صير بكسر الصاد وسكون آخره، هي قرية فلسطينية قليلة المنازل كبيرة المساحة والأراضي في محافظة جنين، لُقِّبَت بـ«صير النعمانين» نسبةً إلى الشهيد نعمان محمود حسين إرشيد ونعمان عبد الرحمن حمدان إرشيد. يبلغ تعداد سكانها 765 نسمة.

موقعها
تقع في جنوب مدينة جنين على مسافة 18 كيلو متر منها، تقع موقع جبلي أو تلة مرتفعة بما يقارب 426 متر عن سطح البحر وتحيط بها أشجار أحراجها، تبلغ مساحتها حوالي 12499 دونم، وتقع بين قرى مسلية والجربا والزبابدة وعقابا والجديدة وسيريس وميثلون وصانور والكفير.

السكان
كان في صير سنة 1922 م. (194) شخصاً بلغوا في عام 1931 م (231) منهم 113 ذكراً و 118 انثى وجميعهم مسلمون ولهم 42 بيتاً، وفي سنة 1945م. قدروا ب (290) شخصاً. معظمهم من عائلة إرشيد وقليلهم من القرى الأخرى.

عائلات القرية
من أشهر عائلاتها عائلة آل إرشيد وهي من العائلات العريقة في البلاد عامة وفي قضاء جنين خاصة، وقد كانت صاحبة النفوذ في هذه الجهات يطلب ودها ومحالفتها من شيوخ القرى الأخرى. وقد سكنوها من أكثر من 292 عام والذي يشهد لهم مبنى ديوان آل إرشيد الذي يعود تاريخ بناءه إلى عام 1136 هجري وذلك مكتوب على نقش حجري موضع على مدخل الديوان والذي بناه الشيخ أحمد إرشيد الذي جدد عمران صير وإبنه هو عثمان كما هو مسجل في الأرشيف العثماني الموجود في تركيا مركز الخلافة العثمانية آنذاك والذي سوف يترجم قريبا إلى اللغة العربية، وأحفاده محمد وعلي. ويوجد أيضاً شاهد آخر وهو منزل العائلة الذي بناه أحمد إرشيد لأبناءه وأبناء أبناءه وهم حسين وحمدان وسليمان وعبد الرحيم وعبد الحليم. يذكر بأن أصل العائلة يعود إلى آل مقداد في حوران.

الآثار
ومن المعالم التراثية في قرية صير هو قبر «النبي ذيب» كما يطلق عليه، والذي يرجع تاريخه قبل وجود العائلة وهو كان من الأشخاص الصالحين والذي سمي المكان بإسمه وكان يستَقطِب الناس.
وفي صير جامع بناه الشهيد محمد ذيب عبد الرحيم إرشيد سنة 1342 هـ، ثم تم تجديد بناه بداية الألفية الجديدة. وكانت فيها مدرسة أميرية أُغلقت في سنة 1940 م لقلة عدد الطلاب فيها بعد أن ظلت مفتوحة مدة ثلاثة عشرة سنة. وقد كان فترتها يوجد بها 70 رجلاً يلمون بالقراءة والكتابة، وبعد النكبة أُنشئ مدرستان ابتدائيتان لقريتي صير والكفير، واحده للبنين ضمت في عام 1966-1967 المدرستين 67 طالباً والثانية للبنات ضمت في نفس السنة 36 طالبة.

الزراعة
كما تشتهر القرية بالزراعة خاصة الزيتون الذي يعد المصدر الأساسي الاقتصادي للقرية، بجانب زراعة الحبوب والقطاني والخضار الفواكه كالقمح والعنب والتين والكرز واللوز وغيرها، يوجد بالقرية معصرتين للزيتون إحداهما قديمة والأخرى حديثة.

البلدية المتحدة

تم تمديد المياة البلدية أو الدائمة في يوم 14-11-2011 للقرية من خلال مشروع البلدية المتحدة الذي افتتحه الدكتور سلام فياض، وكان يشمل قرى البلدية المتحدة: ميثلون وسيريس والجديدة ومسلية وصير وجربا.

ثم تغيير الخدمة الكهربائية في البلدية المتحدة إلى شركة توزيع كهرباء الشمال في تاريخ 27-01-2012.

والآن القرية تطالب بالانفصال عن البلدية المتحدة مع باقي قرى البلدية؛ احتجاجاً على سياسة البلدية المتحدة، وتراجع الخدمات التي تقدمها للمواطنين. وقد تظاهر سكان القرية في وجه موظفين البلدية المتحدة عند قرار تغيير عدادات الكهربائية من قبل البلدية المتحدة عازمين على وضع العدادات على الأعمدة الكهربائية مباشرة، ذلك الذي واجهه الرفض الشديد من سكان القرية.

وقد طالبت بلدية ميثلون أيضا بفصل الاندماج والذي تواجد فيه عدد من أهالي قرية صير، التي سبق لأهاليها أن توجهوا للقضاء لإعفائهم من الاندماج، حيث يقول «حسين إرشيد» إن صير قرية صغيرة، ولم يأخذ رأي الناس فيها بقرار الدمج، وكل مافي الأمر قرار من عضوين من اللجنة المحلية في القرية، وهذا لا يلبي رغبة وحاجة القرية، وقال: في الوقت التي تعتبر صير واحدة من أربع قرى هي صير، الكفير، تنين، تلفيت تم سلخ القرية عن محيطها، وألحقت في البلدية المتحدة، وفي وقت لا توجد للقرية أية علاقات مع ميثلون والقرى المنضوية تحت البلدية المتحدة، فجميع علاقات القرية مع الزبابدة أو جنين، ولا يوجد أي مبرر منطقي لضم القرية للبلدية، وأضاف: تقدمنا بأكثر من طلب لوزارة الحكم المحلي بخصوص إعادة النظر في قرار ضم القرية للبلدية، وحصلنا على وعود من الوزير، ولكن بكل أسف لم يتم تنفيذ الوعود التي قطعها على نفسه، وعلينا توجهنا إلى المحكمة العليا للنظر في تظّلمنا، وسنواصل الفعاليات للانفصال عن البلدية المتحدة. وعن ملاحظاته على قرار الدمج، وسبب الرفض أنه قال: إن البلدية أضافت للمواطنين الكثير من الالتزامات، فرفعت الرسوم، وأوجدت رسوم إضافية، وحمّلت الموطنين أعباء لا يقدر عليها، وأشار إلى موضوع كهرباء الشمال وقال أهالي القرية بسيطون، وغالبيتهم تعتمد على موارد محدودة، ولا يُعقل أن يتم رفع رسوم الكهرباء على الناس بطريقة مبالغ فيها، وأشار إلى أن رسوم ربط اشتراك كهرباء ثلاثة فاز يصل 3000 دينار، وقال ماهي الأعمال التي يمكن للمواطن أن يقوم بها حتى يوفر هذا المبلغ في قرية مثل صير؟ وأتبع حديثة بأن أهالي صير سيواصلون خطواتهم للانفصال ولن يقبلو باستمرار الظلم الواقع عليهم. (جريدة الحياة الجديدة الأحد 4-3-2012 العدد 5867)

أعلام القرية
ومن أهم عائلاتها عائلة «آل إرشيد» وفيها عائلة «أبو الرب» و«عمارنه» و«وشاحي» و«سعايده» كما أنها احتوت عوائل كثيرة خصوصا فترة النكبة والنكسة منها «البحيري» و«التركمان» و«أبو حرب» و«الزغلول» و«الوشاحي» و«سعايدة» إلا أن أغلبهم قد انتقلو للعيش في قرى أو مدن أخرى.

وكانت أيضا مركزاً ومعقل للثورة بمحافظة جنين بسبب ارتفاعها وموقع الاستراتيجي التي جعل منها إحدى القرى ذات الاهمية في فترة التمرد على الدولة العثمانية وإزالتها من المنطقة، ومن أشهرهم:

«الشيخ أحمد إرشيد» مؤسس العائلة والمتمرد على الانتداب البريطاني، فقد عمل مع الجيش العثماني ضد الجيش البريطاني فمع الوشايات تم القبض عليه والقبض على الشيخ سعيد الكرمي، الشيخ رفعت تفاحة، عبد الفتاح آغا طوقان، والشيخ عبد الغني عفانة، وفايق افندي العنبتاوي، الشيخ مصطفى ابي السعود، والشيخ صادق صالح الأحمد (عظموط), رضى افندي القاسم، والحاج حامد جوده وولده خضر. حيث ارسلو إلى مصر واعتقلوا ثلاثة عشر شهرا ثم اعيدوا بشفاعة عزة باشا العابد.
«حافظ محمد إرشيد» عضو لجنة قومية سنة 1936 م.

«محمد ذيب إرشيد» ممول الثوار وشهيد الثورة وأخوه الشهيد «أحمد ذيب إرشيد».

«حسين محمد إرشيد» و «صديق حسن إرشيد» لهم نشاط قومي عام 1936.

«محمد فريد إرشيد» له نشاط قومي عام 1936 م.

«حسني أحمد ذيب إرشيد» و«توفيق سعيد سليمان إرشيد» الشهيدان اللذان تم اطلاق النار عليهم من قوات الإنجليز في مظاهرة في قضاء جنين.

الشهيد«نعمان محمود إرشيد».

"مصطفى ذيب إرشيد" من أعلام الصحافة في فلسطين ورئيس الحزب ونائب في البرلمان الأردني وعضو مجلس النواب الأردني في فترة الحكم الأردني في الضفة.

«عبد الرحيم محمد ذيب ارشيد»، ولد عام 1912، عضو مجلس الأعيان 1/11/1963, عضو مجلس نواب منذ عام 1959 ولمدة ثلاث دورات 1961- 1962.

«فريد محمود عبد الرحيم إرشيد»، ولد عام 1910، درس في كلية النجاح في نابلس وجامعة عالية في بيروت. عضو في المجلس الاستشاري الزراعي في حكومة فلسطين، عضو مجلس النواب، عضو مجلس الأعيان منذ اعلان الضم 1948.

«محمد محمود عبد الرحيم ارشيد»، ولد عام 1916، عضو في مجلس النواب الأردني (1963) ومجلس الأعيان (1967 و1971).

"محمد حافظ إرشيد"أول سجين إداري في السجون الإسرائيلية وأحد مؤسسي حزب القوميين العرب ورفيق القائد الشقاقي.

«جهاد سليمان إرشيد» الكابتن في سلاح الطيران الأردني ثم الطيار الخاص للملك حسين الراحل، ثم للشيخ  الراحل زايد بن سلطان. بعد حرب ال67 تحول الكابتن إلى طيار مدني ثم إلى نائب للمديرالعام للعمليات الجوية ومديرعام سلطة الطيران المدني. في مسيرتة المهنية نقلات نوعية. تقلب في مهمات مفصلية بين سلاح الجو والطيران المدني وإدارة عالية في عز مجدها (الملكية الأردنية حاليا). ارسله جلالة الملك الراحل حسين إلى الإمارات وتم تعيينه قائد سرب ثم قائد قاعدة الشارقة الجوية وطلب منه الشيخ زايد ان يكون مسؤولا عن السرب الاميري وطيارا خاصا له.

«ماهر فريد إرشيد» سكرتير اللجنة العليا لشؤون الأرض المحتلة 1971-1972, ملحق إعلامي وسياحي بالسفارة الأردنية بيروت 1965-1971, عضو اللجنة التنفيذية العليا للاتحاد الوطني 1973, عضو مجلس النواب 1973-1987, رئيس مجلس إدارة شركة السخانات الشمسية المساهمة المحدودة 1974-1976, رئيس مجلس إدارة شركة اتلانتيك المساهمة المحدودة 1975-1979, نائب رئيس مجلس إدارة الشركة العربية الأوروبية للصرافة 1979, نائب رئيس مجلس إدارة شركة اسبان كورت للألمنيوم للمنطقة الحرة في سوريا 1979-1985, رئيس مجلس إدارة المجموعة العربية الانمائية 1980, مؤسس الجامعة العربية الأمريكية في جنيف 1995, رئيس مجلس إدارة الجامعة العربية الأمريكية – جنين 1995-2000 وعضو مجلس الأمناء فيها، عضو مجلس الأعيان الأردني التاسع عشر 2001.

«الدكتور حكم مصطفى إرشيد»خريج جامعة روما في إيطاليا سنة 1978, اخصائي صحة عامة وإدارة مستشفيات من البرازيل عام 1990, سجين إداري سابق لفترتين اثناء الانتفاضة الأولى، عضو نقابة الاطباء في نابلس لمدة عشر سنوات، ومقرر اللجنة الفرعية لاطباء نابلس لمدة اربع سنوات، وعضو هيئة مكتب النقابة -القدس لمدة اربع سنوات، رئيس لجنة الخدمات الطبية التابعة لحركة فتح ورئيس اللجان الطبية الموحدة في الضفة الغربية، مرشح سابق للمجلس التشريعي الفلسطيني للعام 1994, مدير عام استشاري في وزارة الصحة لمدة 15 عام لحين تقاعده، وذلك بقرار رئاسي من الشهيد ياسر عرفات وذلك تقديرا لخدماته الطبية والوطنية، ولا يزال الدكتور حكم على رأس عمله في عيادته الخاصة حتى يومنا هذا.

«عادل أحمد محمود إرشيد» مدير عام دائرة الشؤون الفلسطينية 1991-1993, عضو في اللجنة الملكية لإعمار قبة الصخرة المشرفة والمسجد الاقصى المبارك، عضو مجلس الاعيان وزير دولة عام 1994 م.

«نعمان عبد الرحمن إرشيد» الذي استشهد في بيروت ويقال أنه إلى الآن في السجون السورية.

«منذر عبد الفتاح إرشيد» اللواء في حركة فتح، مبعد، شارك في أحداث أيلول الأسود.

«سعاده مصطفى إرشيد» ناشط سياسي وعضو قياده ومؤسس في التيار القومي في فلسطين، عضو مجلس امناء ومؤسس في المنتدى القومي /رام الله، عضو هيئه تحرير مجلة كنعان الفصلية الصادرة في فلسطين، عضو هيئه تحرير مجلة فكر الصادرة في بيروت كاتب وباحث في مجال الفكر والسياسة والتاريخ.

«يوسف عبد الحميد إرشيد» الأسير المحرر، الذي حكم عليه المؤبد خمسة مرات و 50 عاماً وأفرج عنه بعد ان قضى 21 عام بالسجون بصفقة تبادل للأسرى.

«اشرف خليل أبو الرب» الأسير المحرر.

«أحمد سليمان إرشيد (أبو كفاح)» قائد في حركة فتح وعضوا في المجلس التشريعي السابق.

«بشار عبد الحليم إرشيد» أحد الأسرى المحررين من السجون الإسرائيلية في بداية الألفية الجديدة.

«عبد اللطيف عبد الفتاح إرشيد».

«وائل حسني أحمد إرشيد»رئيس مجلس قرية صير حالياً.

