituximab es un posible tratamiento, según un estudio multicéntrico de GLSG 2007, para enfermos indolentes de linfomas y Linfoma de células de manto (LCM), en fase III y IV reincidentes o refractarios, con o sin tratamiento previo con rituximab.

Efectos adversos
Las reacciones adversas más comunes son las comunes para las mostazas nitrogenadas: náuseas, fatiga, vómitos, diarrea, fiebre, estreñimiento, pérdida de apetito, tos, dolor de cabeza, pérdida de peso involuntaria, dificultad para respirar, erupciones y estomatitis, así como inmunosupresión, anemia y trombocitopenia.

A las dosis recomendadas (100 mg/m² vía intravenosa, en 30 minutos, días 1 y 2, en ciclos cada 28 días, o dosis algo inferiores en ensayos clínicos con esquemas en combinación, ej. 90 mg/m² asociado a rituximab) la principal toxicidad es la mielosupresión (neutropenia grado 3 o 4: 24%, neutropenia febril: 3%). Se establecen pautas de retrasos y modificaciones de dosis en ficha técnica y es necesario la monitorización con hemogramas. El nadir es esperable en la tercera semana de tratamiento.

Son frecuentes las reacciones infusionales con Bendamustina, más raras son las reacciones anafilácticas que suelen ocurrir en el segundo o ciclos sucesivos de tratamiento. Se puede administrar antihistamínicos, antipiréticos y corticoides en aquellos pacientes que han experimentado previamente reacciones infusionales grados 1 o 2. Se debe discontinuará el tratamiento en caso de reacciones grados 3 o 4.

Como con otros fármacos anticancerígenos en procesos linfoproliferativos se debe realizar prevención del síndrome de lisis tumoral.

No hay recomendaciones formales sobre interacciones farmacológicas, sólo se aconseja precaución con el tratamiento concomitante de inductores o inhibidores de CYP1A2.

Bendamustina podría utilizarse con precaución en pacientes con insuficiencia renal moderada, no debería administrarse si el aclaramiento de creatinina es inferior a 40 mL/min. No está indicado su uso en enfermos con cifras de transaminasas de 2.5 a 10 veces por encima del límite superior normal y valores de bilirrubina total de 1,5 a 3 veces por encima del límite superior normal.

Referencias

Bibliografía
 2012 - Ten Best Readings Relating to Chronic Lymphocytic Leukemia, en Cancer Control

Véase también
 Leucemia linfática crónica
 Linfoma no hodgkiniano
 Sarcoma

Enlaces externos
En español
 Evidencia sobre la Bendamustina, 2011, Resúmenes de trabajos presentados en LIII Reunión Nacional de la SEHH - XXVIII Congreso Nacional de la SETH, Zaragoza, España
 Bendamustina - MedlinePlus
En inglés
 Treanda - Bendamustine, página oficial de Cephalon, Estados Unidos
 Ten Best Readings Relating to Chronic Lymphocytic Leukemia, en Cancer Control, 2012

Agentes alquilantes
Benzimidazoles
Organoclorados
Medicamentos esenciales de la Organización Mundial de la Salud

Bendamustina


'සාරධර්ම' යනු සාරවත් වු ධර්මයයි . ලොව රදා පවතින්නේ සත්‍ය මතයි. සාරධර්ම මඟින් මිනිසා තුළ ගුණ ගරුක පුද්ගලයෙක් බිහිවෙන බව ඔබ අප හොදාකාරවම දන්නා කරුනකි.

සාරධර්ම අප රැකිය යුත්තේ ඇයි?  සාරධර්ම අප රැකිය යුත්තේ සමාජයේ යහපත් පුරවැසියෙකු ලෙස ජිවත් විමටය.සිංහල සංස්කෘතියට පමණක් නොව සෑම සංස්කෘතියක් තුළම යම් සාරධර්ම පද්ධතියක් ඇත. එම සංස්කෘතියේ අභිමානය කියාපාන මෙම සාරධර්ම  අප  සුරුකිය යුත්තෙ යුත්තේ අපගේ අනාගත පරපරම්පරාවට මේවා ආරක්ෂා  කළ යුතු නිසාය.
දෙමාපියන්ට සැලකිම,වැඩිහිටියන්ට ගරු කිරිම,ගුරුවරුන්ට කීකරු වීම,අන් අයගේ කථා වලට ඇහුම්කන් දීම ආදි  දේවල් හා සමාජයේ නිතර පිලිබිඹු කෙරෙන හොඳ සිරිත් සාරධර්ම වලට අයත් වේ.වර්තමාන ලංකාව ගත් කළ එහි සාරධර්ම පිරිහෙමින් පවති. මෙයට හේතුව වී ඇත්තේ නවීන  විලාසිතාවන් යැයි මට හැගේ. දෙමාපියන්ට සැලකීම වැනි යහපත් ක්‍රියා අද සමාජයේ ජීවත් වන ඇතැම් පුද්ගලයන් හෙලා දකින්නේ ඉතා පිළිකූල් අයුරිනි.මෙලෙස සාරධර්ම හෙළා දකින්නේ එය ලැජ්ජාවට කාරණයක් යැයි සිතා ගෙනය. තමා හදා වඩාගත් දෙමාපියන්ට සැලකිම උතුම් දෙයක් බව අපගේ ශාස්තුවරයාණන් වහන්සේ දේශනා කර තිබුනද අද සමාජය එය හෙළා දකින්නේ මන්ද?
නවීන විලාසිතා ගත් කළ මේවා අනුකරණය මත පදනමි වි ඇත.නිරුවත් හෝ අඩනිරුවත් වශයෙන් සමාජයට පිවිසිම අලුත් විලාසිතාවක් වි ඇත.අතිත ශ්‍රි විභූතියකට උරුමකමි කියන සිංහළ ජාතිය අද පිරිහිමට ලක් වි ඇත්තේ අපට ආවෙිණික නොවු බටහිර සංස්කෘති අනුකරණය කරන නිසාවෙනි.අතිතයේ ගැමියන් නැතහොත් ගෙවිලියන් ඇද සිටියේත් මල් වැටුණ චිත්තය සහ අත්බෝරිචිචි හැටිටය මිස ශරිරයේ අඩක් දිස්වන්නට අදින නවින විලාසිතාවන් යැයි පවසන කැලි කෑලි වෙන් වු කැත අශෝභන  ඇදුමි නොවෙි. අපට ආවෙිණික නොවු බටහිර සංස්කෘතින් අනුගමනය කරන්නේ මන්ද?
විශිෂ්ඨවුත් අභිමානවුත් සිංහල සංස්කෘතිකයට උරුමකමි කියන අපගේ සංස්ෘතිකය ඔවුනට නොගැලපෙන්නේ මන්ද?මෙිවාට පිළිතුරු ඇත්තේ ඔවුන් ලගමය.මෙම තත්වය සාරධර්ම විනාශ විමට තුඩු දෙන ප්‍රධාන කාරණාවන්ය.නවින විලාසිතා අනුගමනය කරන්නේ තාරුණ්‍යයයි.තම හදා වඩා ගත් අමිමාට තාත්තාට සැලකිම ලැජ්ජාවට කාරණයක් ලෙස සලකන වර්තමාන තාරුණ්‍ය නවින විලාසිතාවන්ගෙන් යුත් අඩනිරුවත් ඇදුමි අදින්නේ තමා හදා වඩා ගත් දෙමාපියන් ඉදිරියේය.මෙසේ දෙමාපියන් ඉදිරියේ සිට ගැනිමට පවා මොවුන්ට මෙම නිරුවත් ඇඳ සිටිය හැකිද?
මෙයින් පෙනි යන්නේ සාරධර්ම වල පරිහානියයි.නැතහොත් සිංහල සංස්කෘතියේ පිරිහිමය.එම නිසා අද වන විට තාරුණ්‍යට අනාගතය පිළිබඳ තිරණයක් ගැනිමට සිදු වි ඇත.එය නමි අපගේ සාරධර්ම රුකගෙන ඉදිරියට යනවාද? නැතහොත් සිංහල සංස්කෘතිය පරිහානියට ලක් කරනවාද? යන්නයි.මෙයින් අපට වඩාත් ගැලපෙන්නේ පරමිපරාවෙන් අපට උරුම වු සාරධර්ම රුකගෙන ඉදිරියට යාමයි.
සාරධර්ම අප සුරකින්නේ කෙසේද?මෙයට නිවැරදි පිළිතුරු සැපයියහොත් අප දියුණූවායැයි සැලකිය හැකිය.සාරධර්ම නැමති ලෝක පාලන ධර්මය රුකිය යුත්තේ සමාජය දැනුවත් කිරිමෙනි.සාරධර්ම කියා අප අමුතුවෙන් වෙන් කිරිමට අවශ්‍යතාවයක් නැත.
සමාජයේ ජිවත් විමෙිදී සාරධර්ම අප විසින් නිතැතින්ම පිළීබිඹු වෙි.වැඩිහිටියෙක් දුටු විට හුස්නෙන් නැගිටිම,වැඩිහිටියන්ට ගරු කිරිම,ගුරුවරුන්ට කිකරු විම,වැඩිහිටියන් ඉදිරියේ සංවරව හැසිරිම අප විසින් කළ යුතු වෙි.මෙිවා හිතට ගැනිමෙන් සමාජයේ ජිවත් විය යුතුය. එවිට නිතැතින්ම සාරධර්ම අප තුළ රුකෙයි.
සාරධර්ම අගයන සමාජයේ දියුණූව පිළබඳ අමුතුවෙන් බැලිය යුතු නොවෙි.සාරධර්ම සුරකින පුද්ගලයා දෙස දෙවියන් බලයි.මෙම නිසා ඔවුන්ගේ දියුණූව නිතැතින්ම සැලසේ.මෙලෙස අප සාරධර්ම වඩා වර්ධනය කර ගනිමින් අනාගත පරමිපරාවට අප දායාද කර යුතුය. හෙට දායාද කරන්නට තිඛෙන සාරධර්ම නැමති ජිව රුධිරය අද අප විසින් රැකදීම අපගේ පරම යුතුකමක් වේ.මම
ඵය ඔබ සැමගෙන් ආදරයෙන් ඉල්ලා සිටිමි

