نيكولاس تشارلز سباركس  (ولد في ) من أكثر الكتّاب العالميين الأمريكيين المعاصرين مبيعًا، وكاتب سيناريو أيضاً. نشرت له 16 رواية ذات طابع مسيحي ورومانسي ومأساوي ومصيري وتم تجسيد سبعة منها إلى فيلم من ضمنهم: رسالة في قنينة، نزهة للذكرى، دفتر الملاحظات، ليال في رودناث، عزيزي جون، الأغنية الأخيرة، والشخص المحظوظ

بداية حياته
ولد نيكولاس سباركس في ليلة رأس السنة في أوهاما، نبراسكا، من أب وأم هما البروفيسور باتريك مايكل سباركس وجيل إيما ماري سباركس، لديه أخ اسمه مايكل ايرل سباركس (1964) وأخته الصغرى دانيل سباركس (1966-2000)التي توفت في عمر الـ 33، التي قال عنها أنها كانت مصدر إلهامه للشخصية الرئيسية في رواية «والك تو ريميمبر: نزهة للذكرى». سباركس تربى على الطريقة الكاثلوكية الرومانية. ولديه أصول ألمانية وتشيكية وإنجليزية وإيرلندية.

ولأن أبوه كان يرغب بتكملة دراسته عندما كان نيكولاس صغير، عاش نيكولاس في منيسوتا ولوس أنجيلوس وجراند أيلاند ونبراسكا، قبل سن الثامنة. في عام 1974 استقرت عائلته في فاير أوكس في كاليفورنيا وبقت هناك حتى تخرج من المدرسة الثانوية كـ طالب متفوق عام 1984 من مدرسة بيلا فيستا الثانوية ثم ذهب مباشرة إلى الكلية حيث حصل على منحة شاملة من جامعة نوتردام. حيث تخصص هناك في مجال التمويل التجاري وتخرج بـ منحة شرف سنة 1988.

التقى نيكولاس بزوجته كاثي كول (من نيو هامبشاير) خلال عطلة الربيع في عام 1988. تزوجا في يوليو من عام 1989 ثم انتقلا إلى ساكرمينتو في كاليفورنيا. بعد أن تلقى الرفض من الناشرين ومدارس الحقوق، قرر نيكولاس أن يجرب نفسه بعدة مجالات مختلفة مثل: العقارات وبيع أدوات طبية عبر الهاتف وإنشاء صناعة يدوية. في عام 1992 بدأ سباركس ببيع أدوات صيدلانية.

مسيرته الكتابية
في عام 1985 كتب سباركس أول رواية له «ذا باسينغ ويند: الريح المارة» في الصيف في جامعة نوتردام. لم تُنشر أبدًا هذه الرواية. وفي عام 1989 كتب روايته الثانية التي لم تُنشر أيضًا «ذا رويال مردرز: جرائم القتل الملكي».
في عام 1990 شارك سباركس مع بيللي ميللز في كتابة «رحلة لاكوتا إلى السعادة وفهم الذات».التي نُشرت من قِبل رندوم هاوس وهاي هاوس وفيذر بابليشينغ. وبيعت بما يقارب 50,000 نسخه من السنة الأولى من نشره.
في عام 1993 انتقل سباركس إلى قريينفيل، ولاية كارولاينا الجنوبية. هناك بدأ بكتابة رواية «ذا نوت بوك: دفتر الملاحظات» في أوقات فراغه. اُكتُشِفَ من قِبل الأديبة الوكيلة: تيريزا بارك التي أُعجبت بروايته وعرضت أن تُمثله. في أكتوبر عام 1995، أمنت بارك للرواية مليون دولار مقدم لنشر الرواية. نُشرت الرواية في أكتوبر 1996 وأصبحت من أكثر الكتب مبيعًا من أول أسبوع نشرت فيه.

بعد نشره لنجاحه الأول، كتب العديد من الكتب التي حققت نجاحات كبيرة وقد تُرجمت أعماله إلى 35 لغة. وستة من رواياته أصبحوا أفلامًا: «مسج ان بوتل: رسالة في قنينة» (1999), «واك تو ريممبر: نزهة للذكرى» (2002), «ذا نوتبوك: دفتر الملاحظات» (2004), «نايتس ان رودانث: ليالي في رودانث» (2008), «ديير جون: عزيزي جون» (2010), «ذا لاست سونق: الاغنية الأخيرة»، وروايته «ذا لاكي ون: الشخص المحظوظ» ستطلق كفلم خلال هذه السنة (2012)

أعماله التي نُشِرَت
 «ذا نوت بوك: دفتر الملاحظات» (أكتوبر 1996)
 «مسج ان بوتل: رسالة في قنينة» (أبريل 1998)
 «والك تو ريممبر: نزهة للذكرى» (سيبتمبر 1999)
 «ذا ريسكيو: الإنقاذ» (سيبتمبر 2000)
 «والك إن ذا روود: منعطف في الطريق» (سيبتمبر 2001)
 «نايتس ان رودناث: ليال في رودناث» (سيبتمبر 2002)
 «ذا قارديان: الوصي» (أبريل2003)
 «ذا ويدنق: العرس» (سيبتمبر 2003)
 «ثري ويكس وذ ماي بروذير: ثلاث اسابيع مع أخي» (أبريل 2004)
 «ترو بيليفر: المؤمن الحقيقي» (أبريل 2005
 «آت فيرست سايت: للوهلة الأولى» (أكتوبر 2006)
 «دير جون: عزيزي جون» (أكتوبر 2006)
 «ذا شويس: الاختيار» (سيبتمبر 2007)
 «ذا لاكي ون: الشخص المحظوظ» (أكتوبر 2008)
 " ذا لاست سونق: الأغنية الأخيرة (سيبتمبر 2009)
 «سايف هيفين: الملاذ الآمن» (سبتمبر 2010)
 " ذا بيست اوف مي: الأفضل مني (أكتوبر 2011)

الروايات التي تحولت إلى فيلم
 * " مسج ان بوتل:رسالة في قنينة (فبراير 1999)
 * «والك تو ريممبر: نزهة للذكرى» (جون 2002)
 *«ذا نوت بوك: دفتر الملاحظات» (جون 2004)
 * «نايتس ان رودناث:ليال في رودناث» (سيبتمبر 2008)
 * «دير جون: عزيزي جون» (فبراير 2010)
 * «ذا لاست سونق: الاغنية الاخيرة» (مارس 2010)
 * «ذا لاكي ون:الشخص المحظوظ» (أبريل 2012)
 * «سايف هيفين: الملاذ الآمن» (2013)
 * «ذا بيست اوف مي: الأفضل مني» (2014)

روابط خارجية

المصادر

 الموقع الرسمي للكاتب

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نيوبيرن
أصحاب أعمال في صناعة الأدوية
أصحاب أعمال من أوماها (نبراسكا)
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل تشيكي
خريجو جامعة نوتر دام
روائيون أمريكيون
روائيون أمريكيون في القرن 20
روائيون أمريكيون في القرن 21
روائيون من كارولاينا الشمالية
روائيون من كاليفورنيا
روائيون من نبراسكا
رومان كاثوليك أمريكيون
فاعلو خير أمريكيون
كاثوليك من كارولاينا الشمالية
كاثوليك من كاليفورنيا
كاثوليك من نبراسكا
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 20
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 21
كتاب سيناريو من كارولاينا الشمالية
كتاب سيناريو من كاليفورنيا
كتاب سيناريو من نبراسكا
كتاب كاثوليك
كتاب من أوماها (نبراسكا)
كتاب من ساكرامنتو (كاليفورنيا)
كتاب من كارولاينا الشمالية
منتجو أفلام أمريكيون
منتجون سينمائيون من كاليفورنيا
مواليد 1965
مواليد في أوماها (نبراسكا)

نيكولاس سباركس


Alan Índio Serrano (Passo Fundo, 31 de julho de 1953) é um médico, escritor, professor e político brasileiro. Atuou como Deputado estadual de Santa Catarina, participando de duas legislaturas após ter conseguido angariar votos que lhe garantissem a suplência.

Biografia

Primeiros anos
Alan Serrano, nasceu em 1953 no município de Passo Fundo, no interior do Rio Grande do Sul. É filho de Dirce Ramos Serrano e Odilon Serrano, contador e figura proeminente na defesa do cooperativismo e político em Chapecó, tendo sido presidente da Câmara de Vereadores do município entre os anos de 1959 e 1962.

Apesar de ter nascido em Passo Fundo, sua vida estudantil inicia-se no município de Chapecó, estudando no Colégio Bom Pastor e posteriormente no Colégio São Francisco. Mais adiante, retornou seus estudos em Paso Fundo, ode estudou parte da sua formação ginasial no Instituto Educacional de Passo Fundo e outra no Lamar High School, em Missouri, nos Estados Unidos.

Formação acadêmica
De volta ao Brasil, ingressou na Universidade Federal de Santa Maria (UFSM) para realizar o curso de Medicina. Formou-se na instituição no ano de 1977. Ainda pela UFSM, realizou sua residência médica na área de psiquiatria - com um período na Itália no Servizi d'Igiene Mentale Regione Toscana.

No ano de 1998, concluiu seu mestrado em psicologia pela Universidade Federal de Santa Catarina (UFSC) com a dissertação: "Onze estações e um devoto de São Jorge: discursos psicológicos num serviço de saúde mental". Também pela UFSC, doutorou-se no ano de 2003 com a tese: "Impactos da Modernidade sobre as Pulsões Autodestrutivas: Ciências Sociais e Intervenção Psiquiátrica."

Atuou como professor na Universidade do Vale do Itajaí (UNIVALI) na área de psiquiatria e psiquiatria forense de 2001 a 2016.

Política
Filiado ao Partido do Movimento Democrático Brasileiro (PMDB), concorreu à uma vaga de Deputado Estadual de Santa Catarina na Assembleia Legislativa de Santa Catarina (ALESC), no pleito de 1982 onde recebeu 21.052 votos. Com o resultado garantiu a primeira suplência do PMDB e foi convocado para participar da 10ª Legislatura (1983-1987).

Na eleição seguinte, concorreu novamente ao cargo. Recebeu 14.341 votos, garantindo novamente a suplência do partido, foi convocado à participar da 11ª Legislatura (1987-1991) e participou da Constituinte de 1989 do estado.

No ano de 1988, candidatou-se ao cargo de Prefeito de Chapecó, onde recebeu 13.829 votos tendo ficado em segundo lugar, sendo derrotado por Milton Sander (PDS) que recebeu 17.289 votos.

Após a derrota em Chapecó, candidatou-se pela terceira vez, no ano de 1990, ao cargo de Deputado estadual pelo PMDB, onde recebeu 7.392 tornando-se suplente, porém, não foi convocado para legislatura.

Participou do governo de Pedro Ivo Campos (PMDB), tendo ocupado cargos do governo, entre eles o de Diretor Geral de Saúde. Concebeu a ideia do Centro de Atenção Psicossocial de Santa Catarina. No ano de 2013, assumiu a coordenação do Grupo Condutor da Rede de Atenção Psicossocial  (RAPS), sendo responsável pelos mais de cem CAPS do estado.

Desempenho eleitoral

Obras publicadas
Essa é uma lista de livros publicados por Alan Serrano ao longo de sua carreira:

 Chaves do óbito autoprovocado: sua prevenção, assistência e gestão em saúde pública. Florianópolis: Insular, 2008. 312 p.
 O que é medicina alternativa. São Paulo: Abril Cultural: Brasiliense, 1985. 101p.
 O que é psiquiatria alternativa. São Paulo: Nova Cultural: Brasiliense, 1982. 107p.

Naturais de Passo Fundo
Nascidos em 1953
Alunos da Universidade Federal de Santa Maria
Alunos da Universidade Federal de Santa Catarina
Médicos do Rio Grande do Sul
Escritores do Rio Grande do Sul
Professores do Rio Grande do Sul
Psiquiatras do Brasil
Deputados estaduais de Santa Catarina
Membros do Movimento Democrático Brasileiro (1980)
Políticos do Rio Grande do Sul
Professores da Universidade do Vale do Itajaí

Alan Serrano


Latinamerikanere (, ) er statsborgerne i de latinamerikanske lande. Latinamerikanske lande er multietniske og hjemsted for folk med forskellige etniske og nationale baggrunde. Derfor betragter nogle latinamerikanere ikke deres nationalitet som deres etnicitet, men de identificerer dem selv med både deres nationalitet og deres etniske oprindelse. Bortset fra indfødte amerikanere, så er alle latinamerikanere eller deres forfædre immigreret til Latinamerika i løbet af de sidste fem århundreder. Latinamerika har de største diaspora i verden af spaniere, portugisere, sorte afrikanere, italienere, libanesere og japanere. Der er omkring 650 mio. latinamerikanere (2013), hvoraf omkring 561 mio. lever i Latinamerika.

Den specifikke etnicitet og/eller racemæssige sammensætning varierer fra land til land. Mange lande har en overvægt af europæisk-indiansk, eller mestizo befolkning. I andre lande er der overvægt indfødte amerikanere. Nogle lande er primært befolket af indbyggere af europæisk oprindelse. I andre lande er indbyggerne primært mulatter. Forskellige sorte, asiatiske, og zambo (blandet sort og indfødt amerikaner) minoriteter ses også i de fleste lande. Hvide latinamerikanere er den største enkelte gruppe. Sammen med folk af delvist-europæisk oprindelse så udgør de 80 % af folketallet eller mere.

Latinamerikanere og deres efterkommere findes de fleste steder i verden, især i tætbefolkede byområder. De vigtigste migrationsdestinationer for latinamerikanere findes i USA, Spanien, Canada og Japan.

Referencer

Latinamerikanere


1. ŽNL Istarska  u sezoni 2005./06. je predstavljala prvi stupanj županijske lige u Istarskoj županiji, te ligu čevtrtog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudelovalo je 14 klubova, a prvak je bio klub "Medulin 1921".
Promjenom sustava natjecanja od sezone 2006./07., 1. ŽNL Istarska je postala ligom petog stupnja.

Sustav natjecanja
14 klubova je igralo dvokružnu ligu (26 kola).

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 1. ŽNL Istarska
 3. ŽNL Istarska 2005./06.
 3. HNL – Zapad 2005./06.

Vanjske poveznice

Izvori
 glasistrenovine.hr, "Glas Istre", Pregled arhive za 2006. godinu
 glasistrenovine.hr, "Glas Istre", br. 144, god. LXIII, izdano 29. svibnja 2006., str. 24 (26. kolo i ljestvica), preuzeto 26. listopada 2022.
  rsssf.org, Croatia 2005/06 / Fourth Level

2005-06
Istarska-1

1. ŽNL Istarska 2005./06.


