Arklow (; ; , ) is a town in County Wicklow on the southeast coast of Ireland. The town is overlooked by Ballymoyle Hill. It was founded by the Vikings in the ninth century. Arklow was the site of one of the bloodiest battles of the 1798 rebellion. Its proximity to Dublin led to it becoming a commuter town with a population of 13,163 as of the 2016 census.

Arklow is at the mouth of the River Avoca, the longest river wholly within County Wicklow. The town is divided by the river, which is crossed by the Nineteen Arches Bridge, a stone arch bridge linking the southern or main part of the town with the northern part, called Ferrybank. The Nineteen Arches Bridge is the longest handmade stone bridge in Ireland, and a plaque on the south end of the bridge acknowledges this.

History

The town's English name derives from Arnkell's Lág (Arnkell was a Viking leader; a "lág" (low) was an area of land). Its Irish name, Inbhear Mór or An tInbhear Mór, means the large estuary. It is also known in Irish as Inbhear Dé, from the River Avonmore's older name, Abhainn Dé.

Historically it was a major seafaring town, with both the shipping and fishing industries using the port, with shipbuilding also being a major industry.

One of the first recorded mentions of the Arklow area concerns Palladius, the first bishop of Ireland who was recorded as landing at Arklow in 431.

After the arrival of the Anglo-Normans, their leader Theobald Walter, ancestor of the Earls of Ormonde, was granted the town and castle of Arklow by Henry II of England. In 1264 the Dominican Order was granted a large tract of land, now known as Abbeylands, where they built Holy Cross Abbey. Some time after 1416, the Manor of Arklow came into the control of the MacMurrough Kings of Leinster, possibly after the death of James Butler, 4th Earl of Ormond in 1452. In 1525, Muiris Kavanagh, King of Leinster from 1522 to 1531, returned Arklow and its lands to his nephew Piers Butler, 8th Earl of Ormond.

During the Irish Confederate Wars in November 1649, a skirmish took place outside Arklow when Royalist soldiers under Murrough O'Brien, 1st Earl of Inchiquin, ambushed English Commonwealth troops marching to reinforce Wexford. The attack was beaten off and an English garrison was installed in Arklow, while an attempt to retake the town by Irish Confederates in January 1650 failed.

In 1714, John Allen of Stillorgan, County Dublin, purchased the Manor of Arklow from James Butler, 2nd Duke of Ormonde, shortly before the latter went into exile as a Jacobite. In 1750, Allen's eldest granddaughter Elizabeth, married John Proby, 1st Baron Carysfort, who came into possession of the Arklow Estate as a result.

In the Battle of Arklow on 9 June 1798, one of the bloodiest events of the 1798 rebellion, a large force of Wexford rebels attacked the town in an attempt to spread the rising to Dublin but were repulsed by the entrenched British forces with many hundreds killed.

Education

There are five primary schools located in the town, St. Joseph's Templerainey, St Micheal's and St Peter's Junior School, St. John's Senior National School, Carysfort National School and Gaelscoil an Inbhir Mhóir.

There are four secondary schools within the town, which are St. Mary's College, St.Kevin's C.B.S., Glenart College and Gaelcholáiste na Mara.

Transport and communications

Road
The M11 from Dublin to Rosslare bypasses Arklow between junctions 20 and 21. A 16.5 km upgrade to the N11 between Arklow and Rathnew began in April 2014 and was completed in July 2015. This connected the then-existing M11 Arklow Bypass with the existing M11 Rathnew/Ashford Bypass creating a motorway from Dublin to Gorey. This project also included the construction of a service area on the M11 Northbound, just north of Gorey, with direct access from the M11 Southbound via an overpass.

Rail

Rail connections are provided by Iarnród Éireann along the Dublin-Rosslare railway line, including commuter and intercity services in and out of the capital. Arklow railway station opened on 16 November 1863.

Bus
Bus Éireann provides several routes through Arklow, including the 2, 2X, 133 and 133X services. In addition, Wexford Bus operates several services linking Arklow with Dublin Airport.

Economy

Industry
In 1884, Charles Stewart Parnell rented Big Rock townland from his cousin William Proby, Earl of Carysfort, and commenced quarrying. Parnell was also a supporter of the Arklow harbour scheme. The Parnell quarries closed in the 1920s.

In the early part of the 20th century, a large munitions factory, Kynoch, was established on the north side of the town. This factory employed several thousand workers during the First World War but closed shortly after it, all production being moved to South Africa. 17 workers were killed in an explosion at Kynoch in 1917. The town is also historically known for its shipbuilding industry and pottery. The latter was produced at Arklow Pottery, which closed in 1998.

In the 1960s, a state-owned fertiliser factory, Nitrogen Éireann Teoranta, later Irish Fertiliser Industries, was established on the outskirts of the town. This factory complex comprised a number of chemical plants and manufactured a range of fertilisers from basic raw materials. It closed in 2002.

There is still an industrial base in Arklow, with Servier remaining as one of the manufacturing companies in Arklow. Allergan formerly had a plant locally, but this closed in 2009. In 2009, Elavon, a credit card processing company, purchased a new business site at Arklow Business Park. In 2019, planning permission was granted for a data centre at the Avoca River Business Park.

Shipping and shipbuilding

The former national sail training vessel Asgard II was built by John Tyrrell & Son Ltd in Arklow. Another John Tyrrell & Son boat, Gipsy Moth III, was sailed to victory by Francis Chichester in the 1st Single-Handed Trans-Atlantic Race in 1960. His time of 40 and 1/2 days was 16 days faster than the previous record crossing.

While now more focused on leisure traffic than commercial traffic, Arklow Harbour remains the headquarters of Arklow Shipping, numerically the largest shipping company in Ireland. This company maintains a fleet of 56 cargo ships and a division in Rotterdam in the Netherlands.

Retail
Arklow services a large catchment area (including a number of surrounding towns and villages) and has approximately 32,000m² of retail space. As of 2018, approximately 20% of this retail space was vacant. Among the town's largest retail centres is the Bridgewater Shopping Centre, which opened in 2007 and was sold in 2016 for €33.25 million.

Environment

Water quality

As of 2007, the River Avoca was classified as "seriously polluted" by the Irish EPA as a result of the discharge of sewage directly into the river in addition to a long history of industrial pollution in the area from early mining operations and more recent chemical industries. In previous centuries, Arklow was renowned for oyster beds.

Raw effluent from the town still travels through the drainage system built in the 1930s and 1940s, and enters the River Avoca untreated via several sewage outfall pipes along the river. A sewage treatment plant has long been proposed for the area, and was first awarded planning permission in 1993. This was challenged unsuccessfully to An Bord Pleanála, however subsequently no funding arrived from government, and the planning permission lapsed. Further ten-year planning permission was granted in 1999. This too was unsuccessfully challenged to An Bord Pleanála, with conditional planning approval given in 2005. In 2019, planning permission was again confirmed for a "high-tech" wastewater treatment facility, with construction commencing in August 2021.

Services and development
A recycling centre is located in one of the town's industrial estates. It is run by Wicklow County Council.

A few kilometres into the Irish Sea is the Arklow Bank Wind Park. Opened in 2004, this wind farm consists of seven 106m turbines, with GE 3.6 MW generators. On 19 October 2022, one of the turbines was struck by lightning and severely damaged.

Sports
The local Gaelic football club, Arklow Geraldines Ballymoney GAA, was founded in 1999 and is based at Pearse Park. Arklow Rock Parnells GAA club, founded in 1953, is primarily involved in hurling and camogie and plays at Parnell Park.

The town's association football clubs include Arklow Town F.C. (founded in 1948), Arklow United F.C. (Ferndale Park), and Arklow Celtic F.C. (Celtic Park).

Arklow Rugby Club plays its home games at The Oval, and Arklow Rowing Club is based on the town's South Quay.

St Benedict Inbhear Mór Athletics Club is registered with Athletics Ireland and based in Arklow. Arklow Lawn Tennis Club, founded in 1922, has three astroturf courts for use by members.

There is an 18-hole links golf course at Arklow Golf Club (founded 1927).

Culture

The Seabreeze Festival is a three-day event in mid-July. The festival includes a number of live shows and events at various venues throughout the town, ending in a fireworks display.

Arklow has been both the birthplace and place of residence for many artists such as George Campbell who was born there, the son of the self-taught artist Gretta Bowen.

Lilian Davidson drew sketches and painted scenes of the town and beaches. One such work, The Netter, Arklow depicts a scene of a man repairing a net by the harbourside with the harbour in the background; on the reverse-side of the painting is a sketch of children playing on the south beach.

Music

Arklow is the title setting for Van Morrison's 1974 song "Streets of Arklow", one of eight songs he wrote on a three-week vacation back to Ireland, and featured on his album Veedon Fleece. The "Battle of Arklow" is a hornpipe and non-traditional set dance tune, and is often played at feiseanna and other Irish dance competitions.

Arklow is also the home town of pop singer and former Moloko member Róisín Murphy.

The Arklow Silver Band were featured on the track Red Hill Mining Town by U2, on their 1987 album The Joshua Tree.

The "Arklow Music Festival" is held in the town annually. It was established in 1970. The festival lasts a week and it involves people coming to compete from all around the country. They compete in solo forms and group forms.

Administration
Arklow had a board of town commissioners created under the Towns Improvement (Ireland) Act 1854. This was a tier of local government below that of the county. The town commissioners became an urban district council in the early twentieth century. The urban district council became a town council in 2002. It was abolished by the Local Government Reform Act 2014, with the powers and functions of the town council transferred to the county council. However, they are administered locally by Arklow Municipal District.

The local electoral area of Arklow, which also contains the surrounding areas, elects six councillors to Wicklow County Council.
The electoral divisions in Arklow consists of Arklow No. 1 Urban, Arklow No. 2 Urban, Arklow Rural, Aughrim, Avoca, Ballinaclash, Ballinacor, Ballinderry, Ballyarthur, Cronebane, Dunganstown South, Dunganstown West, Ennereilly, Kilballyowen, Kilbride, Kilpipe, Knockrath, and Rathdrum.

Arklow is part of the Wicklow constituency for national elections and referendums, and South for European elections.

Twin towns

Arklow is twinned with:
  Aberystwyth, Wales, UK
  Châteaudun, France

People

Aaron Barry, professional footballer player
George Campbell, artist and writer
Ron Delany, won Ireland's last gold medal in track and field at the 1956 Olympics in the 1500m
Ciarán Hyland, Gaelic footballer with Wicklow
Teresa Kearney, teacher, Franciscan Sister, and missionary
Nicky Kelly, politician and former Mayor of Arklow
Richard le Blond, 14th century judge
James Moore, professional boxer
Róisín Murphy, singer-songwriter
Oisín Stack, actor
Mervyn Travers, Gaelic footballer with Wicklow
Kate Tyrrell, shipping company owner and captain of the Denbighshire Lass (1863–1921)

See also
 Arklow Maritime Museum
 Arklow Lifeboat Station
 List of towns and villages in Ireland

References

External links

Arklow at Wicklow County Tourism

Port cities and towns in the Republic of Ireland
Towns and villages in County Wicklow
Viking Age populated places
Port cities and towns of the Irish Sea
Former urban districts in the Republic of Ireland

Arklow


Bezstabljični čapljan (), biljna vrsta iz roda čapljana (Erodium) raširena po zemljama Sredozemlja. U Hrvatskoj je nova vrsta, koja se pojavila pred kraj 1990–tih godina na jugu Istre i otoku Krku.

Izvori

Vanjske poveznice

Čapljan

Bezstabljični čapljan


ඉන්දියානු ජනයා හෝ ඉන්දියානුවෝ යනු, දකුණු ආසියාවේ ප්‍රධාන කොටසක් වන ඉන්දියාවේ පුරවැසිභාවය ලත් පුද්ගලයන් වන අතර,  ලෝක ජනගහනයෙන් 17.31% වෙති.

ඉන්දියානු ජනයා
ඉන්දියාවේ වාර්ගික කණ්ඩායම්
ඉන්දියාව

ඉන්දියානුවෝ


Leptocoma es un género de aves paseriformes de la familia Nectariniidae. Sus miembros se encuentran en los trópicos desde la región indomalaya hasta Papúa Nueva Guinea y Melanesia. Anteriormente se clasificaban en el género Nectarinia. Son pájaros muy pequeños que se alimentan abundantemente de néctar, aunque también atrapan insectos, especialmente cuando alimentan sus crías. El vuelo con sus alas cortas es rápido y directo.

Especies
Se reconocen 6 especies en este género:
 Leptocoma zeylonica - suimanga cingalés;
 Leptocoma minima - suimanga mínimo;
 Leptocoma sperata - suimanga gorjipúrpura;
 Leptocoma brasiliana - suimanga ventrigranate;
 Leptocoma aspasia - suimanga negro;
 Leptocoma calcostetha - suimanga de Macklot.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Jean Cabanis

Leptocoma


La isla Santa María (en francés: Île Sainte-Marie) es una isla fluvial en el río Richelieu, en Quebec, al este de Canadá. Pertenece al territorio de la municipalidad de Carignan, que se encuentra aguas abajo de la isla de Santa Teresa, de la cual está separada por un estrecho canal.
De forma alargada, la isla de Santa María mide 800 metros de longitud y 150 m en su punto más ancho. Ambas islas se conectan a través de la margen izquierda del río Richelieu por una carretera.

Véase también
 Geografía de Quebec
 Geografía de Canadá

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Referencias

Islas fluviales de Quebec

Isla Santa María (Quebec)


The name varnish tree may refer to numerous species of tree:

The candlenut, or kukui (Aleurites moluccanus)
The goldenrain tree (Koelreuteria paniculata)
The marking nut tree (Semecarpus anacardium)
The Chinese lacquer tree (Toxicodendron vernicifluum)

Varnish tree


සටයිකොප් යනු විවෘත ස්ථිතික කේත විශ්ලේෂණ මෙවලමකි. එය මයික්‍රොසොෆ්ට් වෙතින් ලබාදෙන එය අතර ස්ටයිල්කොප් අනුමත කරන කේත රටාව ට අනුගතව සී ෂාප් කේත පරීක්ෂා කරයි. එම රටාව මයික්‍රෝසොෆ්ට් .නෙට් ෆ්‍රේම්වර්ක් කේතන මාර්ගෝපදේශනයන්ට අනුව සකස්කර ඇත. එෆ්එක්ස්කොප්  (මෙය, ප්‍රභවකේතය වෙනුවට .නෙට් ෆ්‍රේම්වර්ක් සම්පාදිත යාන්ත්‍රික කේත පරීක්ෂාකරයි). වලට වඩා වෙනස් නීති සමූහයක් පිළිපැදීමට එය මග පෙන්වමින් එය ප්‍රභව කේතය පරීක්ෂාකරයි. එම නීති පහත වර්ග වලට වෙන්කර ඇත.
 ප්‍රලේඛනය (Documentation)
 සැකැස්ම (Layout)
 නඩත්තු කළ හැකිවීම (Maintainability)
 නාමකරන (Naming)
 පටිපාටිගත කිරීම (Ordering)
 පහසුවෙන් කියවිය හැකිවීම (Readability)
 පරතර තැබීම (Spacing)

ස්ටයිල්කොප් මෙවලම තුල චිත්‍රක මෙන්ම විධාන රේඛා අතුරුමුහුනතත් අන්තර්ගතය. එයට නව නීති එකතු කළ හැකිය.

2010 යේ අප්‍රේල් වලදී විවෘත කේත ව්‍යාපෘතියක් ලෙස http://stylecop.codeplex.com  හි නැවත නිකුත් කරන ලදි.

