Zihin yetersizliği veya mental retardasyon, zihinsel işlev kapasitesi, normal kabul edilen sınırların anlamlı ölçüde altında olan ve uyumsal davranışlarda yetersizlikleri olan bireyleri tanımlamak için kullanılır. Zihinsel işlevlerde görev alan beyin bölgelerinin, sinir hücrelerinin ve beyin ağında meydana gelen bir sapma veya zihinsel işlevlerde görev alan beyin bölgelerinde meydana gelebilecek bir zedelenme sonucu oluşan ve 18 yaşından önce gelişim dönemlerinde farklılık olarak kendisini gösteren Nörogelişimsel bir bozukluktur.

Farklı kurum ve kuruluşlara ait zihin yetersizliği tanımlamaları mevcuttur. Bunlardan en çok kabul göreni, Amerika Zihinsel ve Gelişimsel Yetersizlikler Birliği'nin yaptığı tanımlardır.

Tanımlar

Amerika Zihinsel ve Gelişimsel Yetersizlikler Birliği kısaca AAIDD'nin 1992 tarihinde zihin yetersizliği hakkında yaptığı tanımlama şu şekildedir:"18 yaşından önce ortaya çıkan zihinsel işlevlerde belirgin derecede gerilik ve bununlar birlikte görülen iletişim, öz bakım, günlük yaşam, sosyal beceri, toplumsal hizmetlerden yararlanma, kendini yönetme, sağlık ve güvenlik, işlevsel akademik beceriler, boş zamanlarını kullanma ve iş becerileri olarak sıralanan 10 uyumsal davranıştan en az ikisini ya da daha fazlasında yetersizlik gösterme durumudur."AAIDD'nin 2002 tarihinde zihin yetersizliği hakkında yaptığı son tanımlama ise şu şekildedir:"Zihinsel işlevlerde ve uyumsal davranışlarda gözlenen önemli düzeyde sınırlılıkların karakterize ettiği; bilişsel, sosyal ve pratik uyumsal becerilerde kendini gösteren bir yetersizlik türüdür ve bu yetersizlik türü 18 yaşından önce ortaya çıkmaktadır." Zihinsel yetersizliği eğitim açısından ele alan MEB'in tanımı ise şöyledir:Zihinsel işlevler bakımından ortalamanın iki standart sapma altında farklılık gösteren, buna bağlı olarak kavramsal, sosyal ve pratik uyum becerilerinde eksiklikleri ya da sınırlılıkları olan, bu özellikleri 18 yaşından önceki gelişim döneminde ortaya çıkan ve özel eğitim ile destek eğitim hizmetlerine ihtiyaç duyan bireyi, ifade eder.bu tanımlamalar ile birlikte 3 ortak unsur göze çarpmaktadır:

 Zihinsel işlevlerde gerilik
 Uyumsal davranışlarda yetersizlik
 Ortaya çıkma yaşı

1) Zihinsel İşlevlerde Gerilik
Zihin yetersizliğinin belirlenmesinde zeka testlerinden yararlanılmaktadır. Türkiye'de yaygın olarak WISC-R ve Stanford Binet zeka testi uygulanır.

Zeka bölümü ortalamanın iki standart sapma altında farklılık gösteren bireyler Zihin Yetersizliği sınıfında yer alırlar.

2) Uyumsal Davranışlarda Yetersizlik
Uyumsal davranışlar insanların günlük yaşamda işlevde bulunmak için öğrendikleri sosyal kavramsal ve pratik becerilerden oluşmaktadır. Uyumsal davranışlar bireyin kendi yaş grubundan beklenen ve içinde bulunduğu toplumun beklentilerine cevap veren davranışları göstermesi gereken becerilerdir. Yemek yeme, giyinme, okula gitme, para sayma, gol atınca sevinme, gol yiyince üzülme, toplu taşıma araçlarını kullanma.

3) Ortaya çıkma yaşı
Diğer bir ortak husus ise zihin yetersizliğinin gelişim dönemlerinde baş göstermesidir. Bu nedenle AAIDD tanımına göre 18 yaşından büyük olup zihinsel işlevlerde gerilik ve uyumsal davranışlarda yetersizlik gösteren bireyler zihin yetersizliğine sahip olarak kabul edilmemektedir. Bunun nedeni, zihin yetersizliğinin gelişim dönemlerinde ortaya çıkan gelişimsel bir yetersizlik olarak kabul edilmesi ve gelişimin gecikmiş ya da yavaş olmasına sebebiyet vermesidir.

Nedenleri
Zihin yetersizliğine sahip bireylerin bazılarında engelliliğin oluşum nedenleri bilinmemekle birlikte, genel olarak bilinen nedenler; doğum öncesi oluşabilecek nedenler, doğum esnasında oluşabilecek nedenler ve doğum sonrası oluşabilecek nedenler olmak üzere üç başlık altında toplanır.

 Doğum öncesi oluşabilecek nedenler
 Bulaşıcı hastalıklar ve zehirlenmeler (Frengi, Toksoplazma, Rubella vb)
 Travma ve fiziksel etkiler
 Metabolizma ve beslenme bozuklukları(Fenilketonüri, Galaktoboureko vb)
 Kaba beyin hastalığı(ur, tuberous sclerosis, nevrofibrmatosis vb)
 Genetik nedenler
 Kromozom Anormallikleri(Down sendromu, klinefelter sendromu, Turner Sendromu)
 Akraba evlilikleri
 Cıva zehirlenmeleri
 İyot Eksikliği
 Olumsuz Çevre
 Annenin yaşı ve gebelik sayısı
 içki, sigara, uyuşturucu

 Doğum esnasında oluşabilecek nedenler

 Erken ya da geç doğum
 Anoksi
 hipoksi
 Asfiksi
 Serebral palsi
 İskemi
 Çoğul gebelikler
 Doğumun gerçekleştiği pis ortamlar, doktor hataları ve yanlış malzeme kullanımı vb
 Doğum esnasında meydana gelebilecek anomaliler, travmalar

 Doğum sonrası oluşabilecek nedenler

 Travmalar
 menenjit
 Tifo
 kabakulak
 Difteri
 Çocuk felci
 konvülsiyon
 Şiddetli gribal hastalıklar
 Yüksek ateşli hastalıklar
 Bulaşıcı hastalıklar
 Beslenme bozuklukları(yetersiz ve dengesiz beslenme)
 Yetersiz çevre koşulları

Sınıflama
20. yüzyılın ilk yarısında yetersizliğin derecesine göre idiot, embesil ve moron şeklinde sınıflandırılmış olsa da, bu kelimelerin halk arasında etiketleme amacıyla kullanılması ile bu sınıflama sona ermiştir. Günümüzde psikolojik ve eğitsel bakış açılarının her birinin kendine göre işlevsel olacak biçimde sınıflandırma yaklaşımları söz konusudur.

Psikolojik Sınıflama

Hafif zihin yetersizliğine sahip bireylerin (70 IQ ile 50 - 55 IQ arasında olanlar) ilkokulda başarısızlıkla karşılaşıncaya kadar gelişimleri normale yakın bir seyirde ilerler ve bu yüzden okul çağına kadar ayırt edilemezler. gelişimleri yavaş olsa da çevreye uyum sağlamaları diğer sınıflara göre daha kolaydır.

Orta derecede zihin yetersizliğine sahip bireylerin (55 IQ ile 40- 35 IQ arasında olanlar) dil gelişimlerinde gecikme, sosyal-duygusal veya davranışsal problemler ve akademik becerilerde gerilikler ile kendisi gösterir. Okul öncesi çağda fark edilebilir.

Ağır derecede zihin yetersizliğine sahip bireylerin (40 IQ ile 25- 20 IQ arasında olanlar) tamamı doğumda ya da hemen sonrasında fark edilmektedir. Bu bireylerde ek olarak motor problemler, dil-konuşma ve öz-bakım becerilerinde ciddi sıkıntılar olduğu görülür. Bununla birlikte çoklu yetersizliklerin eşlik etmesi muhtemeldir.

Çok ağır derecede zihin yetersizliğine sahip bireylerin (20-25 IQ ve aşağısında olanlar) çoğunlukla birden fazla yetersizlikleri vardır. Bu kategorideki bireyler öz-bakım ve temel yaşam ihtiyaçlarını karşılayamaz bu sebeple yaşam boyu ailelerinin bakımına ve korumalarına muhtaçtırlar. Eğitim-öğretimi okulda göremezler. Gelişim her yönden zayıftır, öğrenimleri zordur.

Eğitsel Sınıflama

Bu sınıflamada zekâ bölümü sınıflaması esas alınarak, zihinsel yetersizliği olan çocuklar; eğitilebilir, öğretilebilir ve ağır derecede zihinsel yetersizliği olan bireyler olarak üç grupta toplanabilir. Hafif derecede zihinsel yetersizliği olan çocuklar eğitilebilir, orta derecede zihinsel yetersizliği olan çocuklar öğretilebilir ve ağır derecede zihinsel yetersizliği olan çocuklar da yine ağır derecede zihinsel yetersizliği olan çocuklar olarak sınıflandırılır.

Hafif Düzeyde Zihinsel Öğrenme Yetersizliği, zihinsel işlevler ile kavramsal, sosyal ve pratik uyum becerilerinde hafif düzeydeki yetersizliği nedeniyle özel eğitim ve destek eğitim hizmetine sınırlı düzeyde ihtiyacı olan bireyi ifade eder.

Orta Düzeyde Zihinsel Öğrenme Yetersizliği; zihinsel işlevler ile kavramsal, sosyal ve pratik uyum becerilerindeki sınırlılık nedeniyle temel akademik, günlük yaşam ve iş becerilerinin kazanılmasında özel eğitim ile destek eğitim hizmetine yoğun şekilde ihtiyacı olan bireyi ifade eder.

Ağır Düzeyde Zihinsel Öğrenme Yetersizliği; zihinsel işlevler ile kavramsal, sosyal, pratik uyum ve öz bakım becerilerindeki eksiklikleri nedeniyle yaşam boyu süren, yoğun özel eğitim ve destek eğitim hizmetine ihtiyacı olan bireyi ifade eder.

Klinik Bakıma Gereksinim Nedeniyle Öğrenme Yetersizliği veya Çok Ağır Düzeyde Zihinsel Öğrenme Yetersizliği; zihinsel yetersizliği yanında öz bakım, günlük yaşam ve temel akademik becerileri kazanamayan, yaşam boyu bakım ve gözetime ihtiyacı olan bireyi ifade eder.

Bulgu ve belirtiler
Zihinsel yetersizlik, çocukluk döneminde ortaya çıkan ve aynı yaştaki akranlarla karşılaştırıldığında zihinsel aktivitelerde belirgin eksikliği, öz bakım becerilerinde ve sosyal uyumsal davranışlarda yetersizlikleri içerir.

Özürlülük derecesi, her insan için derecesine göre farklıdır. Erken çocuklukta ortaya çıkan bazı belirtiler şunlardır:

 Motor becerilerin gelişiminde (oturma, emekleme, yürüme gibi) eksiklik yavaşlama.
 Konuşmayı öğrenmede yavaşlık veya konuşmaya başladıktan sonra konuşma ve dil becerilerinde devam eden zorluklar.
 Yardım almadan öz bakım becerilerini gerçekleştirememe, zorlanma.
 Kötü planlama veya problem çözme yetenekleri.
 Davranışsal ve sosyal problemler.(yalnızlaşma, sosyalleşememe, konuşmayı başlatamama ve devam ettirememe gibi)
 Entelektüel olarak gelişmeme ve çocuksu davranışlarını sürdürme.
 Yeni durumlara ve planlara uyum sağlamada güçlük.
 Sosyal kuralları anlama ve bunlara uymada zorluk.

Hafif zihin yetersizliği olan çocukları okula başlamadan teşhis etmek ve tanımlamak pek mümkün değildir. Zayıf akademik performans fark edilse bile, hafif düzeyde zihinsel engeli bir öğrenciyi Öğrenme güçlüğü veya duygusal/psikolojik bozukluklar yaşayan bir öğrenciden ayırt etmek için uzman hekimlerce tıbbi tanılaması yapılması gereklidir. Rehberlik ve Araştırma Merkezi tarafından ise eğitsel tanısı ile özel eğitim öğretmenlerinin öğrencinin gereksinimlerini karşılayacak şekilde BEP hazırlaması gereklidir. Zihinsel yetersizliği olan kişilerin %75-90'ı hafif düzeyde olduğu düşünülmektedir.

Öğrenme ve bilişsel özellikleri
Zihin yetersizi bir kişiyi normal gelişim gösteren akranlarından ayırmanın önemli diğer yolu da öğrenme sürelerine; öğrenmede yaşadığı zorluklara ve öğrendiği bilgileri nasıl hayata genellediğine bakmaktır. ZY'li bireylerde dikkat süreleri kısa ve dağınıktır. Uzun süre odaklanamazlar. Bu da öğrenmeyi ciddi biçimde etkiler. Kısa süreli ve uzun süreli belleklere bilgiyi göndermekte zorluk çeken ZY'lilerin bir bilgiyi öğrenebilmesi için çok daha fazla tekrar yapması gerekmektedir. Aksi takdirde bilgiler kısa süreli hafızadan uzun süreli hafızaya geçemez bu da bilginin unutulması anlamına gelir.

Motor ve sağlık özellikleri

Duygusal ve sosyal özellikleri

Dil ve konuşma özellikleri

Davranış özellikleri

Terminoloji
Zekaca geri anlamında kullanılan tarihteki ilk terimin idiot (idiocy) olduğu sanılmakta ve Yunanca'dan gelen bu terimin "meslek/ beceri sahibi olmayan kişi" anlamında kullanıldığı görülmektedir. 1928 tarihine yapılan bu adlandırmada, durumu daha hafif olanlar için, Latince'de "zayıf" anlamına gelen embesil (imbecility), durumları bundan daha da hafif olan ve normal gelişen bireylere oldukça yakın olanlar için de moron (morons) terimleri kullanılmıştır.

Türkiye'de zihin yetersizliğini tanımlamak için ilk olarak "mental retardation" kelimesine karşılık "geri zekalılık"  terimi kullanılmıştır. 1980'li yıllara gelindiğinde bu terimin yerini "zekâ geriliği" ve "zihin özrü" gibi terimler almıştır. Aynı yıllarda "mentally handicapped"  teriminin karşılığı olarak "zihin engeli" terimi yaygın olarak kullanılmaya başlamıştır. 2010'lu yıllara girerken bu terimlere "intellectual disability" teriminin karşılığı olarak "zihin yetersizliği" terimi eklenmiştir. Milli Eğitim Bakanlığı ise ilk olarak "öğrenme güçlüğü", Özel Eğitim Hizmetleri Yönetmeliği'nde de "zihinsel öğrenme yetersizliği", aynı yönetmeliğin 2004 yılı revizyonunda ise "zihinsel yetersizlik" terimlerini kullanmıştır.