"දි ඇඩ්වෙන්චර් ඔෆ් ද සොලිටරි සයික්ලිස්ට්" (සිංහල: හුදකලා පාපැදිකරු) යනු සර් ආතර් කොනන් ඩොයිල් විසින් රචිත ෂර්ලොක් හෝම්ස් කෙටි කථා 56 අතරින් එකකි. එය ද රිටර්න් ඔෆ් ෂර්ලොක් හෝම්ස් හි අන්තර්ගත කථා 13 අතරින් එකක් ද වේ.

බාහිර සබැඳි

දි ඇඩ්වෙන්චර් ඔෆ් ද සොලිටරි සයික්ලිස්ට්


¡Supersónico! es el segundo álbum de la banda Los Auténticos Decadentes, publicado en 1991. Aunque el álbum no logró un número alto de ventas, las canciones que tuvieron más éxito fueron: «La Bebida, el Juego y las Mujeres», «Se Va Como la Vida» y «Ya Me Da Igual». En 1998 publicaron el álbum Cualquiera puede cantar, en el que presentaron nuevas versiones de algunos temas de ¡Supersónico!.

Lista de canciones

Ficha Técnica / Personal

Grabado en los Estudios Panda entre marzo y abril de 1991 con la producción artística de Sergio Rotman.

• Técnico de grabación: Cristian Algañaraz.

• Técnico de mezcla: Walter Chacón.

Los Auténticos Decadentes son:

• Gustavo Daniel "Cucho" Parisi: Voz.

• Jorge Aníbal "Perro Viejo" Serrano: Guitarra, voz, coros.

• Diego Hernán Demarco: Guitarra, voz, coros.

• Gustavo Eduardo "Nito" Montecchia: Guitarra.

• Pablo Exequiel Armesto: Bajo.

• Eduardo Alberto "Edu" Trípodi: Percusión.

• Pablo Marcelo "Patito" Cabanchik: Saxo tenor.

• Daniel Eduardo "Dany" Zimbello: Trombón.

• Guillermo Ricardo "Capanga" Eijo: Trompeta.

• Martín Alejandro Pajarola: Batería.

• Martín Damián "La Mosca" Lorenzo: Percusión.

• Gastón "El France" Bernardou: Percusión.

Músicos invitados:

• Gabriel "Chiflo" Sánchez: Saxo tenor.

• Daniel "Dany" Lozano: Trompeta.

• Tancredo Domínguez Neves: Violín.

• "El Ramón": Palmas, bombo.

Producción general: Walter Kolm & Sergio Fasanelli para RCA Argentina.

Una producción Radio Trípoli.

Referencias

Álbumes de Los Auténticos Decadentes
Álbumes de 1991
Álbumes en español

¡Supersónico!


Borralha Portekiz'de Águeda belediyesine bağlı olan, 9,25 km2 yüzölçümüne sahip, 2.221 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Águeda'nın bucakları

Borralha


El Partido Republicano fue un partido político argentino que existió entre 1877 y 1878, que no debe ser confundido con el partido del mismo nombre que existió entre 1902 y 1910. Surgió como una corriente interna del Partido Autonomista de Adolfo Alsina, cuestionando el acuerdo del partido con Bartolomé Mitre, para transformarse luego en un partido político independiente.

Se destacó por ser el primer partido político de ese país en incluir un sistema de democracia interna basado en órganos de decisión y asambleas populares que dictaminaban los principios, acuerdos y programas del partido.

Entre sus dirigentes fundadores estaban Roque Sáenz Peña, Aristóbulo del Valle, Leandro Alem, Lucio Vicente López, Pedro Goyena, José Manuel Estrada y Francisco Uriburu. Años después, la tendencia más radical del partido terminaría gestando la Unión Cívica Radical, mientras que la tendencia conservadora, como la que expresaba Sáenz Peña, fundó la "línea modernista" del Partido Autonomista Nacional, y la tendencia católica (Goyena y Estrada) gestó la Unión Católica, un temprano antecedente -que no prosperó- del Partido Demócrata Cristiano de Argentina.

Historia (1877-1878)

Antecedentes

En 1874 se realizan unas pocas transparentes elecciones legislativas donde el Partido Nacional de Avellaneda relega a un lejano segundo lugar al Partido Autonomista de Adolfo Alsina, que pese a todo accede a varias bancas, una de ellas ocupada por Leandro Alem.

Pero la derrota electoral lleva a Alsina a resignar de su candidatura presidencial y propone una coalición con el Partido Nacional, que finalmente se concreta dando origen al Partido Autonomista Nacional (PAN).

Un importante sector del Partido Autonomista rechaza esta decisión y deciden crear una corriente interna opuesta a Alsina. Dentro de este sector había varias tendencias ideológicas, algunas más ligadas al progresismo y otras más conservadoras, pero todas coincidían en la necesidad de incluir normas más republicanas a la política nacional.

Fundación
En 1877 este grupo decide crear un nuevo partido político al que denominan Partido Republicano. Este partido buscaba, según sus propias palabras, instalar una democracia plena en el país mediante la pureza y libertad de sufragio popular, proscribiendo de los comicios las violencias, el fraude y la intervención oficial.

Entre sus principales dirigentes se destacan Roque Sáenz Peña, Aristóbulo del Valle, Leandro Alem, Lucio Vicente López, Pedro Goyena, José Manuel Estrada, Fernando Centeno, Francisco Uriburu y Bernardo de Irigoyen (entre otros).

En rigor, la principal característica de este partido fue la inclusión de un moderno sistema de democracia interna al contrario de la organización concentrada y poco democrática de los partidos argentinos de la época. Este partido tomaba sus decisiones políticas y programáticas sobre la base de asambleas populares y órganos de decisión.

Vida política

En ese mismo año el Partido Autonomista Nacional se impone en las elecciones a senadores provinciales. El Partido Republicano decide postular para las elecciones a Gobernador de Buenos Aires del 2 de diciembre de 1877 la fórmula Aristóbulo del Valle-Leandro Alem. Finalmente se impondría Carlos Tejedor, el candidato del PAN, en unas elecciones que estuvieron marcadas por el fraude, la violencia y la persecución a los opositores.

Disolución

La sorpresiva muerte de Adolfo Alsina, la posterior ruptura del acuerdo del Partido Autonomista con Bartolomé Mitre, y las diferencias internas determinaron el fin del Partido Republicano pocos meses después.

La mayoría de sus miembros volvieron al Partido Autonomista con la intención de reconstruirlo. Sin embargo, la poca estructura que quedaba del partido de Alsina será absorbida por el oficialismo para recomponer al PAN, que se encontraba gobernando desde 1874 con la llegada de Nicolás Avellaneda y que necesitaba la estructura del autonomismo para gobernar.

Luego de esto el Partido Autonomista Nacional se fortalece, en especial luego del -fraudulento- triunfo de Julio Argentino Roca en 1880. Muchos políticos del ex republicanismo deciden abandonar temporalmente la política, como Alem, algunos toman una postura de oposición moderada, como Pedro Goyena, y otros se suman al PAN, como Roque Sáenz Peña.

Véase también

 Revolución del Parque
 Unión Cívica

Referencias

Referencias generales

Republicano
Partidos políticos fundados en 1877

Partido Republicano (Argentina, 1877)


Musaağa, Samsun ilinin Asarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1926 yılı kayıtlarında Musaköy olarak geçmektedir. Musaağa; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Mahalle, Samsun il merkezine 76 km, Asarcık ilçe merkezine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Asarcık'ın mahalleleri

Musaağa, Asarcık


Le Championnat du Chili féminin de football 2022 () est la vingt-troisième saison du championnat chilien. L'Universidad de Chile défend son titre.

Organisation
Les quinze équipes disputent une première phase dans une poule unique, où elles s'affrontent chacune une seule fois. À l'issue de cette première phase, les huit meilleures équipes sont placées dans un groupe A tandis que les sept autres sont reversées dans un groupe B.

Lors de la deuxième phase, les quatre meilleures équipes du groupe A se qualifient pour la phase finale, un tournoi à élimination directe.

Les deux dernières équipes du groupe B sont reléguées, et la  et la  s'affrontent dans un barrage pour le maintien.

Équipes engagées

Santiago:Audax ItalianoColo-ColoPalestinoSantiago MorningUniversidad CatólicaUniversidad de Chile

Compétition

Première phase
La première phase du tournoi débute le .

Deuxième phase

Groupe A
Les équipes se rencontrent une fois, les quatre premiers sont qualifiés pour le tournoi final.

Groupe B
Les équipes se rencontrent une fois, les trois premiers se maintiennent en première division. Le  et le  disputent les barrages de maintien, le perdant est relégué. Les  et  sont relégués directement.

Phase finale
La finale se joue le 17 décembre 2022 sur un seul match.

Légende des couleurs

Barrage pour le maintien
Iquique remporte les deux rencontres contre Everton deux buts à un et se maintient en première division. Everton est relégué.

Statistiques individuelles

Meilleures buteuses

Source.

Bilan de la saison

Notes et références

Notes

Références

Chili féminin 2022
Football féminin 2022
Championnat du Chili féminin de football


BBC Radio Bristol is the BBC's local radio station serving the cities of Bristol and Bath and the unitary authorities of Bath and North East Somerset, North Somerset and South Gloucestershire.

It broadcasts on FM, DAB, digital TV and via BBC Sounds from studios at Broadcasting House in Bristol.

According to RAJAR, the station has a weekly audience of 84,000 listeners and a 3.0% share as of September 2023.

Overview
BBC Radio Bristol broadcasts on FM frequencies 94.9 MHz (Dundry), 104.6 MHz (Bath), 103.6 MHz (Weston-super-Mare), and on DAB.

The Mendip transmitter, near Wells, used to broadcast BBC Radio Bristol on 95.5 MHz over a very large area but, from 3 December 2007, this was transferred to the new BBC Somerset service. Since the BBC relaunched BBC Somerset on FM, BBC Radio Bristol has been left free to concentrate editorially on Bristol, Bath and the rest of the former Avon area.

On 11 December 2014, the station launched on Freeview channel 719, on the PSB 1 multiplex from the Mendip transmitter and its TV relays. The station also streams online via BBC Sounds.

The AM transmitter at Mangotsfield on 1548 kHz was closed in February 2016.

Programming
Local programming is produced and broadcast from the BBC's Bristol studios from 6 am to 10 pm each day.

The weekday late show, airing from 10 pm to 1 am, originates from sister station BBC Radio Gloucestershire and goes out to  the BBC West region. At weekends, the late show originates from BBC Radio Cornwall in Truro on Saturdays and BBC Radio Devon in Plymouth on Sundays. BBC Introducing in the West is presented from BBC Radio Wiltshire's Swindon studios.

During the station's downtime, BBC Radio Bristol simulcasts overnight programming from BBC Radio 5 Live and BBC Radio London.

Presenters

Notable past presenters
Kate Adie and Michael Buerk produced and presented programmes for BBC Radio Bristol as part of the station's launch team in the 1970s. Buerk's voice was the very first to be heard on the station.

Kenny Everett was a presenter during the early 1970s. He pre-recorded his shows from his farmhouse in Sussex.

Comedian Chris Morris worked for the station in the late 1980s, presenting and producing his own weekend show, No Known Cure. He was dismissed from the station after "talking over the news bulletins and making silly noises".

One of the station's longest serving presenters was veteran local journalist Roger Bennett, who joined at launch as a reporter, before going onto present its flagship breakfast programme, Morning West, from 1974 to 2003. He continued to freelance at Radio Bristol until his death in July 2005.

Other past presenters include Susan Osman, who also co-presented Points West for 14 years, and John Turner, who worked on the station between 1978 and 2007.

Jenni Murray, presenter of BBC Radio 4's Woman's Hour, started her BBC career at Radio Bristol, as well as Susanna Reid, a presenter on Good Morning Britain.

John Howard, who produced and co-wrote the station's 1979 comedy programme That Was The West That Was,  was a regular presenter on the station in the late 1970s and went on to be one of the main presenters of You and Yours on BBC Radio 4.

Doctor and comedian Dr Phil Hammond presented a Saturday morning show called Saturday Surgery for 12 years, but was taken off air in August 2018 after announcing his intention to stand for Parliament.

Former Bristol Rovers player Geoff Twentyman was the station's main sports presenter for 30 years before retiring in 2023.

Controversy

In November 2008, BBC Radio Bristol presenter Sam Mason was dismissed following an incident in which it was alleged that she had made racist remarks  in an off-air phone conversation during a weekday afternoon show. Whilst phoning a taxi firm in order to send her 14-year-old daughter from Mason's Clifton home to her grandparents' home, she was said to have asked the company not to send an Asian driver.

See also
BBC Studios Natural History Unit, which is based in Broadcasting House, Bristol.

References

External links

1970 establishments in England
Bristol
Mass media in Bath, Somerset
Organisations based in Bristol
Radio stations established in 1970
Radio stations in Bristol
Radio stations in Somerset

BBC Radio Bristol


El municipio de Chichiquila es uno de los 217 municipios que conforman el estado mexicano de Puebla, se ubica en la tercera región económica a una altura de 1800

Geografía
El municipio de Chichiquila se encuentra ubicado en el extremo oriente del estado de Puebla en la Sierra Madre Oriental y en las faldas del volcán Citlaltépetl o Pico de Orizaba. Tiene una extensión territorial total de 109.721 kilómetros cuadrados y sus coordenadas extremas son 19° 08' - 19° 17' de latitud norte y 96° 59' - 97° 09' de longitud oeste. Su altitud va de un máximo de 2 400 y un mínimo de 1 200 metros sobre el nivel del mar.

El municipio limita al norte y al oeste con el municipio de Quimixtlán. Al noreste, este y sur limita con el estado de Veracruz de Ignacio de la Llave; al noreste con el municipio de Ixhuacán de los Reyes, al este con el municipio de Tlaltetela y con el municipio de Huatusco, al sureste con el municipio de Coscomatepec y al sur con el municipio de Calcahualco.

Demografía
De acuerdo al último censo, realizado en 2010 por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía; el municipio de Chichiquila posee una población de 24 148 habitantes, de los que 11 918 son hombres y 12 230 son mujeres.

Localidades
El municipio tiene un total de 47 localidades. Las principales localidades y su población son las siguientes:

Historia
Chichiquila significa "lugar donde abunda la hierba amarga".

En 1522 el poblado de origen náhuatl fue sometido por los españoles y por ser un paso notorio, pronto fue dado en encomienda.

Todavía hasta mediados del  pertenecía al Distrito de Chalchicomula de Sesma y en 1895 se convierte en municipio libre.

Política

Representación legislativa
Para la elección de diputados locales al Congreso de Puebla y de diputados federales a la Cámara de Diputados federal, el municipio de Chichiquila se encuentra integrado en los siguientes distritos electorales:

Local:
 Distrito electoral local de 14 de Puebla con cabecera en Ciudad Serdán.

