Bisher habt ihr nichts gebeten in meinem Namen (BWV 87) ist eine Kirchenkantate von Johann Sebastian Bach. Er schrieb sie in Leipzig für Rogate, den 5. Sonntag nach Ostern, und führte sie am 6. Mai 1725 zum ersten Mal auf.

Geschichte und Worte
Bach komponierte die Kantate in seinem zweiten Jahr in Leipzig für den Sonntag Rogate.

Die vorgeschriebenen Lesungen für den Sonntag waren , "Täter des Wortes, nicht nur Hörer", und , "Gebete werden erhört" aus den Abschiedsreden. Bach hatte in seinem zweiten Jahr in Leipzig Choralkantaten komponiert zwischen dem ersten Sonntag nach Trinitatis und Palmsonntag, war zu Ostern jedoch zu Kantaten auf freien Text zurückgekehrt, vielleicht weil ein Textdichter nicht länger zur Verfügung stand.

Es ist die dritte von neun Kantaten für die Zeit zwischen Ostern und Pfingsten auf Texte von Christiana Mariana von Ziegler. Der Text beginnt, wie andere Kantaten aus diesem Zeitraum, mit einem Vers aus dem Evangelium. Die Dichterin deutet diesen Vers als Vorwurf. Am Ende des ersten Rezitativs steht die Umdichtung eines weiteren Verses aus dem Evangelium. Ein zweites wörtliches Bibelzitat erscheint in Satz 5. Es wird vorbereitet durch ein Rezitativ, das nicht Teil der gedruckten Ausgabe ist. Alfred Dürr vermutet, dass Bach dessen Text selbst schrieb, um einen besseren Übergang ermöglichen. Die Dichterin wählte als Schlusschoral die neunte Strophe von Heinrich Müllers Lied Selig ist die Seele (1659).

Besetzung und Aufbau
Die Kantate ist besetzt mit drei Solisten, Alt, Tenor und Bass, vierstimmigem Chor nur im Schlusschoral, zwei Oboen, zwei Oboe da caccia, zwei Violinen, Viola und Basso continuo.

 Arioso (Bass): Bisher habt ihr nichts gebeten in meinem Namen
 Recitativo (Alt): O Wort, das Geist und Seel erschreckt
 Aria (Alt): Vergib, o Vater, unsre Schuld
 Recitativo (Tenor): Wenn unsre Schuld bis an den Himmel steigt
 Arioso (Bass): In der Welt habt ihr Angst
 Aria (Tenor): Ich will leiden, ich will schweigen
 Choral: Muß ich sein betrübet?

Musik
Wie in der Kantate zum gleichen Anlass im Vorjahr, Wahrlich, wahrlich, ich sage euch (BWV 86), lässt Bach im ersten Satz den Bass als Vox Christi einen Vers aus dem Evangelium singen. Das formal freie Stück ohne Titel wird vom Orchester begleitet, wobei die Oboen die Streicherstimmen verdoppeln. Es ähnelt einer Fuge, da die Instrumente imitierend einsetzen und die Stimme ein ähnliches Thema singt. Ein Secco-Rezitativ führt zu einer Alt-Arie, in der zwei obligate Oboen da caccia durch zahlreiche Seufzermotive das Gebet um Vergebung verdeutlichen. Das zweite Rezitativ wird von den Streichern begleitet und endet in einem Arioso auf die Worte "Drum suche mich zu trösten". Der Trost folgt in einem weiteren Zitat eines Jesus-Worts aus dem Evangelium, wieder vom Bass vorgetragen: "In der Welt habt ihr Angst; aber seid getrost, ich habe die Welt überwunden". Die Musik ist sehr ernst, die Singstimme wird nur vom continuo begleitet. Der Satz bezieht die Passion als Preis für den Trost ein. Als Antwort drückt die letzte Arie Freude im Leiden aus. Ihre pastorale Stimmung mit punktierten Rhythmen im 12/8-Takt wurde mit der Sinfonia verglichen, die Teil II von Bachs Weihnachtsoratorium einleitet. Die Kantate wird beschlossen mit einem vierstimmigen Choralsatz auf die Melodie von Jesu, meine Freude von Johann Crüger.

Einspielungen
 Les Grandes Cantates de J.S. Bach Vol. 5, Fritz Werner, Heinrich-Schütz-Chor Heilbronn, Pforzheimer Kammerorchester, Hertha Töpper, Helmut Krebs, Franz Kelch, Erato 1959
 Bach Cantatas Vol. 2 – Easter, Karl Richter, Münchener Bach-Chor, Münchener Bach-Orchester, Anna Reynolds, Peter Schreier, Dietrich Fischer-Dieskau, Archiv Produktion 1974
 J.S. Bach: Das Kantatenwerk · Complete Cantatas · Les Cantates, Folge / Vol. 22, Nikolaus Harnoncourt, Tölzer Knabenchor, Concentus Musicus Wien, Paul Esswood, Kurt Equiluz, Ruud van der Meer, Teldec 1977
 Die Bach Kantate Vol. 34, Helmuth Rilling, Gächinger Kantorei, Bach-Collegium Stuttgart, Julia Hamari, Aldo Baldin, Walter Heldwein, Hänssler 1981
 Bach Edition Vol. 8 – Cantatas Vol. 3, Pieter Jan Leusink, Holland Boys Choir, Netherlands Bach Collegium, Sytse Buwalda, Nico van der Meel, Bas Ramselaar, Brilliant Classics 1999
 Bach Cantatas Vol. 25: Dresden/Sherborne / For the 5th Sunday after Easter (Rogate) / For the Sunday after Ascension Day (Exaudi), John Eliot Gardiner, Monteverdi Choir, English Baroque Soloists, Robin Tyson, Steve Davisilim, Stephan Loges, Soli Deo Gloria 2000
 J.S. Bach: Complete Cantatas Vol. 15, Ton Koopman, Amsterdam Baroque Orchestra & Choir, Bogna Bartosz, Jörg Dürmüller, Klaus Mertens, Antoine Marchand 2000
 J.S. Bach: Cantatas Vol. 35, Masaaki Suzuki, Bach Collegium Japan, Robin Blaze, Makoto Sakurada, Peter Kooij, BIS 2006

Literatur
 Alfred Dürr: Johann Sebastian Bach: Die Kantaten. Bärenreiter, Kassel 1999, ISBN 3-7618-1476-3
 Werner Neumann: Handbuch der Kantaten Johann Sebastian Bachs. 1947; 5. Auflage: 1984, ISBN 3-7651-0054-4
 Hans-Joachim Schulze: Die Bach-Kantaten: Einführungen zu sämtlichen Kantaten Johann Sebastian Bachs. Evangelische Verlags-Anstalt, Leipzig 2006, ISBN 3-374-02390-8; Carus-Verlag, Stuttgart 2006, ISBN 3-89948-073-2 (Edition Bach-Archiv Leipzig)
 Christoph Wolff, Ton Koopman: Die Welt der Bach-Kantaten. Verlag J. B. Metzler, Stuttgart / Weimar 2006, ISBN 3-476-02127-0

Weblinks

 Bisher habt ihr nichts gebeten in meinem Namen auf der Bach.de-Website
 BWV 87 Bisher habt ihr nichts gebeten in meinem Namen Es ist euch gut, daß ich hingehe Text, Aufbau, Besetzung, bei der University of Alberta

Einzelnachweise

Bachkantate
Musik 1725
Chorwerk aus dem 18. Jahrhundert
Musik (Ostern)


The 1999 New Brunswick general election was held on June 7, 1999, to elect 55 members to the 54th New Brunswick Legislative Assembly, the governing house of the province of New Brunswick, Canada.

Campaign
The election marked the debut of both Camille Thériault and Bernard Lord as leaders of the Liberals and Progressive Conservatives respectively.  It was Elizabeth Weir's third general election as leader of the New Democratic Party.

Thériault's Liberals were widely expected to win a fourth majority government from the outset of the campaign, and opinion polls showed them leading by double but Lord's Tories were able to capitalize on the issue of highway tolls and use it to portray the Liberals as arrogant.  Lord made an effective wedge issue on tolls, saying they were unfair to people who lived near the toll booths and had to drive through them daily and also as an example of arrogance and uncaring from the Liberals.  Lord then pledged to implement 20 of his key promises in his first 200 days in office, he styled this as "200 Days of Change", a message which was modelled on the Contract with America and the Common Sense Revolution, and it resonated with voters.  Another disadvantage for the Liberals was the loss of former premier Frank McKenna, who had retired after 10 years in office in 1997. McKenna was very popular and Thériault had difficulty shaking negative comparisons between himself and his predecessor.

Following a huge surge in the final weeks of the campaign, Lord became Premier with his party winning its largest majority in the history of New Brunswick.  Lord's tories also won the majority of Acadian seats, something the PC Party in New Brunswick had struggled to do in the past.

Lord's win was 44 of 55 seats, at 80% a huge majority, was viewed as remarkable by all parties.  Thériault, who came off in the campaign as cold and uncharismatic, made what pundits thought was his best speech of the campaign on election night when he said "the people of New Brunswick have spoken, and the people of New Brunswick are never wrong".  However, Lord's massive victory caused a domino effect which resulted in the defeat of many Liberals who had been viewed by pundits as undefeatable.

Opinion polls

Riding-specific polls

Moncton East by-election

Summary of results

Narrow wins and losses

A lot of Liberals, many high profile, lost their seats by very narrow margins while some barely survived.  Below is a list of the 14 ridings (over a quarter of all districts) decided by less than 10%.  Incumbent Liberal cabinet ministers are in bold, other incumbents are in italics.

Candidates
Party leaders and cabinet ministers are denoted in bold.

Northern New Brunswick

|-
|bgcolor=whitesmoke|1. Restigouche West
|
|Jean-Paul Savoie 3,328
||
|Benoît Cyr 3,592
|
|Rose Duguay 255
|
|
||
|Jean-Paul Savoie
|-
|bgcolor=whitesmoke|2. Campbellton
||
|Edmond Blanchard 4,321
|
|Pierre F. Dubé 2,569
|
|Johanne Parent 295
|
|
||
|Edmond Blanchard
|-
|bgcolor=whitesmoke|3. Dalhousie-Restigouche East
|
|Carolle de Ste. Croix 2,830
||
|Dennis Furlong 5,148
|
|Joel William Hickey 190
|
|Francine Richard (NLP) withdrawn
||
|Carolle de Ste. Croix
|-
|bgcolor=whitesmoke|4. Nigadoo-Chaleur
||
|Roland Haché 3,435
|
|Hermel Vienneau 2,862
|
|Raoul Charest 1,244
|
|Gilles Godin (NLP) 106
||
|Albert Doucet
|-
|bgcolor=whitesmoke|5. Bathurst
||
|Marcelle Mersereau 3,418
|
|Bob Stairs 2,427
|
|Antoine Duguay 453
|
|
||
|Marcelle Mersereau
|-
|bgcolor=whitesmoke|6. Nepisiguit
|
|Alban Landry 2,227
||
|Joel Bernard 2,534
|
|Gilles Halley 1,824
|
|
||
|Alban Landry
|-
|bgcolor=whitesmoke|7. Caraquet
||
|Bernard Theriault 4,194
|
|Gaston Moore 3,369
|
|Denis Doiron 596
|
|
||
|Bernard Theriault
|-
|bgcolor=whitesmoke|8. Lamèque-Shippagan-Miscou
|
|Jean-Camille DeGrâce 2,563
||
|Paul Robichaud 5,910
|
|Calixte Chaisson 368
|
|
||
|Jean-Camille DeGrâce
|-
|bgcolor=whitesmoke|9. Centre-Péninsule
|
|Denis Landry 2,097
||
|Louis-Philippe McGraw 3,045
|
|Roger Duguay 955
|
|
||
|Denis Landry
|-
|bgcolor=whitesmoke|10. Tracadie-Sheila
|
|Serge Rousselle 2,926
||
|Elvy Robichaud 5,453
|
|Claudette Duguay 285
|
|
||
|Elvy Robichaud
|}

Eastern New Brunswick

|-
|bgcolor=whitesmoke|11. Miramichi Bay
|
|Danny Gay 3,066
||
|Réjean Savoie 4,014
|
|Donald D. Doucet 365
|
|
||
|Danny Gay
|-
|bgcolor=whitesmoke|12. Miramichi-Bay du Vin
|
|James Doyle 3,076
||
|Michael Malley 5,393
|
|John Gagnon 147
|
|
||
|James Doyle
|-
|bgcolor=whitesmoke|13. Miramichi Centre
|
|John McKay 2,975
||
|Kim Jardine 4,076
|
|Terry Mullin 853
|
|
||
|John McKay
|-
|bgcolor=whitesmoke|14. Southwest Miramichi
|
|Reg MacDonald 2,850
||
|Norman Betts 4,019
|
|Terry Carter 254
|
|
||
|Reg MacDonald
|-
|bgcolor=whitesmoke|15. Rogersville-Kouchibouguac
|
|Maurice Richard 2,700
||
|Rose-May Poirier 2,820
|
|Maria Daigle 1,197
|
|
||
|Kenneth Johnson
|-
|bgcolor=whitesmoke|16. Kent
||
|Shawn Graham 3,264
|
|Valmond Daigle 2,471
|
|Charles Richard 402
|
|J.R. Beers (Ind) 103
||
|Shawn Graham
|-
|bgcolor=whitesmoke|17. Kent South
||
|Camille Thériault 4,546
|
|Jean-Noël Allain 3,838
|
|Collette Doucette 1,171
|
|
||
|Camille Thériault
|-
|bgcolor=whitesmoke|18. Shediac-Cap-Pélé
||
|Bernard Richard 5,422
|
|Odette Babineau 3,240
|
|Anne Marie Dupuis 633
|
|
||
|Bernard Richard
|}