 සාරධර්ම සපිරි සමාජයක් ගොඩ නගමු.
දිනෙන් දින සිදුවන තාක්ෂණික වර්ධනයත් සමඟ සාරධර්ම කියන්නේ මොනවාද යන්න නොදන්නා තරමට අද සමාජය විකෘති වී ඇත. සාරධර්ම සමාජයෙන් පිරිහී ඇත. පුද්ගලයකුගේ කතා විලාසය, ක්‍රියා කලාපය හා හැසිරීම් රටාව යන සෑම දෙයක්ම සාරධර්ම හා බැඳී පවතී. සමාජයේ යහපත් පුරවැසියකු ලෙස ජීවත්වීමට සාරධර්ම අත්‍යවශ්‍යය. මුලින්ම සාරධර්ම ඉගෙන ගන්නේ තම පවුලෙනි. වැඩිහිටියන්ට ගරු කිරීම, හොඳ වචන කතා කිරීම, යහපත් දේ සිදු කිරීම, අවංකකම, ඉවසීම, කරුණාව හා දයාව ආදියෙන් පවුල තුළින් වර්ධනය කරගනියි. එමෙන්ම සමාජයේ සම්බන්ධතා සමඟ ඒවා තවත් වර්ධනයට මෙන්ම පිරිහීමට ඉඩ ඇත...

එනම් සමාජයේ ඇසුරු කරන සමවයස් කණ්ඩායම්, මිත්‍රයන් හා අයහපත් පුද්ගලයින් අනුව එය වෙනස් වනු ඇත. සාරධර්ම ගොඩනැගීමට හොඳම ස්ථානය පාසල වේ. මෙහිදී ගුරුවරයකු, පාසල් ශිෂ්‍යයකු හා ශිෂ්‍යයන්ගේ දෙමව්පියන් ලෙස ගිලිහි යන සාරධර්ම නැවත ගොඩනැඟීමට දායක විය හැක. සාරධර්මවලට දරුවාව පුරුදු කරවන්න ඔවුන් කුඩා කළ සිටම දෙමව්පියන් වගකීම ගත යුතුය. පාසලෙනුත් දහම්පාසලෙනුත් යහපත් ගුණාංග දරුවාට පුරුදු කළ යුතුය. වර්තමානයේ ළමයින් ඉගෙනීමට උපන් හපන් ඇති වුවද සාරධර්ම අතින් දුර්වලය.මනුස්සකම් නැත. අනෙකාට වඩා තරගකාරීත්වය අබිබවා යෑම අරමුණ වී ඇත. සාරධර්ම පිරිහිමට ජනමාධ්‍ය ප්‍රධාන හේතුවකි. රූපවාහිනියේ විකාශය වන මෙගා ටෙලි නාට්‍යයද සාරධර්ම කෙරෙහි බලපෑම් කරයි. ජනමාධ්‍යයන් දිනෙන් දින තරගකාරී වන මොහොතක එයින් යහපත් දෙයක් සමාජයට දායාද නොකෙරෙයි. දෙමව්පියන් වශයෙන් දරුවාට, පවුලේ සාමාජිකයන්ට උචිත වැඩසටහන් නැරඹීමට තෝරා ගත යුතුය. එමෙන්ම රූපවාහිනි තීරය තුළින් වෙනත් සංස්කෘතීන් නිරූපණය කිරීමේදී අප සංස්කෘතිය පිරිහී යනු ඇත. අප සංස්කෘතිය බිහි වී ඇත්තේ සාරධර්මවලට අනුකූලවය.

කොරෝනා වසංගතය හමුවේ ළමා පරපුර, තරුණ පරපුර නිරන්තරයෙන් ජංගම දුරකථනය හරහා අධ්‍යාපන කටයුතු ,රැකියා කටයුතු සිදු කළේය. මෙහිදී සිදුවන්නේ සමාජයෙන් පවුලෙන් දරුවා, තරුණයන් දුරස් කිරීමයි. වර්තමානයේ වැඩිහිටි නිවාස ඉදීවීමටත්, සිරගෙවල්වල වැරදිකරුවන් වැඩි වීමටත් සහ මත්ද්‍රව්‍ය පානයට ඇබ්බැහි වීම් සිදුව ඇත්තේ නිසි සාරධර්මයන් රට තුළ නොමැති බැවිනි. අනෙකාට වඩා තමන් ඉදිරියට යන්න සිහින දකින ලෝකයක සාරධර්ම යනු නොවටිනා වචනයක් වී හමාරය. එළැඹෙන අවුරුද්ද උදා වේ ද වැඩිහිටියන්ට බුලත් දී වැඳ නමස්කාර කර පවුලේ සමාජයේ නැතිවී ගිය සබඳතා වර්ධනයට, සාරධර්මයන් නැවත යථා තත්ත්වයට වඩවා ගන්න උත්සාහ ගනිමු. පුද්ගලයෙක් සාරධර්ම , උගත්කමින් පරිපූර්ණ වූ කල ඔහු තුළ ඉතා වටිනාකමක් ඇත්තේය. රටක් සංවර්ධනයට භෞතික පරිසරය පමණක් නොව ජිවත්වන මිනිසුන්ගේ හැදියාව, සාරධර්මද ඉවහල්වනු ඇත.හි