Federal:
 Distrito electoral federal 8 de Puebla con cabecera en la Ciudad Serdán.

Presidentes municipales

Referencias

Notas

Fuentes

Municipios del estado de Puebla
Región Serdán y valles centrales
Toponimia náhuatl de Puebla

Municipio de Chichiquila


Chaetogenyini es una tribu de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Géneros
Tiene los siguientes géneros:
Camptotoma
Chaetogenys

Referencias

 Carabidae of the World

Chaetogenyini


Real Heroes: Firefighter er et first-person shooter-spil til Nintendo Wii, der er udviklet af Epicenter Studios og udgivet af Conspiracy Entertainment. En Nintendo 3DS-version (Real Heroes: Firefighter 3D) blev udgivet den 12. september 2012 af Zordix og en Windows-version (på Steam) blev udgivet den 14. marts 2017 af Flying Tiger Entertainment Inc.

I spillet skal man være brandmand, og i den forbindelse gennemføre en række vilde og farlige missioner. For eksempel opstår der en brand i et fabriksområde og en anden gang i en ødelagt bro, der er udsat for at kollapse når som helst.

Computerspil fra 2009
First-person shooter
Nintendo-spil

Real Heroes: Firefighter


Gottmannsbühl ist ein Ortsteil der baden-württembergischen Gemeinde Kressbronn am Bodensee im Bodenseekreis in Deutschland.

Geographie

Lage
Der Ortsteil Gottmannsbühl liegt rund ein Kilometer nordöstlich der Kressbronner Ortsmitte, südlich der in den 1990er Jahren neugebauten Bundesstraße 31, zwischen den anderen Ortsteilen Berg im Norden, Döllen im Osten und Gattnau im Südosten, auf einer Höhe von etwa .

Zu Gottmannsbühl gehören die Flurstücke Maräzhalde, Ob der Maräz und Töbele.

Gewässer

Der sich unterhalb des Längenbergs bei Riedensweiler sammelnde Fallenbach, fließt, von Döllen kommend, durch Gottmannsbühl. Früher trieb er hier eine Hammerschmiede mit der Kraft seines Wassers an. Heute führt sein Wasser nach Schneeschmelze oder Unwettern häufig zu heftigen Überschwemmungen in der Kressbronner Ortsmitte, wo er, kurz vor der Bahnstrecke Friedrichshafen–Lindau, dem Nonnenbach zufließt.

Geschichte
1838 wird Gottmannsbühl noch zu Hemigkofen, das 1934, zusammen mit Nonnenbach, zur heutigen Gemeinde Kressbronn erhoben wird, gerechnet. Zwei entfernt voneinander gelegene Einödhöfe sind zu der Zeit verzeichnet.

Verkehr
Die südlich verlaufende Kreisstraße 7705 verbindet Gottmannsbühl mit Kressbronn sowie über Gattnau und Poppis mit dem bayerischen Bechtersweiler und Unterreitnau.

Wanderwege

Bauernpfad
Etwas nördlich, an der Straße nach Berg, beginnt der Kressbronner Bauernpfad. Zum zehnjährigen Jubiläum der Initiative Jahr des Bauern wurde der ehemalige Obst- und Weinlehrpfad am 16. Juni 2007 nach monatelanger Arbeit, Neukonzeption, Umgestaltung und Erweiterung von der Gemeinde, zusammen mit den einheimischen Landwirten und Landfrauen, neu eröffnet. Auf einem rund zweieinhalb Kilometer langen Rundweg zwischen den Ortsteilen Berg - hier Parkplatz - Gottmannsbühl und Atlashofen erfährt der Besucher auf Informationstafeln viel Wissenswertes zu den Themen Landschaft, Wein, Obst, Hopfen, Wald, Milch- und Viehwirtschaft. Abgerundet wird das Angebot durch eine Duftbox, Spielgeräte und ein Hopfen-Kletterturm für die jüngeren Besucher.

Weblinks
 Internetpräsenz der Gemeinde Kressbronn

Einzelnachweise

Geographie (Kressbronn am Bodensee)
Ort im Bodenseekreis

Gottmannsbühl


Francesco Longo ist der Name folgender Personen:

* Francesco Longo (Politiker) (1802–1869), italienischer Politiker
 Francesco Longo (Regisseur) (1931–1995), italienischer Regisseur und Drehbuchautor
 Francesco Longo (Schauspieler) (* 1968), italienischer Schauspieler

Francesco Longo


Nogaylar, (Nogayca: Ногай, Noğay /noˈɣaj/, çoğul: Ногайлар, Noğaylar /noˈɣajlar/) Kuzey Kafkasya bölgesinde yaşayan bir Türk etnik grubudur. Çoğu Kuzey Dağıstan ve Stavropol Krayı'nın yanı sıra Karaçay-Çerkesya ve Astrahan Oblastı'nda bulunur; bazıları Çeçenistan'da da yaşamaktadır. Nogayca konuşurlar ve Nogay Ordası'nı oluşturan çeşitli Moğol ve Türk kabilelerinin torunlarıdır. Yedi ana Nogay boyu vardır: Ak Nogay, Karagaş, Kuban-Nogay, Kundraw-Nogai, Kara-Nogay, Utarlar, Yurt-Nogay

Tarihçe

Etimoloji
Nogay adı, Kırım'ın batısında Aksu Nehri ile Özü Nehri arasındaki sahada Kıpçakların boy beyi olup boy beyliğini dedesi Tuval Bey'den alan bu kişi 1270-1299 yıllarında Altın Orda'da büyük bir nüfuz kazanmış olan Berke Han'ın başkomutanı Nogay Han'dan gelmektedir. Ona tâbi il ve uruğlara Nogay adı verilmiştir.

Yedisan
Nogay uruğlarından yedisi (Şırın, Arın, Kıpçak, Argın, Alçın, Katay ve Mangıt) Yedisan adıyla biliniyordu. Bunlardan başta Şırın olmak üzere ilk dördü Kırım tarafına gitmişti; kalanlar ise bir müddet aşağı İdil boyunda göç etmişler ve bunlardan Mangıt uruğunun ismi Nogay adı gibi kullanılır.

Nogay Orda
1426 yılında Edige beyin oğlu Nurettin bey tarafından emirlik kurmuşlardır ve 150 yıldan fazla bağımsız devlet olmuşlardır. Nogay Ordası'nın başkenti Yayık Nehri üzerindeki Saraycık'tı. 1563 yılında Rusların işgalinden sonra Ulu Nogaylar, Kiçi Nogaylar ve Altı oğul Nogayları olarak üç parçaya ayrılmıştır.

Edige destanı
Kazak Türkleri efsanelerinde kökenlerini Nogaylara ve Özbeklere dayandırır. Karakalpaklar 15. asırda Volga'dan Aral'ın güneyine gelmiş bir Nogay topluluğudur. Kırım Tatarlarının askerî gücünün bir kısmını asırlar boyunca Nogaylar oluşturmuştur.

Nogay Han'ın ölümünden (1299) sonra başlamak üzere çeşitli dönemlerde de göç vermiştir. Bu göçlerin en büyüğü, Osmanlı-Rus Savaşından sonra 1860 yılında 180 bin Nogay'ın göç etmesidir.

Türkiye'de Nogaylar
600 bin Nogay Türkiye'ye göç etmiştir. Büyük bir kısmı zamanın Konya vilayetine yerleştirilmiştir. İlk zamanlar Osmanlı fermanına uygun olarak yerleşik köylere 30'ar haneyi geçmeyecek şekilde iskan edilip yerleşik düzene geçmeleri için iki haneye bir öküz ve hane başına bir kile buğday tohumluk devlet tarafından verileceği sözü verilmişse de zamanın zor şartları nedeniyle çoğunlukla bu gerçekleşmemiştir. Yerleşik halk ile uyumsuzluklar ve nedeniyle zamanla Nogaylar nüfus olarak güçlü oldukları köylere göç etmiştir. İlk iskanda Nogay yerleşimi olan birçok köyde Nogay kalmamış veya az sayıda kalan Nogaylar da zamanla kültürünü kaybetmiştir. O zamanlarda Cihanbeyli Kazasına bağlı köyler, günümüzde Ankara'nın Şereflikoçhisar ve Konya'nın sonradan ilçe olan Kulu ilçesine bağlanmıştır. Ilgın ilçesinde de bir mahalle oluşturmuşlardır. İlçenin Behlül Bey, Şıh Cârullah ve Câmiatik mahallelerinden ayrılarak kurulan ve sonradan Ayvaz Dede isimli mahallede oturmaktadırlar.

Kendilerine özgü gelenek ve göreneklerini hâlen devam ettirmekte olan Nogaylar aralarında kaybolmaya yüz tutmuş Nogay diliyle konuşmaktadırlar.

Nogaylar, Anadolu topraklarına ilk olarak 1500-1600 yılları arasında gelmişlerdir.
Kilis tarafına atar. Burada Türkmen Döğer ve Barak boyları vardır. Her ne kadar diğer Türkmenlerle savaşmasalar da, daha güneydeki Suriyeli Araplar dikkatlerini çeker ve Nogaylar Arap boylarını yağmalamaya başlar. Araplar onları Antep valiliğine dinsiz ve sapık olduklarını söyleyerek şikayet ederler. Osmanlı ile birkaç kez çatışırlar fakat onlara diş geçiremeyince en sonunda Fırat Nehri çevresine yetişirler. Bugün Gaziantep'te Birecik'in doğusunda ve Fırat kenarındaki köylerin Ak Nogay soyundan Elbekli oymağı Nogaylarından oldukları bilinmektedir.

Romanya'dan göç etmiş çok az bir kısmı gümüş ve bakır işlemeciliği; el sanatı ürünleri; takı ve süs eşyası, boncuk, yüzük, kolye, bilezik yapımı ile uğraşırlar. Misafirperverdirler, aman dileyip hanelerine baş vuranları baştacı edip ölümüne korumaktadırlar. Günümüzde bu mesleklerin bir kısmını artık icra etmemektedirler. Hamurlu yemeklerden sonra et suyu olan "Sorpa" (çorba) içmeleri geleneksel özelliklerindendir.

Konya Tuzlukçu-Erdoğdu Köyü, Konya-Adana-Ankara yol ayrımı olan Kulu Makası bölgesinde. Bunlar Şeker, Doğankaya, Akin, Kırkkuyu, Boğazören, Seyitahmetli, Ahiboz, Mandıra ve Gazi Antep'te Nogaylar, Tilmusa ve bazı çevre köyleridir.

Günümüzde Eskişehir'de Alpu Aktepe (Rıfkıye) Köyü ve Işıkören (Aziziye; daha sonra Arap Kuyusu) köyü Nogay köyleridir. Yelice (Esence) Köyü'nde de bir miktar Nogay yaşamaktadır. Hamidiye Köyü de Nogay olan Zincir ve Taraktaş aileleri tarafından kurulmuştur.  Bu köyleri kuran Nogaylar 93 Harbi sonrasında Romanya'nın Konstanta (Köstence) İli, Medgidia (Mecidiye) İlçesine bağlı Poarta Alba (Alakapı),Nazarcea (Nazarşa), Aşağı Bülbül ve Yukarı Bülbül köylerinden alınarak 1893 yılında Bursa Vilayeti'ne bağlı Eskişehir Kazası Alpu Nahiyesi'ne iskân edilmişlerdir. Afyon Yenibelkavak'ta da bir miktar Nogay bulunmaktadır. Geleneksel yemek ve adetlerini korumaktadırlar.

Eskişehir bölgesine göç edip, Nogay adetlerini uygulayıp anadillerini konuşmaktadırlar. Genellikle tarım ve hayvancılıkla uğraşmakta olup, gelir düzeyi ile eğitim düzeyleri yüksektir. Köylerde emekli sayısı epey fazladır. Bölgedeki diğer Nogay olmayan komşu köylerde tarımı biz tatarlardan öğrendik diye bir deyim kullanırlar.  Genelde Nogaylar teknik ve düzenli tarım yaparlar.

Meşhur yemeklerimizden olmazsa olmazı Çibörek, Tabakbörek, Sarburma, Göbete, Kaşıkbörek, Üykenbörek, Kalakay, Bavursak, Tavalokumu, Omaş Çorbası, Sorpa ve daha birçok yemek çeşitleri vardır. Yemeklerde genellikle et olur.

Bu köylerde yaşayan Nogaylar da ulusal kimliklerini korumuşlar, adetlerinden ayrılmamışlardır. Yaşanan ekonomik zorluklardan dolayı bir kısmı köylerinden bağlarını koparmadan göç etmişler. Büyükşehirlere, ilçelere ve 60'lı yıllardan itibaren Avrupa'nın çeşitli yerlerine yerleşmişlerdir. Köylerinde tarım ve hayvancılıkla geçinen yöre halkı, köylerinin dışında günümüz koşullarına göre meslek edinmişlerdir. Bunun dışında Karaman'da da az miktarda Nogay aileleri mevcuttur.

Nogaylar'a özgü olan dillerini muhafaza etmeye çalışmışlar ve günümüzde de bu dili kullanmaya devam etmektedirler. Geleneksel yemekleri kazanbörek, şırbörek (çiğbörek), koyankulak (tavşan kulağı), inkal, tavabörektir ve tamamı hamurdan yapılmaktadır. Ekmek olarak da kendilerine has kalakay, tavaöptek, şöyünöptek adlarında ve tandırda pişen çeşitli şekillerde ekmekleri tüketmektedirler. Yağda kızartılan bavursak adında ekmekleri de vardır. İçeceklerinin en önemlisi ise Ayakşay'dır. Halk arasında Tatar Çayı veya Nogay Çayı olarak bilinir.

Rusya'da Nogaylar
Rusya Federasyonu içindeki Nogay sayısı 2002'de 90.666 idi. Nogaylar günümüzde toplu olarak Stavropol krayı, Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti (2002'de 44.873) ile Çeçenistan ve Dağıstan (2002'de 138.168) cumhuriyetlerinde yaşamaktadırlar. Nogayca Karaçay-Çerkes ve Dağıstan cumhuriyetlerindeki resmi dillerdendir. 2007'de Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti'nde merkezi Erken-Şahar olan, toplam 95 bin nüfuslu bir Nogay rayonu oluşturulmuştur.

Büyük kısmı Kafkasya'da Dağıstan, İdil Nehri güney boyları, Stavropol Kray, Çeçenya ile Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti'nde yaşamaktadırlar. Kırım ve Romanya'da da Nogaylar bulunmaktadır. Nogay toplam nüfusu 900.000'in üzerinde olup, hepsi Sünni/Hanefi Müslümandır.

