The Alberta Alliance was a right wing provincial political party in Alberta, Canada. Many of its members were supporters of the defunct Canadian Alliance federal political party and its predecessor, the Reform Party of Canada. Members also joined from such other provincial fringe parties as the Alberta First Party, the Alberta Party and Social Credit.   Alliance supporters tended to view themselves as "true conservatives", and believed the Progressive Conservative governments of Premiers Ralph Klein and Ed Stelmach were out of touch with the needs of Albertans.

Paul Hinman was elected the party's leader at a leadership convention held on November 19, 2005.

On January 19, 2008, the party voted to change its name to the Wildrose Alliance Party when it absorbed the unregistered Wildrose Party of Alberta.

Early history
The party was registered on October 25, 2002. and its founding convention was held for two days beginning on February 14, 2003, in Red Deer, Alberta.

Former Social Credit Party leader Randy Thorsteinson was selected as the first leader of the party on the second day of the founding convention on February 15, 2003. Thorsteinson had experience in Alberta politics as he was leader of Social Credit from 1992 to 1999. He left the party in April 1999 in protest of an internal party proposal to limit the involvement of Mormons within the Party.

The Canadian Alliance (CA) never formed provincial wings or forged formal links with existing provincial parties. In the case of the CA's predecessor, the Reform Party of Canada, an inactive Reform Party of Alberta had been formed by members of the federal party to keep the Reform name out of provincial politics. Unlike the Reform Party, the founders of the Alberta Alliance intended to form a very active party, and many members of the Alberta Alliance hoped the new party would be seen as the unofficial provincial wing of the CA.

The new party never sought a formal link with the CA, and had it done so, the overture would likely have been rebuffed, since many Albertan CA members continued to support the Progressive Conservatives. However, the Alberta Alliance used the same blue-and-green colours used by the CA, and its logo bears a striking resemblance to that of the federal party. The Alberta Alliance continued to grow following the Canadian Alliance's merger with the Progressive Conservative Party of Canada to form the new Conservative Party of Canada.

The Alliance gained its first Member of the Legislative Assembly of Alberta (MLA) on June 29, 2004, when Gary Masyk crossed the floor, quitting the Progressive Conservative Party to protest Ralph Klein's handling of health care issues during the 2004 federal election. Masyk had represented the electoral district of Edmonton-Norwood since 2001.

2004 election campaign
The Alliance nominated candidates in all 83 electoral divisions and three candidates for the senator-in-waiting, for the 2004 Alberta election, which was held on November 22, 2004. The party was excluded from Global Television Network's leaders' debate because it had not elected any members in the 2001 election, which was held before the party was founded. Some Alliance members noted that in the 1997 election, the Alberta New Democratic Party leader was allowed in the debate (as was then Social Credit leader Thorsteinson), even though the NDP had no MLAs at the time. They also noted that the NDP did not even have a full slate of candidates in the 1997 election.

The Alliance hired an American firm, Campaign Secrets, to help run its campaign. Campaign Secrets, which has extensive experience working on Republican campaigns, produced advertisements that were criticized by some Albertans for employing "U.S.-style" negative campaign tactics.  The Alliance leadership defended its use of American strategists, claiming that most right-leaning Albertan consultants were already hired by the well-heeled Tories.

"I Blame Ralph"
The Alberta Alliance Party devised a campaign strategy in September 2004 prior to election called "I Blame Ralph", the purpose of which was to court voters who were uncomfortable with Ralph Klein's behaviour, and highlight his tight controls over the government's decision making.

The party kicked off the "I Blame Ralph" tour holding pre-election campaign events in numerous cities including opening its Campaign Headquarters in Red Deer. Part of the promotional package used by the party was bumper stickers a variety of fliers for different problems and a television ad, as well as T-shirts and a website. "I Blame Ralph" received significant attention, but did not include any of the standard Alberta Alliance logos or colours, instead using red and white leading many to believe the Liberals were responsible.

Senate campaign
The Alberta Alliance party ran three senator-in-waiting candidates in the 2004 Alberta Senate nominee election. The Alberta Alliance was the only party besides the Progressive Conservatives to successfully nominate candidates. The Social Credit Party had intended to run a candidate but failed to get the signatures required to field a candidate.

The candidates finished 7th 8th and 10th out of the field of 10 candidates in the block vote.

Legislature results
On election day, results for the party could be described as mixed. Most analysts did not expect the two-year-old party to seriously challenge the Progressive Conservative government. The party made a few in roads finishing second in a number of rural districts and a few respectable third place showing in Calgary.

The party's lone incumbent MLA, Gary Masyk, was defeated running for re-election in the new electoral district of Edmonton Decore, placing a distant fourth. Masyk's old electoral district Edmonton-Norwood had been merged in Edmonton Highlands, the district represented by popular New Democrat leader Brian Mason.

The party on the whole did very poorly in the urban ridings of Edmonton and Calgary. The Alliance appears to have played spoiler in some urban seats, siphoning off enough votes from the Tories that Liberals or New Democrats were elected.

The Alberta Alliance had its best results in rural seats. The party won a narrow victory in the Progressive Conservative stronghold of Cardston-Taber-Warner, where Paul Hinman became the first MLA elected under the Alliance banner, defeating incumbent Broyce Jacobs. In several others it managed to finish second. Party Leader Randy Thorsteinson placed second running in Innisfail-Sylvan Lake.  The rural results were mixed, though -- it was badly defeated in other districts.

Aftermath of the 2004 election
On March 7, 2005, Thorsteinson announced his resignation as leader of the Alberta Alliance, citing that he would not be able to devote the time and energy into the party. He stepped down on April 15, 2005. A leadership convention was called for November 19, 2005. Eleanor Maroes was appointed leader by the Provincial Council to serve in the interim until the new leader was chosen.

2005 leadership election

The party replaced former leader Randy Thorsteinson in a two-day leadership convention held on November 18, and November 19, 2005 in Red Deer.

The nominations closed on September 20, 2005. Candidates were eligible if had been a party member for at least 90 days prior to the convention, obtain 100 signatures from party members in good standing, and provide a $5, 000 deposit.

The Alberta Alliance had four candidates were nominated:

Paul Hinman
Marilyn Burns
David Crutcher
Ed Klop

Paul Hinman was elected as the party's new leader on November 19, 2005, after a bitter leadership campaign. He was elected on the third ballot defeating Marilyn Burns.

Merger talks
Following the leadership convention, the party entered discussion about merging with the Social Credit Party of Alberta and re-entered merger talks with the Alberta Party in order to unite the political right in Alberta.

Merger talks with the Social Credit collapsed after a motion was put forward at the 2006 Social Credit policy convention to break off merger talks and focus on electing members in the next provincial election.

The Alberta Alliance Party and Alberta Party held their Annual General Meetings on March 23, 2007 and March 24, 2007, in Edmonton and Red Deer, respectively, to vote on a new party constitution that would have merged the parties. The new party would have kept the Alberta Alliance Party name and Paul Hinman as leader. Talks between the two parties had been on-going prior to the election in 2004. The Alberta Alliance party membership voted to withhold a potential merger until after the Alberta Party had resolved its legal troubles.

2006 Progressive Conservative leadership election
In an unorthodox political move, on October 11, 2006, Alliance leader Paul Hinman encouraged his party members to buy memberships in the rival Progressive Conservative Party and vote for candidate Ted Morton in the PC Party's upcoming leadership race, as Morton is considered the candidate that is ideologically most in sync with Alliance philosophies.

The idea wasn't well received by the provincial council and voted down.

It has been argued by some that parties such as Social Credit and Alberta Alliance could, with sufficient support, possibly threaten the now-traditional Progressive Conservative dominance in the province despite the much greater levels of support currently attained by parties such as the Liberal and New Democratic parties. The basis for such an argument is that both Social Credit and Alberta Alliance would most likely to compete for the "rural vote"- traditionally PC heartland. However, this has so far failed to materialize despite the promising showings by both parties in a number of ridings in recent elections.

2007 by-elections
The Alberta Alliance began its campaign for the Calgary Elbow and Drumheller-Stettler by-elections at the Annual General Meeting held on March 24, 2007. At that meeting, former party leader Randy Thorsteinson returned to the executive as the president of the party.

The Alberta Alliance party pinned its best hopes in picking up Drumheller-Stettler, a rural riding in central Alberta. The Alliance nominated Dave France, who had finished third as the candidate in the previous general election. In Calgary Elbow the party nominated its chief financial officer Jane Greydanus to stand as the candidate.

When the returns came back on June 12, 2007, Dave France finished a distant fifth place and there was a significant re-alignment of votes among the opposition parties. The Drumheller-Stettler seat was retained by the Progressive Conservatives. In Calgary Elbow the party managed a slight increase in its popular vote percent but failed to make a breakthrough. The party retained its previous fourth-place standing in the riding.

Oil royalties
After the release of the Oil Royalty Review Panel Final Report, the Alberta Alliance came out strongly in favour of petroleum producers. The party released a new website called Protect Our Prosperity, which sought to inform Albertans about the possible consequences for oil royalty increases.

Merger with the Wildrose Party
The Alberta Alliance membership voted on January 19, 2008 to merge with the upstart Wildrose Party to create the "Wildrose Alliance". To effect the merger, the Alberta Alliance Party changed its name to the Wildrose Alliance Party of Alberta and allowed all members of the Wildrose Party of Alberta to exchange their membership in the Wildrose Party for a membership in the Wildrose Alliance for the unexpired term. The new party adopted bylaws substantially the same as those of the Wildrose Party of Alberta, and immediately conducted an election of officers. The Wildrose Alliance accepted all the assets and liabilities of the Wildrose Party of Alberta.

References

External links
 Alberta Alliance Party
 Alberta Alliance caucus website

Political parties established in 2002
Provincial political parties in Alberta
Conservative parties in Canada
Canadian Alliance
Wildrose Party
2002 establishments in Alberta

Alberta Alliance Party


Gianclaudio Giuseppe "Clay" Regazzoni (Mendrisio, Švicarska, 5. rujna 1939. – Fontevivo, Italija, 15. prosinca 2006.) bio je švicarski vozač automobilističkih utrka. U Formuli 1 ostvario je 5 pobjeda u razdoblju od 1970. do 1980. Nastupao je i na 500 milja Indianapolisa i 24 sata Le Mansa.

Početak utrkivanja

Automobilizmom se Regazzoni počeo baviti relativno kasno. Karijera tada još glatko izbrijanog Gianclaudija u manjim formulama nije bila osobito briljantna, ali njegova hrabrost nije ostala nezapažena, te ga je Enzo Ferrari pozvao da vozi za njega, isprva sportske automobile, a kasnije i Formulu 1.

Formula 1

Ferrari (1970. – 1972.)

Sezona 1970. bila je najblistavija u Regazzonijevoj karijeri, a tada je dobio i nadimak Clay. Prvi nastup u Zandvoortu donosi mu četvrto mjesto, na VN Austrije obara rekord kruga, a u Monzi već u petom nastupu upisuje i svoju prvu pobjedu. Smatran je prvim favoritom za sljedeću sezonu, ali tada počinje pad i njegove i Ferrarijeve forme. Ne baš konkurentni bolidi i niz neobjašnjivih, početničkih grešaka dovode ga na izlazna vrata iz Maranella na početku 1973.

BRM (1973.)

Tu je sezonu proveo u BRM-u, a najpamtljiviji su detalj bile teške opekline koje je zaradio kada je u Kyalamiju ostao zaglavljen u gorućem bolidu. No, tifosi ga nisu zaboravili, pa ga je novi Ferrarijev šef Luca di Montezemolo pozvao da se vrati u ekipu.

Ferrari (1974. – 1976.)

Niki Lauda, doveden tek na Švicarčevu preporuku, procvjetao je u Ferrariju, a Regazzoni je postao tipični vozač broj 2, te je sva pažnja posvećena Austrijancu. Ipak, te je sezone odvezao i svoju najnezaboravniju utrku, na najslavnijoj trkaćoj stazi na svijetu, Nürburgringu, po kiši. Lauda je briljirao, osvojio jedan naslov i svojevoljno se odrekao drugoga, odbivši voziti po monsunskom nevremenu u Japanu — a Regazzoni je na svoj konto upisao samo pobjedu u Monzi 1975. i još jednu briljantnu u Long Beachu 1976.

Ensign (1977.)

Shadow (1978.)

Williams (1979.)
Do kraja karijere je ostvario još samo jednu pobjedu, onu na Velika nagrada Velike Britanije 1979., koja je bila ujedno i prva Williamsova pobjeda u Formuli 1.

Ensign (1980.)

Na VN Sjedinjenih Američkih Država Zapad 1980., u 50. je krugu Regazzonijev Ensign zbog mehaničkog kvara ostao posve bez kočnica na kraju najduže ravnine, pri brzini od oko 300 km/h. Prvo je udario u parkirani Brabham Ricarda Zunina, koji je odustao već u prvom krugu, a potom gotovo nesmanjenom brzinom, u betonski zid. Regazzoni je preživio, ali je ostao paraliziran od struka naniže.

Nakon Formule 1

Pomirivši se s tom činjenicom, Švicarac nije mirovao: počeo je redovno nastupati na utrkama sportskih automobila, reliju Pariz-Dakar i u maratonskim rallyima oldtimera u posebno za njega na ručne komande prerađenim automobilima.

Smrt

Poginuo je 15. prosinca 2006., na dijelu auto-ceste u rekonstrukciji u blizini Parme, gdje se vozilo samo jednom trakom, prešao je u suprotni smjer i frontalno se sudario s kamionom. Neki su čak sumnjali na srčani udar, ali izvjesnije je da ga je pretjerana srčanost navela da još jednom pokuša izvesti neki suludi manevar pretjecanja, na mjestu gdje to nije bilo ni primjereno ni moguće. Kako bilo da bilo, F1 svijet izgubio je jednu od istinskih legendi.