Southeastern New Brunswick

|-
|bgcolor=whitesmoke|19. Tantramar
|
|Kirk W. Meldrum 925
||
|Peter Mesheau 3,311
|
|Heather Patterson 990
|
|Frank Comeau (Ind) 47
||
|Peter Mesheau
|-
|bgcolor=whitesmoke|20. Dieppe-Memramcook
|
|Greg O'Donnell 4,738
||
|Cy LeBlanc 5,206
|
|Marc LeBel 754
|
|
||
|Greg O'Donnell
|-
|bgcolor=whitesmoke|21. Moncton East
|
|Kevin John Fram 2,046
||
|Bernard Lord 5,248
|
|Marc Robar 542
|
|Laurent Maltais (NLP) 59
||
|Bernard Lord
|-
|bgcolor=whitesmoke|22. Moncton South
|
|James E. Lockyer 2,710
||
|Joan MacAlpine 3,143
|
|Theresa Sullivan 687
|
|
||
|James E. Lockyer
|-
|bgcolor=whitesmoke|23. Moncton North
|
|Gene Devereux 2,304
||
|René Landry 3,776
|
|Nancy Hartling 1049
|
|John Gallant (CoR) 103
||
|Gene Devereux
|-
|bgcolor=whitesmoke|24. Moncton Crescent
|
|Kenneth R. MacLeod 2,233
||
|John Betts 4,825
|
|Carl Fowler 699
|
|Albert H. Wood (CoR) 85
||
|Kenneth R. MacLeod
|-
|bgcolor=whitesmoke|25. Petitcodiac
|
|Gary Stewart Armstrong 1,171
||
|Wally Stiles 4,284
|
|Blair McInnis 447
|
|Donald R. Alward (CoR) 278
||
|Hollis Steeves
|-
|bgcolor=whitesmoke|26. Riverview
|
|Al J. Kavanaugh 2,151
||
|Pat Crossman 4,439
|
|Brad Smith 888
|
|Shane Harvey (CoR) 137
Jamie Ed Borden (Ind) 81
||
|Al J. Kavanaugh
|-
|bgcolor=whitesmoke|27. Albert
|
|Harry Doyle 2,065
||
|Wayne Steeves 3,633
|
|Myrna Geldart 529
|
|Dean Ryder (CoR) 136
||
|Harry Doyle
|-
|bgcolor=whitesmoke|28. Kings East
|
|LeRoy Armstrong 2,420
||
|Doug Cosman 4,310
|
|Jessica Coleman 354
|
|Eldon MacKay (CoR) 109
||
|LeRoy Armstrong
|}

Greater Saint John & Fundy Coast

|-
|bgcolor=whitesmoke|29. Hampton-Belleisle
|
|Georgie Day 2,628
||
|Bev Harrison 4,551
|
|Jocelyne Comeau 769
|
|
||
|Georgie Day
|-
|bgcolor=whitesmoke|30. Kennebecasis
|
|Peter LeBlanc 2,388
||
|Brenda Fowlie 4,070
|
|Albert Charles Joseph Comeau 939
|
|Greg Boyle (CoR) 192
||
|Peter LeBlanc
|-
|bgcolor=whitesmoke|31. Saint John-Fundy
|
|Stuart Jamieson 1,933
||
|Rodney Weston 3,473
|
|Robert E. Holmes-Lauder 494
|
|David Lytle (CoR) 115
||
|Stuart Jamieson
|-
|bgcolor=whitesmoke|32. Saint John-Kings
|
|Zita Longobardi 1,752
||
|Margaret-Ann Blaney 4,605
|
|Ken Wilcox 664
|
|
||
|Laureen Jarrett
|-
|bgcolor=whitesmoke|33. Saint John Champlain
|
|Roly MacIntyre 1,949
||
|Carole Keddy 2,073
|
|Dr. Paula C. Tippett 1,597
|
|Dolores H. Cook (CoR) 98
Jeanne Geldart (NLP) 36
||
|Roly MacIntyre
|-
|bgcolor=whitesmoke|34. Saint John Harbour
|
|Mark Thomas McNulty 1,347
|
|Tim Clarke 1,349
||
|Elizabeth Weir 2,398
|
|Thomas Mitchell (NLP) 54
||
|Elizabeth Weir
|-
|bgcolor=whitesmoke|35. Saint John Portland
|
|Leo McAdam 1,668
||
|Trevor Holder 3,773
|
|Pam F. Coates 844
|
|Miville Couture (NLP) 45
||
|Leo McAdam
|-
|bgcolor=whitesmoke|36. Saint John Lancaster
|
|Jane Barry 2,190
||
|Norm McFarlane 3,999
|
|Bill Farren 945
|
|Jim Webb (CoR) 154
Christopher B. Collrin (NLP) 96
||
|Jane Barry
|-
|bgcolor=whitesmoke|37. Grand Bay-Westfield
|
|Grace Losier 1,433
||
|Milt Sherwood 3,546
|
|Percy Ward 490
|
|Colby Fraser (CoR) 240
||
|Milt Sherwood
|-
|bgcolor=whitesmoke|38. Charlotte
||
|Sheldon Lee 3,263
|
|Sharon Tucker 2,071
|
|Eugene A. Dugas 299
|
|
||
|Sheldon Lee
|-
|bgcolor=whitesmoke|39. Fundy Isles
||
|Eric Allaby 1,248
|
|Ed Brine 1,192
|
|Bill Barteau 66
|
|
||
|Eric Allaby
|-
|bgcolor=whitesmoke|40. Western Charlotte
|
|Peter Heelis 3,071
||
|Tony Huntjens 3,490
|
|Andrew Gordon Graham 283
|
|
||
|Ann Breault
|}

Greater Fredericton

|-
|bgcolor=whitesmoke|41. Oromocto-Gagetown
|
|Ron Lindala 2,059
||
|Jody Carr 4,372
|
|Terry John Hovey 283
|
|Paul Pye (CoR) 151
||
|Vaughn Blaney
|-
|bgcolor=whitesmoke|42. Grand Lake
|
|Doug Tyler 3,245
||
|David Charles Jordan 3,769
|
|Phyllis MacLean 384
|
|Murray C. Barton (CoR) 223
||
|Doug Tyler
|-
|bgcolor=whitesmoke|43. Fredericton North
|
|Brad Woodside 3,698
||
|D. Peter Forbes 4,081
|
|Todd Joseph Tingley 632
|
|Ronald Bubar (CoR) 203
William Parker (NLP) 34
||
|Jim Wilson
|-
|bgcolor=whitesmoke|44. Fredericton-Fort Nashwaak
|
|Greg Byrne 2,685
||
|Eric MacKenzie 2,949
|
|Pat A. Kennedy 715
|
|David Alexander Brown (CoR) 96
Andie Haché (NLP) 31
||
|Greg Byrne
|-
|bgcolor=whitesmoke|45. Fredericton South
|
|Lorraine Siliphant 2,510
||
|Brad Green 4,070
|
|Myrna Gunter 1,409
|
|Michael McKay (NLP) 66
||
|Brad Green
|-
|bgcolor=whitesmoke|46. New Maryland
|
|Joan Kingston 3,077
||
|Keith Ashfield 4,223
|
|Carol E. Moore 441
|
|George Rennick (CoR) 182
||
|Joan Kingston
|-
|bgcolor=whitesmoke|47. York
|
|John Flynn 3,783
||
|Don Kinney 4,332
|
|Josh Johnson 449
|
|Malcolm MacNeil (CoR) 88
||
|John Flynn
|-
|bgcolor=whitesmoke|48. Mactaquac
|
|David Olmstead 2,385
||
|Kirk MacDonald 4,405
|
|Sandra Burtt 463
|
|Wilmot F. Ross (CoR) 217
||
|David Olmstead
|}

Upper Saint John River Valley

|-
|bgcolor=whitesmoke|49. Woodstock
|
|James W. Andow 1,989
||
|David Alward 5,354
|
|Sheila Moore 242
|
|
||
|Bruce Atherton Smith
|-
|bgcolor=whitesmoke|50. Carleton
|
|David Harvey 3,240
||
|Dale Graham 4,561
|
|Marilyn Young 176
|
|
||
|Dale Graham
|-
|bgcolor=whitesmoke|51. Victoria-Tobique
||
|Larry Kennedy 3,127
|
|Carmen Cecil Pirie 2,768
|
|Amy Dunham 144
|
|Carter Charles Edgar (Ind) 204
||
|Larry Kennedy
|-
|bgcolor=whitesmoke|52. Grand Falls Region
|
|Marcel Deschênes 3,094
||
|Jean-Guy Laforest 3,493
|
|Jean-Paul Gallant 265
|
|
||
|Paul Duffie
|-
|bgcolor=whitesmoke|53. Madawaska-la-Vallée
|
|Huguette Plourde 1,798
||
|Percy Mockler 4,367
|
|Jean-Charles Lombard 189
|
|
||
|Percy Mockler
|-
|bgcolor=whitesmoke|54. Edmundston
|
|Roland Beaulieu 2,173
||
|Madeleine Dubé 3,567
|
|Michael Gagné 366
|
|
||
|Bernard Valcourt
|-
|bgcolor=whitesmoke|55. Madawaska-les-Lacs
|
|Georges Corriveau 2,138
||
|Jeannot Volpé 4,289
|
|Marie-Pierre Valay-Nadeau 154
|
|
||
|Jeannot Volpé
|-
|}

References

1999 elections in Canada
Elections in New Brunswick
1999 in New Brunswick
June 1999 events in Canada

1999 New Brunswick general election


First Nations, eller Oprindelige Nationer (stammer), er et begreb, som bruges i Canada om landets urbefolkning, der også omfatter inuitter og mestiser (afkom af fransk-canadiere og indianere), for at erstatte ordet «indianer». First Nations, inuitter og mestiser kaldes kollektivt for Canadas urbefolkning (Aboriginal peoples in Canada, First peoples of seepage eller Indigenous peoples). Canadas First Nations repræsenteres af en forsamling af First Nations.

Mennesker, som tilhører First Nations i Canada, er tidligere blevet kaldt indfødte canadiere, urindbyggere og «autochthones» (= urindbyggere, et begreb som benyttes af fransk-canadiere). De er officielt anerkendt af den canadiske regering, som registrerede, om indianerne har krav på støtte under forordning for indianere (Indian Act). Brugen af begrebet «indfødte amerikanere» (Native Americans) er ikke almindelig i Canada, da begrebet opfattes kun at referere til urbefolkningen USA. Begrebet First Nations har også været omstridt.

Se også
 Etnografisk klassifikation af oprindelige amerikanere
 Amerikas oprindelige folk

Eksterne kilder/henvisninger

 Naming guidelines  — retningslinjer for navngivning fra den kanadiske regjering.
 Maple Leaf Web: Native Social Issues in Canada  — sosial saker for urbefolkningen i Canada
 The Plains Cree: A Historical and Ethnographic Study  — en historisk og etnografisk studie
 A History of Aboriginal Treaties and Relations in Canada  — en historie om urbefolkningens traktater og forhold til Canada
 First Nations Studies Essays  — studier og essay om First Nations

Inuit
Oprindelige amerikanere

First Nations


These are the Billboard Hot 100 number one hits of 1983. The longest running number-one single of 1983 is "Every Breath You Take" by the Police at eight weeks.

That year, 9 acts reached number one for the first time: Toto, Patti Austin, James Ingram, Dexys Midnight Runners, Irene Cara, The Police, Eurythmics, Michael Sembello, and Bonnie Tyler. Michael Jackson was the only act to hit number one more than once, with three.

Chart history

Number-one artists

See also
1983 in music
List of Cash Box Top 100 number-one singles of 1983
List of Billboard number-one singles
List of number-one R&B singles of 1983 (U.S.)

References

Sources
Fred Bronson's Billboard Book of Number 1 Hits, 5th Edition ()
Joel Whitburn's Top Pop Singles 1955-2008, 12 Edition ()
Joel Whitburn Presents the Billboard Hot 100 Charts: The Eighties ()
Additional information obtained can be verified within Billboards online archive services and print editions of the magazine.

United States Hot 100
1983

List of Billboard Hot 100 number ones of 1983


An Blepharoneuron tricholepis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Torrey, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Valentine Nash. An Blepharoneuron tricholepis in nahilalakip ha genus nga Blepharoneuron, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Blepharoneuron

Blepharoneuron tricholepis


Sophie Michaud Gigon (20 de janeiro de 1975, Lausanne, Suíça) é uma política suíça do Partido Verde que actualmente serve como membro do Conselho Nacional.

Educação e início da vida
Ela cresceu na suíça romanda, a parte francófona da Suíça. Ela estudou alemão, francês e ciências políticas nas universidades de Lausanne, Tübingen e Zurique. Em Tübingen frequentou a universidade através do programa Erasmus.

Carreira profissional
Em 2008, assumiu o secretariado da parte francófona da Suíça para a Pro Natura. Desde 2017 é secretária-geral da associação de direitos do consumidor Fédération Romande des Consommateurs.

Carreira política
Ela entrou no conselho municipal de Lausanne em 2007. Como conselheira municipal para os verdes, ela enfatizou que, se forem feitas melhorias de infraestrutura, elas também devem abranger algumas zonas verdes no ambiente imediato. Foi eleita para o Conselho Nacional nas eleições federais em outubro de 2019, e assumiu o cargo em dezembro do mesmo ano. No Conselho Nacional, faz parte da comissão de economia e impostos.