Terek Irmağı havzasında yaşayan Nogaylara "Ak Nogaylar" da denmektedir. Nogaylar Türkçenin Kıpçak grubuna giren bir dil konuşurlar. 13-15.yüzyıllarda Altın Orda egemenliğinde idiler. Altın Orda'nın parçalanmasından sonra, şimdiki Kuzey Kafkasya'nın kuzeydoğu kesimi Astrahan Hanlığı, kuzeybatı kesimi de Kırım Hanlığı sınırları içinde kaldı. Astrahan Hanlığı 1556'da yıkılıp toprakları Rusya'ya ilhak edildi. Bu nedenle şimdiki Stavropol kray'ında bir Nogay nüfus yaşamaktadır.

Kuzey Kafkasya'nın kuzeybatısında ya da Kuban Irmağı kuzeyinde yaşayan ve Kırım Hanlığı yurttaşları olan Nogaylar, 1783'te bu yerleri Rusların Kırım Hanlığı ile birlikte ilhak etmesi sonucu olumsuzluklar yaşadılar ve soykırıma uğratıldılar (bk. Ashad K'ırğ, "Tehlike Hep Kuzeyden Geliyordu", Kuzey Kafkasya KD, İstanbul, 1992, sayı 85-86, s. 23-25).

Kaynakça

Dış bağlantılar
Nogay Türkleri Kültür ve Yardımlaşma Derneği
Nogay Türkleri

http://nogayorday.wix.com/antep-nogaylari#!nogaylar/c24ju

Nogaylar


Le château de Courcelles-lès-Semur est un château  du  reconstruit sur une base du situé à Courcelles-lès-Semur, en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Le château est situé à l'ouest du village sur le rebord d'une terrasse dominant la RD 980.

Historique

En 1317, il est fait mention dans des lettres du mariage de Guillotte, fille de Jean, seigneur de Courcelles d'une maison forte. En avril 1333, le duc de Bourgogne échange le château et Courcelles contre le château d'Authumes. Si les ducs de Bourgogne y firent de nombreux séjours, le château n'est pas épargné par l'incertitude du temps : en 1361, il est menacé par les grandes compagnies et en 1439, Jean Chalyot avoue avoir dû négocier sa sécurité avec les écorcheurs. En 1367, un impôt est levé par le bailli d'Auxois pour en payer les réparations.

Le 17 avril 1374, le duc donne à Guy et Guillaume de la Trimouille, les châteaux de Courcelles et de Montigny-Saint-Barthélemy pour services rendus. En 1468, le premier est décrit comme un beau château seigneurial en bon état avec plus de trente pièces à cheminées, et à l'entour, de beaux fossés en eau, avec murs du côté des champs en "aucun lieu effondrés". En 1586, Jean, vicomte de de Tavannes est arrêté "dans une de ses maisons à Corcelles, près de Semur-en-Auxois".

A la Révolution le château se compose de quatre corps de bâtiments encadrant une grande cour accessible par une grande porte en pierre de taille avec canonnières et une meurtrière construite pour recevoir un pont levis ; en face de la porte d'entrée une petite tour très haute accolée au bâtiment du fond ; et au dehors du coté nord, une tour carrée de dimensions considérables avec meurtrières dans le dessus et sur les trois faces.

Architecture

Le château de Courcelles est un bâtiment médiéval remanié du  au . Il se compose de plusieurs bâtiments autour d'une tour carrée aujourd'hui ouverte au sud, face au village. Entouré d'un fossé partiellement en eau, il est flanqué de tours et de contreforts. Le corps de logis principal, à un étage carré, ferme la cour au nord. L'étage est desservi par un escalier en-œuvre dans l'angle sud-est. À l'ouest, la cour est fermée par un bâtiment moderne. À l'est, un bâtiment d'enceinte très abîmé dont toutes les croisées sont murées. Les bâtiments d'enceinte sont flanqués dans les fossés de trois tours ou bases de tour carrée. La première, au sud de la courtine ouest, a un étage carré sous pavillon. La seconde, à 45 degrés sur l'angle nord-ouest, est complétée au sud d'une tour à latrine de plan carré. L'ensemble avait trois étages mais le dernier a été transformé en combles avec un toit à deux versants. De la troisième tour, au milieu de la façade du bâtiment est, il ne reste que le rez-de-chaussée. Jusqu'en 1794, une quatrième tour carrée se dressait dans l'angle nord-est de la plate-forme. L'ensemble a été tardivement transformé en ferme.

Le château, le sol et les douves sont inscrits aux monuments historiques par arrêté du 13 octobre 1999

Valorisation du patrimoine
En 1961, Bernard Borderie y tourne une partie du film, Les Trois Mousquetaires, avec Mylène Demongeot et Georges Descrières.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
Élisabeth Sirot, Noble et forte maison : L'habitat seigneurial dans les campagnes médiévales du milieu du  au début du , Editions Picard, Paris 2007, 207 pages,

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Courcelles-lès-Semur
Courcelles-lès-Semur
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1999

Château de Courcelles-lès-Semur


Copacul Annei Frank (în neerlandeză: Anne Frankboom sau, incorect, Anne Frank boom) a fost un castan sălbatic (Aesculus hippocastanum) din centrul orașului Amsterdam, care apare în Jurnalul Annei Frank. Anne Frank a descris copacul așa cum îl vedea din Anexa Secretă, clădirea în care ea și familia ei s-au ascuns de naziști în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

De-a lungul anilor, copacul s-a deteriorat semnificativ atât datorită unei ciuperci, cât și a infestării cu molii. Consiliul Local al districtului Amsterdam-Centrum a declarat pe 20 noiembrie 2007 că arborele trebuie să fie tăiat din cauza riscului de prăbușire, dar pe 21 noiembrie 2007 un judecător a emis un ordin temporar prin care a oprit acțiunea de tăiere. Fundația Anne Frank și vecinii au elaborat un plan alternativ pentru a salva copacul. Vecinii și susținătorii au înființat o fundație pentru salvarea copacului Annei Frank care a efectuat lucrările necesare pentru susținerea verticală și a preluat sarcina de întreținere a arborelui.

Pe 23 august 2010, copacul a fost doborât de vântul puternic din timpul unei furtuni, rupându-se la aproximativ 1 metru deasupra solului. El a căzut peste zidul unei grădini și a deteriorat construcțiile anexe din grădină, fără a provoca alte distrugeri. Copacul era estimat a avea între 150 și 170 de ani.

Anne Frank
Copacul este menționat de Anne Frank de trei ori (23 februarie, 18 aprilie și 13 mai 1944) în jurnalul ei. La 23 februarie 1944, ea scrie următoarele lucruri despre copac:

Otto Frank, tatăl Annei, și-a descris propriile gânduri atunci când a citit jurnalul pentru prima dată într-un discurs din 1968. El s-a declarat surprins să afle cât de important era copacul pentru Anne, afirmând următoarele:

Proiect interactiv
Anne Frank Tree este, de asemenea, numele unui proiect interactiv inițiat de Casa Anne Frank în 2006, când a fost inaugurat de Emma Thompson. Vizitatorii muzeului pot să-și lase numele și localitatea de origine pe o "frunză" a copacului, arătându-și afinitatea cu Anne Frank. O parte din publicul vizat al proiectului on-line sunt elevii celor peste 200 de școli din lume care poartă numele Annei Frank.

Evenimente recente

Preocupările legate de sănătatea copacului datează cel puțin din 1993, când o analiză a solului a arătat că scurgerile dintr-un rezervor subteran de combustibil, aflat în apropiere, punea în pericol rădăcina arborelui. Orașul Amsterdam a cheltuit 160.000 € pe un program de curățare a solului pentru a salva copacul. În ultimii ani, copacul a fost atacat de o ciupercă deosebit de agresivă (Ganoderma applanatum, numită și "scoica artistului" sau "brățara artistului"), determinând putrezirea lemnului și afectând stabilitatea copacului. În plus, omizile moliilor miniere ale frunzelor de castan (Cameraria ohridella) au mâncat frunzele arborelui, făcându-le să devină prematur maronii și să cadă.

Pe 26 mai 2005, coroana copacului a fost tăiată drastic după ce un studiu de șase luni realizat de câțiva botaniști a concluzionat că aceasta este cea mai bună modalitate de a asigura stabilitatea copacului. Cu toate acestea, boala a continuat să se întindă și un studiu din 2006 a estimat că 42% din lemn era putred. Unii botaniști au considerat că moartea copacului era inevitabilă și proprietarul terenului a decis să ceară permisiunea de a tăia copacul uriaș pentru a elimina riscul prăbușirii sale.

În septembrie 2007 o comisie de apel a luat două decizii: una care susținea dreptul proprietarului copacului de a-l tăia în orice moment în următorii doi ani și alta prin care se solicita Institutului Dendrologic al Țărilor de Jos să analizeze posibilitatea salvării lui. Proprietarul Henric Pomes al terenului din Keizersgracht 188, adiacent clădirii în care se află acum Muzeul Anne Frank, a fost de acord să aștepte propunerea institutului, care trebuia să fie făcută înainte de 1 ianuarie 2008.

Pe 2 octombrie 2007 și ulterior Fundația Dendrologică Olandeză (în ) a fost implicată în discuții. Pe 15 noiembrie 2007 ea a susținut că arborele era suficient de sănătos pentru a nu provoca nici un pericol, pe baza unei a doua analize efectuate de Neville Fay (un celebru expert englez în domeniul copacilor bătrâni) și de Frits Gielissen (un expert olandez de la O.B.T.A. De Linde). Pe 14 noiembrie 2007 a fost interzis un test de rezistență, dar a fost efectuată patru zile mai târziu. Boom-KCB, o firmă de inginerie specializată în rezistența arborilor, a stabilit că arborele era "rezistent la furtună" și capabil să se susțină, fără a necesita o intervenție exterioară, deoarece nu reprezenta un pericol pentru public.

Pe 13 noiembrie 2007 Consiliul Local al districtului Amsterdam-Centrum a declarat că arborele va fi tăiat pe 21 noiembrie 2007. O audiere la care a participat Fundația Dendrologică a avut loc cu o zi înainte de data programată pentru tăierea copacului. Pe 21 noiembrie 2007 s-a decis să se oprească acțiunea de tăiere. Pe 21 noiembrie 2007 Consiliul Local și Fundația Anne Frank au organizat o conferință de presă în care au repetat afirmația că există un "pericol stringent". Ei au cerut primarului Amsterdamului, Job Cohen, să procedeze de urgență de tăiere.

Pe 17 decembrie 2007, comitetul de lucru pentru prezervarea Copacului Annei Frank a prezentat un plan alternativ pentru salvarea arborelui (raportul conține rezumat și concluzii în limba engleză), care includea o construcție care trebuia să prevină ruperea trunchiului. Câteva săptămâni mai târziu, experții dendrologici din ambele părți au prezentat o evaluare comună a sănătății copacului. Ei considerau că pomul avea o speranță de viață de cel puțin 5-15 ani. Pentru a-i asigura stabilitatea, trebuiau realizate lucrări de susținere. Structura de susținere, finalizată în mai 2008, a fost concepută pentru a permite copacului să supraviețuiască încă cel puțin cinci ani.

Pe 23 august 2010 copacul s-a prăbușit în urma unei furtuni puternice, rupându-se la aproximativ un metru deasupra solului. El a căzut peste zidul unei grădini și a avariat construcțiile anexă, dar nu a distrus nimic altceva. Pe 24 august 2010 s-a relatat că o ramură mică a crescut din ciotul rămas în pământ și se speră că acesta va crește, devenind un copac nou. Există planuri de a păstra bucăți mari din trunchiul căzut și din ramurile sale mari. Copacul căzut este estimat a cântări aproximativ 27 de tone metrice. Unele dintre imaginile relatării realizate de Reuters arată că cea mai mare parte a secțiunii transversale a trunchiului era putrezită, cu excepția unei margini subțiri. Partea căzută a arborelui a fost înlăturată.

Unsprezece puieți din copac au fost distribuiți în Statele Unite ale Americii la muzee, școli, parcuri și centre de rememorare a Holocaustului printr-un proiect inițiat de Centrul Anne Frank din Statele Unite ale Americii. Primul puiet a fost plantat în luna aprilie 2013, la Muzeul Copiilor din Indianapolis. Alți puieți sau fost trimiși către un parc din New York ce rememorează victimele atentatului din 11 septembrie 2001, la o școală din Little Rock, Arkansas, care a fost centrul unui conflict împotriva segregării rasiale, la Centrul Prezidențial Clinton din Little Rock, aceasta fiind o instituție parteneră a Congregației Surorilor B'nai Israel; și în diferite locuri din Massachusetts, California, Idaho, Michigan și Washington, DC.

Pe 25 februarie 2015 a fost plantat un puiet în Parcul Lister din Bradford, Marea Britanie.

Note

Legături externe
 Anne Frank Tree at the website of the Anne Frank Foundation
 Support Anne Frank Tree
 The Sapling Project
 Anne Frank Trees

Anne Frank
Arbori celebri

Copacul Annei Frank


US Open 2018 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på hardcourt-baner i perioden 27. august - 9. september 2018 i USTA Billie Jean King National Tennis Center i New York City, USA. Det var den 138. udgave af mesterskabet og den fjerde og sidste grand slam-turnering i 2018. Kvalifikationen i singlerækkerne spilledes samme sted den 21. - 24. august 2018.

Den 22. august 2018, fem dage før hovedturneringens start, kunne arrangørerne officielt indvie det nye Louis Armstrong Stadium med 14.000 siddepladser og et skydetag, så anlægget dermed havde to arenaer med skydetag. Den nye arena blev bl.a. anvendt til dedikerede aftensessioner i turneringens første uge.

I herresinglemesterskabet sejrede Novak Djokovic efter finalesejr på 6-3, 7-6(4), 6-3 over Juan Martín del Potro. Dermed vandt Novak Djokovic titlen for tredje gang, og det var hans 14. grand slam-titel i karrieren, hvorved han nåede op på siden af Pete Sampras på tredjepladsen i statistikken over spillere med flest grand slam-titler i herresingle. Det var endvidere hans anden grand slam-titel i træk, da han et par måneder forinden også havde vundet Wimbledon-mesterskabet

Damesingletitlen gik til Naomi Osaka, som dermed blev den første japanske spiller, der vandt en grand slam-titel i single. I finalen besejrede hun Serena Williams med 6-2, 6-4. Finalen vil imidlertid formentlig blive husket for det kontroversielle andet sæt, hvor Serena Williams i det andet parti blev tildelt en advarsel for coaching. Efter at have tabt femte parti smadrede hun sin ketsjer, hvilket gav en pointstraf, og det gjorde amerikaneren så vred, at hun gik hen til dommerstolen, hvor hun råbte ad og pegede på dommeren. Dramaet fortsatte i forbindelse med sidebyttet ved stillingen 4-3 til Naomi Osaka, hvor Williams fortsatte med at angribe dommeren og bl.a. kaldte ham "en løgner" og "en tyv", hvilket fik Carlos Ramos til at idømme hende en partistraf for mundtlig forulempelse af ham. Amerikaneren protesterede kraftigt over denne kendelse, som hun anså for at være kønsdiskriminerende, nægtede at spille videre, og appellerede kendelsen til turneringens overdommer, der imidlertid ikke ændrede på kendelsen, mens buh-råb fra mange af de 24.000 tilskuere regnede ned over kampens officials. Buh-råbene fortsatte under sejrsceremonien efter kampen, hvilket fik Naomi Osaka til at trække sin solskærm ned over øjnene for at skjule sine tårer. I sin tale som tabende finalist forsøgte Serena Williams at lægge en dæmper på publikums vrede og bad dem om at ære Naomi Osaka for hendes bedrift. Japaneren genvandt fatningen efterhånden som publikum begyndte at hylde hende, men det ændrede ikke på det generelle indtryk af en noget aparte præmieoverrækkelse.