Literatürde yapılan bilimsel çalışmalarda ve çeşitli kurumlarda, zihin yetersizliğini tanımlamak için, "zeka özürü", "zeka geriliği", "zihin engeli", "zihinsel engel", "zihinsel yetersizlik" ve "zihin yetersizliği" gibi farklı terimler kullanılmaktadır.

Epidemiyoloji
Zihinsel engellilik, genel nüfusun yaklaşık %2-3'ünü kapsar. Etkilenen kişilerin %75-90'ı hafif düzeyde zihinsel engellidir. Vakaların yaklaşık dörtte birinin genetik sebeplerden kaynaklandığı ileri sürülür. Nedeni bilinmeyen vakalar 2013 yılı itibarıyla yaklaşık 95 milyon kişiyi kapsıyor.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Engellilik

Zekâ geriliği


Leigh este un oraș în districtul (borough) metropolitan Wigan din comitatul Greater Manchester (Anglia), aflat la 12 km sud-est de Wigan și la 15,3 km vest de Manchester, pe terenurile joase de la nord-vest de Chat Moss.

Prezentare generală
Din punct de vedere istoric parte a comitatului Lancashire, Leigh a fost inițial centrul unei parohii ecleziastice cuprinzătoare formate din șase localități. Atunci când trei localități (Pennington, Westleigh și Bedford) au fuzionat în 1875, formând un district, Leigh a devenit numele oficial al orașului, deși el a fost folosit pentru zona localităților Pennington și Westleigh, aflată în jurul bisericii parohiale timp de mai multe secole. Orașul a devenit district urban în 1894, când i-a fost anexată o parte a localității Atherton. În 1899 Leigh a devenit un district (borough) municipal. Prima clădire a primăriei a fost construită în King Street și a fost înlocuită cu actuala clădire în 1907.

Inițial o zonă agricolă cunoscută pentru produsele lactate, Leigh a cunoscut o dezvoltare considerabilă a industriei textile, aici fiind înființate fabrici de țesături din mătase și, din secolul al XX-lea, din bumbac. Moștenirea trecutului industrial al lui Leigh poate fi observată în fabricile din cărămidă roșie păstrate - dintre care unele sunt clădiri înscrise în lista monumentelor istorice -, deși Leigh este acum un oraș predominant rezidențial, cu clădiri în stil edwardian și victorian care împrejmuiesc centrul orașului. Economia actuală a orașului Leigh se bazează în mare măsură pe sectorul de retail.

Personalități
Sir John Lennard-Jones, Sir Peter Maxwell Davies, Sir Alan R. Battersby, Roger Hunt și Pete Shelley au fost elevi ai Școlii din Leigh. Politicianul conservator David Morris, deputat din circumscripția Morecambe și Lunesdale, este originar din Leigh. Muzicianul și cântărețul de R&B Georgie Fame s-a născut în Leigh în 1943. Tenorul de operă Thomas Burke s-a născut aici în 1890 și a frecventat Școala St. Joseph. James Hilton, autorul romanului Adio, domnule Chips, s-a născut, de asemenea, în Leigh. Un om de afaceri local cu același nume a devenit președinte al Leigh RLFC după cel de-al Doilea Război Mondial și fostul teren al clubului, Hilton Park, a fost numit după el. Sculptorița Mary Pownall, fiica fabricantului de mătăsuri James Pownall, s-a născut și a crescut în acest oraș. Jurnalistul Paul Mason s-a născut și a fost educat în Leigh.

Note

Bibliografie

Legături externe
 Mayors of Leigh Municipal Borough Council, 1899–1973

Orașe din Greater Manchester

Leigh, Greater Manchester


Skátafélagið Örninn er starfrækt í Grundarfirði og er hluti af kirkjunni þar.

Heimildaskrá

Skátafélög á Íslandi

Skátafélagið Örninn


Doña Bárbara se poate referi la:

 Doña Bárbara (roman), roman venezuelan de Rómulo Gallegos
 Doña Bárbara (serial), telenovelă spaniolă bazată pe roman

Doña Bárbara


The Grumman F9F/F-9 Cougar is a carrier-based jet-powered fighter aircraft designed and produced by the American aircraft manufacturer Grumman.

It was developed during the early 1950s on behalf of the United States Navy (US Navy) and United States Marine Corps (USMC), which were keen to quickly introduce a naval fighter equipped with a swept wing. Grumman's design team decided to adapt its earlier F9F Panther, replacing the straight wing of the Panther with a new swept wing. Thrust was also increased with the installation of a newer and more powerful engine, nevertheless, the aircraft remained limited to subsonic speeds. The first prototype (XF9F-6), which was produced by modifying an existing Panther, performed its maiden flight on 20 September 1951. The Navy considered the Cougar to be an updated version of the Panther, despite having a different official name, and thus Cougars started off from F9F-6.

During December 1952, the F9F-6 was introduced to service, VF-32 being the first squadron to receive the type; while developed at a relatively rapid pace, the Cougar's arrival was too late for it to engage in active combat during the Korean War. While initial production aircraft were powered by a single Pratt & Whitney J48 turbojet engine, the F9F-7 were furnished by an Allison J33 powerplant instead. In the mid 1950s, the improved F9F-8 was introduced, which had a lower stall speed, improved handling when flown at high angles of attack, and increase range. The twin-seat F9F-8T was procured by the US Navy to perform various forms of training. The F9F-8P photo-reconnaissance variant was created by converting existing F9F-8s; most of the modifications were made to the aircraft's nose.

On 1 April 1954, US Navy Cougars established a new transcontinental crossing record. The US Navy's flight demonstration team, the Blue Angels, adopted the type in place of its Panthers. The Cougar gained a favourable reputation as a highly maneuverable and easy to fly aircraft. The only foreign air service to operate the Cougar was the Argentine Naval Aviation. The F9F-8 was withdrawn from front-line duties during the late 1950s, having been replaced by more capable aircraft such as the F11F Tigers and F8U Crusaders. While the Naval Reserves flew Cougars into the mid-1960s, only the TF-9J trainer model saw actual combat, having been deployed as a Forward Air Control aircraft during the Vietnam War. Following its withdrawal from active service, many F9F-6s were used as unmanned drones for combat training, designated F9F-6D, or as drone controllers, designated F9F-6K.

Design and development

Early development
Rumors that the Soviet Union had produced a swept wing fighter had circulated a year before the Mikoyan-Gurevich MiG-15 first appeared at air shows in 1949. Despite the level of activity taking place with swept wing aircraft, the US Navy was not initially focused on the development of such aircraft. This was largely because the US Navy's focus at the time was defending the battle group against high speed, high altitude bombers with interceptors, as well as escorting medium-range carrier-based bombers in all weather conditions; air-to-air combat was of less interest at that time. Nonetheless, the US Navy appreciated the importance of getting a capable carrier-based swept wing jet fighter. Grumman was awarded a contract for the development of a swept-wing fighter jet in early 1951. The arrival of the MiG-15, which easily outclassed straight-wing fighters in the air war over North Korea, was a major factor.

Development proceeded at a relatively rapid pace, in part due to Grumman's pre-existing experience of studying prospective derivatives of the Panther guiding several of their design choices. One example of this was the design team's decision to retain the center fuselage section of the Panther relatively unchanged, as studies of various alternative arrangements had been determined to have introduced center of gravity issues that in turn would have compelled substantial redesigns of other elements of the aircraft, including its propulsion. Instead, the aircraft shared the Panther's engine, landing gear, and various other systems. By changing as little as possible, the company was able to produce a swept wing fighter for the US Navy in mere months, rather than the years involved in delivering a clean-sheet design.

However, it was necessary to implement various design changes. To effectively accommodate the switch from a straight wing to a swept one, it was necessary to delete the two 120-gallon tip tanks, as in combination with the swept wing there would have been too great a negative impact upon the aircraft's center of gravity; for the same reason, only a single hardpoint was fitted under each wing. Instead, internal fuel tanks housed within the wing were adopted, although these had less capacity than the tip tanks had. The leading edge flaps present on the Panther were deleted in favour of a slats, while the trailing edge slats and fuselage-mounted flaps were both redesigned to be effective with the swept wing. The modified fuselage flaps could also function as a second set of air brakes.

Early flights

Three XF9F-6 prototypes, two airworthy and one static test airframe, were rapidly produced by modifying existing Panthers straight off the production line. On 20 September 1951, the first prototype conducted its maiden flight, piloted by Grumman test pilot Fred Rowley, only six months following the contract's awarding. Few meaningful problems were encountered during flight testing, most being quickly resolved or accepted on the basis of the perceived urgency for such an aircraft to be made available. The Cougar proved itself to be a definitive step forward; some pilots claimed the type to have superior handling at approach speeds than the preceding Panther. In a full-power vertical dive, it could break the sound barrier without experiencing buffeting or major undesirable flight characteristics. In level flight, the aircraft remained only capable of subsonic flight, however, the critical Mach number was increased from 0.79 to 0.86 at sea level, and to 0.895 at 35,000 ft (10,000 m), thus delivering markedly improved performance than its predecessor.

However, both roll and pitch control were deemed to have not satisfied requirements. The original roll control arrangement, a combination of unboosted ailerons and hydraulically-actuated spoilers (referred to as "flaperons"), were insufficient when operated via mechanical linkage alone without hydraulic pressure, thus were redesigned. Wing fences were added and the spoilers extended from the fences to the tips of the wing, while the flaperons were divided into two halves, the inbound set being powered by a separate hydraulic system.

Pitch control was initially achieved via a conventional elevator and horizontal stabilizer, the rudder pedals controlled the section of the rudder beneath the horizontal tail surface, while the upper portion of the rudder was controlled by a yaw damper. However, this arrangement was unsuited to high speed flight, thus a powered "flying tail" was adopted. As such, the Courage was capable of flying safely and easily even without the upper portion of the tail being present.

F9F-6

The initial production model was the F9F-6; a total of 646 airframes were delivered between mid-1952 and July 1954. The F9F-6 first flew on 20 September 1951, seven months after Grumman signed a contract with the Navy for swept-wing fighter. The first 30 production aircraft used the same J42 P-6 engine used in the F9F-5, but was then replaced by the more powerful J42 P-8 with  of thrust. The J42 was a licensed version of the Rolls-Royce Nene.

Armament was four 20 mm (.79 in) AN/M3 cannons in the nose and provisions for two  bombs or  drop tanks under the wings. Most were fitted with a UHF homing antenna under the nose, and some were fitted with probes for inflight refuelling. The F9F-6 used an Aero 5D-1 weapons sight with an APG-30A gun-ranging radar. The F9F-6 was later designated F-9F in 1962. Sixty were built as F9F-6P reconnaissance aircraft with cameras instead of the nose cannon.

After withdrawal from active service, many F9F-6s were used as unmanned drones for combat training, designated F9F-6D, or as drone controllers, designated F9F-6K. The F9F-6K and the F9F-6D were redesignated the QF-9F and DF-9F, respectively.

F9F-7
The F9F-7 referred to the next batch of Cougars that were given the Allison J33 also found in the F9F-4, instead of the Pratt & Whitney J48. A total of 168 were built, but the J33 proved both less powerful and less reliable than the J48. Almost all were retrofitted with the J48 engine, and were thus indistinguishable from F9F-6s. These were redesignated F-9H in 1962.

Flexible deck testing
The Navy used two modified F9F-7s to conduct experiments landing on British-inspired flexible decks which did not require the use of landing gear. The reasoning was that since an airplane's landing gear comprises some 33% of the total weight, a plane without landing gear would gain a greater range and would be able to carry more ordnance. The aircraft were fitted with a  false bottom under the center fuselage to help balance the plane during landings on the flex-deck made up of a lubricated rubberized fabric. The deck, built by Goodyear was  thick and featured several arresting cables. The planes were launched using a ramp and a handling dolly which served as temporary landing gear. The two F9F-7 aircraft in the test were equipped with the powerful J48-P8 engine instead of the Allison J33 engine originally used with the F9F-7. While the landing tests yielded positive results and proved that landing was clearly possible, the project was terminated in 1955 as it would have been difficult to move the aircraft around the carrier deck once they landed. It also required a highly skilled pilot to perform the landings and would have made it impossible to divert to a land base if necessary.

F9F-8
Work on the F9F-8 began in April 1953 with three goals: lower the airplane's stall speed, improve aircraft control at high angles of attack, and increase range. It featured an 8 in (20 cm) stretch in the fuselage and modified wings with a greater chord, an increased area (from ), and a dogtooth. The airframe changes improved low-speed and high angle of attack flying, and gave more room for fuel tanks. The top speed was  and minimum catapult speed was lowered to . It also was now capable of breaking the sound barrier in a steep dive. All four ammunition boxes were mounted above the guns, in contrast to the split location of most previous F9Fs including the Panther. Visibility, which was already very good was improved with the F9F-8. 601 aircraft were delivered between April 1954 and March 1957. Late production F9F-8 aircraft were given the ability to carry four AIM-9 Sidewinder air-to-air missiles under the wings (the first Navy aircraft to deploy with the missiles). Most earlier aircraft were later modified to carry Sidewinders. A number were given also nuclear bombing equipment. The F9F-9 was redesignated F-9J in 1962. The F9F-8B aircraft were F9F-8s converted into single-seat attack fighters, later redesignated AF-9J. The Navy acquired 377 two-seat F9F-8T trainers between 1956 and 1960. They were used for advanced training, weapons training, and carrier training, and served until 1974. They were armed with twin 20 mm (.79 in) cannon and could carry a full bombs or missiles load. In the 1962 redesignation, these were later called TF-9J.

Aerial reconnaissance
A total of 110 F9F-8Ps (photo-reconnaissance) were produced with an extensively modified nose carrying cameras. They were withdrawn after 1960 to reserve squadrons. In 1962, remaining F9F-6P and F9F-8P aircraft were re-designated RF-9F and RF-9J respectively.

Modifications of F9F-8 to convert to F9F-8P:
 The modification to eliminate the guns and related equipment and incorporate the photographic equipment and automatic pilot and their controls and instruments has resulted in the following changes:
 Rearrangement of electronics equipment installed in the area enclosed by the fuselage nose section, lengthening of this section by , and shortening of the sliding nose section.
 Rearrangement of the left and right consoles and the main instrument panel to provide space for the controls associated with the additional equipment.
 Some minor changes of the fuselage structure and equipment installations to provide for the necessary ducting control for hot air from the engine compressor, which is used for defrosting the camera windows and heating the camera compartment.
 Removal of all armament, the Armament Control System, and the AN/APG-30 radar system, and installation of an additional armor plate bulkhead.