Vida pessoal
Ela é casada e tem dois filhos.

Mulheres da Suíça na política
Pessoas vivas
Nascidos em 1975
Políticos da Suíça
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Sophie Michaud Gigon


Ronald "Ron" Bilius Weasley, (d. 1 Mart 1980), J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisinde kurgusal karakteri. Serinin filmlerinde karakteri Rupert Grint canlandırmıştır. Arkadaşlarına çok sadık ve yeri geldiğinde değer verdiği şeyler için her şeyini ortaya koyabilen bir karakterdir. Rowling onu "uzun boylu, zayıf, leylek bacaklı, çilli, uzun burunlu ve elleriyle ayakları kocaman" şeklinde tanımlamıştır.

Karakter gelişimi
Harry Potter'ın en yakın arkadaşıdır. Ron'un beş erkek, bir kız kardeşi vardır. Diğer Weasleyler gibi o da Gryffindor binasındandır. Babası Sihir Bakanlığı'nda çalışmaktadır. Hayata olumlu bakan biridir. Fakat fakir olmaktan ötürü de biraz hayal kırıklığı yaşar. Ron üç yaşındayken Fred oyuncak ayısını kocaman iğrenç bir örümceğe dönüştürmüştür. Çünkü Ron da daha önce Fred'in oyuncak süpürgesini kırmıştır. Oyuncak ayısına sarılmaya kalktığı zaman bir sürü örümcek bacağına dolanmıştır ve bu yüzden Ron örümceklerden hoşlanmaz. Fakat ölü oldukları zaman rahatsızlık duymaz.

Ron'un patronusu 5. filmde DO'da görünmüştür ve 7. kitapta Sihir Bakanlığı'ndaki kaçışta geçmektedir. Ron'un patronusu Jack Russell teriyer cinsi köpektir.

Minerva McGonagall'ın Felsefe Taşı'nın korunması için yaptığı satranç büyüsünü bozmuş, Harry'nin bu aşamayı geçmesine yardımcı olmuştur. Harry ile birlikte çeşitli olaylara karışırlar. Bazen birbirleriyle konuşmazlar; fakat yine de Harry'nin en sadık arkadaşı ve yardımcısıdır. Başlarda kavga ve alaycılık aşamasında olsalar da, ileride Hermione Granger'le romantik ilişkileri başlar.

Görünüşler

Harry Potter ve Felsefe Taşı
Ron 11 yaşında Hogwarts'a eğitimine başlamıştır.Harry Potter'la King's Cross İstasyonu'nda tanışırlar. Hogwarts Express'te Harry ile birlikte yolculuk yapmıslardır. O sırada Hermione Granger ile de tanışmış olsalar da Ron ilk başlarda onunla pek anlaşamamıştır. O da ailesindeki tüm diğer üyeler gibi Gryffindor binasına seçilmiştir. İlerleyen zamanlarda Harry ve Hermione ile daha yakın arkadaş olmuşlardır. Bir gün Harry ve Hermione ile okulda girilmesi yasak olan üçüncü koridora giderler. Burada üç başlı bir canavarın koruduğu "Felsefe Taşı" bulunmaktadır. Felsefe Taşı suyu ölümsüzlük iksirine, metali altına çevirmektedir. Harry'nin anne ve babasını öldüren kötü büyücü Voldemort da Felsefe Taşının peşindedir. Harry taşı bulur ve Voldemort ile ilk mücadelesini yaşar. Ron burada Minerva McGonagall'ın yaptığı satranç büyüsünü bozarak Hogwarts tarihindeki en iyi satranç oyununu oynamış ve Harry'ye taşa ulaşması için yardım etmiştir. Harry taşı bulur ve Voldemort ile ilk mücadelesini yaşar. Harry Voldemort'u etkisiz hale getirir.

Harry Potter ve Sırlar Odası
Dobby,Harry'nin Hogwarts'a gitmemesi için her şeyi yapar ama Ron ve abileri Harry'i uçan arabaları ile kurtarırlar.King's Cross'taki gizli kapıdan da geçemeyince okula araba ile dönerler. Ancak araba yolculuğu sırasında başlarına bir sürü kaza da gelmiştir. Ardından okula döndüklerinden bir süre sonra ilginç olaylar yaşanmaya başlar. Harry, Ron ve Hermione Neredeyse Kafasız Nick'in partisine katılırlar. Geri dönerlerken Harry o kin dolu sesi tekrar duyar ve hademenin kedisini kara bir büyü yüzünden taşlaşmış olarak bulurlar. Duvarlardaki mesajda Sırlar Odası uyarısı vardır. Çocuklar, Profesör Binns'den Salazar Slytherin'in Muggle'lara karşı olan önyargısını, Sırlar Odası'nı ve onun mirasçısını öğrenirler. Ron bu mirasçının Draco Malfoy olduğunu düşünür ve Hermione de çok özlü iksiri içip Draco'nun arkadaşlarının kılığına girerek bir sonraki Quidditch maçından önce onunla konuşmayı önerir. Yen Yıl tatili sırasında Harry, Ron ve Hermione çok özlü iksiri denerler. Harry ve Ron, Draco Malfoy'un mirasçı olmadığını öğrenirler fakat Hermione yanlışlıkla kendini bir kediye dönüştürür. Harry, Mızmız Myrtle'ın odasında boş bir günlük bulur. Günlük bir zamanlar, Tom Riddle'a aittir; yani okulun 50 yıl önceki bir öğrencisine. Sonra günlük çalınır ve Hermione ile diğer kıza saldırılır. Daha kötüsü; Hagrid Azkaban'a gönderilir ve Dumbledore'un müdürlük görevi askıya alınır. Harry ve Ron Yasak Ormana girerek Hagrid'e yardım etmek isterler. Orman'da dev bir örümcek olan Aragog'la karşılaşırlar. Aragog onlara Hagrid'in suçsuz olduğunu söyler. Harry duyduğu sesin borulardan geldiğini ve dev bir yılana ait olduğunu öğrenir. Ron'un kız kardeşi Ginny, Sırlar Odası'na götürülür. Bu yüzden Harry, Ron ve Profesör Lockhart onu bulmak için doğru borulara giderler. Harry, Tom Riddle yani Lord Voldemort ile karşı karşıya gelir. Voldemort, Ginny'yi de esir almıştır. Fakat Dumbledore'nun Anka Kuşu Fawkes'in yardımıyla Harry Voldemort'u yener.

Harry Potter ve Azkaban Tutsağı
3.yılında Harry Marge Dursley'in kendisini ve ailesini küçümsemesine dayanamamış ve evden kaçarak otobüsle Çatlak Kazan'a gitmiştir. Ardından Weasley'ler ve Hermione ile de karşılaşır. Bu arada, Sirius Black'in Azkaban'dan kaçtığını öğrenir. Bir süre sonra arkadaşları Hermione ve Weasley'ler de ona katılır. Harry, Bay ve Bayan Weasley'nin Sirius Black'in onu ölü istediğini söylediklerine kulak misafiri olur. Okula dönerken Harry ve arkadaşları trende yeni Karanlık Sanatlara Karşı Savunma öğretmeni olan Profesör Lupin ile tanışırlar. Tren aniden durur, ışıklar söner ve kapıda bir Ruh Emici belirir. Harry çığlıklar duyar ve bayılır. Çocuklar Hogwarts'da,Ruh Emiciler'in okulu Sirius Black'den koruduğunu öğrenirler.

Hermione'nin kedisi Crookshanks Ron'un faresi Scabbers'i kovalayınca iki arkadaş arasında sürtüşmeye neden olur. Bu arada Sirius Black'in kaçışı herkesi korkutmaktadır. Harry, Ron ve Hermione onun izini bulmaya kararlıdır. Ron kayıp faresi Scrabbers'i Hagrid'in süt şişesinde bulur. Gerçek sonunda ortaya çıkar; Sirius Black, Harry'nin ailesine ihanet etmemiştir. Remus J.Lupin, bir kurt adamdır ve Profesör Snape ona dolunayda değişmemesi için iksir vermektedir. Harry, Sirius Black ve Remus J.Lupin'in }Peter Pettigrew'u öldürmelerini engeller. Çünkü babasının onların katil olmasını istemeyeceğini düşünmektedir. Her nasılsa, Peter Pettigrew serbest kalır ve Ruh Emiciler Sirius Black'i yakalar. Harry Patronus büyüsünü kullanarak Black'i kurtarır. Harry ve Hermione zaman kolyesini kullanıp Şahgaga'yı idamdan kurtarırlar. Şahgaga, Black'i güvenli bir yere götürür. Dumbledore da Harry'ye babasının onun içinde yaşadığını söyler.

Harry Potter ve Ateş Kadehi
Üçbüyücü Turnuvası için çekilen kurada hiç beklenmedik şekilde Harry'nin de adı çıkar.Okuldaki herkes ve Ron Harry'nin hile yaptığını düşünür. Ancak zaman geçtikçe Ron Harry'nin böyle bir şey yapmayacağını anlar ve görevlerinde yardımcı olur.Ron Yılbaşı balosu için Fleur Delacor'u davet eder, bunu isteyerek yapmamıştır, Fleur bir Veela'dır ve Ron, Veela'lardan çok etkilenmektedir. Ancak kabul etmeyince Harry ile birlikte Padma ve Parvati Patil ile baloya katılırlar.Bu arada Ron Hermione'nin kimse davet etmediği için baloya gelmediğini düşünür ancak onu Viktor Krum ile görünce çok kıskanır.Turnuvadaki son oyunun ardından Barty Crouch Jr'un bir oyunuyla Kupa anahtar yapılarak Tom Riddle'ın Mezarlığına gelmelerini sağlamıştır. Harry Mezarlığın ne olduğunu anlamaya çalışırken Peter Pettigrew'un kucağında kötü durumda olan Voldemort'la karşılaşır,Cedric Digorry'i  öldürür ardından Lord Voldemort'un geri dönmesi için büyü yapar. Yapılan kara büyü ile artık Lord Voldemort geri dönmüş olur.

Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı
Oliver Wood 'un gidişiyle birlikte Gryffindor Quidditch takımının tutucusu eksilmiştir ve Ron seçmelerde Gryffindor Quidditch takımının tutucusu seçilmiştir. Ron 5. senesinde zorluklar çeken Harry'e destek olmaya çalışır. Hermione'nin Dumbledore'un Ordusu fikrini destekler. Okula yeni atanan Dolares Umbridge'den gizli büyü çalışmaları yaparlar.Ancak bir süre sonra gizlice çalıştıkları öğrenilir.Voldemort Harry'nin zihnine Sirius'un bakanlık binasında işkence gördüğüne dair yanlış görüntüler nakleder. Bunun üzerine Harry ve Dumbeldore'nin Ordusundan Hermione Granger, Ron Weasley , Ginny Weasley , Neville Longbottom , ve Luna Lovegood , Sirius'u kurtarmaya giderler. Öğrenciler, Voldemort'un ölüm yiyenler'i tarafından Esrar Dairesinde kurulan tuzağa düşerler. Zümrüdüanka yoldaşlığı üyeleri takviyesi zamanında yetişmesine rağmen, Sirius, kuzeni Bellatrix Lestrange tarafından öldürülür. Voldemort ortaya çıkar ardından Dumbledore ile düello yaparlar. Voldemort, Dumbledore ile olan düelloda sonuç alamayınca Harry'nin içine girerek işkence yapar. Dumbledore'un sözleriyle Harry kendine gelmeye başlayarak karşı gelmeye başlar. Bakan ve Sihirbazlar aniden geldiklerinde ortadan kaybolur. Artık Voldemort'un döndüğüne inanmışlardır. Bunun sonucunda  Harry ve Dumbledore aklanmış olurlar.

Harry Potter ve Melez Prens
Ron Quidditch seçmelerindeyken Hermione onun kazanması için Mclaggen'e büyü yapar. Ron, Ginny ile Dean'i öpüşürken görür ve kavga ederler, Ginny ona Hermione'nin Viktor Krum'u öptüğünü söyler, Ron çok sinirlenir. Hermione'yi kıskandırmak için Lavander Brown ile çıkmaya başlar. Ron onunla çıkıp her yerde öpüştüğünden, Hermione çok kızgındır ve ikisi de birbiri ile konuşmamakta kararlıdır. Ron ve Hermione birbirlerinden hoşlanmaktadır fakat belli etmeme çalışırlar. Bu arada Harry'nin Ginny'e olan ilgisi daha da artmıştır. Bir süre sonra Harry ve Ginny Weasley çıkmaya başlarlar. İlk başlarda Ron buna karşı çıksa da sonra kabullenir.

Harry Potter ve Ölüm Yadigârları
Ron Weasley, Harry Potter'a Hortkuluk avında Hermione Granger ile birlikte yardım etmiş ama Harry ile Hermione arasında bir şeyler olduğunu düşünüp onları terk etmiştir. Harry onun en iyi dostu olmasına rağmen onu kıskanmakta ve hep geri planda kaldığını düşünmektedir. Geri döndüğünde  Voldemort'un hortkuluklarından biri olan Slytherin madalyonunu Godric Gryffindor'un kılıcıyla yok etmiştir. Hortkuluk avı sırasında ekibini terk ettiği sıralarda, Voldemort'un adına tabu konduğunu, muggle kaçıranlara yakalandığı sırada o fark etmiş ve ekibe döndüğünde Harry ve Hermione'ye çok büyük yardımları olmuştur.(Kitap ayrıntıları). Ron son savaşta Hermione  ile birlikte Sırlar Odası'na gider. Orada hortkuluklardan  Helga Hufflepuff'ın kupasını yok eder. Daha sonra Ron ev cinlerini kurtarmaları gerektiğini söylediğinde Hermione Ron'a sarılır ve öpüşürler.