මේවාත් බලන්න
.නෙට් ෆ්‍රේම්වර්ක්

මූලාශ්‍ර

බාහිර සැබැඳි
ස්ටයිල්කොප් මුල්පිටුව
ස්ටයිල්කොප් බ්ලොග් අඩවිය
මයික්‍රොසොෆ්ට් ධාරක බ්ලොග් අඩවිය
රීෂාප් සඳහා ස්ටයිල් කොප් . රීෂාප් මෙවලම් සඳහා ස්ටයිල්කොප් අනූකූල කොට සැදූ තෙවන පාර්ශික මෙවලමකි.
ස්ටයිල්කොප් සීඑල්අයි: ස්ටයිකොප් කේත විශ්ලේෂක සඳහා විධාන රේඛා අතුරු මුහුනතකි.

මයික්‍රෝසොෆ්ට්
මෘදුකාංග

ස්ටයිල්කොප්


Die isländische Fußballmeisterschaft 1927 war die 16. Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga.

Der Titel ging zum insgesamt vierten Mal an den Titelverteidiger KR Reykjavík.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 1927
1927

Isländische Fußballmeisterschaft 1927


Gara Valea Seacă este o gară care deservește comuna Nicolae Bălcescu, județul Bacău, România.

Valea Seacă

Gara Valea Seacă


Splat may refer to:

 Splat (furniture), an element of the chair
 Asterisk (slang)
Splatbook in role-playing game, derived from *book
 Splatting, volume rendering technique
 Nickelodeon Splat!, a television block
 NickSplat, a later television block also from Nickelodeon
 Splat Pack, a collection of filmmakers
 Texture splat, a computer graphics effect
 Splatt, Cornwall, a small village in Cornwall
 SPLAT-COSMETICA - Russian manufacturer of oral care products
 "Splat!" (The Brak Show), a 2003 episode
 Splat the Cat, a 2008 children's picture book by Rob Scotton

Software
 SPLAT!, a terrestrial radio propagation model application

Games
 Splat! (video game)

See also
 Splatt (disambiguation)

Splat


Wu Shan () ist ein Gebirge zwischen Chongqing und Hubei in der Volksrepublik China. Im Norden ist es mit dem Daba Shan verbunden.

Die Wu-Schlucht () ist eine der drei berühmten Schluchten, denen die Drei-Schluchten-Talsperre ihren Namen verdankt.

Sein bekanntester Gipfel ist der Shennü Feng (神女峰).

Siehe auch
 Liste der Gebirge in China
 Wushan (Chongqing)

Geographie (Chongqing)

Wu Shan


Rachel Anne Griffiths (født 18. december 1968) er en australsk tv- og filmskuespiller. Griffiths er blandt andet kendt for sin rolle som Brenda Chenowith i tv-serien Six Feet Under. Til den rolle blev hun tildelt en Golden Globe i 2002. Ved Oscaruddelingen 1999 blev hun nomineret i kategorien Oscar for bedste kvindelige birolle for sin præstation Hilary & Jackie.

Privatliv
Hun har været gift siden 2002 med Andrew Taylor og sammen har har de tre børn.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Melbourne
Australiere i 1900-tallet
Australiere i 2000-tallet

Rachel Griffiths


أقيمت مسابقة التأهيل لبطولة آسيا للشباب تحت 19 عاما 2010 في الفترة من 25 أكتوبر إلى 15 ديسمبر 2009. يتأهل الفائز والوصيف في كل مجموعة إلى بطولة آسيا للشباب تحت 19 عاما 2010 (النهائيات). يتأهل أيضاً إلى النهائيات أفضل فريق يحتل المركز الثالث من المنطقة الغربية وفريق واحد يحتل المركز الثالث من الشرق.

القرعة
جرت قرعة التصفيات المؤهلة لبطولة آسيا للشباب تحت 19 عاما 2010 في بيت الاتحاد الآسيوي لكرة القدم في 20 فبراير 2009. خرج ما مجموعه 42 فريقًا من الأواني. في المنطقة الغربية، كان هناك 24 فريقًا، في حين تضم المنطقة الشرقية 18 فريقًا. كان هناك أربع مجموعات من ستة فرق لكل منها في المنطقة الغربية والشرق يتكون من ثلاث مجموعات من كل ستة فرق.

التصنيفات

غرب آسيا
(في المرتبة 1 إلى 22)

شرق آسيا
(في المرتبة 1 إلى 16)

ملاحظات
 ، ،  و – لم تدخل
  – انسحب
  – انسحب
  – انسحب
  – انسحب

المجموعات

المجموعة الأولى
 عقدت جميع المباريات في كاتماندو، نيبال (التوقيت العالمي المنسق+5:45).

المجموعة الثانية
 عقدت جميع المباريات في العين، الإمارات العربية المتحدة (التوقيت العالمي المنسق+4).

المجموعة الثالثة
 عقدت جميع المباريات في أبريل، العراق (التوقيت العالمي المنسق+3).

المجموعة الرابعة
 عقدت جميع المباريات في طهران، إيران (التوقيت العالمي المنسق+3:30). تم تجريد باكستان من حقوق الاستضافة.

المجموعة الخامسة

المجموعة السادسة

المجموعة السابعة

مراجع

وصلات خارجية
 تفاصيل على AFC.com

بطولة آسيا تحت 19 سنة لكرة القدم 2010
تصفيات بطولة آسيا تحت 19 سنة لكرة القدم
كرة القدم الآسيوية في 2009

تصفيات بطولة آسيا للشباب تحت 19 عاما 2010


Tolgahan Acar (* 4. Juni 1986 in Adana) ist ein türkischer Fußballtorhüter.

Karriere

Verein
Tolgahan Acar begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Çukurova Üniversitesi SK und spielte anschließend für die Jugendmannschaften von Adana Gençlerbirliği und Adanaspor. 2002 wechselte wurde er hier Profispieler, spielte aber weitere zwei Spielzeiten für die Jugend- bzw. Reservemannschaften. 2004 geriet Adanaspor in große finanzielle Schwierigkeiten und musste die meisten Spieler abgeben. So wechselte er zum Erstligisten Gaziantepspor. Auch hier spielte er zwei Jahre ausschließlich für die Reservemannschaft.

Zur Saison 2006/07 kam er als Leihgabe zu Adanaspor zurück, welches mittlerweile in der 4. Liga tätig war. Hier erreichte man zum Saisonende die Meisterschaft der TFF 3. Lig und damit den
Aufstieg in die TFF 2. Lig. 2007/08 kehrte er zu Gaziantepspor zurück, fristete aber hier eine halbe Spielzeit ein Reservistendasein. Zur Rückrunde kehrte er als Leihspieler dann wieder zu Adanaspor zurück und stieg als Meister der TFF 2. Lig in die TFF 1. Lig auf. Zur nächsten musste er zu Gaziantepspor zurückkehren und kam bis zur Winterpause auf drei Ligaeinsätze.

Zur Rückrunde wechselte er dann samt Ablöse zu Adanaspor. In der Spielzeit 2009/10 verpasste man den Aufstieg in die Süper Lig erst in der Relegationsphase. In der Spielzeit 2011/12 schaffte er es mit seinem Verein bis ins Playoff-Finale der TFF 1. Lig. Im Finale unterlag man in der Verlängerung Kasımpaşa Istanbul 2:3 und verpasste somit den Aufstieg in die Süper Lig erst in der letzten Begegnung. Für die Rückrunde der Saison 2013/14 wurde Acar an den Drittligisten Göztepe Izmir ausgeliehen.

Im Sommer 2014 wechselte er zum neuen Zweitligisten Altınordu Izmir und zwei Jahre später innerhalb der TFF 1. Lig zu Sivasspor. Nach dem Aufstieg in die Süper Lig blieb er weitere zwei Spielzeiten in Sivas.

Nach 56 Einsätzen wurde Acar zur Saison 2019/20 von Denizlispor verpflichtet.

Nationalmannschaft
Tolgahan Acar durchlief die türkischen U-19-, U-20 und U-21-Nationalmannschaften.

Erfolge
Adanaspor
 Meister der TFF 3. Lig und Aufstieg in die TFF 2. Lig: 2006/07
 Meister der TFF 2. Lig und Aufstieg in die TFF 1. Lig: 2007/08

Sivasspor
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2016/17

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballtorhüter (Adanaspor)
Fußballtorhüter (Altınordu Izmir)
Fußballtorhüter (Denizlispor)
Fußballtorhüter (Gaziantepspor)
Fußballtorhüter (Göztepe Izmir)
Fußballtorhüter (Sivasspor)
Geboren 1986
Türke
Mann

Tolgahan Acar


Boulevard Haussmann este un bulevard din Paris, care se întinde de la intersecția dintre boulevard des Italiens și boulevard Montmartre (unde se află stația de metrou Richelieu-Drouot) până la avenue de Friedland, care se prelungește către vest.

Situație
Lung de 2.530 de metri, boulevard Haussmann traversează aproape în întregime arondismentele 9 și 8. Aici se află sediile centrale ale băncilor, magazine de lux, clădiri de birouri, cu chirii ridicate.
A fost construit în mare parte de zidarii din departamentul Creuse.

Istoric

În contextul reconstrucției Parisului de la mijlocul secolului al XIX-lea, prefectul Haussmann a conceput această axă de circulație ca o șosea diagonală care să unească primul cerc al Grands boulevards cu cel al Mur des Fermiers généraux. El trebuia, prin urmare, să dispună distrugerea casei în care s-a născut la colțul cu rue du Faubourg-Saint-Honoré.

La fel ca și predecesorul său Rambuteau, Haussmann și-a văzut activitatea recompensată încă din timpul vieții prin atribuirea numelui său uneia dintre căile principale de circulație a cărei amenajare o ordonase. Amenajarea bulevardului s-a finalizat însă după moartea lui. Astfel, abia în 1926, după douăzeci de ani de muncă, bulevardul Haussmann a fost conectat în cele din urmă cu boulevard des Italiens, făcând să dispară Passage de l'Opéra, unde hoinărea le Paysan de Paris, personajul romanului suprarealist omonim scris cu doi ani mai înainte de Louis Aragon.

Deschiderea secțiunilor

 Secțiunea A: din rue Drouot și boulevard des Italiens până în rue Laffitte, decret din 12 ianuarie 1922, deschisă în 1926.
 Secțiunea B: din rue Laffitte până în rue Taitbout și place Adrien-Oudin, decret din 24 iulie 1913, deschisă în 1926.
 Secțiunea C: din rue Taitbout și place Adrien-Oudin, până în rue La Fayette și rue de la Chaussée-d'Antin, decret din 22 februarie 1868.
 Secțiunea D: între rue de la Chaussée-d'Antin și rue du Havre, decret din 27 decembrie 1865.
 Secțiunea E: între rue du Havre și rue de Miromesnil, decret din 16 iulie 1862.
 Secțiunea F: între rue de Miromesnil și rue du Faubourg-Saint-Honoré, decret din 17 octombrie 1857.
Secțiunile E și F făceau parte anterior din bulevardul Beaujon.

Monumente și locuri memorabile
 nr. 7: pictorul Marthe Flandrin (1904-1987) a realizat aici o pictură murală în clădirea oficiului poștal. Această operă a fost salvată de la distrugere de către Musée des Années Trente din Boulogne-Billancourt, în 1992.

 nr. 14: sediu din 2005 al Groupe Figaro, proprietarul primului cotidian francez Le Figaro.
 nr. 16: hotelul Paris Marriott Opera Ambassador care a fost sediul comandamentului sectorului est al Gross Paris sub ocupație germană în cursul celui de-al Doilea Război Mondial.
 nr. 31: imobil în care au locuit Gustave Caillebotte și Martial Caillebotte după moartea mamei lor în 1878, până în 1887 (după nunta lui Martial). Mai multe tablouri ale lui Gustave Caillebotte redau vederi din balconul apartamentului ca de exemplu L'Homme au balcon (1880); Homme au balcon, boulevard Haussmann (1880); Un balcon à Paris (1881) și din interior ca La Partie de bésigue (1881). Aici se află astăzi sediul băncii Société générale (intrarea principală la nr. 29).
 nr. 40: Galeries Lafayette Haussmann.
 nr. 55: v. nr. 35, rue Tronchet.
 nr. 64: Printemps Haussmann.
 nr. 67: sediul Société générale pour la fabrication de la dynamite, din 1910 până în a doua jumătate a secolului al XX-lea; soecietatea fusese fondată de Paul Barbe și Alfred Nobel în 1875.
 nr. 81: hôtel particulier al lui Edgar Mareuse (1848-1926), istoric, președinte al Societății istorice din arondismentul 8 și proprietar al unei bogate librării cu cărți referitoare la Paris (în 1910).

 nr. 102: Marcel Proust (1871-1922) s-a mutat în acest imobil după moartea părinților săi, la 27 decembrie 1906, într-un apartament mare cu 6 camere la etajul al doilea între stradă și curte, unde a văzut "triumful prostului gust burghez". El a trăit acolo până în 1919 și a scris acolo À la recherche du temps perdu. Clădirea a aparținut străunchiului său, Louis Weil. La moartea unchiului său la 10 mai 1896, doamna Proust a moștenit o jumătate, cealaltă jumătate revenind fratelui său, avocatul Denis-Georges Weil. După moartea celor doi moștenitori, jumătate din clădire aparținea fraților Marcel și Robert Proust, iar cealaltă jumătate văduvei lui Denis-Georges Weil, născută Amélie Oulman, și fiicei lor, Adèle. Apartamentul închiriat de Marcel Proust a aparținut Améliei Oulman. La 9 noiembrie 1907, clădirea a fost vândută la licitație. Amélie Oulman l-a cumpărat în întregime și i-a propus lui Marcel Proust să cumpere apartamentul pe care-l ocupa, dar el a refuzat oferta, preferând un contract de închiriere pe cincisprezece luni, încheiat la 15 iulie 1908. El i-a găsit apartamentului numeroase inconveniente: polenul castanilor era dus de vânt în fața ferestrei sale și-i dădea crize de astm, apropierea de marile magazine și de gara Saint-Lazare, zgomotul bulevardului. Pentru a se proteja împotriva zgomotului el a căptușit pereții camerei sale în septembrie 1910 cu plăci groase din plută, la sfatul Annei de Noailles. Arhitectul Louis Parent a coordonat amenajarea. Proust a instalat în camera lui mobilierul din camera mamei sale. În ianuarie 1919 Amélie Weil a revândut clădirea, fără a-și preveni nepotul, societății Nancéienne Varin-Bernier care i-a evacuat pe toți chiriașii pentru a-și amenaja birourile și a deschide o agenție bancară. Banca a reconstituit și deschis publicului în 1996, camera lui Marcel Proust, fără mobilierul original care se află la muzeul Carnavalet. Placă memorială.
 nr. 103: la această adresă s-a aflat galeria Alfred Daber (galerie de artă).
 nr. 107: fațadă decorată cu basoreliefuri (1864) de Aimé Millet (1819-1891).
 nr. 117: hôtel particulier al dr. Labbé, membru al Institut de France (în 1910). Stil neorenascentist.
 nr. 121 : circazianul Charles Franconi a murit aici în 1910.

