මඳ වේග වමතින් ඕර්තඩොක්ස් පන්දු යැවීම ලෙසින්ද හැඳින්වෙන වමතින් ඕර්තඩොක්ස් දඟ පන්දු යැවීම යනු,  ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහිදී, වමතෙහි ඇඟිලි භාවිතයෙන් පා දඟ පන්දු යැවීමෙහි ආකාරයකි.

වමතින් පන්දු යවන්නෙකු විසින්,  ඇඟිලි භාවිතයෙන්, වමතින් ඕර්තඩොක්ස් දඟ පන්දු යැවීම සිදුකරනුයේ ක්‍රිකට් තණනිල්ලෙහි (පන්දුයවන්නාගේ දාෂ්ටි කෝණය පරිදී) දකුණෙහි සිට වමට පන්දුව දඟ කැවීම සඳහාය.

වමතින් ඕර්තඩොක්ස් පන්දු යවන්නන් සාමාන්‍යයෙන් උත්සාහ දරනුයේ, දකුණතින් පන්දුවට පහරදෙන පිතිකරුවෙකු දෙසට ගුවනෙහිදී පන්දුව පා කර යවා, ඉන්පසුව තණනිල්ල මත පතිතවීමෙන් පසුව පිතිකරුවා වෙතින් ඉවතට (පිට ඉන්න වෙතට) දඟ කැවීමට සැලැස්වීමටය. ගුවනෙහිදී පා වී යෑමට සැලසීම සහ දඟ කැවීම වනාහී ප්‍රහාරක ශිල්පක්‍රම වෙති. පිට බිඳුම් පන්දු යැවීම හෝ පිට දඟ පන්දු යැවීම මෙන්ම, වමතින් ඕර්තඩොක්ස් දඟ පන්දු යැවීමද පන්දුයැවීමේ ක්‍රම විධියකි.

වමතින් දඟ පන්දු යවන්නෙකුගේ ප්‍රධාන ප්‍රභේදනයන් වන්නේ උඩු දඟ පන්දු යැවීම (අඩුවෙන් දඟ කවමින් තණනිල්ලෙන් ඉපිලීම වැඩිමනත්ව කරනු ලැබේ), බාහු පන්දුව (කිසිම ලෙසකින් දඟ නොකැවෙන අතර, දකුණතින් පිත්ත හසුරුවන පිකිකරුවෙකු වෙත නම්,  පන්දු යවන්නාගේ බාහුවෙහි චලන දිශාවට,  පාවීමට සලසනු ලබයි; පාවෙනු ලබන යන අර්ථය දෙන 'ෆ්ලෝටර්' ලෙසින්ද හැඳින්වෙයි) සහ  දුස්රාවක (මෙය අනෙක් පසට දඟ කැවෙයි) වමතින් දඟ පන්දු යවන්නෙකුගේ අනුවාදය යන්නන් වෙති. පිට බිඳුම් පන්දු යැවීම හෝ පිට දඟ පන්දු යැවීම මෙන්ම,  වමතින් ඕර්තඩොක්ස් නොවන දඟ පන්දු යැවීමද පන්දුයැවීමේ ක්‍රම විධියකි.

සටහන්

ක්‍රිකට් නාමකරණය
පන්දු යැවීම (ක්‍රිකට්)
වීඩියෝ ඇමුණුම් සහිත ලිපි

වමතින් ඕර්තඩොක්ස් දඟ පන්දු යැවීම


Grand Prix de Denain 2019 var den 61. udgave af cykelløbet Grand Prix de Denain. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 24. marts 2019. Løbet blev vundet af hollandske Mathieu van der Poel fra Corendon-Circus.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Lasse Norman Hansen kørte for Corendon-Circus
 Tobias Kongstad kørte for
 Rasmus Quaade kørte for
 Troels Vinther kørte for
 Torkil Veyhe kørte for
 Andreas Stokbro kørte for
 Mathias Norsgaard Jørgensen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2019
UCI Europe Tour 2019

Grand Prix de Denain 2019


Finalen i DBU Pokalen 2013-14 blev afviklet den 15. maj 2014. Kampen blev spillet i Parken, København og vundet af AaB med 4-2 over FC København.

Kampen

Detaljer

Referencer

2013-14
Fodbold i 2014

DBU Pokalen finalen 2013-14


9 meter er en kortfilm instrueret af Anders Walter efter eget manuskript.

Handling
Sekstenårige Daniel er en dygtig længdespringer, der konstant slår sine egne rekorder. Rekorderne bliver for Daniel en måde at holde sin mor i live på. Hun ligger i koma uden tegn på at vågne op, men Daniel oplever, at hun reagerer ved at bevæge sine fingre, hver gang han beretter om et nyt rekordspring. Daniel går i stå med at sætte nye rekorder, og i samme periode forværres morens tilstand. Han føler, at han bærer noget af skylden, og i et desperat forsøg på at slå sin egen rekord planlægger han at springe mellem hustagene i det betonbyggeri, han bor i. Han vil slå verdensrekorden på ni meter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dansksprogede film
Danske film fra 2012
Kortfilm fra Danmark

9 meter


Slavenski plesovi su dva ciklusa plesova češkog skladatelja Antonína Dvořáka, op. 46 iz 1878. i op. 72 iz 1886. godine. Svaki ciklus sadrži osam plesova. Prvotno su skladani za klavir četveroručno, a zatim i orkestrirani. Slavenski plesovi su među najpopularnijim Dvořákovim i svjetskim djelima.

Nastanak
Antonín Dvořák je bio češki skladatelj iz razdoblja romantizma. Svirao je violinu, violu, klavir i orgulje. Počeo je skladati već za vrijeme školovanja. Priznanja je dobio još za života, djela su mu izvođena širom Europe, a mnogima je sâm dirigirao. Pisao je scensku, orkestarsku i komornu glazbu, glazbu za solistička glazbala, kao i druga djela, od kojih su najpoznatija opera "Rusalka", Simfonija br. 9 i "Slavenski plesovi".

Slavenski plesovi (češki Slovanské tance, njemački Slawische Tänze) je naslov zbirke od 16 instrumentalnih skladbi, koja spada među najpoznatija Dvořákova djela. Dvořáku su kao model poslužili Brahmsovi "Mađarski plesovi". Za razliku od Brahmsa, čiji su plesovi većinom obrada narodnih melodija, Dvořákove su skladbe sve originalne – samo su zasnovane na ritmu narodnih plesova, prvenstveno Bohemije i Moravske, a zatim i drugih slavenskih zemalja.

Zbirka se sastoji od dva ciklusa po osam plesova. Plesovi iz drugog ciklusa označavaju se dvostruko, kao podbroj opusa ili kao nastavak na prvi ciklus. Dvořák je skladbe prvo napisao za klavir četveroručno, a kasnije ih i orkestrirao.

O glazbi
Orkestracija:
 B. 78, B. 145: klavir četveroručno
 B. 83, B. 147: pikolo, 2 flaute, 2 oboe, engleski rog, 2 klarineta, 2 fagota, 4 horne, 2 trube, 3 trombona, tuba, udaraljke, gudači

Pregled plesova po ciklusima

Trajanje oba opusa je po oko 36 minuta.

Vidi još
 Dodatak:Glosar klasične glazbe

Izvori
 Slavenski plesovi na stranici www.antonin-dvorak.cz na češkom jeziku
 Op. 46, B. 78. za klavir
 Op. 72, B. 145 za klavir
 Op. 46, B. 83 za orkestar
 Op. 72, B. 147 za orkestar
 Slavenski plesovi na stranici www.antonin-dvorak.cz na engleskom jeziku
 Op. 46, B. 78. za klavir
 Op. 72, B. 145 za klavir
 Op. 46, B. 83 za orkestar
 Op. 72, B. 147 za orkestar
 (Pristupljeno: 21. kolovoza 2020.)
 Slavenski plesovi u neslužbenom vodiču koncerta Niškog simfonijskog orkestra 21. rujna 2018. sa stranice "Rat protiv slova A"  (Pristupljeno: 21. kolovoza 2020.)
 Slavenski plesovi na stranici IMSLP: Op. 46, Op. 72  (Pristupljeno: 21. kolovoza 2020.)

Antonín Dvořák
Skladbe razdoblja romantizma

Slavenski plesovi


Die Europawahl in Finnland 1996 fand am 20. Oktober 1996 statt. Sie war die erste Direktwahl zum Europäischen Parlament nach dem Beitritt Finnlands zur Europäischen Union. Finnland stellte 16 Abgeordnete im Europäischen Parlament.

Wahlsystem
15 Parteien bzw. Wählervereinigung standen zur Wahl.

Finnland nutzt bei der Wahl das System der offenen Listen, wodurch die Reihenfolge der Kandidaten nicht nur die Parteien festgelegt wird. Die Wähler stimmen nicht für eine Partei selbst ab, sondern nur für deren Kandidaten. Die Stimmen, die alle Kandidaten einer Partei zusammen erhalten haben, werden für die Bestimmung der Menge an Sitzen, die eine Partei erhält, verwendet. Für diese Bestimmung findet das D'Hondt-Verfahren Anwendung. Innerhalb einer Partei werden dann jene Kandidaten Abgeordnete, die die meisten Stimmen erhalten haben. In diesem Verfahren können Kandidaten, die zwar viele Stimmen erhalten haben, deren Partei aber nicht genug Sitze hat, gegenüber Kandidaten mit weniger Stimmen, aber mehr freien Sitzen, unterliegen.

Wahlbeteiligung
2.366.504 Menschen gingen zur Wahl, was einem Anteil von 60,3 % entsprach. 2.249.411 Stimmen waren gültig.

Ergebnis
Im Vergleich zu der Parlamentswahl in Finnland 1995 vom 19. März 1995 mussten Sozialdemokraten große Verluste verkraften während die Zentrumspartei, die bei den Parlamentswahlen 19,9 % erhalten hatte, stark dazugewann.
Dennoch waren die Sozialdemokraten zusammen mit der Finnische Zentrumspartei und der Nationale Sammlungspartei mit Ergebnissen zwischen 20 und 25 % die Gewinner der Wahl.

Bei den mittelgroßen Parteien konnte sich besonders das Linksbündnis mit knapp über 10 % behaupten und damit, im Gegensatz zum Grüner Bund und Schwedische Volkspartei mit jeweils einem Mandat, zwei Mandate erringen.

Die Wählerstimmen waren bei der ersten Europawahl der Finnen besonders weitläufig verteilt. So kommt es, dass 167.179 Stimmen (8,39 %) auf sonstige Parteien entfielen, die den Einzug in das Europaparlament verpassten. Darüber hinaus wählten 117.093 (4,95 %) Personen ungültig.

Abgeordnete

1996
Finnland
Finnland

Europawahl in Finnland 1996


Unga Sjálvstýri (USJ) er en politisk ungdomsorganisation på Færøerne, der er tilknyttet det socialliberale og moderat separatistiske midterparti Sjálvstýri. Unga Sjálvstýri blev etableret i midten af 1970'erne af bl.a. Lasse Klein.

Efter at have været inaktiv i flere år blev Unga Sjálvstýri igen aktiv i juni 2015. Bestyrelsen bestod af Tróndur Ellingsgaard (formand), Birgit Sivertsen, Olgar S. Nielsen, Ingvar Hansen og Fróði Klein. Den nuværende bestyrelse består af Heri Danielsen (formand), Olgar Nielsen (næstformand), Petur Sjúrður Lamhauge, Paulina Kjeld og Tróndur á Høvdanum. Den nuværende bestyrelse blev valgt i februar 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Unga Sjálvstýri

Politiske ungdomsorganisationer fra Færøerne
Socialliberale partier
Politikere fra Sjálvstýrisflokkurin

Unga Sjálvstýri


Two destroyers of the British Royal Navy have been named HMS Legion, after the Roman legion.

 The first, , was launched in 1914 and sold in 1921.
 The second, , was launched in 1939 and sunk in an air attack off Malta in 1942.

Royal Navy ship names

HMS Legion


Die L'Austral ist ein Luxus-Kreuzfahrtschiff, welches von der französischen Kreuzfahrtgesellschaft Compagnie du Ponant, Marseille, eingesetzt wird.

Geschichte
Das Schiff wurde am 20. April 2011 als Schwesterschiff der Le Boréal in Dienst gestellt und repräsentiert die neuesten Technologien auf dem Gebiet der Kreuzfahrtschiffe. Auf der Jungfernfahrt fuhr es von Marseille, Frankreich, nach Lissabon, Portugal.

Ausstattung
An Bord befinden sich 132 Kabinen und Suiten für 264 Passagiere und Unterkünfte für 140 Besatzungsmitglieder. Die meisten der Kabinen besitzen einen eigenen Balkon. Zur weiteren Ausstattung gehören individuell einstellbare Klimatisierungen, ein eigenes Bad, Satelliten-TV, DVD-/CD-Player, iPod-Station, WLAN, Safe und Minibar. Sechs der Decks des Schiffes sind für die Passagiere zugänglich. An Bord wird sowohl Englisch als auch Französisch gesprochen, Deutsch soll in der Zukunft mit aufgenommen werden.

Daten
Das Schiff verfügt über die Eisklasse 1C und ist somit für die Fahrt in eisbedeckten Gewässern mit einer Eisdicke bis zu 40 Zentimetern zugelassen.

Weblinks

 Webseite der Compagnie Des Iles Du Ponant
Webseite Bureau Veritas mit Schiffsdaten
 Prospekt der Compagnie du Ponant
 Webseite ship-technology.com

Fußnoten

Boreal-Klasse
Schiff mit dieselelektrischem Antrieb
Passagierschiff (Frankreich)

L’Austral


Íslam í Austurríki er stærsta minnihlutatrú landsins, iðkuð af 7,9% af heildaríbúafjölda árið 2016 samkvæmt austurrísku vísindaakademíunni. Meirihluti múslima í Austurríki tilheyrir súnnítatrú. Flestir múslimar komu til Austurríkis á sjöunda áratugnum sem farandverkamenn frá Tyrklandi og Júgóslavíu. Það eru líka samfélög af arabískum og afganskum uppruna.

Síðasta manntal í Austurríki sem safnaði gögnum um trúarbrögð var árið 2001. Það manntal leiddi í ljós að það voru 338.988 múslimar í landinu, sem eru 4,2% íbúanna. Hagstofa Austurríkis áætlaði árið 2009 að 515.914 múslimar hafi búið í Austurríki. Verk eftir Ednan Aslan og Erol Yıldız sem notuðu gögn úr 2009 Hagstofu Austurríkisskýrslu áætlaði að 573.876 múslimar hafi búið í Austurríki árið 2012, sem eru 6,8% íbúanna.

Meirihluti múslima í Austurríki eru austurrískir ríkisborgarar. Algengasta erlenda ríkisfangið meðal múslima í Austurríki eru tyrkneskir (21,2%), bosnískir (10,1%), Kosovo (6,7%), Svartfjallalands (6,7%) og serbneskir (6,7%).

