Cesare Cantù (; December 5, 1804 – March 11, 1895) was an Italian historian.

Biography
Cantù was born December 5, 1804 at Brivio, in Lombardy. He studied in Milan, at the College of St. Alexander Barnabite, and began his career as a teacher. His first literary essay (1828) was a romantic poem entitled Algiso, and in the following year he produced a Storia della città e della diocesi di Como in two volumes (Como, 1829). The death of his father then left him in charge of a large family, and he worked very hard both as a teacher and a writer to provide for them. His prodigious literary activity led to his falling under the suspicions of the Austrian police, who thought he was a member of Young Italy, and he was arrested in 1833.

While in prison writing materials were denied him, but he managed to write on rags with a tooth-pick and candle smoke, and thus composed the novel Margherita Pusterla (Milan, 1838). On his release a year later, as he was prohibited from teaching, literature became his only recourse. In 1836 the Turinese publisher, Giuseppe Pomba, commissioned him to write a universal history, which his vast reading enabled him to do. In six years the work was completed in seventy-two volumes, and immediately achieved a general popularity; the publisher made a fortune out of it, and Cantù's royalties amounted, it is said, to 300,000 lire (£12,000).

Just before the revolution of 1848, being warned that he would be arrested, he fled to Turin, but after the Five Days he returned to Milan and edited a paper called La Guardia Nazionale. Between 1849 and 1850 he published his Storia degli Italiani (Turin, 1855) and many other works. In 1857 the archduke Maximilian tried to conciliate the Milanese by the promise of a constitution, and Cantù was one of the few Liberals who accepted the olive branch, and went about in company with the archduke. This act was regarded as treason and caused Cantù much annoyance in later years. He continued his literary activity after the formation of the Italian kingdom, producing volume after volume until his death. For a short time he was member of the Italian parliament; he founded the Lombard historical society, and was appointed superintendent of the Lombard archives.

Cantù died in Milan on March 11, 1895. He was buried in his hometown of Brivio.

Works

 Algiso (1828).
 Epigramma (1829).
 I Morti di Torino (1831).
 Sul Romanzo Storico (1831).
 Di Victor Hugo e del Romanticismo in Francia (1833).
 Isotta (1833).
 Storia della Dominazione degli Arabi e dei Mori in Ispagna e Portogallo (1833).
 Lord Byron (1833).
 I Crociati a Venezia (1833).
 L'Incontro del Tigre (1834).
 La Madonna d'Imbevera (1835).
 Chateaubriand (1835).
 Rimembranze di un Viaggio in Oriente (1835).
 Le Glorie delle Belle Arti (1835).
 Stefano Gallini (1836).
 Un Viaggio Piovoso (1836).
 I Giovinetti (1836).
 Soria della Caduta dell'impero Romano e della Decadenza della Civiltà (1836).
 Inni (1836).
 Lombardia Pittoresca (1836–38).
 Una Buona Famiglia (1837).
 Il Galantuomo (1837).
 Il Buon Fanciullo (1837).
 Il Giovinetto Drizzato alla Bontà, al Sapee, all'industria (1837).
 Margherita Pusterla (1838).
 Processo Originale degli Untori nella Peste del 1630 (1839).
 Il Letterato (1839).
 Storia Universale (1840–47).
 Di un Nuovo Testo del Giorno di Giuseppe Parini (1841).
 Della Letteratura Italiana (1841).
 Beniamino Franklin (1841).
 La Setajuola (1841).
 Sei Novelle (1841).
 Cronache Milanesi (1842).
 Parini e il suo Secolo (1842).
 Milano e il suo Territorio (1844).
 Novelle Lombarde (1846).
 Fior di Memoria pei Bambini (1846).
 Influenza che Beccaria e Verri Esercitano sulla Condizione Economica Morale del Loro Paese (1846).
 Trattato dei Monumenti di Archeologia e Belle Arti (1846).
 Racconti (1847).
 I Carnevali Milanesi (1847).
 Semplice Informazione (1848).
 Discorso (1848).
 Storia degli Ultimi Tempi (1848).
 La Sollevazione di Milano (1848).
 Storia di Cento Anni, 1750–1850 (1851).
 Ezzelino da Romano (1852).
 Il Bambino (1853).
 La Croce (1854).
 L'Abate Parini e la Lombardia nel Secolo Passato: Studi (1854).
 Storia degli Italiani (1854–56).
 Scorsa di un Lombardo negli Archivi di Venezia (1856).
 Storia di Milano (1857–61).
 Grande Illustrazione del Lombardo-Veneto (1857–61).
 Ai Suoi Elettori (1860).
 Notizie sopra Milano (1860).
 Vincenzo Monti (1861).
 La Contessa Ortensia Carletti nata Liberatore (1862).
 Tommaso Grossi (1862).
 Beccaria e il Diritto Penale (1862).
 Storia della Letteratura Greca (1863).
 Del Diritto nella Storia (1863).
 Il Tempo dei Frencesi, 1796–1815 (1864).
 Opere Minori (1864).
 Storia della Letteratura Latina (1864).
 La Religione e la Critica (1864).
 Sul Giuramento Politico e la Siberia della Scienza (1865).
 Le Elezioni in Italia (1865).
 Sull'origine della Lingua Italiana (1865).
 Storia della Letteratura Italiana (1865).
 Il Principe Eugenio (1865).
 Gli Eretici d'Italia (1865–66).
 Due Politiche (1866).
 Vite Parallele di Mirabeau e Washington (1867).
 Alcuni Italiani Contemporanei Delineati (1868).
 Paesaggi e Macchiette (1868).
 I Doveri di Scuola (1868).
 Il Caffè (1868).
 Il Thè (1868).
 Carta e Libri (1868).
 Del Progresso Positivo (1869).
 Poesie (1870).
 L'Arte e il Pudore (1870).
 Buon Senso e Buon Cuore (1870).
 Antologia Militare (1870).
 Portafoglio d'un Operaio (1871).
 La Quistione Sociale (1871).
 Sulla Questione Operaia (1871).
 Il Patriota Popolano (1872).
 Della Indipendenza Italiana (1872–77).
 Cantate Sacre sulla Passione di Cristo (1873).
 Gli Archivi e la Storia (1873).
 Esempi di Bontà (1873).
 Italiani Illustri (1873–74).
 Narrazioni Scelte di Tito Livio (1875).
 I Lombardi, il Barbarossa e la Battaglia di Legnano (1876).
 Attenzione! (1876).
 Il Convento di Pontida (1876).
 Il Papa e gli Errori del Secolo (1876).
 Gli Ultimi trent'anni (1879).
 Manuale di Storia Italiana (1879).
 Dialogo dei Morti ed Altri Opuscoli di Luciano (1882).
 Nuove Esigenze di una Storia Universale (1882).
 Onoranze ai Vivi (1883).
 Novelle Brianzuole (1883).
 Il Fedone di Platone (1883).
 Niccolò Machiavelli (1885).
 Lavoro e Socialisno (1885).
 Antichi e Moderni (1888).
 Della Letteratura delle Nazioni (1889–91).
 Biografia del Padre Girard (1891).
 Lettere di Uomini Illustri per Demetrio Gramantieri (1894).

Notes

References
 Francesca Kaucisvili Melzi D'Eril: Cesare Cantù e i cattolici liberali francesi, cinque corrispondenze con François-Alexis Rio, Albert DuBoys, Camille de Meaux, Mons. Félix Dupanloup, Maxime de LaRocheterie. (a cura di Francesca Kaucisvili Melzi D'Eril). Milano: Ed. Comune di Milano "Amici del Museo del Risorgimento", 1994.

Further reading
 Finch, James Austin (1886). "Cesare Cantú," The Catholic World, Vol. XLIII, No. 256, pp. 525–534.
 O'Reilly, Bernard (1882). "Cesare Cantù and the Neo-Guelphs of Italy," The American Catholic Quarterly Review, Vol. VII, pp. 632–651.
 O'Reilly, Bernard (1884). "An Italian Champion of Catholic Rights," The American Catholic Quarterly Review, Vol. IX, pp. 693–712.
 Parsons, Reuben (1900). "Cesare Cantù: Prince of Modern Historians." In: Studies in Church History, Vol. VI. New York: Fr. Pustet & Co., pp. 441–447.

External links

 Works by Césare Cantù, at Hathi Trust

1804 births
1895 deaths
People from the Province of Lecco
19th-century male writers
Writers from Lombardy
19th-century Italian historians

Cesare Cantù


Toulon er hafnarborg við frönsku rivíeruna í héraðinu Provence-Alpes-Côte d'Azur í Frakklandi. Íbúar eru um 172.000 (2017). Borgin er sú 4. stærsta við Miðjarðarhaf í Frakklandi á eftir Marseille, Nice og Montpellier.
Franski herflotinn er staðsettur í Toulon.

Borgir í Frakklandi
Provence-Alpes-Côte d'Azur

Toulon


Martin John Christopher Freeman (born 8 September 1971) is an English actor. Among other accolades, he has won an Emmy Award, a BAFTA Award and a Screen Actors Guild Award, and has been nominated for a Golden Globe Award.

Freeman's most notable roles are that of Tim Canterbury in the mockumentary series The Office (2001–2003), Dr. John Watson in the British crime drama series Sherlock (2010–2017), young Bilbo Baggins in The Hobbit film trilogy (2012–2014), and Lester Nygaard in the first season of the dark comedy-crime drama series Fargo (2014). He has also appeared in films including the romantic comedy Love Actually (2003), the horror comedy Shaun of the Dead (2004), the sci-fi comedy The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005), the action comedy Hot Fuzz (2007), the semi-improvised comedy Nativity! (2009), and the sci-fi comedy The World's End (2013). Since 2016, he has portrayed Everett K. Ross in the Marvel Cinematic Universe, appearing in the films Captain America: Civil War (2016), Black Panther (2018), and Black Panther: Wakanda Forever (2022), and the Disney+ series Secret Invasion (2023).

Early life
Martin John Christopher Freeman was born on 8 September 1971 in Aldershot, Hampshire, the youngest of five children.

His parents, Philomena (née Norris) and naval officer Geoffrey Freeman, separated when he was a child. His father died of a heart attack when Freeman was 10 years old.

Freeman's paternal grandfather, Leonard W. Freeman, was a medic in the British Expeditionary Force during World War II and was killed in action at Dunkirk just a few days before the Dunkirk evacuation.

Leonard's father, Richard, was born blind and worked as a piano tuner and organist at St Andrew's Church in West Tarring before becoming a music teacher in Kingston upon Hull.

Freeman was raised in his mother's Catholic faith, and attended the Salesian School in Chertsey, Surrey, before attending Brooklands College in nearby Weybridge for media studies. His older brother, Tim, became a singer with the group Frazier Chorus.

Career

Freeman attended the Central School of Speech and Drama and has appeared in at least 18 TV shows, 14 theatre productions, and several radio productions. He became notable for his role as Tim Canterbury in The Office (2001–2003), a role which, he said in 2004, "cast a very long shadow" for him as an actor. He appeared in the sitcom Hardware (2003–2004). He also appeared in several films, including Ali G Indahouse (2002) and Love Actually (2003).

Freeman began to move into more serious dramatic roles on television with his appearance as Lord Shaftesbury in the 2003 BBC historical drama Charles II: The Power and The Passion. He can also be seen making a brief appearance in the first episode of the second series of This Life. Freeman also starred in the BBC television series The Robinsons and had a cameo in Episode 1 of Black Books. In 2007, he appeared in The All Together written and directed by Gavin Claxton, as well as the Bill Kenwright theatre production of The Last Laugh. Freeman is featured in the video for Faith No More's cover of "I Started a Joke". In May 2009, he starred in Boy Meets Girl, a four-part drama that charts the progress of characters Veronica and Danny after an accident which causes them to swap bodies.

Freeman played Dr. John Watson in Sherlock, the BBC contemporary adaptation of the Sherlock Holmes detective stories. The first episode of Sherlock, "A Study in Pink", was broadcast on 25 July 2010 to critical acclaim. For his performance in the role, he won the 2011 BAFTA award for Best Supporting Actor and the Primetime Emmy Award for Outstanding Supporting Actor in a Miniseries or a Movie.

Freeman played Bilbo Baggins, the main character, in the three-part Peter Jackson's The Hobbit film series. Accolades that his performance in the first part, The Hobbit: An Unexpected Journey, garnered him include Best Hero at the 2013 MTV Movie Awards and Best Actor at the 18th Empire Awards.

Freeman appeared in all three films of Simon Pegg and Edgar Wright's comedic Three Flavours Cornetto trilogy, commencing with a brief non-speaking role in Shaun of the Dead as Yvonne's boyfriend, Declan, followed by a brief cameo in Hot Fuzz as a police officer. He was a main cast member in the 2013 finale to the trilogy, The World's End. On 5 October 2013, he was presented with a fellowship bearing his name by the members of University College Dublin's Literary & Historical Society. In April 2014, he played insurance salesman Lester Nygaard in the dark comedy-crime drama series Fargo. For his performance in this series, he was nominated for a Primetime Emmy Award, a Golden Globe Award, and a Critics' Choice Television Award. He opened in the title role in Shakespeare's play Richard III in July 2014 at Trafalgar Studios.

In 2015, Freeman starred as producer Milton Fruchtman in the television film The Eichmann Show, based on blacklisted TV director Leo Hurwitz's filming of the 1961 trial of Nazi war criminal Adolf Eichmann. The film intercut dramatic scenes with historical footage from the trial. The Daily Telegraph described the film as "absolutely enthralling". He also played Everett K. Ross, a Central Intelligence Agency agent in Captain America: Civil War, which was released in May 2016.

In 2017, Freeman starred in Cargo, which premiered at the Adelaide Film Festival on 6 August 2017. The film is a feature-length remake of a 2013 short film of the same name. Later in the year he appeared opposite Tamsin Greig in Labour of Love, a political comedy by James Graham, at the Noël Coward Theatre. Labour of Love charts both the evolution of the UK Labour Party in recent decades and its presence in a tight-knit Nottinghamshire community. Freeman portrays fictional Labour MP David Lyons, whose modernising ideas pit him against the traditional left-wing constituency agent Jean Whittaker (Greig).

