في هذه الصفحة قوائم الترجمة المباشرة بالإنجليزية اللعبارات اللاتينية المشتركة، مثل فيني، فيدي، فيتشي وإلى آخرة. بعض العبارات هي نفسها ترجمة العبارات اليونانية، لأن البلاغة اليونانية والأدب كان لهما تقدير كبير عند روما القديمة لأن الخطابة اللاتينية والأدب كان لايزالان في مرحلة النضج.

يجب أن تكون على علم بأن i الحرف اللاتيني يمكن أن يستخدم إما ساكن أو متحرك. عندما تستخدم على النحو المتحرك، غالبا ما يستعاض عنه بالحرف j، والذي كان في الأصل مجرد i «حرف هجائي طويل» الذي تم استخدامه في المواقف المبدئية، عندما وقع بين اثنين من أحرف متحركة أخرى. هذه الاتفاقية في القرون الوسطى هي الأكثر شيوعا في الحفاظ على المصطلحات القانونية، وبالتالي عبارات مثل de iure غالبا ما تكون مكتوبة de jure. في هذه القائمة، سوف يكون الشكل الأكثر شيوعا في عبارة واحدة هي مدرجة تحت، هكذا : de jure وتستخدم بدلا من de iure، وalea iacta est بدلا من alea jacta est.

لعرض كل الصفحات الست من العبارات على وثيقة واحدة مطولة، انظر:

 قائمة من العبارات اللاتينية (كاملة)

القائمة أيضا مقسمة حسب الترتيب الأبجدي في عشرين صفحة:

 قائمة من العبارات اللاتينية : أ
 قائمة من العبارات اللاتينية : ب
 قائمة من العبارات اللاتينية : ج
 قائمة من العبارات اللاتينية : د
 قائمة من العبارات اللاتينية : ه
 قائمة من العبارات اللاتينية : و
 قائمة من العبارات اللاتينية : ز
 قائمة من العبارات اللاتينية : ح
 قائمة من العبارات اللاتينية : ط
 قائمة من العبارات اللاتينية :ي

 قائمة من العبارات اللاتينية : ك
 قائمة من العبارات اللاتينية : ل
 قائمة من العبارات اللاتينية : م
 قائمة من العبارات اللاتينية : ن
 قائمة من العبارات اللاتينية : س
 قائمة من العبارات اللاتينية : ع
 قائمة من العبارات اللاتينية : ف
 قائمة من العبارات اللاتينية : ص
 قائمة من العبارات اللاتينية : ق
 قائمة من العبارات اللاتينية : ر

انظر أيضا

قوائم

 انظر : قائمة الألمانية واللاتينية و مرادفتها في الإنجليزية.
 قائمة المختصرات المستخدمة في الوصفات الطبية
 قائمة شعارات ولايات وأقاليم الولايات المتحدة الأمريكية

التصنيف

 العبارات اللاتينية البيولوجية
 العبارات اللاتينية القانونية
 العبارات اللاتينية الأدبية
 العبارات اللاتينية المنطقية
 العبارات اللاتينية الطبية
 الشعارات لاتينية
 العبارات اللاتينية الفلسفية
 العبارات اللاتينية السياسية
 العبارات الدينية اللاتينية
 الأسماء الرومانية القديمة
 الحيل اللاتينية للكلمات والعبارات

مراجع

وصلات خارجية
 InterTran اللاتينية -> الترجمة الإنجليزية
 الاختصارات اللاتينية
 القواميس اللاتينية، وصول سريع إلى الآلاف من المصطلحات اللاتينية والعبارات والتعابير والكلمات
 شعار مولد اللاتينية
 الأفكار المقتبسة من اللاتينية
 الأمثال والعبارات اللاتينية، التي نظمها الموضوع
 اللغة اللاتينية عبر الأمثال : 4000 مثل وشعارات وأقوال لطلبة أمريكا، محرك بحث، جنبا إلى جنب مع صوت أمريكا، والألعاب وغيرها من المواد التعليمية
 قاموس القانون من قبل جون بوفير (1856)
 اقتباس اللاتينية اقتباس عشوائي للاتينية، أمثال وأقوال وكلمات
 خاصةً موقع Dictionary.com

كلمات وعبارات لاتينية
قوائم لغوية

قائمة العبارات اللاتينية


Carádoco Vreichvras (del galés "Caradog Brazo Fuerte") fue un antepasado semilegendario de los reyes de Gwent. Pudo haber vivido en los  o . Es recordado en la Materia de Bretaña como caballero de la Mesa Redonda bajo los nombres de rey Carados y Carados Briefbras.

Identificación
Debido a la prevalencia del nombre, existe una considerable confusión sobre su identidad, tanto histórica como literaria. Puede haberse confundido con el héroe britano Carataco, con Cerdic de Wessex o con otros Carádocos posteriores de la historia británica. Algunos arqueólogos interpretan a Caradoc Freichfras como una figura histórica plausible, también conocida como Caradoc ap Ymyr, que puede haber sidoi gobernante de Gwent alrededor del , con sede en Caerwent, la antigua ciudad romana de Venta Silurum.

Tríadas
Carádoco aparece en las Tríadas galesas, donde es descrito como el anciano principal del Rey Arturo en Celliwig (Cornualles), y uno de los tres caballeros de la isla de Gran Bretaña. Su esposa es Tegau, y su caballo Lluagor.

Romances
En la leyenda artúrica, Carádoco fue un caballero de la Mesa Redonda durante la época de Uther Pendragon, pero se unió a otros reyes en rebelión cuando Arturo tomó el trono. Finalmente se reconcilió con el joven rey, y se convirtió en uno de sus aliados de mayor confianza. en el Lanzarote-Grial muere heroicamente en la batalla final de Arturo cuando es asesinado por el señor de Escocia designado por Morded Heliades, a quien también mata, después de liderar la derrota de mercenarios irelandeses.

Otros personajes no relacionados llamados Caradoc o Carados también aparecen en los romances en prosa artúricos franceses y en obras posteriores inspiradas en ellos

Referencias

Enlaces externos

Caballeros de la mesa redonda
Personajes del ciclo artúrico
Gobernantes de la Britania posromana
Galeses del siglo V
Galeses del siglo VI

Carádoco


Trichogloea, rod crvenih algi iz porodice Liagoraceae opisan tek 2005. godine. Taksonomski je priznat kao zaseban rod. Postoji nekoliko vrsta, sve su morske. Tipična je T. requienii

Vrste
 Trichogloea herveyi W.R.Taylor
 Trichogloea lubrica J.Agardh
 Trichogloea requienii (Montagne) Kützing

Izvori

Vanjske poveznice

Liagoraceae

Trichogloea


Les mots Madagascariensis (masculin ou féminin) et Madagascariense (neutre) sont deux déclinaisons (notamment du nominatif singulier) d'un adjectif du latin contemporain signifiant « de Madagascar ».

En taxonomie, les mots madagascariensis et madagascariense sont employés comme épithètes spécifiques pour nommer des espèces animales ou végétales découvertes à l'intérieur ou sur les côtes de Madagascar (voire endémiques de cette île). Pour les articles consacrés à de telles espèces, consulter la liste générée automatiquement.

Épithète spécifique

Madagascariensis


Omul de pe Pământ (titlu original: The Man from Earth) este un film american din 2007 regizat de Richard Schenkman. Este creat în genurile SF, dramatic. Rolurile principale au fost interpretate de actorii David Lee Smith ca protagonistul filmului, John Billingsley ca Harry și Tony Todd ca Dan.  Scenariul a fost conceput de Jerome Bixby în 1946 și terminat pe patul de moarte în aprilie 1998. Filmul și-a câștigat recunoașterea în parte pentru faptul că a fost distribuit pe scară largă prin intermediul rețelelor de tip peer-to-peer din Internet. Omul de pe Pământ a fost mai târziu adaptat de Schenkman ca o piesă de teatru cu același nume. Filmul a avut un sequel, The Man from Earth: Holocene în 2017.

Povestea filmului se concentrează asupra lui John Oldman, un profesor universitar pe picior de plecare care pretinde că este un Cro-Magnon (sau un om al peșterilor Magdalenian care a supraviețuit în secret timp de peste 14.000 de ani. Întregul film este amplasat în și în jurul casei lui Oldman în timpul petrecerii sale de rămas bun și este compus aproape în întregime din dialoguri. Scenariul avansează prin argumente intelectuale între Oldman și colegii săi - membrii ai facultății.

Prezentare

Profesorul John Oldman își strânge lucrurile în camionul său, pregătindu-se să se mute într-o casă nouă. Colegii săi apar ca să organizeze o petrecere improvizată: Harry, un biolog; Edith, profesor de istorie de artă și creștin credincios; Dan (Tony Todd), un antropolog; Sandy, un istoric care este îndrăgostit de John; Art, arheolog; și studenta acestuia, Linda.

În timp ce colegii lui John îi cer să explice motivul plecării sale, el preia o referire la culturile Magdaleniene a lui Dan și ușor-ușor le dezvăluie că el este un om preistoric al peșterilor, chiar din acea perioadă precisă. El afirmă că a trăit mai mult de 14.000 de ani și că se mută la fiecare zece ani pentru a-i împiedica pe ceilalți să-și dea seama că nu îmbătrânește. El își începe povestea sub masca unei eventuale povestiri științifico-fantastice, dar în cele din urmă se oprește din a discuta ipotetic și începe să răspundă la întrebări din perspectiva unei persoane care a trăit toată această perioadă. Colegii săi refuză să-i creadă povestea, dar o acceptă ca pe o ipoteză de lucru pentru a-i descoperi adevăratele intenții din spatele dezvăluirilor sale. John relatează că el a fost un sumerian timp de 2000 de ani, mai târziu un babilonian, și în cele din urmă, a mers spre est pentru a deveni discipol al lui Buddha. El pretinde că a avut o șansă să navigheze cu Cristofor Columb (admițând că în acel moment și el credea uneori că pământul era plat) și că ar fi fost prieten cu Van Gogh (una dintre picturile originale pe care le are reprezintă, în mod evident, un dar personal de la artist).

În cursul conversației, fiecare oaspete pune întrebări despre povestea lui John pe baza cunoștințelor din propria specialitate academică. Harry se luptă cu modul în care biologia ar permite unei ființe umane să trăiască atât de mult timp. Art, probabil scepticul grupului, îl întreabă pe John despre evenimentele din preistorie. El exclamă că răspunsurile lui John, deși corecte, ar fi putut fi inspirate din orice carte; John îi atrage atenția că, asemenea oricărui om, memoria lui este imperfectă și a observat doar evenimente din propria sa perspectivă îngustă, deci nu este omniscient. Dr. Will Gruber, profesor de psihiatrie care sosește, după ce este sunat de Art, în cursul după-amiezii, îl întreabă pe John dacă simte vinovăția că a trăit atât de mult și că toată lumea pe care a cunoscut-o sau a iubit-o vreodată nu mai este. Apoi îl amenință pe John cu o armă (se dezvăluie mai târziu că era descărcată) înainte de a părăsi temporar grupul. John află apoi de la Harry că soția lui Will a murit în ziua precedentă după o lungă boală și de aceea comportamentul său era ciudat.

Discuția se îndreaptă spre religie, iar John menționează că nu este adeptul niciuneia. Chiar dacă el nu crede neapărat într-un Dumnezeu atotputernic, el nu renunță la posibilitatea existenței unui asemenea ființe. Presat de grup, John le dezvăluie că, încercând să răspândească învățăturile lui Buddha spre vest, în răsăritul Imperiului Roman, a devenit inspirația pentru povestea lui Iisus Hristos. După această revelație, emoțiile din cameră cresc foarte mult. Edith începe să plângă. Will îi cere lui John să-și sfârșească povestea și să recunoască în fața grupului că totul a fost o farsă și amenință că-l va închide pe John pentru o evaluare psihiatrică dacă refuză să facă acest lucru. John se gândește bine la răspunsul său înainte să "mărturisească" tuturor că toată povestea sa a fost o glumă.

Prietenii lui John pleacă acasă, fiecare manifestând diverse reacții: Edith s-a liniștit; Harry și Dan prezintă o minte deschisă la orice; Art nu vrea să-l mai vadă vreodată pe John; Will încă crede că John are nevoie de ajutor profesional; Sandy și Linda cred în mod clar ceea ce a spus John. După ce toți ceilalți au plecat, în afară de Will și Sandy, Will aude o conversație dintre John și Sandy care sugerează că povestea ar putea fi adevărată. John menționează câteva dintre pseudonimele sale pe care le-a folosit de-a lungul anilor și Will își dă seama că unul dintre acestea este numele tatălui său de mult plecat de acasă. El îl întreabă pe John ceva care știa doar tatăl său. Când John îi răspunde corect, bătrânul Will își dă seama ca John este tatăl său, el are o cădere emoțională, suferă un atac de cord și moare în brațele lor. După ce corpul său este luat de autorități, Sandy își dă seama că (dacă povestea este adevărată) aceasta este prima dată când John a văzut mort unul dintre copiii săi. John intră fără niciun chef în camion și începe să conducă spre o destinație necunoscută. Apoi se oprește și o așteaptă pe Sandy, care se îndreaptă spre camion.

Distribuție
În ordinea apariției:
 David Lee Smith - John Oldman
 Tony Todd - Dan
 John Billingsley - Harry
 Ellen Crawford - Edith
 Annika Peterson - Sandy
 William Katt - Art Jenkins
 Alexis Thorpe - Linda Murphy
 Richard Riehle - Dr. Will Gruber
 Robbie Bryan - ofițer de poliție

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme științifico-fantastice din anii 2000
 Requiem for Methuselah

Filme din 2007
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Richard Schenkman
Filme SF din anii 2000
Filme independente
Scenarii de Jerome Bixby
Filme despre conversații
Oameni preistorici în cultura populară
Filme despre nemurire

Omul de pe Pământ


Charlotte er navnet på en restaureret stråtækt hollandsk vindmølle med jordomgang, der krøjer med vindrose. Møllen er beliggende i naturreservatet Gelting Birk i det østlige Angel i Sydslesvig, vest for Nyby Vestermark ved vandrestien til halvøens spids Birk Nak. Den er opført i 1826, da Sydslesvig endnu var dansk. Navnet stammer fra overstaldmester Charlotte af Plessen, der døde 1822 på det nærliggende Gelting Gods. Efter en anden teori fik møllen navnet fra Charlotte af Bjelke, barnebarn af baronen af Gelting.

Møllen byggedes i 1826 på dæmningen mellem Goldhøft (el. Goldhoved) og Gelting Birk for at afvande det 1821 inddigende Gelting Nor (Store Nor). Møllen fungerede både som pumpemølle og kornmølle. Kornproduktionen varede frem til 1938, da den sidste møller måtte give op. Med opførelsen af en elektrisk pumpeværk i 1971 stoppede møllen også som pumpemølle.

Den fredede mølle er nu i privat eje og ikke tilgængelig for offentligheden. I 2013 blev taget og vingerne fornyet.