Yıllar sonra
Ron 36 yaşındadır. Hermione Granger ile evlenmiş Rose ve Hugo adında iki çocukları olmuştur. Savaştan sonra Hermione'nin aksine Ron ve Harry, Hogwarts'a devam etmemiş ve sihir bakanlığı nda seherbaz olarak çalışmaya başlamışlardır. Bir süre sonra Ron buradan ayrılıp Fred'in ölümünden sonra yalnız kalan George ile birlikte Weasley Büyücü Şaka Dükkanını işletmeye başlamıştır.

Karakterizasyon

Aile ağacı

Ron 1 Mart 1980'de doğan Arthur ve Molly'nin 6. ve en genç erkek oğullarıdır. Ron Percy'den 5, Fred ve George'dan ise 2 yaş küçük, Ginny'den ise 1 yaş büyüktür. Ron ailesi ile birlikte Kovuk'ta yaşamaktadır.  Altı kardeşi olan Ron her zaman büyüklerinin eskilerini kullanır ve herhangi bir konuda ilk olması mümkün değildir. Bill Weasley'nin cüppesini, Charlie Weasley'nin eski asasını ve Percy Weasley'nin eski faresini sahiplenir. Aslında o fare bir animagus olan Peter Pettigrewdir. Ron faresiz kalmıştır ve bu yüzden Sirius Black ona Pigwidgeon adında bir baykuş hediye eder, çünkü Ron'un bir faresi olmamasının kendi suçu olduğunu söylemiştir. Baykuşa Ginny Weasley Pigwidgeon adını takmıştır ve kısaca Pig demektedir. 5. kitapta aldığı süpürgesi ve baykuşu dışında sahip olduğu şeyler hep ikinci eldir.

Ron'un ağabeyleri Percy, Bill ve Charlie Hogwarts'tan mezun olmuşlardır. Fred ve George ise ikizdir ve hala okuldadır. En küçük kardeş olan Ginny Weasley de Hogwarts'taki ikinci yıllarında okula başlar. Fred ve George 7. ve son yıllarında büyük bir kutlamayla Hogwarts'tan ayrılmıştır.

Weasley ailesi Harry Potter serisindeki safkan büyücü ailelerinden biri. Ottery St.Catchpole'un yakınlarındaki bir kasabada Kovuk adındaki 3-4 katlı ve köhne bir evde yaşarlar. Hepsi de kızıl saçlı olan aile bireyleri; baba Arthur, anne Molly, ağabeyler Bill, Charlie, Percy, ikizler Fred ve George, Ron ve en küçükleri olan tek kız Ginny'den oluşur. Charlie, Romanya'da ejderhalarla uğraşmakta, Bill ise Mısır'da büyücü bankasında görev yapmaktadır. Percy, Hogwarts'ı yeni bitirmiş ve Sihir Bakanlığı'nda Barty Crouch'un yardımcısı olmuştur. Fred ve George ise ailenin el çabukluğu ile bilinen üyeleridir. Ginny, ailedeki tek kız çocuktur. Fakir bir aile olmalarına rağmen tüm çocuklar Hogwarts'ta okumaktadır.

Ailenin tamamı büyücüdür. Fakat Molly Weasley'in muhasebeci olan küçük kuzeni büyücü değildir ve ondan aile içinde hiç söz edilmez . Aile Kovuk adı verilen evde yaşamaktadır.

Kaynakça

Harry Potter karakterleri
Kurgusal İngilizler
Kurgusal büyücüler
Edebiyat karakterleri
J. K. Rowling karakterleri
Erkek film karakterleri

Ron Weasley


Profilo Holding A.Ş., Dayanıklı tüketim, elektronik, perakende, inşaat ve diğer hizmetleri alanlarında faaliyet gösteri.

Ünlü Yahudi Türk iş insanı Jak Kamhi tarafından 1954 yılında İstanbul'da kurulmuştu. Profilo Holding 16 Kasım 2021 yılında mahkeme kararıyla iflas etmiştir.

Şirketler
 Profilo
 Profilo Alışveriş Merkezi
 Profilo İnşaat Yatırım A.Ş.
 BSH Profilo Elektrikli Gereçler Sanayi A.Ş
 Profilo Holding A.Ş.
 Profilo Endüstri İşletmeleri ve Ticaret A.Ş.
 Profilo Sanayi ve Ticaret A.Ş.
 Pro/Eks Dış Ticaret A.Ş
 Profilo Telra Elektronik Sanayi ve Ticaret A.Ş.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Profilo Holding resmi internet sitesi

Türk holdingler
Türk markaları
1954'te kurulan şirketler
Türkiye merkezli eski şirketler

Profilo Holding


Motorløb i Nakskov er en film med ukendt instruktør.

Handling
Ved motorløbet i Nakskov deltager både automobiler og motorcykler. Herefter følger optagelser til en fiktionsfilm, hvor en bonde sidder og kigger på biler og får en høne kørt over. Han skubber den første den bedste motorcyklist af sit køretøj og eftersætter misdæderne - med den døde høne i hånden. De når at sejle afsted med en færge, inden han når frem færgelejet. Han sætter efter i robåd. Der er også en dramatisk flugtscene med en besvimet kvinde og pistolskud.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1920

Dokumentarfilm fra Danmark

Motorløb i Nakskov


Dicaelina es una subtribu de coleópteros adéfagos perteneciente a la familia Carabidae.

Géneros
Se reconocen los siguientes géneros:
Dicaelus Bonelli, 1813
Diplocheila Brulle, 1834

Referencias

Enlaces externos

Dicaelina


Aloïs Riedler (né le  à Graz ; †  à Bad Semmering) est un ingénieur motoriste autrichien. Spécialiste des machines tournantes, il s'opposa à Reuleaux sur l'enseignement de la mécanique en Allemagne.

Biographie

Fils d'un blanchisseur, il étudia de 1866 à 1871 le génie mécanique à l'Université technique de Graz, puis fut quelques années maître-assistant à l'École technique de Brünn et finalement à l'Université technique de Vienne, tout en travaillant à partir de 1875 comme projeteur pour Johann von Radinger. Le gouvernement autrichien le chargea d'organiser le département des machines pour les  expositions universelles de Philadelphie (1876) et de Paris (1878). Dans les articles et revues de presse, il s'opposait à l'Allemand Reuleaux sur la forme que devait prendre l'enseignement de la mécanique : non pas théorique et fondé sur la cinématique, mais plutôt pratique et formé par la pratique d'atelier : il avait en effet constaté lors des foires internationales, et plus encore à l'Exposition universelle de 1893 à Chicago, qu'en matière de conception, l'industrie américaine florissante se caractérisait par l'empirisme et l'opportunisme.

En 1880, il accepta le poste de professeur surnuméraire de génie mécanique que lui proposait l'université technique de Munich, avant d'obtenir la chaire de mécanique de l'École des Mines d'Aix-la-Chapelle en 1884, grâce à une thèse sur la fabrication d'injecteurs tournants appliquée aux pompes et turbines à vapeur. Dans cet établissement, voué aux applications industrielles, il eut tout loisir de développer ses vues sur l'apprentissage de la mécanique par la pratique.

Entre-temps, ses inventions l'avaient fait connaître du conseiller Althoff, et quatre ans plus tard, à l'instigation des industriels du Brandebourg, il fut appelé à l'École industrielle de Berlin-Charlottenbourg, où il enseigna jusqu'à sa promotion au rang de professeur émérite (1921), et où il fut même recteur en 1899-1900. Il y créa le laboratoire des moteurs, et y imposa l'enseignement du dessin technique, dont il est le véritable promoteur dans le monde germanophone. Ses pompes à haut régime équipaient désormais les stations d'épuration et les mines. Il généralisa l'usage de l'indicatrice pour mesurer le rendement des moteurs en temps réel et fut l'un des premiers à utiliser des diagrammes de Sankey pour représenter les flux d'énergie et les sources de dissipation ; mais il se consacrait désormais surtout à l'automobile.

Avec l'appui de ses collègues Adolf Slaby et Carl von Bach, Riedler milita auprès des autorités allemandes pour la promotion sociale des ingénieurs, l'attribution aux écoles techniques des mêmes prérogatives que les universités en matière de collation des diplômes, et enfin la création d'une académie des technologies ; mais en cela il se heurta aux professeurs de science physique, partisans d'une approche mathématique de leur discipline, et ce n'est qu'un siècle plus tard que sera créée Acatech.

Après la Première guerre mondiale, ses idées perdirent en audience car l'industrie allemande s'inspirait de plus en plus du modèle américain. Riedler ne se consacra plus qu'à l'histoire des techniques ; il se retira alors à Vienne et mourut, presque oublié, le 25 octobre 1936, dans la ville d'eau de Semmering. Sa femme, Fritza Riedler (née Langer), s'était éteinte en 1927 : Gustav Klimt avait peint son portrait en 1906, et ce tableau rejoignit en 1937 les collections du palais du Belvédère.

Distinctions
 Nommé Conseiller d'État;
 1897 décoré de la médaille Grashof de l'Association des ingénieurs allemands (VDI), dont il était membre depuis plusieurs années.
 1898 Membre de la Chambre des seigneurs de Prusse;
 1931 titulaire de la médaille d'or de l'Association autrichienne des Ingenieurs et des Architectes, dont il était membre correspondant depuis 1900.
 Dr. honoris causa
 1938 inauguration d'une plaque commémorative de la VDI à l'université technique de Graz.

Écrits
 Gesteins-Bohrmaschinen und Luftkompressions-Maschinen (1877), Vienne : Commissions-Verlag von Faesy & Frick : K.u.K. Hofbuchhandlung
 Unterirdische Wasserhaltungsmaschinen mit gesteuerten Ventilen (1888), Freiberg
 Die Kraftversorgung von Paris (1889), Berlin
 Neuere Wasserwerksmaschinen (1890), Berlin
 Skizzen zu den Vorlesungen über Lasthebemaschinen (1892), Berlin

 Neuere Schiffshebewerke (1897), Berlin
 Unsere Hochschulen und die Anforderungen des 20. Jahrhunderts (1898), Berlin
 Die Technischen Hochschulen und ihre wissenschaftlichen Bestrebungen (1899), Leipzig
 Schnellbetrieb : Erhöhung der Geschwindigkeit & Wirtschaftlichkeit der Maschinenbetriebe (1899), Berlin
 Über die geschichtliche und zukünftige Bedeutung der Technik (1900), Berlin
 Wissenschaftliche Automobil-Wertung (1912), Berlin
 Das Maschinenzeichnen (1913), Berlin, éd. J. Springer.
 Dieselmotoren (1914), Vienne, éd. Verl. für Fachliteratur,
Emil Rathenau und das Werden der Großwirtschaft (1916), éd. Springer, Berlin
 Die neue Technik (1921), Berlin, éd. Siegismund,
 Groß-Gasmaschinen (rééd. 2007)', Sarrebrück, éd. VDM, Müller.

Bibliographie et sources

 Karl-Heinz Manegold: Alois Riedler. In: Wilhelm Treue, Wolfgang König: Berlinische Lebensbilder. vol. 6: Techniker. Berlin, Colloquium-Verlag 1990, , S. 293–307 (Einzelveröffentlichungen der Historischen Kommission zu Berlin 60).

Références

Liens externes

  Notice zeno.org
  Le patriarche oublié – Hommage à Aloïs Riedler

Naissance en mai 1850
Naissance à Graz
Professeur à l'université technique de Rhénanie-Westphalie à Aix-la-Chapelle
Professeur à l'université technique de Berlin
Conseiller d'État
Député de la Chambre des seigneurs de Prusse
Décès en octobre 1936
Décès en Basse-Autriche
Décès à 86 ans

Aloïs Riedler


Liam Pádraic Aiken (born January 7, 1990) is an American actor. He has starred in films such as Stepmom (1998), Road to Perdition (2002), and Good Boy! (2003), and played Klaus Baudelaire in Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events (2004), based on the series of books. He also starred in the films Nor'easter (2012), Ned Rifle (2014), The Bloodhound (2020), and Bashira (2021).

Personal life
Aiken was born in New York City, the only child of Moya Aiken, an Irish-born artist; and Bill Aiken, an MTV producer, who is of Scots-Irish descent. Bill died of esophageal cancer in September 1992, at age 34, when Liam was two years old. Aiken grew up in New Jersey and attended Dwight-Englewood School, graduating in 2008. He then went on to major in film at New York University. , Aiken resides in Los Angeles.

Career
Aiken made his professional acting debut in a Ford Motor Company commercial by Ford Aerostar. He made his stage debut in the Broadway play A Doll's House at the age of seven, and his film debut in Henry Fool (1997). His first major film role came when he starred in Stepmom (1998). He appeared in Road to Perdition (2002) and the family film Good Boy! (2003). He was considered to play  Cole Sear in The Sixth Sense (1999), but the role went to Haley Joel Osment. The following year, he was also considered for the role of Harry Potter due to his Irish heritage and Scottish ancestry, as well as his previous work with director Chris Columbus on Stepmom, but Daniel Radcliffe ultimately won the role, due to J. K. Rowling's insistence that the part should go to a British actor.