In 2018, he reprised his role as Everett K. Ross in Black Panther, which was set around two weeks after the event in Captain America: Civil War, making it his second appearance in Marvel Cinematic Universe. Between May 2017 and July 2019, Freeman starred in numerous adverts for Vodafone.

In June 2018, Freeman was part of To Provide All People, a BBC Wales drama celebrating 70 years of the National Health Service.

Since March 2020, Freeman has starred in the FX/Sky One comedy series Breeders. Freeman also serves as creator and an executive producer for the series. On 18 May 2020 FX and Sky One renewed Breeders for a second season.

Personal life
Freeman resides in the Belsize Park area of London. He previously lived in Potters Bar, Hertfordshire, with actress Amanda Abbington. They were together from 2000 to 2016, and have a son and a daughter. They appeared together in productions such as Sherlock, Swinging with the Finkels, The Debt, The Robinsons, and The All Together. On 22 December 2016, it was reported that Freeman and Abbington had separated.

He is a pescetarian and is no longer a practising Catholic. He is a close friend of actor Simon Pegg, who is the godfather of his son. Freeman's personal style follows that of British mod subculture, and he cites Paul Weller as one of his heroes and influences on his style.

In 2011, Freeman umpired a charity cricket match to raise money for victims of the Christchurch earthquake.

Freeman's brother, singer-songwriter and website designer Jamie Freeman, died of brain cancer in December 2022.

Music
Martin Freeman is a fan of soul, Motown, and jazz music, and presented an episode of BBC Two's The Culture Show in 2009 titled "Martin Freeman Goes to Motown". He also selected music for a 2006 Motown compilation titled Made to Measure, and worked on a jazz compilation with his friend Eddie Piller titled Jazz on the Corner, which was released on Acid Jazz Records on 23 March 2018 and featured tracks by Kamasi Washington and The Brand New Heavies. The pair presented Craig Charles' Funk and Soul Show on 31 March 2018. In 2019, a follow-up album titled Soul on the Corner was announced, featuring tracks by Leroy Hutson and Bobby Womack.

Political views
Freeman is a supporter of the Labour Party. As a teenager, he supported the now-defunct political group Militant and volunteered with the Labour Party Young Socialists. In 2015, he appeared in a party political broadcast to endorse the Labour Party ahead of the 2015 UK general election. In August 2015, Freeman was a supporter of Jeremy Corbyn's campaign in the Labour Party leadership election.

Filmography

Film

Television

Awards and nominations

References

External links

1971 births
20th-century English male actors
21st-century English male actors
Living people
Alumni of the Royal Central School of Speech and Drama
Best Supporting Actor BAFTA Award (television) winners
Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture Screen Actors Guild Award winners
Outstanding Performance by a Supporting Actor in a Miniseries or Movie Primetime Emmy Award winners
English male comedy actors
English male film actors
English male television actors
English male voice actors
English Roman Catholics
English socialists
Male actors from Hampshire
Actors from Aldershot
Labour Party (UK) people

Martin Freeman


Starter kulture su mikrobni pripravci koji sadrže veliki broj stanica mikroorganizma (najmanje jednog), koji se dodaju sirovini u cilju proizvodnje fermentirane hrane. Starter kulture svojim metaboličkim aktivnostima provode i ubrzavaju fermentaciju sirovina, odnosno proizvodnju poželjnih metabolita koji doprinose boljoj teksturi, okusu i mirisu proizvoda. Tradicionalno važne starter kulture koriste se u procesima fermentacije u preradi mlijeka, mesa, povrća i žitarica.

Izvori

Prehrambena industrija

Starter kulture


نظام التحكم بالمراجعات  ويعرف أيضاً بـ (نظام) التحكم بالنسخ  أو التحكم بالمصدر  أو إدارة الشيفرة (المصدرية) ، هو إدارة مراجعات متعددة من نفس وحدة المعلومات. يستخدم هذا النظام بصورة عامة في الهندسة وتطوير البرمجيات لإدارة التطورات المستمرة للمستندات الرقمية مثل الشيفرة المصدرية للتطبيقات، المصادر الفنية مثل المخططات أو النماذج الإلكترونية، أو أي مشروع يعمل عليه مجموعة من الأشخاص. التغيرات الحادثة لتلك المستندات يتم في الغالب تعريفها عن طريق الزيادة في رقم مصاحب للتغير أو كود حرفي، وتعرف باسم رقم المراجعة أو مستوي المراجعة أو المراجعة وتكون مرتبطة بالشخص الذي قام بالتغيير.

المصطلحات
تختلف العمليات والمفردات المستخدمة في كل نظام تحكم مراجعات ولكن بشكل عام تتشارك فيما بينها هذه المصطلحات

 خط مرجعي (baseline)
 مراجعة موافق عليها لملف أو مستند، بحيث يمكن أن يتم إجراء تغييرات متتابعه لها (متتاليه عليها).
 فرع (Branch)
 أي مجموعة من الملفات في أنظمة التحكم بالمراجعات يمكن أن يتم جعلها متفرعة (branch) أو متشعبة (fork) عند وقت معين وبالتالي من ذلك الوقت وصاعداً فإن نسختين من تلك الملفات يمكن تطويرها بسرعات مختلفة وبشكل مستقل عن بعض.
 تغيير (Change)
 التغيير يمثل تعديل معين لمستند تحت نظام التحكم بالمراجعات. كل نظام تحكم بالمراجعات يختلف عن آخر في اعتبار تجميعة البيانات المسماة تغييراً.
 قائمة التغييرات (Change list)
 في عدة أنظمة تحكم بالمراجعات التي تستخدم التضمينات المتعددة التغييرات فإن قائمة التغييرات هي التغييرات التي تم تصييرها في تضمين واحد. يمكن أن تمثل إيضاً التغييرات المتتابعة في الشفرة المصدرية لتسمح بفحص الشفرة كما هي تتابعيا عبر الرقم التسلسي للتغيير.
 جلب (Checkout)
 عملية الجلب هي إنشاء نسخة محلية من المراجعة الأخيرة في المستودع، أو يمكن للمستخدم تحديد مراجعة معينة لجلبها بدلاً من جلب آخر مراجعة.
 استنساخ (Clone)
 الاستنساخ يعني إنشاء مستودع يحوي مراجعات مستودع آخر. وهذه العملية تعادل عملية «الدفع» أو «السحب» لمستودع فارغ (حديث التشغيل). ويمكن أن يطلع على مستودعين لفظ مُستنسخ عندما يتم مزامنتهم دائماً وبالتالي يملكان نفس المراجعات.
 تضمين (Commit)
 تضمين يعني كتابة أو دمج تغييرات تم عملها للمستودع. والمصطلح «تضمين» يمكن استخدامه كاسم وفعل، فالاسم يعني آخر مراجعة تم دفعها للمستودع.
 تضارب (Conflict)
 يحدث تضارب عندما يقوم طرفين بعمل تغييرات بنفس المستند ولم يستطع النظام دمج التعديلات تلقائياً. وبالتالي فإنه يتطلب تدخلاً يدوي من المستخدم لـ«اصلاح» التضارب بالجمع بين التعديلين والتوافق بينهما أو تفضيل تعديل طرف على طرف وبالتالي تجاهل تعديل أحدهما.
 ضغط دلتا (Delta compression)
 تستخدم أغلب أنظمة التحكم بالمراجعات ضغط دلتا والذي يحتفظ فقط بفرق التغييرات بين نسخ الملفات على مدى المراجعات. وهذا يسمح بفاعلية أكثر بتخزين ملفات عدة.
 تيار ديناميكي (Dynamic stream)
 تيار بيانات يكون فيه مراجعات كافة الملفات أو بعضها مرآة لتلك المراجعات في التيار الأصل.
 تصدير (Export)
 التصدير هو عملية الحصول على الملفات من المستودع. تشبه عملية «الجلب» عدا أنها تنشئ مجلد عمل فارغ من البيانات الوصفية للمراجعات. وهذه العملية غالباً ماتستخدم قبل عملية نشر المحتوى.
 مناولة (Fetch)
 انظر: سحب.
 اندماج تقدمي (Forward integration)
 عملية دمج التغييرات التي تم إنشاءها في المستودع الأساسي للفرع الحالي (لتطوير ميزة أو تابع لفريق ما).
 الرأس أو الهامة (Head)
 هي أحدث تضمين إما للمستودع أو لفرع ما. المستودع وكل فرع يملك رأس خاص به على الرغم من أن الرأس أحيانا يشير للمستودع نفسه.
 استيراد (Import)
 هي عملية نسخ مجلد محلي (الذي ليس نسخة عمل حالياً) للمستودع لأول مرة.
 تشغيل (Initialize)
 لإنشاء مستودع فارغ جديد.
 دلتا تشابكية (Interleaved deltas)
 بعض أنظمة التحكم بالمراجعات تستخدم طريقة دلتا تشابكية لأنها تسمح بتخزين تأريخ الملفات النصية بفعالية أكثر من ضغط دلتا.
 علامة (Label)
 انظر: وسم.
 خط رئيسي (Mainline)
 يشبه «الجذع» ولكن يمكن أن يكون لكل فرع خط رئيسي.
 دمج (Merge)
 الدمج أو الضم هي عملية حيث يتم تطبيق عدة تغييرات لملف أو عدة ملفات.

 تعزيز (Promote)
 عملية نسخ محتويات ملف من مسار أقل تحكماً لمسار أكثر تحكماً. مثلاً، من مسار العمل لمستخدم للمستودع أو من تيار فرعي لتيار أساسي.
 دفع (push)
عمليات السحب والدفع هي عملية نسخ مراجعات من وإلى مستودع آخر، فعملية الدفع هي نسخ التغييرات المحلية للمستودع الأساس وبالتالي يمكن للأطراف الأخرى «سحب» النسخة.
 سحب (Pull)

عملية «السحب» تتم عبر الشخص المستلم ليتلقى ماتم دفعه من مستودع آخر عبر مستخدم آخر. يستخدم مصطلح «مناولة: fetch» أحيانا بنفس معنى سحب أو يعني «سحب» متبوعاً ب«تحديث»

مستودع (Repository)
المستودع هو حيث يتم حفظ الملفات الحالية والبيانات التأريخية لها، وغالباً مايكون على خادم خارجي.
 اصلاح (Resolve)
هي عملية تدخل المستخدم لحل مشكلة «تضارب» بين تغييرات مختلفة على نفس الملف.

 أندماج عكسي (Reverse integration)
عملية دمج فروع مختلفة في أساس المستودع (الجذع).
 مراجعة (Revision)
أو نسخة، هي أي تغيير للأصل.
 مشاركة (Share)
عملية جعل ملف واحد أو مجلد متوفر في عدة فروع بنفس الوقت، وعندما يتغير في فرع واحد يتغير في كافة الفروع.
 تيار (Stream)
حاوية لملفات متفرعة تملك علاقة معروفة لحاويات أخرى مماثلة. وتكون التيارات سلسلة هرمية، فكل تيار يمكن أن يرث خواص مختلفة (مثل المراجعات، مساحة الأسم، الشروط، المشتركين) من التيار الأساس.
 وسم (Tag)
الوسم، أو العلامة يمكن أن تشير للقطة لحظية متوافقة بين كل الملفات. هذه الملفات عند لحظة معين يمكن أن يتم وسمها باسم بسيط ذو معنى أو برقم إصدار.

 الجذع (Trunk)
هو الخط الأوحد للتطوير وليس بفرع، ويعتبر الأساس. يسمى أحياناً الخط المرجعي أو الخط الرئيسي أو الأساس.
 تحديث (Update)
دمج التغييرات من المستودع (من أطراف أخرى) لنسخة العمل المحلية.
 نسخة العمل (Working copy)
هي نسخة محلية من الملفات على المستودع، فكل الملفات علي المستودع كانت في نقطة معينة مجرد ملفات على نسخة عمل محلية.

اقرأ أيضاً
 نظام التحكم بالمراجعة
 كود أساسي

مراجع

عملية تطوير البرمجيات

نظام تحكم بالمراجعات


An Festuca earlei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Per Axel Rydberg. An Festuca earlei in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca earlei


Olympe de Gouges  (7 Mayıs 1748 - 3 Kasım 1793), Fransız filozof, yazar, kadın hakları savunucusu, aktivist ve oyun yazarı.

1780'lerde oyun yazarı olarak başladığı kariyerinde siyasi yazılarıyla ünlendi. Fransız Devrimi sırasında çok aktifti. Ölüm cezasının kaldırılması, mahkemelerde halk jürilerinin kurulması, Fransız sömürgelerindeki kölelerin özgürleştirilmesi, gayri meşru çocukların tanınması, evlat edinilmesi, gelir vergilerinin adaletsizliği, yoksulluk konularında mücadele etti.

Günümüzde daha çok kadın hakları konusundaki öncü görüşleri ile bilinir. Erkeklerin kadınlar üzerindeki tiranlığının tüm eşitsizlik biçimlerinin kaynağı olduğunu düşünmekteydi. Meclisin çıkardığı Erkek ve Yurttaş Hakları Bildirgesine cevaben 1791 yılında Kadın ve Yurttaş Hakları Bildirgesini yayımladı. Fikirleri nedeniyle 3 Kasım 1793'te giyotinle idam edildi.

Eserleri kadın ve insan hakları açısından büyük bir öneme sahiptir. Ayrıca Fransız Devrimi'nin ve dönemin kadına ve özgür düşünceye bakış açısını anlamak açısından da eserleri farklı bir önem arz eder.