وصلات خارجية
 فلسطين في الذاكرة/ صير

مراجع
1.كتاب بلادنا فلسطين - مصطفى مراد الدباغ عام 1991 ص 141,142,143.

2.معجم العشائر الفلسطينية الحمايل والعشائر والعائلات والقبائل الفلسطينية وأعلام رجالاتها في الأدب والجهاد والسياسة - محمد محمد حسن شراب ص 1020,1177,1226.

3.تاريخ جبل نابلس والبلقاء - احسان النمر الجزء الثالث ص 153,154,244.

بلديات فلسطين
قرى الضفة الغربية
قرى وبلدات محافظة جنين
محافظة جنين
مستعمرات يهودية قديمة في السامرة
بلديات دولة فلسطين

صير (جنين)


Parque Nacional de Göygöl () es un parque nacional en Azerbaiyán. Fue establecido por el decreto del Presidente de Azerbaiyán, Ilham Aliyev, en una zona en el distrito de Göygöl el 1 de abril de 2008, sobre la base de la antigua Reserva natural Göy-Göl que se estableció en 1925 y que fue sustituida y ampliada, de una superficie de 12.755 hectáreas (127,55 kilómetros cuadrados) de la reserva estatal anterior a su superficie actual de 6.739 hectáreas (67,39 kilómetros cuadrados) y ahora con el estatus de un parque nacional.

El parque nacional incluye uno de los más bellos y más limpios lagos en Azerbaiyán, el Lago Göygöl. El área está destinada a proteger el ecosistema natural de las zonas subalpinas de la vertiente norte del Cáucaso Menor. Durante la era soviética, había sido privado de su estatus de reserva, pero fue restaurada después.

Véase también
 Geografía de Azerbaiyán
Anexo:Parques nacionales de Azerbaiyán

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Web Oficial: parque nacional Göygöl - Ministerio de Ecología y Recursos Naturales de Azerbaiyán (en inglés)
 Parques Nacionales: parque nacional Göygöl - Ministerio de Ecología y Recursos Naturales de Azerbaiyán (en inglés)

Göygöl
Bosques de Azerbaiyán
Áreas protegidas establecidas en 2008
Azerbaiyán en 2008

Parque nacional de Göygöl


One Million Years B.C. (en España, Hace un millón de años; en México, Un millón de años a. C.) es una película británica de 1966 dirigida por Don Chaffey y perteneciente a los géneros cinematográficos de aventuras y fantasía. Es un refrito de la película de Hollywood de 1940 de título similar dirigida por Hal Roach y Hal Roach Jr., y con Victor Mature, Carole Landis y Lon Chaney Jr. en los papeles principales: One Million B.C.

La película de 1966 fue producida y distribuida por Hammer Film Productions, contó con los efectos especiales de Ray Harryhausen y con Raquel Welch y John Richardson como actores principales. Se dijo de la película que se trataba de la centésima producción de la casa, aunque no era tal. Se estrenó en el Reino Unido el 30 de diciembre de 1966; en los Estados Unidos, el 21 de febrero de 1967.

Se desarrolla la acción en un Paleolítico fantástico (la época del "hombre de las cavernas"), como en la película original, de la que se recrean muchas de sus secuencias: entre ellas, la del alosaurio atacando a un grupo de niños que se han subido a un árbol, grupo que en esta versión de 1966 es sustituido por una sola niña.

En el mundo anglosajón, la película de 1966 se anunciaba con estas frases publicitarias:

 "Viaje por el tiempo y el espacio hasta los albores de la humanidad" ("Travel back through time and space to the edge of man's beginnings").

 "¡Vea a Raquel Welch con el primer bikini de la humanidad!" ("See Raquel Welch In Mankind's First Bikini!")

 "Conozca un mundo bestial cuya única ley era ¡la lujuria!" ("Discover a savage world whose only law was lust!").

 "Así es como era" ("This is the way it was").

Como ocurre con la original y con otras muchas películas ambientadas en épocas pasadas, entre ellas Cromwell (Cromwell, 1970), Cuando los dinosaurios dominaban la tierra (When Dinosaurs Ruled the Earth, 1970), Braveheart (Braveheart, 1995), El patriota (The Patriot, 2000), U-571 (U-571, 2000), Pearl Harbor (Pearl Harbor, 2001) y 10 000 a. C. (10,000 BC, 2008), carece de rigor histórico; también, como son el caso de la original y el de Cuando los dinosaurios dominaban la tierra, carece además de rigor científico: se presenta a la humanidad primitiva como contemporánea de los dinosaurios. En un comentario hecho para la edición en DVD de la película de 1933 King Kong, Ray Harryhausen, responsable mediante la técnica del paso de manivela de la animación de las figuras que representan a las bestias en aquella película y en ésta, señalaba que no se había hecho King Kong para los "profesores", que tal vez no acudieran a ver películas de ese tipo. Estas películas son de entretenimiento y, si bien tienen un valor educativo, no hay que esperar realismo en cuanto a la descripción de las circunstancias en las que se desarrollan las aventuras narradas, ni en cuanto a la contemporaneidad en la vida real de los distintos elementos concurrentes en la ficción.

Argumento

Tumak (personaje interpretado por John Richardson) pertenece a una comunidad cavernícola, la Tribu de la Roca, y es expulsado de ella y condenado a vivir en el desierto tras una reyerta con su padre, Akhoba, jefe de la tribu. Tras sobrevivir a los ataques de un lagarto gigante, de los hombres-mono, de un brontosaurio y de una araña gigante, Tumak cae agotado en una playa, y allí lo encuentran Loana (personaje interpretado por Raquel Welch) y sus compañeras pescadoras de la Tribu de la Concha. Cuando van a socorrerle, aparece una tortuga gigante como las del género Archelon, solo que el triple de grande que las de verdad; llegan también hombres de la Tribu de la Concha y hostigan con lanzas a la tortuga, que se encamina al agua, como era su intención desde el principio.

Los hombres y las mujeres de la Tribu de la Concha recogen a Tumak y lo llevan al poblado. La cultura de esta tribu es más avanzada: sus miembros hacen pinturas rupestres, música y joyas de concha, y parte de su comunicación se lleva a cabo mediante el empleo de un lenguaje oral rudimentario. Tumak no parece tener conocimiento previo de estas artes.

Durante una sesión de pesca fluvial, se produce el ataque de un alosaurio, y la tribu corre a refugiarse en la caverna. Viendo a una niña que se ha subido a un árbol, Tumak le quita la lanza a uno de los hombres de la tribu y corre al rescate. Ese hombre y otros más, así como Loana, acuden en su ayuda. Tumak consigue matar a la bestia, pero en la lucha con ella ha muerto uno de los hombres.

Tumak, al que le repugna el rito funerario que se dedica al caído, vuelve a la cueva durante la ceremonia y allí intenta apoderarse de la lanza con la que ha matado a la bestia. Ahot, el dueño del arma, entra en la gruta tras él, y se desata una lucha entre ambos. Acude el resto de la tribu, que decide expulsar a Tumak. Loana se dispone a marcharse con él, y Ahot entrega a Tumak la lanza por la que acaban de luchar.

En el dominio de la Tribu de la Roca, Sakana, hermano de Tumak, intenta matar al padre para hacerse con el poder. Akhoba sobrevive, pero queda lisiado, y Sakana toma el mando de una parte de los hombres.

En su busca de lugar donde vivir, Tumak y Loana asisten a una lucha entre un ceratosaurio y un triceratopo. Por fin llegan al territorio de la Tribu de la Roca. Allí ocurre otro altercado: Loana pelea con la mujer que tenía Tumak y la vence, pero rehúsa matarla a pesar de ser animada a ello por la tribu.

Loana se mete en el agua y comienza a nadar. Los miembros de la Tribu de la Roca la imitan, y aparece entonces un pteranodonte que los ataca y se lleva a Loana, que acaba cayendo ensangrentada en el mar al entrar en juego un ranforrinco que intentaba arrebatar la presa al pteranodonte.

Tumak encuentra viva a Loana y, al mismo tiempo, ven ambos a Sakana dirigiendo un grupo de cazadores que se dispone a derrocar a Akoba, padre de Tumak y de Sakana. Ahot y otros miembros de la Tribu de la Concha llegan a tiempo de ayudar a Tumak y a Loana. En medio de la batalla, un volcán entra en erupción, se produce un terremoto y la tierra se abre y se traga a miembros de una tribu y de otra. Después, Tumak, Loana y el resto de supervivientes de ambos grupos parten juntos en busca de nuevo territorio.

Reparto

 Raquel Welch: Loana, de la Tribu de la Concha.
 John Richardson: Tumak, de la Tribu de la Roca.
 Percy Herbert: Sakana, hermano de Tumak.
 Robert Brown: Akhoba, padre de Tumak y Sakana.
 Martine Beswick: Nupondi, la mujer anterior de Tumak.
 Jean Wladon: Ahot, de la Tribu de la Concha.
 Lisa Thomas: Sura.
 Malya Nappi: Tohana.
 William Lyon Brown: Payto.
 Yvonne Horner: Ullah.

Producción

Los exteriores se rodaron a mediados del invierno en las Islas Canarias: en concreto, en Tenerife, en Lanzarote, y en Gran Canaria. En Lanzarote, se rodó en lo que hoy es el Parque nacional de Timanfaya y en la Cueva de los Verdes; en Tenerife, en lo que hoy es el Parque nacional del Teide.

El montaje presta especial atención a las imágenes del tajinaste rojo (Echium wildpretii), planta que es endémica de Las Cañadas del Teide, pero que en la película aparece en secuencias rodadas en playas de Lanzarote. En realidad, la planta florece en mayo y en junio, y, además de ser exclusiva de las laderas del Teide, solo se halla en estado silvestre por encima de los 1.600 metros de altitud.

Al no haber volcanes activos en Canarias en la época en que se rodó la película, se construyó un modelo de un par de metros de altura en el estudio de la Associated British Picture Corporation (ABPC), cuyo nombre original había sido British International Pictures (BIP).

Los detalles como la erupción y los ríos de lava fueron simulados mediante la mezcla de cola de celulosa para papel pintado, copos de avena, hielo seco y tinte rojo.

Esta versión de 1966 de Hace un millón de años fue una de las últimas películas de animación por fotograma que hizo Ray Harryhausen, quien, como tenía por costumbre, rodó el movimiento de las figuras en su estudio particular de Londres.

Cuando son atacadas por la tortuga gigante, las mujeres de la Tribu de la Concha se refieren a ella como "Archelon", que es el nombre científico del animal.

Se emplearon algunos animales de verdad: una iguana verde y una tarántula (más un grillo que puede verse al lado de ésta). Preguntado por el uso de estos animales, Harryhausen decía que su empleo podía ayudar a dar al público la sensación de realidad.

En su papel de Akhoba, Robert James Brown llevaba un maquillaje similar al de Lon Chaney Jr., que había representado el mismo papel en la película original de 1940.

Ya para el estreno de la versión de 1966 de Hace un millón de años, se habían suprimido algunas imágenes de la secuencia del ataque del alosaurio que serían incorporadas décadas después. En el montaje destinado a los Estados Unidos, se eliminaron además unos nueve minutos durante los que se hubieran visto, entre otras cosas, un baile erótico de Martine Beswick y la horrenda muerte de uno de los hombres-mono.

Algunas imágenes de archivo del corrimiento de tierra que se da durante la erupción del volcán se emplearían en la secuencia del sueño de Alex con música de la Novena Sinfonía de Beethoven en la película de Stanley Kubrick La naranja mecánica (1971).

El bikini de piel y sus secuelas

Se dijo de Raquel Welch que en la película llevaba "el primer bikini de la humanidad" ("mankind's first bikini"), del que a su vez se decía que era la "imagen definitiva de los años 60". Hubo también quien dijo de Raquel Welch que "aunque sólo tenía tres líneas de diálogo en la película, su deliciosa figura en bikini de piel la convirtió en una estrella y en la chica de los sueños de millones de espectadores jóvenes" ("although she had only three lines in the film, her luscious figure in a fur bikini made her a star and the dream girl of millions of young moviegoers").

El cartel publicitario que mostraba a Raquel Welch cobró mayor fama aún que la propia película: se vendieron de la foto muchísimos ejemplares y se convirtió en un fenómeno cultural, hasta el punto de que puede ser reconocido por muchas personas que no han visto la película, y aun por muchas que no han oído hablar de ella. Los fotógrafos que habían ido a Tenerife para ocuparse de las fotos de promoción componían un nutrido grupo, pero este icono es obra del fotógrafo de rodaje, que no cobró por el montante adicional, sino que solo percibió su paga semanal. El cartel constituiría mucho después una pieza central de la película The Shawshank Redemption.

Algunas películas de la Hammer que aprovecharían después el atractivo de las chicas prehistóricas ligeras de ropa son éstas:

 1967: Mujeres prehistóricas (Prehistoric Women o Slave Girls), del mismo Michael Carreras.

 1970: Cuando los dinosaurios dominaban la tierra (When Dinosaurs Ruled the Earth), de Val Guest.

 1971: Criaturas olvidadas del mundo (Creatures the World Forgot), del mismo Don Chaffey.

Referencias

Enlaces externos

 Hace un millón de años en el sitio de FilmAffinity; en español.
 En inglés.

 Hace un millón de años en el sitio del DBCult Film Institute; en inglés.

  en el sitio de AllRovi; en inglés.

 Hace un millón de años en el sitio Screenonline del Instituto del Cine Británico; en inglés.

 Hace un millón de años en el sitio de Rotten Tomatoes; en inglés.

 Reclamo original para las salas de cine.

 Secuencias de la película, en un sitio de afición dedicado a la obra de Ray Harryhausen.
 1: el ceratosaurio.
 2: el pterodáctilo.
 3: las crías del pterodáctilo.
 4: el pterodáctilo y el ranforrinco.

 Música de la película, de Mario Nascimbene (1913 - 2002).
 Tema principal.
 Suite de la música.

fantasía
Películas de 1966
Películas de aventuras
Películas ambientadas en la Prehistoria
Películas de fantasía
Nuevas versiones de películas
Películas dirigidas por Don Chaffey
Películas sobre dinosaurios
Películas en las que se incluye animación en stop motion
Películas rodadas en Canarias
Películas de Hammer Film Productions

One Million Years B.C.


ආවර්තිතා වගුවෙහි ඉතිහාසයේ, ඩොබරයිනර් ත්‍රික යනු, කිසියම් භෞතික ගතිලක්ෂණ ඇසුරෙන් රසායනික මූලද්‍රව්‍ය සංවිධානය කිරීමේ ආදිතම උත්සාහයකි.  ජර්මන් ජාතික ජොහෑන් වුල්ෆ්ගැන්ග් ඩොබරයිනර් නමැති විද්‍යාඥයා 1829දී මෙය සොයාගති. පසුව, ඔහුට ගෞරවය පිණිස එම විද්‍යාඥයාගේ නමින් මෙය 'ඩොබරයිනර් ත්‍රික'යැයි නම් කෙරිණි.