Rezultati

Izvori

Vanjske poveznice
Clay Regazzoni - StatsF1

Švicarski vozači Formule 1

Clay Regazzoni


Gabriel Marcel, 1889-1973 yılları arasında yaşamış olan Fransız varoluşçu filozof, oyun yazarı ve eleştirmen.

Yazar Henry Marcel'in oğludur. Paris Üniversitesi mezunudur. Sorbonne'da felsefe öğrenimi gördükten sonra öğretmenlik yaptı. Redaktör ve eleştirmen olarak çalıştı, oyunlar yazdı. Varoluşçu felsefenin Fransa'daki ilk temsilcisi sayılır.

Gerçek olanı rasyonel olanla, yani özlerle ya da değerlerle özdeşleştirdiğine, şeyleri saf nesnelere dönüştürdüğüne inandığı ve varoluşu, çelişik olduğu gerekçesiyle, inkâr ettiğine inandığı idealizme karşı çıkan Marcel, inancın önemini vurgulamış ve Heidegger gibi, insani tecrübenin ontolojik ağırlığını ortaya çıkarmaya çalışmıştır.

Varoluşçu olduğu halde tanrı'ya inanmakta ama onunda nihai bir anlam üretemediğini savunmuştur.

Eserleri

- Felsefe
1914'te Existence et Objectivité (Varoluş ve Nesnellik)'yi yazdı

1951'da Le Mystère de l'être (Varlıkbilgisel Giz Üzerine)

- Oyun
1933'da Le monde cassé (Kırık Dünya)

Kaynakça

 Emmanuel Levinas, Paul Ricœur ve Xavier Tilliette, Jean Wahl et Gabriel Marcel, Beauchesne, 1976, 96 sf., ISBN 2-7010-0240-0
 Paul Marcus, In Search of the Spiritual: Gabriel Marcel, Psychoanalysis, and the Sacred (Londra: Karnac), 2012. ISBN 1780490542

Dış bağlantılar
 Internet Encyclopedia of Philosophy: Gabriel Marcel  – yazar: Jill Graper Hernandez.
 Stanford Encyclopedia of Philosophy: Gabriel (-Honoré) Marcel – yazar: Brian Treanor.
 Gabriel Marcel Topluluğu
 Gabriel Marcel'in Koleksiyonu  at the Harry Ransom Center, Austin, Texas Üniversitesi
 Homage to Gabriel Marcel ("Revue Métapsychique" makalesi) (no. 14, Haziran 1969, sf. 41–52)

20. yüzyıl Fransız filozofları
Hristiyan varoluşçular
Hristiyan filozoflar
Fransız oyun yazarları
1889 doğumlular
1973 yılında ölenler
Erasmus Ödülü sahipleri
Fransız filozoflar
Fransa Ahlaki ve Siyasi Bilimler Akademisi üyeleri
Varoluşçular
Roma Katolik filozoflar
Katolikliğe dönenler
Yahudilikten Katoliliğine geçenler

Gabriel Marcel


Maj Wismann (født 26. november 1977) er en dansk sexolog og parterapeut, som siden 2006 haft egen praksis i Nyborg. Hun har desuden en fast klumme om sex og samliv i B.T. og har skrevet artikler om parforhold til bl.a. The Huffington Post, The Gottman Institute samt Tiny Buddha. Hun har også medvirket i en række tv- og radioprogrammer.

Hun forfatter til bogen "Kærlige råd fra en ven" samt bogen "Men Hvorfor - fortællinger fra de utro og fakta om utroskab".

Uddannelse og baggrund
Maj Wismann er oprindeligt uddannet som folkeskolelærer og blev uddannet som sexologisk rådgiver fra Sexologisk Akademi i København 2006. Siden har hun tilføjet øvrige kurser og uddannelser, herunder bl.a. uddannelsen til klinisk sexolog i 2015, til Parterapeut hos Joan Ørting i 2008 samt til certificeret Metakognitiv Terapeut (Level 1) fra MCT-instituttet i 2017.

Maj Wismann var med til at starte den nu ophørte Dansk Sexolog Forening. Hun er uddannelsesleder på Den Terapeutiske Grunduddannelse.

Karriere
Hun har medvirket i tv-programmet Bonde søger brud, og haft talkshowet Det handler om kærlighed på TV 2/Fyn samt deltaget i en række radioprogrammer.

I 2012 lancerede hun sin amerikanske hjemmeside.

Privatliv
Maj Wismann er født i 1977 og bor ved Nyborg på Fyn, hvor hun også har sin klinik. Hun er gift med flymekanikeren Mads Bruun, og har i alt tre børn.

Referencer

Eksterne henvisninger
 https://majwismann.dk

Debattører fra Danmark
Sexologer

Maj Wismann


18286 Kneipp este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18286 Kneipp este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1973
Centura de asteroizi

18286 Kneipp


Akmanlar, Karabük ilinin Yenice ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 48 km, Yenice ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yenice (Karabük) belde ve köyleri

Akmanlar, Yenice


Çankaya, Trabzon ilinin Araklı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Yerleşimden 1835 yılı Sürmene Nüfus Defterinde "Haruksa (خاروقسه)" adıyla o dönemki Sürmene nahiyesinin bir köyü olarak bahsedilmektedir. Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla yerleşim, Haruksa adıyla Sürmene'nin Dağbaşı nahiyesinin merkez köyü olmuştur. 1953 yılında Sürmene'den ayrılarak ilçe olan Araklı'ya bağlanmıştır. Yerleşimin Haruksa olan adı da 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla nahiyenin adı olan Dağbaşı olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Dağbaşı adı da 1990'ların sonunda Çankaya olarak değiştirilmiştir.

29 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak belde olmuştur. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Trabzon il merkezine 61 km, Araklı ilçe merkezine ise 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Araklı'nın mahalleleri

Çankaya, Araklı


Optička pinceta je znanstveni instrument koji se koristi vrlo uskim laserskim snopom kako bi njime djelovao na mikroskopske čestice privlačnom ili odbojnom silom od najčešće nekoliko pikonjutna. Može pokrenuti i zarobiti čestice promjera od pet nanometara do nekoliko mikrometara i držati ih nepomične u prostoru. Osnovni dijelovi optičke pincete su laser, dvije optičke leće i detektor (fotodioda). Laser je izvor svjetlosti a promatrani uzorak nalazi se na putu laserske svjetlosti, između dviju leća. Prva leća fokusira paralelan snop laserske svjetlosti tako da mu je žarište u uzorku, a nakon prolaska svjetlosti kroz uzorak druga leća hvata raspršenu svjetlost i stvara paralelan snop. Čestica se zarobljava u središtu laserskoga snopa neposredno ispred žarišta. S pomoću detektora bilježi se interferencija laserske svjetlosti koja je prošla kroz uzorak bez raspršenja i svjetlosti koja se raspršila, što omogućuje određivanje položaja čestice s točnošću od jednoga nanometra.

Optička pinceta se uspješno primjenjuje na primjer za hvatanje i pomicanje pojedinih molekula DNK, za istraživanje koloidnih sustava, molekula koje služe za prijenos tvari u stanici, za hvatanje pojedinih virusa ili bakterija. Prvi se njome koristio A. Ashkin 1986., za što je 2018. dobio Nobelovu nagradu za fiziku.

Objašnjenje

27 godina prije nego što su znanstvenici dokazali da laserska svjetlost može usporiti atome (atomska stupica), A. Ashkin je usporavanje i zarobljavanje predmeta u optičkoj stupici pokazao na malim dielektričnim (električni izolator) kuglicama. Naime, već tada ga je zanimalo kako tlak elektromagnetskog zračenja (radijacijski tlak) iz laserskog zračenja utiče na kretanje predmeta. Glavni izazov u istraživanju optičkih sila bilo je nalaženje mehanizma kojim će se izbjeći zagrijavanje predmeta koje, zbog termalnog gradijenta, stvara silu čiji je učinak nekoliko redova veličina jači od sile uzrokovane tlakom zračenja. Ashkin je problem riješio obasjavanjem prozirnog, neapsorbirajućeg medija: mikrometarskih dielektričnih kuglica uronjenih u vodu. Ashkin je opazio da se mikrometarske kuglice ubrzavaju u smjeru rasprostiranja laserske zrake, ali također je opazio i manje pronicav rezultat koji proizlazi iz postojanja sile koja usmjerava kuglice prema središtu, odnosno prema osi laserske zrake. Ashkin zaključuje da prilikom sudara fotona o neapsorbirajuću (neelastičnu) kuglicu dolazi do promjene količine gibanja fotona, koji rezultira impulsom sile. Dakle, svjetlost djeluje optičkom silom na predmete.

Uz pomoć ove jednostavne zamisli te uz pomoć osnovnih zakona geometrijske optike (zakona loma i zakona refleksije, koju zovemo
defleksijom) matematički izvodi dijagram sila za dvije prostorne udaljenosti od središta laserske zrake – za mjesto gdje je kuglica bliže središtu zrake i za mjesto gdje je kuglica dalje od središta laserske zrake. Laserska zraka ima, idealno, Gaussovu raspodjelu jakosti, s najvećom vrijednošću jakosti na osi zrake. Iz dijagrama sila koje djeluju na kuglu, rezultanta sila dolazi kao rezultat loma i defleksije dvije zrake na različitim dijelovima zakrivljene plohe kugle, pri ulasku svjetlosti u kuglu i prilikom izlaska iz kuglu. Ta sila ima dvije komponente – jednu koja ubrzava česticu prema središtu zrake, u smjeru povećanja jakosti laserske zrake, te drugu koja usmjerava česticu u smjeru gibanja fotona, dakle od izvora zračenja. Upravo takvo ponašanje je pokusima i opaženo: kada je laser bio isključen, kuglice od lateksa su se gibale Brownovim gibanjem u posudi s vodom; u trenutku dok je laserska zraka prolazila kroz sredstvo, kuglice bi se počele usmjereno gibati – prema središtu (osi) laserske zrake – dakle u smjeru gradijenta jakosti laserske zrake i u smjeru zrake.

Ashkin je ponovio pokus i za slučaj kuglica indeksa loma manjeg od vode: raspršio je mjehuriće zraka u sredstvu velike viskoznosti – 80% vodenoj otopini glicerola. Pokazao je da se mjehurići zraka veličine otprilike 8 mikrometara kreću u smjeru prostiranja laserske zrake, ne u smjeru udaljavanja od osi zrake. Rezultantna sila je bila usmjerena od središta laserske zrake, jer je lom svjetlosti na dodiru s plohom manjeg indeksa loma drugačiji nego u slučaju kuglica od lateksa pa je i rezultantna sila drugačijeg usmjerenja. Ovim pokusom pokazao je da se dielektrične kuglice indeksa loma većeg od indeksa loma vode kreću u smjeru povećanja (gradijenta) jakosti (prema središtu zrake), dok se kuglice indeksa loma manjeg od indeksa loma otopine kreću u smjeru smanjenja jakosti (od središta zrake) – u smjeru negativnog gradijenta. Ashkin je pokazao da pokusom opažena sila u smjeru prema središtu osi zrake i u smjeru prema naprijed dovodi do stvaranja pravog optičkog potencijala koji je rezultat činjenice da postoji tlak zračenja. Rezultate svog istraživanja objavio je u članku Acceleration and Trapping of Particles by Radiation Pressure iz 1970. kojeg je objavio u časopisu Physical Review Letters.

U istom radu, Ashkin pokusom provjerava i sljedeću hipotezu: ako bi netko imao dvije potpuno identične laserske zrake, suprotnih smjerova, koje bi se presijecale negdje u prostoru, one bi tvorile optičku stupicu za neapsorbirajuća tijela u toj točki prostora, zahvaljujući silama koje proizlaze iz tlaka zračenja, a koje bi se u toj točki prostora poništile i utjecale na mirovanje tijela. Ashkin je ponovio pokus s kuglama disperziranim u vodi i opazio je sljedeće: kuglice obasjane samo jednom laserskom zrakom imaju veliku brzinu gibanja u smjeru prema središtu zrake i u smjeru zrake. Ako se potom uvede dodatna zraka, jednake jakosti, ali suprotnog smjera, kuglica se počne zaustavljati te se konačno zarobi u optičku stupicu, to jest ostane zatočena u jednoj točki prostora. Ako se bilo koja od dviju zraka zaustavi, kuglica se brzo ubrza u smjeru rasprostiranja zrake koja je ostala prisutna u sredstvu. Ponovnim obasjavanjem kuglica iz oba smjera, one se vraćaju u ravnotežni položaj u kojem se i zaustavlja. Ashkina je zanimala primjena tlaka zračenja i optičke stupice na atomske i molekulske sustave. Naime, atomi i molekule su po svojoj prirodi poprilično prozirna sredstva. No, ako ih se obasja laserskom svjetlošću čija je frekvencija točno ugođena na frekvenciju atomskog prijelaza, udarni presjek za međudjelovanje atoma s laserskom svjetlošću postaje deset milijuna puta veća od njegovog geometrijskog presjeka. To znači da će atom apsorbirati svjetlost, foton, i dobiti moment gibanja u smjeru gibanja fotona. No, prilikom emisije fotona, oni se emitiraju nasumično u svim smjerovima pa je ukupna sila na atom u smjeru prostiranja zrake. Načelo optičke stupice usporava atom u središtu stupice, što se kasnije iskoristilo za lasersko hlađenje atoma u magnetooptičkoj stupci, za koju je Ashkinov suradnik S. Chu zajedno s C. Cohen-Tannoudjijem i W. D. Phillipsom nagrađen Nobelovom nagradom za fiziku 1997.