Tæplega 216.345 austurrískir múslimar (38%) búa í höfuðborginni Vín. Um það bil 30% múslima búa í norðurhluta fylkisins utan Vínarborgar og jafn margir (30%) búa í suðurríkjum Austurríkis.

Tengt efni
 Íslam
 Íslam í Evrópu
 Íslam á Íslandi
 Evrabía

Tilvísanir

Íslam í Evrópu

Íslam í Austurríki


est une revue scientifique consacrée à la micropaléontologie. Elle est éditée par Micropaleontology Press.

Liens externes

Notes et références

Revue de paléontologie
Micropaléontologie

Micropaleontology


Upton Park is a London Underground station on the District and Hammersmith and City lines, on Green Street in the Upton Park area of the London Borough of Newham, east London. It is in Zone 3.

The station was opened by the London, Tilbury and Southend Railway (LTSR) in 1877. District line service began in 1902, and the Hammersmith & City (at that time the Metropolitan line) followed in 1936. LTSR services were withdrawn in 1962. The station has two working platforms, one for each direction. Two other platforms used to serve the LTSR but are now disused.

Nowadays, the station serves Queens Road Market and Green Street.

History
Upton Park was the first station on the LT&SR to be built by a property developer. Read was a developer who proposed the station and given approval designed and built a two platform station between the houses of Queen's Road and Harold Road. The station fronted Queen's Square on the corner of Green Street and Queen's Road opened in September 1877. The building was demolished in 1903/04 when the line was quadrupled and the present station constructed.

Upton Park tube station appears in the English slang term, "He/She is Upton Park - two stops short of Barking", indicating that the individual in question is slightly mad.

Services
The service frequency is 15 services per hour on the District line and 6 services per hour on the Hammersmith & City line.

Connections

London Buses routes 58, 104, 330 and 376 serve the station.

Facilities

There are two ticket office windows, two touch screen ticket machines, and three of the more traditional coin-only button machines.

At present there are no lifts at the station for disabled access, nor are there plans to install any.

Trivia

 The station previously served as the local station for the Boleyn Ground, the home ground of West Ham United football club. However, this changed when in Summer 2016, West Ham United moved to the Olympic Stadium.

Gallery

References

External links

 London Transport Museum Photographic Archive

District line stations
Hammersmith & City line stations
Tube stations in the London Borough of Newham
Former London, Tilbury and Southend Railway stations
Railway stations in Great Britain opened in 1877

Upton Park tube station


Lago (llamada oficialmente Santa Eulalia de Lago) es una parroquia española del municipio de Jove, en la provincia de Lugo, Galicia.

Organización territorial

La parroquia está formada por ocho entidades de población:
 Alto de Lago (O Alto de Lago)
 Ancil
 Aspera (A Áspera)
 Barxa (A Barxa)
 Beltran (Beltrán)
 Casaslongas (As Casas Longas)
Torre (A Torre)
 Vilar

Demografía

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Jove

Lago (Jove)


Romulus ("Romi") Maier () a fost un editor, jurnalist și om de afaceri român în presa românească de IT, fondator al grupului editorial Agora Group, inițiator și director a numeroase reviste și publicații din domeniu, organizator de conferințe și evenimente de profil, pentru o perioadă de aproape treizeci de ani.

A absolvit Facultatea de Electrotehnică a Institutului Politehnic din Cluj-Napoca, promoția 1985, fiind al doilea după șeful de promoție.

Publicații
 Revista if
 Revista PC Report
 Revista Open – Tehnologia Informației
 Revista ByteRomânia
 Revista Net Report
 Revista Gazeta de informatică
 Revista PC Magazine România
 Revista eWeek România
 Revista Channel Partner
 Suplimentul Zoom
 Anuarul SinteTIC
Revista IT Trends
 Revista Digital Trends
 Revista Cybersecurity Trends

Conferințe și evenimente IT
 Conferințele eLiberatica (2007-2009), dedicate GNU/Linux și altor categorii de Software liber

Biografie
Romulus Maier s-a născut la 15 iulie 1960, în orașul Reghin și a copilărit în satul Maiorești din județul Mureș.
A decedat la 19 iulie 2018, fiind înmormântat în satul natal.

Legături externe
Situl oficial al Grupului editorial Agora Group
Revista Gazeta de informatică
Revista IT Trends
Revista Digital Trends
Revista Cybersecurity Trends
Conferințele eLiberatica (2007 - 2009)
Cybersecurity Trends Magazine - A last homage to Romulus Maier
Revista BURSA
Revista MARKET WATCH - La despărțirea de un prieten creator

Nașteri în 1960
Decese în 2018
Jurnaliști români

Romulus Maier


El Aeródromo de Ontur  es un aeródromo privado español situado en el municipio de Ontur (Albacete). El aeródromo es gestionado por una empresa privada.
El aeródromo tiene una pista de aterrizaje de asfalto, y otra de tierra.

Referencias

Véase también
Aeropuertos de España

Ontur

Aeródromo de Ontur


غاتا قرية تقع في جزيرة بوا فيستا إحدى جزر الرأس الأخضر، على مسافة 35 كم جنوب شرق من عاصمة الجزيرة سال ري. وهي مربوطة بطريق ترابي، ويوجد قربها شاطئ برايا دي غاتاس وهو غير مستغل

مراجع

أبرشيات الرأس الأخضر
جغرافيا بوا فيستا (الرأس الأخضر)

غاتا


Glyptodonter er en uddød, forhistorisk underfamilie i bæltedyrsfamilien. Glyptodonter opstod i Sydamerika og bredte sig senere til Nordamerika.

Gumlere
Nordamerikas fauna
Sydamerikas fauna
Forhistoriske dyr

Glyptodont


Anemarrhena, monotipski biljni rod iz porodice šparogovki, dio je potporodice saburovki. Jedina vrsta je A. asphodeloides, zimzeleni višegodišnji hemikriptofit iz Kine i Mongolije

Hermafrodit, naraste do pola metra visine. Cvjeta od kolovoza do rujna.

U Kini je poznata kao zhi mu (知母) i koristi se u tradicionalnoj medicini za liječenje raznih bolesti.

Sinonimi
 Terauchia Nakai
 Terauchia anemarrhenifolia Nakai

Izvori

Saburovke
Flora Gansua
Flora Guizhoua
Flora Hebeija
Flora Heilongjianga
Flora Jiangsua
Flora Jilina
Flora Liaoninga
Flora Unutarnje Mongolije
Flora Shaanxija
Flora Shandonga
Flora Shanxija
Flora Sichuana
Flora Mongolije

Anemarrhena


Jan Christiaan Heunis (20 de abril de 1927-27 de enero de 2006) fue un sudafricano afrikáner abogado, político, miembro del Partido Nacional y el ministro en los gobiernos de John Vorster y PW Botha.

Chris Heunis nació en 1927 en cerca de Uniondale en la Provincia del Cabo. Después de estudiar en George, continuó sus estudios en derecho y se recibió de abogado en 1951. Al mismo tiempo, siguió una carrera política y se convirtió en jefe del Partido Nacional en el distrito de George y miembro del consejo municipal. En 1959, fue elegido miembro de la Diputación de George.

Heunis fue elegido al parlamento en 1970, y 1974 se convirtió en Ministro de Asuntos Indígenas y Turismo en el gobierno de John Vorster. En 1975, se convirtió en Ministro de Asuntos Económicos. En 1979, como parte del gobierno de PW Botha, participó en la preparación de una nueva constitución, y en 1982, se convirtió en Ministro de la Reforma Constitucional. En esta función, se puso en marcha el Parlamento Tricameral, dio el derecho a voto a los indios y los coloureds en cámaras separadas del Parlamento de Sudáfrica. Convenció al líder del Partido Laborista de color, Allan Hendrickse, de acuerdo a esta reforma.

Durante este tiempo, tomó parte en la confidencialidad de las entrevistas informales en el Port Elizabeth entre los dos representantes de NP, y dos representantes de la ANC. En septiembre de 1986, se votó por unanimidad Heunis líder de la NP en el Provincia del Cabo PW, tomando el relevo del presidente Botha. Sin embargo, su ascensión se detuvo cuando él no fue elegido para el liderazgo, golpeado por 39 votos a Helderberg por el exdiputado NP y embajador de Sudáfrica en Londres, Dennis Worrall.

A principios de 1989, asumió las funciones de Presidente interino durante 100 días, cuando Pieter Botha sufrió una congestión cerebral. Fue uno de los candidatos a la dirección del Partido Nacional, junto con Pik Botha, Barend du Plessis y Frederik de Klerk, pero fue derrotado en la segunda vuelta de las elecciones.

Más tarde, Heunis se retiró de la vida política, no participando en las elecciones de 1989, y regresó a su práctica legal en Somerset West con su hijo Jakkie Heunis. Recibió un doctorado honorario en Filosofía por la Universidad de Stellenbosch, honorario de teniente coronel de la policía, ciudadano de honor de George, decorado con el Gran Cordón de la Orden de la República Popular China, y fue padre de cuatro niños y una niña. Chris Heunis murió en enero de 2006 en Somerset West tras una larga enfermedad.

Abogados de Sudáfrica

Chris Heunis


Prefectura autonomă tibetană Diqing (în ; în ) este o prefectură autonomă din nord-vestul provinciei Yunnan a Chinei. Ea are o suprafață de 23.870 km2. Capitala sa, care este și cel mai mare oraș din prefectură, este orașul Shangri-La.

Această prefectură a provinciei Yunnan este mărginită la nord-est de provincia Sichuan, iar la nord-vest de regiunea autonomă Tibet (TAR). În părțile de sud-vest și sud-est prefectura Diqing se învecinează cu alte subdiviziuni ale provinciei Yunnan: prefectura autonomă Nujiang Lisu și, respectiv, Lijiang.

Există trei subdiviziuni administrative cu rang de district în această prefectură: orașul Shangri-La, districtul Dêqên și districtul autonom Weixi Lisu și toate s-au aflat anterior în prefectura Lijiang (situată la sud-est de această prefectură). Această prefectură autonomă a fost înființată în 1957 și numită Diqing de primul său guvernator. Numele acestei prefecturi autonome tibetane (TAP) este scris, de asemenea, Dechen, Deqing sau Dêqên.

Transport

Aerian
Aeroportul Shangri-La Diqing, cunoscut și sub numele de Aeroportul Diqing, este unul dintre cele mai mari aeroporturi din nord-vestul provinciei Yunnan. El este situat la aproximativ  de centrul orașului Shangri-La. Există zboruri către Lhasa, Chengdu, Beijing (via Kunming), Shanghai Pudong, Shenzhen (via Guiyang), Guangzhou, Kunming și Xishuangbanna.

Rutier
Autostrăzile sunt principalul mijloc de transport pentru a ajunge în prefectura Diqing. Autostrada principală din această prefectură este Autostrada Națională Chineză 214 (o autostradă Yunnan-Tibet-Qinghai prescurtată "G214").

Există, de asemenea, trasee directe de autobuz către Kunming, Lijiang și Panzhihua (Sichuan).

Demografie
Grupuri etnice din prefectura autonomă tibetană Diqing erau următoarele, la recensământul din 2000:

Subdiviziuni
Prefectura Diqing este împărțită în trei districte, dintre care unul este autonom:

Istoric
Această prefectură se află în partea de sud a unei regiuni istorice numită Kham, care a aparținut Imperiului Tibetan cu mai multe secole în urmă. După declinul și destrămarea acelui imperiu în secolul al IX-lea, zonele periferice precum sudul Khamului au continuat să facă parte din Tibet mai mult într-un sens etnografic decât politic. Ca o chestiune practică, pe la mijlocul anilor 1700, guvernul tibetan a pierdut în cea mai mare parte controlul politic asupra regiunii Kham în favoarea dinastiei manciuriene chineze Qing, iar această situație a durat până la detronarea dinastiei manciuriene în 1912.

Khamul de sud împreună cu alte părți ale Yunnanului au fost administrate de clica Yunnan din 1915 până în 1927. Acea zonă a fost controlată apoi de guvernatorul și comandantul Long (Lung) Yun până aproape de sfârșitul Războiului Civil Chinez, când comandantul militar kuomintanfg-ist Du Yuming l-a înlăturat de la putere la ordinul generalului Chiang Kai-shek.

În această prefectură există trei districte: Shangri-La (anterior Zhongdian, în ), districtul Dêqên și districtul autonom Weixi Lisu (anterior Weixi) și toate făceau parte anterior din prefectura Lijiang. Prefectura autonomă a fost înființată în 1957 și numită "Diqing" de către primul său guvernator.

În restul secolului al XX-lea, capitala prefecturii s-a numit Zhongdian, dar a fost redenumită la 17 decembrie 2001 ca Shangri-La (alte ortografii: Semkyi'nyida, Xianggelila sau Xamgyi'nyilha) după tărâmul ficțional Shangri-La din romanul Lost Horizon (1933) al lui James Hilton, cu scopul promovării turismului în zonă.

Pe 25 iunie 2007 a fost înființat în această prefectură Parcul Național Pudacuo cu o suprafață de 1.300 km2. La 11 ianuarie 2014 a avut loc un incendiu major în cartierul tibetan Dukezong, vechi de 1.000 de ani, din capitala Shangri-La, ceea ce a cauzat multe distrugeri și greutăți.

Note

Legături externe
 Site-ul oficial (în chineză)
 Yunnan-Diqing prin chinadiscover.net.

Prefecturile Chinei
Prefecturi autonome tibetane

Prefectura autonomă tibetană Diqing


Das Kiribati National Olympic Committee (KNOC) ist das im November 2002 gegründete Nationale Olympische Komitee des Inselstaates Kiribati. Im Juni 2003 wurde es vom Internationalen Olympischen Komitee aufgenommen.

Geschichte
Kiribati nahm erstmals an den Olympischen Sommerspielen 2004 in Athen teil und entsandte den Gewichtheber Meamea Thomas, im Bereich Leichtathletik den Läufer Kakianako Nariki und die Läuferin Kaitinano Mwemweata. Bei den Olympischen Sommerspielen 2008 in Peking war Kiribati mit zwei Olympioniken vertreten, dem Gewichtheber David Katoatau und dem Läufer Rabangaki Nawai.

Für die Olympischen Sommerspiele 2012 in London konnten sich der Schwergewichtsboxer Tarieta Ruata und der Mittelgewichtsboxer Andrew Kometa trotz großer Hoffnungen beim "Oceania Olympic Boxing Qualifying Tournament" in Canberra nicht qualifizieren. Das KNOC nominierte drei Athleten in zwei Sportarten: David Katoatau (Gewichtheben) und Kaingaue David (100-Meter-Lauf, Frauen) und Nooa Takooa (100-Meter-Lauf, Männer).