මෙම ත්‍රිකයක දෙපස පිහිටි මූලද්‍රව්‍යවල සාපේක්‍ෂ පරමාණුක ස්කන්‍ධයන්හි සාමාන්‍ය අගය, එනම් මධ්‍යන්‍යය මැද පිහිටි මූලද්‍රව්‍යයේ සාපේක්‍ෂ පරමාණුක ස්කන්‍ධයට ආසන්නව සමාන වේ.

ඩොබරයිනර් ත්‍රික සඳහා උදාහරණ

රසායන විද්‍යාව

ඩොබරයිනර්ගේ ත්‍රික


محمد بن عمر بوزويتة (1880-1944)، أحد المناضلين التاريخيين للحزب الحر الدستوري الجديد. امتهن بوزويتة تجارة الخيط ومواد الصباغة وقد كان له نشاط اجتماعي هام من ذلك تأسيسه لمدرسة قرآنية أصبحت فيما بعد مدرسة ابتدائية تحمل اسمه. ساهم في 23 ديسمبر 1921 في إنشاء أول شعبة للحزب الحر الدستوري في قصر هلال التي تولى رئاستها عام 1924، وفي 5 أفريل 1922 كان أحد أعضاء الوفد الهلالي الذي إستقبله الناصر باي. في ماي 1933 ترأس بوزويتة وفد الشعبة في مؤتمر الحزب بنهج الجبل بالعاصمة والذي شهد انضمام بورقيبة ضمن مجموعة «العمل التونسي» إلى اللجنة التنفيذية للحزب. في بداية 1934 إنحاز بوزويتة إلى الحبيب بورقيبة ورفاقه الذين خرجوا عن الحزب، وفي 2 مارس 1934 عقد مؤتمر استثنائي في دار عيّاد في قصر هلال ترأسه بوزويتة بصفته المسؤول عن الشعبة المحلة. تولد عن المؤتمر هيئتان قياديتان: الديوان السياسي برئاسة محمود الماطري والمجلس الملي الذي أنتخب بوزويتة كأحد أعضاءه. إنسحب بوزويتة من العمل الحزبي عام 1937 على خلفية خلافه مع الديوان السياسي، إلا أن نضاله الوطني استمر مما أدى إلى اعتقاله أكثر من مرة من طرف سلطات الحماية.

سياسيون تونسيون
مواليد 1880
وفيات 1944

محمد بوزويتة


سام كويري  (مواليد 7 أكتوبر 1987 في سان فرانسيسكو)، هو لاعب كرة مضرب أمريكي يلعب باليد اليمنى بدأ مسيرته كمحترف عام 2006 ويحتل حالياً المرتبة رقم. 41 (27 يونيو 2016) في تصنيف رابطة محترفي كرة المضرب. أعلى تصنيف له في الفردي كان المركز الـ 17 في سنة 2011. شارك في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية.

انظر أيضاً
 بطولة ستوكهولم المفتوحة للتنس

وصلات خارجية

روابط إضافية

 Querrey Recent Match Results
 Querrey World Ranking History
 USTA "Circuit Player of the Week" article and profile
 ESPN article

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ثوسند أوكس (كاليفورنيا)
أعلام كرة مضرب من كاليفورنيا
رياضيون من سان فرانسيسكو
رياضيون من سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
رياضيون من مقاطعة فينتورا (كاليفورنيا)
لاعبو كرة مضرب أمريكيون
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من الولايات المتحدة الأمريكية
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
مواليد 1987
لاعبو كرة مضرب من سان فرانسيسكو
لاعبو كرة مضرب من سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
رياضيون من ثاوزند أوكس (كاليفورنيا)

سام كويري


Jun Watanabe est un nom japonais qui peut désigner :
  (1954- ), un architecte japonais ;
  (1968- ), un mangaka japonais ;
  (1982- ), un cascadeur et acteur japonais.

Jun Watanabe (homonymie)


نادين آنجرير  من مواليد (10 نوفمبر 1978) في لوهر، هي لاعبة كرة قدم ألمانية تلعب بمركز حارسة مرمى، لعبت بالدوري الألماني الممتاز للسيدات سنة 2000، وحرست مرمى منتخب ألمانيا لكرة القدم للسيدات، وتحمل معه رقم قياسي في عدد الدقائق المتواصلة من اللعب دون أن يدخل مرماها أي هدف في كأس العالم.

حياتها الكروية
بدأت حياتها الكروية مع نادي هوفستيتين عندما لعبت كمهاجمة. واستغلت بعدها بأي حال، طاقاتها الكامنة كحارسة مرمى بعد أن أصيبت حارسة مرمى الفريق.
انتقلت في سنة 1995 إلى نادي نورمبرغ، لتنتقل بعدها بعام إلى نادي فاكر ميونيخ. وسنحت لها فرصة بينما هي في نادي فاكر لتلعب في فريق كرة القدم لإحدى الكليات الأميركية، لكنها رفضت الأمر.
لعبت بين 1999 و 2001 مع نادي بايرن ميونخ، حيث ساعدت في صعود الفريق إلى دوري الدرجة الأولى للسيدات بعد أن كان في الدرجة الثانية. انتقلت في سنة 2004 إلى نادي توربين بوتسدام حيث فازت معهم بكأس ألمانيا في 2004 و2005 و 2006.
وفازت مع المنتخب الألماني في 30 سبتمبر 2007 بكأس العالم للسيدات دون أن يدخل مرماها هدف واحد طوال البطولة.
انتقلت في سنة 2008 إلى نادي يورجاردن إف دام السويدي لتسد مكان بنتي نوردبي حارسة مرمى منتخب النرويج لكرة القدم للسيدات، وعادت سريعا إلى ألمانيا ووقعت عقدا مع فريق فرانكفورت اف اف سي.

المنتخب الوطني
كانت المباراة الدولية الأولى لنادين آنجرير في سنة 1997 ضد هولندا وعلى أيّ حال بعد خمس مباريات أخرى تتابعت سريعا بدأت تلعب بشكل متقطع، وذلك بسبب نجاح الحارسة الأساسية سيلكه روتنبرغ التي كانت تحجب نورها. ساعدت آنجرير المنتخب الوطني في الحصول على الميدالية البرونزية في ألعاب الأولمبياد الصيفية سنة 2000 في سيدني. وأصبحت الحارسة الأساسية للمنتخب الوطني الألماني في كأس العالم لكرة القدم للسيدات 2007 وذلك لأن الحارسة روتنبرغ كانت لا تزال بعيدة عن كامل لياقتها بعد الإصابة. ونجحت في أن لا يدخل مرماها هدف واحد خلال بطولة كأس العالم بأكملها، مسجلة ًرقما قياسيا في عدد الدقائق المتتالية من اللعب دون دخول أي هدف في المرمى في نهائيات كأس العالم، مدته 540 دقيقة. وشمل هذا صدها لضربة جزاء سددتها اللاعبة مارتا فييرا دا سيلفا في المباراة النهائية ضد البرازيل.

مراجع

وصلات خارجية

  موقع نادين آنجرير الرسمي

أخصائيو علاج طبيعي ألمان
أستراليون من أصل ألماني
أشخاص على قيد الحياة
ألمان فازوا بالميدالية البرونزية الأولمبية
حارسات مرمى كرة قدم نسائية
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
حائزون على جائزة الفيفا لأفضل لاعب في العالم
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
رياضيون ألمان مغتربون في السويد
رياضيون ألمان مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون ألمان مغتربون في أستراليا
رياضيون مثليون من ألمانيا
طاقم بورتلاند ثورنز غير اللاعبين
لاعبات الدوري الوطني لكرة القدم للسيدات
لاعبات كأس العالم للسيدات 1999
لاعبات كأس العالم للسيدات 2003
لاعبات كأس العالم للنساء 2007
لاعبات كأس العالم للنساء 2011
لاعبات كأس العالم للنساء 2015
لاعبات كرة قدم ألمانيات
لاعبات كرة قدم ألمانيات مغتربات
لاعبات كرة قدم فزن بكأس العالم
لاعبات كرة قدم مغتربات في السويد
لاعبات كرة قدم مغتربات في الولايات المتحدة
لاعبات كرة قدم مغتربات في أستراليا
لاعبات منتخب ألمانيا لكرة القدم للسيدات
لاعبات نادي بايرن ميونخ
لاعبو الدوري الألماني لكرة القدم للسيدات
لاعبو إف إف سي فرانكفورت
لاعبو بريزبان رور
لاعبو بورتلاند ثورنز
لاعبو دوري دامالسفينسكان لكرة القدم
لاعبو كرة قدم أولمبيون ألمانيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مثليون
لاعبو كرة قدم مثليون من ألمانيا
لاعبو كرة قدم من بافاريا
لاعبو كرة قدم من فرانكونيا السفلى
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
مواليد 1978
نادي الفيفا المئوي
نساء ثنائيات الميول الجنسية

نادين آنجرير


Der Richard-Wagner-Platz (ehemals: Wilhelmplatz) liegt im Berliner Ortsteil Charlottenburg des Bezirks Charlottenburg-Wilmersdorf. Der ehemalige Marktplatz wird heute vorwiegend als Verkehrsknotenpunkt wahrgenommen, einzig ein kleines Platzsegment in Richtung zur Schustehrusstraße wird regelmäßig für Wochenmarktzwecke genutzt.

Geschichte

Im Jahr 1824 erhielt der ehemalige Marktplatz den Namen Wilhelmplatz. Da es in Berlin-Mitte an prominenter Stelle bereits einen gleichnamigen Platz gab, wurde das Charlottenburger Areal am 12. Dezember 1934 nach dem Komponisten Richard Wagner in Richard-Wagner-Platz umbenannt. Seine Bebauung wurde regelmäßig entsprechend den jeweils geltenden Architekturstilen erneuert und bestand bis 1945 überwiegend aus Gründerzeitbauten.

Nach der großflächigen Zerstörung während des Zweiten Weltkriegs wurden insbesondere in den 1960er und 1970er Jahren eine Vielzahl von modernen Gebäuden errichtet.

Architektur
Westlich des Richard-Wagner-Platzes befindet sich das Schloss Charlottenburg und unmittelbar östlich an der Otto-Suhr-Allee das im Jahr 1905 erbaute Rathaus Charlottenburg. Von den ehemaligen Gründerzeitbauten sind nur wenige erhalten geblieben, überwiegend Neubauten prägen das Gesicht des Platzes. Ein Wohn- und Geschäftshaus am östlichen Ende der Schustehrusstraße wurde 1907/1908 vom Architekten Gustav Seibt entworfen und steht heute unter Denkmalschutz.

Verkehr
Am Richard-Wagner-Platz kreuzen sich die Straßenzüge Otto-Suhr-Allee und Winterstein-/Richard-Wagner-Straße. Der Platz erhielt 1906 eine eigene U-Bahn-Station (vorläufiger Endpunkt der Kleinprofil-Strecke A, zuletzt U-Bahn-Linie 5), die 1970 stillgelegt und 1974 abgebrochen wurde. 1978 wurde sie durch den heutigen U-Bahnhof Richard-Wagner-Platz (Großprofil-Linie U7) ersetzt, an dem Busse mehrerer Linien der BVG halten.

Weblinks

Einzelnachweise

Platz in Berlin
Platz in Europa
Berlin-Charlottenburg
Richard Wagner als Namensgeber

Richard-Wagner-Platz (Berlin)


John Anthony Nicholas "Johnny" Gargano () este un wrestler american, care lucrează pentru WWE. Gargano a lucrat la unele dintre principalele promoții ale circuitului independent american; incluzând Absolute Intense Wrestling, Chikara, Dragon Gate SUA, PROGRESS Wrestling, Evolve Wrestling și Pro Wrestling Ohio.

Printre realizările sale, a deținut o dată Campionatul Nord-American din NXT, o dată Campionatele pe echipe din NXT alături de Tommaso Ciampa și odată Campionatul NXT, ceea ce îl face primul campion Triple Crown Championship din NXT.

Carieră

Primii ani
Gargano și-a făcut debutul profesional în 2005, Gargano și-a numit "lucharesu" stilul său de luptă, o formă de wrestling britanic, wrestling și puroresu. A avut începuturile sale în CAPW, a avut un dark match cu Jay Lethal la Nonstop Action Wrestling, a doua zi a pierdut în fața lui Eric Young. În august 2008, la Ring of Honor, a avut o luptă cu Sami Callihan, apoi un medic i-a spus că are o lovitură foarte puternică la spate și i-a spus lui Gargano să-și decidă viitorul, dar după 6 luni s-a întors în patrulatere.

Dragon Gate USA și Evolve (2009-2016)

Dragon Gate (2011, 2012)

Pro Wrestling Guerrilla (2013-2015)

WWE NXT (2015-prezent)

2015
În iunie 2015, Gargano a participat la o tabără de tuning WWE, și a luptat și în înregistrările NXT din 18 iunie, pierzând în fața lui Apollo Crews. Deși nu a semnat cu WWE, Gargano a continuat să facă apariții NXT în următoarele luni. În special, s-a asociat cu Tommaso Ciampa în turneul Dusty Rhodes Tag Team Classic, învingând echipa formată din Bull Dempsey și Tyler Breeze în lupta lor din prima rundă în episodul din 9 septembrie. Au fost eliminați din turneu de către Baron Corbin și Rhyno în episodul din 16 septembrie.

2016-2017
Gargano a continuat să lucreze pentru NXT la începutul anului 2016, pierzând în fața lui Samoa Joe în evenimentul principal al episodului din 20 ianuarie. În episodul din 23 martie al NXT, Gargano a obținut rapid prima victorie asupra lui Elias Samson printr-un Roll Up. Pe 2 aprilie, s-a confirmat că Gargano a semnat cu WWE la începutul acelei săptămâni. Pe 23 iunie, Gargano a intrat în turneul WWE Cruiserweight Classic, învingându-l pe colegul său de echipă Tommaso Ciampa în prima rundă. Pe 14 iulie, Gargano a fost eliminat din turneu de către T.J. Perkins. Pe 21 iulie, a fost raportat că Gargano a semnat un nou contract NXT cu normă întreagă, ceea ce îl va împiedica să ia mai multe date independente. Pe 20 august la NXT TakeOver Brooklyn II, Gargano și Ciampa i-au învins pe The Revival (Dash Wilder și Scott Dawson) pentru Campionatele pe echipe din NXT.

La episodul de Raw din 5 septembrie, a fost anunțat că Gargano va face parte din diviziunea cruiserweight a mărcii Raw. La NXT: Takeover Brooklyn II s-a luptat alături de Tommaso Ciampa pentru Campionatele pe echipe din NXT împotriva The Revival, neputând câștiga. Dar la NXT Takeover: Toronto a obținut în sfârșit campionatele învingând The Revival într-un meci 2-out-of-3 Falls Match.

La NXT Takeover: Chicago, a fost atacat brutal de către coechipierul său de până atunci, Tommaso Ciampa, încheind astfel echipa sa, #DIY.