 în fața clădirii de la nr. 132, la colțul cu rue de Laborde: Monumentul baronului Haussmann de François Cogné.
 nr. 134:
 Această clădire pe colț cu Avenue de Messine, găzduia la parterul magazinul croitorului Sutton, specializat în livrări de mărfuri, și căruia, potrivit ducesei de Clermont-Tonnerre, "atâția oameni din Faubourg Saint-Germain îi datorau peste o sută de mii de franci".
 Geneviève Halévy a locuit într-un apartament mare de la mezaninul clădirii, după recăsătorirea ei în 1886 cu avocatul Émile Straus, avocat al familiei Rothschild. Vastul salon în formă de rotondă era decorat cu picturi de Nattier, de Quentin de La Tour și de Claude Monet, precum și cu portretul gazdei de Jules-Élie Delaunay (1876, astăzi la muzeul Orsay). D-na Straus avea invitați în fiecare duminică și a dobândit o mare influență în Paris. Deși evreică și fără blazon nobiliar, ea a avut numeroase relații în Faubourg Saint-Germain, ca și în lumea artistică și literară. Printre invitații ei figurau literați și artiști ca Ludovic Halévy, Henri Meilhac, Edgar Degas, Jean-Louis Forain, Paul Bourget, Jules Lemaître, Paul Hervieu, Georges de Porto-Riche, Antoine de Ganderax, Robert de Montesquiou, dar și oameni politici ca Léon Blum, artiști comici ca Lucien Guitry, Réjane sau Emma Calvé, străini ca lady de Grey, lord Lytton sau George Moore, aduși de Jacques-Émile Blanche. Dar ea a primit, de asemenea, notabilități mondene ca prințul Auguste d'Arenberg, contesa Adhéaume de Chevigné, prințesa Mathilde, prințesa Edmond de Polignac, contesa Greffulhe, contesa de Pourtalès, ducesa de Mouchy, prințesa Murat, contele Louis de Turenne. Marcel Proust, prieten și elev la Lycée Condorcet al lui Jacques Bizet, primul soț al Genevièvei Straus, și al lui Daniel Halévy, l-a întâlnit aici pe  Charles Haas, viitorul model al lui Swann. Geneviève Straus este ea-însăși considerată ca fiind unul dintre modelele Orianei de Guermantes.
 nr. 136: cartierul general fictiv al organizației SPECTRE din seria James Bond.
 nr. 158 - 158 bis: muzeul Jacquemart-André.
 nr. 162: clădirea în care a locuit și a murit André Becq de Fouquières (1874-1959), literar, președinte al Parisiens de Paris, fondator al Comité de la courtoisie française și al Comité de prestige et de propagande nationale (placă memorială).
 nr. 165: sediul galeriei Jean Pascaud în anii 1930.
 nr. 169: Marie-Gabrielle Krauss (1842-1906), cântăreață de operă, a murit în acest imobil.
 nr. 184: hôtel particulier al contelului de Duranti. Așa-zisul cerc « des Étrangers ». Proprietatea lui Marcé (în 1910).
 nr. 190: consulatul statului Haiti (în 1910).

Bănci mari

 Société générale (nr. 29).
 Crédit du Nord  (nr. 59).
 Swiss Life (nr. 86).
 Royal Bank of Scotland (nr. 94).
 Lazard Frères (nr. 119 / 121)

Clădiri demolate
 nr. 173: în 1910, marchizul de Rochegude notează la această adresă: "Hotel din secolul al XVIII-lea (se intră din rue du Faubourg-Saint-Honore nr. 186). Acest hotel vechi constituie un interesant anacronism pe bulevardul modern (Proprietatea domnului Lorin.)"

Locuitori celebri
 Louis Bernier (1847-1919), arhitect, membru al Académie des beaux-arts (nr. 144, în 1910).
 Henri Bernstein (1876-1953), dramaturg (nr. 157, în 1910).
 Gustave Caillebotte, pictor, colecționar și mecena (nr. 31).
 Jules Claretie (1840-1913), literat, administrator general al Comédie-Française (nr. 155, în 1910).
 Jules Delafosse (1843-1916), literat (nr. 155, în 1910).
 Suzanne Devoyod (1866-1954), actriță la Comédie-Française (nr. 130, în 1910).
 Maxime Du Camp (1822-1894), scriitor și fotograf (nr. 82, în 1910).
 Cesare Galeotti (1870-1929), compozitor (nr. 67, în 1910).
 Edmond de Grimberghe (1865-1920), pictor (nr. 61, în 1910).
 André Messager (1853-1929), compozitor, director al Opéra de Paris, membru al Académie des beaux-arts (nr. 157, în 1910).
 Pierre d'Orléans (1845-1919), duce de Penthièvre (nr. 112, în 1910).
 Marcel Proust (1871-1922), scriitor (nr. 102, 1907-1919).

Note

Bibliografie
 Felix Lazare, Dictionnaire, administrativ și istoric străzile din Paris și monumentele sale, Paris, Imprimerie de Vinchon, 1844-1849
 Félix de Rochegude, Plimbări în toate strazile din Paris. VIIIe - seine, Paris, Hachette, 1910

Străzi din Paris
Arondismentul 8 din Paris
Arondismentul 9 din Paris

Boulevard Haussmann


Allersdorf  ist ein Ort im oberen Murtal in der Steiermark, und Ortschaft und Katastralgemeinde der Gemeinde Weißkirchen in Steiermark im Bezirk Murtal.

Geographie
Das Dorf liegt auf um die  am Südrand des Aichfelds, dem inneralpinen Becken der oberen Mur, 3½ Kilometer südlich von Zeltweg und 7 Kilometer östlich von Judenburg. Es fließt der Feistritzbach vorbei, und die Gaberl Straße B 77 (Judenburg – Knittelfeld), die am Südrand des Aichfelds verläuft, führt durch den Ort.

Die Ortschaft Allersdorf, zu der auch die Rotte Unzdorf nördlich und die Einzellage Zechner im Grund nordwestlich gehören, umfasst knapp 90 Gebäude mit etwa 250 Einwohnern.

Zur Katastralgemeinde Allersdorf, die sich nördlich bis Möbersdorf, westlich bis an die Ortsgrenze von Weißkirchen und südlich bis Donauer () erstreckt, gehören auch noch die Rotte Baumkirchen (eigene Ortschaft) westlich, und die Sankt Maximiliankapelle (Maxlan Kapelle) am bewaldeten Hügel südlich des Orts.

Nachbarorte, -ortschaften und -katastralgemeinden

Geschichte

Gemeinde Allersdorf bei Judenburg

Die Gemeinde Allersdorf wurde durch eine 1849 beschlossene Kundmachung der Landes-Gerichts-Einführungs-Kommission geschaffen, und aus den beiden (Katastral-)Gemeinden Allersdorf und Mühldorf gebildet.

Zu dieser Zeit hatte sie 689 Einwohner, 239 in Allersdorf und 459 in Mühldorf. Pfarrort der Gemeinde war Weißkirchen. Sie gehörte zur Bezirkshauptmannschaft Judenburg und zum Gerichts- und Steueramts-Bezirk Judenburg.

Die politische Gemeinde, seit 1952 Allersdorf bei Judenburg genannt, wurde am 1. Jänner 1965 als Gemeinde im Bezirk Judenburg aufgelöst, ihr Gebiet zwischen die Gemeinden Maria Buch-Feistritz und Eppenstein aufgeteilt.
Zum Zeitpunkt ihrer Auflösung bestand die Gemeinde weiterhin aus den Katastralgemeinden Allersdorf und Mühldorf mit insgesamt 20,69 km². Die Einwohnerzahl lag bei der Volkszählung 1961 bei 1020. Zu Maria Buch-Feistritz kam ein Teil der Katastralgemeinde Allersdorf mit 4,45 km² und 262 Einwohnern (Basis 1961). Der Rest sowie die Katastralgemeinde Mühldorf mit insgesamt 16,25 km² und 758 Einwohnern (Basis 1961) wurde Eppenstein zugeschlagen (Teile liegen heute in der Katastralgemeinde Schoberegg).

Zur Gemeinde gehörten die Ortschaften Allersdorf, Baumkirchen und Unzdorf sowie Mühldorf (heute alle zu Weißkirchen in Steiermark).

Mit der steiermärkischen Gemeindestrukturreform wurde Maria Buch-Feistritz und damit Allersdorf am 1. Jänner 2015 nach Weißkirchen in Steiermark fusioniert.

Sehenswürdigkeiten
Die Filialkirche St. Maximilian (Sankt Maximiliankapelle, Maxlan Kapelle) steht unter Denkmalschutz ().

Einzelnachweise

Ort im Bezirk Murtal
Geographie (Weißkirchen in Steiermark)
Katastralgemeinde im Bezirk Murtal
Ehemalige Gemeinde in der Steiermark
Pack- und Stubalpe
Ort im Einzugsgebiet Mur

Allersdorf (Gemeinde Weißkirchen in Steiermark)


Otto Leitolf (* 28. April 1881 in Metz (Lothringen); † 20. Mai 1967 in Schleching; vollständiger Name: Otto Valentin Leitolf) war ein deutscher Architekt und von 1919 bis 1945 Direktor der Meisterschule für Bauhandwerker (heute: Meisterschule für Steinmetzen und Steinbildhauer) in Aschaffenburg.

Leben
Der Sohn des Oberpostdirektors Valentin Julius Leitolf und seiner Ehefrau Maria Henriette Luise wuchs zunächst in Trier auf, aber schon im Vorschulalter wurde der Vater nach Gumbinnen (Ostpreußen) versetzt, nach zwei Jahren in Magdeburg wurde der Vater 1900 zum organisatorischen Leiter des Deutschen Postwesens im Elsass nach Straßburg berufen. Die Familie (zwei Schwestern) bezog eine Dienstwohnung in der ehemaligen französischen Ärzteschule am Straßburger Münster. Otto besuchte das "Lyzeum" (ehemaliges Jesuitenkolleg) am Münsterplatz. Der Vater nahm seine Kinder des Öfteren mit auf seinen Dienstreisen, so dass sie nicht nur die Bauten Straßburgs, sondern das Elsass an sich kennenlernten (Colmar – Isenheimer Altar). Nach dem Abitur und einem Dienstjahr 1899/1890 im Infanterieregiment 138 schrieb er sich an der Technischen Hochschule Karlsruhe, Abteilung Hochbau, ein, studierte 1900 bis 1902 bei Carl Schäfer, Otto Warth und Max Laeuger Architektur und Bildhauerei bei Heinrich Bauser. 1902 wechselte er an die Technische Hochschule München und wurde Schüler von Carl Hocheder, der Gebrüder Friedrich von Thiersch und August Thiersch sowie von Heinrich von Schmidt. Das Studium schloss er am 30. August 1904 mit der Diplom-Hauptprüfung ab und ging zur praktischen Ausbildung in den Bayerischen Staatsbaudienst nach Landshut.

Während seines Studiums in München lernte er Emmy Röth (* 20. Oktober 1880 in München; † 1956 in Prien) kennen, die jüngste Tochter des Landschaftsmalers und Zeichners Philip Röth. Er heiratete sie am 14. Oktober 1905 in München, gemeinsam hatten sie fünf Kinder.

Über Freising (stellvertretender Bauamtsassessor) kam er 1908 als Architekt und Bürochef in die Bauleitung des Hauptzollamtes München. Nach der Staatsprüfung für den höheren Staatsdienst wurde er am 1. April 1911 zum Bauamtsassessor an das Landbauamt Aschaffenburg bestellt.

Am 2. August 1914 war er als Zugführer beim Bayerischen Landwehr-Infanterie-Regiment Nr. 8 an den Kämpfen der Lothringer Schlacht vor Nancy-Epinal beteiligt. Infolge eines Sturzes im Schützengraben musste er sich einer schweren Beinoperation im Feldlazarett unterziehen, deren Folgen einen weiteren Frontdienst unmöglich machten. Ihm wurde die IV. Klasse mit Schwertern des Militär-Verdienst-Ordens verliehen. Im "Krüppelheim Würzburg" übernahm er die Durchführung und Fertigstellung des Neubaus des König-Ludwig-Hauses. Am 26. April 1917 wurde er aus dem Militärdienst entlassen und war dann bei der baulichen Gestaltung der Hochbauten in Zusammenhang mit der Mainkanalisierung in Aschaffenburg tätig.

Mit Beschluss des Magistrats der Stadt Aschaffenburg vom 21. März 1919 wurde Otto Leitolf zum Leiter der Meisterschule in Aschaffenburg. Neben seiner Lehrtätigkeit war er auch als freier Architekt tätig. Hier kam es auch 1928 zu einer kurzen Zusammenarbeit mit dem Architekten Ferdinand Keilmann. Otto Leitolf war Mitglied der Reichskammer der Bildenden Künste. Er ließ u. a. von seinen Schülern bedeutende Gebäude neu aufmessen und skizzieren. Diese Unterlagen waren nach der Zerstörung im Zweiten Weltkrieg hilfreiche Dokumente beim Wiederaufbau; auch ließ er defekte Kunstwerke wiederherstellen und ergänzen. Im April 1941 widmete ihm das städtische Heimatmuseum Aschaffenburg eine Ausstellung "Otto Leitolf – Aus der Werkstatt des Architekten". Ein Bombentreffer zerstörte am 22. November 1944 die Meisterschule und beendete auch die Lehrtätigkeit seines Direktors. Otto Leitolf zog mit seiner Familie nach Kirchheim bei Würzburg. 1950 zog die Familie nach Oberbayern, 1956 verstarb seine Frau in Prien am Chiemsee; später heiratete er die Bildhauerin Irmela Gerstein.

Otto Leitolf starb im Alter von 86 Jahren am 20. Mai 1967 in Schleching.

Werk

Aschaffenburg
 1911–1912: Entwurf und Bauleitung für das Pfarrhaus in Obernau
 1913: Entwurf der Kreuzweg-Stationen auf dem Weg von Obernau zur Obernauer Waldkapelle
 1916–1921: Entwurf und Bauleitung für die Erweiterung der Obernauer Kapelle Maria Frieden
 1919: Planung der Siedlung Fasanerie in Zusammenarbeit mit Franz Schmitt in der Österreicher Kolonie
 1919–1923: Planungen für eine Lehrkolonie der Städt. Meisterschule für Bauhandwerker, Dankwartstraße 10–28 und für die Wohnhäuser am Legatplatz
 1920–1921: Entwurf für ein Kriegerdenkmal in Obernau
 1921: Notkirche gegenüber der späteren Pauluskirche unter Verwendung einer Kriegslazarettbaracke, Aufsatz eines Glockenstuhls und Anfügen eines Portikus mit sechs Säulen aus Rabitz (nicht mehr vorhanden)
 1921: Wohnhaus für das Hafenamt, Seegrundstraße 1
 1922: Ehrenhain mit Kriegerdenkmal Ebersbacher-/Marienstraße, Muschelkalk, Pieta von Bildhauer Hans Gehring
 1922: Reihenhäuser Adelenstraße 2b-20 sowie die Doppel- und Reihenhäuser zwischen Adelen-, Wilhelminen-, Helenen- und Bertastraße
 1922: Planung eines Wohn- und Verwaltungsgebäudes für das Seibert-Werk; Großostheimer Straße 225
 1923: Kriegerdenkmal an der Kirche Unserer Lieben Frau in Aschaffenburg mit Marienstatue von Ludwig Sonnleitner
 1923–1924: Ehrenhain im Altstadtfriedhof, darin: Kriegerdenkmal mit Figur des Auferstandenen über einem Kenotaph, zusammen mit Bildhauer Ludwig Sonnleitner
 1924: Wohnhaus für das Finanzbauamt, Auweg 145
 1925: Protestantisches Pfarrhaus in Damm, Paulusstraße 15
 1925: Reihenhausgruppe Helenenstraße 1–9
 1925–1926: Ehrenhain mit Kriegerdenkmal auf dem Schöneberg
 1925–1926: Wohnhäuser Dankwartstraße 1–15
 1927: Obernauer Straße: Hausgruppe  Nrn. 77–81 mit Stufengiebel und Reihenhäuser Nrn. 83 – 103 für kinderreiche Familien
 1929: Entwurf von 18 Reihenhäusern für kinderreiche Familien, Hefner-Alteneck-Straße 30 mit 64
 1930: Wohnhaus "Gartenhaus", Kleine Schönbuschallee 53 (nicht mehr existent)
 1931–1934: Ev. luth. Pauluskirche mit Atrium nach einer Vorentwurfs-Wettbewerbsarbeit von Christian Ruck, Nürnberg
 1934: HJ-Heim und Jugendherberge mit Sportplätzen (heute Städtische Musikschule Aschaffenburg und CVJM Aschaffenburg), Kochstraße 6 und 8