Hayatı
1748 yılında Fransa'nın güneyindeki Montauban şehrinde (günümüzdeki Tarn-et-Garonne) doğmuştur. Küçük burjuva bir aileden geliyordu; babası kasaplık, annesi ise çamaşırcılık ile uğraşmaktaydı.  Kimi söylentilere göre gerçek babası Aydınlanma hareketinin önemli isimlerinden Jean-Jacques Lefranch de Pompignan'''dır. Ailesi ona "Marie Gouze" ismini verdi.

1765 yılında Louis Aubry adlı kendinden yaşça büyük ve sevmediği biri ile evlendi; ertesi yıl oğlu Pierre dünyaya geldi. Oğlunun doğumundan birkaç ay sonra kocasını kaybedince Olympe de Gouges adını aldı.

1770'lerde Paris'e taşınan Olympe de Gouges, dini evliliğe karşı idi; cinsel özgürlüğü savunuyordu. Ekonomik destek için metres ilişkileri yaşadı. Sanatçılardan, yazarlardan, siyasetçilerden oluşan bir çevre edindi.
 Çalışmaları
1784'te kendi yazarlık kariyerine başladı ve yaşamının son dokuz yılında romanlar, politik yazılar, manifestolar, edebi incelemeler ve sosyal bilince sahip önemli konulara odaklanmış oyunlar yazdı. Okuma yazma bilmediği ve okul eğitimi görmediği düşünülürse, bu çalışmalarının çoğunu okuma yazma bilen bir kişinin yardımıyla başarmış olmalıdır.

Bir tiyatro grubu oluşturan Olympe de Gouges, ilk oyunu kölelik karşıtı  "L'Esclavage des Nègres"i 1784'te kaleme aldı. Kadın oluşu ve oyununun konusu nedeniyle oyunu 1789 Fransız Devrimi'nin başlangıcına kadar basılmamıştır.

Fransız Devrimi'ni sevinçle ve umutla karşılamasına rağmen kısa süre sonra eşit hakların sadece erkeklere verildiğini, kadınların erkeklerle eşit statüye getirilmediğini gözlemleyince Fransız Devrimi'ne olan inancını ve umutlarını yitirdi. 1791 yılında kadınlar için eşit politik ve yasal hakları talep eden bir dernek olan Cercle Social'e katıldı. Cercle Social dönemin ünlü kadın hakları savunucusu Sophie de Condorcet'in evinde buluşurdu. Daha sonra ünlenecek "Kadına darağacına çıkma hakkı tanınıyor; öyleyse kürsüye çıkma hakkı da olmalıdır" sözünü ilk kez bu sıralarda söylemiştir. Bu sözü, 1791 Anayasası'nın yayımlanmasından birkaç gün sonra kaleme aldığı Kadın ve Yurttaş Hakları Bildirgesi'nin de 10. maddesini oluşturmuştur. Kadın ve Yurttaş Hakları Bildirgesi (Déclaration des droits de la Femme et de la Citoyenne) o yıl (1791) meclis tarafından yayımlanmış olan Erkek ve Yurttaş Hakları Bildirgesi'ne (La Déclaration des droits de l'Homme et du citoyen) bir cevap niteliği taşıyordu ve aslında meclisin bildirisinin bir kopyasıydı. Gouges, yalnızca insan sözcüğü yerine kadın sözcüğünü koymuştu. Bildiriyi, kadın sorunlarını yine bir kadın çözebilir düşüncesiyle, XVI. Louis'in eşi Marie Antoinette'ye ithaf etti.. Bildiri, yayımlandığı zaman pek önemsenmedi.

Olumpe de Gouge, aynı yıl Jean-Jacques Rousseau'nun Toplum sözleşmesi'ne karşılık kendi Toplum sözleşmesini kaleme aldı. Toplumsal cinsiyet eşitliğine dayalı evliliği savundu.

İnandığı her şeyin uğrunda sonuna kadar direnen, tutkulu ve heyecanlı bir kişiliği vardı. Dönemin kaotik ortamında adaletsiz olarak tanımladığı her işe karşı çıkmıştır. Karşı çıktığı konulardan biri de devrilen Fransa kralı 16. Louis'in idam edilmesiydi. Bu idama karşı çıkmasının nedeni tam olarak bilinmese de, başlı başına idam cezasına karşıydı ve ona göre siyasi strateji açısından da en iyisi kralın öldürülmemesiydi.

 Tutuklanması ve idamı
Fransız Devrimi sırasında yer alan adaletsiz ve vahşi olarak tanımlanabilecek birçok olay ve bu olayları önleyemeyişi onda büyük bir rahatsızlık uyandırıyordu. Bu rahatsızlığı nedeniyle yazımı sertleşti ve meselelere çok daha şiddetli eleştiriler getirmeye başladı. Sonunda Le trois urnes, ou le salut de la Patrie, par un voyageur aérien'' isimli eseri nedeniyle Temmuz 1793'te tutuklandı. Bu eserde memleketin kurtuluşu şu üç seçeneği değerlendirmek üzere bir halk oylamasına gidilmesini talep etmekteydi: Bölünmez bir cumhuriyet, federal bir hükümet ya da anayasal monarşi.

Üç ay tutuklu kaldı. Avukat tutma hakkı verilmediği için kendi savunmasını kendisi yaptı. Hapisteyken yazdığı, kendi savunması denilebilecek iki metin arkadaşları vasıtasıyla yayımlandı.

İdamdan kurtulmak için hamile olduğunu iddia etti ama yapılan kontrolde bunun gerçek olmadığı ortaya çıktı. 3 Kasım 1793 günü  giyotin ile idam edildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Olympe de Gouges'in Yargılanışı ve Savunması
 Olympe de Gouges'ın eserlerinin İngilizce çevirileri

1748 doğumlular
1793 yılında ölenler
18. yüzyıl Fransız oyun yazarları
18. yüzyıl Fransız gazetecileri
18. yüzyıl Fransız filozofları
Fransız feminist yazarlar
Fransız süfrajetler
İdam edilmiş yazarlar
Giyotinle idam edilmiş kişiler
İdam edilmiş Fransızlar
Fransız liberaller
Fransız deistler
İdam edilmiş filozoflar
Fransız kölelik karşıtları
Fransız siyaset felsefecileri
Fransız Devrimi'nde idam edilmiş kişiler

Olympe de Gouges


كيفن وارويك ولد في 9 فبراير 1954 بكوفنتري، المملكة المتحدة هو أستاذ علم التحكم الآلي في جامعة ريدينج ، بيركشاير في المملكة المتحدة. معروف بدراساته للتفاعل المباشر بين الحاسب الآلي والجهاز العصبي البشري، قام بعمل بحث في ميدان علم الروبوت. وقد قام بزرع مجسات إلكترونية وشريحة إلكترونية داخل يده ليقوم جهازه العصبي بارسال إشارات الحركة من الدماغ لتلتقطها المجسات الإلكترونية وتحولها لحركة.

سيرة حياته
ولد كيفن وارويك عام 1954 في في كيريسلي، كوفنتري، في المملكة المتحدة والتحق مدرسة لورانس شريف في رغبي، وركشير، حيث عاصر الممثل آرثر بوستروم. ترك المدرسة في عمر السادسة عشرة لبدء تدريب مع شركة الاتصالات البريطانية. حصل في عام 1976 على شهادته الأولى من جامعة أستون، ثم حصل على درجة الدكتوراه وقام بعمل بحثي في كلية لندن الإمبراطورية.

شغل مناصب في كلية سوميرفيل في أكسفورد، وجامعة نيوكاسل، وجامعة وارويك، وجامعة ريدينغ، قبل أن ينتقل إلى جامعة كوفنتري في عام 2014.

وارويك مهندس ينتمي لمجلس المهندسين البريطانيين، وهو زميل في مؤسسة الهندسة والتكنولوجيا وزميل في معهد لندن للهندسة والتكنولوجيا. وهو أستاذ زائر في الجامعة التقنية التشيكية في براغ، وجامعة ستراثكلايد، وجامعة بورنموث، وجامعة ريدينغ، وفي عام 2004 كان زميل بيكمان كبيرًا في جامعة إلينوي في الولايات المتحدة. يشغل أيضًا منصبًا في المجلس الاستشاري لمختبر الحوسبة في جامعة كارنيغي ميلون، ومركز سنتر أوف إنترميديا جامعة إكسيتر.

عند وصوله لسن الأربعين، حصل على درجة الدكتوراه (درجة الدكتوراه العليا) من قبل كل من كلية لندن الإمبراطورية والأكاديمية التشيكية للعلوم في براغ، وذلك لعمله البحثي في مجالين غير مرتبطتين على الإطلاق. حصل على ميدالية الإنجاز لجمعية الهندسة والتقنية، وميدالية مونتباتن لجمعية الهندسة والتقنية، وحصل في عام 2011 على ميدالية إليسون-كليف من الجمعية الملكية للطب. في عام 2000، قدم وارويك محاضرات المعهد الملكي لعيد الميلاد بعنوان «قيام الروبوتات».

مجالات بحثه
يجري وارويك أبحاثًا في مجال الذكاء الصناعي، وهندسة الطب الحيوي، وأنظمة التحكم والروبوتات. دار معظم عمل وارويك المبكر حول مجال التحكم المتكيف للوقت المستقطع. قدم أو مُتحكم ذاتي التوليف لفضاء الحالة ووحّد تمثيلات الوقت المستقطع لفضاء الحالة لنماذج الانحدار الذاتي والمتوسط المتحرك. له أيضًا اسهامات في مجال الرياضيات وهندسة الطاقة وآلات الإنتاج الصناعي.

الذكاء الصناعي
أدار وارويك مشروعًا بحثيًا ممولًا من مجلس بحوث الهندسة والعلوم الفيزيائية، حول استخدام تقنيات التعلم الآلي والذكاء الاصطناعي من أجل تحفيز وترجمة أنماط النشاط الكهربائي من الشبكات العصبية الحية من أجل استخدام الشبكات في التحكم بالروبوتات المتحركة. بالتالي فإن عملية السلوك لأي روبوت كانت مستقاة من دماغ حي.

سابقًا، ساعد وارويك في تطوير خوارزمية جينية اسمها «جيرشوين»، والتي أظهرت إبداعًا في إنتاج أغانٍ شعبية، متعلمة ما يجعل أغنية ما شهيرة عبر الاستماع إلى أمثلة للأغاني الناجحة السابقة. ظهر خوارزمية جيرشوين في برنامج عالم الغد التابع لهيئة الإذاعة البريطانية (بي بي سي)، بعد استخدامه بشكل ناجح من أجل مزج موسيقى لمانوس، وهي مجموعة تتألف من أربعة أخوة يصغرون أخاهم إلفيس كوستيلو.

من بين مشاريع واريك التي شملت الذكاء الاصطناعي أيضًا رأس الروبوت، مورغوي. استُخدم الرأس، الذي امتلك خمس حواس (الرؤية، الصوت، الأشعة تحت الحمراء، الموجات فوق الصوتية والرادار) للتحقيق في دمج بيانات الاستشعار. حصل الاختراع على التصنيف إكس لجنة جامعة أبحاث القراءة والأخلاق نظرًا لقدرته على تخزين الصور. على أي فرد يقل عمره عن 18 عام يودّ التعامل مع الروبوت الحصول على موافقة والديه.

عبر وارويك عن آرائه بخصوص المستقبل، خصوصًا فيما يتعلق بالذكاء الصناعي وأثره على الجنس البشري. يقول إنه على البشرية استخدام التكنولوجيا لتعزيز نفسها تجنبًا لتفوق الآلات عليها. يقول بأن العديد من القيود البشرية، مثل القدرات الحسية والحركية يمكن أن تتفوق عليها الآلات، وقال في محضر أنه يريد اكتساب هذه القدرات: «لا أريد أبدًا أن أبقى مجرّد إنسان».

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص في تقنية المعلومات
أشخاص مرتبطون بجامعة نيوكاسل
أشخاص من كوفنتري
أعضاء الأكاديمية الأوروبية للعلوم والفنون
أكاديميو جامعة ريدنغ
أكاديميو جامعة لندن
أكاديميو جامعة ورك
أكاديميون من جامعة كوفنتري
أكاديميون من كلية لندن الإمبراطورية
باحثو الذكاء الاصطناعي
خريجو جامعة أستون
خريجو جامعة إمبريال كوليدج
زملاء جمعية الهندسة والتقنية
سايبورغ
علماء إنجليز
محاضرات المعهد الملكي لعيد الميلاد
مستقبليون
منظرو التحكم
مهندسون كهربائيون بريطانيون
مهندسون من مقاطعة ميدلاند الغربية
مواليد 1954
مواليد في كوفنتري

كيفن وارويك


Das Wasserkraftwerk Manic-5 () ist ein Speicherkraftwerk in der kanadischen Provinz Québec. Es befindet sich in der Region Côte-Nord am Rivière Manicouagan, rund 220 Kilometer nördlich der Stadt Baie-Comeau. Die zugehörige Daniel-Johnson-Talsperre (Barrage Daniel-Johnson), erbaut zwischen 1959 und 1968, ist mit einer Höhe von 214 Metern und einer Kronenlänge von 1314 Metern die höchste Pfeilerstaumauer der Welt. Das 1970 in Betrieb genommene Kraftwerk Manic-5 erbringt eine Leistung von 1596 MW, das benachbarte Wasserkraftwerk Manic-5-PA mit einer Leistung von 1064 MW wurde 1989 in Betrieb genommen. Der Betreiber beider Kraftwerke ist das staatliche Energieversorgungsunternehmen Hydro-Québec.

Geschichte

Voruntersuchungen und Planungen

Während der Sommermonate der Jahre 1919 und 1920 fanden an den Flüssen Manicouagan und Outardes, die in der Umgebung von Baie-Comeau in den Mündungstrichter des Sankt-Lorenz-Stroms fließen, hydrologische Untersuchungen statt. Die Abflussmenge schätzte man auf 40 Millionen km², gleichbedeutend mit einem der wasserreichsten Flusssysteme Kanadas. Obwohl die Nutzung dieses Wasserkraftpotenzials interessant erschien, betrachtete man die große Entfernung zu wichtigen Absatzmärkten und das Fehlen von Straßen als bedeutende Hindernisse. Darüber hinaus galt der Bau von Dämmen in unberührtem Gebiet als zu teuer.