Pe 29 noiembrie, Gargano l-a învins pe Kassius Ohno într-un meci de calificare pentru a participa într-un Fatal 4-Way match, unde i-a învins pe Aleister Black, Killian Dain și Lars Sullivan pentru a deveni candidatul numărul unu pentru Campionatul NXT a lui Almas.

2018
La NXT TakeOver: Philadelphia, Gargano nu a reușit să câștige Campionatul NXT de la Andrade "Cien" Almas. După luptă, Ciampa l-a atacat din nou pe Gargano din spate cu o cârjă. Lupta lui Gargano cu Almas la NXT TakeOver: Philadelphia a fost extrem de apreciată și a câștigat cinci stele de la reporterul de la Wrestling Observer Newsletter, Dave Meltzer, devenind prima luptă din istoria NXT care a primit o calificare de cinci stele, precum și în WWE al șaselea în general și primul de la John Cena vs. CM Punk la evenimentul Money in the Bank 2011.

În episodul de NXT din 14 februarie, Gargano l-a provocat pe Almas la o revanșă pentru Campionatul NXT, pe care Almas a acceptat-o, cu avertismentul că Gargano va părăsi NXT dacă va pierde; Gargano a acceptat. Săptămâna următoare, Gargano nu a putut câștiga titlul după interferența lui Tommaso Ciampa, forțându-l să părăsească NXT.

La NXT Takeover: New Orleans, Gargano l-a învins pe Ciampa pentru a-și recupera munca. Această luptă a fost premiată de Dave Meltzer cu o calificare de 5 stele, fiind a treia din istoria NXT și a opta în WWE.

În episodul de NXT din 25 aprilie, Gargano a fost atacat din nou de Ciampa când își făcea intrarea pentru lupta sa pentru Campionatul NXT împotriva lui Aleister Black, ceea ce a condus la un meci Chicago Street Fight la NXT TakeOver: Chicago II, pe care l-a câștigat Ciampa.

În Wrestling

Manevre de final
 Crosston Crab
 Gargano Escape
 Hurts Donut / Uniquely You
 Swinging reverse STO
 Slingshot DDT

Manevre semnătură
 Baby Ace Crusher
 Double high knee
 Double knee backbreaker
 Slingshot spear
 You're Dead / Lawn Dart

Referințe

Nașteri în 1987
Nașteri pe 14 august
Wrestleri americani
Sportivi americani din secolul al XXI-lea
Sportivi americani în viață
Americani cunoscuți sub pseudonimele folosite
Sportivi din statul Ohio

Johnny Gargano


Akçaalan, Antalya ilinin Finike ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1926 yılı kayıtlarında Belen Yaylası olarak geçmektedir. Daha önceleri Yalnız köyüne bağlı bir mahalle iken, 22 Temmuz 1959'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Antalya iline yaklaşık 125 km, Finike ilçesine yaklaşık 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Finike'nin mahalleleri

Akçaalan, Finike


හනුකාහ් ( ; , ටයිබීරියන්: , නූතන හෙබ්‍රෙව් තුල  ලෙසින් සාමාන්‍යයෙන් අක්ෂර වින්‍යාස කොට, /χanuˈka/ ලෙසින් ශබ්ද නගන ; චනුකාහ් ලෙසින් රෝමානුකෘත අක්ෂර පරිවර්තනය, චනුකාහ් හෝ ), ආලෝක උත්සවය සහ කැපකිරීමේ මංගල්‍යය ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, යනු, ක්‍රිස්තු පූර්ව යුග දෙවන සියවසෙහි සෙලූසිඩ් අධිරාජ්‍යයට එරෙහිව පැනගැනුනු මැකබියානු කැරැල්ල සමයෙහිදී, ජෙරුසලෙමෙහි  ශුද්ධවූ දේවස්ථානය (දෙවන දේවස්ථානය) යළි-කැපකිරීම සිහිගැන්වෙන අට-දින යුදෙව් නිවාඩු දිනයකි.  හෙබ්‍රෙව් දින දසුන ප්‍රකාර, කිස්ලෙව් මාසයේ  25වන දිනයෙහි ඇරඹී, රාත්‍රී අටක් සහ දහවල් අටක් මෙම හනුකාහ් උත්සවය සැමරෙන අතර, ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන ප්‍රකාර නොවැම්බර් අග සහ දෙසැම්බර් අග අතර ඕනෑම දිනයක එය සිදුවිය හැක.

හනුකාහ්


Die Landesberufsschule für das Gast- und Nahrungsmittelgewerbe "Emma Hellenstainer" befindet sich in Brixen, Südtirol. Namensgeberin der Berufsschule war die Gastwirtin und Tourismuspionierin Emma Hellenstainer.

Geschichte
Die Schule wurde neu erbaut und im Herbst 1983 bezogen. Zuvor erfolgte die Ausbildung der Lehrlinge in Bozen. Nach starkem Andrang wurde die Schule zu klein und ab dem Schuljahr 1987/88 wurde im ehemaligen Hotel Savoy in Meran die Landesberufsschule für das Gastgewerbe "Savoy" eingerichtet. 1989/90 wurde das Gebäude geringfügig erweitert. 2010 erfolgte ein weiterer Zubau (7.800 m³) sowie die Erneuerung einiger Bereiche des bereits bestehenden Baues. Er wurde im Herbst 2011 eingeweiht und bezogen.

Aus- und Weiterbildung
In den ersten beiden Jahren der Hotelfachschule (Biennium) werden die Schüler auf die Matura vorbereitet.  Die Schüler, die das Biennium erfolgreich abschließen, können anschließend die dreijährige Landeshotelfachschule "Kaiserhof" in Meran oder die Hotelfachschule in Bruneck besuchen.

Die Lehrlingsausbildung erfolgt in den Berufen Koch, Servicefachkraft, Bäcker, Metzger und Konditor.
Des Weiteren werden Fortbildungen zum Erhalt des Meisterbriefes in den erwähnten Berufen und verschiedene Weiter- und Spezialisierungskurse in den  Bereichen der Gastronomie und des Nahrungsmittelgewerbes angeboten.

Weblinks und Quellen
 Website der Schule

Einzelnachweise

Berufsbildende Schule (Lebensmittelwirtschaft)
Schule in Südtirol
Bildung in Brixen
Bauwerk in Brixen
Tourismus (Südtirol)
Essen und Trinken (Italien)
Hellenstainer
Gegründet 1983
Organisation (Brixen)

Landesberufsschule für das Gast- und Nahrungsmittelgewerbe „Emma Hellenstainer“


Marshall "Behrooz" Manesh (* 16. August 1950 in Maschhad) ist ein iranisch-US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
Marshall Manesh verlor seinen Vater in jungen Jahren und wuchs bei seiner Mutter auf. Er kam Mitte der 1970er-Jahre nach Amerika und schloss sich einer persischen Theatergruppe an. Acht Jahre lang reiste er ausgiebig durch die Vereinigten Staaten, Kanada und Europa. Sein Debütfilm war der oscarnominierte Agentenfilm True Lies – Wahre Lügen von James Cameron mit Arnold Schwarzenegger und Jamie Lee Curtis in den Hauptrollen. Manesh wirkte in mehr als 100 Spielfilmen, Fernsehprojekten und in mehr als 40 Werbespots mit. Meist kleinere Rollen spielte Manesh in diversen Serien; so zum Beispiel in den Sitcoms Will & Grace Mr. Zamir, in How I Met Your Mother den Taxifahrer Ranjit, in Scrubs Dr. Akbar, in Andy Barker, P.I. den Kommissar Wally sowie in den Fernsehserien Burn Notice, Law & Order und vielen anderen mehr. Seine berühmteste Rolle ab 2009 war wohl seine Darbietung als Nandu Banerjee in Prison Break.

Manesh spielte auch in der Filmkomödie The Big Lebowski (1998), dem komödiantischen Filmdrama Schwere Jungs (2002), der Neuverfilmung des Films Die Höllenfahrt der Poseidon mit dem Titel Der Poseidon-Anschlag (2005) mit und war in dem Piratenfilm Pirates of the Caribbean – Am Ende der Welt als Piratenanführer Sri Sumbhajee zu sehen.

Filmografie (Auswahl)
 1994: True Lies – Wahre Lügen
 1996: Barb Wire – Flucht in die Freiheit
 1996: Kazaam – Der Geist aus der Flasche
 1996: Täter unbekannt
 1998: Im Fadenkreuz des Todes
 1998: Susan
 1998: The Big Lebowski
 1999: Akte X – Die unheimlichen Fälle des FBI
 1999: Nash Bridges
 1999: Pacific Blue – Die Strandpolizei
 1999–2003: Will & Grace
 2000: Law & Order: Special Victims Unit
 2000: Letzte Ausfahrt Hollywood
 2000–2003: New York Cops – NYPD Blue
 2001: Für alle Fälle Amy
 2002: Alias – Die Agentin
 2002–2005: JAG – Im Auftrag der Ehre
 2002: Schwere Jungs
 2002: Showtime
 2004–2006: Boston Legal
 2004: Entourage
 2004: Hidalgo – 3000 Meilen zum Ruhm
 2004: Joey
 2004: Wie überleben wir Weihnachten?
 2004: Raise Your Voice – Lebe deinen Traum
 2004: Scrubs – Die Anfänger
 2005: Der Poseidon-Anschlag
 2005–2014: How I Met Your Mother
 2006: The Unit – Eine Frage der Ehre
 2007: Andy Barker, P.I.
 2007: Burn Notice
 2007: Journeyman – Der Zeitspringer
 2007: Pirates of the Caribbean – Am Ende der Welt
 2009: Crossing Over
 2009: Emergency Room – Die Notaufnahme
 2009: Prison Break
 2009: Year One – Aller Anfang ist schwer
 2013: Meine Schwester Charlie
 2013: All American Christmas Carol
 2014: A Girl Walks Home Alone at Night

Weblinks

 Marshall Manesh Bilder etc. siehe Seite marshallmanesh.net
 Marshall Manesh Filme und Filmausschnitte siehe Seite new-video.de
 Marshall Manesh, Biografie siehe Seite filmstarts.de

Filmschauspieler
Iraner
US-Amerikaner
Geboren 1950
Mann

Marshall Manesh


Schlumbergera truncata, the false Christmas cactus, is a species of plant in the family Cactaceae. It is endemic to a small area of the coastal mountains of south-eastern Brazil where its natural habitats are subtropical or tropical moist forests. It is the parent or one of the parents of the houseplants called Christmas cactus, Thanksgiving cactus or zygocactus, among other names.

Description

Schlumbergera truncata resembles other species of the genus Schlumbergera in that it has leafless green stems which act as photosynthetic organs. The stems  (cladodes) are composed of strongly flattened segments, which have two or three "teeth" of varying shapes along their edges and at the ends. The ends of the stems are "cut off" (truncated) rather than pointed. Individual segments are about  long by  wide.

Special structures characteristic of cacti, called "areoles", occur between two teeth at the end of segments. The areoles, which have brown wool and bristles up to  long, are where the flower buds appear. The flowers are held at a constant angle somewhat above the horizontal with the higher side different from the lower side (zygomorphic, specifically bilaterally symmetrical). The flowers are about  long by  across. There are six to eight tepals, which may be of various colours, including shades of red, orange, pink and white. The outer tepals (those at the base of the flower) are shorter and bent backwards, the inner tepals are longer and fused together at the base to form a floral tube; nectar is produced at the base of this tube. The lower inner petals are bent backwards so that the upper inner petals appear longer. Plants flower in the autumn: around May in their natural habitat, in October to November in cultivation in the Northern Hemisphere; short days and long nights are necessary to induce flowering.

A characteristic of the genus Schlumbergera is that the many stamens are arranged in two series: the inner stamens form a ring around the style; the outer stamens arise from the floral tube. The filaments of the stamens are white, the anthers and pollen being yellow. The style has six to eight lobes at its end and is dark red.

When ripe, the fruit is red, pear-shaped, and about  long or exceptionally up to  long. The shiny seeds are black, each with a diameter of about .

Taxonomy
The epithet truncata means "abruptly cut off", and refers to the shape of the ends of the stems.

The species was first properly named for science by Haworth in 1819 as Epiphyllum truncatum. His name was based on living specimens growing at the Royal Botanic Gardens, Kew in 1818. (However these do not appear to have been preserved, so an illustration published by W.J. Hooker in 1822 was designated as the "neotype" by N.P. Taylor.) Like others in the genus, the species was transferred to Zygocactus by Schumann in 1890, and then to Schlumbergera by Moran in 1953. Some other names in the genus Epiphyllum are now considered to be synonyms of S. truncata.

Synonyms include:

Cactus truncatus Hooker, nomen nudum
Epiphyllum truncatum Haw.
Cactus truncatus (Haw.) Link
Cereus truncatus (Haw.) Sweet
Zygocactus truncatus (Haw.) K.Schum.
Epiphyllum altensteinii Pfeif.
Zygocactus altensteinii (Pfeif.) K.Schum.
Epiphyllum delicatum N.E.Br.
Zygocactus delicatum (N.E.Br.) Britton & Rose
Epiphyllum ruckeri Paxton

Epiphyllum bridgesii Lem., Schlumbergera bridgesii (Lem.) Loefgr. and Epiphyllum ruckerianum sensu Lem. have sometimes been treated as synonyms of S. truncata, but are regarded by David Hunt as synonyms of the hybrid S. × buckleyi.

Distribution and habitat

Schlumbergera truncata occurs only in a small area of the coastal mountains of south-east Brazil, in the state of Rio de Janeiro, located in the southernmost part of the tropics. Sites where it has been found include the Organ Mountains (Serra dos Órgãos) in the Parque Nacional da Serra dos Órgãos and in the Serra do Mar near to the city of Rio de Janeiro. Plants grow at altitudes of . Because of their altitude and proximity to the Atlantic Ocean, the coastal mountains have high humidity – warm moist air is forced upwards into higher, colder locations where it condenses. S. truncata usually grows on trees (epiphytic), or on rocks (epilythic). The native status of S. truncata has become confused because European cultivars were deliberately introduced into some areas, including the Parque Nacional da Serra dos Órgãos, by the Brazilian Agricultural Department, to compensate for over-collecting of wild plants.

Cultivation

Schlumbergera truncata is mainly grown as cultivars of the species or of its hybrids with other species of the genus, particularly S. russelliana. These plants and their cultivation are discussed at Schlumbergera: Cultivation.

References

truncata
Endemic flora of Brazil
Flora of the Atlantic Forest
Cacti of South America
Taxa named by Reid Venable Moran
Garden plants of South America

Schlumbergera truncata


El lago Mai-Ndombe   es un gran lago africano de agua dulce localizado en la provincia de Bandundu, en el oeste de la República Democrática del Congo. Desagua hacia el sur a través del río Fimi en los ríos Kasai y Congo.  Conocida hasta 1972 como el lago Leopoldo (en honor del rey Leopoldo II de Bélgica), Mai-Ndombe significa «agua negra» en lingala.  El lago tiene forma irregular y varía en profundidad de sólo 5 m (de media) hasta los 10 m (máxima). Cubre aproximadamente 2.300 km², y se sabe que aumenta en el doble o triple de su tamaño durante la temporada de lluvias.  Sus aguas son oxigenada a través de su profundidad y los rangos de pH van de 4,2 a 5,5.  Las costas bajas y boscosas que lo rodean tienen una densa selva ecuatorial húmeda, predominta en el norte, y un mosaico de bosques y sabanas al sur.