Herredoubletitlen blev vundet af Mike Bryan og Jack Sock, som i finalen vandt med 6-3, 6-1 over Łukasz Kubot og Marcelo Melo. Det var Mike Bryans 18. grand slam-titel i herredouble i karrieren, hvilket ingen andre tidligere havde opnået. Bryan og Sock vandt deres anden grand slam-titel i træk som makkere efter tidligere på året at have sejret i Wimbledon-mesterskabet.

Damedoublemesterskabet blev vundet af Ashleigh Barty og CoCo Vandeweghe, som dermed begge vandt deres første grand slam-titel i deres respektive karrierer, efter at de to spillere tilsammen tidligere havde været i seks grand slam-finaler i damedouble og mixed double uden at smage sejrens sødme. I finalen vandt den australsk-amerikanske duo over Australian Open-mestrene Tímea Babos og Kristina Mladenovic, der var seedet som nr. 2, med 3-6, 7-6(2), 7-6(6).

I mixed double-mesterskabet triumferede Bethanie Mattek-Sands og Jamie Murray, som i finalen besejrede Alicja Rosolska og Nikola Mektić med 2-6, 6-3, [11-9]. Dermed forsvarede Jamie Murray det mesterskab, han året før havde vundet sammen med Martina Hingis, og han blev dermed den første spiller til at forsvare et US Open-mesterskab i mixed double, siden Bob Bryan udførte den bedrift i 2004.

Præmier

Den samlede præmiesum for US Open 2018 androg $ 53.000.000, hvilket var en stigning på godt 5 % i forhold til året før. Den samlede præmiesum i mesterskabsrækkerne androg $ 50.565.840, og præmierne var fordelt som vist nedenfor.

Pengepræmierne i rækkerne for kørestolstennis androg $ ?. Derudover var der afsat $ ? til per diem-udbetalinger.

Resultater

Resultaterne fra ottendedelsfinalerne og frem i singlerækkerne og fra kvartfinalerne og frem i doublerækkerne vises nedenfor. For komplette resultater henvises til de uddybende artikler.

Herresingle

Damesingle

Herredouble

Damedouble

Mixed double

Juniorer

Finalerne i juniorrækkerne fik følgende resultater.

Kørestolstennis

Finalerne i rækkerne for kørestolstennis fik følgende resultater.

Eksterne henvisninger
 US Open

Noter

WTA Tour 2018
ATP World Tour 2018

US Open 2018


بيجو 406 هي سيارة منتجة من طرف شركة بيجو الفرنسية وتنتمي لعائلة السيارات الكبيرة، وقد تم إنتاجها بين الأعوام 1995 إلى 2004. بيجو 406 عوضت السيارة السابقة في الجيل بيجو 405 وقد تلاها بعد 2004 سيارة بيجو 407.

لمحة
بيجو Peugeot 406 هي سيارة عائلية كبيرة أنتجتها شركة صناعة السيارات الفرنسية بيجو بين عامي 1995 و2004. وهي متوفرة في سيارات الصالون والهيكل والكوبيه مع خيار من محركات البنزين أو التوربينات، وقد حل 406 محل بيجو 405 في تشكيلة بيجو، وكان هو نفسه تم استبدالها بـ بيجو 407. وهي تستخدم نفس منصة سيتروين إكسانتيا، على الرغم من عدم وجود نظام التعليق الهوائي المائي المتطور لهذه السيارة.

المشروع
يتأثر تصميم 406 بشكل كبير بسابقه، 405، الذي بدأ في التخلص التدريجي من إطلاق 406 في سبتمبر 1995، وانتهى الإنتاج في نهاية المطاف في أوروبا في عام 1997، عندما تم إيقاف آخر طرازات العقارات. بدأت مبيعات المملكة المتحدة من 406 في فبراير 1996.

في البداية، كانت السيارة متوفرة بمحركات بنزين 1.8 لتر و2.0 لتر و1.9 لتر تيربوديزل، يليها شاحن توربيني 2.0 بنزين، 2.9 لتر (2946 سم مكعب، 3.0 لتر) بنزين V6، و110 حصان 2.1 لتر توربوديزل. كانت إصدارات الديزل شائعة جداً، وأصبحت 406 واحدة من أفضل السيارات مبيعاً التي تعمل بالديزل في أوروبا.

تم تصميم وتصنيع سيارة الكوبيه ذات البابين، التي تم إطلاقها في معرض باريس للسيارات عام 1996، من قبل استوديو التصميم الإيطالي بينينفارينا، مع خيارات محرك 2.0 لتر رباعي الأسطوانات أو 3.0 لتر V6، ومن عام 2001 ، محرك ديزل 2.2 لتر. في الطرز اللاحقة، كان محرك البنزين 2.2 لتر متاحاً. تم صنع ما مجموعه 107،633 كوبيه.

تم تقديم التصميم في الأصل لشركة فيات من قبل بينينفارينا في حوالي عام 1990، فقط لشركة فيات لرفض التصميم وتصميم الكوبيه الخاصة بها.

في عامه الأخير معروضاً للبيع في المملكة المتحدة، كان يُطلق على النموذج ببساطة اسم بيجو كوبيه، مع إسقاط العلامة التجارية 406 من الاسم. كان 406 ناجحاً بشكل ملحوظ في المملكة المتحدة، حيث اقتحم سوق مبيعات الأسطول الرئيسي في البلاد، مع نسبة عالية من الوحدات التي أصبحت سيارات الشركة وسيارات الأجرة.

في أغسطس 2002، سجلت سيارة بيجو 406 الرقم القياسي العالمي لأطول مسافة يتم قطعها على خزان وقود واحد. سافرت السيارة عبر أستراليا بين ملبورن إلى روكهامبتون، بمسافة إجمالية قدرها 2348 كم. بيجو - السجلات العالمية للاقتصاد في استهلاك الوقود تم تصنيع إصدارات من السيارة أيضاً في مصنع يونتراكيت الصناعي في لاد كرابانغ، بانكوك، تايلاند.

شد الواجهة
تم طرح السيارة 406 سيدان المحسنة في فبراير 1999، وأدت التحسينات المتعلقة بالسلامة والقوة والسرعة إلى تحسين أداء برنامج تقييم السيارات الأوروبية الجديدة. حيث كان 406 قديماً يحتوي على نجمة واحدة ونجمة مشطوفة، اكتسبت نماذج ما بعد شد الواجهة ثلاث نجوم.

تضمنت التغييرات الجديدة والمحسّنة لعائلة محرك EW / DW إتش دي آي مع قدر أكبر من القوة وعزم الدوران وكفاءة الوقود إلى جانب زيادة التحسين، مما يجعلها هادئة نسبياً بالنسبة للديزل. كان الجانب السلبي هو زيادة مجموعة التأمين على السيارة من 9 إلى 12.

تم تعديل المظهر الخارجي حيث تميزت 406 بأضلاع أكثر وضوحاً ومصابيح أمامية شفافة وتطعيمات من الكروم وشبكة جديدة على شكل قرص العسل. تم الانتهاء من المصابيح الخلفية باللون الأحمر مع شريط من لون طلاء السيارة عبر المركز.

تم إعادة تصميم المقصورة الداخلية أيضاً لتحسين الراحة والمساحة. تضمنت المعدات الجديدة تحكماً رقمياً آلياً في المناخ / تكييف الهواء في معظم الموديلات باستثناء العرض الأساسي ومتعدد الوظائف لرسائل التحذير وكمبيوتر الرحلات والراديو ودرجة الحرارة الخارجية. كان هناك استخدام أوسع للزخرفة الخشبية، والمواد البلاستيكية ذات الجودة الأفضل، بما في ذلك البلاستيك الناعم الملمس، بالإضافة إلى أن بعض الطرز تلقت مرايا قابلة للطي كهربائياً، مع مصابيح أمامية ومساحات أوتوماتيكية.

تم تحديد الطراز التنفيذي العلوي من عشرة مكبرات صوت جي أل بي، ومقاعد جلدية معدلة كهربائياً ومدفأة، وموضع ذاكرة للمقاعد والمرايا، ونفاثات غسيل المصباح، وستارة شمس خلفية، وسجاد سميك، وأضواء في أقنعة الشمس، الملاحة عبر الأقمار الصناعية والإضاءة المحيطة.

الأمان
نتائج اختبار برنامج تقييم السيارات الأوروبية الجديدة

بيجو 406 (1997)

نتائج اختبار برنامج تقييم السيارات الأوروبية الجديدة

بيجو 406 (2001)

المحركات

الجوائز
406 تم منحها 1997 واط كار؟ جائزة سيارة العام، وكذلك جائزة كارافان كلوب توكار لعامي 1997 و2001.

كما تم منحها جائزة سيارة العام الأيرلندية سمبيرت لعام 1997، لكنها خسرت بفارق ضئيل قدره 15 نقطة في جائزة سيارة العام الأوروبية لعام 1996 لشركة فيات برافا\برافا.

رياضة السيارات
فاز لوران ايلو بكأس سيارات سياحية ألمانية فائقة لعام 1997 بقيادة بيجو 406 لبيجو إسو.

تم استخدام 406 أيضاً في بطولة السيارات السياحية البريطانية بين عامي 1996 و1998.

معرض صور

روابط خارجية
  وسائل الإعلام المتعلقة ببيجو 406 في ويكيميديا كومنز

الموقع الرسمي لبيجو مع صور للسيارات الاختبارية. (اللغة الفرنسية)

نسخة متماثلة بناء تاكسي 406 فيلم سيارة من أفلام تاكسي. (اللغة الإنجليزية)

مراجع

بينينفارينا
ستيشن واغن
سيارات اخترعت في 1995
سيارات بيجو
سيارات تجول
سيارات دفع أمامي
سيارات شرطة
سيارات صالون رياضية
سيارات صالون
سيارات عائلية متوسطة
سيارات عقد 1990
سيارات عقد 2000
كوبيه

بيجو 406


Menachem "Miko" Bello (hebraisk: מנחם בלו) (født 26. december 1947 i Tel Aviv, Britisk Palæstina) er en israelsk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Bello spillede gennem sin karriere 57 kampe for Israels landshold. Han var en del af landets trup til VM 1970 i Mexico, og spillede én af israelernes tre kampe i turneringen.

På klubplan spillede Bello hele sin karriere, fra 1963, til 1982, hos Maccabi Tel-Aviv i sin fødeby. Han vandt en lang række titler med klubben, heriblandt fem israelske mesterskaber og to udgaver af de asiastiske mesterskaber.

Titler
Israelsk mesterskab
 1968, 1970, 1972, 1977 og 1979 med Maccabi Tel-Aviv

Israelsk pokalturnering
 1964, 1965, 1967, 1970 og 1977 med Maccabi Tel-Aviv

Asiatisk mesterskab
 1967 og 1969 med Maccabi Tel-Aviv

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Israel
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1970
Personer fra Tel Aviv

Menachem Bello


FK Spartaks  er lettneskt knattspyrnufélag með aðsetur í Jūrmala.

Árangur

Titlar
Lettneska Úrvalsdeildin: 2
2016, 2017
Lettneska Bikarkeppnin: 1
2018

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða félagsins

Lettnesk knattspyrnufélög
Jūrmala
stofnað 2007

FK Spartaks Jūrmala


Asociația Sașilor Transilvăneni din Germania (în ) este o organizație a sașilor transilvăneni cu sediul la München.

Asociația a fost înființată în anul 1946. Unul din primii ei președinți, Heinrich Zillich, a fost un scriitor cu vederi antisemite. În anul 2007 asociația și-a schimbat numele din "Landsmannschaft" (grup etnic) în "Verband" (asociație).

Din 2007 până în 2019 președintele asociației a fost deputatul Bernd Fabritius, membru al CSU.

În anul 2018 număra circa 25.000 de membri.

Legături externe

Fondări în 1946
Organizații din Germania


نيلستن قرية صغيرة في غرب اسكتلندا في المناطق المنخفضة المركزية، وهي قرية نائمة عدد سكانها يزيد قليلا عن خمسة آلاف.

مراجع

أبرشيات في إسكتلندا
أماكن مأهولة أسست في القرن 12
قرى في شرق رينفروشاير

نيلستن


زاوية العرقوب هي قرية في الجبل الأخضر في ليبيا. تبعد حوالي 34 كم غرب مدينة البيضاء.

مراجع

أماكن مأهولة في شعبية الجبل الأخضر
قرى ومدن الجبل الأخضر

زاوية العرقوب


Die Saison 2011/12 war die dreizehnte Austragung des luxemburgischen Eishockeypokals und die zweite Saison unter dem Namen Alter Domus Cup.

Modus
In einer gemeinsamen Gruppenphase absolvierten die vier Mannschaften zwischen November 2011 und März 2012 eine Einfachrunde.

Teilnehmende Mannschaften
 Tornado Luxembourg
 Lokomotiv Luxembourg
 Puckers Luxembourg
 IHC Beaufort

Tabelle

Sp = Spiele, S = Siege, N = Niederlagen, SOS = Shootout-Sieg, SON = Shootout-Niederlage

Playoffs

Spiel um Platz 3
 IHC Beaufort – Puckers Luxembourg 8:2

Finale
 Lokomotive Luxembourg – Tornado Luxembourg 5:2

Weblinks
 Ergebnisse bei icehockey.lu (engl.)
 Tabelle bei icehockey.lu (engl.)

Pokal, 2011
Eishockeysaison 2011/12

Luxemburgischer Eishockeypokal 2011/12


Lağım çukuru ya da foseptik, lağım şebekesinin bulunmadığı yerlerde sağlık koşullarına uygun olarak yer altında inşa edilmiş özel pis su depolarına verilen isimdir. Bu depolar dolduğu zaman vidanjör denilen pompalarla lağım (atık) çekilir ve uygun bir yere taşınıp dökülür. Foseptik çukurlar genelde nüfusu az olan kırsaldaki mezra ve köylerde görülür. Ayrıca yazlık bölgelerde denizin kirlenmemesi amacıyla foseptik sistemi kullanılmaktadır. Kasaba, ilçe ve şehirlerde foseptik çukurların yerini kanalizasyon şebekesi alır. Kanalizasyon şebekesi, foseptik çukurlara oranla çok daha sağlıklıdır.