Das KNOC kann auf Sportler von 15 kiribatischen Sportverbänden zurückgreifen: Kiribati Amateur Boxing Association, Kiribati Archery Federation, Kiribati Athletics Association, Kiribati Badminton Federation, Kiribati Basketball Federation, Kiribati Islands Football Association, Kiribati National Canoeing Federation, Kiribati National Volleyball Federation, Kiribati National Weightlifting Federation, Kiribati Power lifting Federation, Kiribati Table Tennis Association, Kiribati Tennis Association, Kiribati Wrestling Federation, Sports Taekwondo Kiribati, Kiribati Surfing Association.

Siehe auch
 Kiribati bei den Olympischen Spielen 2004
 Kiribati bei den Olympischen Spielen 2008
 Kiribati bei den Olympischen Spielen 2012

Weblinks
 Website des KNOC

Einzelnachweise

Nationales Olympisches Komitee
National Olympic Committee
Gegründet 2002
Sportverband (Kiribati)

Kiribati National Olympic Committee


බෞද්ධ සංචේත

මහායාන හා වජුයාන බුද්ධධර්මයේ සදහන් වන මංගල සංචේත 8 ක් නම්,

·ඡත්‍රය (කූඩය)

·රන්වන් මත්ස්‍යා

·මැණික් පුන්කලස

·නෙළුම්

·හක්ගෙඩිය

·නොනිම් ගැටය

·ජය ධජය

·ධර්ම චක්‍රය

බෞද්ධ සංචේත


Les Rhizochromulinales sont un ordre d'algues de la classe des Dictyochophyceae.

Liste des familles
Liste des familles selon  :
 Ciliophryaceae Poche, 1913
 Rhizochromulinaceae C.J.O'Kelly & D.E.Wujek, 1994

Notes et références

Références biologiques

Dictyochophyceae
Ordre d'algues (nom scientifique)

Rhizochromulinales


Medrese, Müslüman ülkelerde orta ve yükseköğretimin yapıldığı eğitim kurumlarının genel adıdır. Medrese kelimesi Arapça ders (درس) kökünden gelir.  Medreselerde ders verenlere "müderris", onların yardımcılarına "muid", okuyanlara "danışmend", "softa" veya "talebe" adı verilir.

Tarihçe

Türk İslam devletlerinde medrese geleneği Karahanlılarla başlar. Ayrıca Karahanlılar medrese geleneği ile birlikte burslu öğrencilik sistemini başlatmışlardır. F. Reşit Ünat'a göre ise İslam'da ilk medrese Büyük Selçuklu Devleti zamanında Alparslan'ın veziri Nizamülmülk tarafından açılan ve yine onun ismiyle anılan Nizamiye Medreseleri'dir. Necdet Sakaoğlu ise ilk medresenin kurucusu olarak, Nişabur hâkimi Emir Nasır bin Sebüktekin'i göstermektedir.

Medreseler, Selçuklular'la zirve yapar. En kapsamlı, çok yönlü medreseleri Büyük Selçuklular açmıştır. En büyük Nizamiye Medresesi, Selçuklu veziri Nizamülmülk tarafından Bağdat'a kurulmuştur . Budizmdeki dinsel eğitim kurumu Viharalardan etkilenilerek medreseler açılmıştır.İlk medreselerde ağırlıklı olarak Kuran, kıyas, icma, fıkıh, kelam gibi dini dersler okutulurken, Nizamiye medreselerinde hem pozitif bilimler hem de dini bilimler birlikte okutulmuştur. Bu eğitim sisteminde Batinilik ve Şiilik arasında fikri mücadele amaçlanmıştır.

Selçuklular Anadolu'ya geldikten sonra çeşitli şehirlerde çok sayıda medreseler inşa etmişlerdir. Anadolu'da açılan ilk medrese Danişmentliler tarafından Tokat Niksar'da açılan Yağbasan Medresesi'dir.

Osmanlı Devleti'nin devrinde ilk medrese Orhan Bey zamanında 1330 yılında Orhan Gazi Medresesi adıyla İznik'te kurulmuştur. Daha sonra Osmanlı Devleti'nin sınırları genişlemesiyle beraber Bursa ve Edirne başta olmak üzere pek çok şehirde medreseler açıldı. İstanbul'un fethinden sonra üst seviyedeki eğitim kurumları başkentte yoğunlaştı.

1331-1451 yılları arasında 82 adet medrese kurulmuştur.

1463-1471 yılları arasında kurulanlara Fatih medreseleri ya da Sahn-ı Seman medreseleri denilir (Bu medreselerle birlikte süreye dayalı eğitim, ders geçme sistemine dayalı eğitime dönüştürülmüştür.).

1550-1557 yılları arasında kurulanlara ise Süleymaniye medreseleri denir. Osmanlı Devleti'nin ilk tıp okulu Darültıp Süleymaniye medreselerinde yer almıştır. Tıbbi bilgilerin uygulamalarının yapıldığı Darüşşifa ve diğer bazı bölümler olan Darülakakir (Eczane), Darüzziyafe, Tabhane ve İmarethane ilk kez Süleymaniye medreselerinde yer almıştır.

Başlangıçta bütün eğitim faaliyetlerinin yapıldığı kurum olan medreseler, Tanzimat Döneminde yeni mesleki okulların açılması ile sadece din eğitimi verilen okullar haline getirildi. Osmanlı devletinin son döneminde medreselerin ders programında ve teşkilat yapısında yeni düzenlemeler yapıldı. 1914 yılında Darü-l hilafeti-l Aliyye adı altında birleştirilen medreseler, Millî Mücadeleden sonra 03.03.1924 tarih ve 430 sayılı Tevhid-i Tedrisat Kanunu'nun birinci maddesi olan "Türkiye dahilindeki bütün müessesat-ı ilmiye ve tedrisiye Maarif Vekaleti'ne merbuttur" ifadesi ile Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'na bağlanmış ve zamanın Millî Eğitim Bakanı Vasıf Bey de 13.03.1924 tarihli genelgesiyle medreseler üzerindeki tasarruf hakkını kullanarak medreseleri kapatmıştır.

Hiyerarşi
16. yüzyıla kadar medreseler arasında en yüksek konum Ayasofya Medresesi'nde idi. 60 akçe ücretli müderrisler burada görev yapıyordu.  Bunlara altmışlı deniyordu. Sahn-ı Semân medreselerinde 50 akçe ücretli müderrisler çalışyordu. XVI. yüzyılda Süleymaniye medreseleriyle bu tasnif değişip genişledi. 16. yüzyılında Süleymaniye'nin inşası sırasıyla şu hiyerarşik düzeni oluşturdu: Dar'ulhadis-i Süleymaniye, Süleymaniye, Hamis-i Süleymaniye, Musile-i Süleymaniye, Hareket-i Altmıslı, İbtida-i Altmışlı, Sahn-ı Seman, Musile-i Sahn, Hareket-i Dahil, Ibtida-i Dahil, Hareket-i Haric, Ibtida-i Haric.

Medreselerde verilen dersler

 Kur'an
 Sarf, Nahv (Morfoloji)
 Mantık
 Hadis
 Tefsir (Kuran yorumu)
 Adab-ı bahis (Tartışma adabı)
 Vaaz
 Belagat (Güzel konuşma, retorik)
 Kelam
 Hikmet
 Fıkıh (İslam Hukuku)
 Faraiz (Miras hukuku)
 Akaid (İnanç esasları)
 Usul-ü fıkıh
 İlm-i heyet (Astronomi)
 Tıb
 İlm-i hesap (Matematik ve geometri)
 Medreselerde ağırlıklı olarak Kuran, kıyas, icma, fıkıh, kelam gibi dini dersler okutulurken, Nizamiye medreselerinde hem pozitif bilimler hem de dini bilimler birlikte okutulmuştur. Bu eğitim sisteminde batinilik ve şiilik arasında fikri mücadele amaçlanmıştır.

Mimarisi
Anadolu'da bulunan medrese yapıları kubbeli ve eyvanlı olmak üzere iki tip gelişim göstermiştir. Bu süreç içinde sürekli bir yenilik ve gelişim arayışı izlenebilmektedir. Esasları değişmeyen bir plan şemasından hareketle bu denli varsıl bir mimarinin çeşitliliğinin ortaya konulması, Türk sanatının büyük dinamizmini göstermektedir.

Derslerin görüldüğü yer büyükçe bir oda hacminde ve genellikle kubbelidir. Zemin hasır veya kilimle kaplıdır. Öğrenciler minderler üzerine oturur, müderris büyükçe bir rahle arkasından ders anlatırdı. Süleymaniye ve Fatih medreselerinin her birinde merkezi konumda birer dershane bulunmakta idi. Genelde ise her medresede bir dershane mevcuttu. Medrese avlusunda çoğunlukla bir kuyu, müstakil suyu olan medreselerde ortada bir şadırvan veya sebil yer alırdı. Bunun dışında çamaşırhane. gusülhane. abdesthane vardı. Medreselerde haftanın beş günü ders verilir, salı ve cuma günleri tatil olurdu. Molla Fenari talebenin ders kitaplarını. özellikle o sırada eserleri meşhur olan Teftazan'i'nin kitaplarını istinsah edebilmeleri için pazartesiyi de ekleyerek tatil günlerini üçe çıkarmıştı. 16. yüzyılında Süleymaniye'nin inşası sırasıyla şu hiyerarşik düzeni oluşturdu: Dar'ulhadis-i Süleymaniye, Süleymaniye, Hamis-i Süleymaniye, Musile-i Süleymaniye, Hareket-i Altmıslı, İbtida-i Altmışlı, Sahn-ı Seman, Musile-i Sahn, Hareket-i Dahil, Ibtida-i Dahil, Hareket-i Haric, Ibtida-i Haric.

Medresede dersler sabah ve ikindi namazı sonrası olmak üzere iki aşamada işlenirdi. Esas dersler sabah işlenirdi. Hücre denilen medrese odaları genellikle icazet alma seviyesine gelmiş kıdemli, yetenekli danişmend denilen öğrencilere verilirdi.Bu tarihte Süleymaniye Medreseleri'nde toplam 131 hücrede on bir müderris, iki bevvab ve bir naib dışında 223 kişi oturmakta olup bunların 128'i hücre sahibi talebe, doksan ikisi refik ve çömezdi. Üç kişi de geçici olarak kalıyordu. Aynı tarihte İstanbul'daki medrese odalarında kalan 2947 talebeden 1193'ünün tek başına, 10 97'sinin ikişer kişi, 403 talebenin üçer kişi, altmış dokuz kişinin ise dört beş kişi olarak bir odayı paylaştığı tespit edilmiştir.

Türleri

Kubbeli

Medreselerde avlunun üzeri büyük bir kubbe ile örtülünce, kubbeli medrese planı ortaya çıkmıştır. Anadolu'da başlayan kubbeli medreseler devamlı bir gelişme göstererek, toplu mekân anlayışıyla Osmanlı'nın büyük camileri mimarisine bir hazırlık olmuştur.

 Caca Bey Medresesi-Kırşehir
 Ertokuş Medresesi-Isparta Atabey
 Karatay Medresesi-Konya
 İnce Minareli Medrese-Konya

Eyvanlı Avlulu
 Çifte Minareli Medrese- Erzurum
 Sırçalı Medrese-Konya
 Taş Medrese-Akşehir
 Avgunu Medresesi-Kayseri
 Gök Medrese-Sivas

Diğer
 Genel medrese
 Özel medrese
 Dini medrese
 İslami medrese

Kaynakça
 Aslanapa, O., 1973, Türk Sanatı II Anadolu Selçuklularından Beylikler Devrinin Sonlarına Kadar, Başbakanlık Müsteşarlığı Kültür Yayınları, İstanbul.

Eğitim terimleri

Medrese


Waldeneck steht für:
 Waldeneck, aufgegangener Wohnplatz in der Gemeinde Sinzheim im Landkreis Rastatt in Baden-Württemberg, Deutschland
 Waldeneck, bis 1938: Laukandten, Kreis Tilsit-Ragnit, Ostpreußen, seit 1946: Pelewino (Kaliningrad), Siedlung in der Landgemeinde Schilino in der Oblast Kaliningrad, Russland
 Waldeneck, bis 1939: Pempowo, Kreis Gostingen, Posen (Wartheland), seit 1945: Pępowo, Stadt in der Woiwodschaft Großpolen, Polen
Siehe auch:
 Waldenecksee
 Waldeck (Begriffsklärung)
 Waldegg (Begriffsklärung)

Waldeneck


اليزابيث غاسك  (29 سبتمبر 1810 إلى 12 نوفمبر 1865) التي تدعى عادةً «بالسيدة غاسكل»، كانت من أشهر الروائيين وكتاب القصص القصيرة الإنجليز خلال العصر الفيكتوري. من أكثر أعمالها شهرة سيرة حياة شارلوت برونتي. رواياتها تعرض صورة مفصلة عن حياة العديد من طبقات المجتمع، بالإضافة إلى الفقراء جداً.

بداية حياتها

ولدت غاسكل في 29 من سبتمر في 1810، في جاين والك 93، تشيلسي. كانت غاسكل ثامن أبناء والديها ترتيباً وآخرهم. كان أبوها وليام ستيفنسن راهب اسكوتلندي في فايلزورث بالقرب من مانشستر، ولكنه استقال من منصبه لأسباب تتعلق بضميره تجاه المهنة، وبذلك نقل عائلته إلى لندن في 1806 مع النية للذهاب إلى الهند بعد تسميته السكرتير الخاص لإيرل لوديردايل الذي كان سيصبح الوالي العام لالهند. لم ينل ستيفنسن هذا المنصب.

خلال فترة نمو غاسكل كان مستقبلها غير محدد لأنها لم تكن تملك ميراثاً ولا منزلاً مستقراً، بالرغم من أنها كانت ضيفة دائمة لدى منزل خالتها. تزوج أبوها مجدداً من كاثرين تومبسون في 1814، ثم حظي الزوجان بوريث (وليام) الذي ولد في 1815.

معظم طفولة إليزابيث كانت في جيشاير، حيث عاشت مع خالتها (هانا لمب) في نتسفورد.
أيضاً قضت بعض الوقت في نيوكاستل مع عائلة المحترم وليام ترنر. كانت زوجة أبيها أخت الفنان الاسكتلندي وليام جون تومبسون، الذي رسم صورة غاسكل في مانشستر عام 1832. أيضاً خلال تلك الفترة التقى بها وتزوجها وليام غاسكل الذي كان لديه خبرة في الأدب أيضاً. قضى الزوجان شهر العسل في نورث وايلز حيث أقاما عند عم غاسكل.

الحياة الزوجية وبلايماوث
الزوجان استقرا في مانشستر حيث المحيط الصناعي عرض الهام لروايات أليزابيث. أنجبت غاسكل العديد من الأطفال.