El 28 de noviembre de 2009, se informó de que dos barcazas se habían hundido causando la pérdida de 73 vidas.  El barco no estaba autorizado para transportar pasajeros, pero se cree que unas 270 personas iban a bordo en el momento.

Biodiversidad

Los peces del lago Mai-Ndombe, aunque se presume que son similares a los del lago Tumba, han sido poco documentados.  Ya desde las primeras campañas de 1909-16 del biólogo belga-inglés George Albert Boulenger, el lago ha sido un lugar de continuos descubrimientos de nuevas especies.  En 1984 una nueva especie de cíclidos, Nanochromis transvestitus, llamado así por el hecho de que presenta dimorfismo sexual reversible , fue descubierto en el lago. En 2006 una nueva especie de cíclidos, Nanochromis wickleri, fue también descubierta, y en 2008 se ha documentado una nueva especie, Chrysichthys praecox.

Notas

Referencias
 El artículo de la Wikipedia en inglés cita como referencias:
 Mapping the vegetation cover of the Mai-Ndombe region (Democratic Republic of the Congo). Regional School of Integrated Forest and Land Management. University of Kinshasa, July 2003
 Source book for the inland fishery resources of Africa, Vol. 1. J.-P. Vanden Bossche & G.M. Bernacsek ISBN 92-5-102983-0

Enlaces externos

 http://www.worldlakes.org/

Mai-Ndombe
Afluentes del Congo de la República Democrática del Congo
Provincia de Mai-Ndombe

Lago Mai-Ndombe


Baron Lisle was a title which was created five times in the Peerage of England during the Middle Ages and Tudor period, and once in the Peerage of Ireland in the 18th century.

First creation (of Wootton), (1299–1311/14)

The earliest creation was in 1299 for Sir John I Lisle, of Wootton on the Isle of Wight, then in Hampshire. The family's name in French was de l'Isle and in Latin de Insula, both meaning "of the Island", though some texts refer to them as de Bosco from their home at Wootton. They are assumed to have arrived on the Isle of Wight as followers of the magnate Richard de Redvers (died 1107), who was Lord of the Isle of Wight and father of Baldwin de Redvers, 1st Earl of Devon. After the de Redvers family, that of Lisle was the most important on the Island.

Sir John I Lisle was summoned to Parliament by writs from 29 December 1299 to 13 September 1302 and died shortly before 10 June 1304. His son and heir Sir John II Lisle was summoned from 12 November 1304 to 19 December 1311 (or possibly 29 July 1314). As no further summons arrived for the rest of his life, and no lawful descendant was ever summoned, the barony expired.

Second creation (of Rougemont), (1311)
The barony of 1311 was created for De Lisle "of Rougemont", another unrelated family, thought to have originated on the Isle of Ely in Cambridgeshire, East Anglia, where they were feudal tenants of the Bishop of Ely, They were seated at Rougemont Castle in the parish of Weeton, North Yorkshire and bore arms: Or, a fess between two chevrons sable.

Third creation (of Kingston Lisle), (1357)
The barony of 1357 was for Lisle "of Kingston Lisle" in the parish of Sparsholt in Berkshire (now in Oxfordshire), a junior branch of Lisle of Rougemont. Robert de Lisle of Rougemont married Alice FitzGerold (granddaughter of Henry FitzGerold I (d.1173/4)), the heiress of Kingston, Sparsholt. In 1269 Alice granted the manor of Kingston to her younger son Gerard I de Lisle, whose family adopted the arms of FitzGerold: Gules, a lion statant guardant argent crowned or. Gerard I's grandson was Gerard II de Lisle (1305–1360), created Baron Lisle in 1357.

Sixth creation (1758)
The most recent creation came in the Peerage of Ireland in 1758, when John Lysaght was made Baron Lisle, of Mountnorth in the County of Cork. He had previously represented Charleville in the Irish House of Commons.  the title is held by his descendant, the ninth Baron, who succeeded his father in 2003. The barony is pronounced "Lyle", the family surname of Lysaght "Lycett".

Barons Lisle, first creation (1299)
John Lisle, 1st Baron Lisle (died 1304)
John Lisle, 2nd Baron Lisle (1281–1337)

Barons Lisle (of Rougemont), second creation (1311)
 Robert Lisle, 1st Baron Lisle of Rougemont (1288–1344)
 John Lisle, 2nd Baron Lisle of Rougemont (c. 1318–1355)
 Robert Lisle, 3rd Baron Lisle of Rougemont (1334–1399)
 William de Lisle, 4th Baron Lisle of Rougemont (? - before June 1428)
"[T]he barony presumably fell into abeyance between the issue of the daughters of Robert, 1st Lord Lisle [1311]."

Barons Lisle (of Kingston Lisle), third creation (1357)
 Gerard Lisle, 1st Baron Lisle (1305–1360)
 Warin Lisle, 2nd Baron Lisle (1333–1382), son
 Margaret Lisle, 3rd Baroness Lisle (1360–1392), daughter
 Elizabeth Berkeley, 4th Baroness Lisle (c.1386–1422) (abeyant 1422), daughter

Barons Lisle, fourth creation (1444)
John Talbot, 1st Viscount Lisle (1426–1453) (created Viscount Lisle 1451), grandson
Thomas Talbot, 2nd Viscount Lisle (1443–1470), son; (viscountcy extinct, barony abeyant 1470)
Elizabeth Talbot, 3rd Baroness Lisle (died 1487), sister; (abeyance terminated 1475)
Edward Grey, 1st Viscount Lisle (died 1492), husband
John Grey, 4th Baron Lisle (1480–1504), son
Elizabeth Grey, 5th Baroness Lisle (1505–1519), daughter
Elizabeth Grey, 6th Baroness Lisle (c. 1483-c. 1525), aunt

Attainder of heirs from 1st marriage of the 6th Baroness Lisle and abeyance of heirs from her 2nd marriage.

Barons Lisle, fifth creation (1561)
Ambrose Dudley, 1st Baron Lisle and 3rd Earl of Warwick (1528–1590) (extinct)

Barons Lisle, sixth creation (1758)
John Lysaght was created the first Baron Lisle of Mountnorth in the County of Cork in the Peerage of Ireland on 18 September 1758.

John Lysaght, 1st Baron Lisle (1702–1781)
John Lysaght, 2nd Baron Lisle (1729–1798)
John Lysaght, 3rd Baron Lisle (1781–1834)
George Lysaght, 4th Baron Lisle (1783–1868)
John Arthur Lysaght, 5th Baron Lisle (1811–1898)
George William James Lysaght, 6th Baron Lisle (1840–1919)
John Nicholas Horace Lysaght, 7th Baron Lisle (1903–1997)
Patrick James Lysaght, 8th Baron Lisle (1931–2003)
Nicholas Geoffrey Lysaght, 9th Baron Lisle (born 1960)

The heir presumptive is the present holder's brother David James Lysaght (born 1963).
The heir presumptive's heir apparent is his son George Gabriel Abbott Lysaght (born 1997).

Further reading
Whitehead, J. L., Genealogical and Other Notes Relating to the De Insula, otherwise De L'Isle, De Lisle, or Lisle Family, published in Proceedings of the Hampshire Field Club & Archaeological Society, Volume 6, Part 1, 1907, pp. 111–139.

References

Secondary sources

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage London and New York: St Martin's Press, 1990.
Charles Mosley (ed.), Burke's Peerage and Baronetage (106th edition, 1999), vol. 1, p. 1732.
http://www.leightrayment.com

1299 establishments in England
Baronies in the Peerage of England
Extinct baronies in the Peerage of England
Baronies in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1299
Noble titles created in 1311
Noble titles created in 1357
Noble titles created in 1444
Noble titles created in 1561
Noble titles created in 1758
Abeyant baronies in the Peerage of England

Baron Lisle


An Fuirena ochreata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Carl Sigismund Kunth. An Fuirena ochreata in nahilalakip ha genus nga Fuirena, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fuirena

Fuirena ochreata


مسة أو ماسة هي قرية صغيرة تقع في شرق ليبيا وتبعد 10 كم غرب مدينة البيضاء. تحيط بها المزارع، وفيها جمعية عين الصقر التراثية التي تحوي مقتنيات قديمة. كان اسمها لويجي راتسا أيام العهد الإيطالي على الوزير الإيطالي .

مسة في التاريخ
منطقة ماسه كانت في العصور القديمة من أهم المراكز التجارية، فقد إنشاءت في وقت حضارة الإغريق في بداية القرن السادس ونهاية القرن الخامس قبل الميلاد، بعد أن أنشاؤ عاصمتهم في قورينا (شحات)، ثم امتد نفوذهم غربا ً فأسسوا منطقة بالاغراي (مدينة البيضاء)، وانشؤا بها مصنع خاص بالنبيذ، ولكن كانت تلك المنطقة تعاني من نقص في عدد الكروم، فلم يكن امامهم الا الزحف والامتداد غربا ً حتي وجدو ضالتهم، فأسسوا منطقة واطلقوا عليهم اسم أرتميس (أرتميس) نسبة إلى ألهه الرعي وحماية الشباب والخمر عند الإغريق وبها مدينة أثرية متكاملة حول نبع المياه شمال القرية. تشتهر بمقابر كثيرة تمتد حتى نبع أم اقبيبه كما تمتاز القرية بزراعة الكروم لدي الإغريق ثم تحور هذا الاسم فيما بعد، ولكن بقي سبب التسمية على حاله فسميت أيضا ً (ام الدالية) ثم عاد الاسم الأول من جديد بالظهور ولكن بعد أن تعرض للكثير من التحويرات فأتي الاسم الحالي (ماسه – مسه).
إذ تعد هذه المنطقة من المناطق القديمة بالجبل الأخضر، حيث يبلغ عمرها إلى أكثر من (2500)سنة، كما أن كرومها ونبيذها صُدر إلى بلاد الإغريق، وذلك بعد نقله منها إلى بالاغراي، ومنها إلى العاصمة قورينا ومنها عن طريق مينائها أبولونيا – سوزوسا (سوسة) يُصدر إلى الوطن الام وهي بلاد الإغريق (اليونان).
وتوجد بها العديد من العيون ابرزها عين مسه، كما توجد بها عدة مباني قديمة كقصر الملك ادريس السنوسي والكنيسة القديمة (جمعية عين الصقر الآن) وساحتها المعروفة بـ(البياصة)

معرض الصور

مصادر

أماكن مأهولة في شعبية الجبل الأخضر
قرى ومدن الجبل الأخضر

مسة


Isla Shurdhahithttp://www.geographic.org/geographic_names/name.php?uni=554052&fid=283&c=albania (en albanés: Ishulli i Shurdhahit; también escrito como Shurdhah o Shurdhahu) es una isla en el norte de Albania.  Shurdhahit se encuentra situado en el lago Koman. Es la mayor isla de ese lago, así como del río Drin. Desde el extremo norte de la isla a la punta más meridional de la misma, tiene una longitud estimada de 390 m (1.280 pies). La isla cuenta con una colina en el centro de la misma y esta principalmente cubierta por árboles.

Véase también
Islas Hannam
Isla Shaqari
Isla Sheshan
Islas Hodgeman

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de Localización de la isla

Archipiélagos e islas de Albania
Condado de Shkodër

Isla Shurdhahit


කිම් තේ-හී (; උපත 29 මාර්තු 1980) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ දකුණු කොරියානු නිළියකි. දකුණු කොරියාවේ රූමත්ම කාන්තාවන් අතුරින් අයකු ලෙස සැලකෙන ඇය, වඩාත්ම ප්‍රකටව ඇත්තේ ස්ටෙයාර්වේ ටු හෙවන් (2003), ලව් ස්ටෝරි ඉන් හාවර්ඩ් (2004), අයිරිස් (2009), මයි ප්‍රින්සස් (2011), යොං-පල් (2015) සහ හායි බායි, මමා! (2020) වැනි කොරියානු නාට්‍යවල ඇය නිරුපණය කළ චරිත නිසාවෙනි. කිම් තේ-හී සමඟ සොං හ්යේ-ක්යෝ සහ ජුන් ජි-හ්‍යුන් එක්ව ගත්කල "ද ට්‍රොයිකා" ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 Kim Tae-hee blog at Naver
 Kim Tae-hee fan cafe at Daum

 Kim Tae-hee Japanese website

දකුණු කොරියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී නිළියෝ
දකුණු කොරියානු නිරූපිකාවෝ
බුසන් හි ජනයා
1980 උපත්
ජීවත්වන්නෝ

කිම් තේ-හී


Yerleşim yerleri
 Kalecik, Ankara ili ilçesi
 Kalecik, Çelikhan, Adıyaman ili Çelikhan ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Doğubayazıt, Ağrı ili Doğubayazıt ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Gündoğmuş, Antalya ili Gündoğmuş ilçesine bağlı mahalle
 Kalecik, Göle, Ardahan ili Göle ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Ulus, Bartın ili Ulus ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Demirözü, Bayburt ili Demirözü ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Mecitözü, Çorum ili Mecitözü ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Çermik, Diyarbakır ili Çermik ilçesine bağlı mahalle
 Kalecik, Karakoçan, Elâzığ ili Karakoçan ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Erzincan, Erzincan ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Tercan, Erzincan ili Tercan ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Hınıs, Erzurum ili Hınıs ilçesine bağlı mahalle
 Kalecik, Torul, Gümüşhane ili Torul ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Elbistan, Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle
 Kalecik, Susuz, Kars ili Susuz ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Nusaybin, Mardin ili Nusaybin ilçesine bağlı mahalle
 Kalecik, Muş, Muş ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Varto,  Muş ili Varto ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Kozaklı, Nevşehir ili Kozaklı ilçesine bağlı belde
 Kalecik, Hasanbeyli, Osmaniye ili Hasanbeyli ilçesine bağlı köy
 Kalecik, İyidere, Rize ili İyidere ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Şarkışla, Sivas ili Şarkışla ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Hozat, Tunceli ili Hozat ilçesine bağlı köy
 Kalecik, Haliliye, Şanlıurfa ili Haliliye ilçesine bağlı mahalle
 Kalecik, Özalp, Van ili Özalp ilçesine bağlı mahalle
 Kalecik, Tuşba, Van ili Tuşba ilçesine bağlı mahalle
 Kalecik, Eğil, Diyarbakır ili Eğil ilçesine bağlı mahalle
 Kalecik, Araklı, Trabzon ili Araklı ilçesine bağlı mahalle

İran
 Yukarı Kalecik, İran'ın Bostanabad şehristanına bağlı köy
 Aşağı Kalecik, İran'ın Bostanabad şehristanına bağlı köy

Kıbrıs
 Kalecik, Kuzey Kıbrıs'ın Gazimağusa İlçesine bağlı bir köy

Yapılar
 Kalecik (yapı) - Van-Erciş karayolu üzerinde bulunan bir Urartu kalesi

Kalecik (anlam ayrımı)


Willy Suhrbier (* 23. Februar 1921; † 15. Dezember 2000) war ein deutscher Badmintonspieler.