Eksterne henvisninger

Angel
Hollandske vindmøller i Sydslesvig

Charlotte (mølle)


Accept, 1976'da Solingen'de kurulan bir Alman heavy metal grubudur. Gitarist Wolf Hoffmann ile grubun eski üyeleri Udo Dirkschneider (vokal) ve Peter Baltes (bas) tarafından kuruldu. Grup resmen 1976'da kurulmuş olsa da kökeni, grubun Band X adı altında çalışmaya başladığı 1960'lı yılların sonlarına dayanır. Accept'in kadrosu yıllar içinde değişikliğe uğradı. Grubun şu anki kadrosunda Hoffmann'ın yanı sıra vokalde Mark Tornillo, gitarlarda Uwe Lulis, bateride Christopher Williams ve basta Martin Motnik görev yapmaktadır. Hoffmann, kuruluşundan bu yana grupta bulunan ve tüm albümlerde çalan tek üyedir.

Accept, speed metal ve thrash metalin gelişiminde önemli bir rol oynadı. 1980'lerin başlarında oluşmaya başlayan Alman heavy metalinin önemli temcilcilerinden biri oldular. Accept'ten ilham aldığını açıklayan gruplar arasında Metallica, Megadeth, Slayer, Pantera, Testament, Anthrax, Guns N' Roses, Mötley Crüe, Alice in Chains, Soundgarden, Overkill, Exodus ve Annihilator gibi uluslararası üne sahip grupların yanı sıra Helloween, Blind Guardian, Doro, Sodom, Rage ve Grave Digger gibi Alman grupları bulunmaktadır. Accept, ilk ticari başarısına beşinci stüdyo albümü Balls to the Wall (1983) ile ulaştı.

Biyografi
Accept kurulduktan sonra uzun bir süre kadrosunda değişikilik yaşamadı ve festivallerde ara sıra gözüküp konser vererek aslında amatör seviyede kalmaya devam etti. Profesyonel kariyerleri 1976 yılında ilk rock 'n roll festivallerinden birisi olan Almanya-Rock Am Rhein'e davet edildikleri zaman başladı.Bu festivalin ardından grup, çok iyi bir efor sarfedememesine karşın müzik şirketlerinden anlaşma teklifi aldı ve Accept isimli albümü kaydetmek için ilk kez profesyonel stüdyoya adım attı.

Accept'in ilk sağlam kadrosu; vokal Udo Dirkschneider, gitaristler Wolf Hoffmann ve Gerhard Wahl, bas Peter Baltes ve davulda Frank Friedrich şeklindeydi. Accept yaınlandıktan sonra Friedrich ve Wahl profesyonel bir müzik kariyeri istemedikleri için gruptan ayrıldılar. Onların yerine Stefan Kaufmann ve Jörg Fischer getirildi ve bu kadroyla grup 1980 yılında I'm A Rebel albümünü kayda başladı. Bu albüm Accept'in medyanın ilgisini çekmesini sağladı ve sonradan da ilk televizyon şovlarına davet edildiler.

1981 yılında grup adına 3 önemli olay meydana geldi. Birincisi; Breaker isimli albüm piyasaya çıktı. İkincisi; menajer Gaby Hauke ile bir anlaşma imzalandı ki bu anlaşma grubun tüm kariyeri boyunca devam eden bir anlaşma oldu. Üçüncüsü; Accept Judas Priest'in dünya turuna katıldı ve hatrı sayılır bir başarı elde ederek Avrupa dışındada tanınır hale geldi.

Sonraki albüm Restless And Wild 1982 yılında albüm kayıtlarına başlamadan kısa süre önce gruptan ayrılan Jörg Fischer'in yokluğunda piyasaya çıktı. Bu albümdeki tüm gitarlar Wolf Hoffmann tarafından kaydedildi. Restless And Wild albümünde grubun soundundaki değişimde göze çarpıyordu. Bu sound sonradan speed metal olarak adlandırılan, çeşitli anonim karakteristiklere sahip bir türün soundu idi. Arkasından kapsamlı bir tur düzenlendi ve gitarist olarak Jan Koemmet kiralanarak parçalar sahnede uygun bi şekilde çalınabildi.

Sonraki albümleri Balls To The Wall önceki albümlerine göre farklılıklar gösteriyordu. Albümün kavramsal doğası ve içerdiği şarkılar politika, seksüalite ve kilise temaları üzerineydi. Şarkı sözlerinin yazarında Deaffy adı geçiyordu fakat daha sonra bu kişinin takma isim altında Gaby Hauke olduğu açıklandı. Gaby bu albümle beraber şarkıların resmi müellifliği hakkında hiçbir hak talep etmeden sözleri yazmaya devam etti.

1983 yılında bir şov sırasında grup şans eseri Jörg Fischer'le yeniden buluştu. Hauke'nin ısrarlarıyla Jörg yeniden gruba dahil edildi. Grup 1984 yılında tarihi Monsters Of Rock festivaliyle tamamlanan bir dünya turnesi düzenledi.

Sonraki albümleri Metal Heart 1985 yılında piyasaya çıktı. Bu albümü live Kaizoku-Ban izledi. Prodüktörlüğünü Scorpions'un prodüktörü Dieter Dierks'in yaptığı Russian Roulette albümünün 1986 yılında piyasaya çıkmasıyla bu seriye devam edildi.

Bununla birlikte zaman geçtikçe grup içinde uzaklaşmalar başladı. Peter Baltes, Wof Hoffmann ve Gaby Hauke Amerika'ya karşı git gide büyüyen bir ilgi göstermeye ve denizin diğer tarafında Almanya'dan daha fazla zaman geçirmeye başladılar. Grubun diğer kalanlarıyla sürekli ayrı oluyorlardı. Aralarındaki mesafe git gide büyüdü ve er geç Accept için bir mola verme vakti geldiğine karar verdiler. Bu aradan yararlanarak Udo Dirkschneider'da bir solo kariyer yapmaya karar verdi. Grubun diğer üyeleri de bu solo albümde teknik alanda Udo'ya yardım ettiler. Albüm Animal House ismiyle U.D.O. adı altında Avrupa ve Amerika'da piyasaya çıktı.

Durgun geçen bir sürenin ardından, Peter, Wolf ve Stefan vokalist David Reece'in yardımıyla bir grup oluşturarak çalışmaya başladılar. Udo'nun solo kariyerindede işler yolundaydı ve Jörg Fischer bu sırada bir kez daha Accept'en ayrıldı. Birkaç demodan sonra grup kendini bu kadroyla yeteri kadar emin hissetti ve Udo'nun yokluğundaki ilk albüm olan Eat The Heat'i piyasaya sürdü.

Bu albümün çıkışını ritim gitarist Jim Stacey'nin desteğiyle bir avrupa turu izledi. Tur sırasında Stefan Kaufmann sırtından ciddi bir şekilde sakatlandı ve acilen tıbbi müdahaleye gerek duyduğu için turu yarım bırakmak zorunda kaldı. Turun geri kalanında çalması için Stefan'ın yerine davula Ken Mary getirildi. Tur sonunda grubun asıl üyeleri Wolf Hoffmann, Peter Baltes ve menajer Gaby Hauke bir araya gelerek grubun geleceğini tartıştılar. Vokalist David Reece sağlam bir kişiliğe sahip olduğunu göstermiyordu ve Stefan Kaufmann'ın uzun bir süre molaya ihtiyacı vardı. Ve de artık bitirme zamanın geldiği kararına vardılar. 1989 yılında grup aktivitelerine son verdi.

1990 yılında live toplama albüm Staying A Life yayınlandı ve yeryüzündeki tüm fanlar grubun yeniden bir araya gelmesini istiyordu. Bir Almanya ziyareti sırasında Udo, Accept'in elemanlarıyla buluştu ve bir süre konuştuktan sonra grubu klasik kadrosuyla yeniden bir araya getirmeye karar verdiler. 1993'te Objection Overruled yayınlandı, ve grubun yeniden bir araya gelmesi Avrupa'da iyi bir başarı getirdi ve amerika'da da grup Pavement Records ile çalışıyor olmasına rağmen epey dikkat çekti. Peşinden zorunlu bir dünya turu geldi. Ardından 1994 yılında Death Row isimli albüm piyasaya çıktı fakat Stefan Kaufmann belindeki sakatlık yineledeği için çalamadı. Grup albümün kayıtlarına devam edip etmemeyi uzun süre düşündü fakat sıradaki dünya turu ve davul için geçici olarak Stefan Schwarzmann davet edilmişti bile.

Ve artık grup üyeleri yavaş yavaş yorulmaya başlamıştı. Solingen'in çocukları artık büyümüş ve dünya etrafındaki tur yaşamının sonuna geldiklerini hissetmeye başlamışlardı. Grup 1995 yılında Predator'ü kayıt için stüdyoya girdiğinde bitiş hissedilmeye başlandı, bu kez davulda Michael Cartellone vardı (Damn Yankees'den).

Accept'in son on yıldaki turları Avrupa,Amerika ve Asya'ya düzenlendi ve de son konserleri yeryüzündeki heavy metal başkentlerinden birisi olan Japonya'nın Tokyo kentinde gerçekleşti.

On yılı aşkın bir süre sessiz kalan grup, 2005 in başında klasik kadrosu anısına kısa bir tur düzenleyeceğini anons etti. Ve son şov 27 Ağustos 2005 te Bulgaristan Kavarna'da gerçekleşti.

Accept'in yeni bir albüm çıkarmak için çalışmaları olup olmadığına dair sorulan bir soruya Dirkschneider şu şekilde cevap verdi;

" Bu aslında bir sorun yaratabilir.Biliyorsunuz ki eski şarkıları yeniden derleyip çalmak çok basittir nitekim zaten hazırdırlar.Özellikle benim için bu çok daha basit bir iş çünkü zaten U.D.O. ile birlikte bazı klasikleri seslendiriyorum, fakat diğerleri için bu biraz daha zorluk çıkarabilir. Sahnede herkes işini en iyi şekilde yaptı. Yeni bir Accept albümü görmek isteyen insanları anlıyorum, fakat yeniden bir albüm bestelemek bizim için bir felaket de olabilir.Yarattığımızdan çok daha fazlasını mahvedebiliriz. Şu anda çok iyi bir arkadaşlığımız var ve bu şekilde devam etmek yapılacak en iyi iş gibi gözüküyor. "

2009 yılında tekrar toplandıklarını duyuran grup, yeni kadrosuna TT Quick eski vokali Mark Tornillo'yu katarak albüm çalışmalarına başladı. 2009 yılından bu yana yapılan çalışmalar meyvelerini Blood of the Nations albümü ile verdi.

Yeni albüm piyasaya sürüldükten sonra dünya çapında büyük bir ilgi topladı ve hayranlar tarafından son 10 yılın en iyi albümü unvanı yakıştırıldı.

Accept, 26 Haziran 2010'da Sonisphere Festival 2010 kapsamında İstanbul'da bir konser vermiştir. Performansın birçok yerde festivalin en iyi müzikal performans olduğu konuşulmuştur.

Grup kadrosu
 Mark Tornillo - Vokal
 Wolf Hoffmann - Gitar
 Uwe Lulis - Gitar
 Philip Shouse - Gitar
 Martin Motnik - Bas
 Christopher Williams - Davul

Diskografi
 Accept (1979)
 I'm A Rebel (1980)
 Breaker (1981)
 Restless & Wild (1982)
 Balls To The Wall (1983)
 Metal Heart (1985)
 Kaizoku-Ban (1985)
 Russian Roulette (1986)
 Eat The Heat (1989)
 Staying A Life (1990)
 Accept Live In Japan (Live, 1992)
 Objection Overruled (1993)
 Death Row (1994)
 Predator (1996)
 All Areas-Worldwide Live (Live, 1997)
 The Final Chapter (Live, 1998)
 Rich & Famous (EP, 2002)
 Blood Of The Nations (2010)
 Stalingrad (2012)
 Blind Rage (2014)
 The Rise of Chaos (2017)
 Too Mean to Die (2021)

Dış bağlantılar
 Şarkı Sözleri

Alman speed metal grupları
Alman power metal grupları
Alman hard rock grupları
Kuzey Ren-Vestfalya
Müzikal beşliler
1976'da kurulan müzik grupları

Accept


Herta Charlotte Heuwer (nascida Pöppel) (Königsberg, 30 de Junho de 1913 - Berlim, 3 de Julho de 1999) foi uma cozinheira alemã.

Foi proprietária e gerente de um snack-bar em Berlim Ocidental. A Heuwer é frequentemente atribuída a invenção da currywurst, que terá preparado pela primeira vez em 4 de Setembro de 1949. A currywurst original era uma salsicha cozida escaldada com um molho feito de pasta de tomate, molho Worcestershire, caril em pó e outros ingredientes. Actualmente, a currywurst é preparada de forma diferente em alguns casos.

Em Janeiro de 1951, requereu a patente do seu molho - Chillup.

A Currywurst de Berlim é agora um produto protegido, oficial e devidamente reconhecido pelo Instituto Alemão de Patentes e Marcas.

Em sua honra, a Casa da Moeda de Berlim cunhou, em 2019, uma medalha comemorativa do 70.º aniversário da invenção da Currywurst, na qual ela é representada juntamente com duas Currywursts.

Em 30 de Junho de 2013, o centenário do aniversário de Heuwer foi celebrado com um Google Doodle.

Referências

Ligações externas

 Original Berlin Currywurst

Herta Heuwer


John "Handsome Johnny" Roselli alias Filippo Sacco (* 4. Juli 1905 in Esperia (Latium), Italien; † 9. August 1976 in Dumfounding Bay, Florida) war ein US-amerikanischer Mobster der Cosa Nostra und vertrat für und mit Hilfe des Chicago Outfits dessen Interessen in Hollywood und Las Vegas.

Roselli unterhielt Kontakte zur CIA, welche mit Hilfe der Mafia den Tod von Fidel Castro in den frühen 1960er Jahren anstrebte.

In verschiedenen Verschwörungstheorien wird er mit dem Attentat auf John F. Kennedy von 1963 in Verbindung gebracht.

Leben

John Roselli
Roselli wurde als Filippo Sacco geboren. Sein Vater Vincenzo Sacco emigrierte zunächst alleine in die USA, 1911 folgte ihm seine Familie in die Nähe von Boston nach Somerville (Massachusetts).

Nachdem Sacco 1922 mit einem Mord in Verbindung gebracht worden war, floh er nach Chicago und wechselte seinen Namen in John Roselli. Der Name stellt eine Hommage an den italienischen Renaissance-Künstler Cosimo Rosselli dar. Er wurde Mitglied des Chicago Outfits und wurde unter den Gangstern bald als "Handsome Johnny" bezeichnet.

Wann genau und warum Roselli nach Los Angeles ging, ist unbekannt. Es wird heute davon ausgegangen, dass er entweder von Al Capone oder Frank Nitti entsandt wurde, dort die Interessen des Outfits zu vertreten. Jedenfalls befand er sich 1924 in der Stadt und begann dort mit der örtlichen Familie unter Jack Dragna zusammenzuarbeiten.