استأجر الزوجان فيلا في بلايماوث غروف في 1850، بعد نشر أول رواية لغاسكل، وعاشت مع عائلتها حتى وفاتها بعد 15 عام. جميع روايات غاسكل -ما عدا واحدة- كُتبت في بلايماوث غروف، عندما كان زوجها يعلم الفقراء في الحي. المجتمعات التي عاشت بها غاسكل احتوت على العديد من الأدباء العظماء.

كان من ضمن الزوار إلى بلايماوث غروف: تشارلز ديكنز وجون رسكن وهارييت بيشر ستو وتشارلز اليوت نورتون. من أقرب صديقات غاسكل كانت شارلوت برونتي التي أقامت لدى غاسكل ثلاث مرات وفي إحدى الزيارات اختبأت تشارلوت خلف الستارة بسبب خجلها من مقابلة زوار غاسكل.

أليزابيث غاسكل توفت في هوليبورن في هامبشاير في 1865 وكان عمرها 55 سنة.

أسلوبها الأدبي
أول رواية لغاسكل كانت «ماري بارتون» نشرت في 1848. أكثر الروايات شهرةً لها هم: «كرانفورد» و«نورث آند ساوث» و«وايفز آند دوترز»
اشتهرت غاسكل لكتاباتها وخصوصاً كتاباتها عن الأشباح، بمساعدة صديقها تشارلز ديكنز الذي نشر أعمالها في مجلته «هاوسهولد وردز». قصصها عن الأشباح مختلفة تماماً عن أسلوب رواياتها الخيالية عن الصناعة.
بالرغم من أن كتاباتها توافق العادات الفكتورية إلا أنها تصمم رواياتها لتكون من منطلق التطور في الآراء والاتجاهات خصوصاً تجاه المرأة وشخصيتها في رواياتها حيث القصص المعقدة والشخصيات النسائية القوية.
بالإضافة إلى كتاباتها الخيالية، كتبت غاسكل السيرة الذاتية لشارلوت برونتي التي لعبت دور مهم في إطلاق شهرة صديقتها الكاتبة تشارلوت.

أعمالها

الروايات القصيره والمجموعات

 كوخ مورلاند (1850)
 اعترافات السيد هاريسون (1851)
 الممرضة العجوز (1852)
 ليزي لي (1855)
 حول الأريكة (1859)
 الساحرة لويس (1859- 1861)
 قريب فيليس (1864)
 المرأة الرمادية (1865)

قصص قصيرة

 بطل سيكستون (1847)
 ثلاثة عصور ليبي مارش (1847)
 عواصف عيد الميلاد وأشعة الشمس (1847)
 مارثا بريستون (1850)
 بئر بن مورفا (1850)
 قلب جون ميدلتون (1850)
 الإختفاء (1851)
 مشكل بيسي في المنزل (1852)
 كمبرلاند: جزازو الأغنام (1853)
 قاغة مورتون (1853)
 الساحة (1853)
 سيدي الفرنسي (1853)
 آداب الشركة (1854)
 عذاب عائلة جريفيث (1858)
 حادثه في شلالات نياجرا (1858)
 خطيئة الأب (1858) - أعيد نشرها لاحقا باسم «الحق في النهاية»
 زواج مانشستر (1858)
 البيت المسكون (1859)
 الشبح في غرفة الحديقة (1859) - أعيد نشرها لاحقا باسم «فزع كروكد»
 فضولي إذا كان صحيحا (1860)
 المرأة الرمادية (1861)
 ستة أسابيع في هيبنهايم (1862)
 القفص في كرانفورد (1863)

روايات

 شمال وجنوب (رواية) (1854- 1855)
 ماري بارتون (1848)
 كرانفورد (1851-1853)
 الرحمة (1853)
 سيدتي لودلو (1858)
 عمل الليلة المظلمة (1863)
 عشاق سيلفيا (1863)
 زوجات وبنات: قصة كل يوم (1864- 1866)

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من تشيلسي (لندن)
إنجليز من أصل إسكتلندي
توحيديون مسيحيون إنجليز
روائيات إنجليزيات
روائيون إنجليز في القرن 19
روائيون فيكتوريون
كاتبات إنجليزيات في القرن 19
كاتبات بريطانيات في القرن 19
كاتبات سيرة
كاتبات سيرة بريطانيات
كاتبات فيكتوريات
كاتبات قصة قصيرة بريطانيات
كتاب سيرة إنجليز
كتاب قصة قصيرة بريطانيون في القرن 19
كتاب من تشيلسي (لندن)
كتاب وكاتبات قصة قصيرة إنجليز
مواليد 1810
مواليد في لندن
وفيات 1865

إليزابيث غاسكل


في شرع مين فيلم مصري تم إنتاجه عام 1953، إخراج حسن الإمام، وأداء أمينة رزق وحسين رياض وزوزو نبيل وماجدة.

القصة الكاملة
زكية (زوزو نبيل)امرأة متمردة ومتطلعة، كانت على علاقة بعوض (حسين رياض)ورفضت زواجه لأنها تريد رجلا ثريا، فتزوجته اختها عائشة (أمينه رزق) ورحلت معه للقاهرة، لتتزوج زكية من تاجر سمك (محمد الديب) وانجبت منه ابنتها لواحظ (سميحه توفيق) وارهقته بطلباتها التي لاتنتهى حتى أرهقته بالديون، وإضطر للعمل في تهريب المخدرات، وقبض عليه وسجن خمس سنوات، فأرسلت خطاب لأختها عائشة تستعطفها لتأويها في بيتها، وقد كانت عائشة تعيش وزوجها عوض الموظف البسيط، وابنتهما نعمت (ماجده) التي تعمل لمساعدة الاسرة، ومخطوبة لجارهم محمود (شكرى سرحان) ابن عم والدها عوض، ووافقت عائشة على إيواء أختها زكية وابنتها لواحظ، وهى تظن ان علاقة زكية السابقة بزوجها عوض، شيء من الماضى، ولن تفكر أختها في خيانتها، وإن إقدامها على فعل الخير، لن تحصد من وراءه إلا الخير، ولكن زكية بطبعها الدنيئ سعت لإحياء علاقتها السابقة بعوض، ودفعت ابنتها لواحظ للأيقاع بمحمود خطيب نعمت، خصوصا بعد ان مات عم عوض ومحمود في طنطا، وترك لهما 20 ألف جنيه ميراث، توزع مناصفة بينهما، حيث اشترى محمود ورشة كبيرة، بينما إنتقل عوض لقصر كبير ليعيش حياة رغدة، حرم منها في الماضى، وترك عمله وطلب من ابنته نعمت ترك عملها، وعرف طريق السهر يوميا خارج المنزل، واكتشفت نعمت ان لواحظ اقتربت كثيراً من محمود، فشكت إلى امها عائشة، التي رغبت في ترك زكية وابنتها لواحظ البيت، وسمعتها زكية، واستعطفتها مرة أخرى وأضمرت شرا، إذ بدلت القطرة التي تستعملها عائشة بصبغة يود، لتصاب بالتهاب شديد بالعينين، استلزم مكوثها بالمستشفى عدة شهور، تمكنت فيهم زكية من الإيقاع بعوض فطلق عائشة وتزوجها، وإضطرت عائشة وابنتها نعمت من العودة لمنزلهما القديم، واستضافهما صاحب البيت الشيخ صالح (عبد الوارث عسر) حفظا للعشرة القديمة، وباعت نعمت مصاغها وبحثت عن عمل، بينما انغمست زكية وابنتها لواحظ في السهر والسكر والعربدة، وارهقتا عوض بطلباتهما، ورضخ عوض لأنه يحب زكية، وكان محمود على سفر، وحينما عاد سأل عن نعمت، فإدعت زكية ان نعمت كانت على علاقة آثمة بشاب وحينما علم والدها عوض طردها وطلق امها وهى الآن متزوجة من ذلك الشاب، فتزوج محمود من لواحظ، وحضرت نعمت لإقناع والدها بتصحيح خطأه، فعلم محمود الخدعة وطلق لواحظ وإنضم لنعمت وامها، بينما ثار عوض على سيطرة وتحكم زكية في حياته وأجبرها على قبول إقامة ابنته نعمت معهما في المنزل، ولكن زكية بعد ان تجرعت عدة كئوس أمسكت بالمسدس لتقتل نعمت، لكنها قتلت ابنتها لواحظ بطريق الخطأ، وحينما اكتشفت خطئها فقدت صوابها، وأطلقت النار على رأسها منتحرة، وعاد عوض لعائشة، وتزوج محمود من نعمت. (في شرع مين؟)

تمثيل
 أمينة رزق
 حسين رياض
 زوزو نبيل
 ماجدة
 شكري سرحان
 سميحة توفيق
 عبد الوارث عسر
 سناء جميل
 محمد الديب
 عبد العليم خطاب
 رياض القصبجي

روابط خارجية

مصادر

أفلام أمينة رزق
أفلام باللغة العربية
أفلام حسين رياض
أفلام سناء جميل
أفلام شكري سرحان
أفلام عبد الوارث عسر
أفلام ماجدة
أفلام مصرية إنتاج 1953
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام رياض القصبجي

في شرع مين (فيلم)


An Dendrocalamus sinuatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Sykes Gamble, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Richard Eric Holttum. An Dendrocalamus sinuatus in nahilalakip ha genus nga Dendrocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrocalamus

Dendrocalamus sinuatus


A transition metal alkoxide complex is a kind of coordination complex containing one or more alkoxide ligands, written as , where R is the organic substituent. Metal alkoxides are used for coatings and as catalysts.

Preparation

By metathesis reactions
Many alkoxides are prepared by salt-forming reactions from a metal chlorides and sodium alkoxide:

Such reactions are favored by the lattice energy of the NaCl, and purification of the product alkoxide is simplified by the fact that NaCl is insoluble in common organic solvents.

For electrophilic metal halides, conversion to the alkoxide requires no or mild base. Titanium tetrachloride reacts with alcohols to give the corresponding tetraalkoxides, concomitant with the evolution of hydrogen chloride:

The reaction can be accelerated by the addition of a base, such as a tertiary amine.  Other electrophilic metal halides can be used instead of titanium, for example .

By electrochemical processes
Many alkoxides can be prepared by anodic dissolution of the corresponding metals in water-free alcohols in the presence of electroconductive additive. The metals may be Co, Ga, Ge, Hf, Fe, Ni, Nb, Mo, La, Re, Sc, Si, Ti, Ta, W, Y, Zr, etc. The conductive additive may be lithium chloride, quaternary ammonium halide, or other. Some examples of metal alkoxides obtained by this technique: , , , , , , and .

Reactions

Hydrolysis and transesterification
Aliphatic metal alkoxides decompose in water: where R is an organic substituent and L is an unspecified ligand (often an alkoxide). A well-studied case is the irreversible hydrolysis of titanium isopropoxide:

By controlling the stoichiometry and steric properties of the alkoxide, such reactions can be arrested leading to metal-oxy-alkoxides, which usually are oligonuclear.  Other alcohols can be employed in place of water.  In this way one alkoxide can be converted to another, and the process is properly referred to as alcoholysis (although there is an issue of terminology confusion with transesterification, a different process - see below). The position of the equilibrium can be controlled by the acidity of the alcohol; for example phenols typically react with alkoxides to release alcohols, giving the corresponding phenoxide.  More simply, the alcoholysis can be controlled by selectively evaporating the more volatile component.  In this way, ethoxides can be converted to butoxides, since ethanol (b.p. 78 °C) is more volatile than butanol (b.p. 118 °C).

Formation of oxo-alkoxides
Many metal alkoxide compounds also feature oxo-ligands. Oxo-ligands typically arise via the hydrolysis, often accidentally, and via ether elimination:

Additionally, low valent metal alkoxides are susceptible to oxidation by air.

Characteristically, transition metal alkoxides are polynuclear, that is they contain more than one metal.  Alkoxides are sterically undemanding and highly basic ligands that tend to bridge metals.

Upon the isomorphic substitution of metal atoms close in properties crystalline complexes of variable composition are formed. The metal ratio in such compounds can vary over a broad range. For instance, the substitution of molybdenum and tungsten for rhenium in the complexes  allowed one to obtain complexes  in the range  and  in the range .

Insertion into M-OR bond
Alkoxide ligands are often nucleophilic.  They often undergo insertion reactions with unsaturated substrates such as carbon dioxide and isocyanates.

Hydrogenolysis
The metal-alkoxide bond is susceptible to hydrogenolysis, especially for platinum metal derivatives:

Illustrative alkoxides

References

Functional groups
Bases (chemistry)

Coordination chemistry

Transition metal alkoxide complex


Państwowy Instytut Wydawniczy (PIW) (în traducere română Institutul Editorial de Stat) este o editură poloneză fondată în Varșovia de statul polonez după cel de-al Doilea Război Mondial, în 1946.

PIW este specializată în publicarea cărților de literatură, istorie, filosofie și științe sociale.

Una din cele mai populare serii literare, publicate începând din anul 1968, Współczesna Proza (Proză Contemporană), include romane traduse ale unor scriitori străini renumiți (unii distinși cu Premiul Nobel) precum Umberto Eco, Gabriel Garcia Marquez, Vladimir Nabokov, Isaac Bashevis Singer, Kurt Vonnegut, și Günter Grass.

Państwowy Instytut Wydawniczy publică, de asemenea, o populară serie de biografii ale unor personalitati, precum și lucrări enciclopedice.

În anul 2011 președintele companiei era Rafał Skąpski.

Referințe

Edituri din Polonia

Państwowy Instytut Wydawniczy


Matthew "Matt" Tuck (n. 20 ianuarie 1980) este un cântăreț Galez. El este vocalistul principal și ritm-chitarist al trupei galeze de Metalcore, Bullet for My Valentine. El, împreună cu 3 foști membri ai fostei sale trupe, au fondat, în 1998, trupa Jeff Killed John, dar, după ce basistul Nick Crandle a părăsit trupa în 2003, trupa a fost redenumită în Bullet for My Valentine. El a fost vocalist și chitarist și în supergrupul AxeWound, care a fost format în 2012 și desființat în 2016. A avut o colaborare cu Max Cavalera (Soulfly, Cavalera Conspiracy, ex-Sepultura) și Apocalyptica pentru piesa "Repressed".

Carieră

Bullet for My Valentine
Matthew Tuck este vocalistul principal și ritm-chitarist al trupei galeze de Metalcore, Bullet for My Valentine. Trupa, fondată în 1998, a fost inițial numită Jeff Killed John, dar, după ce bassistul Nick Crandle a părăsit trupa, l-au ales pe Jason James ca noul bassist și au redenumit trupa în Bullet for My Valentine. Au lnsat 6 albume studio și 4 EP-uri. Trupa a vândut peste un milion de albume în Statele Unite ale Americii și peste 3,000,000 albume în întreaga lume și sunt cel mai de succes act în Kerrang! Awards pentru "Cea mai bună trupă britanică", cu 3 victorii.