Karriere
Willy Suhrbier gewann nach zwei Schleswig-Holsteinischen Mixed-Titeln 1959 mit dem Team des VfB Lübeck Bronze bei den deutschen Mannschaftsmeisterschaften. Im Folgejahr steigerte sich die Mannschaft auf den Silberrang, wobei man im Endspiel gegen den 1. DBC Bonn unterlag. Auch in den nächsten beiden Jahren reichte es für die Lübecker nur zu Rang zwei.

Sportliche Erfolge

Referenzen
 Martin Knupp: Deutscher Badminton Almanach, Eigenverlag/Deutscher Badminton-Verband (2003), 230 Seiten

Badmintonspieler (Deutschland)
Sportler (Lübeck)
Deutscher
Geboren 1921
Gestorben 2000
Mann

Willy Suhrbier


خوليو ألفاريز  (مواليد 1 مايو 1981 في كاراكاس - فنزويلا) لاعب كرة قدم فنزويلي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى ريال مايوركا الإسباني منذ 2009 في مركز الوسط المهاجم كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيمن والمهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من كاراكاس
فنزويليون من أصل إسباني
لاعبو نادي ألميريا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو رايو فايكانو
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو ريال مدريد
لاعبو ريال مدريد ج
لاعبو ريال مدريد كاستيا
لاعبو ريال مورسيا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم فنزويليون
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب فنزويلا لكرة القدم
لاعبو نادي تنريفه
لاعبو نومانسيا
مواليد 1981
مواليد في كاراكاس
لاعبو كرة قدم من كاراكاس

خوليو ألفاريز


Truva Savaşı, Yunan mitolojisinde, Truvalı Paris'in Sparta Kralı Menelaos'un karısı Helen'i kaçırması sonucunda Yunanların (Akaların) Anadolu'daki Truva kentine saldırmasını konu alan savaştır. Savaş, Yunan mitolojisi ve edebiyatında çok önemli bir yere sahiptir ve detayları Anadolu'lu ozan Homeros'un İlyada ve Odysseia adlı destanlarında anlatılmaktadır. İlyada, on yıl süren savaşın son bir aylık dönemini en ince ayrıntılarına kadar anlatırken Odysseia, Yunan komutanlardan Odysseus'un Truva'nın düşüşünden sonra vatanı İthaka'ya yaptığı yolculuğunu dile getirir.

Öykü

Paris'in yargısı

Zeus, düzenlediği Peleus ile Thetis'in düğününe tanrıçalardan Eris'i davet etmez. Bunun üzerine Eris, düğüne altın bir elma göndererek, bunun "en güzel tanrıçaya" verilmesini ister. Athena, Hera ve Afrodit altın elmanın kime verilmesi gerektiği konusunda anlaşmazlığa düşünce Zeus, tanrıçaları Paris'e gönderir ve en güzel tanrıçayı Paris'in seçmesini ister. Paris altın elmayı Afrodit'e verir. Karşılığında Afrodit, "tüm kadınların en güzeli" olan Helen'i, Paris'e aşık eder.

Paris ve Helen'in kaçışı
Paris, Sparta'yı ziyaretinde Helen'e aşık olur ve iki aşık birlikte Truva'ya dönerler. Kendilerine hakaret edildiğine inanan Yunanlar, Menelaos ve kardeşi Miken Kralı Agamemnon önderliğinde Aka ordusunu toplar ve Truva'ya bir sefer düzenler. Helen'in iade edilmesi ve kendilerine tazminat ödenmesi tekliflerine olumlu yanıt vermeyen Truvalılar ile uzun ve zorlu bir savaşa girerler.

Truva antik kenti
Truva'nın mitolojik bir kent olduğu düşünülürken, 1870 yılında Alman arkeolog Heinrich Schliemann tarafından başlatılan ve ikinci dünya savaşından önce Amerikan arkeolog Blegen tarafından gerçekleştirilen kazıların sonucu olarak, Çanakkale Boğazı'nın güney sahillerinde, Küçük Asya'nın kuzey batısındaki Troas bölgesinde bir sırtın üstünde bugünkü Çanakkale'nin birkaç kilometre güney batısındaki Hisarlık tepesinde dokuz kere yıkılıp yeniden kurulmuş çok eski bir şehir bulundu.

Truva, deniz baskınlarından korunacak kadar içeride olmasına karşın Helespontos (Çanakkale) ile Karadeniz'i bağlayan ticaret yoluna hakim olacak kadar denize yakın bulunuyordu. Her yıkılışında yeniden yapılmış bu önemli ticaret şehrinde dokuz tabaka meydana çıkarıldı. Bunlardan MÖ 15-12. yüzyıla ait olan 6. tabaka, Homeros'un anlattığı Truva'dır. Homeros'un Truva Savaşı'nda bahsettiği kentin Yunanlar tarafından tahrip ediliş tarihi olarak ilk çağda MÖ 1184 yılı kabul edilir.

Hititler

MÖ 2000 yılının ortalarında Hisarlık tepesinin doğusunda kalan topraklar büyük Hitit İmparatorluğuna aitti. MÖ 1250 - 1220 yılları arasında krallığını sürdürmüş olan Hitit kralı IV. Tuthaliya'ya ait bir kaya anıtında 2 yer isminden bahsedilir - Wilusa ve Troas. Hititoloji bulgularına göre Truva (İlion), Hititlerin sözünü ettiği Wilusa kentidir. Böylece günümüzden üç bin yıl önce Truva'da Hititlerin yaşamış olduğu ortaya çıktı. Şehrin yeni bulunan bronz mührü eski Yunanca değildi, Anadolu'da binlerce sene önce konuşulan Luvi dilinde kazılmıştı. Toprağın metrelerce altından çıkarılan evler de Yunan özelliği taşımıyorlardı; ve Anadolu'ya mahsustular.

Troya ve Helen

 Sparta Kralı Tydareus'un kızlarından biri olan Helen, Dünya'nın en güzel kızlarından biri idi. Annesi Leda'dır. Zeus kuğu şekline girip Leda ile birleşmiştir. Bunun sonucunda Helen bir yumurtadan çıkmıştır.

Odysseus

 Odysseus, Odisseas Penelope ile evli ve ondan Telemachus adlı bir oğlan çocuğuna sahiptir. Savaştan kaçınmak için deli taklidi yapar ve tarlasına tuz eker. Palamades ondan daha kurnaz çıkarak küçük oğlanı sabana koşar. Odysseus, kendine gelir oğlunu isteksizce öldürecektir. Aklı başında olduğu gerçeğini açıklar ve savaşa katılır. Yunan edebiyatında önemli yere sahip olan destanlar yüzyıllarca ağızdan ağza dolaşmış MÖ 700 yıllarında yazıya aktarılmıştır. Homeros'un İlyada'sı da bu dönemde ortaya çıkmıştır. Destanların yazıya alınmadan önce saraylarda aidoslar (şarkıcılar) tarafından dönemin çalgı aletleri olan forminks ve kitara eşliğinde okunulduğu bilinmektedir. Homeros halk efsanelerini ve öykülerini toplayarak iki büyük destanı ile sadece Yunan edebiyatında değil, Batı dünyasında da ilk ve en büyük anıtsal yazı eseri olarak yerini almıştır.

Akhilleus

Akhilleus Yunan mitolojisine en çok konu olmuş kişidir. Homeros'un İlyada destanı aslında Truva Savaşı ile birlikte, Akhilleus'un destanıdır. Akhilleus Peleus ile Thetis'in oğludur. Thetis, Nerus'un kızı yani bir deniz tanrıçasıdır. At adamın yanında (Sentor) büyütülür ve eğitilir. Akhilleus az yaşasa da ünlü yaşamayı seçmiş ve bunun İçin Troia savaşına katılmaya karar vermişti. Akhilleus'un annesi bir tanrıça olduğu için, doğumunda kutsal sularla kutsanarak ölümsüzlük bahşedilmiş ancak suya batırılırken topuğundan tutulduğu için topuk su dışında kalmış ve yalnızca buradan öldürülebilmesi söz konusu olmuştur. Akhilleus zırh ve miğfer ile korunurken, açıkta olan az sayıdaki eklem yerlerinden biri olan topuğundan okla vurulana kadar ölümsüzlük (ya da silah işlemez) mitini almıştır. Günümüzde de ayak bileğinin arkasındaki tendona Aşil tendonu adı verilmektedir.

Akalar

Akalar Antik Yunanistan'da bir ırktır. MÖ 2000 yılı başlarında kuzeyden ve doğudan göçen kavimlerin Yunanistan'daki Kar'larla birleşip kaynaşmasından doğmuş yeni bir ırk olduğu yarımadaya kuzeyden güneyden geldikleri tahmin edilmektedir. Avrupa'dan gelen İndrogermenlerle adalar yoluyla Yunanistan'a geçen Anadoluların kültür ve dil özelliklerini taşırlar. Grekçe öğeleri az arkaik Bir Yunanca konuşurlardı. MÖ 1600'dan sonra yüksek ve özgün bir kültür yarattılar. Yunanistan'da birçok krallıklar kurdular. Bu krallıklar arasında çok yakın ve sık ilişkiler vardı. Zaman zaman türlü nedenlerle krallıklar arasında savaşlar çıkmış, güçlü krallar krallıklara egemen olmuş, arada deniz aşırı savaşlara çıkmışlardır. Fakat hiçbir zaman kent devletleri merkezi bir devlet çatısında birleştirilemedi. En büyük devletler bile feodal nitelikten kurtulamadı. Yazıyı bilirlerdi. Dinsel yaşamlarında tanrı kültünden ölüler kültü daha çok yer tutardı. Ölülerin başka bir dünyada yaşadıklarına inanırlardı. Akaların siyasal bakımdan en güçlü oldukları dönem MÖ 1400-1200 yılları arasıdır. Bu dönemde bütün Peloponnes'i içine alan büyük devletler kurdukları, devletler arasında sıkı kültür ve ticaret ilişkileri geliştirdiler. Troia savaşları da Akaların komşu ülkelerine yayılmasının bir sonucudur.

Paris

Paris, Priamos'un karısı Hekabe'den doğan küçük oğludur. Kraliçe onu doğurmadan bir gün önce rüya görür. Karnından çıkan bir alev Truva surlarını sarıp bütün şehri yangına çevirir. Falcılar bunu kötüye yorarak doğacak çocuğun bütün şehrin yıkımına sebep olacağını söylemişler. Bebek doğunca Priamos kurtlar kuşlar yesin diye onu bir uşağı ile İda dağına bıraktırmış, fakat bir dişi ayı Paris'i emzirmiş, sonra bir çoban onu bulmuş, kendi çocukları ile birlikte büyütmüştür. Paris, İda dağında güzelliği ve çalışkanlığı ile ünlü bir çoban olmuş sürülerine iyi baktığı için ona koruyucu anlamına gelen Alexsandros adını takmışlar. O sıralarda Peleus ile Thetis'in Olimpos'ta yapılan düğün törenine kötü bir olay çıkmasın diye kavga tanrıçası Eris çağrılmamıştır. Buna kızan Eris bir altın elmanın üzerine en güzeline diye yazarak atar Hera Athena ve Aphrodite'ten her biri en güzel tanrıçanın kendisi olduğunu iddia eder. Zeus en güzelini seçmek için her nedense Paris'i hakem tayin eder ve Tanrıçaları rehber Tanrı Hermes ile ida dağına gönderir. Tanrıçaların her biri Paris'e altın elma karşılığında bir bağışta bulunmaya söz verir. Hera Asya Krallığını, Athena sonsuz akıl ve savaşta yenilmezliği, Aphrodite ise Spartalı Helen'in aşkını vadetmiş. Paris elmayı Aphrodite vermiş o günden sonra da Helen'in aşkı ile yanıp tutuşmuş. Bu sıralarda Troya'da yarışlar düzenlenmektedir. Bu yarışların ödülü yetiştirilmiş bir boğadır. Paris boğayla birlikte şehre gider yarışlara katılır ve birinciliği alır. Bunun üzerine kardeşleri onu kıskanırlar, öldürmeye kalkarlar. Kızkardeşi bilici Kassandra da onu tanımış ve Truva'nın felaketine sebep olacağı için onu hemen öldürmesini söylemiştir. Paris, Zeus sunağına sığınmış. Babası Priamos ile annesi Hekabe öldükleri oğullarını o olduğunu anlayınca çok sevinmişler.

Truva Savaşı

Truva'da üst üste 19 tabaka farklı medeniyet kalıntısı var. Homeros, "İlyada"sında Troya savaşını ayrıntılarıyla anlatmaktadır. Sözlü gelenekten yazıya MÖ 5. yüzyılda geçmiştir fakat nasıl geçtiğini bilemediğimiz gibi, metinde geç dönemde yapılan değişikliklerin kesin amacını kestirmek bizim için güçtür. Ama Homeros bir savaşın toprağı bereketli Troya'da geçtiğini söylüyor. Şu çok ünlü Troya savaşının hikâyesi ise kısaca şöyle ortaya çıkmıştır. Homeros'un İlyada adlı destanı Troya destanı adını taşısa da orada Truva savaşı efsanesinin ancak bir kısmı anlatılmıştır. Efsaneye göre Truva şehri kral soyunun atalarından biri olan Tros tarafından kurulmuştur. Tros Zeus'un oğlu Dardonos'un torunudur. Tros'un torunu Laomedon Truva surlarını tanrı Apollon ile tanrı Poseidon'a yaptırmıştır. Asıl Truva savaşı efsanesinde Tros'un kendisi hiçbir rol oynamaz efsanedeki kahramanların babası Priamos Tros'un torunu Laomedon'un oğludur. Troya efsanesini başkahramanı Paris'tir.

Savaşın nedenleri

Paris, Truva Sarayında bir süre yaşadıktan sonra Yunanistan'a, Sparta'ya gitmek üzere gemileri hazırlatır ve oraya gider. O sıralarda Sparta kralı olan Menelaos ile karısı güzel Helena'nın konuğu olur. Helen Sparta kralı Tyndros'un karısı Leda ile tanrı Zeus'un kızıdır. Helen büyür güzeller güzeli bir kız olur ve evlilik çağına geldikten sonra kocası olarak Menelaos'u seçer. Menelaos büyük babası Katreus'un ölümü üzerine Girit'e gittiğinde Paris onun hazineleri ve birtakım malları ile Helen'i kaçırır. Menelaos karısının kaçırıldığını öğrenince ağabeyi Mykenai kralı Agamemnon'u yardıma çağırır. Önce savaş çıkmasın diye Menelaus ile birlikte Truva'ya elçi gider. Fakat bu elçilik başarısızlıkla sonuçlanır. Bunun üzerine Odysseus Truva savaşında Akaların en büyük kahramanı Akhilleus'u savaşa katılması için bulur getirir. Çünkü Akaların kahini Kalkhas eğer Akhilleus savaşa katılmazsa Truva'nın alınamayacağını bildirmiştir. Ancak birçok Aka kralları gibi çok zor ve uzun süreceği anlaşılan Truva Savaş'ına bu kahramanda katılmak istememiştir. Bu yüzden saklanmış fakat Odysseus onu saklandığı yerde bulmuş ve Aka ordularının toplandığı Aulis'e getirmiştir. Aka donanması buradan hareketle ilk seferde Mysia bölgesine çıkarma yapmıştır. Akalar Tros'a vardıklarını sanarak buralarda yağmaya başlamışlar ve yanlış yerde olduklarını anlayarak gemilerine binerek denize açıldılar. Akalar daha sonra yine Aulis' de toplanırlar ve sonunda Truva'ya varırlar.