Hollywood und Las Vegas
Roselli wurde ein enger Freund des Filmproduzenten Bryan Foy; als Mit-Produzent in dessen kleinem Eagle Lion Studio wurde Roselli einer der ersten Gangster im Filmgeschäft von Hollywood und war damit von Anfang an bei der Ausbeutung der Filmindustrie in den 1940er Jahren durch die Mafia dabei. 1940 heiratete er die Hollywood-Schauspielerin June Lang, welche sich allerdings einige Jahre später wieder scheiden ließ.

Wie viele andere US-amerikanischen Gewerkschaften jener Zeit auch, war auch die Schauspieler-Gewerkschaft International Alliance of Theatrical Stage Employees durch Gangster unterwandert. Roselli wurde 1942 zusammen mit deren Präsidenten George Brown und Willie Bioff wegen dieser kriminellen Einflussnahme beschuldigt und am 19. März 1943 festgenommen. Vertreten wurde er von Frank DeSimone, einem Mobster, der auch Anwalt geworden war.

Am 30. Dezember 1943 wurden neben Roselli, Paul Ricca, Phil D'Andrea, Willie Bioff und weitere Personen zu langjährigen Haftstrafen verurteilt, die sie im Staatsgefängnis von Atlanta verbüßen sollten. Die Häftlinge versuchten ihre Verlegung ins Bundesgefängnis Leavenworth zu erreichen, aber Staatsanwalt Boris Kostelanetz hatte sich dagegen ausgesprochen. Unter seinem Nachfolger General Clark wurde im Juli 1945 die Verlegung durchgeführt und am 6. August 1947 wurden die Inhaftierten sogar vorzeitig gegen Zahlung einer Strafe von 500.000 US-Dollar freigelassen. Später stellte sich heraus, dass der Anwalt des Outfits ein persönlicher Freund des Vorsitzenden des Bewährungsausschusses war. Diese bemerkenswerten Umstände führten zu einer Anhörung im Kongress im September 1947.

Roselli kehrte nach Hollywood zurück. Der Einfluss der Mobster wird insbesondere 1948 am Fall Marilyn Monroe deutlich; Anthony Accardo übte über Roselli Druck auf Harry Cohn – mächtiger Boss der Columbia Pictures – aus, die damals völlig unbekannte Monroe unter Vertrag zu nehmen. Cohn – dessen Streitbarkeit legendär war – willigte ohne Umschweife ein; insbesondere weil er mit finanzieller  Hilfe des Outfits sein Studio aufgebaut hatte.

Mitte der 1950er Jahre ging Roselli nach Las Vegas in Nevada, wo er ab 1956 als Chefrepräsentant des Chikago Outfits und der Los Angeles-Familie gelten kann; insbesondere sollte er sicherstellen, dass beim Abschöpfen der Spielbanken seine Familie die vereinbarten Anteile erhielten. Offiziell arbeitete Roselli damals als Filmproduzent für die Monogram Studios.

Kubanische Revolution
1959 wurden als Folge der Kubanischen Revolution die Kasinos auf Kuba geschlossen und die Mobster mussten Kuba verlassen. Gangsterbosse vom Schlage Sam Giancana und Santo Trafficante wollten deshalb Revolutionsführer Fidel Castro aus dem Weg räumen.

Auch die CIA plante in den 1960er Jahren aus politischen Gründen die Ermordung von Fidel Castro (Operation Mongoose). Am 12. März 1961 organisierte William King Harvey ein Treffen mit John Roselli, Sam Giancana, Santo Trafficante und Robert Maheu im Fontainebleau Hotel, an dem auch Jim O'Connell von der CIA teilnahm. Auf dem Treffen überreichte O'Connell einige Giftpillen und 10.000 US-Dollar, die gegen Fidel Castro verwendet werden sollten.

Roselli unterhielt auf den Florida Keys ein geheimes Trainingslager für die CIA, wo auch Scharfschützen ausgebildet werden konnten. Insbesondere nach der Invasion in der Schweinebucht 1961 und der Kuba-Krise 1962 hatte das Lager einen hohen Stellenwert. Rosellis Verwicklung dort wurde 1971 durch Jack Anderson in der Washington Post aufgedeckt.

Tod
Am 24. Juni und 22. September 1975 sagte Roselli vor dem U.S. Senate Select Committee on Intelligence (SSCIA) – geleitet vom Senator Frank Church – aufgrund seiner Verwicklungen in die Operation Mongoose aus. Sam Giancana – ebenfalls vorgeladen – war am 19. Juni 1975 kurz vor der ersten Aussage ermordet worden. Roselli, der mit Giancana einen wichtigen Unterstützer verloren hatte, kehrte nicht mehr nach Los Angeles oder Las Vegas zurück, sondern ging nach Miami in Florida.

Am 23. April 1976 wurde Roselli erneut vorgeladen, um im Falle der Ermordung von John F. Kennedy auszusagen. Als er drei Monate später wiederum aussagen sollte, war das nicht mehr möglich, da Roselli seit dem 28. Juli 1976 spurlos verschwunden war. Daran änderte auch die Fahndung durch das FBI, welche der neue SSCIA-Vorsitzende Howard Baker am 3. August 1976 ausgelöst hatte, zunächst nichts.

Am 23. August 1976 wurde Roselli mit abgesägten Beinen in einem Ölfass (55 Gallonen) vor der Küste Floridas aufgefunden. Roselli war erdrosselt worden. Sein Leichnam wies darüber hinaus Schusswunden auf.

Im Film
 Roselli wurde im Fernsehfilm Der Pate und das Showgirl (Sugartime) (1995) von Sam Grana porträtiert.

Literatur

Weblinks

 The CIA Family Jewels (englisch)

Einzelnachweise

Mann
Italienischer Emigrant in den Vereinigten Staaten
Italiener
US-Amerikaner
Mafioso (Vereinigte Staaten)
Geboren 1905
Gestorben 1976
Attentat auf John F. Kennedy
Ungeklärter Kriminalfall

John Roselli


الملعب الإفريقي بمنزل بورڨيبة، هو نادي رياضي تونسي مقره مدينة منزل بورقيبة الواقعة في ولاية بنزرت. تأسس النادي في 27 مارس 1938 تحت اسم الملعب الأفريقي فيريفيل وتحصل على التأشيرة القانونية في 27 يوليو 1939. أخذ النادي اسمه الحالي عام 1956 بعد تغيير اسم المدينة. ينشط فريق كرة القدم للنادي في الرابطة التونسية المحترفة الثانية لكرة القدم بعد أن صعد من الدرجة الثالثة سنة 2007. سبق للفريق أن لعب مرتين في الدرجة الأولى موسمي 74-75 و77-78. أنهى الفريق الموسم 2007-2008 في المرتبة التاسعة. للنادي أيضا فروع تنشط في عدة رياضات أخرى أهمها كرة اليد والكرة الطائرة.

الألقاب
 كأس الرابطة للهواة و البروموسبور (1)
 بطل : 2014-2015
 الرابطة التونسية المحترفة الثانية لكرة القدم
 بطل : 1974 (مجموعة الشمال), 1977 (مجموعة الشمال)
 الدرجة الثالثة
 بطل : 2016 (مجموعة الشمال)
 كأس تونس
 بطل: 1942

الإدارة

الرؤساء

المدربون

أبرز اللاعبين القدامى

  عزيز جاء بالله
  رياض البوعزيزي
  منير الماجري
  منذر الميموني
  منصور اللواتي
  مولدي النفاتي
  فريد الهذلي
  منعم النفاتي
  مخلوف النفاتي

المراجع

أندية رياضية في تونس
أندية كرة قدم أسست في 1938
أندية كرة قدم أسست في 1946
أندية كرة قدم في تونس

الملعب الإفريقي بمنزل بورقيبة


Die Rima Hadley ist eine Mondrille auf der Mondvorderseite am östlichen Rand des Palus Putredinis am Fuß der Montes Apenninus.
Die Rille ist die am besten erforschte Mondrille, da die Apollo-Mondlandefähre der Apollo-15-Mission in unmittelbarer Nähe landete.

Die Rille ist stellenweise circa 1,5 km breit und zwischen 180 und 270 m tief.

Astronaut David Scott hinterließ hier eine Skulptur und eine Plakette, die an die Astronauten erinnern soll, die auf Missionen oder im Training starben. Dort befindet sich auch der dritte der drei Lunar Laser Ranging-Reflektoren, der im Rahmen des Apollo-Programms von den Astronauten dort aufgestellt wurde. Mit diesem ist bis heute eine bis auf wenige Zentimeter genaue Messung der Entfernung des Mondes von der Erde möglich. Für die Herstellung der Prismen wurde ein hochtemperaturfestes Quarzglas mit einem besonders niedrigen Brechungsindex verwendet. Die Entwicklung des Glases und die Herstellung der Prismen wurde von der Firma Heraeus in Hanau unter anderem von den Ingenieuren Heinrich Mohn und Peter Hitzschke durchgeführt.

Literatur
 Ronald Greeley: Lunar Hadley Rille: Considerations of Its Origin. In: Science, Bd. 172 (1971), Heft 3984, S. 722–725, doi:10.1126/science.172.3984.722
 Keith A. Howard, James W. Head, Gordon A. Swann: Geology of Hadley Rille. In: Proceedings of the Lunar Science Conference, Bd. 2 (1972), S. 1,
 P. D. Spudis, G. A. Swann, R. Greeley: The formation of Hadley Rille and implications for the geology of the Apollo 15 region. In: Lunar and Planetary Science Conference, 18th, Houston, TX, Mar. 16-20, 1987, S. 243–254,

Weblinks

Einzelnachweise

Mondrille

Rima Hadley


Gary John McSwegan (født 24. september 1970 i Glasgow, Skotland) er en skotsk tidligere fodboldspiller (angriber).

På klubplan tilbragte McSwegan størstedelen af sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet spillede for Rangers, Dundee United, Hearts og Kilmarnock. Han havde også ophold i England hos Notts County, Luton og Barnsley.

McSwegan spillede desuden to kampe og scorede ét mål for Skotlands landshold, to EM-kvalifikationskampe i oktober 1999 mod henholdsvis Bosnien og Litauen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Skotland
Fodboldspillere fra Barnsley F.C.
Fodboldspillere fra Notts County F.C.
Fodboldspillere fra Luton Town F.C.
Fodboldspillere fra Dundee United F.C.
Fodboldspillere fra Rangers F.C.
Fodboldspillere fra Kilmarnock F.C.
Fodboldspillere fra Heart of Midlothian F.C.
Fodboldspillere fra Ross County F.C.
Fodboldspillere fra Clyde F.C.
Fodboldspillere fra Inverness Caledonian Thistle F.C.
Personer fra Glasgow

Gary McSwegan


Die Pfarrkirche St. Michael in der gleichnamigen Ortschaft der Stadtgemeinde Wolfsberg fand wohl 1224 ihre erste urkundliche Erwähnung. Zur Pfarre St. Michael gehören auch die Filialkirchen von Lading, Aichberg, und die Klosterkapelle des Karmels Himmelau.

Baubeschreibung
Die Kirche ist ein großer gotischer Bau mit im Kern romanischen Langhausmauern, der im späten 18. Jahrhundert verändert wurde. Der Chor ist vom Langhaus kaum abgesetzt, an der Nordseite ist eine Kapelle angebaut. Dreistufige Strebepfeiler stützen die Langhaussüdwand und den Chor. Der vorgestellte Westturm mit gotischem Kern besitzt eine spätbarocke Pilastergliederung, rechteckige Fenster sowie rundbogige Schallöffnungen und wird von einem Spitzhelm aus dem 19. Jahrhundert bekrönt. Über dem Turmwestportal mit eisenbeschlagener Tür und Schmiedeeisengitter aus dem 18. Jahrhundert befindet sich ein Gesims mit Dreiecksgiebel. Das Turmerdgeschoß ist kreuzgratgewölbt.

Das Langhaus wurde im späten 18. Jahrhundert mit einem Tonnengewölbe versehen, das durch starke Pilaster und Stichkappen in vier Joche gegliedert wird. Die gemauerte Westempore über gedrücktem Bogen ist durch eine nördliche Außenstiege erreichbar. Ein rundbogiger Triumphbogen mit profilierten Kämpfern verbindet das Langhaus und den spätgotischen dreijochigen Chor mit Dreiachtelschluss. Das Netzrippengewölbe auf Runddiensten weist Schlusssteine mit Steinmetzzeichen auf. Über dem Portal zur nördlichen Sakristei ist das Wappen des bambergischen Domherrn und Vizedoms Johann Caspar von Lammershaim angebracht. Die barocke Seitenkapelle an der Nordseite ist kreuzgratgewölbt und im Scheitel mit stuckiertem Lorbeerkranz aus dem späten 18. Jahrhundert verziert. Der Chor besitzt spitzbogige, das Langhaus schmale hohe Rundbogenfenster, das Fensterglas wurde 1902 erneuert. An der Langhausnordwand haben sich Reste gotischer Wandmalerei erhalten. Dargestellt sind weibliche Heilige, der Ölberg und der Judaskuss aus der Mitte des 14. Jahrhunderts, darüber Reste eines Passionszyklus sowie die Köpfe von Maria und von zwei weiblichen Heiligen aus dem zweiten Viertel des 15. Jahrhunderts.

Einrichtung
Der barocke Hochaltar vom Ende des 17. Jahrhunderts trägt eine spätgotische Schnitzfigur des Erzengels Michael aus den 1520er Jahren. Den Altaraufsatz bilden eine barocke Anna-selbdritt-Gruppe und ein Leinwandbild der heiligen Dreifaltigkeit. Hinter dem Hochaltar findet sich eine römerzeitliche Grabinschrift für Julius Annamus, Julia Secunda und Julia Ianuaria. Die Konsolstatuen im Chor stammen aus dem 19. Jahrhundert.

Die beiden Seitenaltäre sind aus verschiedenen barocken Teilen zusammengesetzt und zeigen auf den Altarblättern von 1886 Maria bzw. das Herz Jesu. Zwei weitere, um 1700 gefertigte Seitenaltarretabel mit reichem Akanthusschnitzwerk stellen Anna Selbdritt zwischen weiblichen Heiligen bzw. den heiligen Florian zwischen heiligen Bischöfen dar. Der Altar mit dem heiligen Georg in der Seitenkapelle stammt aus der Mitte des 18. Jahrhunderts. Auf der Kanzel aus dem dritten Viertel des 18. Jahrhunderts sind die vier Evangelisten gemalt. Das lebensgroße Kruzifix entstand um 1730.

Literatur
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Neubearbeitung, 3., erweiterte und verbesserte Auflage, bearbeitet von Gabriele Russwurm-Biró. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 783.

Weblinks

Michaeliskirche
Kirchengebäude in Wolfsberg (Kärnten)
Pfarrkirche in der Diözese Gurk
Gotisches Bauwerk in Kärnten
Gotische Kirche
Dekanat Wolfsberg
Baudenkmal (Kärnten)

Pfarrkirche St. Michael bei Wolfsberg


A web developer is a programmer who develops World Wide Web applications using a client–server model. The applications typically use HTML, CSS, and JavaScript in the client, and any general-purpose programming language in the server. HTTP is used for communications between client and server. A web developer may specialize in client-side applications (Front-end web development), server-side applications (back-end development), or both (full-stack development).