Flight characteristics and deployment
The F9F was known to be highly maneuverable and easy to fly. Corky Meyer, who flew both the F9F Cougar and North American FJ-3 Fury, noted that compared to the latter the Cougar had a higher dive speed limit (Mach 1.2 vs Mach 1), a higher maneuvering limit of 7.5-g (compared to 6-g), and greater endurance.

"[The] Combat Air patrol mission was for two hours on station at  from the carrier. This required 2+30 takeoff, cruise, and landing endurance plus reserves. The F9F-6 could perform a three-hour CAP mission on internal fuel. The FJ-2 and -3 with external tanks had less than 1+30 mission time and the FJ-4 just met the mission requirement."

The F9F Cougar was also a capable multi-role aircraft, which may explain why it was deployed less often than dedicated fighters. In spite of engine problems that plagued the FJ-3, it was deployed for a longer period than the F9F Cougar. This was more likely attributable to the fact the F9F had an attack role that was being superseded by new jets such as A4D-1 Skyhawk, rather than any deficiency as a fighter.

"The reason the FJ-3 was deployed a little longer and a little more often (19 times vs 16) in fighter squadrons than the F9F-8 probably wasn't because it was the better fighter. More likely it was because it has a minimal capability as an attack aircraft, whereas the F9F-8 was good for that too, including nuclear weapon delivery. In effect the F9F-8 was a jet attack placeholder along with the F7U-3M, while the pipeline was being filled with the FJ-4Bs and A4Ds. As a result, the FJ-3 was the designated day fighter by default on most deployments."

Operational history

United States
The first F9F-6s were assigned to fleet squadron VF-32 at the end of 1952. The first F9F Cougar squadron to actually deploy was VF-24, assigned to  in August 1953. It arrived too late to the Korean theater to participate in the air war.

F9F-8s were withdrawn from front-line service in 1958–59, replaced by F11F Tigers and F8U Crusaders. The Naval Reserves used them until the mid-1960s, but none of the single-seat versions were used in the Vietnam War.

The only version of the Cougar to see combat was the TF-9J trainer (known as F9F-8T until 1962) during the Vietnam War. Detachments of four Cougars served with US Marines Headquarters and Maintenance Squadron 11 (H&MS-11) at Da Nang and H&MS-13 at Chu Lai, where they were used for fast-Forward Air Control and the airborne command role, directing airstrikes against enemy positions in South Vietnam between 1966 and 1968.

The TF-9J two-seat trainer had a long service with the U.S. Navy. It served as the Navy's advanced flight trainer for more than two decades. The proposed Cougar modification (re-engined with a J52 engine) was rejected, and the Navy selected the TA-4F Skyhawk. The last Cougar was phased out when Training Squadron 4 (VT-4) re-equipped in February 1974. A F9F-8T, BuNo 14276, is displayed at the National Naval Aviation Museum at NAS Pensacola, Florida.

Transcontinental speed record
The US Navy used the F9F Cougar to set the transcontinental crossing record on April 1, 1954. Three pilots from fleet fighter squadron VF-21 completed the  flight in under four hours with LCDR F.X. Brady setting the quickest time of 3 hours, 45 minutes and 30 seconds. This was the first time the distance had been covered in under four hours. The three F9F-6 aircraft refueled over Kansas from a North American AJ Savage, using an experimental refueling probe mounted on the nose.

Blue Angels
The U.S. Navy's flight demonstration team, the Blue Angels flew four different variants of F9Fs from the F9F-2 Panther to the F9F-8. The Blue Angels replaced their six F9F-5 Panthers with six F9F-6s in 1953. This was short lived however and the Navy subsequently took them for fleet use without using the planes in an air show. The F9F-6s were then replaced with overhauled F9F-5s until 1954 when the Blue Angels switched to the F9F-8. The Blue Angels used the F9F-8 until 1957 they were replaced by the Grumman F11F-1 Tiger, although one two-seat F9F-8T was retained for press and VIP flights.

Argentina
The only foreign air arm to use the F9F Cougar was the Argentine Naval Aviation, who also used the F9F Panther as well. Two F9F-8T trainers were acquired in 1962, and served until 1971. The Cougar was the first jet to break the sound barrier in Argentina. One aircraft (serial 3-A-151) is on display at the Naval Aviation Museum (MUAN) at Bahía Blanca, while the other was sold to a customer in the United States and subsequently lost in an accident on 31 October 1991.

Variants

XF9F-6  Prototypes built from the F9F-5 Panther, with swept wings and horizontal tail surfaces. Initially powered by  J-48-P6 engine and later reengined with  YJ-48-P8. Three prototypes built (two flying and one static test).
F9F-6  Initial production version; redesignated F-9F in 1962, 646 built.
F9F-6P  Photo-reconnaissance versions; redesignated RF-9F in 1962, 60 built.
F9F-6PD  Drone director aircraft, converted from F9F-6Ps; redesignated DF-9F in 1962.
F9F-6D  Drone director aircraft, converted from F9F-6s; redesignated DF-9F in 1962.
F9F-6K  Unmanned drone for combat training, converted from F9F-6s; redesignated QF-9F in 1962.
F9F-6K2  An improved version of the F9F-6K target drone; redesignated QF-9G in 1962.
F9F-7  Built with the Allison J33 engine; most were converted to take J48s; redesignated F-9H in 1962, 168 built.
F9F-8  Longer center fuselage, strengthened canopy, redesigned wing, increased fuel capacity, and the ability to carry AIM-9 Sidewinder missiles; redesignated F-9J in 1962, 601 built.
YF9F-8B  Prototype for a single-seat attack-fighter aircraft converted from a F9F-8; later redesignated YAF-9J.
F9F-8B  F9F-8s converted into single-seat attack-fighters; later redesignated AF-9J.
F9F-8P  Photo-reconnaissance versions built from F9F-8s; later redesignated RF-9J, 110 built.
YF9F-8T  One F9F-8 aircraft converted into a prototype for the F9F-8T training aircraft; later redesignated YTF-9J.
F9F-8T  Two-seat trainers built from F9F-8s; redesignated TF-9J in 1962, 399 built.
NTF-9J  Two TF-9Js used for special test duties.
YF9F-9 Original designation of the YF11F-1 Tiger prototypes. First flight was on 30 July 1954; redesignated in April 1955.

Operators

 Argentine Navy – Argentine Naval Aviation

 United States Navy
 United States Marine Corps

Aircraft on display

Argentina
F9F-8T
 0516/3-A-151 (Argentine Navy) – Argentine Naval Aviation Museum (Museo de la Aviacion Naval - MUAN) at Bahía Blanca, Argentina.

United States
F9F-6
 126670 – in storage at the National Air and Space Museum, Paul E. Garber Preservation, Restoration, and Storage Facility, Suitland, Maryland.
 128109 – National Naval Aviation Museum at NAS Pensacola, Florida.
 127236 – New Iberia Veterans Memorial Building, New Iberia, Louisiana.
F9F-6P
 unknown – The Town of Tonawanda Veterans Memorial in the Town of Tonawanda, New York. The aircraft has been on display since 1959 and in 2009 was refurbished when the new Town of Tonawanda Veterans Memorial was created.
 127484 – Former Marine Corps aircraft has been a ground display for children to play on in Boysen Park in Anaheim, California, since about 1960. For safety reasons, in 1967 the aircraft was coated in gunite to cover sharp edges that had developed.
F9F-7
 130763 – Cradle of Aviation Museum in Garden City, New York.
F9F-8
 131063 – Texas Air Museum in Slaton, Texas.
 131230 – National Naval Aviation Museum, NAS Pensacola, Florida.
 131232 – Museum of Flight in Seattle, Washington.
 138876 – Pueblo Weisbrod Aircraft Museum in Pueblo, Colorado.
 141117 – Intrepid Sea-Air-Space Museum in New York, New York.  It is on loan from the National Museum of Naval Aviation. It was built in Grumman's Bethpage factory in 1955 and retired from active service in 1965. It previously served as a gate guard for Naval Weapons Station Earle, and later was displayed at a playground in Wall Township, NJ.  Restored to wear the colors of fighter squadron VF-61, which flew from  in 1956.
 141121 – Pima Air & Space Museum, adjacent to Davis-Monthan AFB, in Tucson, Arizona.
 144275 – Evergreen Aviation & Space Museum in McMinnville, Oregon.  It is on loan from the National Museum of Naval Aviation and is painted to represent the narrator's aircraft for the U.S. Navy Blue Angels precision flight demonstration team.
F9F-8B
 144276 – Patuxent River Naval Air Museum in Lexington Park, Maryland.
F9F-8P
 141675 – Yanks Air Museum in Chino, California.
 141702 – USS Midway Museum in San Diego, California.
 141722 – Flying Leatherneck Aviation Museum, MCAS Miramar in San Diego, California.
 144388 – Estrella Warbird Museum in Paso Robles, California.
 144426 – Pima Air & Space Museum, adjacent to Davis-Monthan AFB in Tucson, Arizona.
 144402 – Military Aviation Preservation Society, M.A.P.S. in Canton, Ohio.
F9F-8T
 142442 – The Town of Woodridge, New York.
 147276 – USS Lexington Museum in Corpus Christi, Texas.
 147283 – Air Zoo in Kalamazoo, Michigan.
 147385 –  at the Patriot's Point Naval and Maritime Museum in Mount Pleasant, South Carolina.
 147397 – Pima Air & Space Museum, adjacent to Davis-Monthan AFB in Tucson, Arizona.
 142985 – Hickory Aviation Museum, Hickory Regional Airport (KHKY) in Hickory, North Carolina.
 147418 – James Clemens High School part of the Madison City Schools district in Madison, Alabama.

Specifications (F9F-6/F-9F)

See also

References

Citations

Bibliography

Further reading

F-009 Cougar
Grumman F-09 Cougar
Single-engined jet aircraft
Low-wing aircraft
Carrier-based aircraft
Aircraft first flown in 1951
Cruciform tail aircraft

Grumman F-9 Cougar


Dédé es una opereta o comedia musical en tres actos con música de Henri Christiné y un libreto francés de Albert Willemetz. Está marcada como una importante piedra miliar en el desarrollo de la carrera de Maurice Chevalier. Dédé se estrenó en el Théâtre des Bouffes Parisiens, París el 10 de noviembre de 1921, casi exactamente tres años después del gran éxito de Christiné Phi-Phi, y aunque Dédé no logró que estuviera en escena tanto tiempo, se debió principalmente a un cambio de teatro.

En las estadísticas de Operabase aparece con solo tres representaciones en el período 2005-2010, como la segunda de Christiné.

Personajes

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Henri Christiné
Óperas en francés
Operetas
Óperas de 1921
Óperas estrenadas en París

Dédé


Cimitirul evreiesc din Siret este un cimitir evreiesc din orașul Siret, România. El se află pe dealul Horodiște și este considerat cel mai vechi cimitir evreiesc din Europa de Est.

Cimitirul evreiesc din Siret a fost inclus pe Lista monumentelor istorice din județul Suceava din anul 2015, având codul de clasificare .

Note

Bibliografie
 Silviu Sanie: Dăinuire prin Piatră. Monumentele cimitirului medieval evreiesc de la Siret. Editura Hasefer, București, 2000
 Thomas Weggemann, Christian Meyer und John Montigel: Die sprechenden Steine von Siret. Eigenverlag, 2001. ISBN 3-902249-01-3
 Simon Geissbühler: Jüdische Friedhöfe der Bukowina.

Legături externe
 Markus Bauer: memoria de pietre. Cimitirul Evreiesc de la Siret, ca un loc de aducere aminte. 15 octombrie 2004, Neue Zürcher Zeitung

Siret
Siret
Monumente istorice din județul Suceava

Cimitirul evreiesc din Siret


, often known as simply Minato Mirai and abbreviated as MM, is the central business district of Yokohama, Japan. Initially developed in the 1980s, Minato Mirai 21 was designed as a large master-planned development and new urban center planned to connect Yokohama's traditionally important areas and commercial centers of Kannai and the Yokohama Station area.

Today, Minato Mirai is a major center for business, shopping, and tourism, attracting visitors and businesspersons throughout the Greater Tokyo Area. The business district is host to several major hotels, office towers including the Yokohama Landmark Tower, the Pacifico Yokohama convention center, art museums, and numerous cafés and shops in shopping centers and along its central pedestrian mall. The area continues to be developed as originally envisioned in the 1980s.

Overview
Minato Mirai 21 was originally proposed as one of Yokohama's six major development plans by the mayor of Yokohama, Ichio Asukata, in 1965. After several assessments and review sessions, actual construction started in 1983. The area where it is located was once known as Mitsubishi Heavy Industries Yokohama shipyard and the Japanese National Railways classification yard, Takashima wharf and Shinko wharf of Port of Yokohama. Conducted as an urban renewal and reclaimed land project, the port and industrial areas once divided the two city centers of Kannai and the Yokohama Station area. With the development of Minato Mirai 21, the two city centers were linked and now form part of the business and central 'core' of Yokohama. The name "Minato Mirai 21" was selected by a public opinion poll. Translated literally as "Port Future 21", it  means "Port of the Future in the 21st century".

The area is now flourishing as one of the newest urban business districts in the Greater Tokyo Metropolitan area, symbolized by Landmark Tower, Japan's third tallest skyscraper, the three Queens Square Towers, which contain a large shopping mall, the Pacifico Yokohama convention center, the Intercontinental Hotel, the Cosmo Clock 21 Ferris wheel, and more. Next to Landmark Tower is the Yokohama Museum of Art.

The area is an important business center, with Nissan Motors, JGC Corporation, Chiyoda Corporation and other major corporations locating their headquarters and branches in the Minato Mirai area. Today, about 79,000 people work in Minato Mirai 21.

Minato Mirai 21 also attracts numerous tourists along with the nearby Yokohama Chinatown. In 2010, it received approximately 58 million visitors. Due to the beautiful view, bay proximity, cruise ships docked at Ōsanbashi Pier, skyscrapers, and the graceful Yokohama Bay Bridge, Minato Mirai 21 has become a symbol of Yokohama and its skyline, and is frequently featured in images of the city.