Savaşın gelişimi

Tarihte tanıdığımız batı dünyası ile Asya arasındaki ilk büyük çarpışma başlamış olur. Fakat Akalar hemen Truvalılarla savaşa girmemiş ancak şehri kuşatmışlardır. Akalar dokuz yıl süren kuşatma sırasında Truva çevresindeki zengin bölge ve şehirlerin değerli silahlarını yağmalamak ile kalmamışlar güzel genç kız ve kadınlarını kaçırarak komutanlar aralarında paylaşmışlardır. Daha sonra iki ordu karşı karşıya gelmişlerdir. Paris, Menelaos ile teke tek savaşmayı ve savaşı kazananın Helen'i almasını teklif eder ve teklif kabul edilir. Savaş sırasında Menelaos Parisi yenmek üzereyken Tanrıça Afrodit araya girer ve Paris'i kurtarır. Başka bir savaşçı olan Pandoros'un Menelaos'a bir ok atmasıyla iki ordu birbirine girer. Akalı savaşçılar birçok Truvalıyı öldürürler. Bu korkunç savaşa tanrılardan Athena, Aphrodite ve Ares de katılır. Korkunç savaşın ünlü kahramanlarından Hektor savaşamayacak kadar yaşlı Truva kralı Priamos'un büyük oğludur. Bir yandan savaşmak ve diğer bir taraftan askerleri muhafaza etmek onun göreviydi. Hektor Akaların Akhilleus'tan sonra en büyük kahraman olan Aias ile savaşır. Bu arada Akalar ordugahın çevresini bir sur ve hendek ile çevirirler. Bu durum savaşın Truvalılar lehine gerçekleşmesini sağlamıştır. Akalı Patroklos ile Hektor mücadelesi sonucunda Hektor batı kapılarına kadar kovulur. Patroklos'un Truvalılar tarafından öldürülmesi Akhilleus'u çıldırtır ve Hektor üzerine yürür. Akhilleus tarafından Hektor öldürülür. Akhilleus Hektor'un ölüsünü toz toprak içerisinde sürükleyerek Truva surlarının içerisinde yedi kere dolaştırır. Bu işkence dokuz gün sürer. Hektor'un ölümünden sonra Amazonlar ve Etiopia kralı Memnon Truvalıların yardımına gelirler. Hektor'un Patroklos ile savaşında, birçok kaynakta yukarıdakinden farklı bir durum anlatılır. Esas duello Akhilleus ile Hektor arasında olacaktır, ancak savaşta gerçek bir savaş nedeni bulamayan ve esasında truva savaşına gönülsüz katıldığı ve savaşta bir türlü nihayetlenmediği için keyifsiz olan Akhilleus düelloya girmek istemez. Akhilleus'un kuzeni olan Patroklos ısrar eder ama ama Akhilleus'u ikna edemez. bunun üzerine Patroklos askerlerin moralinin düşmemesi için Akhilleus'un zırhını gizlice giyip Akhilleus' muş gibi düelloya gider. Düelloda Hektor zırhın içindekinin Akhilleus olmadığını anlar, zira hem zırh Patroklos'a oturmamıştır (zira yapı olarak Akhilleus'tan zayıftır) hem de Patroklos Akhilleus kadar yetenekli değildir. Düelloda Hektor Patroklos'u öldürür. Menelaus ölenin Akhilleus olduğunu sanarak keder içinde cesedin başına gidince ölenin Patroklos olduğunu anlar. Bu durumu Akhilleus'u çadırından çıkarmak için fırsat bilerek Patroklos'un cesedini Akhilleus'un çadırına götürür. Akhilleus en iyi dostu olan Patroklos'un öldürülmesi ile çılgına döner. Truva kapılarına dayanarak tekrar bir düello talebinde bulunur. Hektor istemese de kabul etmek zorunda kalır. İkisi Truva kapılarının önünde düelloya tutuşur ve sonuçta Akhilleus Hector'u öldürür. Hırsı geçmeyen Akhilleus hektorun cesedini Hector'un Ajax ile olan düellosundan hediye aldığı olan kemerle (Ajax'ı sağ bıraktı) atlı arabasının arkasına bağlar ve güvenli bir mesafeden 9 gün boyunca truva surları etrafında Hector'un cesedini sürükleyerek paramparça eder. Bu dönüm noktası savaşın seyrini değiştirmeye başlar. Zira başkomutan olan Hektor'un düşüşü truva tarafında derin bir moralsizliğe neden olur. Hektor'un teyzesi olan Penthesileia kafkaslarda kurulu Amazon krallığının kraliçesidir. Penthesileia Hektor'un düşünün ardından Truva'ya destek için gelir ve savaşa katılır. Savaşta Akhilleus tarafından öldürülür. Ölümünün ardından (kimi kaynaklarca) Akhilleus'un tecavüzüne uğrar, kimi kaynaklara göre ise) Akhilleus onu öldürdükten sonra ona aşık olur. Yapılan diğer savaşlarda genel olarak karşılıklı kayıplarla ve truva'lıların hafif aleyhine sonuçlarla devam eder taa ki Paris bir ok ile Akhilleus'un ölümünü getirene dek. Akhilleus'un ölümünün ardından truva atı olayı gerçekleşir ve truva yerle bir edilir.

Savaşın sonuçları

Savaş böylece on yılını doldurduğu halde hala uzayıp gitmektedir. Akhilleus'un oğlu Neoptolemos katılırsa savaşın sona ereceği şekilde çıkan bir söz üzerine O da savaşa katılmıştır; fakat savaş hala sürüp gitmektedir. Bunun üzerine kurnaz Odysseus Truva atı fikrini öne sürer. Bu tahta at Epeios tarafından yapılır ve Truva kapıları önüne bırakılır. En iyi Aka kahramanı Neoptolemos bu tahta atın karnında saklanmışlardır. Aka ordusu ve casus Sinon'un planı neticesinde Truva şehrine girerler ve şehri ateşe verirler. Priamos ve sağ kalan öteki oğulları öldürülür. Neoptolemos Hektor'un oğlu Astyanaks'ı surlardan aşağı atar. Bütün Truva kadınları ve çocukları esir alınır. Paris Heleni korumak isterken Akhilleus'un oğlu Neoptolemos tarafından öldürülür. Menelaos savaşın sonunda Helen'i alarak Spartaya geri döner. Neoptolemos savaş ganimeti olarak Hektor'un karısı Andromache ile evlenir.

Ayrıca bakınız

Truva (film)
Laocoön ve oğulları
Agapenor

Konuyla ilgili yayınlar
 Türk Ansiklopedisi Cilt 31, MEB basımevi, Ankara, 1982

Kaynakça
 Truva Savaşı

Truva Savaşı


A 4.ª etapa da Volta a Espanha de 2022 teve lugar a 23 de agosto de 2022 entre Vitoria e Laguardia sobre um percurso de 152,5 km. O vencedor foi o esloveno Primož Roglič da equipa Jumbo-Visma, quem a sua vez converteu-se no novo líder da corrida.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral

Classificação por pontos

Classificação da montanha

Classificação dos jovens

Classificação por equipas

Abandonos
Nenhum.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

Etapas da Volta a Espanha de 2022

4.ª etapa da Volta a Espanha de 2022


Painel tátil óptico é um dispositivo de entrada baseado em um sensor óptico, que detecta o deslocamento de um dedo que se move por cima dele. É geralmente utilizado em smartphones e computadores de bolso como dispositivo de apontamento, em substituição à botões direcionais com a vantagem de capturar movimentos em 360 graus e o uso mais eficiente do pequeno espaço, uma vantagem em relação à tela de toque é que detecta o movimento da pele, ao contrário da detecção do centro do local em contato.

Ver também
 Ecrã tátil
 Painel tátil
 Mouse óptico

Dispositivos apontadores

Painel tátil óptico


Les élections locales nord-coréennes de 2019 pour les assemblées populaires des provinces, des comtés (districts) et des villes (municipales) de Corée du Nord ont eu lieu le .

La préparation de l'élection
Le , le Présidium de l'Assemblée populaire suprême a publié un rapport annonçant l'élection des comités populaires locaux prévue le .

Le , le Présidium de l'Assemblée populaire suprême a rendu la décision  qui a organisé un comité central d'orientation des élections pour les élections de l'Assemblée populaire locale composé de Thae Hyong-chol en tant que président, Kim Phyong-hae en tant que vice-président, Jong Yong-guk en tant que secrétaire, et Choe Pu-il, Kim Yong-ho, Pak Chol-min, Jo Yong-gil, Kim Chang-yop et Jang Chun-sil en tant que membres.

Le , Rodong Sinmun a annoncé que des circonscriptions et des sous-circonscriptions pour l'élection avaient été organisées.

Le , Rodong Sinmun a annoncé que des comités électorales de circonscription et de sous-circonscription avaient été organisées.

Le , Rodong Sinmun a signalé que les comités électoraux des circonscriptions et des sous-circonscriptions avaient affiché des listes d'électeurs éligibles pour l'élection.

Le , Rodong Sinmun a indiqué que la nomination et l'enregistrement des candidats avaient été achevés le , que les profils des candidats aux élections avaient été affichés dans toutes les circonscriptions et que des bureaux de vote avaient été installés.

Jour d'élection
Le vote a commencé à , heure locale, le Comité central d'orientation des élections (중앙선거지도위원회) signalant que le taux de participation avait atteint 72,07 % à , heure locale.

Le Comité central d'orientation des élections a indiqué que le taux de participation avait atteint 99,98 % à la fin du scrutin.

Kim Jong-un aurait voté pour Ju Song-ho et Jong Song-sik dans la sous-circonscription  de la circonscription  de la province du Hamgyŏng du Sud.

Résultats
Le Comité central d'orientation des élections a déclaré dans un rapport du  que  des Assemblées populaires locales avaient été élus, tous recevant 100 % des voix.

Notes et références

Corée du Nord
2019 en Corée du Nord
Élection en Corée du Nord
Pages avec des traductions non relues
Politique en juillet 2019

Élections locales nord-coréennes de 2019


Deux sous-marins de la Marine indonésienne ont porté successivement le nom de KRI Nanggala :

 Le KRI Nanggala (pennant number S-02, puis 402), un des 12 sous-marins de classe Whiskey importés d'Union soviétique ;
 Le KRI Nanggala (402), un sous-marin de type 209-1300 (classe Cakra) construit par Howaldtswerke-Deutsche Werft (HDW) à Kiel en Allemagne. Mis en service en juillet 1981, il a disparu en mer de Bali le 21 avril 2021 avec tout son équipage .

Notes et références

Sous-marin de la marine indonésienne

KRI Nanggala (homonymie)


Brooke Langton (Phoenix, 27 de noviembre de 1970) es una actriz estadounidense. Se dio a conocer con el papel de Samantha Reilly en la serie Melrose Place.

Biografía
Brooke creció en un pequeño pueblo de Arizona. Su padre, Jackson Langton era geólogo y su madre enfermera de quirófano. Más tarde se mudó a Illinois y Texas. Asistió a la Universidad Estatal de San Diego en calidad de estudiante de biología marina. Trabajó como modelo, principalmente en Japón, antes de comenzar su carrera como actriz.

Carrera
El primer papel de importancia de Langton fue en la serie de televisión Melrose Place, en el papel de Samantha Reilly Campbell. Tras la conclusión de esta serie, fue protagonista en La Red, una serie melodramática basada en la película homónima de 1995. Langton interpretó a Angela Bennett, el papel que interpretó Sandra Bullock en la película original.

También obtuvo un papel junto a Keanu Reeves y Gene Hackman en la película de 2000 The Replacements, y obtuvo un papel menor en 1996 en Swingers como Nikki. Además de estas películas ha protagonizado una serie de películas como Partner(s) junto a Jay Harrington y Julie Bowen, Playing Mona Lisa con Alicia Witt y Kiss the Bride con Alyssa Milano. Su último papel fue en la película Primeval, estrenada en enero de 2007, así como una aparición en el vídeo musical de la canción "(You Want to) Make a Memory" de Bon Jovi. Su papel como esposa del personaje de Kyle Chandler en la película The Kingdom, lanzada en septiembre de 2007, finalmente no se editó.

Filmografía
 1992 : Freshman Dorm: Sex, Truth and Theatre (televisión): Nikki
 1992 : Baywatch: River of No Return: Part 1 (televisión): Tanya
 1994 : Terminal Velocity: Jump Junkie #2
 1994 : Moment of Truth: A Mother's Deception (televisión): Kim McGill
 1995 : Beach House: Caitlin
 1995 : Eye of the Stalker: A Moment of Truth movie (televisión): Elizabeth « Beth » Knowlton
 1995 : Extreme (televisión): Sarah Bowen
 1996 : Sliders : Daelin Richards
 1996 : Young Indiana Jones: Travels with Father (televisión): Rebecca Donelly
 1996 : Swingers: Nikki
 1996 : Listen: Sarah Ross
 1997 : The Small Hours
 1997 : Mixed Signals: Judy
 1998 : Reach the Rock: Lise
 1998-1999 : La Red (televisión): Angela Bennett
 2000 : Playing Mona Lisa: Sabrina
 2000 : The Replacements: Annabelle Farrell
 2002 : Kiss the Bride: Nicoletta 'Niki' SposMrato
 2003 : The Break (televisión)
 2005 : Partners: Lucy
 2005 : Weeds (televisión)
 2006 : Monk: Mr. Monk goes to the Dentist (televisión): Terri
 2006 : The Benchwarmers: Kathy Dobson
 2006 : Beautiful Dreamer: Claire Kelly
 2007-2008 : Life (televisión): Constance Griffiths
 2007 : Primeval: Aviva Masters
 2009 : The Closer: Dead Man's Hand (televisión)
 2015 : "Impact Earth": "Stella Harrison"

Referencias

Enlaces externos

Askmen.com article
PerfectPeople bio
TVGuide Bio

Actrices de Texas
Actrices de Arizona

Brooke Langton


Ron Arad (5 mai 1958 Magdiel, Israel - 1988? în Liban?) a fost un aviator militar israelian care la 16 octombrie 1986 a fost capturat în Liban de organizația șiită libaneză "Amal". El este considerat dispărut din mai 1988 când a fost transferat într-un loc necunoscut, în Liban, sau după unele ipoteze, în Iran.