Würzburg
 1916–1917: Fertigstellung des Neubaus der Orthopädischen Klinik König-Ludwig-Haus
 1926: Verwaltungsgebäude der Handwerkskammer Würzburg
 1928–1930: Entwurf und Ausführung eines Säuglingsheim des Deutschen Roten Kreuzes
 1928–1930: Entwurf für das Haus Sonnleitner
 1948: Johannis-Notkirche im Luisengarten
 1950–1955: Wiederaufbau der Kirche St. Stephan

Lohr a. Main
 1934: evangelische Auferstehungskirche
 1935: Planung und Ausführung der Sparkasse
 1932–1937: Bauten der Heil- und Pflegeanstalt

Marktheidenfeld
 1913–1914: Planung und Bau des Bezirksamtes in Marktheidenfeld
 1925: Villa des Brauereibesitzers Georg Mayr (Martinsbräu) in Marktheidenfeld
 1928–1929: Villa des Ziegeleibesitzers Willy Scheiber in Marktheidenfeld

Andere Orte
 1904–1907: Entwurf für einen Wasserturm in Moosburg
 1906: Entwurf eines Pfarrhauses in Eching bei Augsburg
 1907: Entwurf eines katholischen Pfarrhofs in Wettstetten
 1907–1908: Planung und Bauarbeiten der Hochschule Weihenstephan-Triesdorf
 1907–1908: Entwurf eines Ökonomiegebäudes in Regen
 1911–1912: Planung und Bauleitung beim Neubau des Forstamts in Klingenberg am Main
 1916–1917: Hochbauten der Wehranlage Mainaschaff (1971 abgebrochen)
 1918: Planung und Bauleitung für einen Kindergarten in Sailauf
 1923–1924: Planung für den Umbau des Erbachshofs bei Eisingen (Bayern)
 1926: Planung und Bauleitung für die Erweiterung der Kirche in Hambrunn
 1926: Planung und Bauleitung für die Kirche in Rettersheim
 1927–1928: Arztwohnhaus in Seligenstadt
 1938: Wohnhaus in Sistrans bei Innsbruck
 1957–1958: eigenes Wohnhaus in Schleching

sowie diverse prämierte Wettbewerbsentwürfe (2. Preise)

Literatur
 Ulrich Debler: Otto Valentin Leitolf. Ein Lebensbild des Architekten und Leiters der Aschaffenburger Meisterschule für Bauhandwerker. In: Aschaffenburger Jahrbuch für Geschichte, Landeskunde und Kunst des Untermaingebietes. Band 15. Geschichts- und Kunstverein Aschaffenburg e.V., Aschaffenburg 1992, ISBN 3-87965-057-8, S. 205–215.
 Hans-Bernd Spies, Renate Welsch (Bearb.): Obernau 1191–1991. Beiträge zu Vergangenheit und Gegenwart. Stadt Aschaffenburg – Stadt und Stiftsarchiv, Aschaffenburg 1991, ISBN 3-922355-02-1.
 Horst Schäfer (Hrsg.): Obernau einst und jetzt. Dorfbild im Wandel der Zeit. (= Aschaffenburger Studien, II., Dokumentationen, Band 6.) Aschaffenburg 1997, ISBN 3-922355-07-2.

Weblinks

 Eintrag Leitolfs mit seiner Meisterklasse im Seligenstädter Löffelbuch am 9. Dezember 1920, Band 3, S. 518

Einzelnachweise

Architekt (Bayern)
Künstler (Aschaffenburg)
Architekt (Deutschland)
Geboren 1881
Gestorben 1967
Mann

Otto Leitolf


Großwenden ist ein Ortsteil von Großlohra im Landkreis Nordhausen in Thüringen.

Geografie
Die Flur von Großwenden liegt am Nordrand der nordwestlichen Ausläufer des Höhenzuges Hainleite. Nach Norden flacht das Land ab, dann folgen kleinere Anhöhen im kupierten landwirtschaftlichen Gelände. Im Tal verläuft die Wipper. Neben der Landesstraße 3080 und der Bahnstrecke Halle–Hann. Münden führt die Bundesautobahn 38 durch das Gebiet, das verkehrsmäßig gut erschlossen ist.

Geschichte
Großwenden wurde 1344 erstmals urkundlich erwähnt. Die Dörfer Großwenden und Kleinwenden entstanden im Mittelalter als vermutlich slawische Siedlungen. Die ländlich geprägten Orte waren und sind landwirtschaftlich orientiert. Während der Zeit in der DDR mussten sie den Weg der Zwangskollektivierung gehen. Heute haben sich neue Eigentumsverhältnisse gebildet, nach denen das Land bewirtschaftet wird.

Am 1. Juli 1950 entstand die Gemeinde Großlohra durch den Zusammenschluss der bisherigen Gemeinden Friedrichslohra, Großwenden und Kleinwenden.

Kultur und Sehenswürdigkeiten
Die evangelische Filialkirche St. Stephanus ist ein kleiner schlichter, barocker Saalbau aus verputzten Bruchsteinen ohne Turm. Sie wurde im 17. Jahrhundert errichtet. Das Schiff enthält eine bauzeitliche Holzempore und einen Kanzelaltar aus dieser Zeit sowie ein stuckiertes Tonnengewölbe. Die Glocke ist von 1474.

Einzelnachweise

Weblinks

Großlohra
Ort im Landkreis Nordhausen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Nordhausen)
Ersterwähnung 1344
Gemeindeauflösung 1950

Großwenden


The Sunday Night Sex Show was a live call-in Canadian television show hosted by Sue Johanson, which ran from 1996 to 2005. It aired on the W Network and was one of their most popular programs. Every week, callers would line up on the phone to talk to Johanson, about various topics from how to spice up one's sex life, to advice on how to select the right sex toy, to how to deal with various relationship issues.

For many years, reruns of the television show ran on the Oxygen Network in the United States, but American viewers were frustrated that they couldn't call in during the live airing in Canada. Eventually, a US version of the show, titled Talk Sex with Sue Johanson, was created.

Reasons for the Canadian cancellation were never given by either Johanson or the W Network. The US show ended with the May 11, 2008, episode. Johanson was very emotional at the conclusion of the show and joined on stage by her supporting cast.

Johanson hosted a similar phone-in show with the same name on Toronto radio station Q107 from 1984 to 1998, which was syndicated across Canada in later years, as well as a television phone-in show, Sex with Sue, on Rogers Cable's community channel in Toronto from 1985 to 1995.

References

External links

1990s Canadian television talk shows
Canadian talk radio programs
Oxygen (TV channel) original programming
2000s Canadian television talk shows
Sex education television series
1996 Canadian television series debuts
2008 Canadian television series endings
W Network original programming
Syndicated Canadian radio programs
1980s Canadian radio programs
1990s Canadian radio programs

Sunday Night Sex Show


Achada Fazenda es una localidad caboverdiana del municipio de Santa Cruz.

Geografía

La localidad de Achada Fazenda está localizada en el municipio de Santa Cruz en el lado oriental de la isla de Santiago, Cabo Verde, aproximadamente a 25 kilómetros al noreste de la capital, Praia. El pueblo está ubicado en el borde de una meseta inclinada sobre un fértil valle. El valle del río (Ribeirao) situado al norte de la localidad se producen periódicamente inundaciones durante la temporada de lluvias, por lo cierto es que permanece seco durante 10 meses al año. Las aguas subterráneas se encuentran cerca de la superficie y los granjeros acceden a ellas por medio de numerosos pozos con el que riegan sus cosechas. Un suelo fértil y un fácil acceso a agua, hacen de este valle una zona eminentemente agrícola. Hacia el sureste de la localidad se encuentra un antiguo campo de lava que termina en el mar, esta zona es prácticamente estéril, pero los agricultores locales cultivan con relativo éxito un bosque de acacia.

Organización territorial

La localidad abarca los lugares y barrios de:

Patrimonio
La mayoría de las casas fueron construidas a finales del . La mayoría de las edificaciones están hechas de adobe, así como ladrillo y piedra, material común hasta mediados del ; una pequeña parte están realizadas de acero y cemento. El estilo de vida es bajo, así como los ingresos de sus habitantes que están creciendo, ya que hasta mediados del  eran más preocupantes. La mayoría de la población son agricultores, con una producción basada en las plantaciones de plátanos, piñas, cuidado de ganado y otras cosechas de frutas y verduras. La electricidad, así como las comunicaciones y otros servicios como líneas telefónicas fueron introducidas y puestas en servicio desde mediados del  prestando servicio a la mayoría de la población.

Referencias

Enlaces externos

 Projecto GTM - Santiago
 Caminatas por Santiago
 caboverde.com
 Mapa 1:50_000, Santiago / Cabo Verde

Localidades de Cabo Verde
Isla de Santiago

Achada Fazenda


The Trylon and Perisphere were two monumental modernistic structures designed by architects Wallace Harrison and J. Andre Fouilhoux that were together known as the Theme Center of the 1939 New York World's Fair. The Perisphere was a tremendous sphere,  in diameter, connected to the  spire-shaped Trylon by what was at the time the world's longest escalator. The Perisphere housed a diorama by Henry Dreyfuss called Democracity which, in keeping with the fair's theme "The World of Tomorrow", depicted a utopian city-of-the-future. The interior display was viewed from above on a moving sidewalk, while a multi-image slide presentation was projected on the dome of the sphere. After exiting the Perisphere, visitors descended to ground level on the third element of the Theme Center, the Helicline, a  spiral ramp that partially encircled the Perisphere.

The name "Perisphere" was coined using the Greek prefix peri-, meaning "all around", "about", or "enclosing". The name "Trylon" was coined from the phrase "triangular pylon".

Construction

The Theme Center was designed by architects Wallace Harrison and J. Andre Fouilhoux, with the interior exhibit by Henry Dreyfuss.  The structures were built in Flushing Meadows Park in Queens, New York and were intended as temporary with steel framing and plaster board facades. Both buildings were subsequently razed and scrapped after the closing of the fair, their materials to be used in World War II armaments.

Legacy

The Trylon and Perisphere became the central symbol of the 1939 World's Fair, its image reproduced by the millions on a wide range of promotional materials and serving as the fairground's focal point.  The United States issued a postage stamp in 1939 depicting the Trylon and Perisphere (pictured).  Neither structure survives; however, the Unisphere, the symbol of the 1964–65 New York World's Fair, is now located where the Perisphere once stood.

In culture

 In 1939, all three of New York City's major league baseball teams wore a patch on their uniform sleeve depicting the Trylon and Perisphere.
 Composer (and Rhapsody in Blue orchestrator) Ferde Grofé was commissioned by the World's Fair to compose a piece of symphonic music dedicated to the sculptured edifices.
 The New Yorker published a George Price cartoon in which two men dressed as the Trylon and Perisphere approach the World's Fair office, one saying, "If this doesn't get us in, nothing will."
 The Trylon is mentioned in the 1939 Yip Harburg song "Lydia the Tattooed Lady", made famous by Groucho Marx in At The Circus.
 The Trylon Theatre, located on Queens Boulevard in Forest Hills, Queens, operated from December 1939 through December 1999.  The theatre's decor included several references to the 1939–40 World's Fair.
 In the 1941 movie Mr. & Mrs. Smith the characters go to the fair. The actual structures are showcased with long camera shot, and are clearly visible while the characters are stuck on an amusement ride.
 The episode "The Odyssey of Flight 33" of The Twilight Zone featured a view of these structures from the air to indicate that a Boeing 707 had time traveled and had arrived in the year 1939 or 1940.
 In the DC Comics comic book series All-Star Squadron (debuting in 1981 but set during World War II), the Squadron used the Perisphere as their headquarters.
 In the DC Comics comic book series Young All-Stars (debuting in 1987 but also set in World War II), used the Trylon and Perisphere as their headquarters.
 Howard Waldrop's 1985 short story "Heirs of the Perisphere" describes the excavation of the time capsule which was buried at the 1939 World's Fair.
 Singer/songwriter Aimee Mann created a song called "Fifty Years After the Fair" for her 1993 album Whatever, the subject of which is the 1939 World's Fair. The song references the Trylon and Perisphere while suggesting how little of the Fair's bright vision of the future had actually been realized in the "decades ahead" now passed.
 In the 1995 episode "Aubrey" of the TV series The X-Files, the protagonist has visions of Trylon and Perisphere leading the detectives to an important clue.
 The second episode of the fourth season of the Showtime series Homeland is titled "Trylon and Perisphere".
 The 2000 self-titled album Deltron 3030 featured an image of the Perisphere on its cover.
 A chapter in Michael Chabon's 2000 novel The Amazing Adventures of Kavalier & Clay, set in 1942, takes place inside the recently abandoned Perisphere.
 In author E. L. Doctorow's semi-autobiographical novel World's Fair, Doctorow tells the story of a boy named Edgar in the late 1930s who lives in the Bronx, which culminates with the 1939 World's Fair. The Trylon and Perisphere are referenced throughout the story.
 In Kenneth Robeson's 1939 Doc Savage novel World's Fair Goblin, the Trylon and Perisphere are depicted on the cover and integral to the story.
 In Rex Stout's 1940 Nero Wolfe novel Where There's a Will, one character says she had "an inferiority complex about the size of the Perisphere" (chapter 8); Archie Goodwin later suggests to a police officer that he "go sit on a trylon" (chapter 13).
 The 2015 utopian/dystopian film Tomorrowland contains futuristic versions of the Trylon, Perisphere, and Helicline. The Perisphere, in contrast to the 1939 World of Tomorrow exhibit, contains a device that can see into the past; the past is viewed on the sphere's inner surface. Also, unlike the 1939 Perisphere, the future Perisphere floats in mid-air. In the opening of the film, the Disneyland image is altered to include the trio.  They also appear in the closing animation.
 The 2017 short story "The Past is Important to Us" by Tom Hanks in his collection Uncommon Type is predominately set in New York City during the 1939 World's Fair and mentions the Trylon and Perisphere among other sights.
 The Batman movie Mask of the Phantasm depicts Bruce Wayne and his girlfriend Andrea Beaumont visiting the Gotham World's Fair. Although not set in 1939, it hearkens back to that World's Fair because this is Batman's origin story and he first appeared in 1939. Thus, the Gotham World's Fair also has structures similar to the Perisphere and Trylon and displays depicting the future.
 The Trylon and Perisphere are referred to in the Shirley Jackson short story Paranoia.

See also
 Skylon (tower) at the 1951 Festival of Britain
 Unisphere at the 1964 New York World's Fair

References

Further reading
 Cohen, Barbara. Trylon and Perisphere. Harry N. Abrams, Inc. Publishers, New York, 1989.
 Gelernter, David. 1939: The Lost World of the Fair. The Free Press, New York, 1995.
 Newhouse, Victoria. Wallace K. Harrison, Architect. Rizzoli International Publications Inc. New York, 1989.
 "New York World's Fair, 1939." Architectural Forum, June 1939. vol. 70, pp. 393–462.
 "The World's Fair will put on a 6-minute show inside its perisphere." Life, August 1938. pp. 55–58.
 "Aerodynamics of the Perisphere and Trylon at World's Fair." American Society of Civil Engineers, Vol. 65 Issue 5, 1938. pp. 887–906.

External links

 1939–40 World's Fair Democracity Recreation (New York Public Library)
 Site offering a tour of the entire fairgrounds

World's fair architecture in New York City
1939 New York World's Fair
Modernist architecture in New York City
Demolished buildings and structures in Queens, New York
Domes

Trylon and Perisphere


An Rhynchospora durangensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Kral ngan William Wayt Thomas. An Rhynchospora durangensis in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora durangensis


Live Texxas Jam '78 es un video en directo (VHS) de la banda estadounidense de hard rock Aerosmith, filmada el cuarto fin de semana de julio en el Cotton Bowl de Dallas, donde actuaron como cabezas de cartel en el Texxas World Music Festival. Se publicó a través de CBS/Fox Video el 25 de abril de 1989.