Nach dem Zweiten Weltkrieg führten die Entdeckung großer Eisenerzvorkommen an der Côte-Nord und die wachsende forstwirtschaftliche Nutzung der Wälder zu einer rasanten Entwicklung der Region. Die größten Orte der Region, Sept-Îles und Baie-Comeau wurden über eine Straße mit dem Rest der Provinz verbunden. Zur selben Zeit hatte die industrielle Entwicklung im Süden Québecs eine größere Stromnachfrage zur Folge. Fortschritte in der Elektrotechnik wie der Bau zweier 315-kV-Freileitungen zwischen den Kraftwerken am Rivière Betsiamites und Montreal machten den Bau großer Wasserkraftwerke wirtschaftlicher.

1955 begann Hydro-Québec mit einer fünf Jahre dauernden Evaluation der Eignung des Rivière Manicouagan. Diese Untersuchungen bestätigten das außergewöhnliche Wasserkraftpotenzial des Flusses und kamen zum Schluss, dass ein System aus mehreren Staudämmen die Vorteile des Terrains und des Wasserflusses am besten ausnützen könne. Die damals gesammelten Daten waren so positiv, dass Hydro-Québec nicht einmal den Schlussbericht der Arbeitsgruppe abwartete. 1959 fiel der Beschluss zum Bau einer Talsperre und einer 210 Kilometer langen Zufahrtsstraße von Baie-Comeau her. Das ursprüngliche "Manic-Outardes-Projekt" sah den Bau von fünf Dämmen am Manicouagan (Manic-1, Manic-2, Manic-3, Manic-4 und Manic-5) und von drei Dämmen am Rivière aux Outardes (Outardes-2, Outardes-3 und Outardes-4) vor. Eine Fehlkalkulation verhinderte jedoch den Bau von Manic-4; die Ingenieure erkannten frühzeitig, dass dieses Teilprojekt negative Auswirkungen auf Manic-3 haben würde.

1959 wollte Maurice Duplessis, der damalige Premierminister Québecs, den Bauauftrag an ein US-amerikanisches Unternehmen vergeben. Doch Daniel Johnson, der damalige Minister für Wasserressourcen, lehnte diesen Vorschlag ab. Johnson war überzeugt davon, dass kanadische Unternehmen und Arbeiter durchaus in der Lage seien, ein komplexes Projekt dieser Größenordnung umzusetzen. Duplessis' Nachfolger Paul Sauvé stimmte mit Johnson überein und leitete die entsprechenden Maßnahmen in die Wege. Schließlich einigten sich die Ingenieure auf darauf, dass der Entwurf einer Mehrfach-Bogenstaumauer von André Coyne am geeignetsten und wirtschaftlichsten sei.

Bauarbeiten
Im August 1959 begann man mit der Einrichtung des Bauplatzes, im darauf folgenden Jahr mit dem Bau der Umleitungstunnel und der Vorbereitung der Fundamente. Um den Rivière Manicouagan umzuleiten, sprengten und gruben die Arbeiter durch die Westwand der Schlucht zwei Tunnel mit einer Länge von 610 Metern und einem Durchmesser von 14 Metern. Es kamen Bohrplattformen zum Einsatz, der Vortrieb betrug 4,3 Meter je Arbeitsschicht. Um die Umleitung des Flusses zu erleichtern, entstanden zwei Kofferdämme. Der erste blockierte den Fluss und zwang ihn in die Tunnel, der zweite stand flussabwärts und verhinderte den Rückfluss des Wassers auf die Baustelle. Beide Kofferdämme standen auf losem Alluvialboden, so dass sie mit Dichtungsschleiern und Pfahlgründungen wasserdicht gemacht werden mussten. Sobald das Wasser auf der Baustelle abgepumpt war, grub man zwischen den Kofferdämmen einen langen Graben, der in der Mitte 46 Meter tief war. Diesen Graben füllte man im Sommer 1962 mit Beton auf. Damit kein Wasser in das Fundament des Dammes einsickerte, injizierte man einen Dichtungsschleier in den felsigen Untergrund und errichtete ein Drainagesystem mit Tunnel von 730 Metern Länge.

Nach Beendigung der umfangreichen Vorbereitungsarbeiten wurde am 3. Oktober 1962 erstmals Beton für den eigentlichen Damm gemischt. Das Mischen erfolgte Tag und Nacht, musste aber im Winter wegen der kalten Temperaturen unterbrochen werden. Zur besseren Organisation des Betonmischens teilte man den Damm in 14 Meter breite Abschnitte auf und jeder Abschnitt wurde jeweils um 1,5 bis 2 Meter erhöht. Den Arbeitern blieben 150 Tage, um den Damm vor der Schneeschmelze mindestens 76 Meter hoch zu bauen. Drei Seilbahnen beförderten den frischen Beton zu den Arbeitsstellen. Der Damm konnte schließlich im Jahr 1968 fertiggestellt werden.

Einweihung und Benennung

Am 26. September 1968 organisierte Hydro-Québec eine Zeremonie, um die Fertigstellung der Talsperre zu feiern. Hunderte von geladenen Gästen wurden von Montreal, Québec und New York hierher geflogen, um an einem Bankett teilzunehmen. Zu den Gästen gehörten Premierminister Daniel Johnson, sein Vorgänger Jean Lesage und René Lévesque, der als Minister für Ressourcen für die Verstaatlichung der Quebecer Elektrizitätswirtschaft verantwortlich gewesen war. Johnson fühlte sich schwach, legte sich schlafen und verstarb im Schlaf an einem Myokardinfarkt, als Folge davon wurde die geplante Zeremonie umgehend abgesagt. Exakt ein Jahr nach Johnsons Tod, am 26. September 1969, enthüllte der neue Premierminister Jean-Jacques Bertrand im Beisein von Johnsons Witwe und Kindern zwei Gedenktafeln. Er benannte den Damm zu Ehren seines Vorgängers um.

Anlagen

Die Daniel-Johnson-Talsperre (Barrage Daniel-Johnson) ist 1314 Meter lang und mit einer Höhe von 214 Metern die weltweit höchste Pfeilerstaumauer. Ihre genaue Bauart ist die einer Mehrfach-Bogenstaumauer. Von den 14 Strebewerken, sind die zwei, die den mittleren Bogen bilden, an ihrer Basis 160 Meter voneinander entfernt, die übrigen 76 Meter. An ihrer dicksten Stelle ist die Talsperre 21,5 Meter breit, während die Mauerkrone eine Breite von drei Metern erreicht. Der Wasserdruck hinter dem Damm wird von den Bögen auf die Strebewerke und letztlich in den Boden oder das Fundament übertragen. Die Talsperre entstand aus einem hochwertigen Beton, der dem andauernden Auftauen und Zufrieren, der für diese Gegend typisch ist, widerstehen kann. Zur weiteren Stabilisierung wurden zusätzlich Armierungseisen eingearbeitet und die flussaufwärts gerichtete Dammseite mit Asphalt beschichtet.

Die durch die Talsperre erzeugte Energie treibt zwei Wasserkraftwerke an, die sich hinter dem Damm beidseits des Rivière Manicouagan befinden. Das Kraftwerk Manic-5 am rechten Ufer wurde 1970/71 in Betrieb genommen und besitzt acht Francis-Turbinen. Bei einer Fallhöhe von 141,8 Metern erbringen die Generatoren eine Leistung von 1596 MW. Seit 1989/90 ist am gegenüberliegenden Flussufer das Kraftwerk Manic-5-PA mit vier zusätzlichen Francis-Turbinen in Betrieb. Die Generatoren liefern eine Leistung von 1064 MW bei einer Fallhöhe von 144,8 Metern.

Weblinks

 Besucherinformationen (französisch)

Literatur

Einzelnachweise

Wasserspeicherkraftwerk in Nordamerika
Wasserspeicherkraftwerk in Kanada
Hydro-Québec-Kraftwerk
Bauwerk in Québec
Erbaut in den 1970er Jahren
Côte-Nord

Wasserkraftwerk Manic-5


Religija u Bugarskoj zastupljena je s nekoliko vjerskih zajednica.

Povijest
Bugarska je tradicijski pravoslavna zemlja. Osmanska osvajanja donijela su islam. Kroz povijest Bugarska je imala bogumilske hereze i pavličane, koje su rimokatolički misionari prevodili na rimokatoličanstvo, pa iako malobrojni, za Bugarsku se može reći da ima i svoju autohtonu katoličku tradiciju. Doba pripadnosti komunističkom bloku donijelo je promicanje ateizma.

Vjerska struktura
Procjene koje navodi CIA za 2011. godinu govore o sljedećem vjerskom sastavu:
 pravoslavni (Bugarska pravoslavna Crkva) 59,4%
 muslimani (suniti) 7,8%
 ostali (katolici, protestanti, Armenski apostolski ortodoksni, židovske vjere) 1,7%
 bez vjere 3,7%
 nespecificirano 27,4%

Galerija

Izvori

Religija u Bugarskoj


Bonne Espérance (Reap the Whirlwind ou Heritage dans la version internationale) est un feuilleton en treize épisodes de cinquante minutes coproduit par Télécip-TF1 (France) - Reteitalia (Italie) et SABC (Afrique du Sud).

Adapté d'un livre de Pamela Luanshya Greer (Reap the Whirlwind), le feuilleton, réalisé en 1987, fut diffusé en France une première fois, du 6 novembre au 18 décembre 1989, sur TF1, le lundi soir à 20h35.

Synopsis
En Afrique du Sud, de 1820 à 1881, la série suit l'histoire sur trois générations de la famille Beauvilliers d'origine française, qui possède un domaine viticole dans la colonie du Cap sur fond de problèmes raciaux et de tensions antagonistes et croissantes entre Boers et Anglais.

Descendant de huguenots français et propriétaire d'un vaste domaine viticole au Cap, Jacques Beauvilliers a une liaison avec une esclave noire nommée Eva, avec laquelle il a un fils métis, appelé Jean-Jacques, qui devient alors son seul héritier masculin biologique quoiqu'adultérin et auquel il souhaite léguer la jouissance de son domaine viticole.

Jacques Beauvilliers a par ailleurs 4 filles nées de son épouse légitime : Clara, la fille ainée, qui a assisté sans être vue à la naissance de son demi-frère, voue une haine sans limite envers ce dernier et ne peut pardonner l'infidélité et la trahison de son père envers sa mère. Elle va tout mettre en œuvre pour se débarrasser de ce demi-frère mulâtre. Suzanne, la cadette, est amoureuse d'un Boer qui part se battre contre les Anglais. Prudence est une femme d'affaires indépendante qui va reprendre le domaine viticole et Emily, élevée par Eva après la mort en couche de sa mère, confidente de son demi-frère métis Jean-Jacques, paralysée à la suite d'une longue maladie, essaye d'être le lien entre tous les membres de sa famille.

Fiche technique
 Producteurs : Paul Kemp (SABC), Jacques Dercourt (Telecip)-TF1-Primetime-TV60-Reteitalia-Elmo de Witt-AV-RTL-CNC-PPI
 Réalisation : Philippe Monnier, Pierre Lary
 Scénario :  Luanshya Greer, Anthony Squire, et Jean-Louis Curtis
 Chanson: Sous les bougainvilliers (Jean-Pierre Lang, Serge Franklin) interprétée par Karen Tungay
 Lieux du tournage : Afrique du Sud (province du Cap, Transvaal)

Distribution
 Jean-Pierre Bouvier : Jacques Beauvilliers
 Trish Downing : Clara Beauvilliers
 Jocelyn Broderick : Suzanne Beauvilliers
 Agnès Soral : Prudence Beauvilliers
 Sylvia Zerbib : Emily Beauvilliers (fille)
 Constanze Engelbrecht : Emily Beauvilliers (mère)
 Annette Crosbie : Miss Thurtson
 Xavier Deluc : Jack Mardsen
 Tertius Meintjes : Thys Bothma
 Kevin Smith (VIII) : Jean-Jacques
 Meryl Stoltenkamp : Eva, la mère de Jean-Jacques
 Philip Godawa : Lord Marsden
 Peter Elliot : Claudelle
 Karen Tungay : Pauline Westbury
 David Sherwood : M. Westbury
 Marylin van Reenen : Mrs Westbury

Liens externes
 Fiche série
 fiche technique
 L'Afrique du Sud se penche sur son passé, Le Monde 20 septembre 1987

Série télévisée créée en 1989
Série télévisée disparue en 1989
Série télévisée française des années 1980
Série télévisée sud-africaine
Série télévisée de TF1
Histoire de l'Afrique du Sud

Bonne Espérance (série)


Le moulin de Noès est le dernier vestige d'une ferme expérimentale du  et situé à cheval sur les communes de Mérignac et de Pessac, dans le département de la Gironde.

Historique

Il s'agit du dernier vestige de la ferme expérimentale née de l'application locale de l'arrêt du Conseil du Roy, en date du , favorisant le défrichement des terres libres du royaume pour éviter la « disette du grain » et construite par Jacques-Alexandre Laffon de Ladebat, armateur bordelais (père d'André-Daniel Laffon de Ladebat), dans une zone marécageuse des « landes de Bordeaux » qui a été asséchée pour y faire des plantations ; cette ferme était destinée à la culture de céréales mais également à l'élevage de vers à soie, nourris grâce à une plantation de mûriers et formait des valets de chambre dont les meilleurs devenaient propriétaires d'un lopin de terre.

Le monument fait l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques depuis le .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Gironde

Liens externes

Monument historique en Gironde
Monument historique inscrit en 1984
Mérignac
Pessac
Noes

Moulin de Noès


A Heloísa Borba Gonçalves (Rio Grande do Sul, 13 de março de 1950), ou popularmente conhecida como Viúva Negra, é uma criminosa e advogada brasileira conhecida pelos seus quatro homicídios entre os anos de 1971 até 1993.