Kroz već prije spomenutu suradnju s kolegom iz Bell Laboratorija S. Chuom, Ashkin je radio i na problemu optičke manipulacije sitnim dielektričnim česticama u polju fokusirane laserske zrake. U radu objavljenom u časopisu Optics Letters: Observation of a single-beam gradient force optical trap for dielectric particles iz 1986. objavljeni su rezultati pokusa vezani za proučavanje učinka fokusiranog laserskog zračenja na uhvat sitnih kuglica raspršenih u sredstvu nižeg indeksa loma (voda). U sličnom pokusu kao i prethodno opisanom, uveli su lasersku zraku u tekući sredstvo, fokusirali je lećom objektiva i opazili da dielektrične kuglice ulaze u žarište laserske zrake, no da se ne nastavljaju gibati u smjeru zrake, već da ostaju zatočene u tom žarištu. Razlog takvom ponašanju je činjenica da je optička sila usmjerena uvijek prema mjestu jače jakosti, u ovom slučaju to je žarište zrake. Prijenos impulsa sile raspršenog zračenja na uhvaćenoj kuglici je takav da proizvodi silu čiji je rezultantni smjer u smjeru zadržavanja u žarištu zrake, odnosno takav da poništava učinak prijenosa impulsa fotona u smjeru zračenja. Na taj način čestica ostaje zarobljena u optičkoj pinceti. Svaki put kad žarište laserske zrake promijeni svoj položaj, zarobljena čestica prati taj pomak te ostaje i dalje čvrsto zarobljena u žarištu zrake.

Ashkin je vidio velike mogućnosti u primjeni optičkih pinceta u biologiji. Krajem osamdesetih godina 20. stoljeća, demonstrirao je primjenu optičke stupice na viruse i žive stanice, poput bakterija, pri čemu je koristio infracrveno zračenje niske energije ne bi li izbjegao termalno zagrijavanje i uništenje živih uzorka. U radu iz 1987. pod naslovom Optical trapping and manipulation of viruses and bacteria objavljenom u časopisu Science, Ashkin je, zajedno sa suradnikom Josephom M. Dziedzicem, prikazao prvu primjenu laserske pincete na bakteriju Escherichia coli i virus mozaika duhana. Optička pinceta postala je neizostavan svjetlosni alat za izučavanje živih stanica i njihovih dijelova te procesa koji se u njima odvijaju. Znanstvenici svakodnevno koriste ovu tehniku u istraživanjima u području biofizike i biologije. Optičke se pincete uspješno koriste u istraživanju biofizike na nivou jedne molekule. Omogućile su složena istraživanja elastičnosti i dinamike savijanja molekula poput DNK, RNK, bjelančevina i drugih složenih biopolimera. Optičke pincete također su pomogle daljnjem razumijevanju kako "motorni proteini", kao što su kinezin i miozin, pretvaraju kemijsku energiju u mehanički rad. Takvi biološki motori djeluju na nanometarskim udaljenostima malim silama iznosa 10−12 N (pN). Upravo potreba za razumijevanjem sila u ovim bjelančevinama bila je važan pokretač razvoja tehnologije optičkih pinceta osjetljivih i na tako male sile. Optičke pincete omogućile su istraživanja velikog broja mehanički aktivnih enzima, uključujući i mnoge koji su uključeni u biokemijske procese vezane za DNK molekulu. Optičke pincete također se koriste za proučavanje živih bioloških stanica. U početku su se koristile za selekciju, manipuliranje, guranje i privlačenje (eng. Push and Pull) stanica, dakle, kao sredstvo kojim se kontrolira položaj stanice u prostoru. Kasnije je primjena optičkih pinceta omogućila i kvantitativno istraživanje procesa u živoj stanici ili oko nje, poput djelovanja sila u citoskeletu, proučavanju staničnih organela te složenih staničnih procesa kao što je na primjer stanična dioba. Upravo zahvaljujući činjenici da se laserskom svjetlošću može precizno upravljati živim stanicama u stvarnim uvjetima, došlo se do otkrića novih pojava i rješavanja starih problema u području stanične biologije.

Iz svega navedenog, možemo reći da je pionirski rad A. Ashkina u izučavanju tlaka zračenja i višegodišnje istraživanje pojava koje iz njega proizlaze, usavršavanje postava pokusa i širenjem mogućnosti primjene optičkih stupica i optičkih pinceta ostavilo nezaboravan trag na znanost i istraživanje. To je razlog zašto je Ashkin dobio Nobelovu nagradu za fiziku.

Tlak elektromagnetskog zračenja

Tlak elektromagnetskog zračenja, radijacijski tlak ili svjetlosni tlak je tlak kojim svjetlost ili drugo elektromagnetsko zračenje djeluje na plohu na koju pada. U svakodnevnim uvjetima zanemarivo je malen, ali može biti velik za lasersko zračenje usmjereno na malu površinu. Tlak elektromagnetskog zračenja Sunca nije zanemariv pri proračunima putanja međuplanetarnih letjelica. Prvi ga je opisao J. Kepler (1619.) tumačeći zašto je rep kometa uvijek usmjeren poprečno (radijalno) od Sunca, teorijski ga je predvidio J. C. Maxwell (1862.), a prvi je pokusom dokazao njegovo postojanje (1899.) i izmjerio njegovo djelovanje na molekule plina (1909.) P. N. Lebedev.

Tlak elektromagnetskog zračenja je tlak koji pritišće bilo koju površinu, koja je izložena elektromagnetskom zračenju. Ako ga površina upije, onda je tlak jednak iznosu zračenja podijeljenim brzinom svjetlosti. Ako je zračenje potpuno odbijeno (reflektirano), onda je tlak elektromagnetskog zračenja dvostruk. Tako na primjer, Sunčevo zračenje ima snagu 1370 W/m2, pa je onda tlak elektromagnetskog zračenja 4,6 x 10-6 Pa (upijeno).

Izvori

Optika
Elektromagnetsko zračenje
Biokemija
Fizika čvrstog stanja

Optička pinceta


Un hackathon (în română scris și hackaton, cunoscut și ca hack day, hackfest sau codefest) este un eveniment în care mai mulți programatori, dar și alte persoane ce participă la dezvoltarea de software (designeri, manageri de proiect etc.), colaborează pentru dezvoltarea unui proiect software. Unele proiecte implică și o componentă hardware. Durata unui hackathon este de obicei între o zi și o săptămână. Unele hackathoane au doar un scop educațional sau social, pe când în alte cazuri scopul final este crearea unui program funcțional. Hackathoanele au de obicei un subiect anume, care poate fi limbajul de programare folosit, sistemul de operare, o aplicație, un  API, sau chiar grupul demografic al programatorilor implicați. În alte cazuri, nu există restricții asupra softwareului care poate fi creat.

Începuturi și istorie
Cuvântul "hackathon" este un portmanteau din cuvintele "hack" și "maraton", unde "hack" este folosit în sensul de explorarea unor idei prin programare, nu de pătrundere neautorizată într-un sistem informatic. Termenul pare să fi fost inventat independent de dezvoltatorii OpenBSD și de echipa de la marketing de la Sun, ambii în 1999.

OpenBSD pare să fi folosit pentru prima oară termenul în cadrul unei întâlniri din Calgary, pe 4 iunie 1999, în care 10 dezvoltatori s-au întâlnit pentru a dezvolta software criptografic care să evite problemele legate de regulile de exporta al software-ului criptografic din Statele Unite.  De atunci au loc cam 3-5 asemenea evenimente pe an de jur împrejurul lumii, majoritate în cadrul unor campusuri universitare.

Sun a folosit termenul pentru un eveniment din cadrul conferinței JavaOne ținută între 15-19 iunie același ani; acolo John Gage a provocat audiența să scrie un program în Java pentru nou-apărutul Palm V care să folosească portul infraroșu al dispozitivului pentru a comunica cu alți utilizatori și pentru a se înregistra pe Internet.

Începând cu mijlocul anilor 2000, hackathoanele au devenit mult mai răspândite și au început să fie văzute de companii și investitori ca metode de dezvoltare rapidă a unor tehnologii software noi și de identificare a unor noi zone de finanțare. Anumite companii importante au fost create în urma unor hackathoane, ca de exemplu GroupMe, care a început ca proiect în cadrul hackathonului de la conferința TechCrunch Disrupt 2010; în 2011 a fost cumpărată de Skype pentru 85 de milioane de dolari. Softwareul PhoneGap a început ca un proiect în cadrul iPhoneDevCamp (ulterior iOSDevCamp) în 2008; Nitobi, compania care a creat PhoneGap s-a reorganizat complet în jurul acestui produs, fiind cumpărată în 2011 de Adobe pentru o sumă necomunicată. Totuși, mulți văd hackathoanele ca o metodă de socializare și explorare a unui domeniu anume, în loc de un eveniment în care să se realizeze un proiect de calitate.

Structură
Hackathoanele încep de obicei cu una sau mai multe prezentări despre eveniment si despre temă, dacă există. Apoi participanții propun idei și formează echipe pe baza intereselor și talentelor fiecăruia. Apoi începe lucrul la produs, care poate dura câteva ore sau câteva zile. Pentru evenimente care durează mai multe zile, mesele sunt deseori rapide (pizza și băuturi energizante), la fel ca și somnul.

La sfârșitul hackathonului există de obicei o serie de demonstrații în care fiecare grup își prezintă rezultatele. Dacă hackathonul a fost sub formă de concurs, judecătorii aleg echipa câștigătoare și sunt decernate premiile. La multe hackathoane, judecători sunt organizatorii și reprezentanții sponsorilor. În cazul hackathoanelor de tip  BarCamp, organizare de o comunitate de dezvoltatori, juriul este format din colegi din domeniu. Premiile pot fi uneori substanțiale: un hackathon despre social gaming în cadrul conferinței TechCrunch Disrupt a oferit o finanțare de  $250.000 câștigatorilor, în timp ce un hackathon controversat organizat în 2013 de Salesforce.com avea un premiu de 1 milion de dolari.

Tipuri de hackathon

În funcție de scopul următori, hackathoanele pot fi de mai multe tipuri:
 pentru un tip de aplicații
 dedicate unui anumit limbaj de programare, API, framework sau aplicație
 pentru o anumită cauză/scop
 ca memorial
 dedicate unui anumit grup demografic (femei, minorități naționale sau rasiale etc.)
 dedicate începătorilor
 interne în cadrul unei companii/grup
 generale

Controverse
Unele echipe ce participă la hackathoane dotate cu premii vin cu aplicații deja dezvoltate. În cadrul unui hackathon din noiembrie 2013 organizat de Salesforce.com, cunoscut datorită marelui premiu de 1 milion de dolari, echipa câștigătoare, un startup numit Upshot, a fost acuzată că dezvolta tehnologia cu care au câștigat de peste un an, iar unul din membrii echipei fusese anterior angajat la Salesforce.

Note

Legături externe

Jargon de internet

Hackathon


O rio Mucugê  é um curso d'água localizado na Chapada Diamantina, na cidade brasileira de Mucugê, região central da Bahia, fazendo parte da bacia do Alto Paraguaçu, na Serra do Sincorá, com trechos no Parque Nacional da Chapada Diamantina e no Parque Municipal de Mucugê..

Ao singrar pelo Sincorá o Mucugê abre cânions e forma corredeiras, assim como aquele de quem é tributário, o rio Cumbuca, formando no caminho piscinas naturais (chamadas localmente de "poços") e quedas d'água. A vegetação predominante em suas margens é do tipo rupestre e gramíneo-lenhosa. Tem seu curso no sentido sul-norte.

Historicamente o rio é um dos grandes responsáveis pelo povoamento da Chapada quando, com a descoberta dos diamantes na região das "Lavras Diamantinas", seu leito trazia grande quantidade do mineral, o que provocou nova corrida às serras baianas justamente quando esgotaram os veios de ouro de Rio de Contas.

Graças ao diamante ali abundante a Chapada recebeu seu nome, e a parte da Borda Oriental vivenciou seu apogeu, justamente na área que hoje em parte é ocupada pelo Parque Nacional.

Um dos grandes problemas do rio é o fato de receber "dejetos não-tratados" da cidade que banha.

Geografia de Mucugê
Hidrografia da Chapada Diamantina
Mucuge

Rio Mucugê


Del modo di trattare i popoli della Valdichiana ribellati () é uma obra de 1503 de Nicolau Maquiavel.

Em 1503, um ano depois de suas missões a Cesare Borgia, Maquiavel escreveu uma pequena obra, Del modo di trattare i sudditi della Val di Chiana ribellati (A caminho de lidar com os súditos rebeldes de Valdichiana). nesta obra, ele contrasta os erros de Florença com a sabedoria dos antigos romanos. Maquiavel declara que ao lidar com povos rebeldes, como em Valdichiana, o governante deve aplacá-los ou eliminá-los.

Maquiavel também testemunhou a sangrenta vingança de Borgia contra seus capitães amotinados na cidade de Sinigaglia (31 de dezembro de 1502), escrevendo mais tarde um relato famoso. Em muitos de seus primeiros escritos, Maquiavel argumenta que "não se deve ofender um príncipe e depois depositar fé nele".

Referências

Livros da Itália


Na Svjetskom nogometnom prvenstvu u Francuskoj 1998. nastupilo je 32 reprezentacije. U svakoj od njih, nacionalni izbornici su mogli odabrati 22 reprezentativca za svoju selekciju s time da su na svojem popisu morali imati po trojicu vratara. Ukupno je odabrano 704 igrača.