Attractions
Major attractions in the area include:
 Yokohama Landmark Tower, the second-tallest building and fourth-tallest structure in Japan, with sweeping views of Tokyo and Mount Fuji
 Cosmo World amusement park, includes the  tall Cosmo Clock 21, formerly the world's tallest Ferris wheel
 Kishamichi Promenade, a pedestrian walkway that follows the original harbor railroad tracks, linking Sakuragichō Station with Yokohama World Porters and the Cosmo Clock, and offering expansive views of the Minato Mirai skyline
 Minato Mirai Hall, concert hall home to the Kanagawa Philharmonic Orchestra
 Pacifico Yokohama
 Nippon Maru, a four masted sailing ship, permanently docked on the harbor at Minato Mirai as a museum
 Yokohama Museum of Art
 Yokohama Red Brick Warehouse
 Queen's Square Yokohama ()
 Yokohama Air Cabin
 Pia Arena MM, music arena opened in 2020
 K-Arena Yokohama, music arena opened in 2023

Major hotels
Major hotels in the area with over 300 guestrooms include:
 Yokohama Bay Grand InterContinental Hotel
 Pan Pacific Yokohama Bay Hotel Tokyu
 Yokohama Royal Park Hotel
 Yokohama Sakuragicho Washington Hotel
 Yokohama Bay Sheraton Hotel and towers

Railway stations
 Minatomirai Station
 Sakuragichō Station
 Shin-Takashima Station

Education
The  operates public elementary and junior high schools.

Minato Mirai 1-6 chome are zoned to Minatomiraihoncho Elementary School (横浜市立みなとみらい本町小学校), which feeds into Yokohama Yoshida Junior High School (横浜市立横浜吉田中学校).

References

External links

Tokyo Bay
Neighborhoods of Yokohama
Planned communities in Japan
Redeveloped ports and waterfronts in Japan
Tourist attractions in Yokohama
Populated places established in the 1980s
1980s establishments in Japan

Minato Mirai 21


Challaogoi est l'un des neuf arrondissements de la commune de Ouèssè dans le département des Collines au Bénin.

Géographie
L'arrondissement de Challaogoi est situé au nord-ouest du Bénin et compte 6 villages que sont Botti Houegbo, Challa Ogoi, Gbede, Agboro Idouya, Kokoro et Agboro Kombon.

Histoire

Démographie
Selon le recensement de la population de  conduit par l'Institut national de la statistique et de l'analyse économique (INSAE), Challaogoi compte 13610 habitants  .

Références

Arrondissement au Bénin
Collines

Challaogoi


ක්වේටා   (,  ) යනු පාකිස්තානයේ    බලුකිස්තාන පළාතේ විශාලතම නගරය සහ ප්‍රාදේශීය අගනුවර වෙයි.

පාකිස්තානයේ අගනගර
පාකිස්තානයේ බලුකිස්තානයේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ
පාකිස්තානයේ පුරවර ප්‍රදේශ
ක්වේටා දිස්ත්‍රික්කය

ක්වේටා


غينادي لوغوفيت  (15 أبريل 1942 - 5 ديسمبر 2011)، لاعب كرة قدم سوفييتي سابق. لعب مع منتخب الاتحاد السوفييتي لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب غينادي لوغوفيت خلال مسيرته الاحترافية مع نادِ واحدٍ في ستة عشر موسمًا وسجل خلالها 27 هدفًا ضمن 348 مباراة. حيث فاز في ثلاثة مواسم بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض غينادي لوغوفيت مسيرته مع نادي سبارتاك موسكو في موسم 1960 ليلعب معه ستة عشر موسمًا، مشاركًا في 348 مباراة سجل خلالها 27 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
مدافعو كرة قدم رجالية
لاعبو الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو سبارتاك موسكو
لاعبو كأس العالم 1970
لوغوفيت
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو منتخب الاتحاد السوفيتي لكرة القدم
مدربو كرة قدم روس
مدربو كرة قدم سوفيت
مدربو نادي تافريا سيمفروبول
مواليد 1942
مواليد في موسكو
وفيات 2011
وفيات في موسكو

غينادي لوغوفيت


Balım Sultan (1457; Dimetoka - 1517), Alevî-Bektaşiliği sağlam bir sistemle hem Türkmen hem de Alevî (Seyyid ve Şerif) ve ocaklarıyla kurumlaştırmasıyla bilinen Horasan kökenli Seyyid Alevî-Bektâşî bir Türkmen ve Tasavvuf âlimi olup, Alevî Pîri ve Horasanlı Türkmen Şeyhi Hacı Bektâş Velî'den sonraki ikinci Pîri'dir. Anadoluya Türk-İslam'ı yaymaya görevlendirilen Hacı Bektâş Velî ile birlikte kendisiyle Anadoluya gelen 90.000 Alevî Türkmen Horasan Erenlerin soyuna mensup olup, önemli bir kişiliği vardır. Alevî-Bektâşî Türkmenlerinin günümüz Türkiye'de en çok yoğun olarak Çorum, Tokat, Amasya, Nevşehir (Hacıbektaş) ve Türkiye'nin birçok yöreleri ve illerindeki gibi, Türkmen aşireti ve Balım Sultan'ın Alevî ocaklarından sorumlu olduğu gibi, Alevî-Bektâşî Müslümanların, Hacı Bektaş Velî'den sonra ikinci Pîr (Pîr-i Sânî), yani Şia-î Batınîyye (Tasavvufî) âlimi bir Rehber, Pîr, Mürşid ve Önder olarak kabul edilir.

Kişiliği

Hünkar Hacı Bektaş-ı Veli'nin mânevî kızı Fatma Nuriye Hatun (Kadıncık Ana - Kutlu Melek)'un torunu Mürsel Baba'nın oğludur. Geniş bir kitleye göre de Bektaşîliğin önemli bir unsurudur. "İkinci pir-î (pir-î sânî)", kurucusu ve kurumlaştırıcısı olarak görülür. Kurucusu değildir ancak "ikinci piri" olduğu, kurumlaştırdığı, yolu yasal bir kurum durumuna getirdiği, Bektaşîliğin var olan yapısına yeni bir biçim kazandırdığı, erkanını geliştirerek yeniden düzenlediği kesindir. Bektaşilik onunla birlikte devlet tarafından tanınır ve geniş kitlelere mâl olur. 1501'de dönemin padişahı kendisi de Bektaşîliği  benimsediği iddia edilen II. Bayezid tarafından Kırşehir'deki Hacı Bektaş Dergâhı'nın başına atanır. Nesepleri; Türk/Türkmen-Kızılbaş-Alevî-Bektaşi'yi Safevî Türkmenleri'nden gelmektedir. Bu durum Bektaşîlik'le devletin ilişkilerini arttırır. Bundan sonra, devlet içerisindeki birçok yönetici bürokrat ve ulemadan insanlar doğrudan Bektaşilik Tarikatı'nın üyeleri olurlar.

Kızıl Deli Seyyit Ali Sultan ve Balım Sultan Gerçeği

Hünkâr Evladı Kızıldeli Sultan ( Seyit Ali Sultan)

Hu...Pir Hünkâr Hâcı  Bektâş Veli Efendimiz hakkında bilgileri emin kaynaklardan derlemeye çalışıyorum.Hünkâr Efendim hakkında ilk önce başvuru yapacağım kaynaklar Biyografik romanlardan değil de Dergah Postnişinleri Çelebi Efendilerimin kaynaklarından size aktarıyorum.

Yüce Pirimizin zahiri doğum ve don(beden) değiştirme tarihi hakkında Hamdullah Çelebi Efendim ve Ahmed-i Cemaleddin Çelebi Efendim şu tarihleri verir 1248-1337.

Horasan'ın Nişabur kentinde doğmuş. Babası İbrahim Sani.Annesi Hatem Hatun(Nişabur Müftüsü ünlü bilgin Ahmet Amil Nişaburi'nin kızı).

Hünkar efendim 32 yaşında Anadolu'ya yani Şu anki Hacı Bektaş kasabasına gelip yerleşmiş.Kayınpederi Sivrihisarlı SEYYİD Nureddin.Kayın validesi KUTLU MELEK'tir.

25 yaşındaki kızları FATIMA-İ NURİYE ile Hünkâr Efendim nikahlanıyor.Yani Hünkâr Efendimin eşine "Fatıma-i Nuriye" derler.İlk çocukları Seyit Ali Sultan (Mahlası KIZIL DELİ).Dergahta ayaklarını kazanın altına sokup kara kazanı kaynatırken Babası Hünkar Efendim görünce "Kızıl Deli" diye sesleniyor.

"Abdal Mûsa Sultân çagırup bir ağaç kılıç sundı. Kızıldeli Sultân aldı, öpti başına kodı. Andan sonra yüridiler..."(1)

Bektaşi tarikatının Pir-i Sanisi yani Ikinci Piri kabul edilir. Büyük saygı ve sevgi gören Balım Sultan aynı zamanda hakkında en çok spekülasyon yapılan onun sadece Yunanistan Dimetoka Russo (Ruşenler) Köyünde bulunan Seyid Ali Sultan Dergahı Postnişini iken 1501 tarihinde Osmanlı Sultanı II.Beyazıt tarafından Şah Ismail'in etkisini kırmak maksadı ile Hacı Bektaşi Veli Dergahı yani Pir Evine postnişinliğine oturtulduğu mücerretlik (bekarlık) erkanı getirmiş gibi bilgi kirliliği üretilmiştir.

Bu kirli bilgi Baha Sait ile başlayıp Johny Kingsley Birge ile devam etmiş Ahmet Yaşar Ocak'la taçlanmıştır.

Yanlış olan Hünkar Hacı Bektaşi Veli 'ye Anadoluya Tevellayı getiren diyen Aşıkpaşa zade gibi açık Hünkar Hacı Bektaşi Veli karşıtı tarihçinin bile itiraf ettiği bir gerçeği sanki 12 İmamcılık Hak Muhammed Ali ve on iki post erkanı Balım Sultan zamanında ortaya çıkmış yalanıyla tarikatın geçmişte uygulamadığı birşeyler sonradan eklenmiş izlenimi verilmektedir.

Oysa Hünkar Hacı Bektaşi Veli 'nin Vilayefname eserinde de Abdal Musa ve Kaygusuz nefesleri Sadık Abdal divanında da Balım Sultan önceki eserlerde Ehlibeyt Sevgisi Tevella 12 Imam 12 Post 12 Erkan Hak Muhammed Ali kültünün olduğu çok açıktır .

Evrenos Bey gibi Balım Sultan öncesidir. Mezarında Bektaşi olarak mezarında Kerbela toprağından yapılan tesbih tanelerini avucunun içinde bulunmuştur.

Böylece 12 İmam ve Ehlibeyt Sevgisi Balim Sultan ile dergaha girmemiş daha önce vardır.

Gelelim mücerret olduğuna kayıtlarda kendisinden sonra oğlu İskender Çelebi posta oturmuştur. Böylece evli olduğu da nettir.(Peçevi Tarihi cilt 1 s 125)

Gelelim  daha önemli bir gerçeğe Hünkar Hacı Bektaş Veli Dergahı o tarihlerde Dulkadirli Beyliği topraklarına dahildi. Balım Sultan  yaşarken ve Hakka yürüdü tarihte de Osmanlı Devletinin toprağı değildi.

Osmanlı Devleti nasıl oluyorda kendisine ait olmayan bir toprakta hüküm sahibi olabilir ki ayrıca Dergah içindeki Dervişler Talipler ve Çelebiler buna nasıl izin verir bunla da kalmayıp buyuk saygı ile ikinci Pir yani Piri Sani ilan ederler.

Ayrıca Osmanlı Erdebile kadar söz sahibi olduğu yerlere Çerağ Akçesi yani Dergahlara irşat için yardım ederken her hangi bir kayıtta Hünkar Hacı Bektaşi Veli Dergahına yardim edildiğine ait bir kayıt bulunmamaktadır.

Oysa gerçek Balım Sultan Hünkar Hacı Bektaşi Veli soyundan Resul Bali oğlu olduğu türbesinin kitabesinde yazılmaktadır. Türbesini de Dulkadirli beyliği beyi Şahsuvaroğlu Ali Bey yaptırmıştır.

Hicri 925 miladi 1519 yılında Kitabe de şöyle yazmaktadır; " Bina hazihi kubbetü'ş şerifetül-emirül Ali Ali Bey b.Şehsuvar Bey li kutbil evliya ve hulasetül budala Hızır Bali b.Resul Bali b.Hacı Bektaş il Horasani Nurullah i mergadi fihim sene hamse ve ışrin tis a mie" (Mehmet Tütüncü Hacı Bektaş Veli Külliyesi Kitabeleri s.141 162)

Açıkca anlaşıldığı gibi Balım Sultan Hünkar Hacı Bektaşi Veli Evladı Resul Bali evladıdır.

Resul Bali Evladı ağabeyi Mahmut Çelebi posta oturmuş. Mahmut Çelebi nin 1501 tarihinde Hakka Yürümesi ile Balim Sultan posta oturmuştur. 1516 yılına kadar postnişinlige devam etmiş o tarihte de Hakka yürümüştür.

Osmanlı Tarihçisi Gelibolulu Mustafa Ali de Balim Sultan dan bahsederken söyle demektedir.;

"Bu hakir yani nazim ı dürer i gurer-i bi-nazir sene i hams ve elif (1005/1596) de ki ol asitane-i ziyaret i dil pezir kıldım evlâd namındaki şöhre bendelerden İskender Çelebi bin Abdullah'tır. Ve Ibni Huda dad ibn Mahmut bin Carullah bin Resul bin Hızır Bali bin Iskender ile müşahedet itdim. Hasbi hallerini takika ir gördüm. ( Gelibolulu Mustafa Ali Künkül ahbar Ali Tarihi 1541 -1599 Istanbul Takvimhane i Amire Matbaası 1861 s.58)

1596 da Pir Evini ziyaret etmiş Çelebilerin başında bulunan İskender Çelebi bin Abdullah ile sohbet etmiştir.

Buna göre

1)Hacı Bektaşi Veli (1271)

2) Hızır Lale Cüvan

3)Seyit Ali Sultan Kızıldeli Sultan)(1319) 50 yıl postta

3) Mürsel Bali (1366)48 yıl

4) Yusuf Bali (1595) 30 yıl

5) Hüdadad

6) Habib Efendi ( Carullah)

7) Resul Çelebi (Resul Bali)

Mahmut Çelebi (1479-1485 posta oturdu 1501 Hakka Yürümesi)

9) Balım Sultan ( 1501 de posta oturdu 1516 Hakka Yürüdü.)

10) Abdullah Çelebi

11) İskender Çelebi

12) Kalender Çelebi (1526 da postnişin oldu Balim Sultan Hakka yürüdükten 10 sonra Osmanlı Devletinin 6 paşasını yenmesine rağmen ayaklanması Osmanlının Türkmen beylerini yurtluk vererek geri çekmesi ile 500 yareni ile şehit oldu.)