A Heloísa já foi condenada a 12 anos de prisão pelos crimes de bigamia, fraude e falsidade ideológica, porém jamais foi encontrada para cumprir a pena. Ela entrou em fevereiro de 2011, na lista de procuradas do Interpol em 188 países. De acordo com o Interpol, reside nos Estados Unidos desde 1994.

Nascidos em 1950
Assassinos do Brasil
Naturais do Rio Grande do Sul

Viúva Negra (criminosa)


Tavaster (finsk häme, hämäläiset), var en østersøfinsk stamme, som bosatte sig i blandt andet landskabet Tavastland, som er opkaldt efter dem.

Tavaster fik stor betydning ved Sveriges tidlige ekspansion i middelalderen i det nuværende Finland, både som modstandere og som allierede.

Østersøfinner
Finner

Tavaster


Sankt Clara Kloster blev som det fjerde af Roskildes i alt fem klostre oprettet i 1256 og lå lige uden for Roskildes befæstning.

Klosteret var viet til Sankt Clara og det tilhørte franciskanernes søsterorden Clarisserne.
Klosteret i Roskilde er et af ordenens første nord for Alperne. Pengene til etablering af klostret kom fra den rige Grevinde Ingerd af Regenstein datter af tidens største jordejer, Jakob Sunesen af Møn, som 1257 modtog pavelig tilladelse til at indtræde i ordenen uden at aflægge fattighedsløfte.

Klosteret brændte i 1302, men blev genopbygget. Det rummede 40 nonner og var ved reformationen rigt takket være store testamentariske gaver og medgifter for adelsdøtre, som skulle forsørges i klosteret. I 1561 blev klosteret og en del af dets jordegods givet til Københavns Universitet. Bygningerne blev revet ned og en halv million mursten blev brugt på Selsø Slot. Resterne af klosteret blev fjernet i 1843, hvor det meste af fundamentet blev brudt op. I dag er der ingen spor efter hverken kirke eller kloster.

Kilde

Forsvundne bygninger, konstruktioner og anlæg i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Roskilde
Tidligere danske klostre

Sankt Clara Kloster (Roskilde)


Höcht steht für:

 Höcht (Steinfeld), Ortsteil der Gemeinde Steinfeld (Schleswig), Kreis Schleswig-Flensburg, Schleswig-Holstein

Höcht ist der Familienname folgender Personen:

 Albert Höcht (1906–1992), deutscher Bergsteiger und Kameramann
 Johann Baptist Höcht (1870–1950), Weihbischof in Regensburg
 Johannes Maria Höcht (1901–1966), deutscher Publizist
 Theodor Höcht (1650–1720), Markgräflich Baden-Durlachischer Buchdrucker, siehe Theodor Hecht (Drucker)

Höcht


සේවාදායක (සර්වර්) මෘදුකාංග (English: Server Software) යනු, සේවාදායක පරිගණකය  (English: Server) සේවාදායකය මෘදුකාංගය මගින් භාවිතා කිරීම, ක්‍රියාත්මක කිරීම සහ කළමනාකරණය කිරීම කල හැකි මෘදුකාංග වර්ගයකි.

සේවාදායක මෙහෙයුම් පද්ධති

සේවාදායක පරිගණක මත වැඩකරණ පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධති විශාල සංක්‍යාවක් ඇත. ඒවායින් කීපයක් පහත පරිදි දැක්විය හැක.

 FreeBSD
 Red Hat Enterprise Linux
 SUSE Linux Enterprise Server
 Ubuntu Server
 Oracle Linux
 CentOS
 ROSA Enterprise Linux Server
 Windows Server
 Windows Server Essentials
 Windows MultiPoint Server
 Windows Storage Server
 Microsoft Hyper-V Server
 Oracle Solaris
 HP-UX
 IBM AIX
 z/OS
 OS X Server (Mac OS X Server)
 ClearOS

බොහොමයක් සේවාදායක පරිගණක, Linux සහ Windows සේවාදායක මෙහෙයුම් පද්ධති බොහොමයක් සමග වැඩකිරීමට විශේෂයෙන් සැකසු දෘඩාංග වලින් සමන්විතව සකසා ඇත.
තවද සේවාදායක මෙහෙයුම් පද්ධති නිපදවන ආයතන බොහොමයක් තම සේවාදායක මෙහෙයුම් පද්ධති මෘදුකාංග සේවා සදහා මුදල් අයකරණු ලැබේ.

සේවාදායක මෘදුකාංග වර්ග

සේවාදායක වර්ගය, පදනම් වන ක්‍රියා මත හෝ භාවිතය මත සේවාදායක මෘදුකාංග පහත සඳහන් ලෙස, විවිධ ආකාර වලට වර්ග කල හැක:

 Application server software
 Catalog server software
 Communications server software
 Computing server software
 Database server software
 Fax server software
 File server software
 Game server software
 Mail server software
 Media server software
 Print server software
 Sound server software
 Proxy server software
 Web server software

මින් බොහොමයක් සේවාදායකය මෘදුකාංග වර්ග, සේවාදායක මෙහෙයුම් පද්ධතිය තුල පෙර නිමියෙන්ම ලබා දෙන අතර නැතිනම් අන්තර් ජාලය ඔස්සේ භාගත කර ගැනීමට ද හැකියාව පවති.

සේවාදායක මෘදුකාංග සඳහා උදාහරණ

Application server software
 JBoss Enterprise Application Platform (JBoss EAP)
 GlassFish Application Server
 Oracle WebLogic Server
 IBM WebSphere Application Server
 Zend Server

Database server software
 Oracle Database
 Microsoft SQL Server
 MySQL Community Server
 SAP HANA
 IBM DB2
 Ingres

File server software
 openLDAP
 NetIQ / Novell eDirectory
 Microsoft Active Directory

Mail server software
 Microsoft Exchange Server
 Novell GroupWise
 sendmail
 Postfix

Media server software

 GB-PVR

 LinuxMCE
 MediaPortal
 MythTV
 Plex
 Kodi Entertainment Center
 TVersity Media Server

Proxy server software
 Squid
 Microsoft Internet Information Services (IIS)
 HAProxy

Web server software
 Microsoft Internet Information Services (IIS)
 Apache HTTP Server
 Nginx
 Google Web Server (GWS)

රැකියා අවස්ථා
සේවාදායක මෙහෙයුම් පද්ධති සහ සේවාදායක මෘදුකාංග වර්ග සම්බන්ද රැකියා අවස්ථා බොහොමයක් පවතී. ඒවා නම්:

 පරිගණක පද්ධති පරිපාලක වරුන් (Server Administrator)
 පරිගණක පද්ධති ආරක්ෂණ පරිපාලක වරුන් (Security Administrator)
 වෙබ් පරිපාලක වරුන් (Web Administrator)
 පරිගණක පද්ධති ඉංජීනේරුවන් (System Engineer)
 පරිගණක පද්ධති උපකාරයක ඉංජීනේරුවන් (System Support Engineer)
 දත්ත සමුදාය පරිපාලක වරුන් (Datadase Administrator)
 පරිගණක කළමණාකරුවන් (IT Manager)

වෘත්තිමය පාඨමාලා

සේවාදායක මෙහෙයුම් පද්ධති සහ සේවාදායක මෘදුකාංග වර්ග සදහා වූ ජාත්‍යන්තර වෘත්තීයමය පාඨමාලා බොහොමයක් ඇත. මින් බොහොමයක් පද්දති පාලනය (System Administration) සහ දත්ත සමුදාය පාලනය (Datadase Administration) පිළිබඳ හැදෑරීමට සකසා ඇති අතර කීපයක් පද්දති නිර්මාන කරණය (Developer-focused) පිළිබඳ හැදෑරීමට සකසා ඇත. ඒවායින් කීපයක් පහත දැක්වා ඇත.

 Microsoft Certifications
 Red Hat Certifications
 SUSE / Novell Certifications
 LPI (Linux Professional Institute) Certifications
 CompTIA (Computing Technology Industry Association) Certifications
 The Linux Foundation Certifications
 Oracle Certifications
 MangoDB Certifications
 IBM Certifications
 HP (Hewlett-Packard) Certifications
 BSD Certifications
 GIAC Certifications
 Apple Certifications

මෙයද බලන්න
 ඉසුරු ලිනක්ස්

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතියට සමාන, ආදේශ Microsoft Windows මෙහෙයුම් පද්ධති මෘදුකාංග
 ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතියට සමාන, ආදේශ Microsoft Windows මෙහෙයුම් පද්ධති මෘදුකාංග
 ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතියට සමාන, ආදේශ Microsoft Windows මෙහෙයුම් පද්ධති මෘදුකාංග

මෘදුකාංග

සේවාදායක පරිගණකය


Kongres Azerbajdžanaca Svijeta (azerbajdžanski: Dünya Azərbaycanlılarının Qurultayı) događaj je na visokoj razini za daljnje jačanje veza s Azerbajdžancima koji žive u inozemstvu, za osiguranje jedinstva i solidarnosti među Azerbajdžancima svijeta, kao i za jačanje i koordinaciju aktivnosti azerbajdžanskih zajednica i udruga.

Povijest
Prva inicijativa za sazivanje Kongresa Azerbajdžanaca svijeta dogodila se 1992. Prema Dekretu predsjednika Azerbajdžanske Republike od 24. prosinca 1992. odlučeno je sazvati Kongres Azerbajdžanaca svijeta u Bakuu. Ukazom predsjednika Azerbajdžanske Republike Abulfaza Elchibeya osnovan je Organizacijski odbor za Kongres Azerbajdžanaca svijeta. Usprkos tome, kongres se nije održao.

2001. u Bakuu, glavnom gradu Azerbajdžana, održan je Prvi kongres Azerbajdžanaca svijeta. Ovaj kongres bio je značajan korak u integraciji Azerbajdžana koji žive u inozemstvu oko zajedničkog cilja, ideologije "azerbajdžanstva". Kongresu nisu prisustvovali samo etnički Azerbajdžani, već i delegati mnogih drugih etničkih skupina višenacionalnog Azerbajdžana, koji predstavljaju najaktivniji dio azerbajdžanske dijaspore. Na kongresu su određeni članovi Koordinacijskog vijeća svjetskih Azerbajdžana, a Heydar Alijev je izabran za predsjednika Vijeća.

Drugi kongres Azerbajdžanaca svijeta održan je 16. ožujka 2006. Predsjednik Azerbajdžanske Republike Ilham Aliyev na ovom je kongresu izabran za predsjednika Koordinacijskog vijeća svjetskih Azerbajdžana.

Treći kongres Azerbajdžanaca svijeta održan je 5. srpnja 2011. u gradu Bakuu. Prisustvovalo je 1.272 predstavnika. Među sudionicima Trećeg kongresa Azerbajdžanaca svijeta bili su i Židovi, Rusi, Ukrajinci, Bugari, mešketski Turci, te predstavnici drugih naroda koji su živjeli u Azerbajdžanu i otišli na stalni boravak u strane zemlje. Predsjednik Azerbajdžana Ilham Alijev ponovno je izabran za predsjednika Koordinacijskog vijeća svjetskih Azerbajdžana.

Dana 3. lipnja 2016. godine u Baku centru Heydar Aliyev održana je službena ceremonija otvaranja Četvrtog kongresa Azerbajdžanaca svijeta. Delegati kongresa ponovno su jednoglasno izabrali predsjednika Ilhama Alijeva za predsjednika Koordinacijskog vijeća svjetskih Azerbajdžana. Koordinacijsko vijeće odobrilo je na kongresu 109 članova.

Izvori

Azerbajdžan

Kongres Azerbajdžanaca Svijeta


Carlos Carneiro de Campos, 3.º vizconde con grandeza de Caravelas, fue un destacado político brasileño del .

Biografía
Carlos Carneiro de Campos nació en Salvador el 1 de noviembre de 1805, hijo del Consejero Manuel Carneiro de Campos y de Maria Inácia de Jesus Ferreira França, hija de Clemente Ferreira França, marquês de Nazaré. Su tío, marqués de Carabelas, fue un importante estadista del Imperio. Era hermano del coronel Frederico Carneiro de Campos, combatiente de la Guerra del Paraguay.

Tras servir como cadete en el batallón de Pedro I de Brasil asistió a la Escuela Militar. Pasó luego a la Universidad de Coímbra donde se graduó en derecho, completando sus estudios en París.

En 1829 fue catedrático de economía política. Continuó en la actividad académica u como secretario y director interino de esa institución hasta el 24 de octubre de 1833 cuando fue nombrado inspector del Tesoro. El 24 de noviembre de ese año fue nombrado director del Banco do Brasil, cargo que mantuvo hasta el 5 de noviembre de 1835.
En 1836 se afilió al partido Conservador.

Fue jubilado del servicio en la administración por decreto del 29 de enero de 1858.

Junto a Francisco Bernardino Ribeiro y José Ignacio Silveira da Motta entre otros fundó la Sociedad Filomática, de cuya revista fue director.

Fue diputado provincial en Bahia. Miembro de la Asamblea Provincial de São Paulo desde su instalación en 1835, fue elegido diputado nacional por São Paulo ante la Asamblea General en 1842 y en las legislaturas de 1850 y 1852. Fue senador por São Paulo desde 1857 a 1860.

Fue vicepresidente del estado de São Paulo en 1852 ejerciendo la presidencia entre el 17 de diciembre de ese año y el 4 de enero de 1853.

Presidió la provincia de Minas Gerais en tres oportunidades: del 15 de enero al 18 de abril de 1842, del 12 de noviembre de 1857 al 1 de mayo de 1859 y del 22 de septiembre de 1859 al 22 de abril de 1860.

Fue ministro de Hacienda del 31 de agosto de 1864 al 12 de mayo de 1865 en el gabinete de Francisco José Furtado.