Lista de canciones
 "Rats in the Cellar"
 "Seasons of Wither"
 "I Wanna Know Why"
 "Walkin' The Dog"
 "Walk This Way"
 "Lick and a Promise"
 "Get The Lead Out"
 "Draw the Line"
 "Sweet Emotion"
 "Same Old Song and Dance"
 "Milk Cow Blues"
 "Toys in the Attic"

Miembros de la banda
Tom Hamilton
Joey Kramer
Joe Perry
Steven Tyler
Brad Whitford

Álbumes en vivo de Aerosmith
Videos musicales
Álbumes de 1978

Live Texxas Jam '78


Besættelsestiden er en dansk dokumentarfilm.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Besættelsestiden


الحياة الثانية  ويلفظ: سكِند لايف أو  اختصارًا؛ هي لعبة عالم افتراضي (تخيلي) تم اطلاقها بشكل ثلاثي الأبعاد علي الإنترنت في العام 2003 كحياة ثانية موازية للحياة البشرية التي نعيشها علي كوكب الأرض، سكان هذا العالم يعدون اليوم بالملايين من جميع أنحاء العالم، يتعايشون ويبيعون ويشترون. يمكنهم شراء الأراضي والجزر وبناء البيوت والبحث عن الترفيه والسعادة.
 أطلقت الفكرة شركة ليندن لاب في مدينة سان فرانسيسكو، كاليفورنيا، الولايات المتحدة وهي التي تديره.
 ذكرت الواشنطن بوست أن مصممة الأزياء فيرونيكا براون استطاعت كسب آلاف الدولارات من تصميمها للأزياء الافتراضية التي يرتديها ساكنوا هذا العالم الافتراضي.
 قامت مجموعة من الشركات العالمية الكبري بفتح فروع لها هناك ومن أبرزها آي‌بي‌إم، وتويوتا، وديل، وصن ميكروسيستمز فضلاً عن دولة السويد التي قامت بافتتاح سفارتها في سيكند لايف وقام بافتتاحه وزير خارجيتها كارل بيلت ولوكالة رويترز وبي بي سي مكاتب هناك !

يوجد في برنامج second Life الكثير من الجامعات الخاصة والعامة، والبعض منها مرتبط بالجامعة فعلياً في الحياة الحقيقة والبعض الآخر هو عمل تطوعي من قبل بعض الاشخاص، وفي السكند لايف تم إنشاء أول جامعة عربية وإسلامية وهي جامعة الملك سعود king saud university افتراضياً وهي تقدم الكثير من الدروس التعليمية في تخصصات مختلفة ويشرف عليها خبراء واكاديمين متخصصين في مجالات عدة، وقد تميزت جامعة الملك سعود بتصميم فريد وعلمي مبتكر غير مسبوق، استغرق تصميمها أكثر من 1000 (الف) ساعة عمل

مراجع

وصلات خارجية

 سيكند لايف
 إسلام أون لاين تطلق أول خيمة رمضانية سيكند لايف
 بي بي سي علي السكندلايف
 المحاكمة العسكرية للإخوان في سيكند لايف

ألعاب إنترنت
ألعاب شركة ليندن لاب
ألعاب عالم مفتوح
ألعاب فيديو 2003
ألعاب فيديو استخدمت محرك هافوك
ألعاب فيديو مطورة في الولايات المتحدة
ألعاب لينكس
ألعاب ماك أو إس
ألعاب ويندوز
برمجيات 2003
سكندلايف
مواقع ويب

سكند لايف


Dominik Kotarski (Zabok, 10. veljače 2000.) hrvatski je nogometaš koji trenutačno igra za PAOK. Igra na poziciji vratara.

Klupska karijera

Ajax
Dominik Kotarski počeo je trenirati za NK Tondach Bedekovčina kad mu je bilo šest godina. Tijekom ljeta 2011. godine prešao je u GNK Dinamo Zagreb. Dana 7. srpnja 2017. godine potpisao je svoj prvi profesionalni ugovor i to s AFC Ajaxom. No, morao je čekati do svoje 18. godine kako bi službeno potpisao ugovor. Njegov ugovor s Ajaxom vrijedi do 30. lipnja 2023. godine.

Za Jong Ajax, omladinsku momčad AFC Ajaxa, debitirao je 30. svibnja 2018. godine u utakmici protiv Jong PSV koju je Jong Ajax izgubio 0:3. Kotarski je na početku sezone 2019./20. postao treći golman AFC Ajaxa. Zbog dobrog zdravlja prva dva vratara, Andréa Onane i Kostasa Lamproua, sjedi na klupi te i dalje igra utakmice za Jong Ajax.

Gorica
Dana 16. lipnja 2021. objavljeno je da će Kotarski biti posuđen Gorici iduće sezone. Za Goricu je debitirao 14. rujna u utakmici Hrvatskog nogometnog kupa protiv senjskog Nehaja kojeg je Gorica dobila 3:7. U 1. HNL debitirao je 16. listopada protiv Istre 1961 s kojom je Gorica igrala 1:1. Nakon kraja sezone Gorica ga je otkupila za milijun eura.

PAOK
Dana 27. lipnja 2022., nekoliko dana nakon što je Gorica otkupila Kotarskog od Ajaxa, Gorica je prodala Kotarskog PAOK-u za iznos od dva milijuna eura koji s bonusima može narasti do tri milijuna eura.

Reprezentativna karijera
Kotarski je igrao za hrvatske reprezentacije do 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20 godina. Trenutačno igra za hrvatsku nogometnu reprezentaciju do 21 godine, no još niti jedanput nije nastupao za nju. Izrazito se istaknuo na Europskom prvenstvu do 17 godina održanoga u Hrvatskoj 2017. godine. UEFA ga je zbog toga uvrstila u momčad natjecanja.

Osobni život
Kotarski se početkom lipnja 2021. oženio s hrvatskom košarkašicom Bernardom Čulinom.

Priznanja

Individualna
 Član momčadi natjecanja Europskoga prvenstva do 17 godina: 2017.

Klupska
Jong Ajax
 Eerste Divisie (1): 2017./18.

AFC Ajax
 Eredivisie (1): 2018./19.
 Nizozemski kup (1): 2018./19.
 Nizozemski superkup (1): 2018./19.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Soccerway
 Profil, Transfermarkt
 UEFA U-17 profil

Hrvatski nogometaši
Hrvatski nogometni vratari
Nogometaši Ajaxa
Nogometaši HNK Gorice
Nogometaši PAOK-a
Životopisi, Zabok
Aktivni nogometaši

Dominik Kotarski


Núria Pau Romeu est une skieuse alpine espagnole, née le  à Ribes de Freser en Espagne. Elle est spécialiste du slalom et du slalom géant.

Biographie
Native de Ribes de Freser dans la province de Gérone en Catalogne, Núria Pau est licenciée au La Molina Club d'Esport et commence sa carrière sportive en 2009, à l'âge de 15 ans. Spécialiste du slalom géant et du slalom, elle remporte en 2012 ses deux premiers titres de championne d'Espagne, en slalom et en combiné. Elle intègre la Coupe d'Europe en cours de saison 2015-2016 et compte à la date d'août 2016 17 podiums sur des courses FIS dont 5 victoires. Écartée de la sélection nationale pour cause de résultats insuffisants en 2017, elle décide de participer seule à la saison de Coupe sud-américaine  durant l'été. Elle y remporte 5 podiums dont 3 victoires, ce qui lui vaut d'être réintégrée à l'équipe nationale.

Bien que l'Espagne dispose d'un quota féminin pour le ski alpin aux Jeux olympiques de 2018, aucune skieuse ne satisfait aux exigences de la fédération espagnole, Pau n'est donc pas retenue pour prendre part à ces Jeux. Elle dispute sa première épreuve de Coupe du monde le 5 janvier 2019 à l'occasion du slalom de Zagreb qui se solde par un abandon en première manche. Elle participe ensuite à ses premiers championnats du monde, à Åre.

À partir de 2020, Pau cesse à nouveau de collaborer avec l'équipe d'Espagne et s'entraîne alors en Italie. Réalisant d'après elle la meilleure saison de sa carrière, elle est sélectionnée pour les championnats du monde 2021 de Cortina d'Ampezzo. Pau réalise le  temps de la première manche du slalom géant avant d'abandonner au cours de la deuxième. Elle est sélectionnée pour les Jeux olympiques de 2022 à Pékin. Sur le slalom géant, elle est  de la première manche et abandonne lors de la seconde après avoir chuté à cinq portes de l'arrivée. Championne d'Espagne du slalom le mois suivant, elle annonce en mai arrêter la compétition de haut niveau.

En parallèle de sa carrière, elle poursuit des études de kinésithérapie.

Palmarès

Jeux olympiques

Championnats du monde

Championnats du monde junior

Coupe d'Europe
 1 top 10.

Championnats d'Espagne
 Championne de slalom en 2012, 2015, 2016, 2018, 2019, 2021 et 2022.
 Championne de slalom géant en 2017, 2019.
 Championne de super G en 2019.
 Championne de combiné en 2012.

Références

Liens externes

Naissance en juin 1994
Naissance dans la province de Gérone
Skieuse alpine espagnole
Skieuse alpine aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Sportive catalane
Naissance à Ribes de Freser

Núria Pau


Anthony Frank "Tony" Iommi (d. 19 Şubat 1948), İngiliz müzisyen, Black Sabbath grubunun kurucusu ve grubun genel soundunun yaratıcısı efsane virtüoz heavy metal gitaristidir.

Mart 2008'de dünyanın en iyi gitaristi seçilmiştir. 17 yaşındayken bir iş kazası sırasında sağ elinin yüzük ve orta parmak uçları koptu. Ama o parmak uçlarına plastik takarak gitara devam etti. Döneminin en sert gitar kalıplarını yazmış ve kendine özgü riffleriyle efsaneleşmiştir. Bir süreliğine, bir metal grubu olmasa da, Jethro Tull grubuyla da çalışan büyük usta War Pigs, Paranoid, Electric Funeral, Symptom Of The Universe, Sabbath Bloody Sabbath, Children of the Grave, Die Young, When Death Calls gibi Heavy Metal'in ölümsüz baş yapıtlarına imza atmıştır. Halen solo albümleriyle dinleyicilerini memnun eden gitarist Black Sabbath konserlerinde de yer almaktadır. Black Sabbath üyelerinden Ronnie James Dio, Geezer Butler ve Vinny Appice'dan oluşan Heaven and Hell grubu ile çalışıp grubun ilk ve son stüdyo albümü olan The Devil You Know 24 Nisan 2009'da piyasaya sürülmüştür.

Ozzy Osbourne ve Geezer Butler ile Black Sabbath tekrar kurulmuş, 10 Haziran 2013 tarihinde '13' adlı albümü çıkarmışlardır.

1948 doğumlular
İngiliz heavy metal gitaristleri
İngiliz rock gitaristleri
İtalyan asıllı İngilizler
Black Sabbath üyeleri
Kanser olan kişiler
Yaşayan insanlar
Engelli müzisyenler

Tony Iommi


ලක්දිවට කිතු දහම පැමිණෙන්නට පෙර දූත මෙහෙවර ඇරඹුණු ඉන්දියාවේ වූසු ධර්මධූතවරු ඒ රට භාෂා සාහිත්‍යය හා ඉතිහාසය පිළිබඳ නොයෙක් ශාස්ත්‍රීය පර්යේෂණ පැවැත් වූහ. ජේසු නිකායික ගෞ. රොබට් ද නොබිලී සහ ගෞ. කොන්ස්ටයින් බෙස්කී නමැති පියවරුන්ගේ නා සකු බස හා දෙමළ සාහිත්‍ය පිළිබඳ උසස් ලෙස සලකනු ලැබේ.

"ලක්දිව ක්‍රිස්තු ධර්මය පැතිරවීමට ක්‍රමානුකූල සංවිධානයක් පළමු වරට ඇරඹුණේ දසහවන සිය වස මැද හරියේ දී ය. ෆ්රැන්සිස්කන් තාපසයන් විසින් ද ඉන්පසු ජේසු නිකායේ පියවරුන් විසින් ද පටන් ගත් මේ ව්‍යාපාරයට ඔගස්ටිනියන් සහ දොමිනිකන් පන්තිවල තපස්වරු ද තදනන්තරව සහභාගි වූහ.

පසළොස්වන බෙනදික් ශුද්ධෝත්තම පියාණන්ගේ නිවේදනය පරිදි ධර්ම සේවයෙහි නියුතු වන ප්‍රෙරිතයකු කෙරෙහි තිබිය යුතු අත්‍යවශ්‍යක උපයෝගයක් නම් සිය මෙහෙයට ලක් වූ ජනතාවගේ භාෂා පිළිබඳ මනා දැනුමකි. මෙකල යම් රටකට පැමිණෙන විදේශිකයකුට ඒ රටේ භාෂා ගැන දැනුමක් ලබා ගත හැකි මාර්ග බොහෝ ය. එහෙත් සුදුසු පත පොත නැති ඒ මුල් කාලයේ දී මෙ රට භාෂා දැන ගැනීමට විදේශිකයාට හැකි වූයේ එකී ජනතාව හා ආශ්‍රයෙනි. මුල් අවදියේ මෙහි පැමිණියන් අතර ස්වකීය සංස්කෘතියෙන් ද ශාස්ත්‍රීය ශක්තියෙන් ද රටේ භාෂා ගැන මනා අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට තරම් උගත්හු අල්ප නොවූ හ.

ලක්දිවට කිතු දහම පැමිණෙන්නට පෙර දූත මෙහෙවර ඇරඹුණු ඉන්දියාවේ වූසු ධර්මධූතවරු ඒ රට භාෂා සාහිත්‍යය හා ඉතිහාසය පිළිබඳ නොයෙක් ශාස්ත්‍රීය පර්යේෂණ පැවැත් වූහ. ජේසු නිකායික ගෞ. රොබට් ද නොබිලී සහ ගෞ. කොන්ස්ටයින් බෙස්කී නමැති පියවරුන්ගේ නා සකු බස හා දෙමළ සාහිත්‍ය පිළිබඳ උසස් ලෙස සලකනු ලැබේ. (rf. The science of Language by Mas Muller) අතිගරු එඩ්මන්ඩ් පීරිස් හිටපු රාජගුරුප්‍රසාදි සිංහල කතෝලිකයන් සමාජ සංස්කෘතික සංවර්ධන සිංහල නාට්‍ය කලාවට, සිංහල සාහිත්‍යය සඳහා සිදු කළ මෙහෙය අපමණය. අප ඉහතින් දැක්වූයේ එතුමන් විසින් ලියන ලද "සිංහල ක්‍රිස්තියානි සාහිත්‍ය වංශය" (දසවන සියවසේ සිට හයවන සියවස දක්වා) කෘතියේ හැඳින්වීමේ කොටසකි.

එතුමා ගැන 1973 පෙබරවාරි 16 වෙනිදා "ඥානාර්ථ ප්‍රදීපය" පත්‍රයට ලිපියක් ලියන මා ගත් කතුවරි මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයෝ මෙසේ පවසති.