Kalender Çelebinin 1527 Şehit olmasından sonra Hünkar Hacı Bektaşi Veli Dergahı 1551 yılına kadar Postnişinsiz kaldı.

Osmanlı boylece Mahidevran Kanuni nin eşinin kardeşi Selver Ali Paşayı Balkanlarda posta oturttular. Böylece Bektaşilik ikiye bölündü Çelebilerin postuna Kalender Çelebinin oğlu Iskender Çelebi otururken Balkanlar da Babagan ların başına Sersem Ali Baba( Server Ali Paşa oturdu.

Bektaşîlik Tarikâtı

Balım Sultan, Hacı Bektaş-ı Veli'den sonraki "mihenk taşı"dır. Bektaşiliğin toplumsal ve insancıl yönlerini, barışseverliğini ve yardımseverliğini ön plana çıkaran bir gönül eridir. Yüzyıllardan beri gelen Alevî-Bektaşiliğe  ait kuralları derlemiş ve dergahta bir düzen içerisinde yaşama geçirilmesini sağlamıştır. Sözel olan Bektaşi geleneğinde düzenlemeler yaparak, yazılı metin haline getirmiştir. Yapısal olarak Bektaşîliği "kurallara bağlamış"tır. Balım Sultan'la Bektaşîlik erkannamesi son biçimini almıştır. Böylece geniş bir coğrafik alana yayılan Bektaşîlik uygulamasında "bir örneklilik" sağlanmış olur.

Balım Sultan 16. yy. yılda Bektaşîliği, Haydarîliğin bir kolu ve türevi olmaktan kurtarmış, ve onu Haydarîlik etkilerinden arındırmıştır. Osmanlı Devleti'nin de desteğini alarak Hacı Bektaş-ı Veli'nin adına yeniden yapılandırmıştır. Artık bu yüzyıldan sonra Bektaşîlik bağımsız bir tarikattır. Diğer Bâtınî-Alevî eğilimli tarikâtları içerisinde eritip özümleyecek güçtedir.

Balım Sultan yola, tarikâtın pratiğine sürekli bir biçim ve içerik kazandıracak yeni etkiler getirmiştir. Geliştirilen erkana göre yola girenlerle sıkı ilişki içerisinde örgütlenmiş bir Bektaşi toplumu ortaya çıkarmayı amaçlamıştır. Tarikata bir disiplin getirmiştir. Kent içi ve kenti çevreleyen tekkelerde daha yetkinleştirilmiş "bir ritüel ve örgütlenme" başlatmıştır. Giderek düzenlenmiş sistemin dışında kalan köy gruplarından farklılaşan, bir biçime ulaşmış Bektaşîlik Tarikâtı yaratmıştır. Bu örgütünü kendisi tarafından kurulan sistemin "ruhani ve örgütsel" başı olan Dedeler'le yaymayı ve yaşatmayı amaçlamıştır. Çelebiler kentsel yörelerde tutunurken, Anadolu ve köylük yörelerde Balım Sultan Ekolü benimsenir. Balım Sultan, soydan Alevi olmayanlara kapı açarak Bektaşi olabilmelerinin yolunu açarak, Alevî-Bektaşîlik alanında önemli bir reform yapar. Dedebabalık'la yönetilen Bektaşîliğin bu kolu yeniçeri ocaklarının kapatılmasıyla büyük bir güç kaybetmiştir. Ancak 1800'lerin sonu ve 1900'lerin başında tekrar hareketlenmiş İstanbul ve Rumelideki birçok Ocak yeniden uyandırılmış ve Osmanlı Eliti içinde etkin olmuştur. Cumhuriyet döneminde Tekke ve Zaviyelerin kapatılmasıyla birlikte tekrar zayıflamıştır. Günümüzde başta Rumeli ve Balkanlar olmak üzere birkaç milyon kişilik muhibbi bulunan önemli bir topluluktur.

Getirdiği yenilikler

Balım Sultan'ın getirdiği yeni usullerin en önemlileri Dedebabalık, evlenmemiş("mücerret") babalık kurumu ve "mengüç"tür. Ayrıca İbahilik, teslis (üçleme), tenasüh ve hülul anlayışları da Balım Sultan'la birlikte Alevî-Bektaşîliğe girmiştir.

Balım Sultan'a kadar Bektaşilik, genellikle kırsal kesimlerde ve köylük yörelerde tutunmuş, Alevi- Türkmen içerisinde benimsenme olanağı bulmuştur. Özellikle Aleviliğin bir türevi ve Aleviliği yeniden biçimleyen, derneştiren, onları eğiterek disipline eden bir eğilim olarak kendini ortaya korken, Balım Sultan'la kentsel kesimlere ve Osmanlı aydınları arasına da girmiştir. Böylece Bektaşilik tarihinde yeni bir dönem başlar ve Bektaşiler; "Köy Bektaşisi" ve "Kent Bektaşisi" olarak farklılaşırlar. Kent Bektaşiliğine "Nazenin Tarikatı" veya "Babagan Kolu (Babalar Kolu)" da denir.

Çok şükür olsun Hüda'nın demine

Hacı Bektaş Veli Sultan Balım var

Mehdi evsafı eyledim temine

Hacı Bektaş Veli Sultan Balım var

Hasan Efendi postunda oturur

Rum'un abdalları hizmet yetürür

Zemheri'de deste gülü getirir

Hacı Bektaş Veli Sultan Balım var

Bir güneş doğdu dünyanın yüzüne

Sşıkların nur göründü gözüne

Cümle canlar niyaz etti özüne

Hacı Bektaş Veli Sultan Balım var

Hoca Ahmet Yesevi anın piridir

Velayet dağları taşları yürüdür

Hazret-i Hakk'ın bu gizli sırrıdır

Hacı Bektaş Veli Sultan Balım var

Pir Sultan'ım biat ettik ol erden

Muhabbet kokusu geliyor serden

Katarından ayırma Şah'ı Merdan

Hacı Bektaş Veli Sultan Balım var

Kaynakça
Balım Sultan

1)Ahmet Yaşar Ocak Balım Sultan DİA 5-18

2)H.Dursun Gümüşoğlu Sadık Abdal ve Dıvanı s.120-122

3) Peçeci Ibrahim Efendi Peçevi Tarihi I,s.125

4) Abdülbaki Gölpınarlı Vilayetname

5) A.Celalettin Ulusoy Hünkar Hacı Bektaşi Veli ve Alevi Bektaşi Yolu s.748

6) Abdāl Mūsā Velāyetnāmesi, s.29.Abdurrahman Güzel, Türk Tarihi Kurumu.

Mutasavvıflar
Bektaşilik
1457 doğumlular
1517 yılında ölenler

Balım Sultan


Diavolul se îmbracă de la Prada (titlu original: The Devil Wears Prada) este un film american din 2006 regizat de David Frankel și produs de Wendy Finerman. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Meryl Streep și Anne Hathaway. Scenariul este scris de Aline Brosh McKenna pe baza unui roman omonim din 2003 de Lauren Weisberger.

Prezentare

Distribuție
 Meryl Streep - Miranda Priestly
 Anne Hathaway - Andrea "Andy" Sachs
 Emily Blunt - Emily Charlton
 Stanley Tucci - Nigel Kipling
 Simon Baker - Christian Thompson
 Adrian Grenier - Nate Cooper
 Gisele Bündchen - Serena
 Tracie Thoms - Lily
 Rich Sommer - Doug
 Daniel Sunjata - James Holt
 Colleen Dengel - Caroline Priestly
 Suzanne Dengel - Cassidy Priestly
 David Marshall Grant - Richard Sachs
 Tibor Feldman - Irv Ravitz
 Rebecca Mader - Jocelyn
 Alyssa Sutherland - Clacker
 Ines Rivero - Clacker at elevator
 Stephanie Szostak - Jacqueline Follet
 David Callegati - Massimo
 Paul Keany - St. Regis Doorman

Cameo
 Valentino Garavani
 Giancarlo Giammetti
 Carlos de Souza
 Bridget Hall
 Lauren Weisberger
 Robert Verdi
 Heidi Klum
 Ivanka Trump
 Nigel Barker

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme produse de 20th Century Fox
 Premiul Satellite pentru cel mai bun film
 Listă de filme de comedie din anii 2000
 Premiul BAFTA pentru cea mai bună actriță într-un rol secundar
 Listă de filme americane din 2006
 Listă de filme americane de comedie

Filme din 2006
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de David Frankel
Filme de comedie din anii 2000
Filme 20th Century Fox
Filme Dune Entertainment
Filme despre modă
Filme de comedie americane

Diavolul se îmbracă de la Prada


Anja Ninasdotter Abusland (nascida a 25 de novembro de 1995) é uma política norueguesa do Partido do Centro. Ela é membro do Storting desde 2021.

Carreira política
Abusland foi membro do conselho municipal de Songdalen de 2015 a 2019 e do conselho municipal de Kristiansand a partir de 2019. Ela foi eleita representante no Storting pelo círculo eleitoral de Vest-Agder para o período 2021-2025, pelo Partido do Centro. No Storting, ela é membro do Comité Permanente de Trabalho e Assuntos Sociais desde 2021.

Vida pessoal
Abusland vem da Finlândia e formou-se como enfermeira. Ela deu à luz uma filha em 2021, pouco antes de ser eleita representante no Storting.

Mulheres da Noruega na política
Membros do Parlamento da Noruega
Pessoas vivas
Nascidos em 1995
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Anja Ninasdotter Abusland


Nabeshima Katsushige (1580-7 de mayo de 1657) fue el primer heredero del clan Nabeshima, fundado por Nabeshima Naoshige (1538-1618), que destacó entre los principales samuráis de Ryuzoji Takanobu (1529-1584), cuyo señorío se apropió tras su muerte.

Biografía
Tras la muerte de Naoshige a los ochenta años de edad, Katsushige quedó al frente del clan Nabeshima. Heredero del carácter de su padre, participó en la segunda campaña de invasión de Corea (1597) cuando sólo tenía 18 años, y posteriormente encabezó un ejército de 34.000 hombres contra los rebeldes durante el asalto al castillo de Hara en la rebelión de Shimabara (1637-1638). Pero no tenía herederos (su hijo Tadashige había muerto de viruela a los 23 años de edad), así que, tras su desaparición, el señorío pasó a manos de su nieto, Nabeshima Mitsushige.

Bibliografía
Yamamoto Tsunemoto (1716) (en español). Hagakure.

Daimio

Nabeshima Katsushige


Zaspa-Rozstaje is one of the administrative districts of the city of Gdańsk, Poland. The quarter with mainly high buildings has been built on the runways of the former airport of Gdańsk (Lotnisko Gdańsk-Wrzeszcz).
 Inhabitants: 15,118
 Area: 1.9 km2
 Population density 7,833/km2

See also
 Zaspa
 Zaspa-Młyniec

External links

 Map of Zaspa-Rozstaje

Gdańsk

Zaspa-Rozstaje


Geeving es el álbum debut de la banda de rock canadiense Abandon All Ships.Fue lanzado el 5 de octubre de 2010 en Universal Music Canada, Rise, Velocity, Underground Operations. El álbum alcanzó el puesto número 27 en el Canadian Hot 100 , y el número 16 en el Billboard Heatseekers superior del gráfico.

Solo el sencillo "Take One Last Breath", fue lanzado el 29 de junio de 2010 para descarga digital. Se logró colocar en el número 5 en la lista de Rock de Canadá y el número 65 en las listas de pop canadiense.Un vídeo musical dirigido por Davin Negro se estrenó en MTV Headbanger's Ball el 24 de agosto de 2010, y VH1 el 27 de agosto.El segundo single del álbum, "Megawacko 2.1", fue lanzado el 24 de agosto de 2010 para la descarga digital,mientras que el video musical se estrenó en MuchMusic el mismo día. A la cara B del álbum, fue "Maria (I Like It Loud)", disponible para descarga gratuita en línea. Es el último álbum para ofrecer el guitarrista Kyler Stephen Browne, así como Daniel y Paiano Andrew.

Lista de canciones

Músicos
 Abandon All Ships
 Angelo Aita – Voz sucia, compositor
 Martin Broda– Voz limpia, Bajo, compositor
 Kyler Stephen Browne - Guitarra
 Andrew Paiano - Guitarra, Bajo, Batería, compositor
 Daniel Paiano -Batería, compositor
 Sebastian Cassisi-Núñez - Teclado, Programación, compositor

Cantante Invitados
Jhevon Paris – vocalista invitado en la pista 2
Rody Walker – vocalista invitado en la pista 6
Lena Katina –  vocalista invitado en la pista 7

Álbumes debut de 2010

Geeving


سكوبولامين، يعرف كذلك بالأسماء لوفو-دوبويزين وهيوسين، وهو دواء التروبان شبه القلوي بتأثيرات خصم الموسكرينية. ويعد من الأدوية المضادة للتقيؤ.

علم أصل الكلمة
كلمة سكوبولامين مشتقة من جنس النبات سكوبوليا ، وتحديداً من النوع "سكوبوليا أتروبويدس" Scopolia atropoides. تم عزل الأتروبين القلوي ، المرتبط كيميائياً بالسكوبولامين ، في الأصل من هذا النبات. تم إعطاء اسم "سكوبولامين" لاحقًا للمركب القلوي المحدد الموجود في هذه النباتات.

علم وظائف الأعضاء

الاستعمال الطبي
يوجد لسكوبولامين في الطبّ، هذه الاستعمالات:
 الأولية:
 معالجة الغثيان وغثيان السفر
 معالجة التشنّج المعوي
 الثانوية:
 كعامل بنج ممهّد للتخدير
 كعامل لتجفيف الجيوب الأنفية والرئتين
 لتخفيف الحركة والإفرازات في الجهاز الهضمي
 لبعض أشكال مرض الباركنسون
 كمساعد لمسكّن الأفيونية

الإدمان
لقد استخدم السكوبولامين في الماضي لعلاج الإدمان على المخدرات مثل الهيروين والكوكايين. كان يعطى المرضى جرعات متكررة من السكوبولامين حتى كانوا يهذون. كان يستمر هذا العلاج لمدة يومين إلى ثلاثة بعد ذلك يعالجون بالبيلوكاربين. بعد المعافاة قيل أنهم كانوا يفقدون الرغبة الحادة للدواء الذين كانوا مدمنين عليه.

استخدامات أخرى
السكوبولامين ضمن مجموعة من الأدوية كالالباربيتورات التي لديها القدرة على إظهار الحقيقة، فقد اكتشف العلماء أن حقنة من مصل الحقيقة المركب الدوائي يمكن لها تعطيل قدرة الشخص على التفكير ومنع اختلاق الأكاذيب وذلك من خلال تثبيط الجهاز العصبي المركزي فيصبح لدى الشخص قابلية عالية لإظهار الحقيقة.
وذهب البعض في القول بأن أمصال الحقيقة هذه تزيد من معدل ثرثرة الشخص فيبدأ بالحديث عن الواقع وعن التخيلات أي أن الكلام قد لا يحمل أي قيمة تذكر.