Skupina A

Brazil

Maroko

Norveška

Škotska

Skupina B

Austrija

Kamerun

Čile

Italija

Skupina C

Danska

Francuska

Saudijska Arabija

 Izbornik Carlos Alberto Parreira je smijenjen nakon dvije utakmice dok ga je u posljednjoj zamijenio Mohammed Al-Kharashy.

Južnoafrička Republika

 Vratar Andre Arendse koji je uvršten na roster, ozlijedio se prije početka Svjetskog prvenstva te ga je zamijenio Paul Evans. Također, i on se ozlijedio ubrzo nakon što je stavljen na popis tako da ga je mijenjao Simon Gopane koji je konkurirao u posljednje dvije utakmice skupine.

Skupina D

Bugarska

Nigerija

Paragvaj

Španjolska

Skupina E

Belgija

Meksiko

Nizozemska

Južna Koreja

 Izbornik Cha Bum-kun je smijenjen nakon dvije utakmice dok ga je u posljednjoj zamijenio Kim Pyung-seok.

Skupina F

Njemačka

 Ulf Kirsten i Olaf Marschall su prije SR Njemačke nastupali za Istočnu Njemačku.

Iran

SAD

SR Jugoslavija

Skupina G

Kolumbija

Engleska

Rumunjska

Tunis

 Izbornik Henryk Kasperczak je smijenjen nakon dvije utakmice dok ga je u posljednjoj zamijenio Ali Selmi.

Skupina H

Argentina

Hrvatska

Jamajka

Japan

SP
Svjetska prvenstva u nogometu

Popis reprezentativaca na Svjetskom prvenstvu u nogometu – Francuska 1998.


Kıraat-ı Aşere, Kıraet Arapça'da okumak anlamına gelen karae (قرأ) fiilinden semai bir mastardır. Kur'an terminolojisinde ise kıraet, Kur'an'ı okuma konusunda önder sayılan imamlardan her birinin okuyuşta takip ettikleri yoldur. Kur'an'ın kendisinde, kıraet imamları arasında ittifak bulunmakla beraber, okunuş tarzında ihtilaf vardır. Bu ihtilaf harflerin söylenmesinde veya çıkarılış şekillerinde görülmektedir.

Sahabenin üzerinde icma ettiği tevatür derecesine ulaşmış kıraetlerin sayısı on tanedir. Bunlara El-Kıraet el-Aşere (on kıraet) adı verilir.

On kıraat veya on okuma, sık okunuşları belirlemek için bilim adamları tarafından onaylanan on kıraat tekniğidir.

Tarihi
Kur'an yedi ahruf veya harfle nazil olmuştur ve harfler sadece yazı olarak değil, aynı zamanda telaffuz, anlam, sesli harf, vakıf işaretleri ve kısalık ve Kuran'ın indirildiği Arapların farklı aksan ve lehçelerine göre farklı şekilde okunmaktadır.

Osman bin Affan, Kuran'ı bir kitap haline getirdi. Yedi sabit kıraat ve yedinin üç tamamlayıcı kıraati ile birlikte on kıraat tamamlandı ve tüm bu kıraatler Muhammed, sahabe, tabiiîn vb. tarafından nesilden nesle aktarıldı.

Yayılımı
Bu on kıraatin çoğu alimler ve onları takip eden insanlar tarafından bilinmektedir ve sayıları İslam dünyasında yayılmalarına göre belirlenmektedir.

İslam dünyasının çoğu ülkesine dağılmış olan Müslümanların büyük bir kısmı Hafs'ın Asım'dan rivayet ettiği kıraati okurlar.

Mağrip ülkelerinde, ister Abu Sa'id Uthman Ibn Sa'id al-Qutbi'nin kıraati olsun, ister Abu Musa 'Isa Ibn Mina al-Zarqi'nin kıraati olsun, Medinelilerin imamı olan İmam Nafi'nin kıraatini okurlar.

Sudan'da ve Hadramut'ta, El-Duri'nin Ebu Amr'dan rivayet ettiği kıraat okunur.

Sunum
Ahruf'a üç okuma eklendikten ve İmam İbn-i Cezer+i'nin Yedi okuyucunun kıraatlerinin artmasından sonra, toplam on kıraat oldu. Eklenen bu üç kıraat bu İmamların kıraatleridir:

 .
 .
 .

Kıraatler
İmamlar Kur'an'ın on kanıtlanmış ve doğrulanmış kıraatini okumaktadır:

 Nafi'ul-Medani kıraati.
 İbn Kesir el-Mekki kıraati.
 Ebu Amr Basra kıraati.
 İbn Amir ad-Dimashqi kıraati.
 Aasim ibn Abi al-Najud kıraati.
 Hamza az-Zaiyyat kıraati.
 El-Kisa'i kıraati.
  kıraati
  kıraati
  kıraati

Kıraatler
On kıraatin her biri için yirmi tasdik edilmiş kıraat sayılan iki kıraat bulunmaktadır:

Ayrıca bakınız

 Kıraat
 Ahruf
 Yedi okuyucu
 İcazet

Kaynakça

İslam terimleri

Kıraat-ı Aşere


Savignac-Lédrier, okzitanisch Savinhac l'Edrier oder Savinhac Ledrier, ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Dordogne in der Region Nouvelle-Aquitaine. Sie gehört zum Arrondissement Nontron und zum Kanton Isle-Loue-Auvézère. Zuständiger Gemeindeverband ist die Communauté de communes Isle-Loue-Auvézère en Périgord. Die Einwohner werden Savignacois bzw. Savignacoises genannt.

Etymologie
Savignac dürfte sich vom gallorömischen Eigennamen Sabinius herleiten, welchem der Suffix -acum nachgestellt ist. Sabiniacum bedeutet somit das Anwesesen oder Gut des Sabinius.

Der zweite Teil Lédrier stammt laut Bénédicte Fénié vom Okzitanischen ledrier (Französisch lierre) mit der Bedeutung Gemeiner Efeu. Laut Chantal Tanet und Tristan Hordé besteht möglicherweise auch eine Verbindung zum französischen Wort ladre (Aussätziger, Leprakranker) oder eventuell auch zu den Mehlbeeren, die auf Altokzitanisch drulho oder drulhé hießen.

Geographie

Savignac-Lédrier liegt in der Landschaft und historischen Provinz Périgord, genauer im Périgord vert. Im Südwesten fließt die Auvézère durch die Gemeinde, im Nordwesten die Haute-Loue, ein Nebenfluss der Loue. Die bewaldeten Täler um die beiden Flüsse wurden in die Inventarliste ökologisch wertvoller Landschaften aufgenommen.

Savignac-Lédrier wird von folgenden Nachbargemeinden umgeben:

Das Rathaus der Gemeinde befindet sich in La Chapelle und ist nur 700 Meter vom Rathaus der Nachbargemeinde Payzac entfernt. Die Ortschaften La Chapelle, La Croix-Merle und La Garanne liegen an der Nordgrenze und sind eng mit Payzac assoziiert. Der eigentliche Ortskern von Savignac-Lédrier liegt jedoch nahe der Südgrenze linkerhand oberhalb der Auvézère.

Die Gemeinde besteht aus folgenden Geländepunkten, Weilern, Gehöften, Schlössern, Mühlen und einer Schmiede:

Boisset, Bord, Chaleix, Chambon, Chantalouette, Chatreix, Clos Vivier, Haut Chambon, L'Abbaye, La Chapelle, La Croix-Merle, La Forge, La Garanne, La Jaubertie, La Lande, La Maison Neuve, La Ribière de Chaux, La Roterie, La Roussille, La Serve, La Tuilerie, Lavergne, Las Brugnas, Las Chaumas, Las Ronzeix, Las Ruas, Las Vias, Lassagne, Le Ballardier, le Breuilh, Le Champ Rouge, Le Deveix, Le Fromental, Le Grand Bois, Le Gué, Le Moulin de l'Abbaye, le Pénalou, Le Petit Gué, Les Barrières, Les Basses Brugnas, Les Chaumes de Miremont, Les Ganettes, Les Janissoux, Les Peyssoisants, Les Plantadies, Les Pommerades, Les Quatre Routes de Bord, Les Quatre Routes du Breuilh, Les Riveaux, Malherbaux, Malnoir, Mazat, Miremont, Moulin du Got, Petit Limoges, Prepourtier, Puy Bialy, Puy Coutant, Puy Palard, Rhé und Sézelard.

Der topographisch niedrigste Punkt der Gemeinde Savignac-Lédrier liegt auf 214 Meter an der Auvézère im Südosten südlich des Ortskerns von Savignac-Lédrier. Der höchste Punkt nimmt 374 Meter ein und befindet sich bei Les Plantadies im Norden. Die absolute Höhendifferenz beträgt 160 Meter, die durchschnittliche Meerhöhe 294 Meter. Das Rathaus kommt auf 290 Meter zu liegen.

Die Gemeinde nimmt eine Gesamtfläche von 26,90 Quadratkilometer ein.

Verkehrsanbindung
Die D 75 von Lanouaille nach Payzac durchquert den Norden der Gemeinde, an ihr liegt La Chapelle. Von ihr zweigt nach Südwesten in Richtung Anlhiac die D 4 ab. Die D 75 E von Lanouaille nach Saint-Mesmin durchzieht den Süden und Südosten der Gemeinde und stellt die Verbindung zum Ortskern von Savignac-Lédrier her. Kommunalstraßen stellen die Verbindung zu den einzelnen Weilern her.

Bodenbedeckung

Die Bodenbedeckung der Gemeinde Savignac-Lédrier schlüsselt sich im Jahr 2018 gemäß der europäischen Datenbank CORINE Land Cover (CLC) wie folgt auf:

 heterogene landwirtschaftliche Nutzung – 57,5 %
 Wälder – 27,1 %
 Wiesen – 9,8 %
 Ackerland – 4,7 %
 baulich beansprucht – 1,0 %.

Die landwirtschaftliche Nutzung steht eindeutig im Vordergrund. Der Anteil der landwirtschaftlichen Nutzflächen ist von 72,6 % im Jahr 1990 auf 72,0 % im Jahr 2018 leicht zurückgegangen.

Klima
Savignac-Lédrier besitzt ein abgeschwächtes ozeanisches Klima  mit gemäßigtem Sommer (Cfb nach Köppen und Geiger), das sich durch folgende Parameter auszeichnet:

Durch den Klimawandel zeichnen sich Erhöhungen im Jahresmittel ab, die sich bereits auch bemerkbar machen. So ist beispielsweise an der 33 Kilometer entfernten Wetterstation in Brive das langjährige Jahresmittel von 12,7 °C für 1971–2000 über 12,7 °C für 1981–2010 auf 13,0 °C für 1991–2020 angestiegen – ein Zuwachs um 0,3 °C innerhalb von 20 Jahren.

Hydrographie

Hauptfluter in der Gemeinde Savignac-Lédrier sind die Auvézère und die Haute-Loue. Die Auvézère durchfließt auf 8,5 Kilometer den Osten und Südosten des Gemeindegebietes, wovon 6,5 Kilometer als Gemeindegrenze zu Payzac und Saint-Mesmin (mit Unterbrechung) fungieren. Sie hat im Gemeindegebiet zwei kleine rechte Nebenarme.

Die Haute-Loue, die in der Gemeinde Payzac entspringt (hier wird sie als Colon bezeichnet) und an der Nordgrenze zum Badesee Lac de Rouffiac-en-Périgord aufgestaut wird, durchquert auf 2,5 Kilometer den Nordwesten der Gemeinde Savignac-Lédrier in südwestlicher Richtung. Auf den letzten 500 Metern bildet sie die Grenze zu Lanouaille. Sie besitzt zwei kleine rechte Seitenarme und zwei wesentlich längere linke.

Der Ruisseau de Gabourat entspringt südlich von La Chapelle im Norden und durchzieht in südlicher Richtung auf 5 Kilometer in etwa mittig das Gemeindegebiet. Er hat einen rechten Seitenarm, der fast genauso bedeutend ist. Kurz vor Verlassen der Gemeinde wird der Ruisseau de Gabourat zu einem Weiher aufgestaut. Die äußerste Südostecke wird über 500 Meter gerade noch vom Ruisseau de Porte Étoupe berührt, welcher in südwestlicher Richtung fließt und dann als linker Seitenarm in die Auvézère mündet.

Auvézère und Haute-Loue bilden Teil des Flusssystems Isle-Dronne.

Die Gesamtlänge des Entwässerungsnetzes der Gemeinde Savignac-Lédrier beträgt 32 Kilometer.

Geologie

Die Gemeinde Savignac-Lédrier liegt vollständig auf dem metamorphen Grundgebirge des nordwestlichen Massif Central. Die Gesteine des Anstehenden gehören zur Thiviers-Payzac-Einheit.

Thiviers-Payzac-Einheit
Im nördlichen Drittel erscheint der Payzac-Quarzit (tfρ3Χ), eine höher metamorphe Fazies des rhyodazitischen Thiviers-Sandsteins. Eingeschuppt in den Payzac-Quarzit finden sich Ostsüdost-streichende Amphibolitzüge, die neben Amphibol und Plagioklas auch das Mineral Epidot (δ11ep) führen. Ferner findet sich ein kleiner Graphitzug (gra).

Weiter südwärts folgen sodann mittig die Serizitschiefer des Donzenac-Schiefers (S1-2), die aus Peliten und Areniten hervorgegangen sein dürften und auch Grauwackenlagen enthalten. Eingefaltet in den Donzenac-Schiefer ist der Engastine-Mafit – Grünschiefer (S11δθ), die aus ehemaligen Doleriten und basaltischen Tuffen entstanden sind. Im Donzenac-Schiefer finden sich auch Graphitzüge, weiße Quarzitgänge (χ) und Epidot-haltige Amphibolitzüge. Eine Seltenheit ist ein kleines Vorkommen an felsitischem Metarhyolith (λρ1).