Prerequisite

There are no formal educational or license requirements to become a web developer. However, many colleges and trade schools offer coursework in web development. There are also many tutorials and articles which teach web development, often freely available on the web - for example, on JavaScript.

Even though there are no formal requirements, web development projects require web developers to have knowledge and skills such as:
 Using HTML, CSS, and JavaScript
 Programming/coding/scripting in one of the many server-side languages or frameworks
 Understanding server-side/client-side architecture and communication of the kind mentioned above
 Ability to utilize a database

See also
 Frontend and backend
 Outline of web design and web development
 User interface
 User experience
 Website design
 Web development
 Software developer

References

External links

 The US Department of Labor's description of Web Developers
 / World Wide Web Consortium (W3C)

Web development
Computer occupations

Web developer


Remetinec je zagrebačko gradsko naselje, mjesni odbor unutar gradske četvrti Novi Zagreb – zapad, koji se nalazi na južnom dijelu grada a na zapadnom dijelu Novog Zagreba. Na istoku graniči s kvartom Otočec, na zapadu s Blatom, na sjeveru s gradskom četvrti Trešnjevka – jug, točnije s kvartom Gredice, te na jugu s Botincem. To je stambeno naselje koje ima dosta stambenih zgrada a ima i dosta kuća. U kvartu se nalazi popularan trgovački centar Arena centar, poznati zatvor Remetinec, hrvatska nacionalna televizija Nova TV, Novozagrebačka policijska postaja (VI. policijska postaja Zagreb (Novi Zagreb)) koja se nalazi na Trgu narodne zaštite br. 1., željeznička stanica, poštanski ured, crkva, kafići itd. U blizini se nalazi Avenue Mall, Zagrebački velesajam te Zagrebački hipodrom.
Poštanski broj je 10020.

Promet

Remetinečki rotor je jedna od prometnih žila kucavica Zagreba, jer tuda prolazi skoro sav promet iz Zagreba prema Karlovcu, odnosno prema moru. Sam rotor se nalazi u mjesnom odboru Kajzerica.

Remetinečki rotor je nakon rekonstrukcije otvoren 26. siječnja 2020. godine.

Izvori

Naselja u Gradu Zagrebu

Remetinec (Zagreb)


Benjamin Briffe, né le  à Rouen, est un handballeur franco- américain. Il évolue au poste d'arrière droit. Son frère Romain Briffe est également handballeur professionnel.

Après été professionnel pendant plusieurs saisons en championnat de France, il rejoint en 2014 les États-Unis et devient international américain.

Biographie

Benjamin Briffe a commencé le handball au club du Handball Pays de Vannes, club entrainé par son père Jean-Marc, puis intègre en 2001 le pôle de Cesson-Sévigné en sport-étude. Pour compléter ses études de kiné, il joue un an à Thau-Frontignan près de Montpellier avant de rejoindre le centre de formation du Toulouse Handball.

Il joue ses premiers matchs en Division 1 à 20 ans lors de la saison 2006/2007. En 2009, il obtient son diplôme de kinésithérapeute et signe son premier contrat professionnel à Toulouse. En 2011, il signe au Cesson Rennes Métropole Handball où il évolue trois nouvelles saisons dans l'élite.

En 2014, il quitte alors le monde professionnel pour suivre sa compagne qui a dû rentrer chez elle aux États-Unis. Mais son Visa Touriste arrivant à expiration, il est dans l'obligation de retourner en France et il rejoint en novembre le Pays d'Aix UC en tant que joker médical. Mais il se blesse à l'épaule et n'est pas conservé au terme de la saison. Il se marie en 2015 et pose ses valises pour de bon à New York où il évolue sous les couleurs du .

Il s'impose comme l'un des meilleurs joueurs du  (étant notamment élu meilleur arrière droit de la compétition en 2018 et 2019) et est ainsi retenu dans l'équipe nationale des États-Unis. Du fait de la pandémie de Covid-19, le Championnat d'Amérique du Nord et Caraïbes ne peut avoir lieu en 2020 et l'équipe américaine obtient une wild-card pour participer au Championnat du monde 2021. Mais alors que les Américains préparent la compétition au Danemark, plusieurs joueurs dont Briffe sont testés positifs au Covid-19, de sorte que la team USA est contrainte de déclarer forfait deux jours seulement avant le début de la compétition.

Palmarès

En clubs

 Compétitions internationales
  à la IHF SuperGlobe en 2017 avec Université de Sydney
  à la IHF SuperGlobe en 2019
  au Championnat panaméricain des clubs en
 Vainqueur du  en
 Compétitions nationales

 Vainqueur en 2015, 2017 et 2018
 Deuxième en 2016 et 2019

En équipe nationale
  au Championnat d'Europe des -18 ans en 2004

Distinctions individuelles
 Participation au Hand Star Game en 2013
 élu meilleur arrière droit du
 élu meilleur arrière droit du  en  et
 élu meilleur joueur et meilleur buteur du

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1987
Naissance à Rouen
Handballeur français
Handballeur américain
Joueur du Fenix Toulouse Handball
Joueur du Cesson Rennes Métropole Handball
Joueur du Pays d'Aix Université Club Handball

Benjamin Briffe


වජ්‍රය හෙවත් වජ්‍රායුධය දෙදෙව්ලොවට අධිපති සක්‍ර දෙවියන්ගේ ආයුධයයි. වජ්‍ර යන සංස්කෘත වචනය  දියමන්ති සහ අකුණ  යන අර්ථ දෙකම දරයි .  සක්‍ර දෙවියන්ගේ වජ්‍රායුධය සංකේතවත් කරමින් ඈත අතීතයේ පටන් වජ්‍ර නිපදවීම සිදුකෙරේ.

වජ්‍රය යනු මූලික වශයෙන් දාර හතරක් හෝ අටකින් යුක්ත හිස් දෙකක් දෙපසින් ඇති මධ්‍යයෙන් තරමක ගෝලාකාර හැඩයක් ඇති මුගුරකි . දෙපස දාර අගින් එක්වී හාවී තිබෙන ඒවාද, දාර එක් නොවී වෙන් වෙනම උල් හැඩති ඒවාද ඇත.  වජ්‍රායුධය ඉන්දීය වෛදික වැසි හා අකුණු දෙවියන් වන ඉන්ද්ර ගේ අවියයි. එමෙන්ම  බුදු දහම, ජෛන ආගම හා හින්දු ඉගැන්වීම් වල ආත්මය හා ආත්මික බලය, ශක්තිමත් භාවයට නියෝජනය කිරීමට බොහෝ විට යොදා ඇත. ඉන්දියානු පුරාවෘත්තයට අනුව, වජ්රය විශ්වයේ බලවත්ම ආයුධයක් ලෙස සැලකේ.  සංකේතාත්මක හා චාරිත්‍රානුකූල මෙවලමක් ලෙස වජ්ර භාවිතය හින්දු ආගමේ සිට ඉන්දියාවේ සහ ආසියාවේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවල ව්‍යාප්ත විය. ලංකාව තුල වජ්‍ර භාවිතය ආරම්භ වුයේ ඉතාම මෑතකාලීනව ( 2013 - 2020 ) වුවද ඉන්දියාව ටිබේටය චීනය තායිලන්තය වැනි රටවල ඉතා ඈත කාලයේ පටන් වජ්‍ර නිර්මාණය හා  භාවිතය සිදුකෙරේ.

ඉන්දියානු පුරාවෘත්තයට අනුව, වජ්‍ර විශ්වයේ බලවත්ම ආයුධයක් ලෙස සැලකේ.  සංකේතාත්මක හා චාරිත්‍රානුකූල මෙවලමක් ලෙස වජ්‍රය භාවිතා කිරීම හින්දු ආගමේ සිට ඉන්දියාවේ සහ ආසියාවේ වෙනත් ප්‍රදේශවල ව්‍යාප්ත විය.

ශබ්ද නිරුක්තිය
Asko Parpola ට අනුව , සංස්කෘත බසින් vajra හා Avestan බසින් vazra දෙකම දේව ආයුධයකි , එමෙන්ම එම පද දෙකම * weg' යන ප්‍රාග්-ඉන්දු-යුරෝපීය ප්‍රභවයක් දරයි.  ඉන් අදහස් වන්නේ " බලවත් භාවය උදාකරන " යන්නයි.  එය ප්‍රාග්- Finno - Uralic භාෂා වල  * vaśara, (මිටියක්, පොරොව) යන අර්ථය දරයි. නමුත්, සංස්කෘත හා Finno-Ugric ව්යුත්පන්න දෙකම ප්‍රාග් ආර්ය හෝ ප්‍රාග් ඉන්දු ආර්ය යෙදුම් මිස ප්‍රාග් -ඉරාන යෙදුමක් විය නොහැකි බව  Parpola හා Carpelan පවසන්නේ එහි පලස්තීකෘත සිබිලන්ට්   වින්‍යාසයක් ඇති බැවිනි.

ආදී මූලාශ්‍ර

රිජ්වේදය
වජ්‍රය පිළිබඳව ආදිතම සටහන ඇත්තේ චතුර්වේද  යෙන් කොටසක් වන ඍජ්වේදය  තුලයි. එය දෙවිවරුන් අතර ප්‍රධානියා වන ඉන්ද්‍ර ගේ ආයුධය ලෙස විස්තර කෙරේ. ඉන්ද්‍ර පිලිබඳ විස්තර කරනුයේ පව්කාරයන් සහ මිලේච්ඡ පුද්ගලයන් නැසීමට වජ්‍රය භාවිත කල බවයි.  දිව්‍ය උපකරණ නිපදවන ත්වාස්ට විසින් මෙම ආයුධය ඉන්ද්ර වෙනුවෙන් සාදන ලද බව රිග්වේදයේ සඳහන් වේ. ඊට සම්බන්ධ කතාව විස්තර කරන්නේ ඉන්ද්‍ර සර්පයෙකුගේ ස්වරූපය ගත්  වෘත නම් අසුරයාව මරා දැමීමට තම අතේ තබාගෙන සිටි වජ්‍රය භාවිතා කිරීමයි.

වජ්‍ර භාවිතා කිරීමේ ඔහුගේ දක්ෂතාවය හේතුවෙන්, රිජ්වේදයෙහි ඉන්ද්‍ර සඳහා භාවිතා කරන ලද සමහර පද නම්, වජ්‍රභ්‍රිත් (වජ්‍රය දරාගෙන), වජ්‍රිවට් හෝ වජ්‍රින් (වජ්‍ර වලින් සන්නද්ධව), වජ්‍රදක්ෂිනා (වජ්‍රායුධය දකුණු අතේ තබාගෙන), සහ වජ්‍රබාහු හෝ වජ්‍රහස්ත (වජ්ර අතේ තබාගෙන). ඉන්ද්‍ර සමඟ වජ්‍ර ඇසුර පසුකාලීන පුරාණ සාහිත්‍යයේ හා බෞද්ධ කෘතිවල යම් යම් වෙනස් කිරීම් සමඟ අඛණ්ඩව සිදු විය. 5 වන සියවසේ දී ථෙරවාද බුදු දහමේ ප්‍රධාන භික්ෂුවක් වන බුද්ධඝෝෂ, වජ්‍රපානි බෝධිසත්ත්වයෝ හා ඉන්ද්‍ර යන දෙදෙනාම එකම අයෙකු ලෙස සැලකූහ.

පුරාණ

බොහෝ පසුකාලින පුරාණ ග්‍රන්ථ වලදී රිජ්වේදයේ සඳහන් වජ්‍රය පිළිබඳ කතා පුවත විවිද වෙනස්කම් සහිතව දක්වා තිබේ. එක් ප්‍රධාන එකතු කිරීමක් වන්නේ දධිචි නම් ඍෂිවරයා ගේ භූමිකාවයි. එක් පුවතකට අනුව වෘත නම් අසුරයා විසින් ඉන්ද්‍ර දෙවියන් දෙව්ලොවින් පලවාහරින ලදී. මෙම අසුරයා එතෙක් ලොව තිබු කිසිදු ආයුධයකින් මරණයට පත්කළ නොහැකි ලෙසත්, කිසිදු දැවමය හෝ ලෝහමය ආයුධයකින් මරණයට පත්කළ නොහැකි ලෙසත් වරයක් ලබා සිටියේය.

තම රාජධානිය නැවත ලබා ගැනීමේ බලාපොරොත්තුව නැති කරගත් ඉන්ද්‍රා, ඔහුට උදව් කළ හැකි ශිව වෙත ළඟා වූ බව කියනු ලැබේ. ශිව හා බ්‍රහ්ම සමඟ ඉන්ද්ර විෂ්ණුගේ උපකාරය පතා ගියේය. විෂ්ණු ඉන්ද්‍රට හෙළි කළේ දඩිචිගේ ඇටකටු වලින් සාදන ලද ආයුධයක් පමණක් වෘතාසුර පරාජය කරන බවයි.  එබැවින් ඉන්ද්‍ර සහ අනෙක් දෙවිවරු  දධිචි ඍෂි වෙත ගොස් වෘත පරාජය කිරීමට ඔහුගේ උදව් ඉල්ලා සිටියේය. දෙවියන්ගේ ඉල්ලීමට දධිචි එකඟ වූ නමුත් ඔහු කියා සිටියේ සියළුම ශුද්ධ ගංගාවලට වන්දනා ගමනක් යාමට අවශ්‍ය බවයි. ඉන්ද්‍ර  දෙවි සියළු ශුද්ධ ගංගාවල සියලු ජලය නයිමිෂ නම් වනාන්තරයට ගෙන රැස් කරන ලදී .  එමඟින් ඍෂිවරයාට තවත් කාලය අහිමි නොවී තම පැතුම ඉටු කර ගැනීමට ඉඩ ලබා දුන්නේය. පසුව දධිචි යෝග මගින් තම ජීවිතය අත්හැරියේය . ඉන්පසු දෙවිවරු ඔහුගේ කොඳු ඇට පෙළේ අස්ථි ගෙන වජ්‍රායුධය නිර්මාණය කළහ. මෙම ආයුධය පසුව වෘත අසුර පරාජය කිරීම සඳහා යොදා ගත් අතර ඉන්ද්‍ර දෙවියන් ට දේවලෝක රජු ලෙස තම ස්ථානය නැවත ලබා ගැනීමට ඉඩ ලබා දුන්නේය.