Fue ministro de Relaciones Exteriores en tres oportunidades: gabinetes del 24 de mayo de 1862 (Zacarias de Góis e Vasconcelos), del 31 de agosto de 1864 (Furtado) y del 7 de marzo de 1871 (José Maria da Silva Paranhos).

Durante el breve gabinete Zacarias se vio involucrado en la crisis por la llamada Cuestión Christie, grave conflicto que llevó a la ruptura de relaciones diplomáticas entre el Imperio de Brasil y Gran Bretaña.

Fue honrado con el título de vizconde con grandeza por decreto del 15 de octubre de 1872.

Recibió los títulos de Consejero de Estado (1870), Viador de su Majestad la Emperatriz, Comendador da Ordem de Cristo (Imperial Ordem de Nosso Senhor Jesus Cristo), la Gran Cruz de la Orden de Leopoldo de Bélgica, la Legión de Honor (Francia), la Orden del Águila Roja (Alemania), Orden de la Corona de Italia, Orden de la Corona de hierro de Austria, etc.

Falleció en Río de Janeiro el 28 de abril de 1878.

Había casado con Fabrícia Ferreira França y en segundas nupcias con Bárbara Galdina de Oliveira Jacques (1830-1886).

Una calle de São Paulo lleva su nombre.

Bibliografía
Foreign Office, British and foreign state papers, 1863-1864, Volumen LIV, William Ridgway, Londres, 1869
The Brazil correspondence in the cases of the Prince of Wales and officers of the Forte, William Ridgway, Londres, 1863

Enlaces externos
Biografía, Ministério da Fazenda do Brasil
Informe ante la Asamblea Legislativa, 15 de mayo de 1873
Conselheiro Carlos Carneiro de Campos, Facultad de Derecho de la Universidad de São Paulo
Vizconde de Caravelas
A Nobreza Brasileira de A a Z
Gobernadores de Sao Paulo y de Minas Gerais en worldstatesmen.org

Gobernadores de Minas Gerais
Gobernadores del Estado de São Paulo
Senadores del Imperio del Brasil
Diputados del Imperio del Brasil
Ministros de Hacienda de Brasil
Ministros de Relaciones Exteriores de Brasil
Nobles de Brasil

Carlos Carneiro de Campos


Jack Owen Spillman III (nascido em 30 de agosto de 1969)  é um assassino em série de Spokane, Washington. Ele é conhecido como "the Werewolf Butcher" (O lobisomem carniceiro).

Crimes
Spillman foi condenado em abril de 1995 pelo assassinato de Rita Huffman, de 48 anos, e de sua filha Mandy, de 15 anos. Ele também foi condenado por, em 1994, assassinar Penny Davis, de 9 anos.

Huffman foi encontrada em sua residência junto com sua filha na cidade de East Wenatchee, em Washington, ambas sexualmente mutiladas e corpos posicionados de forma provocante. A pickup preta de Spillman coincide com a descrição dada por testemunhas de um veículo que estava em um estacionamento perto da casa das vítimas na noite dos assassinatos. Além disso, a pickup de Spillman foi parada por um policial da cidade de East Wenatchee em um estacionamento do Clube de Militares Veteranos naquela tarde e, em seguida, uma faca ensanguentada de 12 centímetros foi encontrada no local. Aparentemente parecia com um dos conjuntos de  facas encontradas na casa da vítima. Antes de ser preso, Spillman foi mantido sob custódia por uma semana enquanto os exames laboratoriais eram realizados.

Sob ameaça de receber a pena de morte, mais tarde, Spillman também admitiu ter matado Davis, da cidade de Tonasket, em Washington. Seis meses depois, em setembro de 1994, seu corpo foi encontrado em uma cova rasa à 19 quilômetros de sua casa. Ela também foi colocada em uma posição provocante.

Para evitar uma possível pena de morte, Spillman se declarou culpado pelas três acusações de assassinato em primeiro grau e foi sentenciado a prisão perpétua em 1996. Ele está cumprindo pena na Penitenciária do Estado de Washington.

Antecedentes criminais
De acordo com documentos do julgamento, que "Spillman teria contado à um colega de cela (de nome Mark Miller) que ele queria ser o maior serial killer do mundo". Na época em que ele se declarou culpado pelos três assassinatos, relatórios estatuíram que Spillman estava enfrentando penas adicionais por estupro de primeiro grau, assalto à mão armada e furto. Ele e um amigo foram presos por estupro em 1993, porém estas alegações foram, eventualmente, declinadas..

Ligações externas

  Algumas páginas deste artigo falam de Spillman; é uma visão mais geral sobre o crime.

Estupradores dos Estados Unidos
Assassinos em série dos Estados Unidos
Naturais de Spokane

Jack Owen Spillman


Die Handelskammer beider Basel ist ein regionaler Wirtschaftsverband der Industrie-, Handels- und Dienstleistungsfirmen in den Halbkantonen Basel-Stadt und Basel-Landschaft.

Zweck
Sie ist ein im Handelsregister eingetragener privatrechtlicher Verein, der sich in erster Linie durch Mitgliederbeiträge und durch die Erhebung von Gebühren für die von ihm angebotenen Dienstleistungen finanziert. Die Handelskammer ist Interessensvertreter ihrer Mitglieder in der Region Nordwestschweiz gegenüber politischen Entscheidungsträgern, der Verwaltung und der Öffentlichkeit. Darüber hinaus nimmt sie hoheitliche Aufgaben wahr, wie etwa die Ausstellung von Ursprungszeugnissen für den Warenexport. Für diesen Aufgabenbereich ist sie der eidgenössischen Zolldirektion unterstellt.

Im Zuge ihrer politischen Verbandsarbeit ist die Teilnahme an Vernehmlassungsverfahren durch Stellungnahmen zu erwähnen.
Als Mitglied der Swiss Chambers' Arbitration Institution bietet die Handelskammer beider Basel nationale und internationale Schiedsgerichtsverfahren an.

Die Handelskammer beider Basel ist Mitglied in der Vereinigung der 18 kantonalen und regionalen Industrie- und Handelskammern in der Schweiz (SIHK) und im Dachverband der Schweizer Wirtschaft (economiesuisse).

Mitglieder der Handelskammer sind Firmen und Einzelpersonen, aber auch Vereine, Stiftungen, öffentlich-rechtliche Körperschaften und Anstalten. Im Gegensatz zu deutschen Handelskammern ist die Mitgliedschaft in einer Handelskammer in der Schweiz (und damit auch in der Handelskammer beider Basel) grundsätzlich freiwillig.

Domizil
Die Handelskammer beider Basel hat ihr Domizil am Ort ihrer Geschäftsstelle in Basel, St. Jakobs-Strasse 25.

Organisation
Präsidentin ist Elisabeth Schneider-Schneiter (seit Juni 2017). Sie vertritt zusammen mit dem Direktor und dem Vorstand die Handelskammer nach aussen. Direktor ist Martin Dätwyler seit April 2018. Der Vorstand besteht aus 26 Mitgliedern (Stand November 2019). Sieben Fachgremien (Kommissionen) behandeln u. a. konkrete Wirtschaftsfragen. In der Geschäftsstelle sind insgesamt 31 Mitarbeitende und drei Lernende beschäftigt. Zwei davon sind Lernende im Langzeitpraktikum.

Kommissionen
 Ausbildungskommission
 Aussenhandelskommission
 Energie- und Umweltkommission
 Finanz- und Steuerkommission
 Life-Sciences-Kommission
 Raumplanungskommission
 Verkehrskommission

Geschichte
Die Handelskammer beider Basel besteht in ihrer jetzigen Form seit dem 1. Januar 1997. Sie entstand aus dem Zusammenschluss der Basler Handelskammer (gegründet 1876) und dem Verband Basellandschaftlicher Unternehmen (VBU; gegründet 1919 als Verband der Industriellen von Baselland, 1991 umbenannt in VBU).

Literatur
 Walter Hochreiter: 125 Jahre Handelskammer Beider Basel: die letzten 50 Jahre, Verlag Regionalkultur, 2001.
 Louis von Planta: 100 Jahre Basler Handelskammer. In: Basler Stadtbuch 1976, S. 69-74.

Quellen
 Historisches Lexikon der Schweiz
 Jahresbericht der Basler Handelskammer 1996.
 Verordnung über die Beglaubigung des nichtpräferenziellen Ursprungs von Waren (VUB-EVD) vom 9. April 2008
 https://www.basellandschaftlichezeitung.ch/basel/baselbiet/elisabeth-schneider-schneiter-ich-habe-schon-immer-fuer-die-region-politisiert-131366817?cx_navSource=recommendationsTop
 https://bazonline.ch/basel/stadt/martin-daetwyler-ist-neuer-handelskammerdirektor/story/22230950

Weblinks
 www.hkbb.ch

Einzelnachweise

Organisation (Basel)
Handelskammer

Handelskammer beider Basel


Jelena Lavko (født Živković 6. juli 1991 i Zrenjanin) er en serbisk håndboldspiller, der spiller for Érdi VSE i Ungarn og Serbiens kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Serbien

Jelena Lavko


4. HNL – Jug je svoje posljednje izdanje imala u sezoni 2011./12. Sastojala se od tri skupine (A, B i C). U skupini C su se natjecali klubovi iz Dubrovačko-neretvanske županije.

Sustav natjecanja
Šest klubova je igralo četverokružnu ligu (20 kola). Pobjednik lige je bila momčad Župa Dubrovačka iz Čibače,koja je potom igrala kvalifikacije za 3. HNL – Jug.

Sudionici
Svi klubovi su iz Dubrovačko-neretvanske županije.
 Croatia – Gabrili
 Gusar – Komin
 Maestral – Krvavac
 Metković – Metković
 Slaven – Gruda
 Župa Dubrovačka – Čibača

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Kvalifikacije za 3. HNL – Jug

Povezani članci
 Četvrta hrvatska nogometna liga
 4. rang HNL-a 2011./12.
 4. HNL – Jug A 2011./12.
 4. HNL – Jug B 2011./12.
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2011./12.

Vanjske poveznice

Izvori
 rsssf.com, Hrvatska 2011./12., 4. HNL

2011-12 C
4-Jug-C

4. HNL – Jug C 2011./12.


An Agrostis media in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dugald Carmichael. An Agrostis media in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis media


Caesarea (în limba latină) sau, în românește,Cezareea, astăzi Keysaria (în , în , în ) este un orășel în partea central-nordică a Israelului. Situat la jumătatea distanței între Tel Aviv și Haifa pe câmpia de coastă în apropiere de orașul Hadera, cade sub jurisdicția Consiliului Regional Hof Hacarmel (Litoralul Carmelului). Cu o populație de 4,970, este singura localitate israeliană gestionată de către o organizație privată, Caesarea Development Corporation și, de asemenea, una dintre cele mai populate localități nerecunoscută ca un consiliu local.

Orașul a fost construit de regele regatului Iudeea, Irod cel Mare pe la 25-13 î.Hr. ca orașul-port Caesarea Maritima. El a servit ca un centru administrativ al provinciei Iudeea a Imperiului Roman și mai târziu capitala bizantină a provinciei Palestina Prima în perioada clasică. După cucerirea musulmană din secolul al 7-lea, fiind ultimul oraș căzut sub arabi, orașul a avut o majoritate arabă până la cuceririle cruciate. A fost abandonat după cucerirea de către mameluci. Localitatea a fost repopulată în 1884 de către bosniecii imigranți, care s-au stabilit într-un mic sat de pescari. În 1940, kibbutzul Sdot Yam a luat ființă alături de sat. În februarie 1948, în vremea Războiului de independență a Israelului din anii 1948-1949, satul a fost cucerit de o unitate evreiască a Palmahului comandată de Yitzhak Rabin, dar locuitorii arabi fugiseră deja mai înainte după un atac al organizației paramilitare evreiești Lehi. În 1952 s-a înființat orașul evreiesc Keisarya (Cezareea) în apropierea ruinelor orașului antic, transformat în Parcul Național Caesarea Maritima.

Istoria

Antichitatea
Caesarea Maritima a fost construită în jurul anilor 20–10 î. Hr., lângă ruinele unui mic port, cunoscut sub numele de  Stratonos pyrgos (Turnul lui Straton), fondat de Straton I din Sidon.  În 90 î. Hr., regele evreu Alexandru Ianai a capturat Turnul lui Straton, ca parte a politicii sale de dezvoltare a construcțiilor navale și extinderea statului hasmonean. Turnul lui Straton a rămas o așezsre evreiască pentru încă două generații, până când zona a devenit dominată de romani în 63 î. Hr., când a fost declarat oraș autonom. Orașul păgân a suferit schimbări mari sub Irod cel Mare, care l-a redenumit Caesarea în onoarea împăratului Roman, Caesar Augustus.

În 22 î. Hr., Irod a început construcția unui port de mare adâncime și a construit depozite, piețe, drumuri largi, băi, temple  și impunătoare clădiri publice. La fiecare cinci ani, orașul a găzduit importante competiții sportive, jocuri de gladiatori, și spectacole de teatru, cu vedere la Marea Mediterană.

Cezareea, de asemenea, a înflorit în timpul perioadei bizantine. În secolul III, înțelepții evrei au scutit orașul de legea iudaică, sau Halakha, întrucât în acest timp, majoritatea locuitorilor nu erau evrei. Orașul a fost, în principal, un centru comercial bazat pe comerț.