AxeWound
Tuck este backing vocalist și chitarist în Grupul AxeWound. El cântă alături de Liam Cormier de la Cancer Bats, Mike Kingswood de la Glamour of the Kill Joe Copcutt de la ZOAX și Rise to Remain și Jason Bowld de la Pitchshifter.

Probleme de sănătate
În noiembrie 2006, în timpul unui tur împreună cu As I Lay Dying și Protest The Hero, Matt suferea de laringită, problemă care a dus către anularea concertelor, până în începutul lunii ianuarie 2007, când putea cânta din nou după perioada de recuperare.

Pe 22 iunie 2007, a fost anunțat că are nevoie de o amigdalectomie. trupa a fost nevoită să anuleze toate spectacolele lor, inclusiv turneul lor ca suport pentru trupa Metallica. în Imposibilitatea de a vorbi, Tuck a scris că de îndată ce medicii îl vindecă, el va lucra la următorul album al trupei..

Discografie

Bullet for My Valentine
 Jeff Killed John (2003)
 "Bullet for My Valentine EP" (2004)
 Hand of Blood (2004)
 The Poison (2005)
 Hand of Blood – Live at Brixton EP (2006)
 "Rare Cuts EP" (2007)
 Scream Aim Fire (2008)
 Fever (2010)
 Temper Temper (2013)
 Venom (2015)
Bullet For My Valentine (2021)

AxeWound
 Vultures (2012)

Referințe

Oameni în viață
Nașteri pe 20 ianuarie
Nașteri în 1980
Cântăreți galezi
Chitariști britanici

Matthew Tuck


El cotinga maculado  (Cotinga maculata), también denominado cotinga franjeado, es una especie de ave paseriforme perteneciente al género Cotinga de la familia Cotingidae. Es endémico de la mata atlántica del sureste de Brasil.

Distribución y hábitat
Se distribuye en una restringida zona del litoral sureste de Brasil, en el sur de Bahía y norte de Espírito Santo, con dos registros recientes en el extremo noreste de Minas Gerais (municipios de Santa Maria do Salto y Bandeira) y ninguno en Río de Janeiro desde el siglo XIX°.

Esta especie es considerada actualmente muy rara y local en su hábitat natural, el dosel y los bordes del bosque húmedo a menos de 200 m de altitud, donde la vegetación es más alta y más densa.

Descripción
Mide 20 cm de longitud. Presenta el dorso de color azul cobalto azul; las partes inferiores de color púrpura oscuro con un collar azul cobalto en el pecho y la mayor parte de las plumas del ala superior y la cola, negras. La hembra tiene coloración parda negruzca con escamado blancuzco y presenta anillo ocular blanco.

Estado de conservación
Esta especie ha sido calificada como amenazada de extinción por la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN) debido a que su pequeña población total, estimada en 350 a 1500 individuos, se sospecha estar en rápida decadencia debido a las altas tasas de deforestación y fragmentación de su hábitat preferencial.

Alimentación
Se alimenta de frutas.

Reproducción
Construye el nido con pedazos de ramas secas, en forma de cesta pequeña, en alguna horquilla de una rama de la copa de un árbol.

Referencias

Enlaces externos

Ficha técnica en Birdlife International.
 Videos, fotos y sonidos de Cotinga maculata en The Internet Bird Collection.
 Sonidos y mapa de distribución de Cotinga maculata en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de Cotinga maculata en Wikiaves.

maculata
Aves endémicas de Brasil
Animales descritos en 1776
Taxones descritos por Philipp Ludwig Statius Müller

Cotinga maculata


Schwarzenmühle ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Rothenburg ob der Tauber im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt an der Tauber und am Hohbach, der hier als linker Zufluss in die Tauber mündet. Die Staatsstraße 2268 führt nach Detwang (1,5 km südlich) bzw. nach Bettwar (2 km nördlich). Ein Anliegerweg führt nach Hohbach (0,2 km westlich).

Geschichte
Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Schwarzenmühle dem Steuerdistrikt und der Munizipalgemeinde Rothenburg ob der Tauber zugewiesen.

Baudenkmal
 Creglinger Str. 3: Wassermühle mit Wohnhaus und Wirtschaftsgebäude

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Jakob (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Rothenburg ob der Tauber
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Ort an der Tauber

Schwarzenmühle


Jackman "Jack" Thomas Harlow (Louisville, Kentucky, SAD, 13. ožujka 1998.), američki je reper, tekstopisac, glazbeni producent i glumac. Glazbenu je karijeru započeo u 2015., kada je izdao nekoliko EP-ova i mixtapeova prije nego što je potpisao ugovor s izdavačkom kućom Generation Now Dona Cannona i DJ Drame 2018. godine, "podkuće" Atlantic Recordsa.

Harlowov prvi veći uspjeh u karijeri došao je izdavanjem singla "Whats Poppin" u 2020. Uz popularnost na društvenoj mreži TikTok, zauzeo je drugo mjesto na američkoj Billboard Hot 100 ljestvici te dobio nominaciju za nagradu Grammyja. Bio je i dio XXL-ovog godišnjeg izdanja "2020 Freshman Class" prije nego što je objavio svoj debitantski studijski album, Thats What They All Say, koji je certificiran kao platinasti u SAD-u. Godine 2021. objavio je dugoočekivanu suradnju s Lil Nas X-om, "Industry Baby", koja je ostvarivši prvo mjesto na Hot 100, te tako postavši njegova prva pjesma broj jedan. U 2022. objavio je svoj drugi album Come Home the Kids Miss You, a njegov singl "First Class" postao je njegov drugi broj jedan na Hot 100 i prvi koji se našao na vrhu ljestvice.

Do sada je dobio nekoliko nominacija za nagrade od raznih institucija, uključujući "Najboljeg novog umjetnika" na Billboard Music Awardsu 2021. Iste godine proglašen je Varietyjevim "Hitmakerom godine" i uvršten je u Forbes 30 Under 30. U 2022. najavljeno je da će Harlow imati svoj glumački debi u remakeu filma White Men Can't Jump iz 1992. u režiji Calmatica.

Osobni život
U prosincu 2022. nekoliko poznatih tabloida objavilo je da hoda s popularnom britanskom pjevačicom Duom Lipom.

Diskografija

 Thats What They All Say (2020.)
 Come Home the Kids Miss You (2022.)

Turneje

Kao glavni izvođač

 Créme de la Créme Tour (2021.)
 Come Home The Kids Miss You Tour (2022.)

Izvori
Američki hip hop glazbenici
Američki tekstopisci

Jack Harlow


Klatresko er en specialiseret type fodtøj, der er designet til klatring. Typisk sidder klatresko meget tæt og stramt og har kun meget lidt polstring, og de har en ensartet, klæbrig eller rug sål med en udvidet og forstærket kant. De er ikke egnede til at gå eller vandre i, og man ifører sig normalt først klatresko umiddelbart inden klatringen starter.

Nogle klatresko kan have en ekstra metalsål, kaldet en steigeisen, underneden med pigge, hvis de skal bruges til isklatring.

Referencer

Sko
Sko

Klatresko


වෛද්‍ය උදය රණවක (ඉංග්‍රීසි: Udaya Ranawaka) යනු ස්නායු ශල්‍ය වෛද්‍ය විශේෂඥයකි. රාගම වෛද්‍ය පීඨයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය වරයෙකි.

ඔහු ශ්‍රී ලංකා ජාතික ආඝාත සංගමයේ වත්මන් සභාපතිවරයායි.

ජීවන සටහන්

උදය රණවක  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි. මේජර් ජෙනරාල්වරුන් වන උභය මඩවල,  මිලින්ද පීරිස්, අජිත් වික්‍රමසිංහ, එයාර් චීෆ් මාර්ෂල් ගගන් බුලත්සිංහල යන මිතුරන්  නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ඔහුගේ සමකාලීනයෝ.

ආශ්‍රිත

 උදය රණවක ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ව්‍යෛද්‍යවරුන්

 නාලන්දා විද්‍යාලයේ හිටපු සහකාර විදුහල්පතිනි චින්තා ආරියසේන මහත්මිය සමල සම්මුඛ සාකච්ඡාවක්- 2012/09/20

 හෙට දවසේ විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා ගේ භූමිකාව

 ආඝාතය භයානකයි වෙනසක් දැනුණු වහාම ප්‍රතිකාර ලබාගන්න

 ආඝාතය පිළිබඳ ජගත් අයිතිවාසිකම් කෙටුම්පත එළි දැක්වෙයි

 මම ඉපදුණේ ගුවන් යානයකද කියලා බොහෝ දෙනෙක් අහනවා

 ආදි නාලන්දයීය ව්‍යෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමය

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

උදය රණවක


Volker Schulze (* 20. Oktober 1939 in Gevelsberg, Westfalen) ist ein deutscher Fachpublizist, Historiker und Buchautor.

Leben
Nach dem Abitur 1960 am Städtischen Gymnasium in Gevelsberg volontierte Schulze ein Jahr lang bei der Gevelsberger Zeitung/Ennepetaler Zeitung; danach setzte er sein Redaktionsvolontariat studienbegleitend fort. In Frankfurt am Main, Münster und Dortmund studierte er anschließend bis 1968 Geschichte, Publizistik, Germanistik und Öffentliches Recht. Volker Schulze lebt in Meckenheim bei Bonn. Er ist mit der Journalistin Christine Schulze verheiratet und Vater dreier erwachsener Töchter.

Berufliche Arbeit
Parallel zu seinem Studium arbeitete Schulze zunächst als wissenschaftliche Hilfskraft am Institut für Publizistik der Universität Münster, von 1965 bis 1966 als studentischer Redakteur beim Semesterspiegel, dann als freier Journalist und Redakteur bei Zeitungen im Ruhrgebiet. 1969 wechselte er in die Geschäftsstelle beim Bundesverband Deutscher Zeitungsverleger (BDZV), wo er die Leitung der Pressestelle übernahm. Weitere Stationen innerhalb des BDZV: von 1976 bis 1980 Geschäftsführer des Landesverbandes NRW, von 1980 bis 1995 Geschäftsführer und danach bis 2005 Hauptgeschäftsführer des BDZV.

In die Jahre von 1970 bis 2005 fällt die Hauptzahl seiner medienwissenschaftlichen, medienpraktischen und historischen Veröffentlichungen. Nach seiner an der Universität Dortmund berufsbegleitend verfassten Promotion zum Dr. phil. (1993) über ein medienpolitisches Thema hatte Schulze Lehraufträge an den Universitäten Dortmund, Düsseldorf und Berlin. Für den BDZV und dessen Landesverbände baute Schulze die Akademie Berufliche Bildung der deutschen Zeitungsverlage auf. Sie hat das Ziel, Redaktionsvolontäre fachlich fundiert zu begleiten und Journalisten fortzubilden. Ein Teil des Lehrmaterials entstand in der ZV Zeitungsverlag GmbH, deren Geschäftsführung Schulze bis 2002 hatte.

Nebentätigkeiten
Schulze war fast 20 Jahre lang ehrenamtlich Geschäftsführer des Kuratoriums für den Theodor-Wolff-Preis, den Journalistenpreis der deutschen Tageszeitungen. Im Jahr 2000 wurde er in die Jury des Journalistenpreises "Pro Ehrenamt" der Stadt Neuss berufen, der er noch angehört. Von 2006 bis 2012 war Schulze Mitglied der Jury von "Durchblick – Preis für Bürger- und Verbrauchernähe" des Bundesverbandes deutscher Anzeigenblätter.

Volker Schulze ist Mitglied der Deutschen Gesellschaft für Publizistik- und Kommunikationswissenschaft, der Gesellschaft Katholischer Publizisten und des Rotary-Clubs Bonn-Rheinbach.

Auszeichnungen
1995 erhielt Schulze das Bundesverdienstkreuz am Bande.

Schriften
 Volker Schulze: Der Bundesverband Deutscher Zeitungsverleger. Ämter und Organisationen in der Bundesrepublik Deutschland. Boldt-Verlag, Boppard 1971. (Drei erweiterte Auflagen im Droste-Verlag, Düsseldorf)
 Volker Schulze: Der deutsche Merkur. In: Heinz-Dietrich Fischer (Hrsg.): Deutsche Zeitschriften des 17. bis 20. Jahrhunderts, Verlag Dokumentation, Pullach/München 1973.
 Volker Schulze: Paul Singer – sozialdemokratischer Politiker und Verleger. In: Publizistik, 19. Jg./Nr. 2, Konstanz 1974, S. 200–208.
 Volker Schulze und Karl Hugo Pruys: Macht und Meinung. Aspekte der SPD-Medienpolitik. Verlag Wissenschaft und Politik, Köln 1975.
 Volker Schulze: Vorwärts von 1876 – 1940. In: Günter Grunwald und Friedhelm Merz (Hrsg.): Vorwärts 1876 bis 1976. Ein Querschnitt in Faksimiles. J.H.W. Dietz-Verlag Berlin und Bonn 1976, S. IX–XV.
 Volker Schulze: Frühe kommunale Kinos und die Kinoreformbewegung bis zum Ende des ersten Weltkrieges. In Publizistik, 22. Jg./Nr. 1, Konstanz 1977, S. 61–71.
 Peter Brand und Volker Schulze: Medienkundliches Handbuch Die Zeitung. Westermann-Verlag, Braunschweig 1982.
 Volker Schulze: Die Zeitung. Ein medienkundlicher Leitfaden, Aachen 1985. (seither elf aktualisierte Auflagen)
 Bernhand Boll, Hans Süssmuth, Volker Schulze (Hrsg.): Zeitungsland Nordrhein-Westfalen. Geschichte, Profile, Struktur. ZV Zeitungsverlag GmbH, Bonn 1993.
 Volker Schulze: Im Interesse der Zeitung. Zur Kommunikationspolitik des Bundesverbandes Deutscher Zeitungsverleger. Institut für Medienentwicklung und Kommunikation GmbH der Frankfurter Allgemeinen Zeitung, Frankfurt 1995.
 Volker Schulze: Wege zum Journalismus. ZV-Verlag Bonn 1994, 10. Auflage, Berlin 2000.
 Volker Schulze: Die Zukunft der Zeitung aus Verlagsperspektive. In: Martin Welke und Jürgen Wilke (Hrsg.): 400 Jahre Zeitung. Die Entwicklung der Tagespresse im internationalen Kontext. Edition lumiére, Bremen 2008, S. 491–498.
 "Verteilzeitungen." In: Peter Schiwy, Walter J. Schütz, Dieter Dörr (Hrsg.): Medienrecht. Lexikon für Praxis und Wissenschaft. Carl Heymanns Verlag, Köln, 5. Auflage 2010, ISBN 978-3-452-27153-2, S. 712–718.
 Berg. Biographie einer Gemeinde in der Ahr-Eifel. Vektor Verlag, Grafschaft 2011. ISBN 978-3-929304-59-6

Literatur
 Kurt Koszyk und Volker Schulze (Hrsg.): Die Zeitung als Persönlichkeit. Festschrift für Karl Bringmann. Düsseldorf, Droste 1982, S. 436.
 Erich Frese (Hrsg.): Handwörterbuch der Organisation. Poeschel Verlag, Stuttgart 1992, 3. Auflage S. XLII.
 Beate Schneider, Kurt Reumann, Peter Schiwy (Hrsg.): Publizistik. Beiträge zur Medienentwicklung. Festschrift für Walter J. Schütz. Universitätsverlag, Konstanz 1995, S. 469.
 Wiebke Möhring, Walter J. Schütz, Dieter Stürzebecher (Hrsg.): Journalistik und Kommunikationsforschung. Festschrift für Beate Schneider, Vistas Verlag, Berlin 2007, S. 374.

Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Publizist
Deutscher
Geboren 1939
Mann

Volker Schulze


La Ruta Estatal de California 62, y abreviada SR 62 (en inglés: California State Route 62) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la  en Arizona. La carretera tiene una longitud de 243,7 km (151.438 mi). Esta ruta forma parte del Sistema Estatal de Carreteras Escénicas de California.

Mantenimiento

Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 62 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 62 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Riverside
Carreteras del condado de San Bernardino
Carreteras escénicas de California

Ruta Estatal de California 62


Bliensbach ist ein Ortsteil der Stadt Wertingen im schwäbischen Landkreis Dillingen an der Donau. Bliensbach wurde am 1. Januar 1977 nach Wertingen eingemeindet. Das Pfarrdorf liegt zweieinhalb Kilometer südöstlich von Wertingen an der Straße nach Augsburg im kleinen Tal des Mühl- bzw. Bliensbachs. Im Dezember 2021 hatte der Ort 227 Einwohner.

Geschichte
Die Herren von Bliensbach, ein niederes Adelsgeschlecht, werden 1173 genannt. Sie hatten ihren Sitz auf dem Buchsberg, 500 Meter südöstlich der Pfarrkirche. Als ihre Nachfolger werden Ende des 13. Jahrhunderts die Herren von Zusameck genannt. Von ihnen kam der Ort an das Patriziergeschlecht der Langenmantel in Augsburg und danach an weitere Augsburger Geschlechter. Von 1378 bis zur Säkularisation 1802/03 war das Domkapitel Augsburg mehrheitlich im Besitz der Grundherrschaft, die vom Obervogtamt Zusamaltheim verwaltet wurde. Die Augsburger Klöster St. Katharina und Hl. Kreuz sowie die Martinstiftung in Augsburg waren ebenfalls im Ort begütert.

Religionen
Bliensbach ist Sitz einer alten Pfarrei. Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Margareta ist ein einschiffiger Bau mit einem Chor im Turmuntergeschoss aus dem 14. Jahrhundert. Das Langhaus wurde 1787 von Franz Christa errichtet. Die Fresken aus dem 14./15. Jahrhundert sind bemerkenswert. Die Pfarrgemeinde gehört zum Dekanat Dillingen im Bistum Augsburg.

Baudenkmäler

Siehe: Liste der Baudenkmäler in Bliensbach

Bodendenkmäler
Siehe: Liste der Bodendenkmäler in Wertingen

Literatur
 Georg Wörishofer, Alfred Sigg, Reinhard H. Seitz: Städte, Märkte und Gemeinden. In: Der Landkreis Dillingen a. d. Donau in Geschichte und Gegenwart. Herausgegeben vom Landkreis Dillingen an der Donau, 3. neu bearbeitete Auflage, Dillingen an der Donau 2005, S. 405–406.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Dillingen an der Donau
Wertingen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Dillingen an der Donau)
Gemeindeauflösung 1977

Bliensbach (Wertingen)


المهارات الشخصية هو مصطلح السوسيولوجية المتعلقة بالشخص "المكافئ" (اختبارات الذكاء العاطفي) ، ومجموعة من السمات الشخصية والنعم الاجتماعية، والاتصالات، واللغة ، والعادات الشخصية، والود، والتفاؤل التي تميز علاقاتنا مع الآخرين. المهارات الشخصية هي التي تكمل المهارات الثابتة (جزء من ذكاء الشخص ) ، وهي التي تطلب تقنيات من الوظيفة والعديد من الأنشطة الأخرى.

الشخص ذو المهارة الشخصية المكافئة هو جزء مهم من له أو لها المساهمة الفردية لنجاح أي منظمة. خاصة تلك المنظمات التي تتعامل مع العملاء وجها لوجه عادة ما تكون أكثر نجاحا إذا كانت تدريب موظفيها لاستخدام هذه المهارات. الفحص أو التدريب للعادات أو الصفات الشخصية مثل الثقة والأجتهاد يمكن أن تسفر عن عائد على الاستثمار بالنسبة للمنظمة. لهذا السبب، فالمهارات الشخصية تسعد باهتمام متزايد من قبل أرباب العمل، بالإضافة إلى المؤهلات العلمية المتخصصة.

وقد اقترح أنه يوجد عدد من مهن المهارات الشخصية قد تكون أكثر أهمية على المدى الطويل من المهارات التقنية. مهنة المحاماة هي أحد الأمثلة على ذلك حيث القدرة على التعامل مع الناس بأدب وبشكل فعال، أكثر من مهاراته التقنية وحدها، يمكن أن تحدد النجاح المهني للمحامي.

أمثلة على مهارات التعامل مع الآخرين

 المشاركة في فريق (انظر بناء فريق العمل)
 تعليم الآخرين
 تقديم الخدمات
 قيادة فريق (انظر القيادة)
 التفاوض
 توحيد صفوف الفريق في ظل الاختلافات الثقافية
 الدافع
 توظيف مهارات صنع القرار
 توظيف مهارات حل المشاكل
 ملاحظة أشكال من الآداب
 التعامل مع الآخرين
 الحفاظ على معنى الحديث (حديث صغير)
 الحفاظ على محادثة هادفة (النقاش / الجدل)
 تحييد الحجج مع التوقيت والتعليمات والتهذيب، وبلغة موجزة
 اختلاق الفائدة بذكاء والتحدث عن أي موضوع

انظر أيضًا
 المهارات الاجتماعية
 محاضرة صوتية وعرض باوربوينت عن نظرية DISC في تحليل الشخصية والسلوك البشري للدكتور وليام مارستون

المراجع

 وزارة العمل الأمريكية -- إدارة التوظيف والتدريب

مستجدات العقد 1970
مصطلحات علم الاجتماع
مهارات حياتية

مهارات شخصية


Tek Fiyat Kanunu, etkin piyasalarda aynı mallar için tek fiyat oluşacağını ifade eden iktisadi kanundur. Etkin piysalarda, alıcılar veya tüketiciler fiyatı düşük olan mala doğru hareket gösterirler, satıcılar veya üreticiler ise fiyatı yüksek olan mala doğru hareket gösterirler. Dolayısıyla piyasanın dengeye gelmesi çok kısa sürecektir. Bu yüzden tek fiyat kanununun geçerli olmasını sağlayan en önemli olgu arbitrajdır.

Döviz Piyasalarında Tek Fiyat Kanunu

Tek fiyat kanununun en belirgin gözlendiği piyasa tipi döviz piyasasıdr. Arbitrajcılar, örneğin doları ucuz olan yerden satın alıp pahalı olan yerde bozdurmaya çalışır. Bunun sonucunda doların satın alındığı yerde dolar talebi arttığı için doların yerel para cinsinden değeri artar. Aynı şekilde arbitrajcının doları sattığı yerde ise dolar arzı arttığı için doların yerel para cinsinden değeri azalır. İki piyasadaki birbirine doğru zıt yönlü hareket sonuçta ikisinde de aynı döviz kurunun oluşmasını sağlar.

Geçerlilik Koşulları

Tek fiyat kanununun düzgün işleyebilmesi için taşıma maliyeti olmaması gerekir, ticareti yapılan mallar birbirinin aynı olmalıdır. Örneğin New York'ta dolar bozduran bir kişi, Türk lirası almak için fazladan bir maliyete katlanmak zorunda kalıyorsa, bu maliyet arbitraj işleminden elde edeceği potansiyel kârı engelleyebilir.

Ekonomik yasalar

Tek fiyat kanunu


Club de Regatas Vasco da Gama  er brasilískt knattspyrnufélag frá Rio de Janeiro. Liðið var stofnað árið 1898.

Sigrar
Copa Libertadores:1
 1998
 Brasilískir meistarar: 4
 1974, 1989, 1997, 2000
 Brasilískir bikarmeistarar: 1
 2011

Völlur
 Fullt nafn: Estádio São Januário
 Stærð: 	21,880

Stofnað 1909
Brasilísk knattspyrnufélög

CR Vasco da Gama


Hiromi Yanagihara ; ) a fost o cântăreață japoneză, membră fondatoare a trupei Country Musume. S-a alăturat trupei în 1999, împreună cu Rinne Toda și Azusa Kobayashi. La 16 iulie 1999, Yanagihara a murit într-un accident rutier, cu o săptămână înainte de prima lansare, Futari no Hokkaidou.

Filmografie

Filme
 1998 –

Emisiuni TV
 13 iulie 1999 – Idol o Sagase

Drame
 6 aprilie 1998 –
 9 iulie 1998 –
 11 octombrie 1998 –

Link-uri externe
  Necrolog de Nikkan Sports
 Hiromi Yanagihara  – Hello! Project Old School

Nașteri în 1979
Decese în 1999
Nașteri pe 19 octombrie
Decese pe 16 iulie
Actrițe japoneze
Idoli japonezi

Hiromi Yanagihara


Elek Gyula Aréna er en indendørs multiarena i Ferencváros i udkanten af Budapest i Ungarn. Arenaen blev bygget i 1997, men fik i 2016 fortaget en ny renovering.

Kilder / eksterne henvisninger

Etableret i 1997
Idrætsanlæg i Ungarn
Håndboldarenaer i Ungarn
Multiarenaer
Ferencváros
Budapest

Elek Gyula Aréna


An Sparganium yunnanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Y.D.Chen. An Sparganium yunnanense in nahilalakip ha genus nga Sparganium, ngan familia nga Typhaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sparganium

Sparganium yunnanense


Cyanocompsa es un género de aves de la familia Cardinalie.

Son aves, principalmente de Sudamérica.

Especies
Este género contiene las siguientes especies:
 Cyanocompsa brissonii
 Cyanocompsa cyanoides
 Cyanocompsa parellina

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Jean Cabanis

Cyanocompsa


Leonhard Weisgerber (* 9. August 1903 in Darmstadt; † 1. Juli 1989 in Wiesbaden) war ein deutscher Forstmeister.

Werdegang
Weisgerber übernahm nach Ende des Zweiten Weltkriegs die Bezirksforstverwaltung Darmstadt. Ein Jahr später wurde er Personalreferent in der Hessischen Landesforstverwaltung. Vom 1. April 1950 bis 1968 war er Leiter der Landesforstverwaltung im Hessischen Ministerium für Landwirtschaft und Forsten.

Ehrungen
 1968: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland

Literatur
 Allgemeine Forstzeitschrift, Band 23 – Bayerischer Landwirtschaftsverlag, 1968
 Allgemeine Forstzeitschrift, Band 23 – Bayerischer Landwirtschaftsverlag, 1978
 Der Forst- und Holzwirt, Band 33 – 1978

Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Person (Darmstadt)
Forstbeamter (Hessen)
Deutscher
Geboren 1903
Gestorben 1989
Mann

Leonhard Weisgerber


Tókasveppur (fræðiheiti Lentinula edodes) er tegund sældusveppa sem vex á viði dauðra trjáa í Austur-Asíu. Hann er með mest ræktuðu sveppum í heiminum, og með einna lengstu ræktunarsöguna.

Lengst af var tókasveppur ræktaður með því að höggva "shii" tré (þaðan nafnið: shii-take) og leggja bolina nálægt timbri smituðu af sveppnum. Flestar tegundir lauftrjáa hafa verið nýttar með sömu aðferð. Nú er sveppurinn ræktaður einnig í stórum stíl í sagi í plastpokum.

Tilvísanir

Sældubálkur
Ætisveppir

Tókasveppur


The 1948 Quebec general election was held on July 28, 1948, to elect members of the Legislative Assembly of the Province of Quebec, Canada. The incumbent Union Nationale, led by Maurice Duplessis, won re-election, defeating the Quebec Liberal Party, led by Adélard Godbout.

This was the third time (and the second in a row) that Duplessis led his party to a general election victory.

It was Godbout's third (and final) loss to Duplessis in a general election, and the second in a row. He had won one victory against Duplessis years earlier in the 1939 election.  In this election, the Liberals fared particularly poorly, reduced to only 8 seats, although their share of the popular vote was around 36%.

Adjustment of representation
The Legislative Assembly was expanded from 91 to 92 members, as a consequence of Charlevoix—Saguenay no longer returning a joint member, separate members being elected from Charlevoix and Saguenay.

Campaign
The Union des électeurs fielded candidates in all 92 ridings, with 71 becoming, at minimum, three-way contests between them, the UN and the Liberals:

Results

|-
! colspan=2 rowspan=2 | Political party
! rowspan=2 | Party leader
! colspan=4 | MPPs
! colspan=4 | Votes
|-
! Candidates
!1944
!1948
!±
!#
! ±
!%
! ± (pp)
|-

|style="text-align:left;"|Maurice Duplessis
|91
|48
|82
|34
|775,747
|270,086
|51.25
|13.22
|-

|style="text-align:left;"|Adélard Godbout
|92
|37
|8
|29
|547,478
|24,162
|36.16
|3.19
|-

|style="text-align:left;"|P. Ernest Grégoire
|92
|–
|–
|–
|140,050
|123,508
|9.25
|8.01
|-

|style="text-align:left;"|
|7
|1
|–
|1
|9,016
|24,970
|0.60
|1.96
|-

|style="text-align:left;"|
|–
|4
|–
|4
| style="text-align:center;" colspan="4"|did not campaign
|-
|rowspan="10" |
|style="text-align:left;" colspan="10"|Other candidates
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|11
|–
|2
|2
|23,956
|11,190
|1.58
|0.62
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|–
|1
|–
|1
| style="text-align:center;" colspan="4"|did not campaign
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|8
|–
|–
|–
|8,649
|1,874
|0.57
|0.06
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|1
|–
|–
|–
|4,899
|2,974
|0.32
|0.27
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|7
|–
|–
|–
|2,968
|7,868
|0.20
|0.45
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|1
|–
|–
|–
|1,098
|7,257
|0.07
|0.56
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|1
|–
|–
|–
|110
|2,905
|–
|0.23
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
| style="text-align:center;" rowspan="2" colspan="8"|did not campaign
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|-
! colspan="3" style="text-align:left;" | Total
| 311
| 91
! " colspan="2"| 92
! " colspan="2"| 1,513,971
! " colspan="2"| 100%
|-
| colspan="7" style="text-align:left;" | Rejected ballots
| 17,928
| 2,376
| colspan="2"|
|-
| colspan="7" style="text-align:left;" | Voter turnout
| 1,531,899
| 186,388
| 75.22
| 3.24
|-
| colspan="7" style="text-align:left;" | Registered electors
| 2,036,576
| 167,180
| colspan="2"|
|}

Synopsis of results

 = open seat
 = turnout is above provincial average
 = winning candidate was in previous Legislature
 = incumbent had switched allegiance
 = incumbency arose from byelection gain
 = previously incumbent in another riding
 = other incumbents renominated
 = multiple candidates

Analysis

See also
 List of Quebec premiers
 Politics of Quebec
 Timeline of Quebec history
 List of Quebec political parties
 23rd Legislative Assembly of Quebec

References

Quebec general election
Elections in Quebec
General election
Quebec general election

1948 Quebec general election


تمثال الفتى ذو الحذاء المرشح  (ويطلق عليه أحيانا Leaky)، يسمى التمثال أيضاً بالفتى المهاجر والحذاء سيء الحظ. هو أحد التماثيل التي تصور فتى صغيراً ممسكاً بحذاءه الأيمن وناظراً إليه. يبلغ طول التمثال 4 أقدام، وفي أغلب الأحيان يكون على شكل نافورة تتدفق مياهها من ثقب الحذاء.