تأثيرات جانبية
للسكوبولامين شيء من التأثيرات الجانبية المضرة كالهلوسة وإضطراب الإدراك والنعاس بالإضافة إلى التأثيرات الفسيولوجية كتسارع نبضات القلب والصداع وتشويش في النظر.

مصادر

أدوية أساسية حسب منظمة الصحة العالمية
أشباه قلويات التروبان
أشباه قلويات التروبان موجودة في الباذنجانيات
أمراض الحركة
انزعاج
إسترات كربوكسيلية
إنثيوجينات
إيبوكسيدات
بروبيونات
سموم نباتية
فينيلات
كحولات أولية
مسببات الهذيان
مضادات مسكارينية

هيوسين


La rosa de los vientos es el vigésimo noveno álbum de estudio de la banda chilena Inti-Illimani, publicado originalmente en junio de 1999 por el sello chileno EMI Odeón Chile y grabado entre diciembre de 1998 y marzo de 1999, en conjunto con la Orquesta y el Coro de la Universidad de Santiago, dirigidas por Santiago Meza, con quienes publicaría en noviembre de ese mismo año el álbum Inti-Illimani sinfónico.

Este álbum corresponde a una cantata dividida en 12 movimientos, donde todos los temas están ligados para conformar en realidad una sola larga interpretación musical. La obra fue estrenada y compuesta por encargo para el 19.º Jamboree Scout Mundial realizado en Chile en diciembre de 1998 en la localidad de Picarquín, perteneciente a la comuna de Mostazal, en la Provincia de Cachapoal, Región del Libertador General Bernardo O'Higgins. Esta es la razón de su nombre, referido a la rosa de los vientos, mecanismo de orientación utilizada en el escultismo.

Lista de canciones
Todas las canciones compuestas por Patricio Manns y Horacio Salinas, salvo 1, 2, 5, 7 y 10, compuestas solo por Horacio Salinas.

Créditos
 Inti-Illimani
Jorge Ball
Daniel Cantillana
Jorge Coulón
Marcelo Coulón
Horacio Durán
Horacio Salinas
Efrén Viera
 Colaboración
 Orquesta clásica de la Universidad de Santiago, dirigida por Santiago Meza.
 Sammy Benmayor: diseño de cubierta

Referencias

Álbumes de 1999
Álbumes de Inti-Illimani
Álbumes de EMI Records
Escultismo en Chile
Cantatas de Chile
Álbumes en español

La rosa de los vientos (álbum)


The Gorilla este un film de groază american din 1927, regizat de Alfred Santell.

Este bazat pe piesa de teatru The Gorilla de Ralph Spence. În rolurile principale joacă actorii Charles Murray, Fred Kelsey și Walter Pidgeon.

Povestea filmului se învârte în jurul unui om costumat ca o maimuță care comite o serie de crime. Filmul a fost refăcut cu sunet în 1930 (The Gorilla) și 1939 (The Gorilla).

Filmul este o producție timpurie a lui Edward Small.

Distribuție
Charles Murray - Garrity
Fred Kelsey - Mulligan
Walter Pidgeon - Stevens
Brooks Benedict - Reporter
Syd Crossley - Butler
Alice Day - Alice Townsend
Claude Gillingwater - Cyrus Townsend
Gaston Glass - Marsden
John Gough - Sailor
Aggie Herring - Cook
Tully Marshall- William Townsend

Note

Legături externe

Vezi și
  Listă de filme de groază din anii 1920
  Listă de filme de comedie din anii 1920
  Listă de filme de comedie de groază

Filme din 1927
Filme americane
Filme mute
Filme alb-negru
Filme de mister
Filme de comedie din anii 1920
Filme în limba engleză
Filme First National Pictures
Filme produse de Edward Small
Filme cu criminali în serie

The Gorilla (film din 1927)


Koraç Kupası yıllık olarak düzenlenen ve FIBA tarafından organize edilen, 1972 - 2002 yılları arasında oynanmış Avrupa kulüpleri basketbol turnuvasıdır. Oynandığı zamanda Avrupa Şampiyonlar Kupası (sonradan EuroLeague adını aldı) ve Kupa Galipleri Kupası'ndan (sonradan Saporta Kupası adını aldı) sonra üçüncü önemli turnuva olarak kabul edilirdi.

Kupa ismini 1969 yılında bir trafik kazasında ölen efsanevi Yugoslav basketbolcu Radivoj Korać'tan almıştır. Son Koraç kupası 2001-02 sezonunda düzenlenmiştir.

Finaller
Tek maç üzerinden oynanmayan finallerde, * ev sahibi takımın skorunu belirtir.

Kazananlar

Takımlara göre

Ülkelere göre

Şampiyon kadrolar
1971-72  Lokomotiva
Nikola Plećaš, Damir Rukavina, Vječeslav Kavedžija, Rajko Gospodnetić, Milivoj Omašić, Eduard Bočkaj, Ivica Valek, Dragan Kovačić, Petar Jelić, Ante Ercegović, Zdenko Grgić, Srećko Šute, Zvonko Avberšek (Koç: Marijan Catinelli)

1972-73  Forst Cantù
Pierluigi Marzorati, Bob Lienhard, Carlo Recalcati, Antonio Farina, Mario Beretta, Fabrizio Della Fiori, Luciano Vendemini, Franco Meneghel, Renzo Tombolato, Giorgio Cattini, Danilo Zonta (Koç: Arnaldo Taurisano)

1973-74  Forst Cantù
Pierluigi Marzorati, Bob Lienhard, Carlo Recalcati, Fabrizio Della Fiori, Antonio Farina, Franco Meneghel, Mario Beretta, Renzo Tombolato, Giorgio Cattini, Luciano Vendemini, Danilo Zonta (Koç: Arnaldo Taurisano)

1974-75  Forst Cantù
Bob Lienhard, Pierluigi Marzorati, Fabrizio Della Fiori, Carlo Recalcati, Antonio Farina, Franco Meneghel, Mario Beretta, Renzo Tombolato, Giorgio Cattini, Silvano Cancian (Koç: Arnaldo Taurisano)

1975-76  Jugoplastika Split
Željko Jerkov, Rato Tvrdić, Duje Krstulović, Mirko Grgin, Mlađan Tudor, Branko Macura, Ivo Bilanović, Ivica Skaric, Damir Šolman, Branislav Stamenković, Ivica Dukan, Mihajlo Manović, Drago Peterka, Slobodan Bjelajac (Koç: Petar Skansi)

1976-77  Jugoplastika Split
Željko Jerkov, Rato Tvrdić, Damir Šolman, Duje Krstulović, Mlađan Tudor, Mirko Grgin, Mihajlo Manović, Ivo Bilanović, Branko Macura, Ivica Dukan, Slobodan Bjelajac, Predrag Kruščić (Koç: Petar Skansi)

1977-78  Partizan
Dragan Kićanović, Dražen Dalipagić, Miodrag Marić, Jadran Vujačić, Boban Petrović, Dragan Todorić, Dušan Kerkez, Boris Beravs, Milenko Babić, Milan Medić, Arsenije Pešić, Zoran Krečković, Dragan Đukić (Koç: Ranko Žeravica)

1978-79  Partizan
Dragan Kićanović, Miodrag Marić, Boban Petrović, Arsenije Pešić, Dragan Todorić, Jadran Vujačić, Dušan Kerkez, Boris Beravs, Goran Knežević, Milenko Savović, Milenko Babić, Milan Medić, Predrag Bojić, Miroslav Milojević (Koç: Dušan Ivković)

1979-80  Arrigoni Rieti
Roberto Brunamonti, Lee Johnson, Willie Sojourner, Giuseppe Danzi, Alberto Scodavolpe, Gianfranco Sanesi, Antonio Olivieri, Luca Blasetti, Mauro Antonelli, Stefano Colantoni, Paolo di Fazi, Antonio Coppola (Koç: Elio Pentassuglia)

1980-81  Joventut Badalona
Al Skinner, Luis Miguel Santillana, Josep Maria Margall, Gonzalo Sagi-Vela, Joe Galvin, Ernesto Delgado, German Gonzalez, Jordi Villacampa, Francisco Sole, Roberto Mora, Antonio Pruna (Koç: Manel Comas)

1981-82  Limoges CSP
Ed Murphy, Richard Dacoury, Jean-Michel Sénégal, Irv Kiffin, Apollo Faye, Jean-Luc Deganis, Yves-Marie Verove, Didier Rose, Richard Billet, Philippe Koundrioukoff, Eric Narbonne, Benoit Tremouille (Koç: André Buffière)

1982-83  Limoges CSP
Ed Murphy, Richard Dacoury, Jean-Michel Sénégal, Glenn Mosley, Apollo Faye, Jean-Luc Deganis, Hugues Occansey, Didier Dobbels, Didier Rose, Eric Narbonne, Mathieu Faye, Olivier Garry (Koç: André Buffière)

1983-84  Pau-Orthez
Paul Henderson, John McCullough, Bengaly Kaba, Mathieu Bisseni, Freddy Hufnagel, Christian Ortega, Philippe Laperche, Pascal Laperche, Didier Gadou, Alain Gadou (Koç: George Fisher)

1984-85  Simac Milano
Mike D'Antoni, Dino Meneghin, Russ Schoene, Roberto Premier, Joe Barry Carroll, Renzo Bariviera, Franco Boselli, Mario Pettorossi, Vittorio Gallinari, Tullio De Piccoli, Marco Lamperti, Mario Governa, Marco Baldi (Koç: Dan Peterson)

1985-86  Banco di Roma Virtus
Leo Rautins, Bruce Flowers, Enrico Gilardi, Marco Solfrini, Stefano Sbarra, Fulvio Polesello, Franco Rossi, Phil Melillo, Fabrizio Valente, Claudio Brunetti, Gianluca Duri, Franco Picozzi (Koç: Mario de Sisti)

1986-87  Barcelona
Juan Antonio San Epifanio, Chicho Sibilio, Wallace Bryant, Ignacio Solozabal, Andrés Jiménez, Steve Trumbo, Juan Domingo De la Cruz, Quim Costa, Jordi Soler, Julian Ortiz, Ferran Martínez, Kenny Simpson (Koç: Aíto García Reneses)

1987-88  Real Madrid
Wendell Alexis, Fernando Martín, Brad Branson, Fernando Romay, Juan Antonio Corbalán, Jose Biriukov, José Luis Llorente, Juan Manuel López Iturriaga, Pep Cargol, Antonio Martín, Alfonso Del Corral (Koç: Lolo Sainz)

1988-89  Partizan
Vlade Divac, Aleksandar Đorđević, Predrag Danilović, Žarko Paspalj, Ivo Nakić, Željko Obradović, Oliver Popović, Milenko Savović, Jadran Vujačić, Miladin Mutavdžić, Boris Orcev, Predrag Prlinčević, Dejan Lakićević, Vladimir Bosanac (Koç: Dušan Vujošević)

1989-90  Joventut Badalona
Jordi Villacampa, Lemone Lampley, Reggie Johnson, Juan Antonio Morales, Jose Antonio Montero, Rafael Jofresa, Tomas Jofresa, Carlos Ruf, Josep Maria Margall, Dani Perez, Antonio Medianero, Pere Remon, Ferran Lopez, Robert Bellavista (Koç: Herb Brown / Pedro Martínez)

1990-91  Clear Cantù
Pace Mannion, Pierluigi Marzorati, Davide Pessina, Giuseppe Bosa, Roosevelt Bouie, Alberto Rossini, Angelo Gilardi, Andrea Gianolla, Silvano Dal Seno, Omar Tagliabue, Alessandro Zorzolo, Fabio Gatti (Koç: Fabrizio Frates)

1991-92  il Messaggero Roma
Dino Rađa, Rick Mahorn, Roberto Premier, Andrea Niccolai, Alessandro Fantozzi, Donato Avenia, Stefano Attruia, Fausto Bargna, Davide Croce, Gianluca Lulli (Koç: Paolo di Fonzo)

1992-93  Philips Milano
Aleksandar Đorđević, Antonello Riva, Antonio Davis, Riccardo Pittis, Flavio Portaluppi, Davide Pessina, Fabrizio Ambrassa, Paolo Alberti, Marco Baldi, Marco Sambugaro, Massimo Re (Koç: Mike D'Antoni)

1993-94  PAOK
Walter Berry, Zoran Savić, Branislav Prelević, John Korfas, Nasos Galakteros, Nikos Boudouris, Achilleas Mamatziolas, George Ballogiannis, Christos Tsekos, Efthimis Rentzias, Georgios Valavanidis (Koç: Soulis Markopoulos)

1994-95  ALBA Berlin
Teoman Alibegović, Saša Obradović, Gunther Behnke, Henrik Rödl, Ingo Freyer, Ademola Okulaja, Stephan Baeck, Teoman Öztürk, Sebastian Machowski, Patrick Falk, Oliver Braun (Koç: Svetislav Pešić)

1995-96  Efes Pilsen
Petar Naumoski, Conrad McRae, Ufuk Sarıca, Mirsad Türkcan, Volkan Aydın, Tamer Oyguç, Murat Evliyaoğlu, Hüseyin Beşok, Bora Sancar, Mustafa Kemal Bitim, Alpay Öztaş, Erdal Bibo (Koç: Aydın Örs)

1996-97  Aris
José "Piculín" Ortiz, Charles Shackleford, Mario Boni, Panagiotis Liadelis, Dinos Angelidis, Mike Nahar, Alan Tomidy, Tzanis Stavrakopoulos, Giannis Sioutis, Georgios Floros, Alexis Papadatos, Aris Holopoulos (Koç: Slobodan-Lefteris Subotić)

1997-98  Riello Mash J. Verona
Mike Iuzzolino, Hansi Gnad, Randolph Keys, Myron Brown, Roberto Dalla Vecchia, Roberto Bullara, Joachim Jerichow, Alessandro Boni, Matteo Nobile, Giampiero Savio, Damiano Dalfini, Davide Tisato, Matteo Sacchetti, Mario Soave, Massimo Spezie (Koç: Andrea Mazzon)

1998-99  Barcelona
Aleksandar Đorđević, Derrick Alston, Milan Gurović, Efthimis Rentzias, Roger Esteller, Rodrigo De la Fuente, Roberto Dueñas, Xavi Fernandez, Ignacio Rodríguez, Alfons Alzamora, Oriol Junyent, Juan Carlos Navarro, Chema Marcos (Koç: Aíto García Reneses)

1999-00  Limoges CSP
Marcus Brown, Yann Bonato, Harper Williams, Frédéric Weis, Bruno Hamm, Thierry Rupert, Stéphane Dumas, David Frigout, Stjepan Stazic, Jean-Philippe Methelie, Carl Thomas, Frederic Adjiwanou (Koç: Duško Ivanović)

2000-01  Unicaja Málaga
Danya Abrams, Veljko Mršić, Moustapha Sonko, Richard Petruška, Jean-Marc Jaumin, Paco Vazquez, Berni Rodríguez, Frédéric Weis, Darren Phillip, Carlos Cabezas, Kenny Miller, Germán Gabriel, Francis Perujo (Koç: Božidar Maljković)

2001-02  SLUC Nancy
Stevin Smith, Cyril Julian, Ross Land, Fabien Dubos, Goran Bošković, Joseph Gomis, Vincent Masingue, Maxime Zianveni, Mouhamadou Mbodji, Danilo Cmiljanić, Gary Phaeton, Loic Toilier (Koç: Sylvain Lautie)

Dış bağlantılar
 FIBA Korać Cup @ FIBA Europe.com
 Winners of FIBA Korać Cup (from 1971-72 to 2001-02)

1971'de kurulan yinelenen spor etkinlikleri
1971'de Avrupa'da kurulan oluşumlar
2002'de feshedilmiş oluşumlar

Koraç Kupası


Sorradile (sardisk: Sorradìle) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 337 meters højde og har 379 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 26,34 km² og grænser til kommunerne Ardauli, Bidonì, Boroneddu, Ghilarza, Nughedu Santa Vittoria, Olzai, Sedilo og Tadasuni.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Sorradile


An Disa chrysostachya in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Olof Swartz. An Disa chrysostachya in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa chrysostachya


El autillo de Anjouan (Otus capnodes) es una especie de ave estrigiforme de la familia de los búhos (Strigidae). Es endémico de las islas Comores.