Biografie
Ron Arad a fost fiul cel mare dintre cei trei copii ai lui Dov (Bernard) Arad (1930-1971) și Batya, născută Dascal (1934 Tecuci - 2004), israelieni evrei originari din România. El a crescut la Magdiel, Hod Hasharon și a studiat la liceul-internat militar pentru comandanți de pe lângă gimnaziul "Herzliya" din Tel Aviv. În anul 1979 a terminat cursul de piloți militari și a servit în armata israeliană ca pilot de avion Phantom. A fost citat pe un ordin de zi de către comandantul aviației militare, generalul David Ivri, după ce în cursul unui zbor de noapte cu un avion Phantom în ianuarie 1980, a preluat controlul avionului după ce aviatorul acestuia a avut o criză de vertij. În octombrie 1986 Arad a început studii de inginerie chimică la Politehnica (Technion) din Haifa. În momentul căderii în captivitate avea gradul de maior și, fiind în perioadă de studii, servea într-o flotilă pentru cazuri de urgență.
Ron Arad a fost căsătorit începând din 1982 cu Tamar (Tami) născută Ghilad, iar în anul 1985 li s-a născut o fiică, Yuval.

Căderea în prizonierat
În cursul serviciului în flotila 69 ("Flotila ciocanelor"), la 16 octombrie 1986, Arad a luat parte la bordul unui avion Phantom, la operațiunea militară "Beit Abba 12" în scopul atacării unor obiective teroriste din zona Sidon în Liban.O manevră greșită a cauzat o explozie de muniții în apropierea avionului și cei doi membri ai echipajului au părăsit aparatul, din inițiativa lui Arad. Aviatorul Ishay Aviram a fost salvat de un elicopter  de tip Cobra, în schimb, Ron Arad a fost capturat de membri ai organizației șiite libaneze Amal.
Cei ce l-au capturat au transmis trei scrisori și o fotografie, dar Crucea Roșie Internațională nu a primit autorizația de a-l vizita, iar din septembrie 1987 legătura cu el a fost complet întreruptă. Încercări de a obține eliberarea lui printr-o tranzacție au eșuat. S-a presupus că în anul 1988 un comandant din Amal, șeicul Mustafa Durani, l-a predat pe Arad Iranului sau unei alte organizații șiite. Urmele lui Arad au dispărut cu totul în mai 1988. Ziarul israelian Maariv a publicat în 2008 o știre după care exista posibilitatea că Ron Arad ar fi fost ucis de către cei ce l-au ținut în captivitate în noaptea de 3 mai 1988, în timpul operațiunii militare "Hok vaseder" ("Lege și ordine)" declanșate de un comandou de parașutiști israelieni contra teroriștilor din organizația Hezbollah ("Partidul lui Dumnezeu") în satul Maidun sau că Arad a fost omorât când a încercat să fugă.
În timpul captivității lui Ron Arad i s-a conferit de către armata israeliană gradul de locotenent-colonel.

Eforturile de căutare
Între anii 1986-1994 israelienii au răpit din Liban și au arestat pe teritoriul Israelului 21 libanezi, între care pe șeicul Durani și un comandant de frunte din Hezbollah, șeicul Abd-al Krim Obeid, pentru a-i folosi drept "cărți de schimb" în posibile negocieri pentru eliberarea lui Arad. Această încercare a eșuat și majoritatea acestor libanezi au fost, în cele din urmă, eliberați în anul 2000. Durani și Obeid au fost menținuți în continuare
vreme de alți patru ani în închisoare în Israel, până la încheierea acordului de schimb de prizonieri din 2004. În august 1988 Hezbollah a anunțat că Ron Arad se află în mâinile sale. După uciderea în februarie 1992 a conducătorului Hezbollah, șeicul Abbas Mussawi, această organizație a anunțat că l-a executat pe Arad,însă alte surse susțineau că Arad trăiește și ca ar fi deținut în Iran.

În acel an a luat ființă în Israel asociația "Născut pentru a fi liber", care și-a propus drept obiectiv eliberarea lui Ron Arad și a altor militari israelieni dați dispăruți. În februarie 1995 un exilat iranian, Manusher Mukaber, a susținut într-un interviu la radio la Los Angeles,că Arad trăia și că ar fi fost deținut în închisoarea  serviciilor secrete iraniene din Isfahan, de asemenea, că în urma unei tentative de evadare, ar fi fost rănit, operat și ar fi rămas în cărucior de invalid, cu picioarele paralizate. În aceeași lună, într-un interviu pentru ziarul Frankfurter Allgemeine Zeitung din Germania, doi cetățeni germani care fuseseră închiși în Iran, au povestit că auziseră că un aviator israelian ar fi fost închis într-o carceră de izolare. În aprilie 1996 organizația "Împilații pământului" a anunțat că Ron Arad se afla în mâinile sale și că îl va executa în următoarele 48 ore.

În octombrie 1997 factori germani și ruși care fuseseră implicate în eforturile de căutare a lui Arad, au afirmat că, după cât se pare, el nu mai era în viață.
Israelul a respins aceste afirmații și a declarat că ipoteza israeliană de lucru  continua să fie că Arad era în viață și că era deținut de Iran.
La 26 decembrie 2000 a fost încheiată, prin mediere germană, o tranzacție prin care, în schimbul unui semn de viață de la Ron Arad, Israelul a eliberat 40 palestineni și 12 libanezi. În iulie 2001 ziaristul sirian Nizar Nayuf, care a fost eliberat dintr-o închisoare siriană, a susținut că l-a văzut acolo pe prizonierul israelian în august 1993. "La 7 august 1993 era viu" a spus Nayuf săptămânalului parizian "Le Point" ."În acea zi a fost luat de niște oameni și dus la camera de baie pentru a se spăla. Dup[ afirmatiile lui Nayuf, "starea fizică a lui Arad era bună." "Dacă i s-a întâmplat ceva rău după aceeaת aceasta s-a făcut în taină, pentru a-i șterge dosarul și a nu se complica."

Îm anul 2002 s-a creat în Israel o comisie specială pentru evaluarea eforturilor de salvare a lui Ron Arad. Comisia a fost condusă de judecătorul  Eliahu Vinograd și a constatat că nu exista niciun motiv de a schimba ipoteza de lucru, după care Arad ar fi în viață.
În 2003 primul ministru al Israelului,Ariel Sharon a dezvăluit că în cursul eforturilor  de a-l salva pe Arad a fost ucis un agent al serviciilor israeliene de informații.În octombrie 2003 oficiali iranieni care s-au refugiat în Vest au susținut că Arad trăia și că ar fi fost deținut ]n zona Teheran.mai mult decât atât, el ar fi fost internat de câteva ori în spital din cauza sănătății sale șubrede și ar fi încercat să evadeze din închisoare.În decembrie 2004 asociația "Născut pentru a fi liber" a declarat că va conferi un premiu de 10 milioane de dolari celui care va furniza o informație care va duce la găsirea lui Arad.
În 2005 comandantul serviciilor  de informații al armatei israeliene a transmis primului ministru Ariel Sharon un raport secret, în care se arăta că Ron Arad nu ar fi fost în viață. Sharon a decis să respingă concluziile acestui raport, poate din motive politice.În acel raport se menționa că Arad a fost închis în Iran, după câte se pare, până în anul 1994. De asemenea, se susținea că după răpirea lui Durani de către israelieni, iranienii s-ar fi temut că acesta nu va rezista anchetei israeliene și va dezvălui că Arad se afla pe teritoriul iranian. Ei ar fi hotărît din această cauză să-l transfere pe Arad înapoi în Liban.
O opinie minoritară din rândurile autorilor acestui raport, înmânat lui Sharon în 2005, era de părere că Arad nu a fost de loc predat Iranului ci a fost deținut toți anii în Liban, sub paza gărzilor revoluționare iraniene. Datele obținute de comisie, arătau că Arad ar fi murit în Liban, se pare, de o boală gravă de piele, nu mai devreme de începutul anului 1995.

Un film documentar denumit Răpirea, prezentat în 2006 pe canalul de televiziune LBC din Liban, a fost dedicat răpirii unor soldați israelieni pe Muntele Dov. Într-unul din momentele documentate în film, puteau fi văzute niște secvențe de film în care Ron Arad vorbea în captivitate, probabil în anul 1988. El era arătat fumând și răspunzând la întrebările scurte ale unuia din paznicii săi. A menționat numele părinților săi, după care a declarat în engleză: "Sunt soldat în armata israeliană." Arad a mai spus unde a învățat. De asemenea, a povestit ce făcea în aviația militară. Aceste imagini au fost la vremea respectivă cel dintâi semn de viață primit în Israel de la Ron Arad.

La 15 octombrie 2007 Israelul a efectuat un schimb cu Hezbollah. În schimbul cadavrului unui israelian care se înecase și fusese tras de valuri până în Liban, precum și în schimbul unui jurnal al lui Arad (după relatarea ziarului libanez Al Habar), Israelul a predat Hezbollahului două cadavre ale unor combatanți și rămășițele pământești ale unui deținut libanez.
În martie 2007 Israelul a prezentat în fața Statelor Unite întrebări  ce urmau sa fie folosite în anchetarea lui Ali Reza Asgari, un comandant din Gărzile Revoluției iraniene, care a fugit din Iran. După un raport al CIA Asgari a afirmat ca nu are nici un fel de informații în legătură cu soarta lui Ron Arad.
La 11 iulie2008 în cadrul unui nou acord de schimb de prizonieri, Israelul a obținut de la Hezbollah două fotografii ale lui Ron Arad, în care el arăta rănit, un jurnal al său din primii doi ani de prizonierat și un raport al Hezbollah, cuprinzând 80 de pagini în arabă, în care sunt descrisi oamenii care au venit în contact cu Arad în primii doi ani de captivitate, eforturile făcute pentru a afla locul unde era deținut, ți o informație după care în cursul detenției lui în satul libanez Nabi Shit în mai 1988 Arad a fugit, poate cu ajutorul unuia din paznicii săi, și a murit în vreme ce a încercat să ajungă la liniile israeliene din zona de securitate stabilită de Israel în sudul Libanului. În raportul Hezbollah-ului se menționează că în cursul încercării sale de evadare Arad a căzut la pământ, s-a rănit sau a căzut de pe o stâncă înaltă, dar cadavrul său sau mormântul său nu a fost găsit. Totuși în anul 2004 în Israel s-a aflat că Hezbollah a încercat să localizeze locul unde a fost îngropat în satul Nabi Shit. După unele surse din presa arabă oameni din Hezbollah au găsit totuși un loc cu oase omenești și un mormânt neidentificat. Serviciile israeliene de informații au afirmat că raportul acesta al Hezbollah nu le-a adus nici un fel de date noi, și nu are o mare valoare.
În anul 2011 jurnalele lui Arad, care au ajuns in posesia familiei în tranzactia dintre Israel si Hezbollah din 2007, au fost prezentate în programul israelian de televiziune "Uvdá" (Fapte).
În februarie 2016 a fost publicată o nouă mărturie din Liban (în publicația libaneză Daily Star), după care Arad a fost omorât încă în 1988, la doi ani după capturarea lui, fiind în mâinile unor membri ai Partidului Național Socialist Sirian din Liban, în localitatea Dour Shouer.

In memoriam
1996 -La Hod Hasharon a fost inițiat un marș anual și un târg în parcul Arba Haonot în solidaritate cu Ron Arad, la care au participat mii de locuitori
Aviația militară israeliană a organizat anual un exercițiu public de zbor al unor trei avioane dintr-un grup de patru, ca aniversare a dispariției pilotului.
Un cântec "Noi, Ron, nu părăsim un prieten" a fost compus de compozitorul și cântărețul Hanan Yovel pe text de Ehud Manor.(anahnu, Ron lo mafkirim haver)
Alt cântec "K'shetavo" (Când ai să vii) a fost compus de  cântărețul și compozitorul Boaz Sharabi, pe un alt text al lui Ehud Manor.
Refrenul "Veaz nashir beRon" (Și atunci îl vom cânta pe Ron)  folosește un joc de cuvinte, Ron fiind în ebraică unul din cuvintele care înseamnă "cântare".
Un poster cu inscripția "Ron Arad s-a născut liber" (Ron Arad - lehofesh nolad) a fost difuzat în mii de exemplare.
În mișcarea de cercetași (Tzofim = scouts) din Israel s-a înființat un "trib" care îi poartă numele.
În orașul Rehovot s-a deschis o școală care îi poartă numele.

Legături externe

reportaj din revista "Times of Israel", februarie 2016
biografie scurtă publicată de The International Coalition for Missing Israeli Soldiers
http://iaf.org.il/3937-5316-HE/IAF.aspx situl Aviatiei militare israeliene - în ebraică
Anshel Pfeffer - articol în "Jewish Chronicle"

Forțele armate ale Israelului
Securitate națională
Aviatori israelieni
Aviatori evrei
Piloți de vânătoare
Persoane dispărute
Prizonieri și deținuți

Ron Arad (pilot)


Le dichlorotétrakis(diméthylsulfoxyde)ruthénium() est un complexe de coordination de formule chimique (, où les ligands  correspondent au diméthylsulfoxyde.

Isomérie cis-trans
On en connaît deux isomères, cis et trans, selon la position équatoriale ou polaire des atomes de chlore, respectivement :

Ces isomères sont des solides jaunes solubles dans des solvants organiques. L'isomère cis est le plus abondant : il présente la particularité d'avoir l'un des ligands DMSO polaires lié à l'atome de ruthénium par l'atome d'oxygène tandis que les trois autres ligands sont liés au métal par l'atome de soufre ; dans l'isomère trans, les quatre ligands sont liés au métal par l'atome de soufre. L'isomère cis se forme par chauffage, tandis que l'isomère trans est obtenu à partir du précédent sous l'effet d'un rayonnement ultraviolet. Les premières voies de synthèses consistaient à chauffer des solutions de chlorure de ruthénium(III)  dans le DMSO sous atmosphère d'hydrogène, mais un procédé a été développé pour éviter de travailler sous atmosphère d'hydrogène.

Le  a été identifié comme anticancéreux potentiel au début des années 1980. Les recherches qui ont suivi a conduit au développement de plusieurs composés apparentés contenant du ruthénium et du DMSO, dont certaines ont fait l'objet d'essais cliniques.

Notes et références

Complexe

Dichlorotétrakis(diméthylsulfoxyde)ruthénium(II)


Potyomkin kavramı aşağıdaki anlamlarda kullanılabilir:

 Grigoriy Potyomkin (1739-1791) Rus Generali, Çariçe II. Katerina'nın sevgilisi.
 Potyomkin Zırhlısı 1925 yılında Sovyetler Birliği'nde çekilmiş bir sessiz film.
 Potyomkin Zırhlısı, Rus savaş gemisi.
 Potyomkin Zırhlısı Ayaklanması, 27 Haziran 1905'te yaşanan ayaklanma.

Potemkin