තවත් කතා පුවතක ඇතිලෙස, වරක් දෙවිවරු අසුරයන් විසින් තම ආයුධ ලබාගැනීමට සිදුකරන ගුප්ත මායාවන් මැඩලීමට නොහැකිව තම ආයුධ ආරක්ෂා කරදෙන ලෙස දධිචිගෙන් ඉල්ලා සිටියහ. දධිචි ඉතා දීර්ඝ කාලයක් එම කාර්යයේ නිරතව සිටි අතර අවසානයේ වෙහෙසට පත්ව ඔහු පානය කළ පූජනීය ජලයේ ආයුධ විසුරුවා හැර ඇති බව කියනු ලැබේ.  දෙවියන් බොහෝ කලකට පසු ආපසු පැමිණ, වෘතගේ නායකත්වයෙන් යුත් අසුර පරාජය කිරීම සඳහා ආයුධ නැවත ලබා දෙන ලෙස ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. කෙසේවෙතත්, තමන් කළ දේ ගැන දඩිචි ඔවුන්ට පැවසූ අතර ඔවුන්ගේ ආයුධ දැන් ඔහුගේ ඇටකටු වල කොටසක් බව ඔවුන්ට දන්වා සිටියේය. දෙවියන්ට අසුර පරාජය කළ හැකි එකම ක්‍රමය තම අස්ථි බව වටහා ගත් දධිචි, තම මායා බලයෙන් මැවූ අද්භූත ගිනිදැල් වළක තම ජීවිතය පූජා කළේය.  බ්‍රහ්මයා දධිචි ඍෂි වරයාගේ ඇටකටු වලින් වජ්‍රායුධය ඇතුළු ආයුධ විශාල ප්‍රමාණයක් නිර්මාණය කළ බව කියනු ලැබේ. දෙවියන් විසින් මෙලෙස නිර්මාණය කරන ලද ආයුධ භාවිතා කරමින් අසුර පරාජය කළ බව කියනු ලැබේ.

රාමායණය
හනුමාන් සිය ළමා කාලය තුළ සූර්ය දෙවියන් ගිලීමට උත්සාහ කරන විට ඉන්ද්‍ර තම වජ්‍රායුධයෙන් හනුමන් හට අකුණු සර එල්ලකළ බව රාමායනයේ දැක්වේ. කෙසේ වෙතත්, ඔහු එයින් කිසිදු බලපෑමකට ලක් නොවීය.

වජ්‍රයාන බුද්ධාගම
බුද්ධාගමේ වජ්ර යනු බුද්ධාගමේ ප්‍රධාන නිකායන් තුනෙන් එකක් වන වජ්‍රයානයේ සංකේතයයි. වජ්‍රයානය "අකුණු මග"  හෝ " දියමන්ති මාර්ගය " ලෙස අර්ථ දක්වා  ඇත.

තාන්ත්‍රික බුදු දහම ( වජ්‍රයානය ) දී ලාමාවරුන් විසින්  vajra හා tribu (සීනුව)   බොහෝ චාරිත්ර තුළ භාවිතා වේ. වජ්‍රය පුරුෂත්වයේ සංකේතයයි. එය උපාය (දක්ෂ බව) නියෝජනය කරයි. එහි සහචර මෙවලම වන සීනුව කාන්තා සංකේතයක් වන අතර  ප්‍රඥාව   නියෝජනය කරයි. දයානුකම්පාව හා ප්‍රඥාව යන බලවේගයන්ගේ එකමුතුව සංකේතවත් කරමින් සමහර දෙවිවරුන්ගේ පිළිම වජ්‍රය හා සීනුව අත දරා සිටින ලෙස නිර්මාණය කර තිබේ.

බුද්ධාගමේ තාන්ත්‍රික සම්ප්‍රදායන් තුළ, වජ්ර යනු යථාර්ථයේ ස්වභාවය හෝ ශුන්‍යත්වයේ  සංකේතයකි. එය නිමක් නැති නිර්මාණශීලිත්වය, විභවය සහ දක්ෂ ක්‍රියාකාරකම් පෙන්නුම් කරයි. මෙම පදය තාන්ත්‍රික සාහිත්‍යයෙහි බහුලව භාවිතා වේ: අධ්‍යාත්මික ගුරුවරයා හඳුන්වන යෙදුම වජ්‍රචාර්යා ය. ධ්‍යානි බුදුන් පස්දෙනා අතුරින් එක් අයෙකු වජ්‍රසත්ත්ව නම් වේ.

වජ්‍රය විවිද ලෝහ වලින් සංකේතයක් ලෙස තාන්ත්‍රික චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සඳහා පුළුල් ලෙස භාවිතා කරයි. එය ගෝලාකාර කේන්ද්‍රීය කොටසකින් සමන්විත වන අතර, දෙපස සමමිතික කට්ටල දෙකකින් යුක්ත වේ. එය ගෝලාකාරයේ දෙපස නෙළුම් මලෙන් පිටතට විහිදෙන අතර කේන්ද්‍රයේ සිට සමාන ලක්ෂ්‍ය දෙකක මධ්‍යයට පැමිණේ. එමඟින් එය "දියමන්ති සෙංකෝලය"ක හැඩය නිරුපණය කරයි.

තාන්ත්‍රික නිරූපණයේ විවිධ චරිත වජ්‍රය දරාසිටින ලෙස නිර්මාණය කර තිබෙනු දක්නට ලැබේ. මේවායින් වඩාත් ප්‍රචලිත වන්නේ වජ්‍රසත්ත,  වජ්‍රපානි සහ පද්මසම්බව ය . වජ්‍රසත්ව වජ්‍රාව ඔහුගේ දකුණු අතේ හදවතට ලඟින් අල්ලාගෙන සිටී. තේජාන්විත වජ්‍රපානිගේ රූපය වජ්‍රාව ඔහුගේ දකුණු අතේ හිසට ඉහළින් දරා සිටියි. පද්මසම්බව ඔහුගේ දකුණු දණහිසට ඉහළින් වජ්රා තබාගෙන සිටී.

වජ්‍රය හා සීනුව

වජ්‍ර සෑම විටම පාහේ චාරිත්රානුකූල සීනුව සමඟ යුගලනය වේ. බෞද්ධ ආගමික වත්පිළිවෙත් වල භාවිතා වන චාරිත්‍රානුකූල සීනුව සඳහා ටිබෙට් යෙදුම ට්‍රිබු ය. පූජකවරු සහ බැතිමතුන් චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර අතරතුර සීනුව නාද කරති. මෙම චාරිත්රානුකූල මෙවලම් දෙකම එකවර භාවිත කිරීම තුලින් ප්රබුද්ධ මනස තුළ ප්‍රඥාව සහ කරුණාව වෙන් කළ නොහැකි බව නිරූපණය කරයි.

සීනුව භාවිතය
තාන්ත්‍රික බෞද්ධ චාරිත්‍රයේ සියලුම සංගීත භාණ්ඩ අතර සීනුව බහුලව භාවිතා වේ. සීනුව නාද කරන ශබ්දය ඉතා සුබදායක ලෙස සලකනු ලබන අතර චාරිත්‍රය සිදුකරන ස්ථානයෙන් නපුරු ආත්මයන් දුරු කරනු ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. සීනුව වජ්‍රය සමඟ භාවිතා කරන විට එහි භාවිතය චාරිත්‍රය හෝ මන්ත්‍ර ගායනා කිරීම අනුව වෙනස් වේ. භාවනාවේදී සීනුව නාද කරමින් බුදුන් වහන්සේ ධර්මය සජ්ජායනා කිරීම ප්‍රඥාව අත් කර ගැනීම සහ හිස්බව පිළිබඳ අවබෝධය සංකේතවත් කරයි. මන්ත්‍ර ගායනා කරන විට පිරිමි සහ ගැහැණු මූලධර්මවල එකමුතුව නියෝජනය කිරීම සඳහා බෙල් සහ ඩෝර්ජ් (වජ්‍ර) විවිධාකාර චාරිත්‍රානුකූල ක්‍රම භාවිතා කරයි.

සංකේතමය අර්ථනිරූපණය

වජ්‍රය
වජ්‍රය කොටස් කිහිපයකින් සෑදී ඇත. මධ්‍යයේ ශුන්‍යත්වය නිරූපණය කරන ගෝලයක් ඇත,  එය විශ්වයේ මූලික ස්වභාවය, සියල්ලේ ඒකාත්මික බව නිරුපණය කරයි. ගෝලයෙන් දෙපසට මතුවන්නේ පෙති අටක නෙළුම් මල් දෙකකි.  එකක් ලෞකික ලෝකය නියෝජනය කරයි (බෞද්ධ අර්ථයෙන් සංසාරය ), අනෙක ලෝකෝත්තර ලෝකය ( නිර්වාණය ) නියෝජනය කරයි. වජ්‍රයේ මෙම භෞතික ප්රකාශනය dorje (ඩොර්ජ්) ලෙසද හැඳින්වේ .

නෙළුම් මලෙන් එය වටා  මකරුන් දෙදෙනෙක් හෝ හතර දෙනෙක් හෝ අට දෙනෙක් පැනනගියි. මොවුන් අර්ධ මාළු, අර්ධ කිඹුලන් ලෙසද නිරුපණය කෙරේ  . මකරුන්ගේ මුවින් පිටතට නෙරා එන දිව මැද එක් ලක්ශ්‍යයකට එකතු වේ.

දැති පහකින් යුත් වජ්ර (මකරුන් හතරක් සහ මධ්‍ය උලක් සහිත) බහුලව දක්නට ලැබෙන වජ්‍ර ආකාරයයි. වජ්‍රයේ ලෞකික හා ලෝකෝත්තර පැති අතර සමානතාව වජ්‍රායාන සංකල්ප වලින්ද මනාව විග්‍රහ කෙරේ. එක් වැදගත් ගැලපීමක් වන්නේ ඥාණයන් පහ හා "විෂ" පහ අතර සම්බන්ධතාවයයි. විෂ පහ යනු පුද්ගලයෙකුගේ මනසෙහි මුල් සංශුද්ධතාවය අපැහැදිලි කරන මානසික තත්වයන් වන අතර ඥාණයන් පහ යනු බුද්ධිමත් මනසෙහි වැදගත්ම අංග පහයි.

ජනප්රිය සංස්කෘතිය තුළ
ඉන්දියාවේ ඉහළම යුධ හමුදා ලාංචනය වන පරම් වීර් චක්‍ර තුල වජ්‍රයක් සංකේත කර තිබෙන්නේ වජ්‍රය නිර්මාණය සඳහා ජීවිතය පරිත්‍යාග කල දධිචි ඍෂි හට ගෞරව කිරීමක් ලෙසිනි.

තායිලන්තයේ ස්වයම්භූනාත් පන්සල තුල විශාල වජ්‍රයක් නිර්මාණය කර ඇති බව දක්නට ලැබේ

මුලාශ්‍ර

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

 Dallapiccola, Anna L. Dictionary of Hindu Lore and Legend. ISBN 0-500-51088-1
 McArthur, Meher. Reading Buddhist Art: An Illustrated Guide to Buddhist Signs And Symbols. Thames & Hudson Ltd, 2002.
 Vessantara. Meeting The Buddhas. Windhorse Publications, 2003.
 Vessantara. Vajra and Bell. Windhorse Publications, 2001.
Category:දිව්‍ය ආයුධ
Category:සක්‍ර දෙවියන්
Category:බෞද්ධ සංකේත
Category:ටිබෙට් බුදුදහම
Category:හින්දු ආගම

වජ්‍රායුධය ( වජ්‍රය )


Das Historische Museum von Arévalo ist ein stadtgeschichtliches Museum in Arévalo, einer Kleinstadt in der spanischen Provinz Ávila der Autonomen Region Castilla y León.

Sammlung
Das in einem spätmittelalterlichen Verwaltungs- und Lagergebäude (Casa de los Sexmos) mitten in der Stadt untergebrachte Museum präsentiert rund hundert Exponate, darunter archäologische Objekte aus der Kupferzeit, dem Römischen Reich, dem Mittelalter bis hin zu modernen und zeitgenössischen Objekten.

Bedeutende historische Gebäude der Stadt, wie der ehemalige königliche Palacio Sedeño werden als Modell gezeigt.

Das Museum unterhält seit 2005 eine Partnerschaft zu Autun (Frankreich), auch von dort stammen einige Exponate.

Weblinks

 Museum blog
 Die Nachricht von der Eröffnung.

Museum in Kastilien und Léon
Heimatmuseum in Spanien
Arévalo (Ávila)
Gegründet 2011

Museo de Historia de Arévalo


İhtiyar Heyeti, Silahsız Kuvvet'in üçüncü ve son solo albümü. Albüm, 2002 yılında çıkmıştır. Sagopa Kajmer, bu albümden sonra Silahsız Kuvvet ismini bırakarak Sagopa Kajmer ismini kullanmaya başlamıştır. Albümde Silahsız Kuvvet'e Ceza, Sahtiyan ve Mista Brown eşlik etmiştir.

Şarkı listesi

Dış bağlantılar

Sagopa Kajmer albümleri
2002 albümleri
Rap albümleri

İhtiyar Heyeti


Jamie O'Neill ist der Name folgender Personen:

* Jamie O'Neill (Schriftsteller) (* 1962), irischer Schriftsteller und Journalist
 Jamie O'Neill (Snookerspieler) (* 1986), englischer Snookerspieler

Jamie O’Neill


Anthony Gregory Mayweather (nacido el 21 de febrero de 1985) es un luchador profesional estadounidense conocido por su trabajo en la Total Nonstop Action Wrestling (TNA) y en su territorio de desarrollo, Ohio Valley Wrestling (OVW). Actualmente es el Campeón Nacional Peso Pesado de la NWA en su primer reinado.

Entre sus logros destaca el haber obtenido una vez el Campeonato Mundial de Parejas de la TNA junto con Matt Morgan. También tiene un récord de 470 días invicto en luchas individuales en TNA.

Carrera

Circuito independiente (2007-2010)
Mercer fue entrenado por Jeff Daniels en la NWA Main Event Wrestling School. El 7 de julio de 2009, debutó en la United States Wrestling Organization. El 6 de noviembre, derrotó a Chris Michaels para convertirse en el nuevo ATL Southern Champion. Finalmente, perdió su título el 5 de febrero de 2010 ante Chrisjen Hayme, lucha que fue su última aparición en la empresa.

El 10 de octubre de 2009, participó en Ring of Honor en un six-way pre-show match, perdiendo. El 3 de junio de 2010, ganó su primer campeonato profesional al derrotar a Matt Boyce para ganar el NWA Mid-American Television Championship. Mercer también ha tenido apariciones en la Absolute Intense Wrestling y en la Showtime All-Time Wrestling, luchando ante Johnny Gargano y Chase Stevens, respectivamente.

Total Nonstop Action Wrestling (2010-2013)
El 8 de septiembre de 2010, Mercer debutó en la Total Nonstop Action Wrestling en un dark match, perdiendo ante Jay Lethal. El 15 de noviembre, luchó en otro dark match, perdiendo esta vez ante Stevie Richards. El 4 de diciembre, participó en una prueba de TNA Gut Check y el 10 de diciembre, se anunció que Mercer había firmado un contrato con TNA. Dos días después, derrotó a Neico en su tercer dark match. Finalmente, el 30 de diciembre debutó como Little Red, el hermano pequeño de Amazing Red en un $100.000 Mixed Martial Arts Challenge, ya que la semana pasada, Jeff Jarrett tras derrotar a Red, retó a Little Red. Durante el combate, Mercer dominó el combate, pero aparecieron los guardaespaldas de Jarrett, Gunner y Murphy sacaron a Jarrett del combate y abandonaron la arena.