Der gesamte Rest des Gemeindegebietes wird dann vom eigentlichen Thiviers-Sandstein (tfρ3) eingenommen. Der Thiviers-Sandstein enthält einige Diabasgänge (δΣβ), die Ostsüdost bis Südost, aber auch Nordost streichen. Die Gänge sind maximal bis 700 Meter lang.

Lockersedimente
Die Gesteine der Thiviers-Payzac-Einheit werden im Norden um La Chapelle von Lockersedimenten – pliozänen bis altpleistozänen Flussschottern der Formation Fs – überdeckt. Ein kleines Vorkommen findet sich auch im Süden südlich von Las Brugnas. In den Talungen der Auvézère, entlang der Haute-Loue mitsamt ihres ersten linken Seitenarms sowie im Ruisseau de Gabourat und im Ruisseau de Porte Étoupe haben sich rezente alluviale Sedimente (Formation K) abgesetzt.

Naturrisiken

Naturrisiken manifestieren sich in der Gemeinde Savignac-Lédrier als
 Überschwemmungen und den mit ihnen assoziierten Schlammströmen und Hangrutschungen in den Talungen der Auvézère und der Haute-Loue
 Dürren
 Stürme
 Bodensetzungen
 Radonemanationen.

In den Jahren 1982, 1993, 1999 und 2007 kam es aufgrund erhöhter Niederschläge zu größeren Bodenbewegungen und Rutschungen.

Ein Dürrejahr war 2011. In dieser Periode herrschte erhöhte Waldbrandgefahr.

Ein herausragendes Wintersturmereignis war das Sturmtief Martin im Dezember 1999, das enorme Schäden an den Wäldern und auch an der Infrastruktur hinterließ. Die Zerstörungen in den Wäldern sind selbst im Jahr 2022 noch zu erkennen.

Wie die Risikokarte zeigt, ist Savignac-Lédrier von der Gefahr durch Bodensetzungen betroffen – gering im Bereich des Donzenac-Schiefers.

Die Erdbebengefahr ist als relativ niedrig einzustufen, am Westrand des Massif Central sind recht seltene Beben der Stärke 3 auf der Richterskala bekannt.

Die relativ schwache Radongefahr (Zone 3 mit signifikativem Radonpotential) besteht im Inneren von Gebäuden und geschlossenen Räumen.

Ökologie

Schutzgebiete

Schutzgebiete des Typus 2
Die Gemeinde Savignac-Lédrier besitzt zwei Schutzgebiete des Typus 2 (Französisch ZNIEFF = zone naturel d'interêt faunistique et floristique). Einmal das Tal der Haute-Loue sowie auf 5,5 Kilometer die Schluchten der Auvézère (Gorges de l'Auvézère), die sich über fünf weitere Nachbargemeinden erstrecken.

Die Schluchten der Auvézère werden durch 9 Pflanzenarten charakterisiert. Hierzu gehören: Gänseblümchen-Lochschlund (Anarrhinum bellidifolium), Dünnblättriger Nacktfarn (Anogramma leptophylla), der Streifenfarn Asplenium obovatum, der Lippenfarn Cheilanthes tinaei, Nordischer Streifenfarn (Asplenium septentrionale), Spinnweb-Hauswurz (Sempervivum arachnoideum), Türkenbund (Lilium martagon), das Johanniskraut Hypericum linariifolium und der Bergfarn (Oreopteris limbosperma).

Geschichte
Im Jahr 1110 oder 1111 gründete Hugues de la Certa die Grammontenserabtei La Plaigne, deren Cella sich im heutigen Weiler L'Abbaye befand. Von ihr ist jetzt bis auf ein Wohngebäude aus dem 18. Jahrhundert nichts mehr erhalten. In etwa zur selben Zeit (im 12. Jahrhundert) dürfte in Savignac-Lédrier die romanische Ortskirche errichtet worden sein. Das Schloss Château de la Forge geht bis ins 15. Jahrhundert zurück.

Bevölkerungsentwicklung

Quelle: INSEE

Die Bevölkerungszahlen von Savignac-Lédrier waren von 1962 bis 1975 stark rückläufig, zeigten aber bis 2004 einen leichten Anstieg, um dann erneut zurückzugehen.

Im Jahr 2020 betrug die Bevölkerungsdichte 26,5 Einwohner pro Quadratkilometer.

Verwaltung
Bürgermeister in Savignac-Lédrier ist seit März 2014 Christian André Laguyonie, der im Mai 2020 wiedergewählt wurde.

Präsidentschaftswahlen 2022

Die Präsidentschaftswahlen 2022 in Savignac-Lédrier konnte Emmanuel Macron nur knapp für sich entscheiden.

Wirtschaft

Beschäftigung
Im Jahr 2015 betrug die erwerbsfähige Bevölkerung zwischen 15 und 64 Jahren 302 Personen bzw. 42,2 % der Gesamtbevölkerung. Im Vergleich zu 2010 hat sich die Zahl der Arbeitslosen von 22 auf 36 erhöht, die Arbeitslosenquote liegt somit jetzt bei 11,8 %.

Unternehmen
Am 31. Dezember 2015 waren 62 Unternehmen in Savignac-Lédrier ansässig, davon 27 im Sektor Handel, Transport oder Dienstleistungen, 14 in Landwirtschaft, Forsten und Fischerei, 11 im Baugewerbe, 5 im Sektor Verwaltung, Bildung, Gesundheit oder Soziales und 5 in der Industrie.

Sehenswürdigkeiten
 Die romanische Ortskirche  Notre-Dame-de-l'Assomption in Savignac-Lédrier – Monument historique seit 1951
 die Kapelle Notre-Dame-de-Pitié aus dem 19. Jahrhundert in La Chapelle
 das Schloss Château de Bord
 das Schloss Château de la Forge, das bis ins 15. Jahrhundert zurückgeht – Monument historique seit 1979.

Photogalerie

Siehe auch
 Angoisse
 Auvézère
 Génis
 Haute-Loue
 Lanouaille
 Payzac (Dordogne)
 Saint-Mesmin (Dordogne)

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Savignac-Lédrier auf der Website von annuaire-mairie.fr

Ort in Nouvelle-Aquitaine

Savignac-Lédrier


Die Sinfonischen Etüden von Robert Schumann sind Charaktervariationen für Klavier zu zwei Händen. Sie gehören zur wichtigsten Klavierliteratur des 19. Jahrhunderts.

Geschichte
Als Opus 13 William Sterndale Bennett  gewidmet, erschien die Erstausgabe der XII Études Symphoniques 1837 bei Tobias Haslinger in Wien. In ihrer strengen Gliederung und durchsichtigen Struktur verbinden sie Barock, Wiener Klassik und Musik der Romantik. Ihr pianistischer Reichtum entfaltet "symphonische" Fülle. So traf ihre ursprüngliche Bezeichnung Etüden im Orchestercharakter von Florestan und Eusebius den Charakter des Werkes.

Ohne die Nr. 3 und 9 erschien 1852 die redigierte, im Stil stark abweichende Fassung mit dem Titel Études en forme de variations. Der Autograph und die Wiener Handschrift enthalten als Nr. 3, 4, 6 und 10 sowie als Mittelstück von 7 fünf weitere Sätze, die nicht in den Erstdruck aufgenommen wurden. Eine Abschrift dieser fünf nachgelassenen Sätze von Clara Schumann befindet sich im Heinrich-Heine-Institut in Düsseldorf. In sie übertrug Johannes Brahms die Korrekturen Schumanns, die seine Frau offenbar nicht kannte.

Aufbau

Thema
Andante – Das eingängige Thema in cis-Moll-Akkorden stammt von Ignaz von Fricken, dem Adoptivvater von Schumanns erster Verlobten Ernestine von Fricken, der ein versierter Flötist war. Das verschollene Original war wohl demnach für Flöte komponiert, vermutlich mit Klavierbegleitung. Nach der klassischen Regel besteht es aus zweimal acht Takten.

Etüde I
Un poco più vivo, Allabreve – wie in den Diabelli-Variationen (Beethoven) ein Marsch. Mittelstimmen färben den Klang. Verhaltene Klangstärke kontrastiert mit scharfem Kontrapunkt. Die Stimmführung erinnert eher an Oper als an Instrumentalzeichnung.

Etüde II
 Allabreve, marcato il canto – exuberanter Schumann, akkordisch breit unterlegte Kanzone mit Thema im Bass

Etüde III
Vivace, 2/4 – das drängende Thema liegt legato in der Mittelstimme links und in glitzernden Staccato-Zweiunddreißigsteln rechts; opernhafter Effekt wie im 3. Akt von Giuseppe Verdis Aida

Etüde IV
energische Synkopen des Themas in Achtelakkorden, kanonische sforzati – "Florestan"

Etüde V
Scherzando, 12/8 – "Eusebius"

Etüde VI
Agitato, Con gran bravura – Wiederaufnahme des Themas mit zerlegten Akkorden und weiten Sprüngen links, "ganz oder gar nicht"

Etüde VII
Allegro molto in der Paralleltonart E-Dur, 2/4

Etüde VIII
Sempre marcatissimo, Allabreve – große Geste romantischen Barocks

Etüde IX
Presto possibile, 3/16 – hinreißendes Kabinettstück

Etüde X
Allabreve, Con energia sempre

Etüde XI
Allabreve – instrumentale Kanzone in der Dominante gis-Moll, murmelnde Bassgrundierung in Zweiunddreißigsteln, zweistimmige "Fantasie" rechts

Etüde XII
Allegro brillante, Allabreve – mehr Rondo als Variation, "Florestan gegen die Philister"; die Zwischensätze verweisen eher auf Eusebius. Der unbeschwerte Des-Dur-Kehraus spaziert durch die Tonarten.

Literatur
 Damien Ehrhardt, Zur Genese der Symphonischen Etüden von Robert Schumann, in: Schumann-Studien, Band 5, Sinzig 1996, S. 41–54
 Margit L. McCorkle, Robert Schumann. Thematisch-Bibliographisches Werkverzeichnis, unter Mitwirkung von Akio Mayeda und der Robert-Schumann-Forschungsstelle, München: G. Henle 2003, S. 51–59
 Schumann-Handbuch, hrsg. von Ulrich Tadday, Stuttgart und Weimar 2006, S. 219f.

Weblinks
 Svjatoslav Richter (mit den fünf nachgelassenen Sätzen)

Einzelnachweise

Klaviermusik
Klaviervariationen
Werk von Robert Schumann

Sinfonische Etüden (Schumann)


An Carex erythrobasis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.Lév. ngan Eugène Vaniot. An Carex erythrobasis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex erythrobasis


Bieniek-Lice (također Bieniek-Face, Lice Bienka, Lice-Bienka, Bieniekface ili Bieniek lice) je opus njemačkog umjetnika Sebastiana Bienka.

Ovaj opus podijeljen je na slikarstvo i fotografiju.

Formacija
Bieniek-Face Oeuvre započinje serijom Secondfaced i trenutno se sastoji od 35 serija fotografija i 15 serija slika. Godine 2013. opus je postao poznat širom svijeta uz pomoć Interneta. Prva fotografija koja je prikazana širom svijeta pokazuje sina umjetnika, koji je tada imao šest godina.

U medijima

Umjetnička djela s Bieniek-Face Oeuvre prikazana su u sljedećim medijima:

 2015. Kineska televizija
 2015. Japanska televizija
 2015. Süddeutsche Zeitung
 2016. arte TV
2016. tv Berlin
 2016. DerStandard
 2016. RBB tv
 2016. Deutsche Welle TV
2018. Süddeutsche Zeitung
 2018. Vogue Spain
 2019. Vogue Turkey
 2019. Plakat 38. Istanbulskog međunarodnog filmskog festivala

Izložbe

 2014. Nicola von Senger Galerie, Cirih
 2015. Ho Gallery, Beč
 2016. Views Bahrain, Bahrein
 2018. Luisa Catucci Gallery, Berlin

Vanjske poveznice

 Službena stranica Bieniek-Face

Izvori

Slikarstvo
Plakati

Bieniek-Lice


Piculus  es un género de aves piciformes perteneciente a la familia Picidae que agrupa a especies nativas del Neotrópico donde se distribuyen desde Honduras a través de América Central y del Sur hasta el norte de Argentina. A sus miembros se les conoce por el nombre popular de carpinteros.

Lista de especies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC Versión 6.4, 2016), y Clements Checklist v.2015 este género agrupa a las siguientes especies con su respectivo nombre común de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO):

Piculus simplex (), 1870 - carpintero alirrufo;
Piculus callopterus (), 1862 - carpintero panameño;
Piculus leucolaemus (), 1845 - carpintero gorgiblanco;
Piculus litae (), 1901 - carpintero de Lita;
Piculus flavigula (), 1783 - carpintero gorgigualdo;
Piculus chrysochloros (), 1818 - carpintero verdiamarillo;
Piculus aurulentus (), 1821 - carpintero cejigualdo.

Taxonomía
Las especies anteriormente pertenecientes a este género: Piculus rubiginosus, Piculus rivolii y Piculus auricularis fueron transferidas a Colaptes con los nombres Colaptes rubiginosus, Colaptes rivolii y Colaptes auricularis con base en los estudios genéticos de Webb & Moore 2005, Benz et al. 2006 y Moore et al. 2011 y siguiendo la aprobación de la Propuesta N° 265 al South American Classification Committee (SACC).