Aiken went on to play intelligent 12-year-old orphan Klaus Baudelaire in Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events (2004). He also appeared in The Killer Inside Me (2010). In September 2011, he appeared in the CBS series A Gifted Man. From 2012 to 2015, he narrated the audiobook versions of All the Wrong Questions, a prequel series to A Series of Unfortunate Events.

In 2012, he portrayed a boy who returns home after being missing for years in Nor'easter, directed by Andrew Brotzman. In 2014, he played the title role in Ned Rifle, the third film in a trilogy that began with Henry Fool and continued with Fay Grim (2006). In 2020, he co-starred  The Bloodhound, a mystery film inspired by the Edgar Allan Poe short story "The Fall of the House of Usher."

In 2021, he portrayed an electronic musician who suffering a series of nightmares with bizarre and mysterious appearances in Bashira, directed by Nickson Fong. He also played J.R. in Montauk, directed by Sean Nalaboff.

Filmography

Film

Television

Stage

Video games

Awards and nominations

References

External links

1990 births
20th-century American male actors
21st-century American male actors
American male child actors
American male film actors
American male stage actors
American male television actors
American male video game actors
American male voice actors
American people of Irish descent
American people of Scotch-Irish descent
Audiobook narrators
Dwight-Englewood School alumni
Living people
Male actors from New Jersey
Male actors from New York City
Tisch School of the Arts alumni

Liam Aiken


OFC Liga prvaka, poznata i kao Oceanijska Liga prvaka i O-liga, najjače je klupsko nogometno natjecanje na području Oceanije u organizaciji OFC-a. Pobjednik Lige ostvaruje izravni plasman na Svjetsko klupsko prvenstvo.

U natjecanju prevladavaju novozelandski klubovi. Najuspješniji je Auckland City s devet osvojenih naslova, od čega sedam zaredom u razdoblju između 2010. i 2017. godine. Prije 2005., u starijem obliku lige, natjecali su se i klubovi iz Australije, koji su osvojili naslove u prvim četirima održanim sezonama, nakon čega su se prebacili u AFC Ligu prvaka slijedeći Australijin izazak iz OFC-a.

Vanjske poveznice
 Pregled prvaka i uspješnosti klubova na RSSSF-u

Oceanijska klupska natjecanja
Oceanijska nogometna natjecanja
Kontinentalna klupska nogometna natjecanja

OFC Liga prvaka


Bolničko liječenje, vrsta zdravstvene zaštite, uz konzilijarnu zdravstvenu zaštitu, specijalističku zdravstvenu zaštitu i ambulantno liječenje. U obuhvat mu spadaju bolničko liječenje i ponavljajuće bolničko liječenje.

Bolničko liječenje mora pružiti uslugu dijagnostike, liječenje i/ili rehabilitaciju koju se ne može provesti ambulantnom suradnjom primarne i sekundarne/tercijarne razine zdravstvene zaštite. Liječnik specijalist obvezan je izdati interne uputnice za daljnje dijagnostičke obrade tijekom 6 mjeseci nakon otpusta unutar ili izvan ustanove temeljem preporuke na otpusnom pismu; izdati internu uputnicu za najviše 3 kontrolna pregleda (osim transplatiranih i osiguranih osoba na dijalizi / neograničen broj kontrola) tijekom najviše 365 dana od otpusta - dužan je odmah naručiti osiguranu osobu. Obvezan je izdati preporuku o uvođenju terapije koristivši generičko nazivlje medikamentozne terapije gdje god je moguće.

Ponavljajuće bolničko liječenje mora pružiti uslugu bolničkih liječenja koja se očekivano ponavljaju u pravilu unutar 30 dana od prethodnog otpusta iz bolnice (npr. bolničko liječenje radi kemoterapije), a ne mogu se provesti ambulantnim liječenjem. Liječnik specijalist obvezan je naručiti osiguranu osobu na sljedeću očekivanu hospitalizaciju, izdati interne uputnice za daljnje dijagnostičke obrade tijekom 6 mjeseci nakon zadnjeg otpusta unutar ili izvan ustanove temeljem preporuke na otpusnom pismu; izdati internu uputnicu za najviše 3 kontrolna pregleda (osim transplatiranih i osiguranih osoba na dijalizi / neograničen broj kontrola) tijekom najviše 365 dana od zadnjeg otpusta - dužan je odmah naručiti osiguranu osobu. Obvezan je izdati preporuku o uvođenju terapije koristivši generičko nazivlje medikamentozne terapije gdje god je moguće.

Izvori

Zdravstvo

Bolničko liječenje


Bucky O'Hare es un videojuego de plataformas para Nintendo Entertainment System. Se basa en la serie de animación Bucky O'Hare and the Toad Wars.

Argumento
Bucky O'Hare y su tripulación pelean para salvar al "aniverso" de la amenaza de los sapos. Un día un transporte los ataca y secuestra a los compañeros de Bucky; Blinky está cautivo en el planeta verde, Deadeye en el planeta rojo, Jenny en el planeta azul y Willy en el planeta amarillo. Bucky tendrá que rescatarlos y reunir fuerzas para combatir al Almirante Air.

Cuando se rescata un compañero éste es seleccionable además de contar con habilidades especiales, se puede volver a jugar los escenarios ya pasados, el último nivel es la nave nodriza de los sapos donde Bucky se enfrentará al Almirante Air.

Véase también
 Bucky O'Hare (videojuego arcade)

Enlaces externos

Videojuegos para Nintendo Entertainment System
Videojuegos de plataformas
Videojuegos de 1992
Videojuegos de Konami
Videojuegos_basados en programas de televisión
Videojuegos con personajes antropomórficos

Bucky O'Hare (videojuego)


est un film américain réalisé par Curtis Hanson et sorti en 1972. Il s'agit du premier film du réalisateur.

Synopsis

Eddie Collins souffre de dysfonction érectile et est incapable d'avoir des relations sexuelles avec des femmes, en partie à cause de souvenirs refoulés liés à sa mère. Après avoir tué accidentellement une femme en essayant de coucher avec elle, il découvre qu'il est cependant capable d'être excité par les cadavres. Cela le pousse alors à attirer des femmes dans leur lit afin de les tuer pour une ensuite leur faire l'amour.

Fiche technique

 Titre original :
 Titres alternatifs :  et
 Réalisation et scénario : Curtis Hanson
 Musique : Charles Bernstein
 Direction artistique : James Kenney
 Décors : Douglas Stevenson
 Photographie : Ed Anderson et Daniel Lacambre
 Montage : Gretel Ehrlich
 Production : Tamara Asseyev et Curtis Hanson
 Producteurs délégués : Roger Corman
 Sociétés de production : Curtis Lee Hanson et Tamaroc Productions
 Sociétés de distribution : Starline Pictures / New World Pictures (États-Unis), International Film Distributors (Canada)
 Budget : entre  et  dollars
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : horreur
 Durée : 85 minutes
 Dates de sortie :
 États-Unis :
 Classification :
 États-Unis : R

 Distribution
 Tab Hunter : Eddie Collins
 Cherie Latimer : Lauren
 Nadyne Turney : Barbara
 Isabel Jewell :  Cole
 Linda Leider : Vickie
 Roberta Collins : la call girl John Aprea : Richard
 Rory Guy : Henry
 John Pearce : M. Howard

 Production
Curtis Hanson rencontre Roger Corman en participant à des réécritures du script de Horreur à volonté (1970) de Daniel Haller. Le producteur avait l'habitude de donner leur chance à des réalisateurs débutants et venait de lancer sa propre société de production, New World Pictures. Lorsque Horreur à volonté est achevé, Curtis Hanson dit à Roger Corman qu'il veut réaliser un film qu'il a également écrit. Le producteur répond qu'il serait intéressé par le financement d'un film sur la moto, d'un film sur les femmes en prison ou d'un film sur des infirmières. Peu enthousiaste, Curtis Hanson est davantage séduit par l'idée d'un autre projet souhaité par Roger Corman : un film d'horreur moderne dans la veine de Psychose (1960) d'Alfred Hitchcock.

L'apprenti cinéaste écrit alors un script avec une femme tueuse. Bien qu'appréciant l'idée, Roger Corman préfère un tueur masculin, plus classique. Le film est produit par Tamara Asseyev, ancienne assistante de Roger Corman.

En novembre 1970, Tab Hunter ou encore Isabelle Jewel rejoignent le film, qui se nomme alors A Kiss for Eddie.

Le tournage a lieu à Los Angeles en 1970, notamment à Venice.

 Accueil
Suite à l'accueil décevant du public, le producteur Roger Corman demande à Curtis Hanson de tourner rapidement de nouvelles scènes de sexe et de remonter le film. Initialement sorti sous le titre Sweet Kill, le film ressort alors sous le titre de The Arousers''. Le succès ne sera pas plus au rendez-vous.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1972
Film d'horreur américain
Film sur la mort
Film sur la nécrophilie
Film réalisé par Curtis Hanson
Film produit par Roger Corman
Film avec une musique composée par Charles Bernstein
Film tourné à Los Angeles
Premier long métrage sorti en 1972

Sweet Kill


Die Nachrichtenpolizei Niedersachsen war eine Sparte der Polizei Niedersachsen, die ab 1952 bis zu ihrer Integration in die Kriminalpolizei 1974 bestand. Sie war für Staatsschutzdelikte und politisch motivierte Kriminalität in Niedersachsen zuständig.

Entstehung
Die Polizei Niedersachsen, die sich durch Inkrafttreten des Polizeigesetzes von 1951 gebildet hatte, bestand aus den Sparten Schutzpolizei mit Wasserschutzpolizei und Bereitschaftspolizei als uniformierter Polizei und Kriminalpolizei als ziviler Polizei mit der Weiblichen Kriminalpolizei. Als weitere Sparte kam 1952 durch Runderlass des niedersächsischen Innenministeriums die Nachrichtenpolizei Niedersachsen hinzu. Aufgebaut wurde sie von Fritz Tobias, der als Referent in der Polizeiabteilung des niedersächsischen Innenministeriums arbeitete. Ihre Gründung knüpfte inhaltlich an den Polizeibrief der alliierten Militärgouverneure von 1949 zur Überwachung umstürzlerischer Tätigkeiten an. Zuvor waren seit 1945 der deutschen Polizei politisch-polizeiliche Aufgaben in der Britischen Besatzungszone von der britischen Militärregierung strikt verboten worden, was auf den Erfahrungen aus der Zeit des Nationalsozialismus beruhte.

Aufgaben
Zu den polizeilichen Aufgaben der Nachrichtenpolizei gehörte die Strafverfolgung, insbesondere bei den einschlägigen Strafbestimmungen zu Hochverrat, Gefährdung des demokratischen Rechtsstaates und Landesverrat sowie bei sonstigen politisch motivierten Straftaten.

Eine weitere Aufgabe war die Gefahrenabwehr und die Beobachtung im Zusammenhang mit:

Karteien
Laut dem Errichtungserlass des niedersächsischen Innenministeriums vom 12. März 1952 hatte die Nachrichtenpolizei folgende Karteien zu führen:

Gliederung und Personal
Bei jedem Polizeiabschnitt in Niedersachsen wurde als unterste Organisationsebene der Nachrichtenpolizei eine Nachrichtenstelle eingerichtet, im Zonengrenzgebiet waren es Nachrichtennebenstellen. Insgesamt entstanden in den 6 Regierungsbezirken (Aurich, Hannover, Hildesheim, Lüneburg, Osnabrück, Stade) und 2 Verwaltungsbezirken (Braunschweig, Oldenburg) 76 Dienststellen der Nachrichtenpolizei. Im Laufe der Zeit kam es zu einer Konzentrierung und Verringerung der Organisationseinheiten. Parallel dazu, aber organisatorisch getrennt, bestanden landesweit 67 Dienststellen der Kriminalpolizei. 1954 bekam die Nachrichtenpolizei durch einen Erlass des niedersächsischen Innenministeriums eine Zentralstelle, die als Abteilung D an das Landeskriminalpolizeiamt Niedersachsen angegliedert wurde. Zu den Aufgaben der Zentralstelle gehörten unter anderem Begleitschutz-, Sicherungs-, Observations- und Schulungsmaßnahmen sowie die Zusammenarbeit mit Bundesbehörden, wie dem Generalbundesanwalt und dem Bundeskriminalamt.

Laut dem Errichtungsanlass des Innenministeriums von 1952 kamen als Mitarbeiter nur besonders befähigte Polizeivollzugsbeamte der uniformierten Polizei und der Kriminalpolizei in Frage, die eine persönliche Neigung für diese Tätigkeit hatten. Sie sollten charakterlich gefestigt und politisch zuverlässig im Sinne einer republikanischen, demokratischen und sozialen Staatsauffassung sein. Da die Beamten laut Erlass grundsätzlich Beamte der Kriminalpolizei sein sollten, wurden die zunächst abgeordneten uniformierten Polizeibeamten beschleunigt in die Kriminalpolizei übernommen. Im Dienst wurde Zivilkleidung getragen. Die Beamten der Nachrichtenpolizei hatten hoheitliche Befugnisse und waren Hilfsbeamte der Staatsanwaltschaft. Sie waren Geheimnisträger sowie Waffenträger.

Tätigkeiten
In den 1950er Jahren war die Nachrichtenpolizei maßgeblich an der Beschaffung von Beweismitteln im Parteiverbotsverfahren gegen die Sozialistische Reichspartei (SRP) und die Kommunistische Partei Deutschlands (KPD) beteiligt, was 1952 beziehungsweise 1956 zu deren Verbot durch das Bundesverfassungsgericht führte. Am Tag des KPD-Verbots am 17. August 1956 verhaftete die Nachrichtenpolizei in Hannover den KPD-Funktionär Heinz Zscherpe. Dies geschah trotz seiner Immunität als Abgeordneter des niedersächsischen Landtags. Wegen der Verhaftung leitete die Staatsanwaltschaft Hannover ein Ermittlungsverfahren gegen mehrere Beamte wegen Missachtung der Abgeordnetenimmunität ein.