أصل هذا التمثال غامض، فيقال أنه كان هناك فتى يبيع الجرائد وغرق، أو أنه كان بائعاً متجولاً في الجيش الأمريكي حدث وأن حمل المياه في حذاءه ليساعد رفاقه الجرحى، وقيل غير ذلك.

مراجع

ثقافة فريسنو (كاليفورنيا)
منحوتات برونزية
منحوتات برونزية في المملكة المتحدة
منحوتات برونزية في الولايات المتحدة
منحوتات خارجية في آيوا
منحوتات خارجية في أوهايو
منحوتات خارجية في إنجلترا
منحوتات خارجية في بنسيلفانيا
منحوتات خارجية في تكساس
منحوتات خارجية في فيرمونت
منحوتات خارجية في كاليفورنيا
منحوتات خارجية في كانساس
منحوتات خارجية في كوبا
منحوتات خارجية في كولورادو
منحوتات خارجية في لويزيانا
منحوتات خارجية في مين
منحوتات خارجية في ويسكونسن
منحوتات رجال
مواقع جذب سياحي في لنكولنشاير
مواقع جذب سياحي في وينيبيغ

تمثال الفتى ذو الحذاء المرشح


La isla Santa María (en inglés: St. Mary's Island; también conocida como Banjul Island o isla Banjul) es una isla y banco de arena, hasta el  deshabitada, situada en el estuario del río Gambia en el océano Atlántico. La isla ubicada en el país africano de Gambia es apenas reconocida como tal, ya que en dirección sur y oeste está presente un bosque de manglar, y complejos de humedales que la hacen parecer cerrada.

Fue avistada por primera vez por los navegantes portugueses en el , a causa de su posición estratégica en 1816 los británicos tomaron el lugar y fundaron la ciudad de Bathurst, hoy Banjul. Debido a un cabo a 10 kilómetros de distancia bautizado por los portugueses como «cabo Santa María», la isla fue llamada por los ingleses St. Mary's Island.

Véase también
 Geografía de Gambia
 Geografía de África

Referencias

 Arnold Hughes, David Perfect: Historical dictionary of The Gambia Scarecrow Pr, 2008, ISBN 978-0-8108-5825-1
 Ilona Hupe: Gambia. Kleines Urlaubsparadies in Westafrika. Mit Ausflügen in den Senegal. Der anspruchsvolle Begleiter für Ihre Reise nach Gambia. Reiseführer mit aktuellen Tips und Informationen. Hupe Ilona Verlag, 2. aktualisierte Auflage. München 1999, ISBN 3-932084-19-5.

Enlaces externos
 Mapa de ubicación de la isla

Islas fluviales de Gambia
Archipiélagos e islas del océano Atlántico de Gambia

Isla Santa María (Gambia)


Der Codex Alimentarius Europaeus ist ein supranationaler Standard für die Lebensmittelsicherheit von 1958. Er ging auf den Codex Alimentarius Austriacus des österreichischen Politikers Hans Frenzel von 1891 zurück und wurde 1961 durch den internationalen Codex Alimentarius ersetzt.

Geschichte

In den Jahren nach dem Zweiten Weltkrieg hatte sich der weltweite Handel mit Lebensmitteln sehr stark entwickelt. Damit verbunden waren aber auch Bestrebungen in verschiedenen Weltregionen, für die einzelne Region eigene Regeln für den Lebensmittelverkehr aufzustellen. Dieser Trend zu jeweils unterschiedlichen Vorgaben für Untersuchung und Beurteilung der Waren war auch zwischen den einzelnen europäischen Staaten feststellbar. Ein solches Vorgehen führte unweigerlich zum Aufbau von Handelshemmnissen zwischen den Staaten oder Weltregionen. Entsprechende Befürchtungen wurden Anfang der 1950er Jahre bereits öffentlich geäußert.

Im Rahmen eines Vortrags am 15. Juni 1953 in Bad Neuenahr bei der Tagung des Forschungskreises der Deutschen Ernährungsindustrie über Das österreichische Lebensmittelgesetz, in dem er auch das Österreichische Lebensmittelbuch (Codex Alimentarius Austriacus) erläuterte, stellte Frenzel zum ersten Mal seine Idee eines europaweiten Codex Alimentarius vor. Dieser Codex sollte analog dem österreichischen Codex aufgebaut sein und analog diesem erstellt werden. Frenzel verband damit die Erwartung, dass mit einer für alle Staaten Europas geltenden Regelung neben der erhöhten Lebensmittelsicherheit auch eine Erleichterung des innereuropäischen Handels die Folge wäre.

Aufgrund des positiven Echos auf seine Vorschläge hat Frenzel diese Idee in den folgenden Jahren systematisch verfolgt und in vielen Vorträgen dafür geworben. Besonders unterstützt wurde er dabei von der internationalen Kommission der landwirtschaftlichen Industrien (Commission Internationale des Industries Agricole et Alimentaire, CIAA), da auch die Wirtschaft großes Interesse an einer Verhinderung von Handelshemmnissen hatte.

Die europaweit koordinierende Tätigkeit zur Vorbereitung der Gründung eines europäischen Codex wurde von der Schweiz übernommen, da Österreich bis 1955 noch ein von vier Mächten besetztes Land war. Ab Herbst 1957 übernahm Österreich als freies, neutrales Land unter der Federführung von Frenzel die weiteren Koordinationsaktivitäten.

Am 9. und 10. April 1958 hat die CIAA eine Tagung in Paris organisiert, die sich ausschließlich mit dem Codex Alimentarius Europaeus befasste. Aufgrund der entsprechenden Vorarbeiten konnte bei dieser Tagung der "Europäische Rat des Codex Alimentarius Europaeus" gegründet werden. Seine Aufgabe war, ein europäisches Lebensmittelbuch zu erarbeiten. Frenzel wurde zum ersten Präsidenten dieses Rates gewählt. Als Vorbild für den Codex Alimentarius Europaeus wurde der österreichische Codex Alimentarius herangezogen.

In den folgenden Jahren, bis etwa 1964, wurde intensiv an diesem neuen Werk gearbeitet. Die Arbeitsgruppen, die an den einzelnen Kapiteln des Lebensmittelbuches arbeiteten, setzten sich aus Vertretern verschiedener Länder, die freiwillig an dem Projekt teilnahmen, zusammen. Insgesamt haben folgende Länder mitgearbeitet: Belgien, Dänemark, Deutschland, Frankreich, Griechenland, Großbritannien, Israel, Italien, Jugoslawien, Luxemburg, Niederlande, Norwegen, Österreich, Polen, Portugal, Schweden, Schweiz, Spanien, Tschechoslowakei, Türkei, Ungarn sowie Vertreter von FAO, WHO, CIAA und ISO.

Die Fortschritte des europäischen Codex brachten die WHO und FAO dazu, ihre Aktivitäten bezüglich der Erarbeitung eines weltweiten Codex zu intensivieren. Diese beiden UN-Organisationen beabsichtigten eine analoge weltweite Regelung zur Verhinderung von Handelshemmnissen zwischen Weltregionen zu erstellen. Es kam ab 1960 zu intensiven Verhandlungen zwischen dem "Europäischen Rat des Codex Alimentarius Europaeus" und den beiden UN-Organisationen, um einen Weg der Zusammenarbeit zwischen Europa und den UN-Organisationen zu finden. Der Schweizer Prof. Dr. Otto Högl, ab 1962 Nachfolger von Frenzel als Präsident des "Europäischen Rates des Codex Alimentarius Europaeus", übernahm die Fortsetzung dieser Verhandlungen.

Schon in den Statuten des Europäischen Rates des Codex Alimentarius Europaeus war die Absicht niedergelegt, sich nach Möglichkeit mit einer internationalen Organisation, die auf völkerrechtlicher Basis gegründet wurde, zu verbinden, da es für Frenzel von Anfang an nur das Ziel sein konnte, eine weltweite Regelung zum Zwecke eines weltweiten freien Handels mit Lebensmitteln zu erreichen. Daher waren die Voraussetzungen für erfolgreiche Verhandlungen gegeben. Der "Europäische Rat des Europäischen Codex Alimentarius" wurde auch in die Vorbereitungen zu Gründung der AO/WHO Codex Alimentarius Commission eingebunden.

Im Jahr 1963 fand in Rom vom 24. Juni bis 3. Juli die konstituierende Sitzung der "Codex Alimentarius Commission" statt. Der Name wurde von der österreichischen bzw. der europäischen Bezeichnung der entsprechenden Gremien übernommen.

Der Europäische Rat des Codex Alimentarius Europaeus wurde 1963 bei der konstituierenden Sitzung als regionale Gruppe für Europa mit der Bezeichnung "Advisory Group for Europe oft the Joint FAO/WHO Codex Alimentarius Commission" in die "Codex Alimentarius Commission" eingebunden. Damit war die erste regionale Gruppe gegründet. Heute existieren für alle Weltregionen Koordinierungsgruppen nach dem europäischen Muster in der "Codex Alimentarius Commission".

Regionale Gruppe für Europa

Die regionale Gruppe für Europa wurde ab 1964 nach einer Änderung der Statuten der "Codex Alimentarius Commission" als FAO/WHO Regional Coordinating Committee for Europe bezeichnet. Erst ab 1965 waren alle Staaten, die am europäischen Codex mitgearbeitet hatten, auch in der Codex Alimentarius Commission wieder vereint. Nach der Klärung einiger offener Fragen bezüglich der Statuten und der Finanzierung durch eine Änderung der Statuten 1964 beantragten einige vorher zögernde europäische Staaten ihre Mitgliedschaft in der Codex Alimentarius Commission.

Die regionale Gruppe für Europa umfasste zunächst die Staaten, die am europäischen Codex mitgearbeitet hatten. Heute ist die Anzahl der in der regionalen Gruppe für Europa vertretenen Staaten wesentlich größer. Mitglieder der regionalen Gruppe für Europa sind: Albanien, Armenien, Aserbaidschan, Belgien, Bosnien-Herzegowina, Bulgarien, Cypern, Dänemark, Deutschland, Die frühere jugoslawische Republik Mazedonien, Estland, Europäische Union, Finnland, Frankreich, Georgien, Griechenland, Großbritannien, Irland, Island, Israel, Italien, Kasachstan, Kirgisistan, Lettland, Litauen, Luxemburg, Malta, Moldawien, Montenegro, Niederlande, Norwegen, Österreich, Polen, Portugal, Rumänien, Russische Föderation, Serbien, Slowenien, Slowakei, Schweden, Schweiz, Spanien, Tadschikistan, Tschechien, Türkei, Ukraine, Ungarn, Usbekistan und Weißrussland.

Den Vorsitz der regionalen Gruppe für Europa hatte zunächst Högl inne. Für die Funktionsperiode ab 1965 wurde Frenzel als Vorsitzender gewählt. Er konnte aber aus gesundheitlichen Gründen diesen Vorsitz nicht mehr ausüben. Sein Stellvertreter Dr. Richard Wildner war dann längere Zeit Vorsitzender. Nach diesem folgte wieder ein Österreicher, Prof. Dr. Herbert Woidich, der, mit einer Unterbrechung durch einen Schweizer Vorsitz, ebenfalls für längere Zeit den Vorsitz der regionalen Gruppe führte. Erst in den 1980er Jahren übernahmen andere Staaten den Vorsitz der regionalen Gruppe für Europa.

Literatur
 F. Vojir, E. Schübl, "Teil A. Codex Alimentarius Austriacus, Codex Alimentarius Europaeus, Weltweiter Codex, Historische Entwicklung", in Festschrift "120 Jahre Codex Alimentarius Austriacus (Österreichisches Lebensmittelbuch), 1891-2011", Bundesministerium für Gesundheit (Hg.), S. 29–166. Neuer Wissenschaftlicher Verlag, Wien-Graz, 2011
 "Entstehungsgeschichte des Codex Alimentarius Europaeus", herausgegeben von der Österreichischen Arbeitsgemeinschaft für Volksgesundheit, Wien 1962

Einzelnachweise

Lebensmittelrecht (Europäische Union)
Rechtsquelle (20. Jahrhundert)

Codex Alimentarius Europaeus


අතීතයේ සිට ග්‍රීක ශිෂ්ටාචාරය ගණිතය සම්බන්ධ සොයාගැනීම පිළිබඳව ප්‍රධාන මෙහයක් ඉටුකොට ඇත. ග්‍රීක ගණිතඥයන් බොහෝ දෙනෙක් ඔවුන්ගේ ගණිතය කෙරෙහි සිදුකොට ඇති මෙහෙය පදනම්ව මෙම ලැයිතුවට ඇතුළත් ව ඇත.