පිරිහී ගිය සාරධර්ම නැවත ගොඩනැංවීමට හොඳම කාලය මෙයයි.
සාරධර්ම යන්නට නිශ්චිත වූ නිර්වචනයක් ලබා දිය නොහැක. ආකල්ප, අගයන්, වටිනාකම් යන මේ සෑම දෙයක්ම සාරධර්ම සමඟ බැදී පවතී. ආකල්ප යනු ඕනෑම පුද්ගලයකුගේ සිතෙහි ඇති වන හොඳ හෝ නරක සිතුවිල්ලකි. එම සිතුවිලි වලට වටිනාකමක් මෙන්ම අගයක් ලබා දීම අපට සිදු කළ හැකිය. කෙසේ වෙතත් තවත් කෙනෙකුන් වෙනුවෙන් සිදු කරන ඕනෑම හොඳ, සත් ක්‍රියාවක් සාරධර්ම වලට අයත් වේ. සාරධර්ම නම් සදාචාරයයි. මිනිසාගේ හැසිරීම, ගමන බිමන, කතාබහ, ක්‍රියාකලාපය මේ  සෑම දෙයක්ම සාරධර්ම හා බැදි පවතී.

ඇත්තටම කිවහොත් අද සමාජය දෙස බැලූ කළ සාරධර්ම විනාශයට පත්ව ඇත. දරුවන් හ‍ට දෙමාපියන් , දෙමාපියන් හට දරුවන්  නොමැති යුගයක් උදාවී ඇත. එමෙන්ම පාසල තුල ද මෙය මේ ලෙසටම සිදු වේ. ගුරු ගෞරවය ,සිසු විනය,   අද වන විට කෙමෙන් කෙමෙන් විනාශයට පත්ව යන ආකාරයක් දැක ගැනීමට හැකිය . ඉතින් මෙන්න මේ තත්වය නිසාම  පිරිහී යන සාරධර්ම ගොඩනැංවීම උදෙසා ඔබ සැම දැනුවත් කිරීමට අපි  හිතුවා.
අවංකකම,ඉවසීම,කරුණාව,දයාව,ගෞරව කිරීම,හොඳ වචන කතා කිරීම,යහපත් දෑ සිදු කිරීම,වැඩිහිටියන්ට සැලකීම,පොදු දේපල සුරකීම

යන මෙම සියල්ල සාරධර්ම ලෙස හදුන්වා දිය හැකිය.

ඇත්තටම සාරධර්ම ගොඩනැංවීමට හොඳම නවාතැන තමයි පාසල කියන්නෙ. ඔබ ගුරුවරයකු , පාසල් ශිෂ්‍යයකු , පාසල් යන දරුවන් සිටින දෙමාපියකු වෙන්න පුළුවන් ඉතින් එහෙනම් සමාජයේ සිටින වගකීමක් ඇති පුරවැසියකු ලෙස ඔයාටත් පුළුවන්  ඉදිරි අනාගතයේ බිහිවන්නා වූ අපේ දරුවන් උදෙසාවත්  ගිලිහි ගිය සාරධර්ම ගොඩනැංවීමට දායක වන්න.

වර්තමාන පාසල් පද්ධතිය දෙස බලන කල සාරධර්ම සඳහා ප්‍රබල අභියෝගයක් පාසල් පද්ධතිය තුල එල්ල වී අැත. කෙසේ වෙතත් ගුරුවරයකු , විදුහල්පතිවරයෙකු හා දෙමාපියකු ලෙස විනය ගරුක සිසු දරු කැලැක් බිහි කිරීමේ  වගකීම අප සැමටම ඇත. අද සමාජයේ සාරධර්ම පිරිහීමට මූලිකවම බලපා ඇත්තේ ජනමාධ්‍යයයි. රූපවාහිනිය තුලින් විකාශය වන මෙගා ටෙලි නාට්‍යය තුලින් පවා සාරධර්ම  පිරිහී යෑමට හේතු වී ඇත. එමගින් දැන් සිටින තරුණ පිරිස සදාචාරය වැරදි ලෙස හැසිරවීමට පණිවිඩ ලබා ගනී.  දෙමාපියන් ලෙස ඔබටද වගකීමක් ඇත. අධ්‍යාපනය ලබන සිසු දරුවන් සිටින ඔබගේ නිවසේ රූපවාහිනිය නැරඹුවද දෙමාපියන් ලෙස ඔබ දරුවන්ටත් ගැලපෙන වැඩසටහන් , ටෙලිනාට්‍ය නැරඹීමට වග බලා ගත යුතුය.

තවද පාසල තුල පැවති සාරධර්ම වලට එල්ල වන බලපෑම් හා අභියෝග ජය ගැනීමට සුදුසු      ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට වැඩිහිටියන් ලෙස අපට පුළුවන. ඒ අනුව

සිසුන් හට උගන්වනු ලබන විෂය  කරුණු වලට අමතරව ඒ සඳහා අනුගාමී උපමා කතා, චරිත කතා අනුසාරයෙන් සිසුන්ට සදාචාරය ගැන දැනුමක් ලබා දිමට හැකිය.  එමෙන්ම  සිංහල සාහිත්‍ය තරඟ, ඉංග්‍රීසි දින තරඟ, කලා උළෙල, ක්‍රිඩා උත්සව වැනි අවස්ථා යොදා ගනිමින් සිසුන් හට විධිමත් හැසිරීම් රටාවක් හුරු කල යුතුය.  කණ්ඩායම් හැගීම් තුලින් එකමුතුව, සහයෝගය, සහෝදරත්වය යන දෑ මනා ලෙස  කියා දීමට හැකිය . පාසල තුලින් සියලුම සිසු දරුවන් හට නායකත්වය ලබා දිය යුතුය. නායකත්වය මගින් දරුවන්ට සාමූහිකත්වය පුරුදු කළ හැකිය.  එමෙන්ම පංතිකාමරය තුලින් දරුවන් හට ලබා දෙන  පොත පතේ දැනුමට අමතරව තවත් බොහෝමයක් දෑ ජීවිතයට ලබා දිය හැකිය.  පාසල් පද්ධතියේ බලවත් ලෙස සාරධර්ම පිරිහී යාම නිසා ඇති වන ගැටලු අවම  කර ගැනීමට  ගුරුවරුන් , දෙමාපියන්, සිසුන් යන මේ සෑම දෙනාම එකට එක්ව පලදායි වැඩ පිළිවෙලක් ක්‍රියාත්මක කල යුතුය. එමෙන්ම දෙමාපියන් , වැඩිහිටියන් ලෙස තම දරුවන් හරි මාර්ගයට ගෙන    හරි දේ පමණක් කිරීමට යොමු කිරීම මෙන්ම හොඳ නරක දරුවන්ට කියා දී තම දරුවන් යහපත් පුරවැසියකු ලෙස සමාජයට දායාද කිරීමට උත්සහා විය යුතුය  . සාරධර්ම මග යමින් සමාජයටත් රටටත් ඔබටත් කරදරයක් නැති දරු  පරපුරක් බිහි කිරීමට වැඩිහිටි අපත් අද සිට මේ නැති වී ගිය සාරධර්ම  රැක ගැනීමට අධිඨන් කර ගනිමු.