Die Nachrichtenpolizei wirkte an polizeilichen Maßnahmen gegen hunderte von der Bundesregierung verbotene Organisationen mit verfassungswidrigem Charakter mit. In den 1960er Jahren lag ein Arbeitsschwerpunkt in der Bekämpfung des Landesverrats. Zwischen 1960 und 1968 wurden in diesem Bereich rund 3000 Ermittlungsverfahren bearbeitet, die hauptsächlich auf Anbahnungen der Hauptverwaltung Aufklärung aus der DDR beruhten. Ein ständiges Tätigkeitsfeld war die Berichterstattung über extreme politische Bestrebungen, die polizeiintern und extern für den Niedersächsischen Verfassungsschutz erfolgte. Anfang der 1970er Jahre wurden landesweit im Schnitt jährlich rund 9000 Berichte verfasst. Inhaltlich befassten sie sich unter anderem mit verfassungsfeindlichen Bestrebungen, gewalttätigen Demonstrationen und terroristischen Aktionen.

Auflösung und Integration
1971 wurde offenkundig, dass es seit Anfang der 1960er Jahre in Niedersachsen eine starke Zunahme der Kriminalität und einen Wandel bei den Kriminalitätsformen gab. Das niedersächsische Innenministerium sah sich zu einer Änderung der kriminalpolizeilichen Organisation gezwungen. 1972 rief das Ministerium eine Kommission ein, die ein Umorganisierungsmodell entwarf, das 1974 in Kraft trat. Dabei wurde die Organisation der Nachrichtenpolizei einschließlich ihres Personals in die ebenfalls umorganisierte Kriminalpolizei integriert. Bei den landesweit neu entstandenen Kriminalpolizeiinspektionen bearbeitete das 7. Kommissariat die politisch motivierte Kriminalität. Die Bezeichnung Nachrichtenpolizei wandelte sich allmählich in den Begriff polizeilicher Staatsschutz.

Literatur
 Hans-Joachim Butte: Die Nachrichtenpolizei des Landes Niedersachsen, Vortrag zum 18. Delegiertentag der GdP Niedersachsen vom 8. – 10. Juni 1971 in Göttingen, Stadthalle, Hrsg.: Verlag Deutsche Polizeiliteratur, Hilden, ohne Jahr, S. 39–53

Einzelnachweise

Polizeigeschichte (Deutschland)
Polizei (Niedersachsen)
Ehemalige Behörde (Niedersachsen)
!Nachrichtenpolizei Niedersachsen

Nachrichtenpolizei Niedersachsen


عقد 1220 هو عقد امتد بين 1 يناير 1220 و31 ديسمبر 1229 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1210 ولحقه عقد 1230.

أحداث

 معركة السند (1221)
 معركة بروان (1221)
 حصار جيان (1225)

مواليد

 غيدو دا مونتيفيلترو (1223)
 آنا من المجر، دوقة ماسكو (1226)
 مارغريت بروفانس (1221)
 ماري دي بريين (1224)
 سلطان ولد (1226)
 جرجس بن العميد (1223)
 عطاء ملك الجويني (1226)
 المنصور سيف الدين قلاوون (1222)
 المظفر يوسف الأول (1222)
 ألفونسو العاشر (1221)
 إينوسنت الخامس (1225)

وفيات

 النجيب السمرقندي (1222)
 جبه نويان (1225)
 أحمد بن علي البوني (1225)
 ويليام الأول، كونت هولندا (1222)
 مستيسلاف رومانوفيتش (1223)
 كونستانس من أراغون (1222)
 الأفضل بن صلاح الدين (1225)
 يوسف المستنصر (1224)
 أفونسو الثاني ملك البرتغال (1223)
 دومينيك دو غوزمان (1221)
 محمد بن عبد الواحد الملاحي (1222)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1220 ابتداءً من

عقد 1220


مطار برشلونة الدولي  (بالقطلونية: Aeroport Josep Tarradellas Barcelona-El Prat)  هو المطار الدولي الثاني في الأسبانية بعد مطار مدريد باراخاس الدولي وأول على ساحل البحر المتوسط في كاتالونيا. يقع المطار على مسافة 10 كيلومتر (6.2 ميل) من جنوب غرب برشلونة في إسبانيا.

شركات الطيران والجهات
تقدم الشركات التالية رحلات إلى مطار برشلونة:

الإحصائيات

الوجهات المزدحمة

انظر أيضا

 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة الركاب
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة المرور
 مجلس المطارات الدولي

مراجع

النقل في إل بارت دي يوبريغات
النقل في برشلونة
تأسيسات سنة 1918 في إسبانيا
مبان ومنشآت في باش ليوبريغات
م
مطارات أسست في سنة 1918
مطارات في كتالونيا

مطار برشلونة الدولي


قائمة بالأبطال في 1952 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 فرانك سيدجمان هزم  غاردنر ماولوي 6-1 6-2 6-3

فردي سيدات

 ماورين كونلي برانكر هزم  دوريس هارت 6-3, 7-5

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1952
أحداث أغسطس 1952 الرياضية
أحداث سبتمبر 1952 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1952
كرة مضرب أمريكية في 1952
أحداث أغسطس 1952 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 1952 الرياضية في الولايات المتحدة

البطولات الوطنية الأمريكية 1952 (كرة مضرب)


معاهدة تريانون وقعتها المجر مع الحلفاء الغربيين بعد الحرب العالمية الأولى، في بهو قصر تريانون الكبير في فرساي بفرنسا، بتاريخ 4 يونيو 1920م. وقد عاقبت هذه المعاهدة المجر بقسوة لدورها في الحرب. أما الولايات المتحدة التي وقّعت المعاهدة، ولم تبرمها، فقد أقامت صلحًا منفردًا مع المجر سنة 1921م.

قلّصت المعاهدة مساحة المجر. ونتج عن ذلك أن انخفض عدد سكانها مقدار 13 مليون نسمة تقريبا. وقد تُركت المجر بلا موانئ ولم يؤدِّ تذمرها من المعاهدة إلى نتائج.

لقد اعترفت هذه المعاهدة بالحدود الجديدة لكل من النمسا وتشيكوسلوفاكيا (سابقًا) ورومانيا، وما أصبح يُعرف فيما بعد باسم يوغوسلافيا. وكان على المجر أن تتخلى عن مطالبتها بميناء فيوم، كما سُمح لها أن تحتفظ بجيش قوامه 35,000 رجل. وكان على جميع السفن التجارية المجرية أن تستسلم للحلفاء. وقد خسرت المجر سلوفاكيا وترانسيلفانيا وكرواتيا. وكذلك تم فصل نحو ثلاثة ملايين مجري عن موطنهم.

حدود المجر
أنهت الحكومة المجرية اتحادها مع النمسا في 31 أكتوبر 1918، وبحل هذا الاتحاد رُسِّمت الحدود المؤقتة لدولة المجر المستقلة اعتماداً على خطوط وقف إطلاق النار في شهري نوفمبر وديسمبر 1918. لم تشمل هذه الحدود المؤقتة مقارنة مع حدود مملكة المجر قبل الحرب. رُسّمت وفق ما يلي:

 الأجزاء التي تقع جنوب نهر موريش وشرق نهر سومش من ترانسيلفانيا، والتي أصبحت تابعة لرومانيا بحسب اتفاق وقف إطلاق النار الذي وقع في بلغراد في 13 نوفمبر 1918، وفي 1 ديسمبر 1918 أعلنت الجمعية الوطنية في ترانسيلفانيا الاتحاد مع مملكة رومانيا.
 سلوفاكيا التي أصبحت جزءًا من تشيكوسلوفاكيا بحسب الاتفاق الذي عقد في 25 نوفمبر 1918، وقد ترك هذا الاتفاق أكثر من 900 ألف مجري في دولة تشيكوسلوفاكيا المشكلة حديثاً.
 الأراضي السلافية الجنوبية التي قسمت وفق اتفاق وقف إطلاق النار الموقع في بلغراد 13 نوفمبر 1918 إلى دولتين: الأولى ضمت سلوفينيا وصربيا وكرواتيا، والثانية ضمت باكا وبارنيا. أصبحت أراضي باكا وبارانيا تحت السيطرة العسكرية لمملكة صربيا، وأعلن مجلس الشعب الصربي اتحاد هذه المناطق مع مملكة صربيا في 25 نوفمبر 1918. ضُمت المناطق الوسطى من بارنيا إلى رومانيا لاحقاً، بناءً على التصويت الذي أجري في 1 ديسمبر 1918 في الجمعية الوطنية للرومانيين في ألبا يوليا والذي دعم الاتحاد مع مملكة رومانيا.
 احتلت مدينة فيومي من قبل القوميين الإيطاليين، وبقيت السيطرة على هذه المدنية مسألة نزاع دولي بين مملكة إيطاليا ويوغوسلافيا.
 ظلت الأراضي التي يسكنها الكروات في منطقة ميموريا تحت سيطرة المجر بعد اتفاق وقف إطلاق النار في بلغراد في 13 نوفمبر 1918، ولكن بعد النصر العسكري الذي حققته القوات الكرواتية بقيادة سلافكو كفاتيرنيك في ميموريا ضد القوات المجرية، صوت سكان هذه المنطقة في 9 يناير 1919 للانفصال عن المجر والدخول ضمن الاتحاد اليوغوسلافي.

تقدم الجيش الروماني إلى ما وراء خط وقف إطلاق النار المتفق عليه، فطلبت قوى الحلفاء من المجر الاعتراف بالمكاسب الرومانية الجديدة في الأراضي الرومانية عن طريق خط وقف إطلاق نار جديد على طول نهر تيسا، كان قادة الجمهورية الديمقراطية المجرية غير قادرين على رفض هذه الشروط فاستقالوا واستولى الشيوعيون على السلطة، وعلى الرغم من كون المجر تحت الحصار الكامل للحلفاء فقد أقام الشيوعيون الجمهورية السوفيتية المجرية وأنشؤوا الجيش الأحمر المجري بسرعة. حقق هذا الجيش ناجحات كبيرة في بداية الأمر ضد القوات التشيكوسلوفاكية، خصوصاً بعد الدعم والأسلحة التي حصل عليها من إيطاليا، وقد مكن ذلك المجر من الوصول إلى حدود بولندا، وفصل القوات التشيكية والسلوفاكية عن بعضها.

وقعت الدولتان وقف إطلاق النار في 1 يوليو 1919، فغادر الجيش الأحمر المجري أجزاء من سلوفاكيا بحلول 4 يوليو، ووعدت دول الحلفاء بدعوة وفد مجري لحضور مؤتمر فرساي للسلام، ولكن هذه الدعوة لم تصدر، فأمر بيلا كون زعيم الجمهورية السوفيتية المجرية الجيش الأحمر المجري بالهجوم على الجيش الروماني عند نهر تيسا في 20 يوليو 1919، وبعد قتال عنيف استمر حوالي خمسة أيام انهار الجيش الأحمر المجري واجتاح الجيش الملكي الروماني بودابست في 4 أغسطس 1919.

ساعد سقوط الحكم الشيوعي الأدميرال هورثي في الوصول إلى السلطة في المجر في نوفمبر 1919، وفي 1 ديسمبر 1919 دُعي الوفد المجري رسمياً إلى مؤتمر فرساي للسلام، ولكن ترسيم حدود المجر حدث في المؤتمر دون حضور المجريين. كان المجريون إلى جانب النمساويين يدعمون المبدأ الأمريكي لتقرير المصير الذي ينص على أنه يجب على سكان المناطق المتنازع عليها أن يقرروا عن طريق الاستفتاء أي دولة يرغبون في الانتماء إليها، ولكن هذا المبدأ لم يطبق على نطاق واسع، فقد تجاهله الفرنسيون والبريطانيون الحاسمين. بدلاً من ذلك قام الحلفاء بصياغة الحدود الجديدة دون أي اعتبار يذكر للجوانب التاريخية والثقافية والإثنية والجغرافية والاقتصادية والاستراتيجية للدول، وضموا المناطق التي كان تسكنها أكثريات غير مجرية إلى دول الحلفاء، فعلى سبيل المثال ضمت رومانيا جميع أنحاء ترانسيلفانيا التي كان يعيش فيها 2,8 مليون روماني و1,6 مليون مجري و250 ألف ألماني. كان هدف الحلفاء الرئيسي تقوية هذه الدول على حساب المجر.

رُسِّمت الحدود النهائية للمجر بموجب معاهدة تريانون الموقعة في 4 يونيو 1920 وفق ما يلي:

 ألحقت بقية ترانسيلفانيا مع بعض الأجزاء الإضافية من المجر بمملكة رومانيا.
 أصبحت كارباثيان روثينيا جزءًا من تشيكوسلوفاكيا وفقاً لمعاهدة سان جيرمان في عام 1919.
 أصبحت معظم بورغنلاند جزءًا من النمسا وفقاً لمعاهدة سان جيرمان أيضاً، ولكن مقاطعة سوبرون اختارت البقاء ضمن المجر بعد استفتاء عام أجري في ديسمبر 1921، وهي المقاطعة الوحيدة التي أجري فيها استفتاء عام وأخذت نتائجه بعين الاعتبار.
 ضمت الأراضي السلوفينية إلى صربيا وكرواتيا وسلوفينيا.