En el episodio del 13 de enero de 2011 de Impact Wrestling, Mercer, ahora bajo el nombre de Crimson, atacó a Abyss y prometió que "ellos" acabarían con Immortal el 3 de febrero. La semana siguiente, hizo lo mismo, esta vez contra AJ Styles. Esa misma noche, salvó a Kurt Angle del ataque de Abyss, lesionando a este último. La semana siguiente, explicó que abandonó a Amazing Red porque le hicieron una oferta irrechazable. Esa misma noche, junto con Kurt Angle se enfrentaron a Jeff Jarrett, James Storm, Robert Roode, Kazarian, Rob Terry, Gunner y Murphy, perdiendo. Sin embargo, tras la lucha, fueron salvados por Scott Steiner, quien estaba haciendo su regreso. Finalmente, el 3 de febrero, Fortune atacó a Immortal, revelándose que ellos eran "ellos".

El 24 de febrero, derrotó a Magnus en su primera victoria oficial con TNA. El 14 de abril, Abyss atacó a Crimson, ya que lo había lesionando meses atrás. El 17 de abril, en TNA Lockdown, Crimson hizo su debut en un PPV de TNA, haciendo equipo con Scott Steiner, fracasaron en el intento de convertirse en los nº1 contenders a los TNA World Tag Team Championships, lucha que fue ganada por Ink Inc. (Shannon Moore & Jesse Neal). El siguiente mes, en TNA Sacrifice, derrotó a Abyss para acabar el feudo y seguir con su racha de imbatibilidad. Las semanas siguientes, empezó un feudo con Samoa Joe, ya que lo había abandonado en dos ocasiones en sus luchas de tag team, alegando que cuando Joe tenía su racha de imbatibilidad, no necesitaba a nadie más que él. En TNA Slammiversary IX, derrotó a Joe, aumentando su racha de imbatibilidad. Más tarde, entró en las Bound for Glory Series, ganando a todos sus oponentes, incluso al segundo clasificado, Rob Van Dam en TNA Hardcore Justice, aumentando su ventaja frente a este. El 25 de agosto, se enfrentó al TNA Heavyweight Champion Kurt Angle, ya que este le atacó la semana pasada. El combate acabó en DQ tras la intervención de Samoa Joe, que atacó y lesionó a Crimson.

El 15 de septiembre, Crimson hizo su regreso vía satélite, anunciando que regresaría a Impact Wrestling en dos semanas. El 28 de septiembre, retó a una pelea callejera a Samoa Joe. Durante la pelea, Joe atacó al tobillo lesionado de Crimson, sin embargo tras el ataque, Matt Morgan salvó a Crimson. La semana siguiente, Crimson derrotó a Joe en su combate de regreso. En TNA Bound for Glory, derrotó a Morgan y a Joe en un three-way match, aumentando su invicto. En TNA Turning Point, se enfrentó a Matt Morgan, ya que este dijo que Crimson no le había hecho el pinfall a él, sino a Joe. El combate acabó en doble DQ, manteniendo Crimson su racha de imbatibilidad viva. El 17 de noviembre, junto con Morgan, derrotaron a Mexican America (Anarquía & Hernández) para ganar los TNA World Tag Team Championships. Durante los siguiente meses, retuvieron sus campeonatos ante Mexican America en el combate de revancha, ante Devon & D'Angelo Dinero en TNA Final Resolution y ante Samoa Joe & Magnus en TNA Genesis. En TNA Against All Odds, perdieron sus campeonatos ante Samoa Joe & Magnus. En su combate de revancha, volvieron a perder ante Joe & Magnus. Tras la lucha, empezaron a surgir problemas entre ellos dos. A pesar de sus continuos problemas, derrotaron a Robbie E & Robbie T para convertirse en los nuevos nº1 contenders a los títulos. En TNA Victory Road, durante el combate, Crimson atacó a Morgan, cambiando a heel, disolviendo el equipo y comenzando un feudo con él. En TNA Lockdown, derrotó a Morgan en un Steel Cage match. El 10 de mayo, estaba programada la "confortación final" de Morgan y Crimson, pero durante la entrada de Morgan, fue atacado por Bully Ray. Crimson ordenó al árbitro a que hiciera un countout a Morgan y ganó el combate. En TNA Sacrifice, lanzó un reto abierto a cualquier luchador de TNA, reto que fue respondido por Eric Young, pero fue derrotado por Crimson. En Slammiversary X, tras 470 días invicto, fue derrotado por James Storm, después de que este aceptara el reto de Crimson. Tras un mes sabático, regresó a Impact Wrestling retando a Devon por el Campeonato Televisivo de la TNA, lucha que perdió. Tras esto, fue enviado a la OVW para mejorar sus habilidades. Hizo su regreso el 14 de junio, enfrentándose a Joseph Park en un combate clasificatorio para las Bound for Glory Series. Sin embargo, fue derrotado. El 3 de julio fue despedido de la TNA, así como de la OVW.

Ohio Valley Wrestling (2012-2013)
Tras dejar de aparecer en Impact Wrestling, Mercer fue enviado a la Ohio Valley Wrestling para mejorar sus habilidades. Debutó el 15 de agosto, derrotando a Randy Royal. El 1 de septiembre, en Saturday Night Special September 2012, ganó la 30 Men Nightmare Rumble, tras eliminar a Rob Terry, para convertirse en el nuevo retador al Campeonato Peso Pesado de la OVW. El 12 de septiembre, canjeó su oportunidad y derrotó a Johnny Spade, ganando el título. Tras ganar el título, tuvo un enfrentamiento con el también luchador de TNA Rob Terry, ante quien derrotó el 10 de octubre y el 4 de noviembre, reteniendo el título. Tras varias luchas con finales dudosos, perdió el campeonato ante Terry el 1 de diciembre. Tras su derrota, creó un stable conocido como The Coalition Forces junto a Jack Black, Jason Wayne, Joe Coleman, Raul LaMotta y Shiloh Jonze, siendo referido por sus hombres como "General" Crimson. El 16 de enero de 2013, ganó junto a Jason Wayne el Campeonato Sureño de Parejas de la OVW tras derrotar a Alex Silva y Sam Shaw. El título lo perdieron el 27 de febrero ante los excampeones The Gutcheckers, pero lo recuperaron el 3 de abril. Perdieron de nuevo los títulos, esta vez ante Michael Hayes & Mohamad Ali Vaez el 26 de junio. Tras luchar la revancha, sin éxito, fue despedido de la TNA, por lo que abandonó también OVW.

Vida personal
Mercer fue criado por una madre soltera en Cleveland, Ohio. Asistió a la Escuela Secundaria North Olmsted, donde jugó al fútbol y al baloncesto, pero no fue capaz de seguir una carrera en cualquiera de ellos sin una beca deportiva. Después de graduarse, Mercer se unió al ejército de los Estados Unidos para financiar sus estudios universitarios. Sirvió durante cinco años, que incluyó dos visitas a Irak en la 101ª División Aerotransportada como parte de la Operación Libertad.

Fuera de su vida como luchador, Mercer es entrenador personal y estudia dirección de empresas en la Austin Peay State University.

En lucha

 Movimientos finales
 Mercy Kill(Circuito independiente) / Red Alert (TNA) (Swinging side slam spun out into a reverse STO)
 Red Sky (Standing or spinning lifting sitout spinebuster pin) (TNA)

 Movimientos de firma
 Cravate with repeated knee strikes to the opponent's head, transitioned into a swinging neckbreaker
 Double underhook DDT
 Exploder suplex
 Spear

 Apodos
 "No Mercy"
 "The Undefeated"
 "General" (OVW)

Campeonatos y logros
 NWA Main Event
 NWA Mid-American Television Championship (1 vez)

 NWA Southern All-Star Wrestling
 NWA Southern Heavyweight Championship (1 vez)

 National Wrestling Alliance
 NWA National Heavyweight Championship (1 vez, actual)

 Ohio Valley Wrestling
 OVW Heavyweight Championship (1 vez)
 OVW Southern Tag Team Championship (4 veces) - con Jason Wayne (2) y Jax Dane (2)

 Total Nonstop Action Wrestling
 TNA World Tag Team Championship (1 vez) – con Matt Morgan

 United States Wrestling Organization
 ATL Southern Championship (1 vez)

 Pro Wrestling Illustrated
 Situado en el puesto #89 en los PWI 500 de 2011.
 Situado en el puesto #41 en los PWI 500 de 2012.
 Situado en el puesto #154 en los PWI 500 de 2013.

 Wrestling Observer Newsletter
 WON Luchador más sobrevalorado - 2011

Referencias

Exluchadores de Impact Wrestling
Nacidos en Cleveland

Crimson (luchador)


Gustave Flaubert (12 Aralık 1821 – 8 Mayıs 1880), Fransız romancı.

Edebiyat eleştirmenleri tarafından modern romanın kurucusu kabul edilir. En tanınmış eseri, 19. yüzyıl toplumsal gerçekliğini çarpıcı biçimde aktaran ve dünya klasikleri arasına giren Madame Bovary'dir. 1857'de yayımlanan ve Fransa'da ciddi tartışmalara neden olan bu eserden sonra realist akımı başlatan kişi olarak gösterilmiştir.

Yaşamı
12 Aralık 1821'de Fransa'nın Rouen kentinde doğdu. Bir hekim kızı ve  dinsel bağlılıkları sahip bir aristokrat olan annesi Justine-Caroline Fleuriot ile Hôtel-Dieu'de baş cerrahlık yapan orta sınıftan gelme babası Achille-Cléophas'nın ortanca çocuğuydu. Rouen'de mutlu bir çocukluk dönemi yaşadı.

1832-1840 yılları arasında Rouen Koleji'nde öğrenim gördü. Edebiyat alanındaki ilk denemelerini  okul gazetesinde ve Le Colibri  ("Sinek Kuşu") adlı küçük bir dergide yaptı.  1834'te arkadaşı Ernest Chevalier ile birlikte Art et Progrès (Sanat ve İlerleme) adında bir dergi çıkarmaya başladı.  Henüz 15 yaşındayken Trouville sahilinde tanıştığı kendisinden on yaş büyük ve evli bir kadın olan Elisa Schlésinger'e âşık oldu. Bu aşk, yaşamında çok önemli etkiler, izler bıraktı.  Elisa Schlesinger daha sonra "Duygusal Eğitim" adı ile kaleme alacağı eserde Marie Arnoux karakterinin de temel kaynağı oldu.  Öğrencilik yıllarında sürekli yazdı. "Bir Çılgının Hatıraları" (1838), "Smarh" (1839) ve 1840 yılında yazmaya başladığı "Kasım"  lise öğrencisi olduğu dönemin ürünleridir.

1841'de Paris'e gidip Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu.  Hukuk öğrenimi sırasında da yoğun bir şekilde yazmakla meşgul oldu. 1844 yılında sara kaynaklı ilk krizini geçirince, dinlenmesi gerektiğinden hukuk eğitimini yarıda bırakarak eve döndü. Hastalığı nedeniyle vaktinin çoğunu evde geçirmek zorunda kaldı.

1845'te Duygusal Eğitim'in ilk taslağını bitirdi ve ailesiyle beraber bir İtalya seyahatine çıktı. Cenova'da gördüğü ve onu çok etkileyen bir Brueghel tablosunun verdiği ilhamla ""Aziz Anthony'nin Baştan Çıkışı"'nı yazmaya başladı.

1846 yılında babasını, hemen ardından kız kardeşini kaybetti. Ölen kardeşinin küçük bebeğinin bakımını üstlendi. Babasından kalan yüklü miras sayesinde tüm zamanını yazı yazarak geçirmeye karar verdi. Yeğeni ve annesi ile Rouen yakınlarındaki Croisset'ye yerleşti, hayatının tamamını burada geçirdi.  Bu arada edebiyat dünyasında kendisinden uzatmalı sevgilisi olarak bahsedilen şair Louise Colet ile tanıştı (1846) ve ilişkileri sekiz yıl sürdü.

1849'da "Aziz Antoine" adlı eserinin ilk okumasını arkadaşlarına yaptığında büyük hayal kırıklığı yaşadı. Arkadaşları ona sıradan konular seçmesini ve bunu doğal bir üslupla, herkesin anlayabileceği bir dille yazmasını öğütlediler. Bu hayal kırıklığının ardından  yakın dostu Maxime du Camp ile birlikte  18 ay süren bir  Ortadoğu gezisine çıktı.  Yunanistan, Anadolu, Mısır, Filistin, Suriye ve İtalya'yı dolaştı.  Gezi esnasında mal varlığının çoğunu harcayan ve frengiye yakalanan Flaubert, içe kapanıklığından, yalnız Mısır'a ve Tunus'a yaptığı yolculuklarla sıyrıldı. Ünlü romanı Salambo'yu ona esinleyen de, bu yolculuklar oldu.  Madame Bovary'i de bu esnada kurgulamakta olduğu ifade edilir. Edebiyat dünyasından pek çok kişiyle mektuplaştı. Bu mektuplardan bazıları sonradan büyük ün kazandı. Sevgilisi Louise Colet'e mektupları ise edebî açıdan eserleri arasında sayılacak değerde kabul edilir.

Yakın Doğu seyahatinden dönüşünden üç ay sonra, Eylül 1851′de Madame Bovary'yi yazmaya başladı. Kitabı 1856 baharında bitirdi ve eser tefrika edildi. Flaubert 1856′da "Baştan Çıkış"'ı tekrar kaleme ve "Salombo" üzerinde çalışmaya başladı (1857).  Bu arada ilk romanı Madame Bovary, 1857'de kitap olarak basıldı. Eser "ahlaksızlık-sapkınlık" eseri olarak suçlanarak yasaklandı ve yazara dava açıldı. Savcıya göre kitapta eş aldatma yüceltilmekte, cinsel duygular abartılıp kışkırtılmakta, geleneklere hakaret edilmekteydi. Yargıç "namus cellâdı kadın"ın kim olduğu sorulduğunda, Falubert'in verdiği  "Madam Bovary, c'est moi! (Madame Bovary benim!)" yanıtı meşhurdur. Avukatı Marie-Antoine-Jules Senard'ın başarılı savunması Flaubert'in aklanmasını sağladı.  Bu nedenle avukat Senard'ın adı bu nedenle kitabın yeni basımında, daha ilk sayfada, ithaftan da önce, Flaubert'in kendisine hitaben yazdığı kısa bir teşekkür notuyla birlikte yer almıştır. Flaubert bu savunmadan sonra, yazdığı kitabın kendi gözünde bile umulmadık bir değer kazandığını söylemiştir.

Yazar,  1858 ilkbaharında Kuzey Afrika'da iki aylık  bir araştırma gezisi yaptı.  Salomo adlı romanını Nisan 1862′de tamamladı. 1864-1869 arasında Duygusal Eğitim'in son taslağını yazdı. Yirmi beş seneye yayılan bir çalışma sonunda ortaya çıkan bu eserde kendi gençlik yıllarından hareketle bir "nesil hikâyesi" anlatmıştır.