Conservación
Fue redescubierto en junio de 1992, tras una ausencia de registros que datan de 1886.
Las estimaciones publicadas en 2017 calculan una población de entre 2300 y 3600 individuos. Está clasificado como en especien en peligro de extinción debido a que su área de distribución se restringe a un área pequeña que está siendo rápidamente deforestada.

Referencias

Aves de Comoras
capnodes
Animales descritos en 1889

Otus capnodes


María Emilia Forcherio née le 16 février 1995 à Buenos Aires, est une joueuse argentine de hockey sur gazon. Elle a remporté la médaille d'argent aux Jeux olympiques d'été de Tokyo en 2020 avec l'équipe d'Argentine.

Carrière
En 2020, Forcherio a été appelée dans l'équipe nationale féminine senior.

Références

Liens externes

Joueuse argentine de hockey sur gazon
Naissance en février 1995
Naissance dans la province de Buenos Aires
Médaillée d'argent olympique argentine
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

María Forcherio


An Muhlenbergia breviaristata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Parodi. An Muhlenbergia breviaristata in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia breviaristata


Ashleigh Barty (født 24. april 1996 i Ipswich, Queensland) er en australsk professionel tennis- og cricketspiller. I tennis spiller hun både single og double og har opnået turneringssejre i begge disse rækker. Hendes bedste placeringer på WTA-ranglisten er henholdsvis nummer 1 (single, 31. august 2020) og 5 (double). Hendes bedste resultater er sejre i French Open 2019 og Wimbledon 2021 i single samt  i US Open i damedouble 2018, som hun vandt sammen med CoCo Vandeweghe.

Karriere

Bartys professionelle tenniskarriere blev indledt i 2010, da hun blot var 14 år, og hun debuterede på WTA-touren i 2012 efter at have vundet juniorrækken i single i Wimbledon 2011. Hun fik sit store gennembrud i 2013-sæsonen, da hun i tre af Grand Slam-turneringerne nåede finalen i double sammen med den 11 år ældre landsmand Casey Dellacqua. I slutningen af 2014-sæsonen blev hun imidlertid træt af den megen rejseaktivitet i tennis og tog en pause fra sporten; i stedet gav hun sig til at spille cricket. Barty nåede at spille i den landsdækkende Women's Big Bash League i Australien i Twenty20-udgaven af spillet en sæson, inden hun i 2016 igen begyndte at spille tennis. I 2016-sæsonen nåede hun ikke så store resultater, blandt andet fordi hun blev skadet.

I 2017 vandt hun sin første WTA-turnering i single, da hun som kvalifikationsspiller sejrede i Malaysian Open, og med flere gode resultater i årets løb, heriblandt en finaleplads i Wuhan Open, endte hun året som nr. 17 på singleranglisten. I double nåede hun sammen med Dellacqua finalen i den af turneringerne, de endnu ikke havde være i finalen i, French Open. Formen fortsatte i 2018, hvor hun vandt endnu en single-titel, så hun fast var i top-tyve i single. I double spillede hun for sidste gang sammen med Dellacqua, der stoppede sin karriere efter Australien Open. Derefter spillede hun især sammen med CoCo Vandeweghe, og det var netop med hende, at Barty nåede sit hidtil bedste resultat med sejren i US Open. I 2020 vandt hun Adelaide International 2020.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Australien
Cricketspillere fra Australien
Vindere af French Open

Ashleigh Barty


Plusieurs cathédrales de l'Église catholique ont été nommées cathédrale Notre-Dame-des-Miracles :
 la cathédrale-basilique Notre-Dame-des-Miracles de Caacupé au Paraguay ;
 la  de  en Inde.

Voir aussi

NotreDameMiracles
~NotreDameMiracles

Cathédrale Notre-Dame-des-Miracles


Gümrü Antlaşması, Türk Kurtuluş Savaşı sırasında Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti ile Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti arasında 3 Aralık 1920'de imzalanan antlaşmadır. Ayrıca TBMM'nin uluslararası alanda imzaladığı ilk antlaşmadır.

Tarihçe
30 Ekim 1918 tarihinde imzalanan Mondros Mütarekesi'nden sonra Osmanlı Devleti, Brest Litovsk Antlaşması hükümlerine rağmen Kafkasya Cephesi'ndeki birliklerini geri çekmek zorunda kalmıştı. Yeni kurulan Bolşevik rejimine karşı çıkan Ermeniler 1919'da Doğu Anadolu'da bazı bölgeleri işgal etmişti.

Sovyet Rusya'nın genel siyasetini dikkate alan Türkiye Büyük Millet Meclisi, Hariciye Vekili Bekir Sami Bey başkanlığında Moskova'ya bir heyet göndermişti. Bu heyet, Sovyet Rusya ile TBMM Hükûmeti arasında yapılacak antlaşmaya esas olacak ve Brest Litovsk Antlaşması'na dayanan bazı hususları tespit etmiş ve böylece 20 Ağustos 1920 tarihinde iki hükûmet arasında olumlu görüşmeler başlamıştı.

Antlaşma
Sovyet Rusya Dışişleri Komiseri Georgiy Çiçerin'in Kafkasya'da Türkiye'ye ait bazı bölgelerin Ermenistan'a verilmesini istemesi üzerine antlaşmanın imzalanmasından vazgeçilmişti. Bunun üzerine Eylül 1920'de Doğu Cephesi'nde taarruza geçen Kâzım Karabekir komutasındaki 15. kolordu, Mîsâk-ı Millî sınırları içinde olan Sarıkamış, Kars, Ardahan, Artvin, Batum ve Iğdır'ı geri alıp Gümrü'yü de işgal edince, barış görüşmeleri 22 Kasım 1920 tarihinde Gümrü'de başladı.

Ermenistan Taşnak Hükûmeti ile Türkiye arasında imzalanan bu antlaşma ile doğudaki harekât sona erdi. Kars sancağının bütünü, antlaşma öncesi Ermenistan'ın elinde bulunan Tuzluca kazası Türkiye topraklarına katıldı. Antlaşmanın 10. maddesiyle Ermenistan, Doğu Anadolu'da bir miktar toprağın Ermenilere verilmesini öngören Sevr Antlaşması'nı tanımadığını kabul etti. Türkiye sınırları içinde Ermenilerin çoğunlukta bulunduğu hiçbir bölge olmadığı kabul edildi. Erzurum-Bakü Demiryolu açıldı. Türkiye-Sovyet Rusya arasında doğrudan bağlantı bu yolla sağlanarak Türkiye'nin bu devletten yardım alması kolaylaştı. Türk kuvvetleri doğudan emin bir şekilde güney ve batıda savaşma olanağı buldular.

Antlaşmanın imzalanmasından bir gün sonra Ermenistan, Bolşevik Kızıl Ordu'nun denetimine girince burada bir Sovyet Hükûmeti kurulduğu için Gümrü Antlaşması onaylanamadı. Bunun yerine Moskova Antlaşması ve Kars Antlaşması imzalanarak yürürlüğe girdi.

Önemi
 Antlaşma, TBMM'nin uluslararası alandaki ilk askeri ve siyasi başarısı olup, imzaladığı ilk antlaşmadır.
 TBMM'yi ve Mîsâk-ı Millî'yi tanıyan ilk yabancı devlet Ermenistan oldu.
 Doğu Cephesi'ndeki çatışmalar büyük ölçüde sona erdi.
 Ermenilerden alınan silah ve Doğu Cephesi'ndeki askerlerin bir kısmı Batı Cephesi'ne gönderildi.

Kaynakça

Türk Kurtuluş Savaşı antlaşmaları
Ermenistan-Türkiye ilişkileri
1920'de antlaşmalar
Türkiye'nin antlaşmaları

Gümrü Antlaşması


Deutscher Sohn ist ein Roman von Ingo Niermann und Alexander Wallasch. Das erste deutschsprachige belletristische Werk über deutsche Heimkehrer aus dem Afghanistankrieg wurde nach seinem Erscheinen 2010 kontrovers diskutiert.

Inhalt
Der Heimatroman erzählt die Geschichte des Stabsunteroffiziers der Deutschen Bundeswehr Harald Heinemann – genannt Toni, nach dem deutschen Torhüter Schumacher –, der bei einem Selbstmordattentat in der Nähe eines deutschen Bundeswehrcamps bei Kunduz/Afghanistan schwer verletzt und als Kriegsinvalide in die Heimat ausgeflogen wird.

Ins ehemalige Zonenrandgebiet heimgekehrt, lebt er allein im Haus seiner Eltern, die in das Fachwerkhaus der Großeltern in den nahen Harz gezogen sind. Tonis Lebensmittelpunkt wird ein Multifunktionskippsessel, an den ihn seine Verletzung bindet, der Fernseher und ein Lidl-Laptop, auf dem er sich die einschlägigen Angebote örtlicher Prostituierter und Gangbang-Angebote anschaut. Ein Zivildienstleistender mit äthiopischen Wurzeln wird Pfleger und Vertrauter.

Moderne Traumabewältigungstherapien mit Hypnoseschwerpunkten sind Teil eines umfangreichen Behandlungsplans, den ein Bundeswehrkrankenhaus zusammengestellt hat.

Irgendwann taucht die junge Abiturientin Helen im Schlepptau des Äthiopiers auf. Sie fühlt sich zum invaliden Veteranen hingezogen und gehört bald zum ständigen Inventar des Hauses. Helen fasst Vertrauen zu Toni. Zuerst spielerisch, dann immer exzessiver leben sie ihre sexuellen Fantasien aus.

Tonis Familiengeschichte ist auch eine Geschichte der Deutschreligiösität. Sein Vater ist Obmann dieser an Mitgliedern immer ärmer werdenden Splittergruppe einer Germanischen Glaubens-Gemeinschaft. Ein dunkles Familiengeheimnis hat etwas mit dem ebenfalls deutschreligiösen Müllunternehmer aus der Nachbarschaft zu tun, der seinen Müllberg zum Epidauros-Amphitheater umgestalten und dort Parsifal aufführen will.

Rezeption

Christopher Schmidt rezensiert für die Süddeutsche Zeitung: "Niermann und Wallasch erzählen voller Wut und Witz von einer traumatischen Realität, die wir gerne wegmoderiert und austherapiert haben möchten, die wir an Profis delegieren, und für die wir gerne eine konsensfähige Lösung hätten, ohne beunruhigende Rückstände, wie sie zuletzt das kleine Fernsehspiel mit dem Heimkehrer-Film 'Nacht vor Augen' geboten hat. Man kann es aber auch ganz anders sagen: Die Autoren legen den Finger in die Wunde, und das tut eben weh."

Richard Kämmerlings erwiderte in der FAZ, das Lob vom "Finger in [der] Wunde" sei geschmacklose Metaphorik und Fortsetzung des vom Roman vollzogenen Wirklichkeitsverlusts. Das Buch sei "keineswegs ein realistischer Roman über ein ernstes und wichtiges Thema", sondern "schlecht". Der Rezensent sah bei den Figuren deutliche Anleihen an Charlotte Roches Roman "Feuchtgebiete" bis hin zu der Verwendung von Avocadokernen als Sexspielzeug durch die auch dort "Helen" genannte Protagonistin. Die Dauererektion des Titelhelden entspreche dem "mutmaßlichen Dauergrinsen der Autoren bei ihrer Arbeit".

Florian Kessler sah in Die Zeit in der kruden Geschichte voll schwärender Fantasie einen nach dem Hauruck-Verfahren in Tarnfarben gezwängten, verspäteten Poproman. Das Buch habe mit dem Einsatz in Afghanistan ebenso wenig zu tun wie mit den dabei Traumatisierten. Vielmehr leide er an "fortgeschrittener Feuilletonitis: Durchs Kulturdorf getrieben wird immer mit möglichst großem Tamtam die nächste Sau, und ab 2010 war eben Krieg dran." Die Autoren mühten sich, "als bekämen sie Zeilengeld von einer Jungszeitschrift", möglichst viele "Tabubrüchlein" "durcheinander schwurbeln zu lassen".

Ingeborg Harms für die Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung: "'Deutscher Sohn' lebt von einem Realismus, der vor keinem menschlichen Faktum zurückschrecken muss, weil er über die Kraft verfügt, es vor dem Klischee zu retten." Und "Mit seinen Wahlperioden, seinen Volksbegehren und seinem Erregungsjournalismus, so scheint der Roman zu sagen, ist Deutschland ein hormonell weiblich gesteuertes Land, in dem das Dunkle und Eruptive, das Raunende und Beschwörende, das Ekstatische und das Gefühlige immer noch den Ton angeben."