عادت المجر لتوسيع حدودها نحو البلدان المجاورة في بداية الحرب العالمية الثانية بمساعدة ألمانيا النازية وإيطاليا الفاشية. بدأ ذلك بعد اتفاق ميونيخ (1938)، واستمر مع الهجوم الألماني على دول أوروبا الشرقية، لكن هذا التوسع لم يدم طويلاً لأن الحدود المجرية في فترة ما بعد الحرب التي أقرتها معاهدات باريس للسلام (1947) كانت شبه متطابقة مع حدود 1920، مع اختلاف بسيط تمثَّل في ضم ثلاث قرى هي: ياروفتشي وروسوفتشي وشونوفو إلى تشيكوسلوفاكيا.

نتائج المعاهدة

تعداد عام 1910
أُجري آخر تعداد قبل معاهدة تريانون في عام 1910، وسجلت الإحصائيات في هذا التعداد بحسب اللغة والدين دون النظر للعرق، ومع ذلك كان من المعروف حينها أن أكبر مجموعة عرقية في المجر هي المجريين. وفقاً لتعداد عام 1910 شكل متحدثو اللغة المجرية حوالي 48% من إجمالي سكان المملكة، وكانت الأقليات العرقية وفق ما يلي: 16.1% من الرومانيين، 10.5% من السلوفاك، 10.4% من الألمان، 2.5% من الصرب، 8% من الأقليات الأخرى. وبحسب الإحصائية كان 5% من سكان المجر من اليهود، في حين كان 87% سكان إقليم كرواتيا - سلوفينيا المتمتع بالحكم الذاتي من الكروات والصرب.

الانتقادات لتعداد عام 1910
صنف التعداد السكاني لعام 1910 سكان مملكة المجر حسب لغاتهم الأصلية وأديانهم، وهو الأمر الذي قد يتوافق أو لا يتوافق مع الهوية العرقية للفرد. ولجعل الوضع أكثر تعقيداً في مملكة متعددة اللغات كانت هناك مناطق تضم مجموعات مختلطة عرقياً يتكلم فيها الناس لغتين أو حتى ثلاث لغات محلية، فعلى سبيل المثال في المنطقة التي تُعرف اليوم باسم سلوفاكيا والتي كانت جزءًا من المجر، كان 18% من السلوفاك و33% من المجريين و65% من الألمان يتحدثون لغتين على الأقل، كل ذلك جعل هذا الإحصاء محل جدل واسع وأثار الشكوك حول دقته.

أظهر تعداد عام 1921 في تشيكوسلوفاكيا أي بعد سنة واحدة فقط من معاهدة تريانون أن 21% من سكان سلوفاكيا مجريون مقارنة بنحو 30% بناءً على تعداد عام 1910.

يرفض بعض الديموغرافيين السلوفاكيين مثل جان سفيتو ويوليوس ميساروس نتيجة كل تعدادات ما قبل الحرب. من جهته قبل المؤرخ الأمريكي أوين جونسون الإحصاءات التي أجريت حتى عام 1900 والتي أظهرت أن نسبة المجريين تتجاوز 51%، ولكنه تجاهل إحصاء عام 1910 بسبب التغيرات الكبيرة التي ظهرت فيه.

كانت أراضي المملكة المجرية السابقة التي تنازلت المجر عنها إلى الدول المجاورة بموجب المعاهدة تضم أغلبية سكانية من غير المجريين، ومع ذلك فقد كانت المنطقة العرقية المجرية أكبر بكثير من أراضي المجر، ولذلك كان 30% من المجريين خاضعين لسلطة أجنبية.

انخفضت النسبة المئوية والعدد المطلق للسكان المجريين خارج المجر في العقود التي تلت المعاهدة، يمكن تفسير هذا الانخفاض بعدة أسباب منها الاستيعاب التلقائي من قبل الدولة المجاورة، والهجرة المجرية من الدول المجاورة إلى المجر أو إلى بعض الدول الغربية، وانخفاض معدل المواليد عند السكان المجريين. كان عدد المجريين الذين هاجروا إلى المجر حوالي 350 ألف بين عامي 1918 – 1924 وفقًا للمكتب الوطني للاجئين.

رُحل حوالي 200 ألف ألماني قسراً بعد الحرب العالمية الثانية إلى ألمانيا وفقاً لمؤتمر بوتسدام. في ظل التبادل القسري للسكان بين تشيكوسلوفاكيا والمجر غادر حوالي 73000 سلوفاكي المجر وغادر نحو 120 ألف مجري سلوفاكيا.

انظر أيضًا
 معاهدة فرساي

مراجع

أوكرانيا في 1920
المجر في 1920
النمسا في 1920
تشيكوسلوفاكيا في 1920
رومانيا في 1920
سلوفاكيا في 1920
معاهدات دخلت حيز التنفيذ في 1921
التقسيم (السياسة)
العلاقات المجرية الرومانية
ترانسيلفانيا في القرن 20
فويفودينا في القرن 20
تاريخ الإمبراطورية النمساوية المجرية
تاريخ الإمبراطورية النمساوية المجرية العسكري
تاريخ سلوفينيا الحديث
تفكك الإمبراطورية النمساوية المجرية
حدود المجر
رومانيا الكبرى
صربيا اليوغوسلافية
كرواتيا اليوغوسلافية
معاهدات
معاهدات أبرمت في 1920
معاهدات الإمبراطورية اليابانية
معاهدات الجمهورية البولندية الثانية
معاهدات الجمهورية الفرنسية الثالثة
معاهدات بلجيكا
معاهدات بنما
معاهدات تايلاند
معاهدات تشيكوسلوفاكيا
معاهدات جمهورية الصين (1912–49)
معاهدات حدود
معاهدات سلام المجر
معاهدات سلام لإيطاليا
معاهدات سلام لفرنسا
معاهدات سلام للمملكة المتحدة
معاهدات سلام للولايات المتحدة
معاهدات سلام لليابان
معاهدات فترة ما بين الحربين العالميتين
معاهدات في الحرب العالمية الأولى
معاهدات كوبا
معاهدات مملكة المتحدة (1801–1922)
معاهدات مملكة المجر (1920–1946)
معاهدات مملكة اليونان
معاهدات مملكة إيطاليا (1861–1946)
معاهدات مملكة رومانيا
معاهدات مملكة يوغوسلافيا
معاهدات نيكاراغوا
مؤتمر باريس للسلام 1919

معاهدة تريانون


The national flag of the United Arab Emirates () contains the Pan-Arab colors red, green, white, and black. It was designed in 1971 by Abdullah Mohammed Al Maainah, who was 19 years old at that time, and was adopted on 2 December 1971. The main theme of the flag's four colors is the unity of Arab nations. In 2008, a minor change was made to the emblem.

Merchant ships may fly the alternative civil ensign, a red flag with the national flag in the canton. Emirates Airlines uses the UAE flag as part of their livery.

All seven emirates use the federal flag interchangeably as the flag of the emirate.

History

Ancient flags

Historical flags

Colors

Construction sheet

Meaning behind the colors

Color shades

Gallery

Flag of each emirate
Each of the seven emirates within the United Arab Emirates belonged to either the Hinawi or Ghafiri tribal confederations; both had a red banner representing the Hashemite dynasty and allegiance to the prophet Muhammad. The Qawasim, although part of the Ghafiri, had their own flag (a green, white, and red banner) which used to distinguish them as a maritime power. In 1820, after the British Empire campaign on Ras Al Khaimah, six out of the seven emirates signed the General Maritime Treaty with the British Empire, which compelled them to be under the British Protectorate rule and protection in the region. A white segment was imposed, to be added to each emirate's flag. At the time, Fujairah, not recognized as an emirate by the British and thus not a signatory of the 1820 general treaty, continued to use its plain red flag.

On 6 November 1975, Sheikh Sultan bin Muhammad Al-Qasimi took down the British-imposed flag, the White Pierced Red flag, from Sharjah, stating:

After defeating the Al-Qawasim tribe, the British occupiers gave the Qawasim this flag to replace their own flag, which used to have three horizontal colours: green, white and red from top to bottom, with a Quranic inscription 'A victory from Allah and an imminent conquest' on the white part. The loss of our national flag occurred on Saturday 8 January 1820. So what I have done now is restore dignity to the citizens of Sharjah of today and to the citizens of Sharjah of the past, all of whom have been forced to salute the flag of the very aggressors who had removed our own flag, a flag that had symbolized the struggle of Al-Qawasim.

On 15 November 1975, Ajman, Umm Al Quwain, and Fujairah followed suit and replaced their flags with the federation flag. Soon after, the flags of the other emirates were lowered and the UAE flag was raised.

Abu Dhabi

The flag of Abu Dhabi is a red flag with a white rectangle at the top-left corner. According to the 1820 General Maritime Treaty with the British, in times of war a full red flag would be used by the Bani Yas (Abu Dhabi and Dubai).
Although per the treaty, Abu Dhabi was supposed to fly the White Pierced Red Trucial States flag, in practice it continued to fly a plain red flag. Percy Cox, the British Colonial Office administrator in the Middle East, was unsuccessful in convincing Zayed bin Khalifa Al Nahyan to adopt the Trucial States flag, which, Zayed argued, represented the Al Qawasim tribal federation. Abu Dhabi later adopted a red flag with a top left white rectangle to distinguish it from the surrounding emirates.

Ajman and Dubai

The flags of Ajman and Dubai are identical. They are both plain red with a white bar at the hoist, i.e. closest to the flag staff. The flag is known as the White Red Halved and was adopted as an alternative to the Sharjah and Ras Al Khaimah White Pierced Red by the Emirate of Dubai and Ajman to distinguish their authority from the Al Qawasim in defiance of the bonds of the 1820 General Maritime Treaty with the British. To the British, this flag was titled as Trucial Coast Flag No.1 and Abu Dhabi and Umm Al Quwain were also expected to adopt it. According to the treaty, in times of war a full red flag would be used by the Bani Yas (Abu Dhabi and Dubai) and a full white flag by Ajman.

The Shihuh of Musandam Peninsula (Ruus Al Jibal) also had a similar flag.

Fujairah

Before 1952, the flag of Fujairah was plain red. Fujairah did not sign the general treaty in 1820 with the British and therefore continued using its red plain flag. From 1952 to 1961, the emirate's name was added to the flag, and a red flag with a white Arabic calligraphy of the emirate name () was adopted as an ensign to distinguish it from the surrounding emirates. In 1975, the plain red flag was abolished and the national flag of the United Arab Emirates is now used for official purposes.

Ras Al Khaimah and Sharjah

The flags of Ras Al Khaimah and Sharjah are identical as they are ruled by two branches of the same house. The flags have a large red rectangle on a white background. The flag, known as the White Pierced Red flag, was the intended flag for all the Trucial States according to the 1820 Maritime Treaty with the British. It was widely attributed to the Al Qawasim tribal federation. Percy Cox, the British Colonial Office administrator in the Middle East, was unsuccessful in convincing the rest of the emirates' Sheikhs to adopt it. To the British, this flag was titled as Trucial Coast Flag No. 2. According to the treaty, in times of war the original Al Qassimi flag (green, white and red flag) was to be used by the Qawasim.

Umm Al Quwain

The flag of Umm Al Quwain consists of a red background, a white bar at the hoist similar the flags of Ajman and Dubai, and a large white star and crescent in the center, a symbol of Islam representing allegiance to the Islamic world. The Umm Al Quwain flag was supposed to be the same White Red Halved flag as the one used by both Dubai and Ajman, but a star and crescent were added to distinguish it from the other emirates.

See also

Emblem of the United Arab Emirates
Trucial States
 Pan Arab Colors

References

External links

 , as hosted by the U.A.E. Ministry of Culture and Youth
 , a website endorsed by the U.A.E. government
Flag of United Arab Emirates – A Brief History
United Arab Emirates Flag | All The Details Of Flag
First raising of the flag on 2 December, 1971 (photo)

Interview of the designer of the UAE flag
Anthems and Flags of the Trucial States in the British Library
"Flags of the UAE: what do the colours mean?" By James Langton, The National, Nov 3, 2021

Flags introduced in 1971
Flag
Flags of Asia
United Arab Emirates

Flag of the United Arab Emirates


Riboviria é um domínio ou realm de vírus que inclui todos os vírus que usam uma polimerase dependente de RNA homóloga para replicação. Inclui vírus de RNA que codificam uma polimerase de RNA dependente de RNA, bem como vírus de transcrição reversa (com genomas de RNA ou DNA) que codificam uma polimerase de DNA dependente de RNA. A RNA polimerase dependente de RNA (RdRp), também chamada de replicase de RNA, produz RNA ( ácido ribonucléico ) a partir do RNA. A DNA polimerase dependente de RNA (RdDp), também chamada de transcriptase reversa (RT), produz DNA ( ácido desoxirribonucléico ) a partir do RNA. Essas enzimas são essenciais para replicar o genoma viral e transcrever genes virais em RNA mensageiro (mRNA) para tradução de proteínas virais.

A Riboviria foi criada em 2018 para acomodar todos os vírus de RNA que codificam RdRp e foi expandida um ano depois para incluir também retrovírus que codificam RdDp. Esses dois grupos de vírus são atribuídos a dois domínios separados: Orthornavirae para vírus de RNA com codificação RdRp e Pararnavirae para vírus com codificação RdDp, ou seja, todos os vírus de transcrição reversa. Embora o domínio tenha poucos vírus procarióticos, inclui a maioria dos vírus eucarióticos, incluindo a maioria dos vírus humanos, animais e vegetais, no entanto, estudos metagenômicos estão mudando essa perspectiva.