සාර ධර්ම දිනයට පාසල් වල විශේෂ වැඩසටහන්
සදාචාර සම්පන්න යහපත් දරු පරපුරක් බිහිකරලීම සඳහා පාසල් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් මූලික කරගත් සාරධර්ම වැඩසටහන් පාසල් තුළ ක්‍රියාත්මක කිරීමේ අරමුණින් සෑම වර්ෂයකම ජනවාරි මස 24 වනදා සාරධර්ම දිනයලෙස නම් කර ඇත. පුර්ණකාලීනව වර්ෂය පුරා සිසුන් ද ඇතුලුව පාසල් පද්ධතියට අයත් සියලු ප්‍රජාව සම්බන්ධ කර ගෙන සුදුසු වැඩසටහන් පාසල් තුළ ක්‍රියාත්මක කිරීමට මේ අනුව පියවර ගෙන ඇත.

සාරධර්ම දිනය යෙදී ඇතිජනවාරි 24 වනදා පෙ.ව. 7.30 සිට පෙ.ව. 8.00 දක්වා පාසල් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්, අධ්‍යයන අනධ්‍යයන කාර්ය මණ්ඩලය හා දෙමව්පියන්ගේ සහභාගිත්වයෙන් මේ සම්බන්ධව විශේෂ හඳුන්වාදීමේ මූලික වැඩසටහනකින් ආරම්භ කර යෝජිත ආදර්ශ සාරධර්ම වැඩසටහන් කීපයක් ද එදිනට ක්‍රියාත්මක කළ යුතුය.

යෝජිත ආදර්ශ සාරධර්ම වැඩසටහන් අතර මාපිය, ගුරු, වැඩිහිටි සම්භාවනා වැඩසටහන්, සදාචාරවත් මාධ්‍ය භාවිතය, පරිසර සංරක්ෂණය, දෛනිකව ක්‍රියාත්මක කළයුතු සදාචාර සංවර්ධන වැඩසටහන්, යහපත් මිතුරන් ආශ්‍රය තුළින් ජීවිතය සාර්ථක කර ගැනීම, අසරණයන්ට පිහිටවීම සහ ගිලානෝපස්ථානය වැනි වැඩසටහන් අතරින් කිහිපයක් ද එදිනට සංවිධානය කර ක්‍රියාත්මක කිරීමට පියවර ගත යුතු බව අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය මගින් සියලුම පළාත් අධ්‍යාපන ලේකම්වරුන්, පළාත් අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂවරුන්, කලාප අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂවරුන් මගින් සියලුම පාසල් විදුහල්පතිවරුන්, සියලු පරිවෙණාධිපතිවරුන්, විද්‍යාපීඨ කොමසාරිස්වරුන් ඇතුලු සියලු අධ්‍යයන අනධ්‍යයන කාර්ය මණ්ඩල දැනුවත් කර තිබේ.

සාර ධර්ම


Karakışla, Antalya ilinin Akseki ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin kısın iklim koşularının sert gecmesi ve karın mahallede ulasımı etkilemesiyle dedelerimizin büyükleri, buraya karakış geldi sözleriyle ismini almıstır.

Coğrafya
Antalya iline 190 km, Akseki ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Akseki'nin mahalleleri

Karakışla, Akseki


Dilek ist ein türkischer weiblicher Vorname mit der Bedeutung "Wunsch", "Geschenk", "Bitte".

Namensträgerinnen

 Dilek Güngör (* 1972), deutsche Journalistin, Kolumnistin und Schriftstellerin
 Dilek Gürsoy (* 1976), deutsche Herzchirurgin
 Dilek Kalayci (* 1967), deutsche SPD-Politikerin, Mitglied des Abgeordnetenhauses von Berlin und Senatorin
 Dilek Mayatürk-Yücel (* 1986), deutsch-türkische Dokumentarfilmproduzentin und -autorin
 Dilek Öcalan (* 1987), kurdisch-türkische Politikerin
 Dilek Türker (* 1945), türkische Schauspielerin
 Dilek Yılmaz (* 2001), türkische Handballspielerin
 Dilek Zaptçıoğlu (* 1960), türkisch-deutsche Journalistin und Schriftstellerin
 Dilek Üşük (* 1979), deutsche Journalistin und Fernsehmoderatorin

Sonstiges
 Dilek (Malatya), Ort in der türkischen Provinz Malatya

 Dilek Dağları, heutiger Name der Halbinsel Mykale in der Türkei

Siehe auch
 Özdilek

Einzelnachweise

Weiblicher Vorname
Türkischer Personenname

Dilek


{{Ficha de taxón
| name = Colibrí de abeillé
| image = MonographTrochi4Goul 0042a.jpg
| status = LC
| status_system = IUCN3.1
| status_ref =
| regnum = Animalia
| phylum = Chordata
| classis = Aves
| ordo = Apodiformes
| familia = Trochilidae
| genus = Abeillia
| genus_authority = Bonaparte, 1850
| species = A. abeillei
| binomial = Abeillia abeillei
| binomial_authority = (Lesson & Delattre, 1839)
| subdivision_ranks = Subespecies
| subdivision = A. a. abeillei (Lesson & Delattre, 1839) A. a. aurea W. Miller & Griscom, 1925| synonyms = }}

El colibrí de Abeillé,. también conocido como colibrí de barbilla esmeralda, colibrí barbilla esmeralda, colibrí barbiesmeralda, colibrí barba esmeralda, colibrí gorgiverde y colibrí pico corto (Abeillia abeillei) es una especie de la familia Trochilidae. Mide de 7 a 7.5 cm de longitud y pesa en promedio 2.7 gr. Pico corto y recto; cola ancha y cuadrada. Posee dimorfismo sexual; entre las principales diferencias, el macho tiene el pico negro y una mancha post-ocular negra que contrasta con el verde oscuro de corona y auriculares; nuca y partes dorsales verde azulado metálico; barbilla y garganta verde esmeralda y parte inferior de la garganta negra. La hembra tiene la garganta y partes dorsales color gris pálido y auriculares oscuros con una mancha post-ocular blanca. Este colibrí es nativo de Belice, El Salvador, Guatemala, Honduras, México y Nicaragua. En México se le encuentra principalmente al sur del país en Oaxaca y Chiapas. Su hábitat es el bosque subtropical y tropical húmedo montano y bosque muy degradado. Asimismo, sotobosque de bosque mesófilo de montaña, bosque de pino, bosque tropical subcaducifolio y bosque secundario, Prefiere clima templado húmedo y subhúmedo, y tropical y subtropical; temperaturas promedio de 18 a 22 °C; y altitudes de 1000 a 1850  La NOM-059-SEMARNAT-2010 clasifica a la especie en su categoría de sujeta a protección especial; la UICN2019-1 como de preocupación menor.
 Subespecies
Se distinguen dos subespecies, incluyendo la subespecie nominal:
 Abeillia abeillei abeillei (Lesson & Delattre, 1839)
 Abeillia abeillei aurea W. Miller & Griscom, 1925

 Referencias

 Enlaces externos

 Enciclovida tiene un artículo sobre Abeillia abeillei. Naturalista tiene una ficha sobre Abeillia abeillei.''