"ආචාර්ය ඇඩ්මන් පීරිස් රදගුරුතුමා සිංහල පාලි සකු බස හා ලංකා ඉතිහාසය ද උගතුන් සුලභ අතීතයෙහි පටන් ලංකා කතෝලික සසුනෙහි මුල් බැස ගත් සිරිත් ද පිළිබිඹු කරන උසස් පඬිවරයෙකි. මා බොහෝ කාලයක සිට හිත මිතුරකු ලෙස ඇසුරු කරන රදගුරුතුමා පැරණි භාෂා සාහිත්‍යයෙහි හසළ දැනුම ඇත්තකු පමණක් නොව වර්තමාන සිංහල සාහිත්‍යය විවේක බුද්ධියෙන් විමසන විචාරකයෙක් ද වෙයි. පාසල් ඇදුරකු සමඟ එක්ව පීරිස් රදගුරුතුමා විසින් සකස් කරන ලද "මග සලකුණ" නමැති සන‍්දේශය වැදගත් ය. "මඟ සලකුණ" මහනුවර කාලයෙහි කිතුසමය නිසා සිංහල සමාජය හා භාෂා සාහිත්‍යය කෙමෙන් වෙනස් වූ සැටි හැඳින්වෙන රචනයකි. එතුමා රාජකීය ආසියාතික සමිතියේ ලංකා ශාඛාවේ සඟරාවට "ලංකා තෘණ විද්‍යාවේ පියා මැයෙන් ලියන ලද ලිපිය එතුමාගේ පර්යේෂණ ශක්තිය හා නොයෙක් බසහි පැතිරී දැනුම ද පිළිබිඹු කරන කැටයමක් වැන්නය. 1672 සිට 1679 දක්වා ලංකාවේ විසූ පෝල් හර්මන් නමැති ඕලන්ද වෛද්‍යවරයා "ලංකා තෘණ විද්‍යාවේ පියා" ලෙස ඇඩ්මන් පීරිස් රදගුරුතුමා විසින් කර ඇති හැඳින්වීම ඉතා උචිත ය.

අගරදතුමන් මේ ලියුම්කරුට හමු වූයේ වසර 35කට එපිට "නවයුගය" පුවත්පතට ඡායාරූප ශිල්පී උපාලි ෆොන්සේකා සමඟ විශේෂාංගයක් ලිවීමට ගිය අවස්ථාවේදී ය. ඒ 1984 පෙබරවාරි මාසයේ ය. එදා අප එතුමන් හමු වූයේ ගම්පහ හොලික්‍රොස් කන්‍යාරාමයට යාබද පිහිටි නේවාසිකාගාරයක විශේෂ කුටියකදී ය. අප එහි යන විට එළිමහනේ වාඩි වී කන්‍යා සොහොයුරියන් දෙදෙනෙකුට උපදෙස් දෙමින් සිටියේ ය. එදා අසූ හත් හැවිරිදි වියේ සිටි එතුමා සිය දින චරියාව අත්නොහැර අප සිය පුස්තකාල කාමරයට කැඳවා ගෙන ගියේ නිධානයක් පෙන්වන්නාක් මෙන් කුහුලකිනි.

"මම ඉස්සර නම් රාත්‍රී 12 වෙනතුරු වැඩ කරනවා. පුස්තකාලයේ ඉඳගෙන ලියනවා, කියවනවා. ආයෙත් උදේ පාන්දර 5.30ට අවදිවෙනවා. නැගිටලා යාච්ඤා කරනවා. භාවනා කරනවා. හතටයි උදේ තේ බොන්නේ. දවාලට මට පැය තුන් කාලක් නිදා ගන්න ඕනෑ. ඔර්ලෝසුවේ එලාම් එකක් නැතිව මම පැය තුන් කාලයකට පසු අවදි වෙනවා. රාත්‍රියේ මම හුඟාක් වැඩ කළා. දැන් මගේ පෙනීම අඩුයි. වයසයි. රාත්‍රී 9වන කොට නින්දට යනවා."

එතුමාගේ පුස්තකාලය තිබුණේ වෙනමම කුටියක. එහි වර්ග කර තිබූ පොත් අපට පෙන්නුවේ ය.

"මේ රාක්ක තියෙන්නේ ලංකා ඉතිහාසය ගැන ලියැවුණු පොත්. ඊට යටින් සිංහල සාහිත්‍ය විචාර, සන්දේශ කාව්‍ය, සම්භාව්‍ය සාහිත්‍ය කෘති. මෙතැන තියෙන්නේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ උන්නැහේ එතුමගේ අත් අකුරෙන් ම තුටු පඬුරු ලෙස එවූ පොත්. උන්නැහේ මගේ හොඳ මිත්‍රයෙක්. අර රාක්කේ ෂේවියර්තුමා එංගලන්තයේ, ඉන්දියාවේ, ජපානයේ ගත කරපු කාලය ගැන ලියූ පොත්. ඒත් එක කණ්ඩයක් කවුරු නමුත් අරන් ගිහින්. මම ඉන්නේ එංගලන්තෙට ලියලා යවල ඒ කාණ්ඩේ ගෙන්ව ගන්න. මේක ඩෙනිස් ක්ලාක් මහත්තයා ලියපු "රන්දිව" කියන පොතේ මුල් මුද්‍රණයක්. ඒ කාලේ මම ඒ මහත්තයට හුඟාක් උදව් කළා. මේ බලන්න, මට පොතේ ඒ මහත්තයා විශේෂ ස්තුතියක් කරල තියෙනවා." එතුමා "රන්දිව" පොත පෙරළා අපට ඒ සටහන පෙන්නුවේ ය.

විවිධ රටවල මුද්‍රණය වූ බයිබල් වෙනම රාක්කයක තැන්පත් කර තිබූ අතර ඒ අසල තවත් රාක්කයක උඩින් ම තිබූ ජාතක පොත් වහන්සේ හා බුද්ධ ධර්මය ගැන ලියූ පොත් එකතුව අපට පෙන්වා පුස්තකාලය වටේ ම ඇවිද්දේ "මේ ධන නිධනයක්" කියමිනි. ඒ පොත්වල වටිනාකම මුදල් වලින් තක්සේරු කළ නොහැකිය. ඉතා පරිස්සමින්, ආදරය කරමින් වසර 60ක් පමණ කාලයක සිට එකතු කළ ඒ පොත් ගැන එතුමා මෙසේ ද කීවේය.

"මම නැති වුණ කාලයක මේ පුස්තකාලය අම්පිටියේ සෙමනේරියට බාර දෙන්න මම ලියලා තියෙන්නෙ."

1897 වසරේ දෙසැම්බර් 27 වෙනිදා හලාවත උපන් එඩ්මන්ඩ් පීරිස් රදගුරුතුමන්ගේ පියාගේ නම මැනුවෙල් දියෝගු පීරිස් ය. ක්ලේරා වීරසිංහ මව වූවාය. තම කුඩා කාලය ගැන කතා කළේ ඒ අතීතය බදා අල්ලා ගන්නා තරම් ආසාවකිනි.

"මගේ ගම හලාවතනේ. අපි කවටකමට කියන්නේ "අපේ ගම හලාවත තමයි. පුංචි වුණත් කොච්චි කරල තමයි" කියලා. මම සිංහල දෙවැනි ප්‍රමාණය වන තෙක් ගමේ මඩමේ පාසලේ. ඊට පස්සේ ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනයට බැස්සා. ගේ අසළ තිබූ සාන්ත මරියා විදුහලෙන් ඉගෙන ගෙන 1924 එතුමා පූජකවරයකු වීමට බොරැල්ලේ සාන්ත බර්නද් දෙව්සත් හලට ද පසුව ශාන්ත ඇලෝසියස් දෙව් සත් හලට ඇතුළත් විය. 1924 පෙබරවාරි 25 වැනිදා එතුමා පූජකත්වය ලබා ගත්තේය. 1933 වැඩි දුර අධ්‍යාපනයට එංගලන්තයට ගොස් ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලයට ගොස් ඉංග්‍රීසි, ලතින්, සිංහල භාෂාවලින් ප්‍රවීණත්වයක් ලැබූ එතුමාගේ සමකාලීනයන්ව ඇත්තේ නන්දදේව විජේසේකර, වැන්නන්ය. එතුමාට ගායනයට ප්‍රවීණතාවක් තිබූ බව සමකාලීනයකු වූ මර්සිලීනු ජයකොඩි පියතුමා කියා තිබුණි.

"එඩ්මන්ට අගනා ගැඹුරු ගායනයට සුදුසු කට හඬක් ඇති වූයේ ඉබේ ම නොවේ. ඔහු බාල වියේ සිට ම ගැයීමේ අභ්‍යාස පාඩම් හදාරා පළපුරුදු ගතියක් ලද හෙයිනි. හොඳ මිහිරි කටහඬක් තිබීම පූජකතුමකුට වටිනා අංගයකි. ඒ හා ම ඕගනය වැයීම ගැනත් ඔහු යම් නිපුණත්වයක් ලබා තිබිණ."

සිංහල සාහිත්‍යයට කුඩා කළ සිට ම ඇදී ගොස් ඇත්තේ උන්වහන්සේගේ සීයා නිසා බව අපට කියා ඇත. (නවයුගය - 1984 - 2 - 26)

"මගේ සීයා (අම්මගෙ පියා) පිස්කල් රාළහාමි කෙනෙක්. උසාවියේ ප්‍රධාන ලිපිකරු ලෙසත් වැඩ කළා. සීයාට සිංහල පාලි, සංස්කෘත භාෂා ගැන හොද දැනුමක් තිබුණා. දවසකට ගෙදර දී පැය 1/2ක්වත් පොතක් කිව යුතු යැයි මට නියම කර තිබුණා. මුලින්ම මට කියවන්න දුන්නේ ගොන්සාල්වේස් පියතුමාගේ පහසු සිංහල පොතක්. එතුමා ලියූ "දුක් ප්‍රප්ති ප්‍රසංගය" (දුක් සහිත කාලය) ගෙදරදී මම තාලෙට කියෙව්වා. මේ නිසා සිංහල රචනාවක් වුණත් මට පද්‍යයක් වාගේ තාලයට කියවන්න පුළුවන්. 1924 ඉඳලා මම මීසම් ගණනාවක වැඩ කරමින් සිංහල හා ඉංග්‍රීසි භාෂාවලින් ධර්මය දේශනා කරල තියෙනවා. මග්ගොන අභ්‍යාස විද්‍යාලයේ මම ඉගෙනීම ලබද්දී මම ලංකාවේ පැරණිතම සඟරාවක් වූ "භක්ති ප්‍රබොධන" සඟරාවත් සංස්කරණය කළා.

මගේ අම්මා මැරෙන කොට මගේ වයස අවුරුදු 10ක් පමණ ඇති. වසර කිහිපයකට පසු මගේ පියා නැවත විවාහ වුණා. ඒ විවාහයෙන් උපන් සොහොයුරියක් වූ මේරි කොන්ස්ට්න්සියා මා දැන් සිටින ගම්පහ සිරිකුරුස කන්‍යාරාමයේ ප්‍රධාන මව්තුමිය වුණා. ඒ සොහොයුරිය මම අගරදගුරු පදවියෙන් විශ්‍රාම ගිය පසු මට සේවය කරනවා."

ගම්පහ සිරි කුරුස විදුහල්පතිනිය වූ නෙලී හෙලන් ප්‍රනාන්දු කන්‍යා සොහොයුරිය 1985 දෙසැම්බර් 15 - 30 දෙසතිය සඟරාවට කියා තිබුණේ මේ කතාව ය.

"උන්වහන්සේ සතු එකම වස්තුව පුස්තකාලයයි. "මරණයන් පසු මේ පොත් විනාශ වේදෝ" කියා සිතන විට දුකක් කියා හැඟීමක් ඇති වුණා. පුස්තකාලයේ දී නම් උන්වහන්සේට කිසිවකු විශ්වාසය නැතිය. තමා සමඟ පුස්තකාලයට ඇතුළුවන ආගන්තුකයන්ගෙන් උන්වහන්සේ කරන බැගෑපත් ඉල්ලීම, "අනේ පොත් නම් ගන්න එපා." කියායි. දෙවැනි වතිකානු සමුළුවට සහභාගි වීම සඳහා රෝමයට ගිය උන්වහන්සේ ගුවන් යානයේ තමාට ගෙන යා හැකි බර ප්‍රමාණය ප්‍රයෝජනයට ගත්තේ යෝධ ශබ්දකෝෂ කිහිපයක් ගෙන යෑම සඳහා බව ගරු බීඩ් ප්‍රනාන්දු පියතුමා කියා තිබුණා."

ලන්ඩන් හි ප්‍රාචීන සහ අප්‍රිකානු අධ්‍යාපන පීඨයෙන් ඉගෙනුම ලබ බී.ඒ. ලන්ඩන් උපාධිය ලැබූ උන්වහන්සේ හලාවත බිෂොප් තුමා ලෙස ද, රාජකීය ආසියාතික සමිතියේ ලංකා ශාඛාවේ උප සභාපති ලෙස ද, ලංකා ඓතිහාසික ලිපි ලේඛන කොමිසමේ ද, සිංහල ශබ්ද කෝෂ අනුමණ්ඩලයේ ද සාමාජිකයෙකු ලෙස කටයුතු කර ඇත. "මග සලකුණ" නම් සිංහල කාව්‍යයේ සංස්කරණයෙන් ඉංග්‍රීසි අන්තර්ගත ග්‍රන්ථයේ කතුවරයා වූ උන්වහන්සේ ඒ හැර At the Tomb of Gonsalvez, Marin Devotion in Ceylon යන ග්‍රන්ථ දෙකෙහි ද කර්තෘ ය. ලංකාවේ රෝමානු කතෝලික දේවස්ථානවල ගැයීම පිණිස සිංහල ගිතිකාව ද, වෙනත් බොහෝ සිංහල කතෝලික ගීතිකා ද නිබන්ධ කළේය.

"1973 එංගලන්තයේ සංගීත කණ්ඩායමක් මම ඇති කළා. පැරිසියේ බැසිලිකා දේවස්ථානයේ මංගල්‍යයේ ඕගන් වාදනය කළා. මම නාට්‍ය කලාවට බොහොම ළැදි කෙනෙක්. එයටත් හේතුවක් තිබුණා. අපි පොඩි කාලයේ නත්තලට "රජ තුන් කට්ටුව" නටනවා බලා ඉන්නවා. මේ නාට්‍යය දෙමළ නාට්‍යයක ආභාසය ලබල හදපු එකක්. "මුවි රාස්සකල නාඩගම." කියන රජවරු තුන් දෙනෙකුගේ කතාවක් තිබුණා. අපේ මුත්තකු හිටියා ගාබ්‍රියෙල් ප්‍රනාන්දු කියලා. එයා තමයි ඒ නාට්‍යය සිංහලයට හරවල නැටෙව්වෙ. ඒ පිලිප්පු සිංඤඤටත් ඉස්සර. නාඩගම් කලාව ගැන වඩා වඩා උනන්දු වුනේ මේ නිසා මම ගුවන් විදුලි නාට්‍ය 4ක් ලියලා තියෙනවා. මෙයින් දෙකක් ලිව්වේ නත්තල වෙනුවෙන්. "ත්‍රාස රාත්‍රිය" - "පුදුම තරුව" ඒ නාට්‍ය දෙක. "අනඩු තීන්දුව" - "මාර කියලා තවත් නාට්‍ය දෙකක් ලිව්වා."

නාට්‍ය රචකයකු වගේම එඩ්මන්ඩ් පීරිස් රදගුරුතුමන් සංගීතයට හපනෙක් කියලා මම මුලින් සඳහන් කළෙමි. පුරාණ පසන් ගී නව නැම්මක් දුන් එතුමා ගේ හාමෝනියම් සංගීත භාණ්ඩය ද උන්වහන්සේගේ පුස්තකාල කාමරයේ වැජඹෙන අයුරු අපි දුටුවෙමි.

"මේක දැන් පරණයි. ඒත් කෞතුක අගයක් තියෙන නිසා මම පුස්තකාලේ තියා ගත්තා." උන්වහන්සේ සිනාසෙමින් කියන විට පුංචි ගැහැනු ළමයි පිරිසක් ගී ගයමින් විනෝද වෙමින් ඒ අසලින් ගියහ.

"ඔය මගේ යාළුවෝ. පුංචි දරුවෝ මාව හොයාගෙන මගේ කාමරයට එනවා. මම ඒ අයට සීනි බෝල, චොකලට් දෙනවා. නත්තල් කාලෙට ඒ ළමයි ජේසුතුමාගේ පින්තූර ඉල්ලලා මට කරදර කරනවා. හැබැයි ඒ ළමයි කලබල කරන්නේ කරදර කරන්නේ නැහැ. මම ඒ අයගේ ඉල්ලීම ඉටු කරන නිසා.