Tuvalet
Atık yönetimi

Lağım çukuru


Héctor Jaramillo (Quito, Ecuador, 23 de noviembre de 1931) también conocido como el señor del pañuelo blanco, es un cantante de pasillos ecuatoriano.

Biografía

Nació en Quito, Ecuador el 23 de noviembre de 1931. Estudió en el colegio Mercantil de Quito, y cuando aún cursaba sus estudios, formó parte de un grupo musical llamado El Trío Quito, iniciando así su carrera musical el 10 de agosto de 1947 y luego fue parte del grupo Los Lemari. Más tarde fue parte de Los Latinos del Ande, junto a Homero Hidrovo y Eduardo Erazo, y después de un tiempo se unió al grupo Olga Gutiérrez para así llamarse Los Cuatro Brillantes. Varios desacuerdos hicieron que Homero Hidrovo y Eduardo Erazo se separen del grupo, pero Hidrovo regresó al poco tiempo y así ser El Trío Los Brillantes.

Su primer tema musical como solista fue "El Pañuelo Blanco", por el cual se debe su apodo ya que dicho tema fue el que lo catapultó. Entre sus canciones más conocidas están "Ódiame si quieres", "El clavel negro", "El paisano" y una de las canciones más importantes llamada "Chola cuencana".

Enlaces externos
Cañar Tv
Diario El Tiempo 1
Diario El Tiempo 2
Diario Extra
Diario El Universo
Ecuador News
El Ecuador de Hoy
Somos Ecuador

Cantantes masculinos de Ecuador
Cantantes en español

Héctor Jaramillo


En ode er et højstemt lyrisk digt i strofisk form, oprindelig reciteret med musikledsagelse.

Den græske ode begynder med Sapfo og Alkaios (600-tallet f.Kr.) og når et højdepunkt med Pindars sejrssange (epinikier). Størst betydning for oden fik den romerske digter Horats.

Fra renæssancen har oden været en vigtig lyrisk form i europæisk litteratur, blandt andet repræsenteret ved Pierre de Ronsard, Alphonse de Lamartine, Paul Claudel; Bernardo Tasso, Alessandro Manzoni; John Dryden, Lord Byron, John Keats; Aleksandr Pusjkin, Mikhail Lermontov; Friedrich Klopstock, Friedrich Hölderlin og Henrik Wergeland.
Af danske kan nævnes Johannes Ewald, Carsten Hauch og Holger Drachmann.

Europahymnen bygger på Beethovens bearbejding af Shillers ode An die Freude

Kilde
 "Ode" fra Store norske leksikon (Snl.no), version med 'fri gjenbruk'

Noter

Eksterne henvisninger
 "Ode" af Johnny Christensen, Lars Peter Rømhild i Den Store Danske
  Wikisource: Kategori til Oder (engelsk) – An die Freude, oversættelse tysk/engelsk af Shillers ode

Litteratur

Ode


John Angus McDonald Hansen (born 3 February 1950 in Sauchie, Clackmannanshire) is a Scottish former footballer who played professionally solely for Partick Thistle as a defender.

Club career
The older brother of the more noted player Alan Hansen (who also began his career with Partick Thistle), John played as a right-back or centre-half. He attended a rugby-playing school (Alloa Academy) and only began to play football as a teenager, joining local club Sauchie Juniors before being brought to Firhill.

Hansen was part of the Thistle team that was relegated in 1970, promoted as lower division winners in 1971 and then defeated Celtic 4–1 in the 1971 Scottish League Cup Final. Between 1967 and 1978 he played 213 league games, scoring 6 goals in the process. He played alongside his younger brother for four seasons, during which the club were relegated in a league restructure in 1975 but bounced back as second-tier champions again in 1976 and finished fifth in the 1976–77 Scottish Premier Division.

Persistent knee injuries dogged his career, with various operations on his cartilage and cruciate ligament ending the possibility of a move to Manchester United, robbing him of the chance to compete in Europe following the League Cup win, and eventually forcing his retirement from playing aged just 27.

International career
Hansen won two caps for Scotland under manager Tommy Docherty, playing against Belgium in a 1–0 victory in a European Championship Qualifier, and against Yugoslavia in a 2–2 draw in the Brazilian Independence Cup.

Later life
Following his retirement as a player, Hansen spent some time working for Partick Thistle as the club's public relations officer. He is married to Sandra Ann and now lives in Surrey with his son Simon.

References

External links

1950 births
Living people
Sportspeople from Clackmannanshire
Men's association football fullbacks
Scottish men's footballers
Scotland men's international footballers
Partick Thistle F.C. players
Scottish Football League players
Sauchie Juniors F.C. players
Scottish Junior Football Association players
Scottish people of Danish descent

John Hansen (footballer, born 1950)


El Castillo de Averhoff es una edificación suntuosa ubicada en el municipio Arroyo Naranjo, La Habana, Cuba. El mismo fue un regalo del magnate Ernesto Sarrá a su hija Celia Sarrá, en su  matrimonio con Octavio Averhoff (Coquito), quien fue rector de la  Universidad de La Habana y ministro del gobierno de Gerardo Machado.

Historia

Fundación
El narrador cubano Leonardo Padura Fuentes, describe en su libro El  viaje más largo que en una colina de la localidad de Mantilla, se  inauguró en 1917 una casona de recreo conocida como el Castillo de Averhoff.

Arquitectura
La construcción de esta mansión de estilo señorial inglés en la Finca San Carlos, había comenzado en 1912; en ella se utilizaron piedras azules extraídas de una cantera cercana, las tejas fueron traídas desde Chicago, el granito y los mármoles desde Italia y la madera de Sudamérica.  El resultado fue una construcción de tres plantas, una para recibir visitas y organizar fiestas, otra para el uso de moradores y huéspedes, y la superior para albergar a los criados. El matrimonio solo venía al castillo por pequeñas temporadas y con muchos invitados, para realizar fiestas.

Usos

Antes del triunfo de la revolución cubana
En el gobierno del dictador Gerardo Machado, Octavio Averhoff se convirtió en secretario de Instrucción Pública, para dedicarse a componer las arbitrariedades del régimen. Según afirma Padura en su libro, fue el  responsable del asesinato del líder estudiantil Rafael Trejo, cuando ordenó a Rafael Carrera, jefe de la policía, que impidiera el desfile de los universitarios el 30 de noviembre de 1930.
En el año 1933 con la caída del tirano, el castillo de Averhoff, recibió la ira popular, que su dueño esquivó huyendo al extranjero.
Hasta 1939 el edificio fue propiedad estatal, permaneciendo allí la 15 Estación de Caballería. Al ser devuelto a su dueño, su apoderado, el doctor Ricardo Lombart, puso la finca al cuidado de Pablo Cancio.

Después del triunfo de la revolución cubana
Con el triunfo de la Revolución se estableció en la casona una Unidad Militar y a partir de 1976 fue la sede del Comité Ejecutivo del Poder Popular de la antigua provincia La Habana, hasta que a fines del año 2010 con la división de La Habana en las provincias Mayabeque y Artemisa, dio paso a la Dirección Municipal de Educación de Arroyo Naranjo. A partir de septiembre de 2011 también radica allí el Instituto Preuniversitario Urbano Kim Il-sung.

Referencias

Arquitectura de La Habana
Averhoff

Castillo de Averhoff


මුන්නේශ්වරම් කෝවිල ශ්‍රී ලංකාවේ හලාවත ප්‍රදේශයේ පිහිටි වැදගත් හින්දු ආගමික සිද්ධස්ථානයකි. ප්‍රසිද්ධ හින්දු වීර කාව්‍යයක් වන රාමායණයේ එන රාම රජු මෙම සිද්ධස්ථානය හා සම්බන්ධ බව පැවසුන ද අවම වශයෙන් ක්‍රි.පූ. 1000 දක්වා හෝ දිවෙන   කල්පිත අතීතයකට මෙම කෝවිල හිමිකම් කියයි. ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් ඉදි කෙරුණු මෙම කෝවිල, දකුණු ඉන්දියානු කලාපයෙහි, ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් ඉදි කෙරුණු පෞරාණික හින්දු සිද්ධස්ථාන පහ අතරින් එකකි.

පුදබිම් සංකීර්ණයේ ප්‍රධාන කෝවිල, හින්දු බැතිමතුන්ගේ උතුම් හා වැඩි ම ගෞරවයට පාත්‍ර වූ ශිව දෙවියන් උදෙසා කැප කර ඇත. ගණ දෙවියන්, අයියනායක දෙවියන් හා කාලි මෑණියන් වෙනුවෙන් කැප කළ තවත් දේවාල තුනක් ද බෞද්ධ විහාරයක් ද පුදබිම් සංකීර්ණයට අයත් වේ. බෞද්ධ හා කතෝලික ජනතාවගේ ද පූජාවට පාත්‍ර වන මුන්නේශ්වරම් කෝවිලට 19 වැනි සියවසේ අග හාගය වන විට පැමිණි බැතිමතුන් අතරින් වැඩි පිරිසක් සිංහල බෞද්ධයින් විය. බෞද්ධ විහාරය සහ අයියනායක දේවාලය හැරුණු විට අනෙකුත් දේවාලවල පරිපාලනය හින්දුවරුන් විසින් කරගෙන යනු ලැබේ.

හලාවත කුරුණෑගල ප්‍රධාන මාර්ගයේ, හලාවත නගරයේ සිට කි.මී. 2 ක් පමණ දුරින් මුන්නේශ්වරම් කෝවිල පිහිටා ඇත.

මෙම ප්‍රදේශය කෝට්ටේ රාජධානියට අයත්ව පැවති සමයේ දී කෝවිල අවට වූ ගම් විශාල සංඛ්‍යාවක් ගම්වර වශයෙන් ශිව කෝවිලට ලබා දී ඇත. පෘතුගීසි ආක්‍රමණවලින් මෙම කෝවිල දෙවරක් ම විනාශ කෙරුණු අතර එක වරක දී ඒ මත කතෝලික දේවස්ථානයක් ද ඉදි කරන ලදී. නමුත් එම අවස්ථා දෙකෙහි දී ම බැතිමතුන් විසින් නැවත මුන්නේශ්වරම් කෝවිල ගොඩනංවන ලදී. 18 වැනි සියවසේ අග භාගයේ සිදු වූ ආගමික හා ජන ව්‍යාප්තියේ වෙනස්වීම් හේතුවෙන්, කෝවිල අවට පවතින බොහෝ ගම් සහ නගර, කෝවිල් පරිපාලනයට සහ නඩත්තුවට ඍජු දායකත්වයක් නො දැක්වුව ද මුන්නේශ්වරම් කෝවිලේ ප්‍රධාන මංගල්‍ය උත්සවය සඳහා මරදන්කුලම හා උඩප්පුව යන ගම් ප්‍රධාන දායකත්වය සපයයි.

නව රාත්‍රී සහ ශිව රාත්‍රී ඇතුළු ප්‍රධාන හින්දු ආගමික උත්සව, මුන්නේශ්වරම්හි සමරනු ලැබේ. මේ හැර අගෝස්තු හා සැප්තැම්බර් මාසවල, සති 4 ක කාලයක් පුරා මුන්නේශ්වරම් වාර්ෂික මංගල්‍ය උත්සවය පැවැත්වෙන  අතර ඒ සඳහා හින්දු බැතිමතුන් මෙන් ම බෞද්ධ, කතෝලික හා ඉස්ලාම් ආගමිකයින් ද ආගම් භේදයකින් තොර ව සහභාගී වෙයි.

ඉතිහාසය

අතීතයේ දී පරිපාලන බල ප්‍රදේශයක් වූ "මුන්නේශ්වරම් පත්තුව" හි ග්‍රාමයක් වූ මුන්නේශ්වරම මධ්‍යයේ මෙම දේවාලය පිහිටා ඇත. ගම් 60 කින් යුතු වූ මුන්නේශ්වරම් පත්තුවේ දේශපාලන නායකත්වය දරන ලද්දේ මරදන්කුලම ග්‍රාමයයි. ලන්දේසි පාලනයට වගකීමට බැඳී සිටි ද්‍රවිඩ ජන නායකයන් විසින් පාලනය කරන ලද "දෙමළ පත්තුව"ට මුන්නේශ්වරම් පත්තුව අයත් විය. ප්‍රධාන දෙවියන් සහ දේවතාවිය ලෙස "ශ්‍රී මුන්නයිනාතර්" දෙවියන් ද "ශ්‍රී වටිවාම්බිකා දේවි" දේවතාවිය ද පිදුම් ලබති.

අතීතයේ සිට ම මෙම සිද්ධස්ථානය, නුදුරින් පිහිටි, මුතු කිමිදීම සහ ධීවර කර්මාන්තයට ප්‍රචලිතව පැවති හලාවත නගරය සමඟ මෙන් ම  දේවාලයේ නඩත්තුව සඳහා උපකාර කළ, අවට ගම්වල වාසය කළ ප්‍රභූ පුද්ගලයන් සමඟ ද සමීප සබඳතා පැවතිනි.  වෙළඳ මාර්ගයන්ට මෙන් ම වරායට ද සමීපව පිහිටීම, ඉන්දියානු ජනතාව මෙන් ම ඉන්දියානු ආකල්ප ද ලංකාව තුළ පැතිර යාමට ඉවහල් විය. බෞද්ධ සහ හින්දු ආගමික දෙවිවරුන් උදෙසා මෙන් ම ගම් භාර අයියනායක හෙවත් අයියනාර් දෙවියන්, වීරමුන්ඩ දෙවියන්, කඩවර දෙවියන් සහ බණ්ඩාර දෙවියන් උදෙසා ඉදි කරන ලද දේවාල, මුන්නේශ්වරම් පත්තුව පුරා දැකිය හැක. මානව විද්‍යාඥ රොහාන් බැස්ටින්  මහතා පවසන අන්දමට, ද්‍රවිඩ ජනතාව අදහන ගම් භාර දේවතාවකු වන "මුනිසරන්" දෙවියන් වෙනුවෙන් අතීතයේ දී ඉදි කරන ලද කුඩා දේවාලයක්, පසු කාලීනව රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලබා, ප්‍රධාන ශිව දේවාලය බවට පත්ව තිබේ. ක්‍රි.ව.11 වැනි සියවස වන විට ද දෙවොළ ස්ථාපිතව තිබූ අතර, එමඟින් කාසි ද නිකුත් කර ඇත. පත්තු නායකවරුන්ගේ අනුග්‍රහය මත ආරම්භ වූ මෙම දේවාලය ක්‍රි.ව. 10 වැනි  ශත  වර්ෂයේ මුල් භාගයේ ඉදි කරන්නට ඇති බව අනුමාන කළ හැකිය. මුහුදු මාර්ගයෙන් වෙළඳාමේ යෙදුනවුන්, වන්දනාකරුවන් මෙන් ම ඉබන් බතුතා වැනි විදේශ සංචාරකයින් ද ක්‍රි.ව. 14 වැනි සියවසේ දී යාපන රාජධානියට අයත් පුත්තලමේ නතර වී මන්නාරම් බොක්ක ඔස්සේ යාත්‍රා කළ බවට සාක්ෂි හමු වේ.