Los estudios morfológicos y taxonómicos de Del-Rio et al. 2013,  concluyeron que el complejo Piculus chysochloros se compone de seis especies válidas, antes consideradas las subespecies P. chrysochloros capistratus, P. chrysochloros paraensis, P. chrysochloros laemostictus, P. chrysochloros polyzonus y P. chrysochloros xanthochloros, además de la subespecie nominal. El Comité Brasileño de Registros Ornitológicos (CBRO) en la Lista de Aves de Brasil - 2015 elevó al rango de especie a las 4 subespecies que ocurren en Brasil:

 Piculus capistratus (), 1862
 Piculus paraensis , 1937
 Piculus laemostictus (), 1907
 Piculus polyzonus (), 1826

Este cambio taxonómico no ha sido reconocido por otras clasificaciones.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Johann Baptist von Spix

Piculus


Ram Janmabhoomi () is the site that is hypothesized to be the birthplace of Rama, believed to be the seventh avatar of the Hindu deity Vishnu. The Ramayana states that the location of Rama's birthplace is on the banks of the Sarayu river in a city called "Ayodhya". Modern-day Ayodhya is in the north Indian state of Uttar Pradesh.

Some Hindus claim that the exact site of Rama's birthplace is where the Babri Masjid once stood in the present-day Ayodhya, Uttar Pradesh. According to this theory, the Mughals demolished a Hindu shrine that marked the spot, and constructed a mosque in its place.  People opposed to this theory state that such claims arose only in the 18th century, and that there is no evidence for the spot being the birthplace of Rama. Several other sites, including places in other parts of India, Afghanistan, and Nepal, have been proposed as birthplaces of Rama. The political, historical and socio-religious debate over the history and location of the Babri Mosque, and whether a previous temple was demolished or modified to create it, is known as the Ayodhya dispute.

In 1992, the demolition of the Babri Masjid by Hindu nationalists triggered widespread Hindu-Muslim violence. The legal dispute over the property reached the Indian Supreme Court, which heard the title dispute cases from August to October 2019. On 9 November 2019, the Supreme Court ordered the land to be handed over to a trust to build a Hindu temple.

Babri Masjid site

The Ramayana, a Hindu epic whose earliest portions date back to 1st millennium BCE, states that the capital of Rama was Ayodhya. According to the local Hindu belief, the site of the now-demolished Babri Mosque in Ayodhya is the exact birthplace of Rama. The Babri mosque is believed to have been constructed during 1528–29 by a certain 'Mir Baqi' (possibly Baqi Tashqandi), who was a commander of the Mughal emperor Babur (1526–1530). However, the historical evidence for these beliefs is scant.

In 1611, an English traveller William Finch visited Ayodhya and recorded the "ruins of the Ranichand [Ramachand] castle and houses". He made no mention of a mosque. In 1634, Thomas Herbert described a "pretty old castle of Ranichand [Ramachand]" which he described as an antique monument that was "especially memorable".  However, by 1672, the appearance of a mosque at the site can be inferred because Lal Das's Awadh-Vilasa describes the location of birthplace without mentioning a temple or "castle". In 1717, the Moghul Rajput noble Jai Singh II purchased land surrounding the site and his documents show a mosque.
The Jesuit missionary Joseph Tiefenthaler, who visited the site between 1766 and 1771, wrote that either Aurangazeb (1658–1707) or Babur had demolished the Ramkot fortress, including the house that was considered as the birthplace of Rama by Hindus. He further stated that a mosque was constructed in its place, but the Hindus continued to offer prayers at a mud platform that marked the birthplace of Rama. In 1810, Francis Buchanan visited the site, and stated that the structure destroyed was a temple dedicated to Rama, not a house. Many subsequent sources state that the mosque was constructed after demolishing a temple.

Police officer and writer Kishore Kunal states that all the claimed inscriptions on the Babri mosque were fake. They were affixed sometime around 1813 (almost 285 years after the supposed construction of the mosque in 1528 CE), and repeatedly replaced.

Before the 1940s, the Babri Masjid was called Masjid-i-Janmasthan ("mosque of the birthplace"), including in the official documents such as revenue records. Shykh Muhammad Azamat Ali Kakorawi Nami (1811–1893) wrote: "the Babari mosque was built up in 923(?) A.H. under the patronage of Sayyid Musa Ashiqan in the Janmasthan temple in Faizabad-Avadh, which was a great place of (worship) and capital of Rama's father"

H.R. Neville, the editor of the Faizabad District Gazetteer (1870), wrote that the Janmasthan temple "was destroyed by Babur and replaced by a mosque." He also wrote "The Janmasthan was in Ramkot and marked the birthplace of Rama. In 1528 A.D. Babur came to Ayodhya and halted here for a week. He destroyed the ancient temple and on its site built a mosque, still known as Babur's mosque. The materials of the old structure [i.e., the temple] were largely employed, and many of the columns were in good preservation."

Opposition to the claim

A section of historians, such as R. S. Sharma, state that such claims of Babri Masjid site being the birthplace of Rama sprang up only after the 18th century. Sharma states that Ayodhya emerged as a place of Hindu pilgrimage only in medieval times, since ancient texts do not mention it as a pilgrim centre. For example, chapter 85 of the Vishnu Smriti lists 52 places of pilgrimage, which do not include Ayodhya.

Many critics also claim that the present-day Ayodhya was originally a Buddhist site, based on its identification with Saketa described in Buddhist texts. According to historian Romila Thapar, ignoring the Hindu mythological accounts, the first historic mention of the city dates back to the 7th century, when the Chinese pilgrim Xuanzang described it as a Buddhist site.

Proposed Ram Janmabhoomi Mandir

In 1853, a group of armed Hindu ascetics belonging to the Nirmohi Akhara occupied the Babri Masjid site, and claimed ownership of the structure. Subsequently, the civil administration stepped in, and in 1855, divided the mosque premises into two parts: one for Hindus, and the other for Muslims.

In 1883, the Hindus launched an effort to construct a temple on the platform. When the administration denied them the permission to do this, they took the matter to court. In 1885, the Hindu Sub Judge Pandit Hari Kishan Singh dismissed the lawsuit. Subsequently, the higher courts also dismissed the lawsuit in 1886, in favour of status quo. In December 1949, some Hindus placed idols of Rama and Sita in the mosque, and claimed that they had miraculously appeared there. As thousands of Hindu devotees started visiting the place, the government declared the mosque a disputed area and locked its gates. Subsequently, multiple lawsuits from Hindus, asking for permission to convert the site into a place of worship.

In the 1980s, the Vishva Hindu Parishad (VHP) and other Hindu nationalist groups and political parties launched a campaign to construct the Ram Janmabhoomi Mandir ("Rama birthplace temple") at the site. In 1985, the Rajiv Gandhi government allowed Hindus to access the site for prayers. On 6 December 1992, Hindu nationalists demolished the mosque, resulting in communal riots leading to over 2,000 deaths.

In 2003, the Archaeological Survey of India (ASI) conducted excavations of the site on court orders. The ASI report indicated the presence of a 10th-century north Indian style temple under the mosque. Muslim groups and the historians supporting them disputed these findings, and dismissed them as politically motivated. The Allahabad High Court, however, upheld the ASI's findings. The excavations by the ASI were heavily used as evidence by the court that the predating structure was a massive Hindu religious building.

In 2009, the Bharatiya Janata Party (BJP) released its election manifesto, repeating its promise to construct a temple to Rama at the site.

In 2010, the Allahabad High Court ruled that the  of disputed land be divided into 3 parts, with  going to the Ram Lalla or Infant Lord Rama represented by the Hindu Mahasabha for the construction of the Ram temple,  going to the Muslim Sunni Waqf Board and the remaining  going to a Hindu religious denomination Nirmohi Akhara. All the three parties appealed against the division of disputed land to the Supreme Court.

The five judges Supreme Court bench heard the title dispute cases from August to October 2019. On 9 November 2019, the Supreme Court ordered the land to be handed over to a trust to build the Hindu temple. It also ordered to the government to give alternate 5 acre land to Sunni Waqf Board to build the mosque. On 5 February 2020, the trust known as Shri Ram Janmabhoomi Teerth Kshetra was created by the government of India.

Other places

Those who believe that Rama was a historic figure, place his birth before 1000 BCE. However, the archaeological excavations at Ayodhya have not revealed any settlement before that date. Consequently, a number of other places have been suggested as the birthplace of Rama.

In November 1990, the newly appointed Prime Minister Chandra Shekhar made an attempt to resolve the Ayodhya dispute amicably. Towards this objective, he asked Hindu and Muslim groups to exchange evidence on their claims over Ayodhya. The panel representing the Muslim organization Babri Masjid Action Committee (BMAC) included R. S. Sharma, D. N. Jha, M. Athar Ali and Suraj Bhan. The evidence presented by them included scholarly articles discussing alternative theories about the birthplace of Rama. These sources mentioned 8 different possible birthplaces, including a site other than Babri Masjid in Ayodhya, Nepal and Afghanistan. One author – M. V. Ratnam – claimed that Rama was Ramses II, a pharaoh of ancient Egypt.

In his 1992 book Ancient geography of Ayodhya, historian Shyam Narain Pande argued that Rama was born around present-day Herat in Afghanistan. In 1997, Pande presented his theory in the paper "Historical Rama distinguished from God Rama" at the 58th session of the Indian History Congress in Bangalore. In 2000, Rajesh Kochhar similarly traced the birthplace of Rama to Afghanistan, in his book The Vedic People: Their History and Geography. According to him, the Harriud river of Afghanistan is the original "Sarayu", and Ayodhya was located on its banks.

In 1998, archaeologist Krishna Rao put forward his hypothesis about Banawali being Rama's birthplace. Banawali is an Harappan site located in the Haryana state of India. Rao identified Rama with the Sumerian king Rim-Sin I and his rival Ravana with the Babylonian king Hammurabi. He claimed to have deciphered Indus seals found along the Sarasvati rivers, and found the words "Rama Sena" (Rim-Sin) and "Ravani dama" on those seals. He rejected Ayodhya as the birthplace of Rama, on the grounds that Ayodhya and other Ramayana sites excavated by B. B. Lal do not show evidence of settlements before 1000 BCE. He also claimed that the writers of the later epics and the Puranas got confused because the ancient Indo-Aryans applied their ancient place names to the new place names as they migrated eastwards.

Archaeological Survey of India Site

First Excavation
A team of Archeological Survey of India in the leadership and B. B. Lal conducted a survey of the land in 1976–77. They found 12 pillars of the mosque that were made from the remains of a Hindu temple. The base of Pillars had Purna Kalasha which was 'ghada' (water pitcher) from which foliage would be coming out. These symbols were found in almost all the temples of 12th and 13th Century. For Hindus, it is one of the eight auspicious symbol of prosperity also known as Ashtamangala Chinha. The excavation team found many terracotta sculptures that depicted human beings and animals, a characteristic of a temple, not a mosque.

Second excavation
In 2003, A 50 plus member team of Archeological Survey of India did the second excavation. They found over 50 pillars, hinting that below the mosque stood a Hindu temple that could be dated back to the 12th Century AD.

Temple Pranali
The excavators further found a temple system that depicted a crocodile (a symbol of the Holy Ganga) to signify a symbolic bath in the holy rivers of the Ganges, Yamuna and Saraswati to wash off one's sins. They also got the temple 'pranali' (system). We have to bathe the deity and the 'abhisheka jal' flows through 'pranali'. This 'makara pranali' was also excavated.

Kalasha, Amalkam Grivaha and Shikhara
The ASI team unearthed several remains of a temple's 'shikhara' (tower) from the mosque's premises, adding to the evidences of a Hindu structure underneath ASI team also found another architectural member known as 'amalka'. Below the 'amalka' there is the 'grivah' and also the 'shikhara' portion of the temple in North India.

Terracotta remains
The ASI archaeologists found 263 pieces of terracotta objects of gods, goddesses, human figures, female figurines that consolidated the theory that it was the site of a temple.

Vishnu Hari Shila Phalak
An inscription of 'Vishnu Hari Shila Phalak' was found on two remains found at the site that proved to be an important circumstantial evidence that stated the existence of a Hindu temple there.

Construction of Ram Mandir

The Shri Ram Janmabhoomi Teerth Kshetra trust began the first phase of construction of the Ram Mandir on March, 2020. Prime Minister Narendra Modi performed Bhoomi Pujan and laid the foundation stone of the Ram Temple in Ayodhya on 5 August 2020.

See also

 Ram Ki Janmabhoomi, an Indian film which deals with the controversial issue of Ram Mandir
 Rama Setu

References

Bibliography

Further reading

 Arun Shourie, Arun Jaitley, Swapan Dasgupta, Rama J Jois: The Ayodhya Reference: Supreme Court Judgement and Commentaries. 1995. New Delhi:Voice of India.
 Arun Shourie, Sita Ram Goel, Harsh Narain, Jay Dubashi and Ram Swarup. Hindu Temples – What Happened to Them Vol. I, (A Preliminary Survey) (1990)

 History versus Casuistry: Evidence of the Ramajanmabhoomi Mandir presented by the Vishwa Hindu Parishad to the Government of India in December–January 1990–91. New Delhi: Voice of India.

Ayodhya
Rama
Divya Desams
Tourism in Uttar Pradesh
Ayodhya dispute

Ram Janmabhoomi


Die Leonhard-Stinnes-Stiftung (LSS) ist eine gemeinnützige Kapitalstiftung, die 1904 von dem Mülheimer Arzt Johann Hermann Leonhard (1835–1905) und seiner Frau Margarete (1840–1911) in Mülheim an der Ruhr eingerichtet wurde. Sie dient der Unterstützung der Mülheimer Augenklinik sowie der Förderung von Bildung und Kultur, Jugend, Sport und sozialen Aufgaben. Ein Beirat, dessen Vorsitz satzungsgemäß beim jeweils amtierenden Mülheimer Stadtoberhaupt liegt, entscheidet über die Förderanträge der verschiedenen Projekte sowie die Mittelvergabe.