Carolin Emcke bezeichnete in Die Zeit das Werk als "erbärmlichen", "pseudotestosterongeladenen" und "pop-pornografischen" Kriegsroman im schwülstigen Sprachduktus aus der Welt der "Pop-, Kommunikations- oder Werbebranche", angefüllt mit "schlecht geschriebener Banalität" und entstanden aus dem leicht durchschaubaren Kalkül, mit einem leicht zu vermarktenden Stoff einen ähnlichen popliterarischen Coup wie Charlotte Roches "Feuchtgebiete" landen und sogar noch toppen zu können. Die "narrativen Bemühungen", dem Schmerz der Soldaten näher zu kommen, wirkten entsetzlich peinlich. Die Sexfantasien und Onanie-Bemühungen der Protagonisten erweckten den Eindruck, dass die Autoren sogar die Sexpassagen im Internet recherchieren hätten müssen.

Jan Süselbeck befand in der taz: "Junge NPD-Wähler dürften diesen Text mindestens genauso genießen können wie unbelehrbare Popliteraturdandys." Nach Protest des Verlages Blumenbar und der Autoren über diesen Teil der Rezension einigte man sich, die Vorwürfe im Rahmen einer Diskussionsrunde im tazcafé neu zu besprechen. Teilnehmer waren im November 2010 Peter Unfried (TAZ-Chefreporter), Jan Süselbeck (Rezensent, Chefredakteur von Literaturkritik.de und Professor für Neuere deutsche Literatur an der Universität Siegen), Ingo Niermann (einer der Romanautoren) und Moritz Baßler (Professor für Neuere deutsche Literatur an der Westfälischen Wilhelms-Universität Münster). Georg Diez, der ebenfalls öffentlich angekündigt war, sagte kurzfristig ab, wie Moderator Unfried erklärte. Baßler kritisierte die Rezension von Süselbeck und befand: "Es gibt zahlreiche Literatur-Titel, die mit 'American' anfangen, wie beispielsweise 'American Psycho', 'American Pie' oder 'American Beauty'. Warum sollte ein Roman also nicht 'Deutscher Sohn' heißen?" Jan Süselbeck schwächte im Gesprächsverlauf seine Rezension ab, befand aber weiterhin: "Porno und deutsch-religiöse Verflechtungen bestimmen den Roman. Im Verlauf des Romans baut sich ein Netz aus germanisch-mythologischer Familiengeschichte auf."

Georg Diez schrieb für das Nachrichtenmagazin Der Spiegel, dass in "Deutscher Sohn" "der Krieg nur als eine Kuriosität zwischen Avocadokernen im Hintern und deutsch-verblasenen Dunkelphantasien" vorkomme. Für Diez waren die positiven Rezensionen anderer Rezensenten zu Deutscher Sohn im Delirium geschrieben worden. Und den Autoren Niermann und Wallasch diagnostizierte er landestypische Neurosen und sie seien Kindsköpfe oder Befindlichkeitsschreiber.

Martin Halter fasste für die Badische Zeitung zusammen: "Selten hat wohl in der letzten Zeit ein Roman die Kritik so gespalten wie dieses Gemeinschaftswerk von Ingo Niermann und Alexander Wallasch, zwei Autoren aus dem Umfeld der Popliteratur. Die 'Süddeutsche' schwärmte vom ersten 'großen Roman über die Kriegsheimkehrer unserer Tage', der, wenn wir 'reif für die kalte Wahrheit' seien, wie eine Bombe einschlagen müsse; die FAZ bejubelte ein hybrides Meisterwerk, das zwei Jahrhunderte nach Goethe 'das kosmopolitische Erbe der Klassik neu durchdenkt'. Andere Kritiker zeigten sich dagegen angewidert von einem rassistischen und frauenfeindlichen Trash-Machwerk: 'Veteranen-Porno mit Germanen-Kitsch'."

Einzelnachweise

Literatur
 Kristin Eichorn: Das Fremde ins Eigene verpflanzen. Deutscher Sohn von Ingo Niermann und Alexanders Wallasch (2010). In Neuer Ernst in der Literatur?, Kristin Eichorn (Hrsg.), S. 151–163, Peter Lang Edition, Frankfurt am Main 2014, 1. Aufl. ISBN 978-3-631-64876-6

Literarisches Werk
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Roman, Epik

Deutscher Sohn


Tekfur Sarayı veya Porfiroğenitus Sarayı (), bütün Dünya'da geç Bizans mimarisinin nispeten bozulmamış örneklerinden biridir. İstanbul'da Fatih ilçesi sınırları içerisinde, Edirnekapı semtinde bulunmaktadır.

Osmanlı döneminde Tekfur Sarayı/ Tekir Sarayı adıyla anılan saray, 11.-15. yüzyıllar arasında Bizans İmparatorluğu Sarayı olarak kullanılan Blaherne Sarayı kompleksinden günümüze ulaşan tek sağlam bölümdür.

Tarihi

Bizans dönemi
13. yüzyılın sonlarında veya 14. yüzyılın başlarında, Blaherne saray kompleksinin bir parçası olarak inşa edilmiştir. 10 -14. yüzyıl arasında yapılmış olduğu tahmin edilen bina hakkında tartışmalar sürmektedir. Ancak zemin kat ile birinci katta kullanılan duvar tekniği arasındaki farklılık, ayrıca mekânın üç, güney duvarının dört bölüme ayrılmış olması, yapının iki ayrı dönemde inşa edildiğini düşündürmektedir. Bu dönemlerden ikincisinin Paleologos Hanedanı dönemi olduğu kesindir.

Saray, ilk bakışta 10. yüzyıl imparatoru VII. Konstantin Porphyrogenitus'tan sonra isimlendirilmiş gibi görünmesine rağmen aslında İmparator VIII. Michael Palaiologos'un oğlu Konstantin Palaiologos'tan sonra isimlendirilmiştir. Adı 'mor doğmuş' anlamına gelen "Porphyrogenitus" ülkede hüküm süren bir imparatorun burada doğduğu anlamına gelmektedir.

Tekfur, Bizanslı yerel yöneticiye verilen addır. Tekabur, Ermenice kral demektir. Bu saray, Bizans İmparatorluğu'nun son yıllarında imparatorluk konutu olarak hizmet vermiştir. 1453'te Osmanlı İmparatorluğu'nun İstanbul'u fethi sırasında dış duvarlara yakınlığından dolayı büyük zarar görmüştür.

Bizans imparatorlarının 12. yüzyıldan itibaren kullandıkları imparatorluk sarayı Blahernai'nin bir parçası olarak uzun bir süre varlığını sürdürdü. Sarayın kim tarafından ne zaman yaptırıldığı kesin olarak bilinmiyor. Yapı, 16. yüzyılda Avrupalılarca Konstantin Sarayı (Palatium Constantini), daha sonra Porfirogenetos Sarayı olarak adlandırılıyor. Tekfur Sarayı Bizans saraylarının son ihtişamlı devrinde imparatorlar tarafından kullanılan saraylar arasında yer aldı.[2]

Osmanlı dönemi
Osmanlı, Tekfur Sarayı'nı, saray olarak kullanmamıştır. 15. yüzyılın ikinci yarısı saray bölgesinde Selanik civarından Yahudi aileler yerleştirilmiştir. 16.yüzyılda kısmen yıkılmış olan saray ve civarındaki eski bir sarnıç bir dönem sultanın hayvanlarını barındırmak için kullanılmıştır. 17. yüzyıldan itibaren sık sık "Tekfur Sarayı" adıyla anılan yapıya seyahatnamelerde ayrıntılarıyla değinildiği görülür. 1719 yılında, sarayın avlusunda Sadrazam İbrahim Paşa'nın kararıyla, İznikli ustalar tarafından işletilen bir çini atölyesi kurulmuştur. 1721 yılında ise Başmimar Mehmed Ağa tarafından atölyeler, bir fırın ve değirmen yaptırılmıştı. Bu atölyelerde üretilen çiniler III. Ahmet Çeşmesi'nde, Kasım Paşa Camii'nde ve Hekimoğlu Ali Paşa Camii'nde kullanılmıştır. Ancak kısa bir süre sonra çini atölyesi kapanmıştır. 19.&bsp;yüzyılda sarayın kuzeyi cam fabrikası olarak işlev görmüştür. 1805 yılında Adilşah Kadın tarafından civarda vakfedilen Şişehane Mescidinin adını, bu fabrikada aldığı düşünülmektedir. Hatta sarayı doğu ve güney taraftan çevreleyen yolun ismi "şişehane sokağı" olarak adlandırılmıştır. 1864 yılında buradaki Yahudi evlerinde çıkan yangında sarayın önemli bölümleri, mermer yapı taşlarıyla iç donanımı ve güneydoğu köşesindeki balkon büyük zarar görmüştür. Bu sırada Saray avlusunun kuzey bölümünde ise cam fabrikası hala işlemektedir. Fabrikanın artıkları nedeniyle saray avlusunun seviyesi oldukça yükselmiştir. 1955 yılında bu fabrikanın yeri değiştirilmiş ve Tekfur Sarayı Ayasofya Müzesi Müdürlüğü'ne bağlanmıştır. Ayasofya Müzesi yönetimi tarafından avlu molozlardan temizlenmiş ve eski seviyesi ortaya çıkarılmıştır.

Müze çalışmaları
1993 yılında Tekfur Sarayı çini imalatı fırınlarını bulmak üzere yüzey araştırma çalışmaları, Filiz Yenişehirlioğlu başkanlığında başlamıştır.1995 yılında TC. Kültür Bakanlığı, Türk İslam Eserleri Müzesi denetiminde katılımlı kazı çalışmalarına dönüşen araştırmalar, 2001 yılında sonu ermiştir. 2005-2014 tarihleri arasında geçirdiği restorasyon çalışmalarından sonra Tekfur Sarayı, İBB'ye bağlı Osmanlı Çini Müzesi olarak ziyarete açılmıştır. Müzede Tekfur Sarayı arkeolojik kazılarında açığa çıkartılan yeni kalıntılar, çini, cam, çömlek gibi buluntular sergilenmekte ayrıca hologram teknolojisiyle çömlek yapımının anlatıldığı animasyonlar da yer almaktadır.

Mimarisi
Tekfur sarayı Eski Theodosius Suru'nun kuzey ucunda, keskin bir sur burcu ile Orta Bizans döneminde (muhtemelen 10. yüzyıl) yapılan dikdörtgen kalın kule arasında, iç duvar ile dış duvar üzeninde inşa edilmiştir. Saray dikdörtgen bir plan şemasına ve  avlulu bir yapıya sahiptir. Yapı malzemesi olarak, sarayın duvar örgüsünde beyaz küfeki taşı ve tuğla kullanılmıştır. Sütunlu kemerlerle avluya açılan zemin katın üzerinde iki kat daha bulunur. Katların birbirinden ahşap döşemeler ile ayrıldığı tahmin edilmektedir. Sarayın 2. katı surlarının üzerinden görülebilmektedir. Zemin ve 2. katları servis elemanlarının kullandığı; imparator bu sarayı kullandı ise, orta katta bulunduğu düşünülmüştür.

Sarayın şehre bakan, doğu cephesinde bir balkon olduğu düşünülür. Piri Reis'in İstanbul Şehri haritasında bu saray, üstünü örten çifte meyilli çatısı ve bitişiğindeki burç üzerinde bulunan balkonu ve bunu koruyan sundurması ile resmedilmiştir.

Galeri

Kaynakça
 Özel

 Genel

Dış bağlantılar

 3D reconstruction of the palace from the Byzantium 1200 website
 Tekfur Saray Byzantine Palace of the Porphyrogenitus
 Pictures of the situation in 2015
 İstanbul Valiliği*
 Tekfur Sarayı

Bizans mimarisi
Doğu Roma sarayları
Fatih'teki müzeler
İstanbul'daki Bizans yapıları
İstanbul'daki eski saraylar
İstanbul ilindeki görülecek yerler
İstanbul ilindeki arkeolojik sitler
Ayvansaray

Tekfur Sarayı


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 18. travnja  Thor Heyerdahl, norveški etnograf, pustolov, pomorski biolog i antropolog (* )
 10. rujna  Žarana Papić, srbijanska feministica, sociologica i antropologica († )

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Znanost u 2002.


Larva (Latince; çoğul larvae), özellikle aşağı omurgalıların ve böceklerin embriyonik gelişimi sırasında görülen yapı. Döllenmiş yumurtanın oluşmasından (ya da bazı canlılarda, dışarı atılmasından) koryon zarının çatlamasına kadar geçen gelişim evresi.

Larvalar başkalaşım (metamorfoz) geçirerek erginleşirler. Özellikle sabit yaşayan hayvan grupları için önemli formlardır. Mercanlar, midyeler, bazı derisidikenliler, tulumlular, vs. de yayılmayı sağlarlar. Daha çok su ve kara hayvanlarında görülen larvalar, basit yapılı, kendi beslenmelerini karşılayan canlılardır. Ergine benzemeyen yapıda oldukları gibi, ergin ve larvanın yaşadığı ortamlar da farklıdır. Bazen de farklı hayvanların larva formları birbirine benzer, ilerleyen gelişimlerinde farklılaşır.

 Sölentereler de Planula, Veliger,
 Şeritlilerde (Cestoda), Onkosfera, Sistoserkus,
 Parazit kelebeklerde Mirasidiyum, Sposist, Redi, Serkariya, Metaserkariye,
 Yumuşakçalarda ve halkalısolucanlarda Trokofor,
 Derisidikenlilerde Bipinnaria, Branchiolaria,
 Kabuklularda Nauplius, Zoea larvaları görülür. Bilinen bazı örnekler ise şöyledir:

Gelişim biyolojisi
Latinceden Türkçeye geçen sözcükler

Larva


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 2. svibnja – Stjepan Gradić, hrvatski filozof, pjesnik, znanstvenik, isusovac, prevoditelj i diplomat (* 1613.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1683.


Frank Atherton est un médecin britannique qui depuis 2016 est médecin-chef du pays de Galles.

Parcours
Frank Atherton est originaire du Lancashire, en Angleterre.

Carrière
Atherton était auparavant médecin-chef adjoint au ministère de la Santé et du Bien-être de la Nouvelle-Écosse, au Canada, directeur de la santé publique dans le nord du Lancashire et président de l'Association britannique des directeurs de la santé publique. Il a été nommé médecin-chef du Pays de Galles en avril 2016, à la suite du départ à la retraite de la précédente titulaire, le Dr Ruth Hussey.

Pandémie de Covid-19

Pendant la pandémie de COVID-19 au Pays de Galles, Frank Atherton a déclaré qu'il tentait de réduire le risque de transmission en prenant « toutes les mesures appropriées ».

Références

Liens externes

Étudiant de l'université de Leeds
Médecin britannique du XXIe siècle

Frank Atherton