සන්නස් හා සාහිත්‍යය මඟින් ශිව දේවාලයේ ඉතිහාසය සනාථ කෙරේ. කාලි දේවාලය පළිගැනීම් හා ශාපකිරීම්, සත්ත්ව බිලි පූජා පැවැත්වීම මෙන් ම ආරූඪවීම් පිළිබඳව ද ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. බැතිමතුන් ආරූඪවීම පිළිබඳව ක්‍රි.ව. 16 වැනි සියවසේ දී ජෙසුඉට් පූජකවරුන් විසින් ද වාර්තා කර ඇත. අයියනායක දෙවියන් වෙනුවෙන් ඉදි කර ඇති දේවාලයේ පරිපාලන කටයුතු සිදු කරනු ලබන්නේ ප්‍රදේශයේ වෙසෙන සිංහල පවුල් විසිනි. මෙම  පුදබිම් සංකීර්ණයට අයත් බෞද්ධ විහාරය ඉදි කරන ලද්දේ ක්‍රි.ව. 19 වැනි සියවසේ අග භාගයේ දී ය. ප්‍රධාන පුදබිම් සංකීර්ණයේ නිරිත  දෙසට වන්නට පිහිටා ඇති ගනේෂ කෝවිල, කෝවිල් සංකීර්ණයට එක් වූ මෑත කාලීන ම ගොඩනැගිල්ලයි. එය ක්‍රි.ව. 19 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ දී දකුණු ඉන්දීය ශිල්පීන් විසින් ඉදි කරන ලදී.

මුන්නේශ්වරම කෝවිල, කෝනේශ්වරම් කෝවිල (ත්‍රිකුණාමලය), නගුලේශ්වරම් කෝවිල (කීරිමලේ), තිරුතීකේශ්වරම් කෝවිල (මන්නාරම) සහ රාමේශ්වරම් කෝවිල (ඉන්දියාව) යන කෝවිල් පහ, ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් මෙම කලාපයේ (ශ්‍රී ලංකාව ද ඇතුළුව) ඉදි කරන ලද, පෞරාණික ම කෝවිල් ("ඊශ්වරම්") ලෙස සැලකේ.

ආශ්‍රිත
 තිරුකෝනේශ්වරම්
 තිරුකේතීශ්වරම්
 නගුලේෂ්වරම්
 තාන්තොන්ඩිශ්වරම්

පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ හින්දු සිද්ධස්ථාන
පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

මුන්නේශ්වරම් කෝවිල


Odensevej er en er en forsættelse af Sundvejen som går øst om Faaborg. Vejen  er en del af primærrute 44 der går imellem Svendborg og Faaborg.
Omfartsvejen blev lavet for at få den tung trafik uden om Faaborg Centrum, så byen ikke blev belastet af for meget tung trafik.

Vejen forbinder Nyborgvej i nord med Sundvejen i syd, og har forbindelse til Nyborgvej, Odensevej  og Johan Rantzaus Vej.

Kilder

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Faaborg
Omfartsveje i Danmark

Odensevej (Faaborg)


Stoyka Krasteva (Dobrich, 18 de setembro de 1985) é uma boxeadora búlgara, campeã olímpica.

Carreira

Ela é a primeira boxeadora a representar a Bulgária nos Jogos Olímpicos de Verão de 2012, mas foi derrotada nas quartas de final. Krasteva conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após derrotar a turca Buse Naz Çakıroğlu na categoria peso mosca e consagrar-se campeã.

Pugilistas olímpicos da Hungria
Pugilistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Campeões olímpicos da Hungria
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Stoyka Krasteva


Wimbledon-mesterskaberne 1971 var den 85. udgave af Wimbledon-mesterskaberne gennem tiden og den fjerde udgave af mesterskabet i tennissportens åbne æra. Turneringen blev spillet i All England Lawn Tennis and Croquet Club i London, Storbritannien i perioden 21. juni – 3. juli 1971.

Præmier

Den samlede præmiesum for Wimbledon-mesterskaberne 1971 androg £ 37.790, hvilket var et fald på ca. 9 % i forhold til året før. Pengepræmierne var fordelt som vist nedenfor.

Resultater

Vindere og finalister

Der blev afviklet fem senior- og to juniormesterskaber, og finaleresultaterne for disse mesterskaber er angivet nedenfor.

Nedenfor er resultaterne fra ottendedelsfinaler og frem i singlerækkerne samt fra kvartfinalerne og frem i doublerækkerne angivet. For komplette resultater henvises til de uddybende artikler.

Herresingle

Damesingle

Herredouble

Damedouble

Mixed double

Kilder / eksterne henvisninger
 Wimbledon - Draws Archive
 ITF – Men - Wimbledon 1971
 ITF – Women - Wimbledon 1971

Noter

1971
Sport i 1971

Wimbledon-mesterskaberne 1971


ساناي كوباياشي (小林沙苗 كوباياشي ساناي) هي مؤدية أصوات يابانية ولدت في 26 يناير 1980 في هاماماتسو.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 دي جرايمان - ألن والكر
 هيكارو نو غو - أكيرا تويا
 يوغي GX - ألكسيس رودز
 إلفن ليد - لوسي/نيو
 سونيك X - كريس ثورندايك
 بيرسونا ترينيتي سول - إيكو نيكايدو
 دوت هاك روتس - إندر/باي
 MADLAX - مادلاكس
 غنشيكن - كيتاغاوا
 شاكوغان نو شانا II - مير
 إيرغو بروكسي - دايدالوس
 سبايدر رايدرز - فينوس، أكونيه
 داركر ذان بلاك -المقاول الأسود- - كانامي إيشيزاكي
 داركر ذان بلاك -جوزاء النيزك- - كانامي إيشيزاكي
 لافليس - آنسة ناغيسا
 هاجيمي نو إيبو - كومي ماشيبا
 باكانو! - إينيس
 دورارارا!! - ناميه ياغيري
 دورارارا!! ×2 المقدمة - ناميه ياغيري
 دورارارا!! ×2 المنتصف - ناميه ياغيري
 دورارارا!! ×2 الخاتمة - ناميه ياغيري
 كازي نو يوجيمبو - ميوكي تانوكورا
 ماكروس فرونتير - كاثرين غلاس
 تسوباسا كرونيكل - شين هو
 أهلا بك إلى NHK - هيتومي كاشيوا
 AVENGER - كوب
 رايدباك - كيه يودا
 أبطال الكرة - نرجس
 كارنفال - ميني
 ميد ساما! - ناغيسا هيودو
 فافنر في السماء الزرقاء - كانون ممفيس
 فافنر في السماء الزرقاء EXODUS - كانون هازاما
 بونغو ستراي دوغز - نوبوكو ساساكي

أوفا أنمي
 دوت هاك ليميناليتي - ماي ميناسي
 دوت هاك كوانتوم - شامروك، ريكو سايكي
 سينت سيا: ذا لوست كانفاس - كرين يوزوريها
 هاجيمي نو إيبو Champion Road - كومي ماشيبا
 كامينوميزو شيرو سيكاي فصل تنري - كيما كاتسراغي (أيام الطفولة)

أفلام أنمي
 إينازوما إليفن: هجوم الجيش الأقوى أوغر - ناتسومي رايمون
 سلسلة أفلام توا نو كوون
 توا نو كوون: الفصل الأول «البتلة الرغوية» - ميدوري واكاتسكي
 توا نو كوون: الفصل الثاني «رقصة الفوضى» - ميدوري واكاتسكي
 توا نو كوون: الفصل الثالث «عقوبة الأوهام» - ميدوري واكاتسكي
 توا نو كوون: الفصل الرابع «القلق القرمزي» - ميدوري واكاتسكي
 توا نو كوون: الفصل الخامس «عودة القاهر» - ميدوري واكاتسكي
 توا نو كوون: الفصل السادس «الأبد الأبدي» - ميدوري واكاتسكي
 فافنر في السماء الزرقاء HEAVEN AND EARTH - كانون هازاما

أدوارها في ألعاب الفيديو
 غرافيتي راش - كات
 كونسبشن: رجاء أنجبي أطفالي - ميلي
 جاي-ستارز فيكتوري فرسس - ألن والكر
 سوبر سماش برذرز براول - آيس كلايمبرز

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 ذا أو سي - ميليسا كوبر
 ويزردز أوف ويفرلي بليس - أليكس روسو
 أوز: العظيم والقوي - ثيودورا

وصلات خارجية

مراجع

 ويكيبيديا اليابانية

أشخاص من سوني إنتراكتيف إنترتينمنت
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كابكوم
أشخاص من هاماماتسو
أعلام نينتندو
ممثلات أداء صوتي من محافظة شيزوكا
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات يابانيات في القرن 21
ممثلو أداء صوتي من هاماماتسو
مواليد 1976
مواليد 1980
مواليد 1987
مواليد في هاماماتسو

ساناي كوباياشي


Super Bowl II je bio utakmica između pobjednika AFL lige Oakland Raidersa i pobjednika NFL lige Green Bay Packersa na kraju sezone 1967. godine, a završila je pobjedom Packersa rezultatom 33:14, koji su tako osvojili svoj drugi Super Bowl, također drugi zaredom.
Utakmica je odigrana na stadionu Miami Orange Bowl u Miamiju, u Floridi.

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Najviše jardi dodavanja

Najviše jardi probijanja

Najviše uhvaćenih jardi dodavanja

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

1967

Super Bowl II


Maya Khabira Rudolph (n. 27 iulie 1972) este o actriță și cântăreață americană. Ea a devenit cunoscută pentru rolurile sale din emisiunea Saturday Night Live, în care a făcut parte din distribuția permanentă între 2000 și 2007, fiind nominalizată și la un premiu Emmy în 2012. A jucat în filme precum Idiocracy (2006), Away We Go (2009), Grown Ups (2010), Bridesmaids (2011), Friends with Kids (2011), Grown Ups 2 (2013) și Sisters (2015).

Viața timpurie
Rudolf s-a născut în Gainesville, Florida. Ea este fiica cântăreței de muzică soul Minnie Riperton și a compozitorului Richard Rudolph. Tatăl ei este un evreu așkenaz, și mama ei a fost afro-americană. Stră-străbunicul ei, care s-a născut în Vilnius, Lituania, și-a schimbat numele de familie din "Rudashevsky" la "Rudolph", și a fost unul dintre membrii fondatori ai Congregației Beth Shalom.

Note

Legături externe

Nașteri în 1972
Actrițe americane din secolul al XX-lea
Actrițe americane din secolul al XXI-lea
Oameni în viață
Cântărețe americane din secolul al XXI-lea

Maya Rudolph


Enea Mihaj (n. 5 iulie 1998) este un fotbalist albanez care joacă pe postul de fundaș central pentru clubul grec Panetolikos.

Primii ani
Mihaj și-a petrecut copilăria la Salonic și apoi în Rhodos, unde Mihaj și-a început fotbalul la echipele de tineret. La vârsta de 13 ani a fost inclus în Academia Olimpică, unde a ieșit în evidență cu talentul său și a fost urmărit de scouterii lui Panetolikos, care după 3-4 zile l-au invitat să vină în echipa lor. La vârsta de 16 ani a plecat de acasă pentru a se muta în Aetolia-Acarnania și pentru a se concentra pe cariera de fotbalist.

Cariera pe echipe

Panetolikos
Mihaj a jucat pentru prima dată la Panetolikos FC la 14 decembrie 2016 într-un meci din Cupa Greciei sezonul 2016-2017 împotriva lui Kallithea, în care a fost rezervă neutilizată. După două meciuri de campionat ca rezervă, Mihaj și-a făcut debutul în fotbalul profesionist pe 11 ianuarie 2017 într-un meci de cupă împotriva lui PAOK, intrând în minutul 87 în locul lui Giorgos Mygas.

Cariera la națională

Albania
Mihaj a fost pentru prima dată convocat la echipei națională sub 19 ani din Albania de către antrenorul Arjan Bellaj, pentru turneul amical Roma Caput Mundi din perioada 29 februarie-4 martie 2016.

El a fost convocat la echipa națională de fotbal a Albaniei sub 21 de către antrenorul Redi Jupi pentru meciul de calificare la Campionatul European de tineret sub 20 de ani al UEFA, în 2017 împotriva Israelului U21, la 10 octombrie 2016. A debutat cu Albania U21 împotriva lui Israel U21, intrând la pauză în locul lui Kostandin Kariqi.

El a fost chemat de noul antrenor Alban Bushi pentru un două meciuri amicale împotriva Moldovei U21 pe 25 și 27 martie 2017.

Statistici privind cariera

Club

 Începând cu 2 februarie 2019

Referințe

Legături externe

Fotbaliști internaționali albanezi
Fundași
Fotbaliști greci
Fotbaliști albanezi
Oameni în viață
Nașteri în 1998

Enea Mihaj


Die Liste der Baudenkmäler in Wengen (ladinisch La Val, italienisch La Valle) enthält die  als Baudenkmäler ausgewiesenen Objekte auf dem Gebiet der Gemeinde Wengen in Südtirol.

Basis ist das im Internet einsehbare offizielle Verzeichnis der Baudenkmäler in Südtirol. Dabei kann es sich beispielsweise um Sakralbauten, Wohnhäuser, Bauernhöfe und Adelsansitze handeln. Die Reihenfolge in dieser Liste orientiert sich an der Bezeichnung, alternativ ist sie auch nach der Adresse oder dem Datum der Unterschutzstellung sortierbar.

Liste

Weblinks

 Monumentbrowser des Südtiroler Landesdenkmalamts

Wengen (Südtirol)
!
Baudenkmaler Wengen Sudtirol

Liste der Baudenkmäler in Wengen (Südtirol)


Durocul  este o rasă de porc domestic creată în nord-estul Statelor Unite ale Americii din încrucișarea mai multor rase (unele din acestea fiind importate din Europa). Aceștia au o talie mijlocie spre mare și o culoare roșcată.

Rasa Duroc s-a importat pentru prima data în România în 1968.

Istorie
Originea exactă a Durocului nu este cunoscută, dar este cert că în jurul anului 1800 au apărut o serie de porci de culoare roșie în zone precum New Jersey și New York.