2008 förderte die LSS insgesamt 161 Projekte mit einem Gesamtbetrag in Höhe von knapp zwölf Millionen Euro. Das Stiftungsvermögen – bei der Gründung ein Betrag von 4,3 Millionen Goldmark – ist mittlerweile im dreistelligen Millionenbereich angesiedelt und zu einem Teil in Aktien des Unternehmens RWE angelegt. Genaue Zahlen sind nicht bekannt, da die Stiftung zwar zu den großen, aber auch zu den stillen Geldgebern in Mülheim an der Ruhr zählt. Das Stiftungsvermögen stammt vor allem aus dem Erbe von Margarete Leonhard, die eine geborene Stinnes und jüngste Tochter des Firmengründers Mathias Stinnes war. Auslöser für die Gründung dieser und weiterer Stiftungen war vermutlich unter anderem der Tod der einzigen Tochter Gretchen, der potenziellen Erbin des elterlichen Vermögens.

Seit der Gründung im Jahre 1904 wurden zahlreiche soziale, kulturelle und wissenschaftliche Projekte von der LSS finanziert, darunter die Sportanlagen am Kahlenberg, der Bismarckturm mit angrenzendem Park, der Bau einer Lesehalle, verschiedene Mülheimer Künstler (durch Stipendien und/oder Ankauf ihrer Werke), die Erweiterung des Kaiser-Wilhelm-Instituts für Kohlenforschung (1929) sowie die Wiederbegründung der Mülheimer Volkshochschule (1946).

In jüngerer Zeit gingen finanzielle Zuwendungen an verschiedene Alteneinrichtungen, die Mülheimer Theatertage, die Volkshochschule, den Mülheimer Sportbund, die Stadtbücherei, verschiedene Sportvereine (u. a. an den VfB Speldorf), mehrere Kinder – und Jugendheime, Schloss Broich und Kloster Saarn (u. a. Finanzierung der Ausgrabungen), Kindertheater (z. B. Wodo Puppenspiel), Seniorentheater, 15 Mülheimer Puppentheaterwochen, das Deutsche Rote Kreuz und die Arbeiterwohlfahrt. Jüngstes Förderprojekt der LSS ist das Haus der Stadtgeschichte. Oberste Priorität hat jedoch satzungsgemäß die Förderung der Mülheimer Augenklinik.

Literatur
Monika von Alemann-Schwartz: ... im weiten Kreis einzig dastehende Augenheilanstalt. Die Augenklinik in Mülheim an der Ruhr und die Stifter Johann Hermann Leonhard und Margarete Stinnes. Edition Werry, Mülheim an der Ruhr 2007, S. 28–30.

Weblinks

 Die Leonhard-Stinnes-Stiftung (Webseiten der Augenklinik Mülheim an der Ruhr)
 Übersicht der von der Stadt Mülheim verwalteten Stiftungen (Internetportal der Stadt Mülheim an der Ruhr)

Weitere Quellen
 Neue Ruhrzeitung (NRZ) vom 26. Juli 1980
 NRZ vom 2. August 1980
 Westdeutsche Allgemeine Zeitung (WAZ) vom 30. Mai 1985
 NRZ vom 27. März 1991

Stiftung in Nordrhein-Westfalen
Organisation (Mülheim an der Ruhr)
Gegründet 1904

Leonhard-Stinnes-Stiftung


Grand Prix de Denain 2018 var den 60. udgave af cykelløbet Grand Prix de Denain. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 18. marts 2018. Det blev vundet af belgiske Kenny Dehaes fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Michael Carbel kørte for

Resultater

Startliste

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Grand Prix de Denain 2018


El Short C-23 Sherpa es un avión de transporte militar, diseñado y construido por fabricante británico Short Brothers. Los modelos C-23A y C-23B son variantes basadas en el modelo civil Short 330, mientras que el C-23B+ y el C-23C son variantes basadas en el Short 360.

Diseño y desarrollo

La historia del C-23 Sherpa va ligada a la del avión de pasajeros Short 330, desarrollado por Short Brothers de Belfast, a partir del avión utilitario Short Skyvan. El 330 disponía de fuselaje y alas de mayor tamaño que su predecesor, manteniendo las formas cuadrangulares del fuselaje del Skyvan.

Además de la versión para pasajeros, en Short Brothers también se planificaron dos versiones de transporte. La primera de ellas, denominada Short 330-UTT (Utility Tactical Transport, Transporte Táctico Utilitario) era una versión pensada para el mercado militar, en la que el suelo de la cabina estaba reforzado y se le había equipado con puertas de mayor tamaño. De esta variante se vendieron pocas unidades, principalmente a Tailandia, que compró un total de 4 aparatos.  El Short Sherpa (no confundir con el avión experimental Short SB.4 Sherpa) se basaba en el Short 330-UTT, aunque estaba equipado con una puerta de carga trasera con rampa, de un ancho igual al interior del fuselaje. Esta versión voló por primera vez el 23 de diciembre de 1982.

Variantes

 C-23A Sherpa
 Avión de transporte bimotor para la Fuerza Aérea estadounidense basado en el Short 330-UTT; estaba equipado con piso de cabina reforzado con sistema de transporte de rodillos, más una puerta de carga delantera en el lado de babor del fuselaje, además de una puerta/rampa de carga trasera de anchura total operada hidráulicamente; 18 construidos.
 C-23B Sherpa
 Avión de transporte bimotor para la Guardia Nacional estadounidense, similar al C-23A, pero con ventanas de cabina, tren de aterrizaje reforzado, puertas de paracaidistas de apertura interior en la parte trasera del fuselaje y rampa de carga de dos secciones operable en el aire; 16 construidos.
 C-23B+/C Super Sherpa
 Aviones Short 360 comprados como usados por el Ejército estadounidense y modificados por West Virginia Air Center (WVAC) sustituyendo, en el fuselaje trasero, la cola monoderiva por la bideriva y la rampa de carga del Short Sherpa. 28 aviones civiles modificados.
 C-23C
 Aviones C-23B y C-23B+ con actualización de la aviónica de la cabina bajo el programa Avionics System Cockpit Upgrade, 43 modificados.
 C-23D
 C-23C con aviónica actualizada bajo el programa Safety Avionics Modification desde 2010, que fue cancelado después de haberse modificado solo cuatro aviones.

Operadores

 Fuerza Aérea de los Estados Unidos
 Guardia Nacional de los Estados Unidos
 Ejército de los Estados Unidos

Especificaciones

Aeronaves relacionadas

Véase también

 Anexo:Aeronaves de la Fuerza Aérea de los Estados Unidos (históricas y actuales)

Referencias

Enlaces externos

 Página del C-23 Sherpa en el sitio de la Florida National Guard.
 Página del C-23 en Global Security.org.
 Página del C-23 en theAviationZone.com.
 Sitio de reunión del 10th MAS C-23A Sherpa Zweibrücken AFB.

C-23
Aeronaves de ala alta
Aviones tractores bimotores
Aeronaves bimotoras turbohélice
Aviones comerciales del Reino Unido de los años 1970
Aviones de transporte militar de los años 1980 del Reino Unido
Aeronaves de primer vuelo en 1982

Short C-23 Sherpa


العالم المسلم الفلكي الرياضي أبو سهل ويجن بن رستم القوهي (اسمه الأصلي: ). المتوفي سنة 405 هـ / 1014م والقوهي من العلماء المسلمين الذين اشتهروا في الفلك والرياضيات في القرن الرابع الهجري/العاشر الميلادي وهو من كوه في جبال طبرستان، لكنه عاش في بغداد. ولما تولى شرف الدولة البويهي الحكم، قربه منه وعينه سنة 378هـ/988م رئيساً للمرصد الذي أسسه في بغداد، وطلب منه أن يقدم له دراسة عن رصده للكواكب السبعة من حيث مساراتها وتنقلها في بروجها.

كان أبو سهل ويجن بن رستم القوهي عالم رياضيات وفيزيائي وعالم فلك فارسي  من قوه (أو كوه) وهي منطقة في طبرستان أمول ومن ثم عاش في بغداد. يُعتبر واحداً من أعظم المتخصصين المسلمين في علم الهندسة مع العديد من الكتابات الرياضية والفلكية المنسوبة إليه.

كان القوهي أحد أبرز علماء الفلك الذين عملوا في عام 988 م في المرصد الذي بناه أمير بوويشد شرف الدولة في بغداد. كتب مقالاً عن الإسطرلاب يحل فيه عددًا من المشكلات الهندسية الصعبة.

في الرياضيات، كرس اهتمامه لتلك المشاكل الأرخميدية والأبولونية التي أدت إلى معادلات أعلى من الدرجة الثانية. وقد حل بعضاً منهم وناقش شروط قابلية الحل. على سبيل المثال، كان قادراً على حل مشكلة إدراج خماسي الأضلاع في مربع مما أدى إلى معادلة من الدرجة الرابعة.
كما كتب مقالة عن «البوصلة المثالية» وهي بوصلة ذات ساق واحدة متغيرة الطول تتيح للمستخدمين رسم أي قسم مخروطي: الخطوط المستقيمة، والدوائر، والقطع الناقص، القطع المكافئ، والقطع الزائد. من المرجح أن القوهي اخترع الجهاز.

وكما فعل أرسطو، فإن القوهي اقترح أن وزن الأجسام يختلف باختلاف بعدها عن مركز الأرض.
وقد احتفظ بالمراسلات بين القوهي وأبو إسحاق السابي، أحد كبار الموظفين المدنيين المهتمين بالرياضيات.

إسهاماته العلمية
كان القوهى من نوابغ علماء الفلك في عصره لوضعه عدداً من الأرصاد التي كان يعتمد عليها في زمانه وانتقد بعض فرضيات علماء اليونان في الفلك كما اشتهر بصناعة الآلات الرصدية.

أما في الرياضيات، فقد اهتم القوهي بمسائل أرشميدس وأبلونيوس التي تؤدي إلى معادلات ذات درجة أعلى من معادلات الدرجة الثانية، ووجد حلاً لبعضها، كما ناقش شروط إمكانية ذلك. وتعتبر دراساته هذه من أحسن ما كتب عن الهندسة عند المسلمين وأسهم القوهي أيضاً في دراسة الأثقال، وكان له السبق في هذا المجال، حيث استخدم البراهين الهندسية لحل كثير من المسائل التي لها علاقة بإيجاد الثقل. كما أنه ترك بحوثاً قيمة في المبادئ التي تقوم عليها الروافع.

مؤلفاته
عدداً من مؤلفات القوهي في الفلك والرياضيات منها:
 كتاب مراكز الأكر
 كتاب الأصول على تحريكات أقليدس
 كتاب صنعة الأسطرلاب بالبراهين
 كتاب الزيادات على أرشميدس في المقالة الثانية
 إخراج الخطين من نقطة على زاوية معلومة
 تثليث الزاوية وعمل المسبع المتساوي الأضلاع في الدائرة
إلا أن معظم مؤلفات القوهي قد ضاعت، ولم يعرف عنها إلا القليل من بعض الإشارات في المراجع اللاتينية.

المصادر

 د. عبد الله دفاع: «العلوم البحتة في الحضارة العربية الإسلامية» الزركلي: الأعلام
 حليمة الغراري: بُناة الفكر العلمي في الحضارة الإسلامية ملامح من سِيَر علماء مسلمين من عصور مختلفة
 al-Quhi, Abu Sahl Wayjan ibn Rustam (c. 940-c. 1000)، موقع جامعة هارفارد الرسمي

أشخاص من آمل
أشخاص من الدولة العباسية في القرن 10
أشخاص من بغداد
إيرانيون في القرن 10
دارسون بويهيون
رياضياتيو القرن 10
رياضياتيون عراقيون من العصور الوسطى
رياضياتيون فرس في القرن 10
رياضياتيون فرس من العصور الوسطى
رياضياتيون من العصر الذهبي للإسلام
طبرستان
عراقيون من أصل فارسي
علماء إيرانيون
علماء فرس
علماء فلك في العصور الإسلامية الوسطى
فلكيو القرن 10
فلكيون فرس من العصور الوسطى
فلكيون من العراق في العصور الوسطى
مواليد 940
مواليد في طبرستان
وفيات 1000
وفيات 1014
وفيات 405 هـ
فلكيون إيرانيون في القرن 10

أبو سهل القوهي


Guttormur Andrasson (død 1572 i Bergen) var en færøsk bonde, der fra 1544 til 1572 var Færøernes lagmand.

Han var søn af tidligere lagmand Andras Guttormsson fra Sumba på Suðuroy og far til den senere lagmand Ísak Guttormsson.

Litteratur
 G.V.C. Youngs: Færøerne – fra vikingetiden til reformationen, 1982
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit. Tórshavn 2002, Bind 2, s. 366. (afsnit Føroya løgmenn fram til 1816) (PDF-Download )

Lagmænd fra Færøerne før 1816
Landmænd fra Færøerne
Personer fra Suderø

Guttormur Andrasson


La Base aérea de Kotlas-Savvatiya (; ICAO: ULKS; IATA: ), es un aeropuerto militar situado 29 km al sur de Kotlas y cerca de la población de Savvatiya, en el óblast de Arjánguelsk, Rusia.

Pista

Kotlas-Savvatiya dispone de una pista de hormigón en dirección 12/30 de 2.500x60 m. (8202x197 pies).

Operaciones militares

Hasta septiembre de 2010 en el aeródromo estaba emplazada la 3ª escuadrilla de caza correspondiente al regimiento 458 GP IAP. Este regimiento es el resultado de la fusión, en 1993, del mismo 458 con el 72 Gv IAP.