මම මහන්සි වෙලා මේ තැනට ආවේ. බොරු හර මම ප්‍රතික්ෂේප කළා. මම මුදල් එකතු කළේ නෑ. ඉඩම් අක්කර ගණනක් දුප්පතුන්ට බෙදා දුන්නා. සුඛ විහරණ මම අගේ කළේ නැහැ." එතුමා කීවේය.

මහදැනමුත්තා ගේ කතාව ගැනත් දවුන්ද කොඩිය ගැනත් සොයා ගැනීමට එතුමා පර්යේෂණ කර ඇත.

"දවුන්ද කොඩිය කියන්නේ ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජතුමාගේ සේනාංකයේ සිටි ලෙව්කේ රාළහාමි හංවැල්ලට ගෙන ගිය නිල කොඩිය. දවුන්ද කොඩිය පසුව ඉංග්‍රීසින් ලන්ඩනයට ගෙන ගියා. මම ලන්ඩන් කෞතුකාගාරයේ දී මේ කොඩිය දැක්කා. කෞතුකාගාරයේ රෙජිස්ටරයක මේ කොඩියේ ලාංඡනයක් යොදා තිබුණ නිසා කොඩි හඳුනා ගැනීමට පහසු වුණා. ලන්ඩන් කෞතුකාගාරයේ දහසක් කොඩි අතර මේ කොඩිය දැක එහි ඡායාරූපයක් ගැනීමට සූදානම් වන විට එහි ආරක්ෂක මට අවසර දුන්නේ නෑ.

"අපේ දේ උඹලා ගෙනාවා මදිවට ඒකේ පින්තූරයක්වත් ගන්න දෙන්නේ නැද්ද?" මම ඇහැව්වා.

ඉන්පසු මම ඔහුට බියර් බීමට සිලින් 2ක් දි එහි ඡායාරූපයක් ගත්තා. දවුන්ද කොඩිය හා ලෙව්කේ රාළහාමි අපේ මතකයට එන එක්තරා සංකේතයක්. ඉංග්‍රීසීන්ට පක්ෂ වූවායැයි රාජසිංහ රජතුමා ඔහු මරවා දැම්මා. "ලෙව්කේ මැතිඳු අද තනියම වෙල මැද්දේ" කියලා කවි හැදුණේ ඒ නිසා.

පීරිස් අගරදතුමා, ඉතිහාසඥයකු වූ එස්.ජී. පෙරේරා පියතුමා සමග එක්වී පොත් කිහිපයක් ලියූවේය.

ඇස්.ජී. පෙරේරා පියතුමා මුළු ජීවිතය ම කැප කර ඇත්තේ ඉතිහාසය ලිවීමට ය. එතුමා පෘතුගිසි - ලන්දේසි හා බ්‍රිතාන්‍ය යුගය ගැන ඉතිහාස පොත් ලියූ අතර ඥාන ප්‍රකාශර් පියතුමෝ දෙමළ සාහිත්‍ය පෝෂණයට කැප වූහ. එහෙත් පීරිස් අගරදතුමා පල්ලියේ ආගමික වැඩක් කරමින් සාහිත්‍ය කටයුතුවල යෙදුණේය.

"මගේ සාහිත්‍ය කටයුතුවලට කළුකොඳයාවේ ප්‍රඤඤාශේකර නා හිමි, පොල්වත්තේ බුද්ධදත්ත නාහිමි, අමුණුගම විපස්සි නා හිමි, වැලිවිටියේ සෝරත හිමි යන ගරුතර සංඝයා වහන්සේලා බෙහෙවින් උදව් කළා. ජනශ්‍රැති ගැන මා තුළ උනන්දුවක් ඇති වුණේ ප්‍රථම සිංහල මහාචාර්ය ධර්මසිරි රත්නසූරිය මහතා නිසා. ලන්ඩන් උපාධිය සඳහා මම ඉංග්‍රීසි, ලතින් හා සිංහල භාෂා හැදෑරුවා. අපට සිංහල ඉගැන්වූ තවත් ආචාර්යවරයෙක් ටර්නර්. මහාචාර්ය මලලසේකර හා මහාචාර්ය හෙට්ටිආරච්චිගෙත් ගුරුවරයා ටර්නර් මහතා. මම දෙමළ භාෂාවත් හැදෑරුවා. 1936 මම බී.ඒ. උපාධිය ලබා ගත්තේ මා ලියූ "සිංහල කවීත්වයේ ස්වර්ණමය යුගය" නිබන්ධනයේ කොටස් "සිළුමිණ" පත්‍රයේ ශාස්ත්‍රීය අතිරේකයේත් එහි ඉංග්‍රීසි ලිපිය බම්බලපිටියේ සාන්ත පීතර විද්‍යාලයේ සඟරාවෙත් පළ වුණා."

මීට වසර 35කට පමණ ඉහත ගම්පහ දී හමු වූ මේ භාෂා ශාස්ත්‍රොන්නතිකාමී මේ විද්වතාගෙන් මා සමු ගන්නා විට දේවස්ථානයට අඳුර වැටී තිබිණ. එහෙත් ඒ අඳුර හුදු භෞතික වශයෙන් පවතින්නක් පමණි. උන්වහන්සේ වටා ඇති ධර්ම ශාස්ත්‍රීය හා අධ්‍යාත්මික ආලෝකය ඒ භෞතික පරිසරය පලවා හරිතැයි මට සිතිණ.

එඩ්මන් පීරිස් අගරදතුමන් එදා පුවත්පත්වල ලිපි ගණනාවක් Dhanapala Weerasinghe, Civis Retired Teacher වැනි නම්වලින් ලියූ බව "දෙසතිය" පුවත් සඟරාවේ පළවී තිබුණි. එහි කවරයේ කතාව ලියූවේ වින්සන්ට් පෙරියප්පෙරුම, ප්‍රියන්ජන් සුරේෂ් ද සිල්වා, සුමිත් මායාදුන්නේ, චන්ද්‍රිකා ගුණසේකරය. ප්‍රියන්ජන් සහ ටිෂාන් පෙරේරා ගත් අගනා ඡායාරූපවලින් එම ලිපිය වර්ණවත් වී තිබුණි. මෙහි එන ඡායාරූප ප්‍රියන්ජන්ගේ බව ද සටහන් කරමි.

කැලණි විශ්වවිද්‍යාලයෙන් "සාහිත්‍ය චක්‍රවර්ති" යන ගෞරව නාමයෙන් පිදුම් ලැබූ මේ "සිතින් දිලින්දෙකු වූ භාග්‍යවන්තයා" නමින් හැඳින්වූ රාජගුරු එඩ්මන්ඩ් පීරිස් පියතුමා නම් මහ පඬුවාණෝ 1989 සැප්තැම්බර් 04 වන දින දෙව් මවු තුරුලට සැපත් වූහ.

එතුමා ගැන ගරු මර්සිලීනු ජයකොඩි පියතුමා ලියූ මේ සටහනින් මේ ලිපිය නිමා කරමු.

"කොපමණ දස්කම් ඇති වුවත් උසස් තැන් දැරුවත් දිළිඳු බව, සරල දිවිය, යහපත්කම ආදී ධර්ම ගුණයන්ට ද ජීවිතයේ මුල් තැන දුන් නිසා මෙතුමා මගේ සාන්තුවරයන්ගේ නාමාවලියට ඇතුළත් වේ."

එඩ්මන් පිරිස් රදගුරු


Ivo Senjanović (Split, 4. Svibnja 1917. – Split, 15. Veljače 2005.), bio je hrvatski prijeratni komunist, sudionik narodnooslobodilačke borbe, šef opunomoćstva splitske Ozne, visoki partijski funkcionar u socijalističkoj Jugoslaviji.

Biografija
Rođen je u Splitu, u rodnom je gradu završio pučku (osnovnu) školu I srednju tehničku školu, brodarski smjer. Tijekom 1930-ih bio je aktivan u omladinskim organizacijama, te je 1939. primjeljen u KPJ, da bi iduće, 1940., bio izabran za sekretara Partijske komisije za sindikalna pitanja pri Pokrajinskom komitetu (PK) KPH za Dalmaciju.

Početak Drugog svjetskog rata, okupacija Kraljevine Jugoslavije I uspostava NDH, zatekli su ga u Splitu, gdje je uhićen, još za vrijeme Banovine Hrvatske, kao sindikalni funkcionar, te su ga ustaše preuzeli u kaznionici u Lepoglavi, odakle je prebačen u kaznionicu u Gospiću, gdje je svjedočio masovnim ubojstvima Srba I Židova, te je kasnije prebačen u logor Danica pokraj Koprivnice.

Nakon završetka Drugoga svjetskog rata u Jugoslaviji, u svibnju 1945., radi u Ozni, te je nakon rata nekoliko godina bio postavljen na dužnost šefa opunomoćstva Ozne za Split, kao predsjednik NOO Split.

Kasnije je u socijalističkoj Jugoslaviji, tijekom 1950-ih, bio član CK SKH I sekretar Kotarskog komiteta (KK) Split, te predsjednik NO kotara Split, da bi potom tijekom 1960-ih, bio biran za poslanika Saveznog vijeća Savezne skupštine SFRJ u Beogradu, nakon čega odlazi u mirovinu.

Pojavljuje se kao svjedok optužbe, tijekom kaznenog postupka za ratne zločine vođenog protiv Andriji Artukoviću, tijekom 1986., red Okružnim sudom u Zagrebu.

Umro je u Splitu, 15. Veljače 2005., pokopan je na gradskom groblju Lovrinac.

Izvori

Komunisti u drugoj Jugoslaviji
Hrvatski komunisti do 1945.

Ivo Senjanović (1917.)


Abdurrahmanlı, Yozgat iline bağlı bir yayla olup 39.7 kuzey paraleli ve 35.65 doğu meridyeni koordinatlarında yer alır.

Dış bağlantılar
 Google Maps uydu fotoğraflarında görünümü

Yozgat ilindeki yeryüzü şekilleri
Yozgat ilinin yaylaları

Abdurrahmanlı, Yozgat


An Aulonemia purpurata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Mcclure, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mcclure. An Aulonemia purpurata in nahilalakip ha genus nga Aulonemia, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aulonemia

Aulonemia purpurata


Anklesvar (en guyaratí: અંકલેશ્વર ) es una ciudad de la India en el distrito de Bharuch, estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 20  a 225 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 32 775 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Anklesvar


Manuel Baldé, né le  à Albufeira, est un footballeur international bissaoguinéen. Il joue au poste de gardien de but au FC Vizela.

Biographie

En club

En 2020, il signe son premier contrat professionnel avec le FC Vizela.

En sélection

En début d'année 2022, alors qu'il n'a encore jamais joué avec la Guinée-Bissau, il se voit retenu par le sélectionneur Baciro Candé afin de participer à la CAN 2021 organisée au Cameroun. Lors de cette compétition, il ne joue aucun match. Avec un bilan d'un nul et deux défaites, la Guinée Bissau est éliminée dès le premier tour.

Il joue son premier match en sélection le 23 mars 2022, lors d'une rencontre amicale gagnée 3-0 contre la Guinée équatoriale.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international bissaoguinéen
Gardien de but au football
Naissance en novembre 2002
Naissance à Albufeira

Manuel Baldé


Kardzhali Province  () is a province of southern Bulgaria, neighbouring Greece with the Greek regional units of Xanthi, Rhodope, and Evros to the south and east. It is 3209.1 km2 in area. Its main city is Kardzhali.

History
The territory of Kardzhali province was acquired by Bulgaria during the First Balkan War in 1912. In 1913 the region was organized as the district (окръг, okrăg in Bulgarian) of Mestanli. This district was part of Stara Zagora province from 1934 until 1949, then it was transferred to the newly formed Haskovo district. In 1959 Kardzhali became the center of a new district with similar borders to the current province. Between 1987 and 1999, the region was part of Haskovo Province, after which it was restored, now as a province and with slightly changed borders.

Municipalities

The Kardzhali province (област, oblast) contains seven municipalities (singular: община, obština; plural: общини, obštini). The following table shows the names of each municipality in English and Cyrillic, the main town (in bold) or village, and the population as of 2009.

Towns and villages

The population data and figures are of December 15, 2004
 Abramovo (pop: 94)
 Ahrisko (pop: 127, elev: 680 m, postal code: 6761)

Demographics
Kardzhali Province had a population of 149,661 according to the provisional results of the 2011 census, of which  were male and  were female. Kardzhali is one of the three Bulgarian provinces where less than fifty percent of the population living in urban areas:  only 41% lives in urban areas in 2016.

The following table represents the change of the population in the province after World War II:

Ethnic groups

Total population (2011 census): 152,808
Ethnic groups (2011 census):
Identified themselves: 130,781 persons:
Turks: 86,527 (66.16%)
Bulgarians: 39,519 (30.22%)
Others and indefinable: 4,735 (3.62%)

A further 22,000 persons in the province did not declare their ethnic group at the 2011 census.

In the 2001 census, 158,704 people of the population of 164,019 of Karzhali Province identified themselves as belonging to one of the following ethnic groups (with percentage of total population):

Language
In the 2001 census, 160,167 people of the population of 164,019 of Kardzhali Province identified one of the following as their mother tongue (with percentage of total population):
 101,548 Turkish ()
 57,046 Bulgarian ()
 1,171 Romani ()
 402 other ().

Religion

According to the 2011 census, Muslims are 82,227 (70.14% of those who answered) and the Orthodox are 23,916 (20.4% of those who answered). The Muslims' figure is made up of Turks and in significant part by Muslim Bulgarians, though the Orthodox are the majority among the Bulgarians in the province.

In the 2001 census, 149,839 people of the population of 164,019 of Karzhali Province identified one of the following as their religion (with percentage of total population):

See also
Provinces of Bulgaria
Municipalities of Bulgaria
List of cities and towns in Bulgaria
List of villages in Kardzhali Province

References

1999 establishments in Bulgaria
States and territories established in 1999
Provinces of Bulgaria
Turkish communities outside Turkey

Kardzhali Province


Bonamoussadi est un quartier de la commune d'arrondissement de Douala V, subdivision de la Communauté urbaine de Douala. Il constitue le chef-lieu du 5e arrondissement de la ville de Douala, capitale économique du Cameroun.

Historique

Bonamoussadi est une forme contractée de Bona Mouangué nu sadiqui, en langue duala, signifie « la descendance du petit Mouangué ».

Dans l'imaginaire de Douala, habiter à Bonamoussadi, c'est faire partie de la nouvelle bourgeoisie de Douala.

Géographie

Bonamoussadi est un quartier situé à proximité du centre de la ville de Douala. Il est limité par les quartiers Makepe et Denver, Santa Barbara.

Population
Le recensement de 2005 relève la population de  à Bonamossadi Village et  pour Bonamoussadi Cité
.

Institutions

 Maire de l'arrondissement de Douala V

Éducation

 Ecole primaire publique d'application de Bonamoussadi
 Lycée de Bonamoussadi
 CETIF d'Akwa-Nord Bonamoussadi
 ENIEG de Douala-Bonamoussadi

Lieux de culte

 Eglise catholique notre dame de l'annonciation de Bonamoussadi
 Eglise Évangélique du Cameroun (EPC), Bonamoussadi
 Mosquée de Bonamoussadi
 Eglise presbytérienne Camerounaise (EPC) Communauté Antioche Bonamoussadi
 salles du royaume des témoins de Jéhovah.

Lieux populaires

 Le marché de Bonamoussadi
 Le parcours Vita (Lieu de regroupement des sportifs du quartier)
 La mairie de Douala 5

Santé

 Hôpital Ad lucem Bonamoussadi
 Hôpital de district de bonamoussadi

Sport
Le quartier abrite un terrain d'entrainement et de matchs de football dénommé "Petit terrain Bonamoussadi". Il est, notamment, le lieu d'entraînement de l'équipe sportive les étoiles Bankon Barombi.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 Mainet (Guy), Douala, croissance et servitudes, Paris, L'Harmattan, 1986.