Durocul modern este o încrucișare a rasei Jersey Red din New Jersey și a rasei Duroc din New York.

Aceștia erau mult mai mici și mai compacți decât porcii Jersey Red, care erau mult mai mari și care atingeau o mărime mult mai mare la maturitate.

Legături externe
 DUROC, RASA VIERULUI ROSU la Macrosuin
 Porcul rasa Duroc la zooland.ro
 Breeds of pigs - Duroc
Rase de porci

Duroc


Los Stompers es un grupo de música irlandés afincado en Barcelona. Se formó en 1997 y se define como post-irlandés, y se ha establecido como un punto de referencia en el panorama musical catalán.

Desde sus inicios como grupo de folk irlandés, se ha ido perfilando una postura más personal que halla expresión en lo que llama el Barcelona Irish Sound, la propuesta del cual es de desmitificar la música celta y otras músicas folk o tradicionales, inspirándose en diversos géneros e inyectando una dosis saludable de humor e ironía.

Historia
Tras la disolución de los Stomping Clawhammers, Dara Luskin (bajo eléctrico), Kiko Fergananym (banjo, mandolina) y Alex Crichton (voz, guitarra) formaron Los Stompers en 1997. Siguieron una gira escandinava y un disco en directo, Mezzy on Stage (con violinista Colum Pettit), registrado en el desaparecido Jazzmatazz de Barcelona, y editado por Ventilador Music (sello fundado por Componentes de Los Manolos). La grabación representaba una antología de clásicos del repertorio tabernario tradicional irlandés (The waxie's dargle, Follow me up to Carlow, The star of the County Down) entreverado con temas propios.
Con el lanzamiento de su estreno en estudio, Pub Friction (Ventilador Music,1999) se plasmó la propuesta de fusionar estilos como la rumba o el country, tarea facilitada por la destreza técnica del productor (y batería de Los Manolos) Andreu Hernández, la colaboración de músicos curtidos como Ricky Araiza o Cece Giannotti, y la incorporación de instrumentos atípicos (cajón, darbuka, dobro, trompeta y tuba). El álbum recibió reseñas positivas en EFE EME y La Vanguardia.
En 2001, con unos cambios en la plantilla (sale Colum Pettit y entran Juan Aguiar en el violín y David García en la batería) se lanzó Belmondo Café. una producción más pulid, empero siguen bien presentes la fusión de géneros (ska, ragga, pop) y el humor, así como las reseñas (Avui, El País).
fue acompañada por más cambios de formato, con el reclutamiento de David Holmes (violín), Daniel Violant (acordeón) y Salva Suau (batería). El sencillo Turn of the Century EU Fue emitido por M80 durante el mes de mayo del 2001.
En el transcurso de los siguientes años el conjunto experimentó varios cambios de personal: Dave Varriale (quien venía de trabajar con Pau Fuster) hizo el relevo de Salva Suau en 2003, y marchó (junto con Dani Violant) en 2005, reemplazado por Marcos López.
En 2008, el grupo fue invitado a participar en el prestigioso Skagen Festival de Dinamarca, compartiendo cartelera con lumbreras folk del corte de The Dubliners y Donovan.

"Los Stompers han desarrollado un sentido del humor a veces más insondable que la extravagancia daliniana que ilustra la portada. En su álbum el trío se transforma en esos tipos socarrones que invitan a descender a los garitos más disolutos de la ciudad. Festivos y gamberros, pero casi nunca ramplones."

Proyectos paralelos
Estos años conllevaron una diversificación de actividades al margen de Los Stompers, como por ejemplo la formación de Ded Grandad (2002), por Alex Crichton (alias Earwax Fullton) y Kiko Fergananym (alias Welkin Gibbous), grupo dedicado a la recuperación de la música de raíces norteamericana de principios del . En 2006 se editó el CD Beyond the Gravey Train, con la intervención de Dara Luskin (bajo), Ricky Araiza (bouzouki, banjo) y Nacho Haywire (clarinete). El grupo ha actuado en festivales como Blues a Roses y Country Beer Blues, Valencia.
También en 2006, se estrenó el espectáculo de música y danza celtas An Taisteal, conjuntamente con el grupo de claqué irlandés Celtic Caos. Desde entonces se ha presentado en festivales por Cataluña, Andorra y Francia. Una gira de Aragón en 2008 lo llevó a pueblos como Alcañiz, Zuera, La Almunia y Fuentes del Ebro entre otros.

Nuevo Disco
En 2006, tras nueve años de recorrido, Alex Crichton decidió jubilarse como Stomper. Le sustituyó Brian O'Mahony, originario de Cork, Irlanda. Esto constituye la consolidación de una formación fija después de años de fluctuación. Con esta estabilidad,  y la inyección de sangre nueva, la banda empezó a confeccionar su cuarto trabajo. Al final de una larga gestación las obras arrancaron en noviembre de 2008, de nuevo supervisadas por Andreu Hernández, en el estudio de Ventilador Music en Sants, Barcelona.  El resultado, tituladoAnimal, Vegetable, Miserable, se editó en noviembre de 2009.

Discografía
 Mezzy on Stage (Ventilador Music, 1998)
 Pub Friction (Ventilador Music, 1999)
 Belmondo Café (Ventilador Music, 2001)
 Animal, Vegetable, Miserable (Ventilador Music, 2009)
 The Harold Spencers (Ventilador Music, 2013)

Referencias

Enlaces externos
 Band's Website
 Ventilador Music

Grupos de música de España
Músicos celtas

Los Stompers


Alison Moira Clarkson (born 6 March 1970 in Kensington, London), better known as Betty Boo, is an English singer, songwriter and rapper. She first came to mainstream prominence in the late 1980s following a collaboration with the Beatmasters on the song "Hey DJ/I Can't Dance (To That Music You're Playing)". Between 1990 and 1992 she had a successful solo career, which spawned a number of chart-placing singles, most notably "Doin' the Do", "Where Are You Baby?", and "Let Me Take You There".

Career

1987–1999: Betty Boo
Clarkson studied sound engineering at the Holloway School of Audio Engineering before having a string of hits between 1989 and 1992. Originally nicknamed "Betty Boop" for her similarity to the cartoon character, she changed it to avoid trademark disputes. Of mixed Dusun and Scottish ancestry, she had an unusual, striking Emma Peel-like look, dressed in mildly revealing outfits and proved to be an influential pop music figure whose "sassy, powerful music and image launched a thousand wannabe's". Writing for The Guardian in August 1990, Lucy O'Brien noted the difference between the "quietly spoken" Clarkson and her "lovable toughie" pop star alter-ego, describing the latter as "a cartoon combination of Betty Boop, Barbarella and Buck Rogers".

Whilst still at school, Boo began her musical career in hip-hop groups such as Hit 'N' Run and the She Rockers, the latter act who were signed to the British independent record label Music of Life. The She Rockers' success led her to New York and work with Public Enemy, who encouraged her to pursue a solo career. Commenting on her time spent supporting Public Enemy on tour in the US, as well as working with Professor Griff in the recording studio on the song "Give It A Rest", Boo revealed that things did not go as expected: "They were producing our single and I thought it would sound like their stuff, but it didn't at all. And some of the crowds were hostile to us. They didn't throw anything, no, but they wanted to see Public Enemy and they just weren't interested in us."

Her big break came when she appeared as a guest vocalist on the 1989 number 7 UK hit single, "Hey DJ – I Can't Dance (To That Music You're Playing)" by The Beatmasters, which was included in original form on their album Anywayawanna. Boo's first solo single, "Doin' The Do", followed and was also a UK number 7 success for her in 1990, selling 200,000 copies and reaching number one on Billboard's dance chart in the United States. One year later, the song was used as the title tune for Magic Pockets video game by the Bitmap Brothers.  Boomania, her platinum-selling debut album, was largely self-written and self-produced in her bedroom. Her second solo single, "Where Are You Baby?", which reached number 3 in August 1990, is her biggest solo hit to date.  "24 Hours" was the third and final single to be issued from Boomania, and although it was a hit, it was less so than previous releases, stalling at number 25 in December 1990. Her initial success was compounded at the 1991 BRIT Awards ceremony where she was voted that year's best British Breakthrough Act. In 1991, her "Why, Oh Why?" 1950s-style love ballad featured on the soundtrack to the American film A Rage in Harlem.

Her career suffered a setback when in July 1991, while touring Australia, Boo was revealed to be lip-synching at a concert rather than performing live.  The 21st Century Dance Club in Frankston, Australia received "hundreds of complaints" after her performance, during which Boo fled the stage after dropping her microphone, revealing she was miming to a backing track.  The incident was widely reported, and Boo cancelled the remainder of her tour, citing influenza and fever.

Boo returned with a new record deal in 1992 having signed to WEA. Her follow-up album, GRRR! It's Betty Boo, suffered very disappointing sales in the UK, peaking at number 62. It did, nevertheless, spawn another UK hit single titled "Let Me Take You There", which reached number 12 in August 1992. A further single, "I'm on My Way", featured a musical quote from The Beatles' "Lady Madonna" which, unusually, was not a sample—the song's brass riff was re-created using all the original players.  However, the single did not sell well and entered the chart at number 44 in October 1992. Her next single, "Hangover", fared even worse, barely scraping the Top 50 upon release in April 1993. Following the release of GRRR!, Clarkson turned down an offer to sign with Madonna's Maverick Records, and in 1999 a Best Of compilation album—effectively an expanded version of Boomania with extra remixes and a different running order—was released and sold moderately well.

2006: WigWam
In 2006, Clarkson formed a pop duo called WigWam, with Alex James, bassist from Blur.  Together, they worked with music producer Ben Hillier, along with former Boo collaborators The Beatmasters. Despite working to create "an album of experimental yet accessible 21st century pop", just one single emerged from their musical partnership, the self-titled "WigWam" released on 3 April 2006 via Instant Karma Records.

2007: Collaboration with Jack Rokka
In August 2007, she released a new single titled "Take Off".  The song, which was playlisted on Radio 1's dance-orientated shows, was a joint project with the London-based dance act Jack Rokka and, as such, is much more dance-orientated than her previous work.  She went on to perform the collaboration in a live set at Manchester Pride in 2007, along with some of her other songs.  The video sees Betty Boo's trademark look resurrected and even features the 'Boosters' – Betty Boo's backing dancers, who always appear with identical hair and outfits to hers – and the Betty Boo spiral.  Clarkson appeared on ITV's Loose Women on 16 October 2007 to promote the single, and has also appeared as an interviewee on BBC Three's The Most Annoying Pop Songs... show, passing comment on several songs that made the Top 100 list.

2009: England's Mistress: The Infamous Life of Emma Hamilton
In July 2009, historian Kate Williams reported on BBC Radio 4's Broadcasting House that she is working with Clarkson to develop a musical version of Williams' biography England's Mistress: The Infamous Life of Emma Hamilton.

2011: The Feeling
In June 2011, Clarkson featured as Betty Boo (and is credited) on the track "Virtually Art" by The Feeling on the double-album edition of their 2011 release, Together We Were Made (disc 2 track 2).

2014: Penn Festival and Let's Rock
In July 2014, Betty Boo performed on stage at the Penn Festival, while in 2021 she was announced as one of the artists performing as part of the Let's Rock retro music festival line-ups, at various dates throughout the UK.

2022: Return
On 10 January 2022, the artist announced the release of the single "Get Me to the Weekend". The second single "Shining Star", was released on 12 May 2022. Her first album in 30 years, Boomerang, was released on 14 October 2022.

Songwriter
After her solo career effectively ended when her mother contracted terminal cancer in the early 1990s, Clarkson turned to songwriting, at the request of Chris Herbert, who was in the process of forming a new, all-girl group.  Herbert asked her to contribute to the project after revealing that she was his inspiration in forming one of his previous projects, the Spice Girls: "He told me that when they were auditioning for the Spice Girls, they were looking for five Betty Boos – larger-than-life cartoon characters. He asked me to get involved in this other band he was putting together, Girl Thing, because he wanted this signature Betty Boo sound, a bit of hip-hop."

Clarkson went on to co-write a number of songs for Girl Thing, including "Pure and Simple".  Although the group's A&R man, Simon Cowell, initially rejected her song, it was included in the Japanese edition of Girl Thing's self-titled debut album, released in 2001.  The song became a huge, record-breaking hit single when it was re-recorded and released as the debut single of Hear'Say—winners of the reality TV show, Popstars—in March of the same year.  On the release, Clarkson commented: "The arrangement they used was almost identical. I never met the band. It was a bit disheartening". The song went on to win the Ivor Novello Award for the biggest selling single of 2001, however despite finding renewed success by writing for other artists, Clarkson did not care for the audition-based, manufactured pop process which spawned them:

This audition-based pop star thing just didn't exist when I was around, or at least I wasn't aware of it. I came from a hip-hop background, did very credible underground music. As a pop artist, I had my own image. I had got to help the directors with the videos, I worked very closely with an art designer on the sleeves and stuff. It's completely different now...

Popstars was the whole thing I completely loathe in pop music. I don't like the idea of people being auditioned to be in a pop band. They may as well be working on a cruise liner. Pop music will not evolve if it carries on like this. I think Popstars exposed how a pop group is made. It should put an end to it completely. Even if 'Pure and Simple' was a successful record, I'm not that passionate about it. I'm more passionate that the programme itself might have changed people's view about pop.

Clarkson has also written songs for Girls Aloud (reunited with the Beatmasters), Louise Nurding, Dannii Minogue, The Tweenies and for Sophie Ellis-Bextor's fourth studio album.

Awards and Nominations
{| class="wikitable sortable plainrowheaders"
|-
! scope="col" | Award
! scope="col" | Year
! scope="col" | Nominee(s)
! scope="col" | Category
! scope="col" | Result
! scope="col" class="unsortable"|
|-
! scope="row" rowspan=3|Brit Awards
| rowspan=3|1991
| rowspan=2|Herself
| British Breakthrough Act
|
| rowspan=3|
|-
| British Female Solo Artist
|
|-
| "Where Are You Baby?"
| British Video of the Year
|
|-
!scope="row"|Ivor Novello Awards
| 2002
| "Pure and Simple"
| Best Selling UK Single
|
|
|-
!scope="row"|NME Awards
| 1991
| Herself
| Object Of Desire
|
|

Discography

Studio albums

Compilation albums

Video albums

Singles

See also
List of artists who reached number one on the US Dance chart

References

Bibliography
 Guinness Book of British Hit Singles – 16th Edition –
 Guinness Book of British Hit Albums – 7th Edition –

External links
Official Myspace

1970 births
Living people
Musicians from Kensington
English dance musicians
English women singers
English women rappers
Rhythm King artists
Sire Records artists
Brit Award winners
Singers from London
Pop rappers
English people of Scottish descent
English people of Malaysian descent
Sony Music Publishing artists

Betty Boo