Personalități notabile
 Procopius din Cezareea istoric grec bizantin din vremea lui Iustinian I
 Eusebiu din Cezareea, teolog creștin bizantin
 Sfântul Albina
 Laetitia Beck, jucător de golf
 Ezer Weizman, al șaptelea Președinte al Israelului
 Keren Ann, cântăreață pop franceză
 Arkadi Gaydamak, om de afaceri ruso-israelian
 Eitan Wertheimer, industriaș israelian
 Beniamin Netaniahu, politician israelian, fost prim-ministru al Israelului, este un locuitor al orasului * *Avraham Yosef Schapira, politician și om de afaceri israelian

Note

Legături externe
 Locuri de vizitat în Cezareea (limba engleză)
 Bine ati venit în Qisarya
 Survey of Western Palestine Map 7: IAA, Wikimedia commons
 Caesarea Development Corporation
 Jacques Neguer,  Byzantine villa:Conservation of the "gold table" and preparation for its display, Israel Antiquities Authority Site - Conservation Department

Locuri din Biblie
Orașe din Israel

Caesarea


නජාට් වැලවුඩ් බෙල්කේසම් (උපත 1977 ඔක්තෝම්බර් 4) ප්‍රංශය සමාජවාදී පක්ෂයේ (ප්‍රංශය ) | | සමාජවාදී දේශපාලනඥවරියෙකි, ජාතික අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය (ප්‍රංශය ) නියෝජනය කළ පළමු ප්‍රංශ කාන්තාව වූ ඇය 2014 අගෝස්තු මස 25 දින  | වූ ඇය අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය, උසස් අධ්‍යාපන, හා පර්යේෂණ, දෙවන Valls ආණ්ඩුවේ අමාත්‍ය මණ්ඩලය එක්විය.

මූලාශ්‍ර

1977 උපත්

නජාට් වැලවුඩ් බෙල්කේසම්


Eladio de Auxerre (f. 387) fue un santo cristiano y obispo de Auxerre. Se le menciona por haber ordenado diácono a san Amador. Este es el ejemplo más antiguo de tonsura eclesiástica que se tiene información en la historia religiosa de Francia. Su festividad se conmemora el 8 de mayo.

Referencias

Enlaces externos
 Ὁ Ἅγιος Ἑλλάδιος Ἐπίσκοπος Ὡξέρρης
 8 de mayo
 Catholic Encyclopedia, s.v. Diocese of Sens

Santos de Francia
Santos católicos
Santos de la Iglesia ortodoxa
Obispos de Francia del siglo IV
Obispos santos de Francia
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo IV

Eladio de Auxerre


Ayed ist der Familienname folgender Personen:

 Ali Ben Ayed (1930–1972), tunesischer Film- und Theaterschauspieler sowie Regisseur
 Anouar Ayed (* 1978), tunesischer Handballspieler
 Lotfi Ayed (* 1959), schwedischer Boxer
 Makrem Ayed (* 1973), tunesischer Judoka
 Rajaei Ayed (* 1993), jordanisch-palästinensischer Fußballspieler

Ayed


Kardinalspætte () er en fugleart, der lever i subsaharisk Afrika.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Afrikas fugle
Egentlige spætter

Kardinalspætte


Promised Land Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Promised Land Township (Craighead County, Arkansas)
 Promised Land Township (Lawrence County, Arkansas)

Promised Land Township


Aloys Ntiwiragabo, né en , est responsable des renseignements militaires rwandais de juin 1993 à juillet 1994 pendant le génocide des Tutsi au Rwanda.

Il est nommé dans les actes d'accusations du Tribunal pénal international pour le Rwanda (TPIR) en tant que co-responsable du génocide de 1994 au Rwanda.

Une enquête préliminaire est ouverte le 24 juillet 2020, pour « crimes contre l'humanité » contre Aloys Ntiwiragabo. Le Rwanda émet un mandat d'arrêt international à son encontre le 21 décembre 2021 pour crime contre l'humanité. Il est recherché par Interpol pour crime contre l'humanité et génocide.

Biographie
Il est né au Rwanda à Satinskyi/Gisenyi dans le district de Ngororero.

Selon sa propre biographie, il est issu de la  promotion des officiers des Forces Armées Rwandaises (1969-1971). En 1973, il intègre la Garde nationale puis la Gendarmerie nationale en 1976.

Responsabilités pendant le génocide des Tutsis
Aloys Ntiwiragabo commande les gendarmes de Kigali jusqu'en 1993, dont le capitaine Pascal Simbikangwa qui fût condamné en France à 25 ans de prison pour génocide. En juin 1993, Aloys Ntiwiragabo est le chef des renseignements militaires rwandais (G2) et chef d'état-major adjoint de l'armée rwandaise. Le G2 définit une liste d'ennemis de l'intérieur et de l'extérieur, où figurent notamment les Tutsi et dont la paternité est attribué à Aloys Ntiwiragabo par le Tribunal pénal international pour le Rwanda. Le G2 diffusent également de fausses informations à la radio. Aloys Ntiwiragabo est partie prenante des réunions quotidiennes de l'état-major des forces armées rwandaises pendant le génocide. Il appartient au cercle du pouvoir présidentiel de l'Akazu, qui répandra l'idéologie d'extrémistes radicaux rwandais qui conduira au génocide.

Le procureur du Tribunal pénal international pour le Rwanda cite Aloys Ntiwiragabo parmi 11 individus qui « dès la fin de 1990 et jusqu'à juillet 1994 […] se sont entendus entre eux et avec d'autres pour élaborer un plan dans l'intention d'exterminer la population civile tutsi et d'éliminer les membres de l'opposition et de se maintenir au pouvoir. […] Ils ont organisé, ordonné et participé aux massacres ».

Cavale internationale et poursuites
Après le génocide, Aloys Ntiwiragabo passe par le Kenya, le sud du Soudan (1997) puis au Zaïre où comme de nombreux responsables militaires de l'ancien régime Rwandais, il participe à la création de la rébellion hutue rwandaise FDLR dont il devient général-major lors de la seconde guerre du Congo en 1998, en collaboration du régime de Laurent-Désiré Kabila.

Le Tribunal pénal international pour le Rwanda (TPIR) ne parviendra jamais à capturer Aloys Ntiwiragabo. Il est l'un des deux seuls participants de l'état-major des forces armées rwandaises de l'époque à n'avoir jamais été arrêtés ni jugés.

Il demande en 2001 des visas aux ambassades françaises de Khartoum (Soudan) et Niamey (Niger), mais il n'est pas inquiété pour autant en s'y rendant en personne. Ces demandes seront refusées en 2011. Quelques années précédant ses demandes pour accéder au territoire français, son épouse Catherine Nikuze s'installe dans la région d'Orléans en France après avoir obtenu l'asile le 22 septembre 1999. Elle obtient la nationalité française en 2005, alors qu'elle prend part à des activités d'extrémistes en exil selon Mediapart.

En 2001, il est en RDC, le juge français Jean-Louis Bruguière le rencontrant dans le cadre de l'enquête sur l'attentat du 6 avril 1994 contre l'avion du dictateur rwandais Juvénal Habyarimana, qui fut l'acte déclencheur du génocide.

Aloys Ntiwiragabo a déclaré à l'Ofpra d'avoir vécu au Soudan jusqu'en 2011.

En 2012, le tribunal de Paris a cherché à l'entendre comme témoin dans une enquête menée par le pole "crimes contre l'humanité" et a sollicité le Rwanda, qui a répondu qu'il était réfugié dans un pays africain, selon une source judiciaire interrogé par TV5 Monde.

Aloys Ntiwiragabo a déclaré à l'Ofpra d'avoir vécu au Niger de 2011 à 2017, puis d'avoir regagné la France par un Visa délivré par le consulat belge de Ouagadougou (Burkina Faso). Le 25 juillet 2020, Mediapart révèle sa présence à Orléans, qui pourrait dater de 2006.

A la suite des révélations de Mediapart sur la présence en France de Aloys Ntiwiragabo, le parquet national antiterroriste a ouvert une enquête préliminaire pour « crimes contre l'humanité » contre lui. Le procureur général rwandais, Aimable Havugiyaremye, déclare le 21 décembre 2021 que le Rwanda a émis un mandat d'arrêt international à l'encontre de Aloys Ntiwiragabo. Enfin, Interpol lance une fiche rouge à son nom pour 2 chefs d'accusation de crime de génocide (génocide par meurtre des membres du groupe; conspiration en vue de commettre le génocide) et 2 chefs d'accusation de crimes contre l'Humanité (crime contre l'Humanité de meurtre; crime contre l'Humanité d'extermination).

Résidence en France
Selon Mediapart, Aloys Ntiwiragabo n'est pas la seule personne suspectée de génocide par le Rwanda et vivant en France sans être inquiétée : plusieurs centaines d'extrémistes rwandais seraient organisés dans des réseaux associatifs à travers le pays. Déjà sous la présidence française de François Mitterrand, la veuve de l'ancien président Juvénal Habyarimana, Agathe Kanziga, alors suspecté de génocide, est accueillie en France sans être expulsée alors qu'elle ne dispose pas de papier et a épuisé tous les recours à sa disposition.

Alors que Aloys Ntiwiragabo est suspecté de crimes, il a pu déposer en 2020 une demande d'asile en France, qui lui a été refusée le 17 août 2020, l'administration française estimant qu'il existait des raisons sérieuses de penser qu'il se serait rendu coupable à la fois de « crime contre l'humanité », mais également de « crimes de guerre » pendant mais aussi après le génocide des Tutsis de 1994 (confirmé par la Cour nationale du droit d'asile (CNDA) en septembre 2021). Cependant, avant 2020 et depuis la fin du Tribunal pénal international pour le Rwanda (TPIR), Aloys Ntiwiragabo n'était pas recherché ni par Interpol, ni par la justice française ou rwandaise.

En avril 2021, le cabinet d'avocat Cunningham Levy Muse LLP, mandaté par le Rwanda, déplore le choix fait, selon eux, par la France « de protéger et non poursuivre les génocidaires », ainsi que de « dissimuler des documents cruciaux ».

En janvier 2023, un procès se déroule devant le tribunal correctionnel de Paris à la suite de la plainte déposée par Aloys Ntiwiragabo contre la journaliste Maria Malagardis pour « injures publiques » pour l'avoir comparé à un Nazi. Le , Malagardis est relaxée par la Cour.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Akazu
 Tribunal pénal international pour le Rwanda
 Génocide des Tutsi au Rwanda

Génocide des Tutsi au Rwanda
Militaire rwandais
Naissance en 1948

Aloys Ntiwiragabo


مونتكلير  هي إحدى مدن مقاطعة سان بيرناردينو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 25 أبريل، 1956.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لمونتكلير في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان مونتكلير 33,049 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 8,800 أسرة وعدد العائلات 7,053 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 9,066 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 44.77% من البيض و6.39% من الأمريكيين الأفارقة و0.97% من الأمريكيين الأصليين و8.13% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.31% من سكان جزر المحيط الهادئ و34.62% من الأعراق الأخرى و4.81% من عرقين مختلطين أو أكثر و59.98% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 8,800 أسرة كانت نسبة 54.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 56.3% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 16.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 7.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 19.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 15% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.69، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.04.

بلغ العمر الوسطي للسكان 29.0 عاماً. وكانت نسبة 33.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 30.1% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 17.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 7.1% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 100.2 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 97.0 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 40,797 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 42,815 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 30,902 دولارًا مقابل 27,014 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 13,556 دولارًا. وكانت نسبة 14.2% من العائلات ونسبة 17.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 23.2% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 11.1% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان مونتكلير 36,664 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 9,523 أسرة وعدد العائلات 7,776 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 9,911 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 52.74% من البيض و5.20% من الأمريكيين الأفارقة و1.18% من الأمريكيين الأصليين و9.34% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.20% من سكان جزر المحيط الهادئ و26.95% من الأعراق الأخرى و4.37% من عرقين مختلطين أو أكثر و70.22% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 9,523 أسرة كانت نسبة 52% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 53.5% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 18.7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 9.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 18.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 13% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.81، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.09.

بلغ العمر الوسطي للسكان 30.7 عاماً. وكانت نسبة 29.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 11.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 29.2% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 21.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 8.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.8% ذكور و50.2% إناث.

أعلام

 نيك ريماندو
 تشارلز روبرتس
 روبرت ترينت جونز جونيور
 داني كاليف
 برايان ستوكس
 دونالد بيلي

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1956
مدن كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1956 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة سان بيرناردينو (كاليفورنيا)
مونتكلير (كاليفورنيا)
وادي بومونا

مونتكلير (كاليفورنيا)


Filme sovietice din:  1975 — 1976 — 1977

Aceasta este o listă de filme produse în Uniunea Sovietică în 1976.

Referințe și note

Legături externe
 Filme sovietice din 1976 la Internet Movie Database

1976
Sovietică, Uniunea
Filme

Listă de filme sovietice din 1976


Auxerrois is a historical province of France. Named after the city of Auxerre in Burgundy, it gives its name to several grape varieties:

 Auxerrois Blanc, a white wine grape that is widely grown in Alsace, and also in Lorraine, Germany and Luxembourg
 Malbec (or Côt), a red wine grape grown in the Cahors region of France, where it is known as Auxerrois
 Pinot gris, sometimes called Auxerrois Gris in France
 Valdiguié, known as Gros Auxerrois in the South of France

Auxerrois


Bucakköy, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 62, Serik ilçesine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Serik'in mahalleleri

Bucakköy, Serik


Mogwai, Glasgow'da kurulmuş bir rock müzik topluluğudur. 1995 yılında Stuart Braithwaite ve Dominic Aitchison tarafından kurulan grup, kuruluşundan bu yana geçen süre içinde post-rock olarak bilinen müzik türünde en etkili ve en tanınmış gruplardan biri haline geldi.

Genel olarak enstrümantal ve nispeten uzun süren, elektro gitar temelli bir müzik icra ederler. Tek bir temanın detaylandırılması üzerine çalışırlar ve dinamik kontrastlar ile melodik bas gitar riff'lerini kullanmaları ve gitarda distortion ve benzeri efektleri uygulamalarıyla ile ünlüdürler. Braithwaite, Mogwai'in müziğinde şarkı sözlerinin bulunmayışını ise şu şekilde açıklamıştır:

Grup ilk başlarda Glasgow'daki indie müziğinin meşhur plak şirketi Chemikal Underground ile anlaşmıştı, fakat şu sıralar Matador Records ve Play It Again Sam gibi farklı plak şirketleriyle çalışmaktalar. Bunun dışında Rock Action Records adıyla kendi plak şirketlerini de kurdular ki, bu isim The Stooges'un sonradan adını Rock Action olarak değiştiren davulcusu Scott Asheton'a hürmeten tercih edilmiştir.