Liens externes

 Site officiel - Maire de la Commune d'arrondissement de Douala V

Articles connexes
 Douala
 Communauté urbaine de Douala
 Quartiers de Douala

Quartier de Douala
Commune dans la région du Littoral (Cameroun)

Bonamoussadi (Douala)


Angano... Angano... nouvelles de Madagascar es una película documental del año 1989.

Sinopsis
Un viaje a través de cuentos y leyendas que permiten descubrir Madagascar. Un periplo entre lo real y lo imaginario, con toques de humor y de ternura, que opta por la tradición oral para contar la cultura malgache. Este documental fue seleccionado como una de las 20 películas más destacadas de los 20 años de Festival Cinéma du Réel.

Premios
 Festival dei Popoli 1989
 Cinéma du Réel 1989
 Vues d'Afrique 1989

Referencias


Prvenstvo Nogometnog saveza općine Zadar (također i kao Općinska nogometna liga Zadar) je bila liga šestog stupnja natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1975./76.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio "Smoković".

Ljestvica

 ljestvica bez rezultata tri utakmice
  Filipjakov – tadašnji naziv za Sveti Filip i Jakov
 "Ciglar" iz Nina odustao tijekom proljetnog dijela sezone

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međuopćinska liga Zadar – Šibenik 1975./76.

Vanjske poveznice

Izvori

 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1975. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1976. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 9702, god. XXXIV, izdano 11. lipnja 1976., str. 7 (Kultura / Sport), (22. kolo i ljestvica), preuzeto 3. studenog 2020.

1975-76
Zadar
1975-76 Zadar

Prvenstvo Nogometnog saveza općine Zadar 1975./76.


Caroline von Knorring ( – ) est une photographe suédoise. Elle est parmi les première femmes photographes professionnelles du pays.

Biographie
Caroline Gustafva Eleonora von Knorring naît à Göteborg le 6 octobre 1841. Elle est la fille du major et baron Gustaf Isak von Knorring, un noble suédois sans ressources. Caroline von Knorring a donc besoin de gagner sa vie. Lors de l'abolition du système des corporations en Suède en 1846, les femmes obtiennent le même droit que les hommes d'exercer les métiers de leur choix. Elle choisit de devenir photographe, la profession étant considérée comme respectable. Elle déménage de Göteborg à Stockholm et ouvre un studio photo au 21 Jakobsbergsgatan, qu'elle dirige entre 1864 et 1871. Elle réalise surtout des portraits mais publie également deux recueils de photos sur Stockholm et ses alentours.

En 1872, Caroline von Knorring épouse le plus jeune fils du patron d'un moulin, Carl Ehrenfried. Ils s'installent au manoir de Sunnansjö près de Ludvika. Elle ferme son studio et photographie dès lors son environnement et des paysages pour le plaisir.

Après la mort de son mari en 1905, elle déménage au manoir Ludvika et utilise le manoir Sunnansjö comme résidence d'été.

Elle meurt le 4 août 1925. Sa dépouille repose dans la tombe familiale de Roths au cimetière de l'église Ludvika Ulrica.

Galerie

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1841
Naissance à Göteborg
Décès en août 1925
Photographe suédoise
Photographe portraitiste
Photographe suédois du XIXe siècle
Photographe suédois du XXe siècle
Décès à 83 ans

Caroline von Knorring


|-
|uam || || ||B ||Ö ||Uamué||
|-
|uan || || ||B ||Y ||Kuan||
|-
|uar || || ||B ||Y ||Tairuma||
|-
|uba || || ||B ||Y ||Ubang||
|-
|ubi || || ||B ||Y ||Ubi||
|-
|ubm || || ||B ||Y ||Kenyah, Upper Baram||
|-
|ubr || || ||B ||Y ||Ubir||
|-
|ubu || || ||B ||Y ||Umbu-Ungu||
|-
|uby || || ||B ||Ö ||Ubykh||
|-
|uda || || ||B ||Y ||Uda||
|-
|ude || || ||B ||Y ||Udihe||
|-
|udi || || ||B ||Y ||Udi||
|-
|udj || || ||B ||Y ||Ujir||
|-
|udl || || ||B ||Y ||Wuzlam||
|-
|udm ||udm || ||B ||Y ||Udmurt||
|-
|udu || || ||B ||Y ||Uduk||
|-
|ues || || ||B ||Y ||Kioko||
|-
|ufi || || ||B ||Y ||Ufim||
|-
|uga ||uga || ||B ||A ||Ugaritic||
|-
|ugb || || ||B ||Y ||Kuku-Ugbanh||
|-
|uge || || ||B ||Y ||Ughele||
|-
|ugn || || ||B ||Y ||Ugandan Sign Language||
|-
|ugo || || ||B ||Y ||Ugong||
|-
|ugy || || ||B ||Y ||Uruguayan Sign Language||
|-
|uha || || ||B ||Y ||Uhami||
|-
|uhn || || ||B ||Y ||Damal||
|-
|uig ||uig ||ug ||B ||Y ||Uighur||
|-
|uis || || ||B ||Y ||Uisai||
|-
|uiv || || ||B ||Y ||Iyive||
|-
|uji || || ||B ||Y ||Tanjijili||
|-
|uka || || ||B ||Y ||Kaburi||
|-
|ukg || || ||B ||Y ||Ukuriguma||
|-
|ukh || || ||B ||Y ||Ukhwejo||
|-
|ukl || || ||B ||Y ||Ukrainian Sign Language||
|-
|ukp || || ||B ||Y ||Ukpe-Bayobiri||
|-
|ukq || || ||B ||Y ||Ukwa||
|-
|ukr ||ukr ||uk ||B ||Y ||Ukrainian||
|-
|uks || || ||B ||Y ||Urubú-Kaapor Sign Language||
|-
|uku || || ||B ||Y ||Ukue||
|-
|ukw || || ||B ||Y ||Ukwuani-Aboh-Ndoni||
|-
|ula || || ||B ||Y ||Fungwa||
|-
|ulb || || ||B ||Y ||Ulukwumi||
|-
|ulc || || ||B ||Y ||Ulch||
|-
|ulf || || ||B ||Y ||Usku||
|-
|uli || || ||B ||Y ||Ulithian||
|-
|ulk || || ||B ||Y ||Meriam||
|-
|ull || || ||B ||Y ||Ullatan||
|-
|ulm || || ||B ||Y ||Ulumanda'||
|-
|uln || || ||B ||Y ||Unserdeutsch||
|-
|uma || || ||B ||Y ||Umatilla||
|-
|umb ||umb || ||B ||Y ||Umbundu||
|-
|umc || || ||B ||A ||Marrucinian||
|-
|umd || || ||B ||Y ||Umbindhamu||
|-
|umg || || ||B ||Y ||Umbuygamu||
|-
|umi || || ||B ||Y ||Ukit||
|-
|umm || || ||B ||Y ||Umon||
|-
|umo || || ||B ||Ö ||Umotína||
|-
|ump || || ||B ||Y ||Umpila||
|-
|umr || || ||B ||Y ||Umbugarla||
|-
|ums || || ||B ||Y ||Pendau||
|-
|umu || || ||B ||Y ||Munsee||
|-
|una || || ||B ||Y ||Watut, North||
|-
|und ||und || ||Z ||Z ||Undetermined||
|-
|une || || ||B ||Y ||Uneme||
|-
|ung || || ||B ||Y ||Ngarinyin||
|-
|unk || || ||B ||Y ||Enawené-Nawé||
|-
|unm || || ||B ||Ö ||Unami||
|-
|unp || || ||B ||Y ||Worora||
|-
|unz || || ||B ||Y ||Kaili, Unde||
|-
|uok || || ||B ||Y ||Uokha||
|-
|upi || || ||B ||Y ||Umeda||
|-
|upv || || ||B ||Y ||Uripiv-Wala-Rano-Atchin||
|-
|ura || || ||B ||Y ||Urarina||
|-
|urb || || ||B ||Y ||Urubú-Kaapor||
|-
|urc || || ||B ||Y ||Urningangg||
|-
|urd ||urd ||ur ||B ||Y ||Urdu||
|-
|ure || || ||B ||Y ||Uru||
|-
|urf || || ||B ||Y ||Uradhi||
|-
|urg || || ||B ||Y ||Urigina||
|-
|urh || || ||B ||Y ||Urhobo||
|-
|uri || || ||B ||Y ||Urim||
|-
|urk || || ||B ||Y ||Urak Lawoi'||
|-
|url || || ||B ||Y ||Urali||
|-
|urm || || ||B ||Y ||Urapmin||
|-
|urn || || ||B ||Y ||Uruangnirin||
|-
|uro || || ||B ||Y ||Ura (Papua New Guinea)||
|-
|urp || || ||B ||Y ||Uru-Pa-In||
|-
|urr || || ||B ||Y ||Lehalurup||
|-
|urt || || ||B ||Y ||Urat||
|-
|uru || || ||B ||Ö ||Urumi||
|-
|urv || || ||B ||Ö ||Uruava||
|-
|urw || || ||B ||Y ||Sop||
|-
|urx || || ||B ||Y ||Urimo||
|-
|ury || || ||B ||Y ||Orya||
|-
|urz || || ||B ||Y ||Uru-Eu-Wau-Wau||
|-
|usa || || ||B ||Y ||Usarufa||
|-
|ush || || ||B ||Y ||Ushojo||
|-
|usi || || ||B ||Y ||Usui||
|-
|usk || || ||B ||Y ||Usaghade||
|-
|usp || || ||B ||Y ||Uspanteco||
|-
|usu || || ||B ||Y ||Uya||
|-
|uta || || ||B ||Y ||Otank||
|-
|ute || || ||B ||Y ||Ute-Southern Paiute||
|-
|utp || || ||B ||Y ||Amba (Solomon Islands)||
|-
|utr || || ||B ||Y ||Etulo||
|-
|utu || || ||B ||Y ||Utu||
|-
|uum || || ||B ||Y ||Urum||
|-
|uun || || ||B ||Ö ||Kulon-Pazeh||
|-
|uur || || ||B ||Y ||Ura (Vanuatu)||
|-
|uuu || || ||B ||Y ||U||
|-
|uve || || ||B ||Y ||Uvean, West||
|-
|uvh || || ||B ||Y ||Uri||
|-
|uvl || || ||B ||Y ||Lote||
|-
|uwa || || ||B ||Y ||Kuku-Uwanh||
|-
|uya || || ||B ||Y ||Doko-Uyanga||
|-
|uzb ||uzb ||uz ||M ||Y ||Uzbek||
|-
|uzn || || ||B ||Y ||Uzbek, Northern||
|-
|uzs || || ||B ||Y ||Uzbek, Southern||
|}

ISO 639

ISO 639:u


Expropiación est un film vénézuélien réalisé par Mario Robles, sorti en 1976.

Synopsis
Des fermiers et des mineurs s'unissent contre une expropriation voulue par de grandes entreprises étrangères.

Fiche technique
 Titre : Expropiación
 Réalisation : Mario Robles
 Société de production : Mario Abate C. A. et Perncinex
 Pays :  et
 Genre : Documentaire
 Durée :
 Dates de sortie :
 :  (Berlinale)

Distinctions
Le film a été présenté en sélection officielle en compétition lors de Berlinale 1976.

Notes et références

Liens externes

Film vénézuélien sorti en 1976
Film péruvien sorti en 1976
Film documentaire vénézuélien
Film documentaire péruvien
Film documentaire sur la politique

Expropiación


Charrier est une eau minérale naturelle plate française issue de la source  () et nommée Charrier depuis 1933. La source se situe en Montagne bourbonnaise, à Laprugne, commune du sud-est du département de l'Allier. Cette eau, faiblement minéralisée, fut exploitée commercialement de 1933 à 1996.

Localisation
La source jaillit à  d'altitude en terrain granitique, en bordure du massif forestier de l'Assise, dans la Montagne bourbonnaise, à Laprugne, commune à l'extrême sud-est du département de l'Allier et limitrophe de celui de la Loire. La source se situe à environ  au nord-est du hameau de la Burnolle, non loin de la route menant à La Loge des Gardes (). Le hameau de Charrier qui a donné son nom à la société minière puis à la source se trouve en contrebas, à environ   au sud-ouest à vol d'oiseau et abrite l'ancienne usine d'embouteillage ().

Histoire
La source est connue depuis plusieurs siècles sous le nom de La Bouna Font (). En 1925, elle est acquise par la Société des mines de Charrier pour abreuver ses ouvriers. Il semble qu'une première étude de l'eau est été faite par la faculté de médecine en 1930 et de premières recommandations thérapeutiques en 1931.

Après des analyses légales, l'État accorde en 1933 à la société minière l'autorisation de la commercialiser et elle prit alors le nom de Charrier. Dans les années suivantes, l'eau fait l'objet de plusieurs communications médicales sur son usage. Sa radioactivité fut également étudiée. L'eau de Charrier est alors recommandée pour son action diurétique mais également pour combattre la colibacillose.

En 1958, la société minière signe une convention avec la SNCF pour le . Mais son développement s'accélère vraiment l'année suivante, en 1959, quand elle est rachetée par le groupe Perrier. Celui-ci va moderniser la production avec l'installation d'une chaine d'embouteillage qui permet de conditionner  bouteilles à l'heure.

L'eau minérale Charrier va connaitre le succès au tout début des années 1960 grâce à ses campagnes publicitaires. L'une restera célèbre et contribuera au succès de la marque comme eau pour les nouveau-nés avec le slogan . Une première campagne d'affichage un peu énigmatique est lancée avec juste ce slogan et un point d'interrogation, suivie d'une deuxième toujours avec le même slogan mais sans le point d'interrogation mais avec un bébé et la bouteille d'eau Charrier sur l'affiche. La campagne jouait sur la très forte notoriété et les rumeurs sur le couple Brigitte Bardot (BB) et Jacques Charrier qui venait d'avoir un enfant. L'imitateur Claude Véga, très actif dans les années 1960, s'emparera de cette campagne dans un de ses sketches, prenant la voix de Brigitte Bardot, il demandait si on pouvait lui « charrier douze caisses d'eau minérale ». Le couple fera un procès à la marque mais sans succès. L'eau de Charrier devient l'eau minérale numéro 1 dans les maternités et l'entreprise va alors employer jusqu'à 160 personnes.

Mais dès le milieu des années 1960, les ventes baissent et l'entreprise licencie une partie de son personnel. En 1968, des machines moins puissantes remplacent les anciennes et l'usine d'embouteillage va tourner au ralenti. En 1981, la production est tombée à quelques milliers de bouteilles et l'usine ne compte plus que 7 salariés. Puis au début des années 1990, elle ne tourne plus que par intermittence avec seulement deux employés permanents et ce sont des salariés de l'usine de Saint-Yorre qui montent deux fois par an pour embouteiller l'eau, la Société des eaux minérales du bassin de Vichy ayant repris la source et la marque. En 1996, celle-ci décide d'arrêter la production.

Composition
L'eau jaillit à une température moyenne de 8°C.

Elle est faiblement minéralisée, sans doute une des moins minéralisées des eaux minérales françaises et légèrement radioactive (elle est présentée comme l'eau minérale la plus radioactive de France).

Composition physico-chimique (en mg/l)

 minéralisation totale : 37 mg/l
 pH à 20° : 5,9

Notes

Références

Liens externes
 "Sources minérales, Sources ferrugineuses, Sources thermales et Thermes", blog sur les sources minérales avec des photos de la source et de l'ancienne usine d'embouteillage.

Marque d'eau minérale en France
Économie dans l'Allier
Montagne bourbonnaise

Charrier (eau minérale)