Trochilinae
Géneros monotípicos de aves
Aves de América Central
Animales descritos en 1839
Taxones descritos por René Primevère Lesson
Taxones descritos por Adolphe Delattre

Abeillia abeillei


Bilgisayarlı tomografi (BT,  (CT)), 1963 yılında Allan McLeod Cormack ve Godfrey Hounsfield tarafından teorize edilmiş ve radyolojide yeni bir çığır açmış kesitsel görüntüleme yöntemidir. Temeli Röntgen aygıtına dayanmaktadır. Bir cismin değişik açılardan çok sayıda iki boyutlu X ışını görüntüleri alınarak o cismin iç yapısının üç boyutlu görüntüsü elde edilmeye çalışılır.

İlk bilgisayarlı tomografi cihazlarında, tek bir kesit oluşturabilmek için gerekli verileri toplamak, beş dakika gibi uzun bir süre gerektirmekteydi. Bu olay bilgisayarlı tomografinin kullanılmasını engellemiş ve geciktirmiştir. Bilgisayarlı tomografi uygulaması yalnızca beyin incelemesinden ibaret kalmış, sürenin uzunluğu dolayısı ile solunum, intestinal peristaltizm gibi sınırlamalar, bilgisayarlı tomografinin toraks, batın gibi uygulama alanlarında da kullanılmasını geciktirmiştir. Bilgisayarlı tomografi aygıtları, geliştirilme ve rutinde kullanılma aşamalarında bir sıra evrim geçirmiş ve bu dezavantajlarından arındırılmıştır.

Allan McLeod Cormack ve Godfrey Hounsfield, X-ışını temelli BT üzerine yaptıkları çalışmalar nedeniyle 1979 yılı Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'nü paylaşmışlardır.

Kaynakça

1972 tanıtımları
İngiliz icatları
Radyoloji
Tıbbi uygulamalar
Tomografi

Bilgisayarlı tomografi


القِرْبَة: ظرف من الجلد يخرز من جانب واحد, وتستعمل لحفظ الماء واللبن ونحوهما.

مقدرا القربة: 1000 رطل عراقي

 عند الحنفية القربة 40.625 كيلوغرام.
 وعند الجمهور: 38.250 كيلوغرام.

المصدر
 كتاب حقيقة الدينار والدرهم والصاع والمد لأبي العباس أحمد العزفي السبتي.
 علي جمعة المكاييل والموازين الشرعية.

مكاييل شرعية

قربة (مكيال)


David Wicks, (previamente Beale), es un personaje ficticio de la serie de televisión británica EastEnders, interpretado por el actor Michael French del 23 de diciembre de 1993 hasta 1996. Michael regresó a la serie el 1 de diciembre de 2012 y se fue el 13 de enero del mismo año.Wicks is back to mourn Pat David regresó de forma permanente a la serie el 26 de septiembre del 2013 hasta el 30 de mayo de 2014.

Antecedentes
David es hijo de Pat Evans y de su primer esposo, Pete Beale la pareja se divorció y siendo todavía pequeños su madre Pat se casó con Brian Wicks y tanto David como su hermano Simon adoptaron su apellido, poco después se reveló que Brian en realidad era el padre biológico de Simon. Por otro lado su padre se casó de nuevo y tuvo un hijo Ian Beale.

De adolescente David comenzó a salir con Carol Branning y esta quedó embarazada, aunque su familia intentó convencerla de abortar Carol decidió quedarse con la bebé, Bianca sin decirle a nadie acerca de su decisión y David se mudó de Waldford con su familia sin saber que había pasado con la bebé.

Más tarde David, Simon y Pat sufrieron maltrato físico por parte de Brian, su madre comenzó a tener aventuras y a consumir alcohol, por lo que a los 17 años David decidió alejarse de sus padres y se mudó con su nueva novia Lorraine Foster, poco después en 1980 David a los 18 años se convirtió en padre de Joe y dos años después la pareja tuvo a Karen Wicks, sin embargo David comenzó a sentir que se había comprometido muy pronto y empezó a tener varias aventuras, hasta que decidió abandonar a su esposa en 1988 perdiendo contanto con sus hijos.

Biografía
David decidió irse de Walford luego de que sufriera un ataque al corazón y que su relación con Carol no funcionara.

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: haberse enterado de que era el padre de Bianca, haber tenido una aventura con  Cindy Williams, la esposa de su medio hermano Ian, por tener enfrentamientos con Derek Branning y haber descubierto que su hijo Joe era esquizofrénico.

Referencias

Enlaces externos
 EastEnders :: Character :: David Wicks

Personajes de EastEnders
Empresarios ficticios

David Wicks


Sargan ya da Zargana (Belone belone), Belonidae familyasına ait uzun ve ince vücutlu bir deniz balığı türü.

60–70 cm, hatta bazen 1 m uzunluğa varır ve ortalama 18 yıl yaşar. Çaça, hamsi, kıraça ve çamuka gibi küçük balıklarla beslenir. Ilıman denizlerimizin yerli balıklarındandır. Kılıç balığı başlıca düşmanıdır. Vücut yapısıyla gayet çevik ve hızlı yüzen bir balıktır. Kendini korumak için su yüzeyine Sıçrayarak da ilerleyebilir. Eti ticari açıdan değerlidir. İlkbahardan Sonbahara kadar üreme süresince 30-50000 yumurta döker. Ilık ve sıcak kıyılardan hoşlanır ve her yaz iskele kıyılarında dolaşırlar. Sürü halinde yüzeyde gezen bir balık olduğundan şamandıralı özel bir olta ile avcılığı yapılır. Olta olabildiğince uzağa atılır ve hafif hafif çekilmeye başlanır. Oltanın atıldığı bölgede Sargan varsa birkaç tanesi birden yeme atlar. Yakalanan balık oltadan kurtulmak için kendisinden beklenmeyecek bir çeviklikle zik zaklar çizer dışarılara zıplar.

Uzun ince yapılı, yelkenbalığına benzer bir okyanus-kıyı balığıdır. Okyanuslarda az rastlanır ama iskele kıyısında bol bulunur ve özellikle şamandıralı olta ile kıyıdan balıkçılığı yapılır. Kemikli kıvrak ve ince yapılı ege ve akdenizde çoklukla bulunan kıvrak hızlı ve gece-gündüz aktif yelkenbalıklarıdır.

Dış bağlantılar
Fishbase'de Zargana (İngilizce)

Kaynakça

Belonidae

Sargan


Telecoruña Canal Galicia fue una cadena de televisión local española de La Coruña que emitió entre 2000 y 2008.

Historia

La emisora emitía un programación que incluía informativos locales, dibujos animados y telefilmes de lunes a viernes a partir de las 18:00. El resto del día y los fines de semana emitía publicidad local estática.

En el año 2000 pasa a emitir las 24 horas del día la señal de Euronews.

En el año 2001 modifica su logotipo y su nombre, pasando a denominarse Telecoruña Canal Galicia. Comienza a emitir en toda la provincia de La Coruña y lanza una nueva programación que incluye informativos locales, series, telefilmes, telenovelas y programas producidos por la red UNE y Telemundo. Durante esta década su programación local aumenta con programas como Galerías, Deporte Total, Vive el Verano o La cocina de Picadillo.

En el año 2008 cesa sus emisiones debido a la denegación de una licencia de Televisión Digital Terrestre Local por parte de la Junta de Galicia.

Programas locales de producción propia

Noticias Telecoruña

La primera edición de informativos de Telecoruña, presentada por Carmen López, se emitía entre las tres y las cuatro de la tarde, de lunes a viernes, mientras que la segunda edición se emitía de nueve a diez de la noche. Constaba de cuatro bloques, de los cuales, los dos primeros estaban centrados en la actualidad de La Coruña y su área metropolitana, con especial énfasis en las localidades de Oleiros, Sada, Culleredo, Cambre, Betanzos y Arteijo.