Müzik tarzları Dirty Three, Joy Division, Pink Floyd, The Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine ve Slint gibi grupların müziğinden etkilenmiştir. 2004 yılında grup, iki büyük ilham kaynakları olan Pixies ve The Cure adlı gruplarla turneye çıkma şansına da sahip oldu. Mogwai'in tarzı rahatlıkla shoegaze, math rock, art rock ve nadiren de enstrümantal heavy metal ile ilişkilendirilebilir.

Mogwai (Kanton dilinde "şeytan" veya "hayalet gibi anlamlara karşılık gelir), ismini Gremlins filmindeki yaratıklardan alır. Hâlbuki grubun gitaristi Stuart Braithwaite bu isim hakkında "Aslında belirli bir anlamı yok. Hep daha iyi bir isim bulmak istemiştik, ama şu veya bu gibi sebepler yüzünden bir türlü yapamadık." demiştir.

Tarihçe
Stuart Braithwaite ve Dominic Aitchison, Ned's Atomic Dustbin'in 1991 Nisan'ındaki bir konserinde tanıştılar ve dört yıl sonra eski okul arkadaşları olan Martin Bulloch'u da saflarına katınca Mogwai kurulmuş oldu. Stuart o zamana kadar "Deadcat Motorbike" adındaki bir grupta lead gitar çalıyordu. Birkaç konserden sonra grup, John Cummings'in elektro gitara, Teenage Fanclub'ın davulcusu Brendan O'Hare'in de davula geçmesiyle genişledi ve çıkış albümleri olan Mogwai Young Team'i yayınladı.

O'Hare bu albümün çıkmasından sonra ve grubun ikinci albümü Come on Die Young'ın çıkmasından evvel gruba alınan Barry Burns'ün gelişinden önce gruptan ayrıldı. Burns zaten grupla birlikte flütçü ve ara sıra da piyanist olarak birkaç konserda çalmıştı. 1998 yılından ve Young Team albümünden bu yana grubun üyeleri değişmedi. Yine de, tanıdıkları İskoç bir müzisyen olan Luke Sutherland'in, grubun kayıtlarında ve canlı performanslarında keman çalmışlığı vardır.

Barry Burns bir keresinde Chillville ile yaptığı bir röportajda kendisinin ve diğer üyelerin post-rock sınıflandırmasından hoşlanmadıklarını belirtmiştir.

Diskografi

Stüdyo Albümleri
 Mogwai Young Team (1997)
 Come On Die Young (1999)
 Rock Action (2001)
 Happy Songs for Happy People (2003)
 Mr. Beast (2006)
 The Hawk Is Howling (2008)
 Hardcore Will Never Die, But You Will (2011)
 Rave Tapes (2014)
 Every Country's Sun (2017)
 As the Love Continues (2021)

İskoçyalı müzik grupları
1995'te kurulan müzik grupları
Post-rock grupları

Mogwai


Fatma Sevinç Tevs (d. 1928 - ö. 21 Ekim 1976), Türkiye'nin ilk caz müziği yorumcusu unvanına sahip dünyaca ünlü ses sanatçısı.

Doğumu ve ailesi
1928 Tiran Arnavutluk doğumludur. Babasının adı Mehmet Fuat Abdüsselam, annesinin adı ise Fatma Meliha'dır. Babası Arnavutluk Cumhuriyeti'nin Türk Büyükelçisi'ydi. Baba
tarafından kökleri Mısır'daki Türklere, anne tarafının kökleri ise Hz. Abdüsselam'ın ileri kuşak torunu ünlü Hamamizade Dede Efendi'ye dayanmaktadır.

Söz yazarı, bestekâr ve müzik yorumcusu Şehrazat'ın annesidir. Dayısı ünlü kemanî bestecisi Cevdet Çağla'dır.

Müzik kariyeri
Ankara Devlet Konservatuvarı Şan ve Tiyatro bölümünde okuduğu yıllarda kardeşi Sevim Tevs ile birlikte "Sevim ve Sevinç Kardeşler" adı altında Ankara Radyosu'nda günün popüler parçalarını seslendirerek program yapmaya başladılar. İngilizce, Fransızca ve İtalyanca bilen Sevinç, bu dillerde şarkı söyleyebiliyordu. Sevim ve Sevinç Tevs kardeşlerin ünü İstanbul'a ulaşmakta gecikmedi ve bu ikili 1945'te İstanbul Saray Sineması ve Taksim Belediye Gazinosu'nda verdikleri konserler ile büyük ilgi topladı. Sonraları ablası müziği bırakınca, Sevinç, tek başına müzik ile uğraşmayı sürdürdü. İsmet Sıral, Zekai Apaydın, Müfit Kiper, Nejat Cendel, Hrant Lüsigyan, Selçuk Sun ve Muvaffak Falay ile İstanbul'da radyo progamlarına çıkmaya devam etti. Konservatuvardan mezun olduktan sonra Sevinç Tevs, İbrahim Özgür Orkestrası'nda şarkı söylemeye başladı. İlk yurt dışı konserini Yunanistan'da verdi. 1948 yılında Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti ve New York Jazz Festivali'nde "For You" adlı besteyi yorumlaması ile birinci oldu. Beste, on iki kez Grammy Ödülü kazanmış Sevinç Tevs'in aile dostu Arif Mardin'e aittir. Aynı yarışmanın ikincisi ise dünyanın en ünlü jazz sanatçılarından biri olan Sarah Vaughan olmuştur. 1949'da İlham Gencer ile birlikte İstanbul Radyosu'nda yaptığı programları halk tarafından büyük ilgi gördü. Defalarca yurt dışında konserler veren Sevinç Tevs, İngiliz medya devi BBC'ye ve Almanya-Berlin Televizyonu'na çıkan ilk Türk şarkıcıdır. İtalya, İsviçre, Yunanistan, İngiltere, Amerika Birleşik Devletleri, Mısır ve Fransa olmak üzere pek çok ülkede konserler veren Sevinç Tevs ününü 1950'lerde daha da perçinledi ve uzun bir süre boyunca ABD ve Birleşik Krallık'ta çalıştı. Yurt dışında verdiği bu konserler çok beğenilmişti ki, fransız şarkıcı Edith Piaf, Mısır'da bir gece kulübünde karşılaştığı Tevs'e "Demek adından coşkuyla hararetle söz edilen ünlü sanatçı sizsiniz; kutlarım sizi, çok güzel söylüyorsunuz" diyerek hayranlığını belli etmişti.

1968 yılında Apollonia Şarkı Yarışması'na besteci Selmi Andak'ın "Ve Ben Yalnız" adlı eseri ile katıldı. Hammâmîzâde İsmâil Dede Efendi'nin öz torunu olan Sevinç Tevs, Türk Sanat Müziği'nin bütün klasik eserlerini ezbere bilirdi. Kontralto ve karakteristik nitelikteki sesi konusunda profesyonel müzik eleştirmenleri gibi otoritelerce "Jazz Söylemek İçin İdeal", "20. Yüzyılın En Güçlü Seslerinden Biri" yorumları dünya çapında oldukça yaygındır.

Sevinç Tevs bir röportajda caz'ı şöyle tanımlıyor: "Bence, caz bir yorumdur. Şöyle ki, caz olabilmesi için herhangi bir ülkenin kendine özgü müzik yapımını sanatçı ele alır; onu, tabiî temel ilkeleri var; bunları yerine getirerek o şekilde yorumlar öylesine icra eder ki, ortaya o yorumla caz sanatı çıkar. Bunun Amerika hatta Afrika kökenli olması önemli değildir. Bu yorumun yaygınlaşma yerinin, uygulama yerinin Amerika oluşu yüzünden cazın sadece Amerikaya özgü bir müzik olması kesinlikle düşünülemez. Evrensel bütün sanat dalları gibidir; ancak şu olabilir, bütün ülkede kaynaklar kullanılır ve bir açıdan bir tasnife tabi tutulabilir."

24 Ekim 1976'da kırk altı yaşında kanser hastalığından dolayı vefat eden Sevinç Tevs'in bütün müzik yorumları olmasa da bir kısmı plak ve CD'lerde toplanmıştır. Bunlardan bir tanesi, kendisinin vefatı sonrasında Türk Kalp Vakfı yararına hazırlanan iki şarkıdan oluşan özel edisyon bir plaktır. Sevinç Tevs, TRT ve BBC arşivlerinde geniş yer kaplamaktadır ancak bu arşivlerin tamamı halka sunulmamıştır. 2009 yılında İKSV Caz Festivali, kendisine ve kız kardeşi Sevim Tevs'e "Yaşam Boyu Başarı/Onur ödülü" vermiştir.

Kaynakça

1928 doğumlular
Türk kadın şarkıcılar
Türk caz müzisyenleri
1976 yılında ölenler
Türk kadın caz şarkıcıları

Sevinç Tevs


Mustafa Aşan (* 11. September 1988 in Diyarbakır) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere
Aşan begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Gençlerbirliğispor, eines Amateurvereines aus Diyarbakır. Hier wurden die Talentjäger von Beşiktaş Istanbul auf ihn aufmerksam und holten ihn in ihre Jugend. Im Dezember 2006 erhielt einen Profivertrag. Drei Monate später wurde er als Leihspieler bis zum Saisonende an Eskişehirspor abgegeben. Die nachfolgende Spielzeit verbrachte er als Leihgabe bei İnegölspor.

Zum Sommer 2008 wechselte er samt Ablöse zu Manisaspor. Ohne ein Spiel für Manisaspor absolviert zu haben, wurde er an İnegölspor ausgeliehen. Von Januar 2009 bis zum Sommer 2010 spielte er als Leihgabe beim Drittligisten Akhisar Belediyespor. In der Spielzeit 2009/10 wurde man Vizemeister der TFF 2. Lig und stieg in die TFF 1. Lig auf.

Zur Spielzeit 2010/11 wechselte er samt Ablöse zu Akhisar Belediyespor. Hier erreichte man völlig überraschend die Meisterschaft der TFF 1. Lig und damit den direkten Aufstieg in die Süper Lig. Für die Rückrunde 2013/14 wurde Aşan an den Zweitligisten Şanlıurfaspor ausgeliehen.

Im Sommer 2014 wechselte er zu Şanlıurfaspor, wurde aber bereits vor dem Saisonstart an den Ligarivalen Karşıyaka SK ausgeliehen. Im Januar 2016 begann er sein Engagement bei Karşıyaka SK, wo er in den folgenden sechs Jahren mehr als 200 Pflichtspiele absolvierte.

Erfolge
 Mit Akhisar Belediyespor
 Vizemeister der TFF 2. Lig und Aufstieg in die TFF 1. Lig: 2009/10
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2011/12

Weblinks

Fußballspieler (Beşiktaş Istanbul)
Fußballspieler (Eskişehirspor)
Fußballspieler (İnegölspor)
Fußballspieler (Manisaspor)
Fußballspieler (Karşıyaka SK)
Fußballspieler (Şanlıurfaspor)
Person (Diyarbakır)
Geboren 1988
Türke
Mann
Fußballspieler (Akhisarspor)

Mustafa Aşan


est une série télévisée américaine de comédie dramatique en six épisodes de 30 minutes, diffusés entre le 28 mars et le  sur ABC.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : Danny Arnold et John Florea
 Scénario : Danny Arnold, Chris Hayward et Phillip Jayson Lasker
 Casting : David Tochterman
 Montage :
 Décors :
 Costumes : Barbara Murphy
 Photographie : Mike Berlin et Ron Miller
 Production :
 Producteur délégué : Danny Arnold et Chris Hayward
 Producteur associé : Martin J. Gold
 Sociétés de production : Tetragram
 Société de distribution : Sony Pictures Television
 Chaîne d'origine : ABC
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 30 minutes

Distribution

Acteurs principaux
 Peter Boyle : Joe Bash
 Andrew Rubin : Willie Smith

Acteurs récurrents et invités
 DeLane Matthews : Lorna
 Larry Hankin : Stu
 Robert Trebor
 Jack Bernardi
 Val Bisoglio : Sergent Carmine Di Calvo
 Pat Corley : Ernest Janowitz
 Jack Gilford : Feinbaum
 Joseph Mascolo : Charlie
 LaWanda Page
 Reni Santoni : Carlos

Épisodes

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 1986
Série télévisée disparue en 1986
Série télévisée d'American Broadcasting Company
Série télévisée se déroulant à New York
Série télévisée tournée à New York
Policier de fiction du New York City Police Department
Série télévisée de Sony Pictures Television

Joe Bash


ප්‍රධාන මිණුම්
වී මිටි 4			 -	වී අටලාස් 1
වී අටලාස්  2			 -	වී පත 1
වී පත 2 			 -	වී දොන්	1
වී දෝන් 2			 -	වී නෑලි/ වීයේරු 1	(පර් 2 ½ )
වී නෑලි 4 			 -	වී කුරුණි / වී ලාස්  1 (පර් 10 )
වී ලාස් 5 			 -	වී බෙර 1 	(පර් 50 )
වී බෙර 2 			 -	වී පෑල් 1	(පර් 100)
වී පෑල් 4			 -	වී අමුණු 1	(අක් 2.5)
වී අමුණු 12			 -	වී යාල් 1

අතිරේක මිණුම්
වී ලාස් 4			-	වී තිඹ 1
වී ලාස් 7			- 	වී බුසල් 1 (පර් 80)

ඉඩම් මිනුම් ක්‍රම
සිංහල මිණුම් ක්‍රම

මඩ ඉඩම් මැණීමේ සිංහල ඒකක