පුරාණ ග්‍රීක ගණිතඥ ලැයිස්තුව

Anaxagoras
Anthemius of Tralles
Antiphon
Apollonius of Perga
ආකිමිඩීස් (Archimedes)
Archytas
Aristaeus the Elder
Aristarchus of Samos
ඇරිස්ටෝටල් (Aristotle)
Asclepius of Tralles
Attalus of Rhodes
Autolycus of Pitane
Balanos Vasilopoulos
Bion of Abdera
Bryson of Heraclea
Callippus
Carpus of Antioch
Chrysippus
Cleomedes
Conon of Samos
Ctesibius
Democritus
Dicaearchus
Dinostratus
Diocles
Dionysodorus
Diophantus
Domninus of Larissa
Eratosthenes
Euclid
Eudoxus of Cnidus
Eutocius of Ascalon
Geminus
Giovanni Demisiani
Heliodorus of Larissa
Hero of Alexandria
Hipparchus
Hippasus
Hippias
Hippocrates of Chios
Hypatia
Hypsicles
John Pediasimos
Leodamas of Thasos
Kosmas Balanos
Marinus of Neapolis
Menaechmus
Menelaus of Alexandria
Meton of Athens
Metrodorus
Nicomachus
Nicomedes
Nicoteles of Cyrene
Oenopides
Pappus of Alexandria
Perseus (geometer)
Philolaus
Philon
Philonides of Laodicea
Polyaenus of Lampsacus
Posidonius
Proclus
Ptolemy
පයිතගරස් (Pythagoras)
Serenus of Antinouplis
Simplicius of Cilicia
Sporus of Nicaea
Thales
Theaetetus
Theano
Theodorus of Cyrene
Theodosius of Bithynia
Theon of Alexandria
Theon of Smyrna
Theudius
Thrasyllus of Mendes
Thymaridas
Xenocrates
Zeno of Elea
Zenodorus

බයිසැන්ටයින් ගණිතඥ ලැයිස්තුව

Stephanus of Alexandria
Maximus Planudes
Isaac Argyros
Isidore of Miletus
John Philoponus
Anthemius of Tralles

නූතන ග්‍රීක ගණිතඥ ලැයිස්තුව
Leonidas Alaoglu (1914–1981) - Known for Banach- Alaoglu theorem.
Charalambos D. Aliprantis (1946–2009) - Founder and Editor-in-Chief of the journals Economic Theory as well as Annals of Finance.
Roger Apéry (1916–1994) - Professor of mathematics and mechanics at the University of Caen Proved the irrationality of zeta(3).
Tom M. Apostol (1923–2016) - Professor of mathematics in California Institute of Technology, he has authored a number of books about mathematics.
Dimitri Bertsekas (born 1942) - Member of the National Academy of Engineering professor with the Department of Electrical Engineering and Computer Science. Author of fifteen books and research monographs, and coauthor of an introductory probability textbook
Giovanni Carandino (1784–1834)
Constantin Carathéodory (1873–1950) - Mathematician who pioneered the Axiomatic Formulation of Thermodynamics.
Demetrios Christodoulou (born 1951) - Mathematician-physicist who has contributed in the field of general relativity.
Constantine Dafermos (born 1941) - Usually notable for hyperbolic conservation laws and control theory.
Mihalis Dafermos (born 1976) - Reader in Mathematical Physics, University of Cambridge.
Apostolos Doxiadis (born 1953) - Australian born Mathematician.
Athanassios S. Fokas (born 1952) - Contributor in the field of integrable nonlinear partial differential equations.
Michael Katehakis (born 1952) - Professor at Rutgers University.
Alexander S. Kechris (born 1946) - Made notable contribution for the theory of Borel equivalence relations.
Nicholas Metropolis (1915–1999) - American born Greek physicist.
Yiannis N. Moschovakis (1938) - Writer, also worked as theorist in University of California, Los Angeles.
Christos Papakyriakopoulos (1914–1976) - Often called Papa, he specialized in geometric topology.
Athanasios Papoulis (1921–2002) - Contributed a number of theories, such as Papoulis–Gerchberg algorithm, A eloquent proof, among others.
Themistocles M. Rassias (born 1951) - Professor at the National Technical University of Athens.
Raphaël Salem (1898–1963) - Greek mathematician after whom are named the Salem numbers and whose widow founded the Salem Prize.
Cyparissos Stephanos (1857–1917) - Notable contributor of desmic systems.
Katia Sycara - Professor in the Carnegie Mellon School of Computer Science's Robotics Institute and the director of the Laboratory for Agents technology and Semantic web technologies.
Nicholas Varopoulos (born 1940) - Notable for his analysis on Lie groups.
Stathis Zachos (born 1947) - Published a number of writings on computer science.
Mihail Zervos - Working in Department of Mathematics, London School of Economics.
George Yioupis (Born 1969) - Advanced theories of time, known for A1=8h and 1M=40h

මූලාශ්‍ර

Greek

ග්‍රීක ගණිතඥ ලැයිස්තුව


وندر سوان كلر(بالإنجليزية:WonderSwan Color، باليابانية:ワンダースワンカラー، ونداسوان كرا). وهو جهاز العاب محمول صممته شركة بانداي اليابانية.
صدر الجهاز في 30 ديسمبر، 2000 في اليابان، وحقق نجاحا معتدلا.
وندر سوان لم يكن لها سوى شاشة بلونين الأبيض والأسود.على الرغم من أن الوندر سوان كلر كان أثقل وأكبر (7 ملم 2 جرام)مقارنة مع الوندر سوان، إصدار اللون المميز 64k للرام ،ويحتوي على شاشة الكرستال السائل أكبر.
وهو متوافق مع مكتبة العاب الوندر سوان.
نينتندو كادت ان تحتكر سوق الأجهزة المحمولة في اليابان. بعد صدور وندر سوان كلر، بانداي استحودت على ما يقرب من 8 ٪ من حصة السوق في اليابان يرجع ذلك جزئيا إلى انخفاض سعر الين الياباني ¥ 6800 (حوالي 59 دولاراً أمريكيا).
سبب اخر لنجاح الوندر سوان في اليابان هو أن بانداي تمكن من الحصول على صفقة مع سكويرسوفت صولاً إلى لعبة فاينل فانتسي لتطور رسوم وتحكم اللعبة.
ومع ذلك، مع شعبية الجيم بوي أدفانس والمصالحة بين سكوير ونينتندو، الوندر سوان كلر لقى نجاحا. وكريستال سوان، سرعان ما فقدت ميزتها التنافسية. توقفت في عام 2003.

المواصفات التقنية
 وحدة المعالجة المركزية : SPGY - 1002، وهو(3.072 ميغاهيرتز) (16-بت إي سي V30 إن إي سي V30MZ)
 الذاكرة : 64 بايت ذاكرة الفيديو / WRAM (مشتركة)
 الشاشة :
 FSTN عاكسة شاشات الكريستال السائل
 2.8 شبر (71 ملم) قطري
 لا إضاءة خلفية
 دقة شاشة : 224x144 بكسل
 ألوان : 241 من أصل 4096 الألوان
 الصوت : مدمج المتكلم أحادي أو ستيريو مع سماعات اختيارية محول
 ثلاثة إعدادات : كتم الصوت، هادئ، صوت عال
 وصلة : لاعبين اثنين (محول الحاجة)
 الطاقة : ألف ألف بطارية واحدة (~ 20 ساعة من اللعب)
 الحجم : 128 من قبل 74.3 من 24.3 ملم
 وزن 95 غرام (3.35 أوقية) بما في ذلك البطارية

المعلومات الشخصية
قبل بدء اللعب يجب على لاعب إدخال بعض المعلومات الشخصية. ويمكن الوصول إلى هذه الشاشة عن طريق الضغط على زر التشغل وزر البدء في وقتٍ واحد. سوفَ يطلب اسما، عيد ميلاد (السنة والشهر واليوم) ونوع الجنس والدم. وسوف يظهر الاسم تحت شعار بانداي عندما يبدء النظام بالتشغيل. سوف تجد خيار إعدادات الصوت والصوة الافتراضية هنا أيضاً.

الألوان
أتى الوندر سوان بخمسة ألوان أساسية :الأزرق اللؤلؤي والوردي اللؤلؤي، الأسود كريستالي، الأزرق كريستالي، وأورانج كريستالي. وكما نزلت ألوان حصرية للجهاز.

حزمة فاينل فانتسي
كما توفرة ألوان الوندر سوان كنسخ محدودة للعبة فاينل فانتسي، وجاءت جنبا إلى جنب إما مع فاينل فانتسي I أو فاينل فانتسي II.

انظر أيضا

مراجع

وصلات خارجية
 بانداي آسيا

مشغلات ألعاب فيديو محمولة
استحداثات عام 1999
عتاد ألعاب فيديو حصرية في اليابان
منتجات عرضت في 2000

وندر سوان كلر


Kızılcahamam eski ismiyle Yabanabad, Ankara ilinin kuzey kısmında yer alan bir ilçesidir. E5 Ankara-İstanbul Devlet karayolu üzerindedir. Kızılcahamam; Çubuk, Kahramankazan, Ayaş, Güdül, Çamlıdere ilçeleri ile Bolu ve Çankırı illeri arasında kalır. Dağlık ve ormanlık bir ilçe olan Kızılcahamam, 1712 kilometrekarelik bir alanı kaplar. İç Anadolu ile Karadeniz arasında geçişi sağlar. Köroğlu Dağları ilçenin en önemli dağı, Sakarya Irmağı'nın kollarından biri olan Kirmir Çayı da ilçedeki en önemli akarsudur. Ankara'ya içme suyu sağlayan Kurtboğazı, Eğrekkaya ve Akyar barajları Kızılcahamam Belediyesi sınırları içerisinde kalır. İlçe merkezinde yeterli miktarda düzlük alan bulunmadığından dolayı çok sıkışık bir yerleşim mevcuttur. Buna rağmen ilçe merkezleri dağ yamaçlarına doğru sürekli genişleme eğilimindedir. Roma döneminden beri kullanıldığı bilinen Kızılcahamam kaplıcaları Türkiye çapında ün kazanmıştır. Kızılcahamam genellikle Soğuksu Millî Parkı, kaplıcaları, otelleri, maden suları, tarihi yerleri ve festivalleri ile tanınır. Şifa merkezidir. Termal suları pek çok hastalığa iyi gelmektedir. Ankara'ya yakınlığı nedeniyle özellikle hafta sonları çok sayıda günübirlikçi turist ağırlar. İlçe içindeki çok sayıdaki lokanta Ankara'dan gelen misafirlere ve kaplıca ziyaretçilerine hizmet verir. Pazar günleri kurulan ilçe pazarında civar köylerden gelen köylüler, getirdikleri yöresel ve doğal ürünleri pazarlarlar. Son yıllarda yapılan büyük oteller kongre ve toplantılara ev sahipliği yapmakta, bu yolla ilçe turizmine büyük katkılar sağlamaktadırlar.

Tarihçe

Kızılcahamam'da yerleşimin ne zaman başladığı bilinmemekle beraber, ilk çağlara kadar uzanmaktadır. İlk önce Hititlerin daha sonra da sırasıyla Friglerin, Lidyalıların, Perslerin, Galatların, Romalıların ve Bizanslıların hakimiyetinde kalmıştır. 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Türkler Anadolu'nun her bir yerine akınlar yapmaya başlamışlar, 1073 yılında Ankara ve civarına gelerek çevreye yayılmışlardır. Anadolu'ya yerleşen bugünkü Türklerin atalarını teşkil eden Oğuzların Bozoklar ve Üçoklar olmak üzere 24 boya ayrıldıkları, Bozok boylarının; Kayı, Bayat, Alkaevli, Karaevli, Yazdır, Dodurga, Döğer, Yaparlı, Afşar, Beğdili, Kızık ve Karkın; Üçok boylarınınsa Bayındır, Peçenek, Çavuldur, Çepni, Salur, Eymür, Ulayundluğ, Yüreğir, İğdir, Büğdüz, Yıva ve Kınık olduğu bilinmektedir. Bu Oğuz boylarının adlarına Kızılcahamam ilçesinde ve çevresinde sıkça rastlamak mümkündür. Buna göre Malazgirt Zaferi'nden sonra Anadolu'ya yerleşen Oğuz Türkleri bugünkü bölge insanının kökenini teşkil etmektedir. 1071 Malazgirt Zaferi'nden sonra Selçuklu Devleti Anadolu'ya akınlar yaparak 1073 yılında Ankara ve civarını ele geçirmişlerdir. Selçuklu Devleti'nin yıkılmasıyla beyliklerin hüküm sürmesinden sonra 1356 yılında Osmanlı Sultanı Orhan Gazi'nin oğlu Süleyman Paşa tarafından alınan Ankara ve civarı Osmanlıların eline geçmiştir. 1356 yılından itibaren Ankara Sancağı'na bağlı bir kaza olan Yabanabad'ın ilçe merkezi Demirciören köyü olmuştur. 1880 yılında ilçe merkezi bugünkü Pazar beldesine nakledilmiş ve 1915 yılına kadar buradan idare edilmiştir. Yol güzergahında olması ve şifalı suların bulunması sebebiyle ilçe merkezi 1915 yılında Pazar beldesinden alınarak Kızılcahamam'a taşınmıştır. Ankara yıllıklarında Kızılcahamam ismi Yabanabad olarak geçmektedir. Kızılcahamam için Evliya Çelebi Seyahatnâmesinde, "On gün yaban ovasında gezdik, bu da Engürü (Ankara) Sancak içinde yüz parça mamur köyü olan Subaşılık'tır ve hafta pazarı olan bir ilçedir." diyerek bahsetmektedir.

Şifalı Sular
İlçede birçok hastalığa deva olan şifalı sular, İlk Çağ'dan beri kullanılagelmiştir. Başta romatizma olmak üzere birçok derdine deva arayan hastalar özellikle yaz mevsiminde ilçeye gelip 1-2 haftalık sürelerle kalırlar.

Fosil kayıtları
Anadolu'daki ilk insansı kalıntıları Fikret Ozansoy tarafından Kızılcahamam ilçesinde bulunmuş ve bunlara Ankarapithecus meteai adı verilmiştir.

Kızılcahamam'da Spor
Kızılcahamamspor, Ankara ilinin yeşil-beyaz renkli köklü ekiplerindendir.

Gazi Üniversitesi Kızılcahamam MNT Kadın Futbol Takımı, Kadınlar 1. Ligi'nde mücadele etmektedir.

Kızılcahamam Güreş Takımı, bazı başarılar yakalamış olup Türklerin "ata sporu" sayılan güreşi ilçede yaşatıyor. Ayrıca her yıl ilçe festivallerinde geleneksel olarak yağlı güreş müsabakaları yapılmaktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanları

Yaşar Yıldırım, 1994 Türkiye yerel seçimleri'nde BBP'den seçildi, daha sonra istifa ederek MHP'ye katıldı.

Ulaşım
Kızılcahamam Ankara'ya 79 km, E-89 kara yolu ve TEM otoyoluyla 45 dakika uzaklıktadır. Esenboğa Havaalanı'na ise 1 saat uzaklıktadır. İstanbul'a kara yolu ile uzaklığı da 350 km'dir.

Kaynakça

Kızılcahamam


An Anisopogon avenaceus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Anisopogon avenaceus in nahilalakip ha genus nga Anisopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anisopogon (Poaceae)

Anisopogon avenaceus