Yaşamının son yılları acılar, edebi başarısızlıklar ve maddi zorluklarla geçti.  Bitiremediği son projesi "Bouvard ve Pécuchet"'yi ("Bilirbilmezler" ismi ile Türkçeye çevrildi) yazmaya 1874′te başladı. Para sıkıntısı yüzünden, projeye iki senelik bir ara verip 1877′de yayımlanacak olan "Üç Hikâye"'yi (Saf Bir Kalp, Konuksever Aziz Julien Efsanesi ve Hérodias) kaleme aldı. Çocukluk arkadaşı Laure le Poittevin'in oğlu Maupassant'ı manevi evladı olarak benimsemişti. Onu iyi bir yazar olarak yetiştirmeye çalıştı ve Maupassant'ın başarılarıyla avundu.

Flaubert, 8 Mayıs 1880 günü, ani bir felç sonucu, Croisset'de öldü.

Eserleri

Roman
 Salambo (Salammbô)
 Duygusal Eğitim
 Madam Bovary
 Gönül ki Yetişmekte
 Ermiş Antonius ve Şeytan
 Bilirbilmezler (Bouvard ile Pécuchet)

Günlük
 Kırlarda ve Kumsallarda (1886)

Anı
 Bir Delinin Anıları  (1838)

Kaynakça

1821 doğumlular
1880 yılında ölenler
Flaubert
Fransız hikâye yazarları
Realist yazarlar
Anti-natalistler
Lycée Pierre-Corneille'de öğrenim görenler

Gustave Flaubert


The Delta may refer to:
 The Niger Delta, an oil-rich region of Nigeria
 The Arkansas Delta, one of the six natural regions of the state of Arkansas
 The Mississippi Delta, the distinctive northwest section of the U.S. state of Mississippi that lies between the Mississippi and Yazoo rivers
 The Nile Delta, where the Nile empties into the Mediterranean Sea
 The Sacramento River Delta
 The Delta (film), 1996

See also
Delta (disambiguation)
River delta

The Delta


An Porpax seidenfadenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni A.Nageswara Rao. An Porpax seidenfadenii in nahilalakip ha genus nga Porpax, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Porpax (Orchidaceae)

Porpax seidenfadenii


Spizella atrogularis este o specie de păsări din genul Spizella, familia Emberizidae, care se găsește în Statele Unite și Mexic.

Note

Emberizidae

Spizella atrogularis


Richard E. Gant (* 10. März 1944 in Berkeley, San Francisco, Kalifornien) ist ein US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
Nach seinem Studium am Oakland College spielte Richard Gant in über 35 Broadway-Produktionen und ging mit mehreren Theatergesellschaften auf Tour, bevor er 1980 für das Fernsehdrama Attica – Revolte hinter Gittern und den Actionfilm Countdown in Manhattan zum ersten Mal vor der Kamera stand. Es folgten Filme wie Rocky V, The Big Lebowski und Norbit, sowie Gastauftritte in den Fernsehserien L.A. Law – Staranwälte, Tricks, Prozesse und How I Met Your Mother, wobei er in Special Unit 2 – Die Monsterjäger und General Hospital größere Rollen übernahm.

Neben den Schauspielern Dean Cain, Teri Hatcher, Patrick Cassidy, Michael McKean, George Murdock und Rob LaBelle ist Gant der einzige, der in den beiden Supermanserien Superman – Die Abenteuer von Lois & Clark und Smallville auftrat.

Filmografie (Auswahl)

Film
 1980: Attica – Revolte hinter Gittern (Attica)
 1980: Countdown in Manhattan (Night of the Juggler)
 1985: Krush Groove
 1987: Suspect – Unter Verdacht (Suspect)
 1988: Cops im Zwielicht (Internal Affairs)
 1989: Detroit City – Ein irrer Job (Collision Course)
 1990: Freshman (The Freshman)
 1990: Liebe, Geld und alles Andere (Love or Money)
 1990: Rocky V
 1991: Last Breeze of Summer (Kurzfilm)
 1991: Stone Cold – Kalt wie Stein (Stone Cold)
 1991: Teuflisches Komplott (False Arrest)
 1992: Tödlicher Virus (Condition: Critical)
 1993: Der geschlagene Mann (Men Don't Tell)
 1993: Jason Goes to Hell – Die Endabrechnung (Jason Goes to Hell: The Final Friday)
 1993: Posse – Die Rache des Jessie Lee (Posse)
 1994: MacShayne – Mord in Vegas (MacShayne: The Final Roll of the Dice)
 1995: Tod nach Schulschluß – Eine Lehrerin unter Anklage (Trial by Fire)
 1996: City Hall
 1996: Ed
 1996: Glimmer Man (The Glimmer Man)
 1997: Bean – Der ultimative Katastrophenfilm (Bean)
 1998: The Big Lebowski
 1998: Godzilla (1998)
 1999: Starkey (Divorcing Jack)
 2000: Familie Klumps und der verrückte Professor (Nutty Professor II: The Klumps)
 2006: Hood of Horror
 2007: Der Kindergarten Daddy 2: Das Feriencamp (Daddy Day Camp)
 2007: Norbit

Serien
 1991–1992: Die Staatsanwältin und der Cop (Reasonable Doubts, sechs Folgen)
 1993–1997: Diagnose: Mord (Diagnosis Murder, drei Folgen)
 1993: L.A. Law – Staranwälte, Tricks, Prozesse (L.A. Law, zwei Folgen)
 1994–1999: New York Cops – NYPD Blue (NYPD Blue, 11 Folgen)
 1994: Superman – Die Abenteuer von Lois & Clark (Lois & Clark: The New Adventures of Superman)
 1997: Babylon 5 (zwei Folgen)
 2001–2002: Special Unit 2 – Die Monsterjäger (Special Unit 2, 19 Folgen)
 2002: Smallville (eine Folge)
 2004–2006: Deadwood (sieben Folgen)
 2006: How I Met Your Mother (eine Folge)
 2007–2011: American Dad (American Dad!, vier Folgen)
 2007–2008: General Hospital (36 Folgen)
 2009–2011: Men of a Certain Age (18 Folgen)
 2012: The Middle (eine Folge)
 Seit 2019: Mr. Iglesias
 seit 2023: Navy CIS: L.A.

Weblinks

 Offizielle Internetpräsenz

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1944
Mann

Richard Gant


Espacium es el sexto álbum de Dorso y el primero donde fusionan todos los sub–géneros extremos del metal.

Lista de temas
1. Horas Sobre Tentaculón
2. Bosques
3. Cadaveria
4. Vortex
5. Lapsus
6. Hielum
7. Revelación en la Nebulosa
8. Gran Ameba
9. En las Puertas del Planeta Púrpura
10. Trovador en la Luna
11. Il Maniaco

Bonustracks
12. El Huésped
13. Sangre Eterna

Line-up
Rodrigo Cuadra – Voz, bajo
Álvaro Soms – Guitarra líder
Gamal Eltit – Guitarra rítmica
Fran Muñoz – Batería

Álbumes de Chile de 2008

Espacium


Prepress is the term used in the printing and publishing industries for the processes and procedures that occur between the creation of a print layout and the final printing. The prepress process includes the preparation of artwork for press, media selection, proofing, quality control checks and the production of printing plates if required. The artwork is often provided by the customer as a print-ready PDF file created in desktop publishing.

Processes

 Binding selection gives the customer multiple options for the spine of the publication such as Saddle-stitched, Perfect Bound or Case Bound, also Spiral, Wire and Comb binding are possible. Each has its merits and suits a particular number of pages.
 Preparing artwork involves setting color profiles, bleed, registration and crop marks as specified by the printers, use spot colors, trapping and overprint as needed. Check transparency flattening results and allow for creep.
 Pre-flight is an automatic scan of the document using the printers pre-defined profile to find errors before submitting.
 Raster Image Processor (RIP) is the software/hardware that processes the print-ready files into a rasterized format that the printer can understand.
 Proofing involves creating an accurate copy of the artwork before beginning production runs. This serves as a bond between the printer and their customer that the final product meets an agreed-upon standard. Proofs in general can be done for all parts (images, illustrations, text and colors) of the print product. In this part, three types of proofing should be checked and printed out: the print-ready PDF files, the printer's proof and the imposition proof. Print-ready PDF files should be made after the layout using preflight at the printing house. The printer's proof should be printed out in high resolution and checked by the customer. The imposition proof, which is usually done by the printers, should also be printed out to check and adjust the printing press.
 Soft proofs are digital proofs that simulate accurately how the finished publication will look, intended to highlight any future issues.
 Hard proofs are physically printed proofs that simulate accurately how the finished publication will look, intended to highlight any future issues.
 A Contract Proof serves as the agreement between a customer and a printer which is signed-off before the printing can begin. This can be digitally signed as a digital contract using services like Acrobat Sign.
 Quality control is performed throughout the prepress process but especially after the proofs are produced.
 Imposition is the arrangement of the printed product's pages on the printer's sheet, in order to obtain faster printing, simplify binding and reduce paper waste.
 Computer to plate (CTP) uses a laser to burn the image from a computer file onto a printing plate. Plates are made of different materials, depending on the needs of the printing method, usually Thermal, Photopolymer or Silver-Halogen (violet) plates are used. They usually have a processing stage in chemicals or liquid although process free plates are available.

In most modern publishing environments, the tasks related to content generation and refinement are carried out separately from other prepress tasks, and are commonly characterized as part of graphic design.

Digital printing

Digital printing allows printing a lower volume or individually customised publications; this is also known as Variable Data Printing (VDP). Variable Data Printing starts with a static piece of artwork and has an element that changes which can be fed from a database, such as a customer's name. Conventional offset printing uses 4 printing plates for CMYK color publications making it only cost effective to print thousands of copies of each version.  Digital printing is also cost effective for an individual publication with a fast turnaround. Toner cartridges or Inkjet Cartridges are used making them easy to operate and maintain. Advanced machines have options for additional spot colors with special inks such as metallic, fluorescent and white.

Color management

Managing color across the process involves having the right equipment and taking regular measurements. You need wide color gamut monitors that can best replicate a CMYK color space and have been calibrated. Pantone swatch guides are needed for color matching. A professional color profiling system like the ones listed at the International Color Consortium (ICC) and using ICC color profiles are required. Spectrophotometers to validate the color of the CMYK ink and spot colors are also important in prepress.

Quality control

Images in a print-ready PDF should be uploaded at 300dpi resolution. Any vector artwork or text should stay vector including clipping paths embedded in images for cutouts, as the RIP will rasterize them at 2400dpi, it can take about 10gb of data to create the rasterized image for the printing plates. Text and vector can print at 2400dpi if it only uses one solid color as there will be no halftone dithering, that's why magazine text is so sharp. Images can only print at the equivalent of 300dpi because of the dithering needed for the gradients and mixed colors, although the dithering of the image is printed at 2400dpi (300dpi for images, and 2400dpi for text and vector are typical values stated by printers).

All artwork should be checked for imperfections in resolution, embedded fonts, color profiles, printers marks and any obvious mistakes that were missed during the writing, design, editing or proofreading stages, although prepress are not accountable as the artwork should already be agreed as print-ready.

Digital workflow

Key prepress digital workflow software products include: Agfa Apogee, Fujifilm XMF, Heidelberg Prinect, Kodak Prinergy and Fiery Workflow Suite. Important features when choosing digital workflow software or cloud submission and proofing software include: A version control system that helps you keep track of who is changing what and when. A secure system that lets different people check in and check out files and records when they do so. A method to lock down files currently in use to prevent simultaneous modifications by others. A way to lock out files so that only particular people can open them and change them, but anyone can view them.

History

During the 1980s and 1990s, computer-aided prepress techniques began to supplant the traditional dark room and light table processes, and by the early 2000s the word prepress became, in some ways, synonymous with digital pre-press. Immediately before the mainstream introduction of computers to the process, much of the industry was using large format cameras to make emulsion-based (film) copies of text and images. This film was then assembled (planning (UK) or stripping) and used to expose another layer of emulsion on a plate, thus copying images from one emulsion to another. This method is still used; however, as digital pre-press technology has become less cost intensive, more efficient and reliable, and as the knowledge and skill required to use the new hardware and especially software have become more widespread within the labor force, digital automation has been introduced to almost every part of the process. Some topics related to digital but not analog prepress include preflighting (verifying the presence, quality and format of each digital component), color management, and RIPing.

PDF workflows also became predominant. Vendors of Prepress systems, in addition to the offset printing industry, embraced a subset of the PDF format referred to as PDF/X1-a. This industry specific subset is one version of the PDF/X (PDF for eXchange) set of standards.

In more recent years, prepress software has been developed which is designed to find as many efficiencies in prepress workflow as possible.  These tools are accessed online, and allow different workers to work on one project at the same time, often from different locations.  Key functionality automates common steps to reduce errors, reinforce quality standards and speed up production.  Examples include automatically re-folioing pages, digital dummies for soft proofs, live linking with Adobe InDesign and pre-flight checking.  These tools revolve around a Flatplan and are used in all sorts of prepress including book, magazine and catalog production.

See also

References

Further reading
 O'Quinn, Donnie; LeClair, Matt. Digital Prepress Complete. Hayden Books, 1996.
 Sidles, Constance. Digital Printing & Prepress Handbook. Rockport, 2001.
 Gatter, Mark. Digital Prepress for Graphic Designers. Abrams, 2005.
 Johansson, Kaj; Lundberg, Peter & Ryberg, Robert. A Guide to Graphic Print Production. WILEY, 2007.
 Ambrose, Gavin; Harris, Paul. The Visual Dictionary of Pre-Press & Production. AVA Books, 2010.
 Hinderliter, Hal. Desktop Publishing for Prepress Production. Artflow Publishing, 2013.

Graphic design
Print production
Printing
Printing terminology
Publishing

Prepress


Averfleth ist im Kreis Steinburg, Schleswig-Holstein, Deutschland ein Ortsteil von
 Nortorf (Wilstermarsch)
 Neuendorf-Sachsenbande

Averfleth


São Gonçalo dos Campos es un municipio brasileño del estado de Bahía, localizado en la Región Metropolitana de Feria de Santana. Su población estimada en 2008 conforme al IBGE era de 30.401 habitantes.

Referencias

Localidades de Bahía

São Gonçalo dos Campos


La golondrina de mar de collar (Hydrobates hornbyi ), también conocida como bailarín o paíño acollarado, es una especie de ave de la familia Hydrobatidae, nativa del Océano Pacífico oriental, a lo largo de la costa de Perú y Chile, que vuela hasta Ecuador, a veces hasta Colombia e incluso ocasionalmente hasta las costas de California, en Estados Unidos.

Hábitat
Vuela a lo largo de la corriente de Humboldt y hasta  de la costa.

Descripción
Mide  de longitud. Presenta corona, nuca y zonas auricular y periocular gris oscuro; frente, área loreal, mejillas, garganta y lados del cuello blancos, con un collar pardusco a grisáceo. El plumaje del dorso es grisáceo, más claro hacia la nuca. Las supracaudales son gris claro a blancuzco. Las subcaudales, el pecho y el vientre son blancos; las alas son negras parduscas con los bordes exteriores de escapulares y secundarias orlados de blancuzco. La cola es negra parduzca, muy horquillada. Tiene pico negro y patas negras.

Alimentación
Se alimenta de peces pequeños.