Originalmente utilizaban los interceptores Tu-128 (designación OTAN: Fiddler) y MiG-25 (designación OTAN: Foxbat). Tras la fusión el regimiento fue rearmado con los cazas MiG-31 (designación OTAN: Foxhound-A).

Véase también
 Fuerza Aérea de Rusia

Referencias

Enlaces externos
 Características técnicas del aeropuerto - Índice de aeropuertos de Rusia (en inglés). Consultado el 6 de septiembre de 2011
 Página sobre aviación (en inglés). Consultada el 6 de septiembre de 2011
 Mapa de ubicación de los aeropuertos de Arjánguelsk en "Our Airports" (en inglés) Consultado el 26 de marzo de 2012

Kotlas-Savvatiya
Kotlas-Savvatiya
Bases militares de la Unión Soviética

Base aérea de Kotlas-Savvatiya


La base aérienne de Stryï  () est une base située près de la ville de Stryï, dans l'oblast de Lviv, en Ukraine.

Histoire
La base accueillait le 179 régiment d'aviation et la 204 division d'aviation formée des 260 et 175 régiments de bombardiers, régiments soviétiques équipés de Tu-4. Le 260 était équipé de TU-16 en 1960 jusqu'à 1980. En 1972 il prenait la variante TU-16K et passait en 1989 sur Tupolev Tu-22M. Le 179 régiment était équipé de MiG-15, MiG-17, MiG-23, Yakovlev Yak-25 et Soukhoï Su-9.

Elle passait en 1992 à la Force aérienne ukrainienne. En 1999 la base recevait sa certification et entrait parmi les aérodromes d'Ukraine. Elle commençait à être démantelée en 2009. mais les autorités locales ne désespèrent pas de l'ouvrir à nouveau.

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Références

Base aérienne en Ukraine
Transport dans l'oblast de Lviv
Force aérienne ukrainienne

Base aérienne de Stryï


Zvonimir Devidé (Lenart, Slovenija, 6. kolovoza 1921. - Zagreb, 10. rujna 2011.), hrvatski botaničar citolog, akademik HAZU.

Redoviti profesor Prirodoslovno-matematičkog fakulteta Sveučilista u Zagrebu. Izvanredni član 26. I. 1973.,redoviti član 24. VII. 1991. u Razredu za prirodne znanosti HAZU. Natuknica o Z. Devideu u Hrvatskoj enciklopediji Devidé [~de'], Zvonimir,  hrvatski botaničar citolog ( Lenart, Slovenija,  6. VIII. 1921 –  Zagreb,  10. IX. 2011). Prirodne znanosti studirao na filozofskim fakultetima u Zagrebu i Beču. Od 1961. izvanredni, a 1970–86. redoviti profesor na Prirodoslovno-matematičkome fakultetu u Zagrebu. Bavio se istraživanjem fine građe i funkcije biljne stanice te znanstvenom mikroskopijom. Osnivač i voditelj (1954–73) Laboratorija za elektronsku mikroskopiju Instituta Ruđer Bošković. Član JAZU (HAZU) od 1973. Prvi predsjednik Hrvatskoga biološkog društva (1974–76). Dobio je Nagradu za životno djelo (1988).

Životopis
Gimnaziju završio u Mariboru 1939, prirodne znanosti studirao na filozofskim fakultetima u Zagrebu i Beču, gdje je 1944. diplomirao iz biologije, fizike i kemije. Doktorat znanosti stekao 1954. disertacijom Stanica bezbojnih sumpornih bakterija; habilitirao se 1960. Od 1948. asistent je u Botaničkom zavodu Prirodoslovno-matematičkog fakulteta u Zagrebu, gdje 1961. postaje izvanredni, a 1970. redoviti profesor (stanična biologija i biljna fiziologija). God. 1954–73. vodi Laboratorij za elektronsku mikroskopiju u Institutu »Ruđer Bošković«. Za izvanrednog člana JAZU izabran je 1973. Umirovljen je 1986. — Njegov znanstveni rad obuhvaća pretežno područje biljne fiziologije i stanične biologije. Objasnio je staničnu građu velikih bezbojnih sumpornih bakterija i dao prilog njihovoj taksonomiji (Ljetopis JAZU, 1949, 1953; Zeitschrift für Hydrologie, Aarau 1952; Acta pharmaceutica Jugoslavica, 1954, 1957; Acta botanica Instituti botanici Universitatis Zagrabiensis, 1956). Protumačio je mitozu i građu kromosoma cilijata i time položio temelj razumijevanju građe makronukleusa kao goleme endomitotski poliploidizirane jezgre (Chromosoma, Berlin 1947; Rad JAZU, 1950, 280). Sudjelovao je u istraživanju kardioloških problema cvjetnjača u kulturi tkiva (Experientia, Basel 1978; Protoplasma, Beè 1981). U Zagrebu je uveo elektronsku mikroskopiju i sa suradnicima rješavao s tim povezane metodološke probleme (Mikroskopie, Beč 1960) te djelovanje ionizirajućeg zračenja i drugih vanjskih činitelja na razvitak plastida (Zeitschrift für Naturforschung, Tübingen 1967; Österreichische botanische Zeitschrift, Beč 1969). Dokazao sa suradnicima da fotosintetski nefunkcionalni kromoplasti mogu pod određenim uvjetima prijeći u normalne i fotosintetski funkcionalne kloroplaste (Acta botanica Croatica,1970, 1976; Naturwissenschaften, Berlin 1972; Zeitschrift für Pflanzenphysiologie, Stuttgart 1974; Journal of Cell Science, London 1975; Journal de microscopie et de biologie cellulaire, Pariz 1975). Prouèavao je i ultrastrukturne promjene uzrokovane djelovanjem inhibirajućih faktora na procese staničnog disanja (Zeitschrift für Naturforschung, 1965, 1967) te optièke osobine zelenih listova i plodova (Acta botanica Croatica, 1959–60, 1986). Vodio je istraživanja fiziologije cvjetanja, napose u vodenih leća (Plant Systematics and Evolution, Beč 1979; Berichte des Geobotanischen Institutes der EIDG. Technische Hochschule, Zürich 1980; Biološki vestnik, 1982). Sudjelovao je u istraživanjima metabolizma biljaka (Archives of Biochemistry and Biophysics, New York 1962; Acta botanica Croatica, 1979–80). Objavio je nekoliko manjih radova i bilježaka s područja floristike. Napisao je VIII. poglavlje u knjizi B. Varićaka Mikroskop (Zagreb 1956). Preveo je prvi dio poznatog Strasburgerova botaničkog udžbenika za visoke škole (Zagreb 1982). Kao pobornik zaštite prirode i ljudskog okoliša zauzimao se za očuvanje prirodne ravnoteže, djelujući u republičkim, saveznim i međunarodnim tijelima, te mnogim člancima i predavanjima. Bio je pročelnik Biološkog odjela te predstojnik Botaničkog zavoda i Botaničkog vrta Prirodoslovno-matematičkog fakulteta u Zagrebu, pročelnik Biološke sekcije Hrvatskoga prirodoslovnog društva (1972–74), prvi predsjednik Hrvatskoga biološkog društva (1974 –76), predsjednik Jugoslavenskog društva za fiziologiju biljaka (1972–75), potpredsjednik Hrvatskog društva za biljnu fiziologiju (1979–83), pročelnik Sekcije za elektronsku mikroskopiju Hrvatskoga prirodoslovnog društva (1984). Za znanstvenu djelatnost dobio je 1976. Nagradu »Ruđer Bošković«, a 1988. Nagradu za životno djelo. Izabran je za počasnog savjetnika Instituta »Ruđer Bošković« (1981) i počasnog člana Hrvatskoga biološkog društva (1985). Istaknuo se i kao glazbenik amater. Dugogodišnji je član Društvenog orkestra Hrvatskoga glazbenog zavoda, gdje od 1984. vodi Sekciju za violu i violinsku glazbu. Nastupao je i kao solist, posebno na violi d'amore. Međunarodno violinsko društvo iz Salzburga odlikovalo ga je 1984. Srebrnim violinskim ključem. LIT.: S. Jelaska: Rad posvećen biologiji. Oko, 4(1976) 112, str. 17. — M. Wrischer: Prof. dr Zvonimir Devidé — dobitnik nagrade »Ruđer Bošković« za značajnu znanstvenu djelatnost. Periodicum biologorum, 78(1976) 2, str. 190. — D. Papeš i S. Jelaska: Prof. dr Zvonimir Devidé (prigodom 65. godišnjice života). Acta botanica Croatica, 45(1986) str. 155–165.  Dana 10. rujna 2011. u 91. godini u Zagrebu je preminuo akademik Zvonimir Devidé, istaknuti biolog i botaničar, redoviti član Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti u Razredu za prirodne znanosti. Rodio se 6. kolovoza 1921. godine u Lenartu u Slovenskim Goricama. Gimnaziju je završio u Mariboru, a biologiju je studirao u Zagrebu i Beču. Nakon diplome 1944. godine radio je na Biološkoj stanici u Linzu. Od 1948. godine radio je kao asistent u Botaničkom zavodu Prirodoslovno-matematičkog fakulteta u Zagrebu. Doktorirao je 1954., a iste je godine preuzeo rukovođenje Laboratorijem za elektronsku mikroskopiju u Institutu "Ruđer Bošković". Od 1970. godine kada je postao redoviti profesor, predavao je citološke i biljno-fiziološke kolegije na II. i III. stupnju nastave Prirodoslovno-matematičkog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu, sve do umirovljenja. Akademik Zvonimir Devidé sudjelovao je pri osnivanju postdiplomskog studija Instituta "Ruđer Bošković" 1957. godine. Od 1960. bio je voditelj postdiplomskog studija struke botanika i struke eksperimentalna biologija, a 1970. nakon osnivanja Centra za postdiplomski studij Sveučilišta postao je voditeljem čitave struke biologija s 5 smjerova. Posebna je zasluga akademika Z. Devidéa što je osnovao struku eksperimentalna biologija te okupio suradnike specijaliste iz mnogih znanstvenih ustanova u Zagrebu i izvan njega. Za izvanrednog člana Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti izabran je 1973. godine, a redovitim članom, u Razredu za prirodne znanosti, postao je 1991. godine. Akademik Zvonimir Devidé obavljao je brojne funkcije u znanstvenim, kulturnim i društvenim institucijama: bio je potpredsjednik Hrvatskog društva za biljnu fiziologiju, prvi predsjednik Hrvatskog biološkog društva osnovanog 1975., član upravnih odbora Jugoslavenskog biofizičkog društva, Hrvatskog genetičkog društva, dugogodišnji voditelj Zavoda za ornitologiju te urednik časopisa Acta biologica. Sudjelovao je aktivno na većem broju međunarodnih i domaćih znanstvenih skupova. Tijekom svog znanstveno-istraživačkog rada objavio je preko 100 izvornih znanstvenih radova Posljednji ispraćaj akademika Zvonimira Devidéa održan je u najužem krugu obitelji.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski botaničari
Akademici HAZU

Zvonimir Devidé


The siege of Rouen (29 July 1418 – 19 January 1419) was a major event in the Hundred Years' War, where English forces loyal to Henry V captured Rouen, the capital of Normandy, from the Norman French.

Background
At the time of the siege the city had a population of 20,000, making it one of the leading cities in France, and its capture crucial to the Normandy campaign. From about 1415, Rouen had been strengthened and reinforced by the French and it was the most formidably defended place that the invaders had yet faced. The previous year Henry V had successfully taken another important city in Normandy following the siege of Caen.

Prelude
When the English reached Rouen, the walls were defended with 60 towers, each containing three cannons, and 6 gates protected by barbicans. The garrison of Rouen had been reinforced by 4,000 men and there were some 16,000 civilians willing to endure a siege. The defence was lined by an army of crossbow men under the command of Alain Blanchard, commander of the crossbows (arbalétriers), and second in command to Guy le Bouteiller, a Burgundian captain and the overall commander.

Siege
To besiege the city, Henry decided to set up four fortified camps and barricade the River Seine with iron chains, completely surrounding the city, with the English intending to starve out the defenders. The duke of Burgundy, John the Fearless, had captured Paris but did not make an attempt to save Rouen and advised citizens to look after themselves. By December, the inhabitants were eating cats, dogs, horses, and even mice. The streets were filled with starving citizens. The city expelled more than 12,000 of the poor to save food. Henry would not allow the people to leave the siege line, and so the starving, expelled people of Rouen were forced to live in the ditch dug near the city wall for its protection. Even the English felt sorry for the starving people. On Christmas Day 1418, King Henry allowed two priests to give food to the starving people, but the day soon ended and the people went back to dying miserably in the ditch.

Despite several sorties led by the French garrison, this state of affairs continued. On New Year's Eve, Boutellier asked for negotiations with the English. Following ten days of negotiation, the French defenders decided they would surrender on 19 January 1419 if no help had arrived. The surviving French would be allowed to keep their homes and property if they gave up 80 hostages, paid 300,000 gold crowns, and swore allegiance to the English. Alain Blanchard, who had executed English prisoners, was executed by the English when the city fell.

Aftermath
Henry went on to take all of Normandy, apart from Mont-Saint-Michel, which withstood blockade. Rouen became the main English base in northern France, allowing Henry to launch campaigns on Paris, and further south into the country.

Citations

References

1418 in England
1419 in England
1410s in France
Rouen 1418
Rouen 1418
Rouen 1418
Military history of Normandy
Henry V of England
History of Rouen
Conflicts in 1418
Conflicts in 1419
Hundred Years' War, 1415–1453

Siege of Rouen (1418–1419)