Un tercer bloque, conducido por Rafael García Solano, profundizaba en el mundo del deporte coruñés, nacional e internacional, siempre con el Deportivo de La Coruña como uno de los focos centrales del interés informativo.

Tras los deportes, se analizaba la actualidad cultural ofreciendo a los espectadores la posibilidad de conocer diariamente las tres citas culturales más destacadas del mundo de las artes plásticas, la danza, el teatro, la música y el cine.

Los informativos contaban también con secciones como Tu salud, en el que diariamente se abordaban noticias relacionadas con el bienestar físico. Asimismo, este espacio contaba con la sección El psiquiatra responde, en el que el doctor Fidel Vidal Pérez, colaborador asiduo de los servicios informativos, analizaba diariamente las consultas remitidas a la redacción.

Deporte Total
Deporte Total era un programa presentado por Lis Franco que emitía de lunes a vernes a las ocho e la tarde que mostraba todas las disciplinas deportivas que se practicaban, tanto a nivel profesional como amateur en la ciudad.

Galerías
Programa de opinión y debate presentado por Silvia Ramón a las once de la noche. Así mismo en el programa se realizaban entrevistas a las personalidades más destacadas de los ámbitos político, económico, social y cultural para conocer su trayectoria, y opinión sobre los temas que afectan a su área.

Vive el...
Programa presentdo por María Nieto de lunes a viernes de diez a once de la noche analizaba los espectáculos y fiestas de la ciudad.

La Cocina de Picadillo
"La Cocina de Picadillo" era un programa de cocina presentado por Tania Álvarez. A través de una ruta gastronómica por los restaurantes, bares y pubs más típicos se describía la preparación de platos, tapas o cócteles de dichos locales.

Referencias
Ficha en tvlocal.com
Cortinilla Telecoruña
Frecuencias Telecoruña

Cadenas de televisión local y regional de Galicia

Telecoruña


Mizhavu (Malayalam മിഴാവ് [], auch milavu, miravu, mizhav) ist eine Trommel mit einem großen, annähernd ovalen oder kreisrunden Korpus aus Kupfer, die beim traditionellen Tanztheater Kutiyattam und bei verwandten, Kuthu genannten Solo-Theaterstilen im südindischen Bundesstaat Kerala  als rhythmische Musikbegleitung eingesetzt wird. Das sehr alte, religiös verehrte Perkussionsinstrument lässt sich keiner üblichen Trommelkategorie zuordnen und stellt mit seiner, im Vergleich zum Korpus winzigen Membran den Übergang zwischen Kesseltrommel und Schlagidiophon dar.

Bauform
Der ungefähr ovale Korpus hat die Form einer dickbauchigen, sich nach unten verjüngenden Vase mit einer maximalen Weite von 53 bis 63 Zentimetern, einem runden Boden und einem kurzen Halsansatz, dessen Öffnungsdurchmesser etwa 15 Zentimeter beträgt. Ein solches Instrument ist etwas über einen Meter hoch. Eine kreisrunde mizhavu, die im Sri Krishna-Tempel von Ambalappuzha (13 Kilometer südlich von Alappuzha) verehrt wird, besitzt einen Durchmesser von knapp 1,5 Metern. Zur Herstellung einer heute üblichen, ovalen mizhavu wird ein Streifen Kupferblech gebogen und zu einer konischen Röhre zusammengelötet. Der  Boden und das Oberteil erhalten durch Treiben mit dem Hammer ihre halbrunde Form, bevor alle drei Teile miteinander verlötet werden. Der Halsansatz mit einer rundgebogenen Wulstkante wird separat gefertigt und auf den entsprechend großen Lochausschnitt aufgesetzt. Ein kleines, zum Abschluss seitlich eingeschlagenes Loch soll den gewünschten Klang erzeugen. Einer der Handwerker spannt eine feuchte, ungegerbte Tierhaut als Membran über die Öffnung, während ein zweiter die Haut am Rand mit einer mehrmals im Kreis gewickelten Baumwollschnur festbindet.

Die mizavu darf nicht auf den Boden gestellt werden, sie steht mit ihrem runden Boden auf einer weichen, kissenartigen Unterlage umgeben von einem quadratischen Zaun aus waagrechten Kanthölzern. Der Spieler hockt auf dem an einer Seite verbreiterten Rand dieses Holzgestells, die mizhavu zwischen seinen gespreizten Knien und mit den Hüften in Höhe des Trommelfells. Er schlägt mit einer Handfläche oder abwechselnd mit beiden Händen auf das Trommelfell, wobei Schläge auf den Korpus nicht üblich sind. Der Ton klingt metallisch und ist wegen des kleinen Felldurchmessers deutlich höher als bei einer Kesseltrommel vergleichbarer Größe.

Herkunft und Verbreitung

Mizhavu gehören nach der Einteilung in Bharatas Werk Natyashastra, das um die Zeitenwende entstand und in dem die altindische Musiktheorie Gandharva enthalten ist, zur Musikinstrumentenklasse avanaddha vadya ("bedecktes Instrument"), also zu den Membranophonen, bei denen ein fester Ton-, Metall- oder Holzkorpus mit einer Tierhaut überdeckt ist, und die in der vedischen Literatur auf Sanskrit allgemein pushkara genannt wurden. Ihre Erfindung wird mit einem Heiligen verknüpft, der Wasser aus einem See (pushkara bedeutet auch See) schöpfen wollte, als Indra Regenschauer vom Himmel ließ, deren Tropfen im Ohr des Heiligen klangen. Daraufhin begann selbiger, Trommeln herzustellen. Zu dieser Zeit gab es eine heute verschwundene Erdtrommel, die in den Veden als bhumidundubhi beschrieben wird (aus bhumi, "Erde", und dundubhi für hölzerne Kriegstrommeln, möglicherweise Kesseltrommeln). Die bhumidundubhi bestand aus einem Erdloch mit einer darüber gespannten und am Rand festgenagelten Ochsenhaut, die mit dem Schwanz des Ochsen geschlagen wurde.

Viele indische Trommeln haben eine symbolische und magische Bedeutung bewahrt. Die mizhavu ist eine alte Trommel, die seit jeher religiös verehrt wird. In der frühen Tamil-Literatur wird das Instrument als muzha erwähnt, was auch allgemein Membranophone bezeichnete. Bevor eine fertiggestellte mizhavu benutzt werden darf, muss ein Brahmanen-Priester eine Zeremonie durchführen, deren magische Bedeutung so alt ist wie die Vorstellung vom Alter dieser Trommel und bis in die vedische Zeit zurückführt. Bei der upanayanam genannten Zeremonie umhängt der Priester die Trommel mit Blumenketten, träufelt heiliges Wasser darüber, brennt Räucherstäbchen ab und rezitiert Mantras. Hierbei wird die mizhavu behandelt, als wenn sie ein jugendlicher Brahmane wäre, der durch die ebenso genannte Zeremonie in das zölibatäre Stadium des Brahmacharya inkarniert wird, eines der vier idealen Lebensstadien, in dem der Brahmane einem Guru folgt und die heiligen Schriften lernt. Für eine nicht mehr brauchbare Trommel findet ebenfalls eine Zeremonie statt, bei der das Instrument ehrenvoll in ein Tuch gehüllt und in der Erde vergraben wird.