Reproducción
Se cree que anida en los montes costeros del desierto de Atacama, al norte de Chile. Su biología reproductiva es aun un misterio. Se cree que el período reproductivo ocurre entre marzo y julio, ya que es cuando los pichones se ven en el mar alrededor de Lima (en Perú) y Antofagasta (Chile). Ha habido informes de pichones y adultos momificados encontrados en las grietas en el desierto de Atacama, a  del mar y  de altitud;  e incluso informes de un ejemplar joven visto a  del mar y un informe de un pájaro que voló desde un nido en la ciudad de Caraz, Perú, a  del mar.

Referencias

Enlaces externos

 Golondrina de mar de collar en el portal Aves de Chile.

Aves de América del Sur
Aves del océano Pacífico
Taxones descritos por George Robert Gray
Animales descritos en 1854

Hydrobates hornbyi


Marvel Studios, LLC (ursprünglich Marvel Films) ist eine US-amerikanische Produktionsfirma für Film- und Fernsehen mit Sitz im kalifornischen Burbank. Marvel Studios ist ein Tochterunternehmen der Walt Disney Studios, eine Abteilung der Walt Disney Company, und wurde 1993 gegründet. Bis August 2015 war es ein Tochterunternehmen von Marvel Entertainment.

Die Filme basieren auf dem Comicmaterial von Marvel Comics. Das Marvel Cinematic Universe  ist der Grundstein der aktuellen Produktion.

Filme (Auswahl)
Das Studio produziert unter anderem auch Filme, die unabhängig von anderen Studios sind. Alle unabhängigen Marvel-Studios-Filme ab 2008 sind Teil des Marvel Cinematic Universe. Außerdem ist das Studio an vielen weiteren Filmen beteiligt.

Realfilme

Animationsfilme
 1994: Spider-Man: Die Venom Saga
 1994: Daredevil vs. Spider-Man - Duell der Mächte
 1996: Spider-Man: Im Netz des Bösen
 2002: Spider-Man: Das letzte Gefecht des Bösen
 2006: Ultimate Avengers: The Movie
 2006: Ultimate Avengers 2: Rise of the Panther
 2007: The Invincible Iron Man
 2007: Doctor Strange: The Sorcerer Supreme
 2008: The Next Avengers: Heroes of Tomorrow
 2009: Hulk Vs. - Thor & Wolverine
 2010: Planet Hulk
 2011: Thor: Tales of Asgard
 2013: Iron Man: Rise of Technovore
 2013: Marvel's Iron Man & Hulk: Heroes United
 2014: Marvel's Iron Man and Captain Amerca: Heroes United
 2014: Avengers Confidential: Black Widow & Punisher
 2015: Marvel Super Hero Adventure: Frost Fight!
 2016: Hulk: Where Monsters Dwell
 2018: Marvel Rising: Secret Warriors
 2018: Spider-Man: A New Universe (Co)
 2019: Marvel Rising: Chasing Ghost
 2019: Marvel Rising: Heart of Iron
 2019: Marvel Rising: Battle of the Bands
 2019: Marvel Rising: Operation Shuri
 2019: Marvel Rising: Playing with Fire

Serien
Die Serien wurden teilweise von Marvel Television produziert, bzw. co-produziert, das zwischen 2010 und 2015 Teil der Marvel Studios war.

Unter der Aufsicht von Kevin Feige werden die verschiedenen Serien, die zum Marvel Cinematic Universe gehören, als mehrstündige Filme konzipiert. Dabei kommt zum Tragen, dass das Konzept des Showrunner keine Rolle mehr spielt und stattdessen von head writer gesprochen wird. Die beteiligten Regisseure hingegen bekommen mehr kreativen Einfluss bei der Produktion und den Dreharbeiten und arbeiten dabei eng mit den Produzenten zusammen. Diese Konzeption unterscheidet Marvel von anderen Produktionszusammenhängen, aus den Serien hervorgehen.

Serien des Marvel Cinematic Universe
 2013–2020: Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D., veröffentlicht über ABC
 2015–2016: Marvel's Agent Carter, veröffentlicht über ABC
 2015–2016: WHIH Newsfront, veröffentlicht über Youtube
 2015–2018: Marvel's Daredevil, veröffentlicht über Netflix
 2015–2019: Marvel's Jessica Jones, veröffentlicht über Netflix
 2016–2018: Marvel's Luke Cage, veröffentlicht über Netflix
 2016: Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D.: Slingshot, Webserie
 2017–2018: Marvel's Iron Fist, veröffentlicht über Netflix
 2017: Marvel's The Defenders, veröffentlicht über Netflix
 2017: Marvel's Inhumans, veröffentlicht über ABC
 2017–2019: Marvel's The Punisher, veröffentlicht über Netflix
 2017–2019: Marvel's Runaways, veröffentlicht über Hulu
 2018–2019: Marvel's Cloak & Dagger, veröffentlicht über Freeform
 2020: Helstrom, veröffentlicht über Hulu
 2021: WandaVision, veröffentlicht über Disney+
 2021: The Falcon and the Winter Soldier, veröffentlicht über Disney+
 seit 2021: Loki, veröffentlicht über Disney+
 seit 2021: What If…?, veröffentlicht über Disney+
 2021: Hawkeye, veröffentlicht über Disney+
 2022: Moon Knight, veröffentlicht über Disney+
 2022: Ms. Marvel, veröffentlicht über Disney+
 seit 2022: Ich bin Groot, veröffentlicht über Disney+
 2022: She-Hulk: Die Anwältin, veröffentlicht über Disney+
 2023: Secret Invasion, veröffentlicht über Disney+

Serien der X-Men-Filmreihe
 2017–2019: Legion (Co), veröffentlicht über FX
 2017–2019: The Gifted (Co), veröffentlicht über FOX

Serien des Marvel Animated Universe
 2012–2017: Der ultimative Spider-Man (Ultimate Spider-Man)
 2013–2015: Hulk und das Team S.M.A.S.H. (Hulk and the Agents of S.M.A.S.H.)
 2013–2019: Avengers – Gemeinsam unbesiegbar (Avengers Assemble)
 2015–2019: Guardians of the Galaxy

Andere Realserien
 2001–2004: Mutant X (Co)
 2006: Blade – Die Jagd geht weiter (Co)

Dokumentar-Serien
 seit 2019: Marvel's Hero Project
 seit 2021: Marvel Studios: Legends
 seit 2021: Marvel Studios: Gemeinsam Unbesiegbar

Andere Animationsserien

Literatur
 Adam Bray: Marvel Studios. Die Marvel Kinofilme. Von Iron Man bis Avengers Infinity War. Dorling Kindersley, München 2018, ISBN 978-3-8310-3533-5.
 Englische Originalausgabe: Marvel Studios All Your Questions Answered. Dorling Kindersley, London 2018.
 Adam Bray: Marvel Studios. Die illustrierte Enzyklopädie. Dorling Kindersley, München 2019, ISBN 978-3-8310-3660-8.
 Englische Originalausgabe: Marvel Studios. Visual Dictionary. Dorling Kindersley, London 2018.
 Adam Bray: Marvel Studios. Lexikon der Superhelden. Dorling Kindersley, München 2019, ISBN 978-3-8310-3659-2. (150 Charaktere mit Fakten und Filmfotos)
 Englische Originalausgabe: Marvel Studios. Character Encyclopedia. Dorling Kindersley, London 2018.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmgesellschaft (Vereinigte Staaten)
Medienunternehmen (Burbank, Los Angeles County)
Marvel Entertainment

Marvel Studios


An Festuca gonzalez-ledesmae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.J. Darbyshire. An Festuca gonzalez-ledesmae in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca gonzalez-ledesmae


Sergey Ivanovich Ozhegov (; 22 September 1900 – 15 December 1964) was a Russian Soviet lexicographer, linguist and professor. In 1926 he graduated from the Leningrad University where his teachers included Lev Shcherba and Viktor Vinogradov.

Biography
In 1935–1940, Ozhegov contributed to Dmitry Ushakov's four-volume explanatory dictionary of the Russian language. His main piece of work, the Dictionary of the Russian Language (""), as updated and corrected by Natalia Shvedova, is the most widely used reference for the Russian language today.

Ozhegov also ran the Russian Language Institute as part of the Russian Academy of Sciences to oversee and advise on the correct spelling, grammar and pronunciation of the Russian language. His work was widely recognized in the Soviet Union and he was accorded burial at the Novodevichy Cemetery.

Ozhegov was not without his detractors, especially among Russian émigrés. Vladimir Nabokov, for instance, compared his dictionary with that of Vladimir Dahl unfavorably and, in his novel Ada or Ardor, even called it "moronic".

Tribute
On September 22, 2020, Google celebrated his 120th birthday with a Google Doodle.

References

External links

 Grave

1900 births
1964 deaths
People from Kuvshinovsky District
People from Novotorzhsky Uyezd
Russian lexicographers
Linguists from Russia
Saint Petersburg State University alumni
Burials at Novodevichy Cemetery
20th-century linguists
20th-century lexicographers
Russian scientists

Sergey Ozhegov


Fortunato  es un nombre propio  masculino en su variante en español, italiano y portugués. Procede del latín fortunatus y significa «la persona que tiene fortuna», deriva de Fortuna, que a su vez viene de fors, del advervio forte y también sors y sorte, donde deriva fortunatus. Es uno del nombre más abundante en su uso en el . La fama en el ambiente español se debe a la famosa novela de Benito Pérez Galdós,  Fortunata y Jacinta. Son comunes en el español variaciones tales como Fortunia.

Origen
Fortunato  es el nombre de un personaje bíblicos del Nuevo Testamento:
 Fortunato cristiano de Corinto mencionado por Pablo (1ª Corintios 16:17).

Equivalencias en otros idiomas

Santoral
La celebración del santo de Fortunato se corresponde a diferentes fechas para la celebración de su onomástica, pero las más tradicionales son: el 9 de enero; el 2 de febrero; el 21 de febrero; el 26 de febrero; el 27 de febrero; 3 de marzo; el 12 de julio (San Fortunato y Hermágoras); el 28 de agosto; el 18 de septiembre; el 14 de octubre; el 24 de octubre; el 15 de diciembre.

Nombres masculinos
Nombres latinos
Nombres bíblicos

Fortunato (nombre)


Le HMS Bävern (en suédois, « Castor ») est le cinquième sous-marin de  de la marine royale suédoise.

Carrière
Le navire a été commandé en 1952 à Kockums Mekaniska Verkstads AB à Malmö et sa quille a été posée en 1955. Le navire a été lancé le  et a été mis en service le .

Il a été désarmé le  et vendu à la ferraille à Odense en 1981.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 .
 .
  : ruban porté sur leur bachi par l'équipage du HMS Bävern.

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1958
Nom de bateau
Navire construit en Suède
Navire démoli en 1981

HMS Bävern (1958)


Laurențiu Oanea  (n.  16 august 1888,  Sângeorz-Băi, Bistrița-Năsăud, Regatul Ungariei – d. 29 martie 1970, București, Republica Populară Romînă) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Și-a făcut studiile juridice la Cluj și Budapesta, după care profesează ca avocat. În 1918 a fost trimis de către Teodor Mihali și Alexandru Vaida - Voevod pentru a solicita guvernului român de la Iași intervenția armatei române în Transilvania.

S-a ocupat de înființarea și de organizarea consiliilor și gărzilor naționale române în județul Bistrița - Năsăud. După 1918 a fost ales în Marele Sfat Național. De asemenea, a fost membru marcant al P.N.R  și al P.N.Ț., ajungând și senator în Parlamentul român. S-a stins din viață la 82 de ani, pe 29 martie 1970, în București.

Note

Bibliografie

 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară

 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe

  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și

 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1888
Decese în 1970
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români

Laurențiu Oanea


Bla, bla, bla fue un programa de televisión, emitido por Televisión española entre marzo de 1981 y octubre de 1983. Espacio presentado por el periodista Jesús María Amilibia y la locutora Marisa Abad, con dirección de José Joaquín Marroquí. La sintonía de cabecera fue compuesta por Alfonso Santisteban.

Formato
En tono desenfadado, el programa hacía un repaso semanal de las noticias de crónica social en España. Incluía reportajes y entrevistas a personajes relevantes del mundo del espectáculo, cine, teatro, etc y la prensa rosa. Considerado el primer programa de este género en la televisión de España.

Referencias

Enlaces externos
 Imágenes en Youtube

Programas de televisión de noticias del corazón de España
Programas de televisión de La 1
Programas de televisión de España iniciados en 1981

Bla, bla, bla


Die isländische Fußballmeisterschaft 1912 war die erste Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga. Sie dauerte vom 28. Juni 1912 bis zum 2. Juli 1912.

Es nahmen lediglich drei Mannschaften am Bewerb teil. Der Titel in der Premierensaison ging an den KR Reykjavík.

Das erste Tor der Liga wurde von Pétur Jón Hoffman Magnússon erzielt.

Abschlusstabelle

 ÍB Vestmannaeyja zog sich nach der ersten Begegnung aus dem Bewerb zurück.

Kreuztabelle

Finale

Die beiden besten Mannschaften des Grunddurchgangs spielten in einem Finale um den Meistertitel:

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 1912
1912

Isländische Fußballmeisterschaft 1912


Santa Maria di Castello este un complex religios și bisericesc din Genova, Italia. Administrat de mult timp de dominicani, este situat pe dealul Castello al orașului, unde în Evul Mediu a existat un castel fortificat al episcopului. Biserica este flancată de Turnul mare al Embriaciului.

Biserica, în stil romanic, a fost ridicată înainte de anul 900. Găzduiește numeroase opere de artă comandate de principalele familii nobile din Genova, realizate de artiști precum Francesco Maria Schiaffino, Lorenzo Fasolo, Alessandro Gherardini, Giuseppe Palmieri, Francesco Boccaccino, Pier Francesco Sacchi, Bernardo Castello, Aurelio Lomi și Tommaso Orsolino. Altarul principal este decorat de un grup statuar de marmură de la sfârșitul secolului al XVII-lea, în timp ce capela din stânga presbiteriului are o Santa Rosa da Lima realizată de Domenico Piola și o acoperitoare de marmură realizată de către Taddeo Carlone. A patra capela din culoarul stâng are o Madonna del Rosario făcută în atelierul lui Anton Maria Maragliano, în timp ce prima capelă are o pictură atribuită lui Giovanni Battista Paggi (începutul secolului al XVII-lea).

Baptisteriul are un altar poliptic realizat de maeștri lombarzi ai secolului al XV-lea. Portalul principal este în stil toscan (mijlocul secolului al XV-lea).

Loggia pe care o are a doua mănăstire conține fresce de sfinți, o Madonna și la etajul întâi, o Bună Vestire de Giusto d'Alemagna (1451). La etajul superior se află o statuie înfățișându-o pe sfânta Ecaterina de Alexandria și un tabernacol de marmură atribuit lui Domenico Gagini (secolul al XV-lea).

Legături externe
 Site oficial

Genova
Biserici cu hramul Sfânta Maria
Biserici romano-catolice din Italia
Ordinul dominican

Santa Maria di Castello