Muitas das doenças virais mais amplamente conhecidas são causadas por vírus em Riboviria, que inclui coronavírus, vírus ebola, HIV, vírus influenza e vírus da raiva. Esses vírus e outros têm se destacado ao longo da história, incluindo o vírus do mosaico do tabaco, que foi o primeiro vírus a ser descoberto. Muitos vírus de transcrição reversa tornam-se notavelmente integrados ao genoma de seu hospedeiro como parte de seu ciclo de replicação. Como resultado disso, estima-se que cerca de 7 a 8% do genoma humano seja originário desses vírus.

Etimologia
Riboviria é uma aglutinação de ribo, referindo-se ao ácido ribonucleico, e o sufixo -viria, que é o sufixo usado para domínios de vírus.

Características
Todos os membros de Riboviria contêm um gene que codifica uma polimerase dependente de RNA, também chamada de polimerase dirigida por RNA. Existem dois tipos de polimerases dependentes de RNA: a polimerase de RNA dependente de RNA (RdRp), também chamada de replicase de RNA, que sintetiza o RNA a partir do RNA, e a polimerase de DNA dependente de RNA (RdDp), também chamada de transcriptase reversa (RT), que sintetiza ADN a partir de ARN. Em uma partícula viral típica, chamada vírion, a polimerase dependente de RNA está ligada ao genoma viral de alguma maneira e começa a transcrição do genoma viral após entrar na célula. Como parte do ciclo de vida viral, a polimerase dependente de RNA também sintetiza cópias do genoma viral como parte do processo de criação de novos vírus.

Os vírus que se replicam via RdRp pertencem a três grupos no sistema de classificação de Baltimore, todos pertencentes ao domínio Orthornavirae : vírus de RNA de fita simples (ssRNA), que são de sentido positivo (+) ou negativo (-) e duplo- Vírus de RNA encalhado (dsRNA). Os vírus +ssRNA têm genomas que podem atuar funcionalmente como mRNA, e uma fita de sentido negativo também pode ser criada para formar dsRNA a partir da qual o mRNA é transcrito da fita negativa. Os genomas dos vírus -ssRNA e vírus dsRNA atuam como modelos a partir dos quais RdRp cria mRNA.

Os vírus que se replicam por transcrição reversa pertencem a dois grupos de Baltimore, ambos pertencentes ao domínio Pararnavirae: vírus de RNA de fita simples (ssRNA-RT), todos pertencentes à ordem Ortervirales, e vírus de DNA de fita dupla (dsDNA-RT ) vírus, que pertencem à família Caulimoviridae, também em Ortervirales, e à família Hepadnaviridae da ordem Blubervirales. Os vírus ssRNA-RT têm seu genoma de sentido positivo transcrito por RdDp para sintetizar uma cadeia de DNA complementar de sentido negativo (-cDNA). A fita +RNA é degradada e posteriormente substituída por RdDp por uma fita +DNA para sintetizar uma cópia linear de dsDNA do genoma viral. Esse genoma é então integrado ao DNA da célula hospedeira.

Para vírus dsDNA-RT, uma fita +RNA pré-genômica é transcrita a partir do DNA circular relaxado (rcDNA), que por sua vez é usado por RdDp para transcrever uma fita -cDNA. A fita +RNA é degradada e substituída de maneira semelhante aos vírus +ssRNA-RT para sintetizar o rcDNA. O genoma rcDNA é posteriormente reparado pelos mecanismos de reparo de DNA da célula hospedeira para sintetizar um genoma de DNA circular fechado covalentemente (cccDNA). O genoma integrado de vírus +ssRNA-RT e o cccDNA de vírus dsDNA-RT são então transcritos em mRNA pela enzima RNA polimerase II da célula hospedeira.

O mRNA viral é traduzido pelos ribossomas da célula hospedeira para produzir proteínas virais. Para produzir mais vírus, as polimerases dependentes de RNA viral usam cópias do genoma viral como moldes para replicar o genoma viral. Para vírus +ssRNA, um genoma dsRNA intermediário é criado a partir do qual +ssRNA é sintetizado a partir da fita negativa. Para os vírus -ssRNA, os genomas são sintetizados a partir de cadeias de sentido positivo complementares. os vírus dsRNA replicam seus genomas a partir do mRNA sintetizando uma cadeia de sentido negativo complementar para formar o dsRNA genômico. Para vírus dsDNA-RT, o RNA pré-genômico criado a partir do cccDNA é retrotranscrito em novos genomas dsDNA. Para vírus +ssRNA-RT, o genoma é replicado a partir do genoma integrado. Após a replicação e tradução, o genoma e as proteínas virais são montados em vírions completos, que então deixam a célula hospedeira.

Filogenética

Ambos os domínios em Riboviria mostram uma relação com as transcriptases reversas dos íntrons do grupo II que codificam RTs e retrotransposões, que são sequências de DNA autorreplicantes, as quais se autorreplicam por transcrição reversa e se integram a outras partes da mesma molécula de DNA. Os vírus de transcrição reversa, atribuídos a Pararnavirae, parecem ter evoluído de um retrotransposão em uma única ocasião. A origem dos RdRps de Orthornavirae é menos clara devido à falta de informação, que eles se originam de uma transcriptase reversa do íntron bacteriano do grupo II antes do surgimento de eucariotos ou originaram-se antes do último universal comum ancestral (LUCA) sendo descendentes do antigo mundo do RNA e que eles precederam as transcriptases reversas do retroelemento. Um estudo maior (2022), onde novas linhagens (filos) foram descritas, foi a favor da hipótese de que os vírus de RNA descendem do mundo do RNA, sugerindo que os retroelementos se originaram de um ancestral relacionado ao filo Lenarviricota e que os membros de um recém-descoberto Taraviricota linhagem (filo) seriam os ancestrais de todos os vírus de RNA.

Classificação
Riboviria contém dois domínios: Orthornavirae e Pararnavirae. Orthornavirae contém vários filos e táxons não atribuídos, enquanto Pararnavirae é monotípico até o nível de classe. Essa taxonomia pode ser visualizada a seguir.

 Domínio: Orthornavirae, que contém todos os vírus de RNA codificadores de RdRp, ou seja, todos os vírus dsRNA, +ssRNA e -ssRNA, geralmente chamados coletivamente de vírus de RNA
 Domínio: Pararnavirae, que contém todos os vírus que codificam RdDp, ou seja, todos os vírus ssRNA-RT e dsDNA-RT, chamados coletivamente de vírus de transcrição reversa
 Filo: Arterviricota
 Classe: Revtraviricetes

Além disso, Riboviria contém duas famílias incertae sedis e quatro gêneros incertae sedis. Informações adicionais sobre eles são necessárias para saber sua colocação exata em táxons superiores. Eles são listados a seguir (- viridae indica família e - vírus indica gênero).

 Polymycoviridae
 Sarthroviridae
 Albetovirus
 Aumaivirus
 Papanivirus
 Virtovirus

Estudos metagenómicos sugeriram a existência de cinco novos filos: Arctiviricota, Taraviricota, Pomiviricota, Paraxenoviricota e Wamoviricota.

Riboviria mescla parcialmente a classificação de Baltimore com a taxonomia de vírus, incluindo os grupos de Baltimore para vírus de RNA e vírus de transcrição reversa no domínio. A classificação de Baltimore é um sistema de classificação usado para vírus com base em sua forma de produção de mRNA, frequentemente usado juntamente com a taxonomia de vírus padrão, baseada na história evolutiva. Todos os membros dos cinco grupos de Baltimore pertencem a Riboviria: Grupo III: vírus dsRNA, Grupo IV: vírus +ssRNA, Grupo V: vírus -ssRNA, Grupo VI: vírus ssRNA-RT e Grupo VII: vírus dsDNA-RT. domínios são o nível mais alto de taxonomia usado para vírus e Riboviria é um dos quatro, sendo os outros três Duplodnaviria, Monodnaviria e Varidnaviria.

A maioria dos vírus eucarióticos identificados são vírus de RNA e, por essa razão, a maioria dos vírus eucarióticos pertence a Riboviria, incluindo a maioria dos vírus humanos, animais e vegetais. Em contraste, apenas dois grupos de vírus de RNA procarióticos foram identificados: +ssRNA Leviviricetes, que parecem ser alguns dos primeiros vírus de RNA a surgir e dsRNA Cystoviridae, que parece estar relacionado a reovírus, que infectam eucariotos. Estudos de amostras megenômicas descobriram novos táxons de vírus de RNA procarióticos, incluindo dois novos filos que infectam apenas procariotos, sugerindo que sua diversidade é maior do que se pensava anteriormente e desafiando a visão tradicional de que os vírus de RNA infectam principalmente eucariotos. Eles também sugerem que as famílias Picobirnaviridae e Partitiviridae previamente associadas a eucariotos também infectam procariotos.

Outros ramos principais de vírus eucarióticos incluem herpesvírus em Duplodnaviria, o domínio Shotokuvirae em Monodnaviria, e muitos vírus em Varidnaviria.

Interações com anfitriões

Doença
Os vírus em Riboviria estão associados a uma ampla gama de doenças, incluindo muitas das doenças virais mais conhecidas. Notáveis vírus causadores de doenças no domínio incluem:

Os vírus animais em Riboviria incluem os orbivírus, que causam várias doenças em ruminantes e cavalos, incluindo o vírus da língua azul, o vírus da peste equina africana, o vírus da encefalose equina e o vírus da doença hemorrágica epizoótica. O vírus da estomatite vesicular causa doenças em bovinos, equinos e suínos. Os morcegos abrigam muitos vírus, incluindo ebolavírus e henipavírus, que também podem causar doenças em humanos. Da mesma forma, os vírus artrópodes dos gêneros Flavivirus e Phlebovirus são numerosos e frequentemente transmitidos aos humanos. Os coronavírus e os vírus influenza causam doenças em vários vertebrados, incluindo morcegos, pássaros e porcos. A família Retroviridae contém muitos vírus que causam leucemia, imunodeficiência e outros tipos de câncer e doenças relacionadas ao sistema imunológico em animais.

Os vírus de plantas no domínio são numerosos e infectam muitas culturas economicamente importantes. Estima-se que o vírus da murcha manchada do tomate cause mais de 1 bilhão de dólares em danos anualmente, afetando mais de 800 espécies de plantas, incluindo crisântemo, alface, amendoim, pimenta e tomate. O vírus do mosaico do pepino infecta mais de 1.200 espécies de plantas e também causa perdas significativas nas colheitas. O Potato virus Y causa reduções significativas no rendimento e na qualidade da pimenta, batata, tabaco e tomate, e o Plum pox virus é o vírus mais importante entre as culturas de frutas de caroço. O vírus do mosaico bromo, embora não cause perdas econômicas significativas, é encontrado em grande parte do mundo e infecta principalmente gramíneas, incluindo cereais.

Endogenização
Muitos vírus de transcrição reversa, chamados retrovírus, em Riboviria são capazes de se integrar ao DNA de seu hospedeiro. Esses vírus tornam-se endogenizados como parte de seu ciclo de replicação. Ou seja, o genoma viral é integrado ao genoma do hospedeiro pela enzima retroviral integrase, e o mRNA viral é produzido a partir desse DNA. A endogenização é uma forma de transferência horizontal de genes entre organismos não relacionados, e estima-se que cerca de 7 a 8% do genoma humano consiste em DNA retroviral. A endogenização também pode ser usada para estudar a história evolutiva dos vírus, mostrando um período de tempo aproximado quando um vírus tornou-se endogenizado no genoma do hospedeiro, bem como a taxa de evolução dos vírus desde que a endogenização ocorreu.

Doenças causadas por vírus em Riboviria são conhecidas por grande parte da história registrada, embora sua causa só tenha sido descoberta nos tempos modernos. O vírus do mosaico do tabaco foi descoberto em 1898 e foi o primeiro vírus a ser descoberto. Os vírus transmitidos por artrópodes têm sido centrais no desenvolvimento do controle vetorial, que muitas vezes visa prevenir infecções virais. Na história moderna, numerosos surtos de doenças foram causados por vários membros do domínio, incluindo coronavírus, ebola e influenza. O HIV, especialmente, teve efeitos dramáticos na sociedade, pois causa um declínio acentuado na expectativa de vida e um estigma significativo para as pessoas infectadas.

Por muito tempo, a relação entre muitos vírus em Riboviria não pôde ser estabelecida devido à grande quantidade de divergência genética entre os vírus de RNA. Com o desenvolvimento da metagenômica viral, muitos vírus de RNA adicionais foram identificados, ajudando a preencher as lacunas de suas relações. Isso levou ao estabelecimento de Riboviria em 2018 para acomodar todos os vírus de RNA codificadores de RdRp com base na análise filogenética de que eles estavam relacionados.

Um ano depois, todos os vírus de transcrição reversa foram adicionados ao domínio. Os domínios também foram estabelecidos em 2019, separando os dois ramos da polimerase dependente de RNA. Quando o domínio foi fundado, ele incluiu erroneamente duas famílias de viroides, Avsunviroidae e Pospiviroidae, e o gênero Deltavirus, que foram prontamente removidos em 2019 porque usam enzimas de células hospedeiras para replicação.

Ver também

Referências

Leitura adicional

Domínios de vírus

Riboviria


Saltuklu, Araç - Kastamonu ili Araç ilçesine bağlı köy
 Saltuklu, Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Saltuklu