Eine andere, religiös verehrte Trommel aus Metall ist die in Ostindien beim Chhau-Tanztheater gespielte große Kesseltrommel dhamsa mit einem Korpus aus Eisenblech. Näher verwandt mit der mizhavu ist die gelegentlich bei religiösen Anlässen in Südindien eingesetzte panchamukha vadya (pancha mukha vadyam, "Fünf-Gesichter-Instrument") Sie besteht aus einem großen, oben gerundeten Kupfer- oder Bronzegefäß mit annähernd flachem Boden. Oben sind in der Mitte symmetrisch fünf kleine zylindrische Trommelkörper angesetzt und mit Kuhhäuten bespannt, die mit den Händen geschlagen werden. Damit lassen sich fünf Töne produzieren, beidseitig aufgestellte kleine metallene Kesseltrommeln (kudamuzha) ergänzen das Set um zwei weitere Töne. Das Instrument wird auf einem kleinen Holzwagen innerhalb des Tempelareals bewegt.

Spielweise
Haupteinsatzgebiet der Kupfertrommel ist das Sanskrittheater Kutiyattam (Malayalam, "Zusammenspiel"), das von den Mitgliedern der brahmanischen Bevölkerungsgruppen Chakyar und Nambiar aufgeführt wird, die zusammen mit weiteren Gruppen zur Kaste der mit dem Tempeldienst beschäftigten Ambalavasi gehören. Die Chakyar stellen die männlichen Rollen dar, die Nambiar dürfen als Einzige mizhavu spielen und die Frauen der Nambiar, die Nangiar, übernehmen die weiblichen Rollen des Tanztheaters. Das Wort kutiyattam bezieht sich auf das Zusammenspiel der männlichen und weiblichen Darsteller, der Musiker aus den unterschiedlichen Kasten und der Interaktion zwischen Musikern und Göttern. Zu letzterem gehört eine bestimmte solistische Schlagfolge auf der mizhavu, mit der am Beginn einer Kutiyattam-Aufführung die Asuras (Dämonen) vertrieben und die Devas (Gottheiten) eingeladen werden müssen, damit sie für ein gutes Gelingen der Aufführung sorgen mögen. Weitere Aspekte sind das Zusammenspiel der fünf im Kutiyattam verwendeten Instrumente (panchavadyam) und die emotionale Beteiligung der Zuschauer am Bühnengeschehen. Weil die mizhavu mit den Händen geschlagen wird, werden die Nambiar auch Panivadas genannt, von Sanskrit pani "Hände" und vadanam, "spielen".

Die Begleitmusik bestand früher nur aus einer mizhavu, heute gehören daneben zum Ensemble die Sanduhrtrommel idakka, ein oder zwei kleinen Zimbeln (kulitalam) und das Schneckenhorn (sankhu). Traditionell wird Kutiyattam nur in einem der 16 kuttampalams aufgeführt, speziellen Theatergebäuden, die sich innerhalb eines ummauerten Tempelbereichs in Kerala befinden. Tempel in Kerala und damit die Kutiyattam-Aufführungen sind nur für Hindus zugänglich. Im kuttampalam steht die mizhavu in ihrem Holzgestell an der mittigen Rückseite der Bühne. Davor agieren die Darsteller. Das Publikum platziert sich nach Kasten aufgeteilt; in den vorderen Reihen sitzen die Brahmanen auf einem etwas erhöhten Bereich auf dem Boden, dahinter sitzen die Kshatriyas auf dem Boden, die übrigen Zuschauer stehen außen an den Rändern.

Eine mit Kutiyattam verwandte, ebenso alte Theaterform sind Solo-Darbietungen, die in Kerala Kuthu (Kuttu, englische Umschrift Koothu, "Tanz") genannt werden, während sich Kuti-yattam ("kombiniert-Tanz") auf zwei oder mehrere Darsteller bezieht. Beim Chakyar Kuthu verkörpert ein Schauspieler der Chakyar sämtliche Rollen und agiert mit einem mizhavu-Spieler als Begleiter, der direkt hinter ihm sitzt, und Nangiar-Frauen, die Zimbeln spielen. Der Darsteller erzählt mit Humor und Spott Szenen aus den großen Epen Mahabharata, Ramayana und aus den Puranas.

Das weibliche Gegenstück zum Chakyar Kuthu ist das von einer Nangiar-Frau aufgeführte Solo-Tanztheater Nangiar Kuthu, das Erzählungen aus dem Leben Krishnas beinhaltet. Es wird ebenso von der Kupfertrommel und Zimbeln begleitet.

Panchari melam ist das bekannteste Perkussionsorchester, das in Kerala bei religiösen Festen auf dem Tempelgelände auftritt. Zu den Instrumenten gehören die Zylindertrommel chenda (ähnlich der chande in Karnataka), das Paarbecken elathalam, die gebogene Naturtrompete kombu und das Doppelrohrblattinstrument kuzhal (ähnlich einer shehnai). Bei einem mizhavu Panchari melam gruppieren sich die übrigen Instrumentalisten um mehrere mizhavu-Spieler.

Literatur
 Karin Bindu: "Miḻāvu" – göttliches Perkussionsinstrument im südindischen Sanskrit-Drama "Kūṭiyāṭṭam". In: Anthropos, Band 111, Heft 2, 2016, S. 395–414

Weblinks

 Mizhavu Thayambaka, Orchestra, Kerala. Youtube-Video von keralatourism.org
 Kerala: A Miravu Pot Drum is ritualistically Introduced to a Temple. Youtube-Video, produziert von Rolf Kilius (Einweihungszeremonie für eine mizhavu)

Einzelnachweise

Musik (Indien)
Traditionelles indisches Musikinstrument
Hinduistische Musik
Schlagtrommel

Mizhavu


Gianni Mazzocchi, né le  et mort le , est un éditeur de presse italien et propriétaire de magazines. Originaire du centre de l'Italie (Marches), il déménage au nord de Milan et devient l'un des principaux magnats de la presse écrite de son pays.

Biographie

Gianni Mazzocchi fonde plus de quinze magazines nationaux, dont plusieurs, tels que Il Mondo, L'Europeo et Quattroruote, continuent à figurer en bonne place dans les kiosques à journaux du pays longtemps après sa mort.

Notes et références

Liens externes

Éditeur italien
Naissance en novembre 1906
Naissance à Ascoli Piceno
Décès en octobre 1984
Décès à Milan
Décès à 77 ans
Personnalité liée à Ascoli Piceno

Gianni Mazzocchi


Shinjuku Ni-chōme (新宿二丁目), referred to colloquially as  Ni-chōme or simply Nichō, is Area 2 in the Shinjuku District of the Shinjuku Special Ward of Tokyo, Japan. With Tokyo home to 13 million people, and Shinjuku known as the noisiest and most crowded of its 23 special wards, Ni-chōme further distinguishes itself as Tokyo's hub of gay subculture, housing the world's highest concentration of gay bars.

Within close walking distance from three train stations (Shinjuku San-chōme Station, Shinjuku Gyoenmae Station, and Japan's busiest train station, Shinjuku Station), the Shinjuku Ni-chōme neighborhood provides a specialized blend of bars, restaurants, cafes, saunas, love hotels, gay pride boutiques, cruising boxes (hattenba), host clubs, nightclubs, massage parlors, parks, and gay book and video stores. In fact within the five blocks centering on street Naka-Dōri between the BYGS building at the Shinjuku San-chōme Station and the small Shinjuku park three blocks to the east, an estimated 300 gay bars and nightclubs provide entertainment.

History
The history of Ni-chōme as a gay neighborhood generally begins around the time of the American Occupation of Japan (1945–1952) and ties strongly to the fall of its red-light districts (akasen). As early as 1948, there is mention of a gay Shinjuku tea shop, and by the 1950s gay bars publicly emerged both in name and form in Ni-chōme.

Before 1957, Tokyo's red-light districts had flourished as legally-licensed centers for sex workers but, armed with a new constitution and an Equal Rights amendment, post-occupation Japanese women's Christian groups and the like successfully lobbied the Diet to pass the Prostitution Prevention Law in 1956. For the first time, prostitution in Japan became illegal. As the traditional sex industry left Ni-chōme, a gay subculture began to fill its place. By the late 1950s Ni-chōme was known for its popularity in the gay subculture, and a club scene began to emerge.

More recent years have seen the establishment of a counseling room for young gay men in 1976, the first AIDS candlelight vigil in 1986, the 1992 inauguration of Tokyo's annual International Lesbian and Gay Film Festival, Japan's first lesbian and gay pride parade in 1994, and the founding of its first gay community center, AKTA. Today Shinjuku Ni-chōme continues to provide a home base for many milestones in the history of Japan's LGBT community.

The Japan Times reported in February 2010 that the area was in decline, with the number of gay-oriented clubs and bars having declined by one-third.  The decline was attributed to the construction of the nearby Tokyo Metro Fukutoshin Line, which has pushed up property values in the area, and the rise of the Internet.

As of August 17, 2012, dancing has been banned in a number of popular clubs in Ni-chōme, including Arty Farty, Annex, Arch, and Aisotope.

Scene specialization
The lifeblood of the gay neighborhood, the majority of Nichōme's hundreds of night clubs typically seat fewer than a dozen customers, who preferably represent a club's specialized subset of the gay subculture. In a society where traditionally most of the population was expected to marry, many LGBT Japanese choose to privately express their sexuality within the anonymity of specialty clubs in areas like Ni-chōme. To achieve this specialization, clubs are typically segregated by "scene". There are bars that cater specifically to the bear community, BDSM, muscular men, young men, butch and femme lesbians, etc. Club owners called "masters" or "mama-sans" try to attract the unique crowds that characterize their clubs, going so far as to deny service or charge additional fees to less-desired customers. For example, Nichōme nightclub Avanti charges a ¥1000 entrance fee to women and gay men, and ¥1500 to "typical" men; club Kusuo, ¥1000 to men, ¥1500 to women; and club Koimo, ¥1500 to gay men, and ¥2000 to everyone else.

While most bar owners do accommodate new and non-Japanese customers, the scene is primarily geared toward regular customers who are Japanese. Some venues discourage or prohibit non-Japanese from entering, regardless of Japanese language ability. At most bars in Shinjuku Ni-chōme, patrons sit at a counter and chat with the bartender. Karaoke is popular, and gay magazines are often available. Most bars offer a "bottle keep" (ボトルキープ) system, so many regular customers choose to keep their own bottles of liquor at their favorite bars. This loyalty is then repaid by bar-organized outings to onsen, hanami parties, picnics, and gay sporting events. Bars maintain large commemorative photo albums of these outings. In contrast, a handful of establishments target foreigners with English advertising. Five clubs—Advocates, Arty Farty, Dragon, GB, and Rehab—are particularly popular amongst foreign men and their admirers, but they do not offer bottle-keep services. Advocates, though very small, is especially known for large weekend crowds of natives and foreigners that spill out onto the sidewalk and adjacent street.

Neighborhood events
Although few gay clubs in Ni-chōme can hold more than 100 customers, large gay events held throughout the year attract up to several thousand people to the area.
 Rainbow Reel Tokyo (previously known as Tokyo International Lesbian & Gay Film Festival)
  Tokyo Rainbow Festival
 Tokyo Pride Parade (usually beginning near Shibuya Station, heading to Harajuku along Meiji Avenue and Omotesando, and ending in Yoyogi Park)

Education
The Shinjuku City Board of Education operates public elementary and junior high schools. Shinjuku 2-chome is zoned to Hanazono Elementary School (花園小学校) and Yotsuya Junior High School (四谷中学校).

See also
 LGBT culture in Tokyo
 Gay rights in Japan
 Homosexuality in Japan
 Gay village
 Doyama, Osaka, Japan

Notes

References
 John Goss, ed., Utopia Guide to Japan: The Gay and Lesbian Scene in 27 Cities Including Tokyo, Osaka, Kyoto, and Nagoya, 2nd ed. (Utopia-Asia.com, 2007), 7, 13-14, 82, 88, 90, 108.

External links
 Homodachi.jp (Gay Friends) Shinjuku Nichome Blog Reviews Bars, Clubs, Saunas and Cafes
 UTOPIA listing of LGBT establishments in Japan
 Alphabetized list of Tokyo's bars and clubs
 Ni-Chome's club info & community events
 Community Center AKTA
 Bar owner/playwright/artist Outsuka Takashi

Gay villages in Japan
Neighborhoods of Tokyo
Shinjuku
Entertainment districts in Japan
LGBT culture in Tokyo

Shinjuku Ni-chōme


École des hautes études en sciences sociales (EHESS) jedna je od najselektivnijih i najprestižnijih Grandes écoles društvenih znanosti u Parizu, Francuska. Jedan je od prehrambenih cementa francuskih Granda.

EHESS je izvorno bio odjel École pratique des hautes études, osnovan 1868. za obuku akademskih istraživača. Samostalnom institucijom postala je 1975. Danas njezina istraživanja pokrivaju područja ekonomije i financija, kognitivnih znanosti, humanističkih znanosti i politike, kao što su znanosti, primijenjena matematika i statistika, razvojni studiji, sociologija, antropologija, povijest, muzikologija i filozofija društvenih znanosti.

Poznati maturanti
 Zvjezdana Sikirić-Assouline, hrvatska povjesničarka
 Miroslav Bertoša, hrvatski povjesničar
 Monique Wittig, francusko-američka književnica

Izvori

Vanjske poveznice
 EHESS

Pariz
Visokoškolske ustanove u Francuskoj


S.A. Officine Meccaniche Isola Bella, zuvor Restelli, Buzio & C., war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Enrico Restelli gründete 1909 an der Via Disciplini 15 A in Mailand das Unternehmen Restelli, Buzio & C. zur Produktion von Fahrrädern und Flugmotoren. Der Markenname lautete Rebus. Von einem geplanten Automobil entstand lediglich ein Prototyp. Nach dem Ersten Weltkrieg hieß das Unternehmen S.A. Officine Meccaniche Isola Bella und war an der Via A. Della Pergola 9 in Mailand ansässig. Die nun serienmäßig hergestellten Automobile wurden als Restelli vermarktet. 1923 endete die Produktion.

Fahrzeuge

Markenname Rebus
Das Modell 10 HP blieb ein Prototyp. Für den Antrieb sorgte ein Vierzylinder-Monoblockmotor mit 1724 cm³ Hubraum. Das Getriebe verfügte über vier Gänge.

Markenname Restelli
Das Unternehmen stellte eigene Vierzylindermotoren her. Ein Modell hatte einen Motor mit OHC-Ventilsteuerung und 1490 cm³ Hubraum. Ein anderes Modell hatte einen Motor mit zwei obenliegenden Nockenwellen und 1459 cm³ Hubraum.

Renneinsätze
Antonio Lago, der später zu Talbot ging, fuhr einen Restelli. Enrico Restelli errang einen Klassensieg mit einem seiner Fahrzeuge beim Rennen von Susa nach Moncenisio.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile. Volume 3: P–Z. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago IL 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch).
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Mailand)
Produzierendes Unternehmen (Mailand)

Officine Meccaniche Isola Bella