Beyoğlu veya eskiden Pera, İstanbul'un Avrupa yakasında bulunan ilçelerinden biridir. Kuzeybatıda Şişli ve Kâğıthane, doğuda Beşiktaş ve İstanbul Boğazı, güneyde ve batıda ise Haliç ile sınırlı ilçenin yüzölçümü 8.76 km2'dir ve 45 mahalleden oluşmaktadır. İsmini Pera da denen, Tünel–Taksim arasında uzanan İstiklal Caddesi ve ona açılan sokakların belirlediği alanı kapsayan Beyoğlu semtinden alır.

Etimoloji
Tarihî yarımadanın ve Haliç'in karşısında gelişen bölge Orta Çağdan itibaren, Yunancada "karşı yaka", "öte" anlamına gelen "Pera" (Πέρα) adıyla anılmaktaydı. Türkler tarafından kullanılan "Beyoğlu" adının, bir beyin oğlunun bölgedeki konağından kaynaklandığı ileri sürülür. Bu konuda öne sürülen iki rivayetten ilki; Osmanlı Padişahı II. Mehmed döneminde, Trabzon İmparatorluğu Prensi Aleksios Komnenos'un İslamiyet'i kabul ederek bu bölgeye yerleşmesinden; ikincisi ise Padişah I. Süleyman döneminin Venedik elçisi Andrea Gritti'nin, Rum bir kadınla evlenmesi sonucunda dünyaya gelen oğlu Luigi Gritti'nin Taksim dolaylarında bir konakta oturmasından dolayı bu Beyoğlu adının kullanılmaya başlanıldığını belirtir. 1925 yılında Pera kullanımı resmî yazışmalardan çıkarıldı ve Beyoğlu ismi kullanılmaya başlandı.

Tarih

Galata'nın ilk çağlara dek uzanan tarihine karşın, Beyoğlu, 16. yüzyılın ilk yarısında, içinde tek tük yapıların yer aldığı, bağlık bahçelik bir alandı.

Beyoğlu, Galata'dan gelen Hristiyanlarla yabancıların, elçilikler dolaylarına ve o zamanlar "Grand Rue de Pera" denilen İstiklal Caddesi boyunca yerleşmesiyle Avrupa kenti görünümünde bir yerleşme olarak ortaya çıktı.

Böylece, İstanbul içinde farklı bir topluluk 17. yüzyılda gelişmeye başladı. İlk önceleri, Fransız ve Venedik elçilikleri ile onların çevresinde yerleşmiş Fransisken misyonerleri yerleşmenin çekirdeğini oluşturuyordu. 17. yüzyılın başlarında Galata'yı gösteren bir gravürde surların dışında çok az bina gözükmektedir.

1700'lerde Beyoğlu, bugünkü Tünel-Galatasaray caddesinin iki tarafı ile, bu caddenin yan sokaklarına yayılmıştı. Dörtyol, merkez olmak üzere Beyoğlu gelişmişti. Batısında mezarlıklar ve doğusunda ise elçilikler vardı. 18. yüzyılda yavaş yavaş Avrupa etkisi artmıştır. 18. yüzyıl sonunda, İstiklal Caddesi'nde, yapıların tamamı taş veya tuğla ya da alt katları taş ve üstleri ahşaptır.

18. yüzyılın sonunda İstanbul'a gelen Dallaway, Beyoğlu'nu Galata'nın yazlığı olarak tanımlıyor, yolların düzensiz olduğunu belirtiyor ve bu bölgede Fransız, İngiliz, Hollanda, Venedik, Rusya, İsveç, İspanya, Prusya ve Napolili diplomatların kışlık malikanelerinin bulunduğunu yazmıştır.

Beyoğlu, genel olarak 19. yüzyılda gelişmiştir. Bu gelişmenin nedeni, bu döneme Osmanlı dış ticaretinin daha önceki dönemlerde görülmemiş boyutlarda büyümesi ve ulaşımın gelişmiş olmasıdır. 19. yüzyılda, Osmanlı İmparatorluğu'nun dünya kapitalist sistemi ile bütünleşmesi sonucu, Beyoğlu uluslararası bir ticaret merkezi olmuştur. 19. yüzyılın başında, Beyoğlu, bahçeli evleriyle hala bir banliyö görünümünde idi. Bu yüzyılın ilk yarısında, Beyoğlu ve çevresi henüz tam olarak kentleşmemişti. İkinci yarısında ise Galatasaray ile Taksim arası gelişti. Beyoğlu, artık kapitülasyonların koruması altındaki yabancıların, tüccarların, bankerlerin, armatörlerin ve kozmopolit bir çevreye yerleşmek isteyen zenginlerin Paris modasını taklit ederek yaşadıkları bir yer olmuştur. Yüzyılın sonunda, burada, Paris'in en ünlü sahne oyunlarını aynı zamanda gösteren üç tiyatro vardı. Bu tarihte, modern toplumun gereksinim duyduğu tramvay, gaz, su gibi altyapı hizmetleri sağlanmıştı. Bu kuruluşların işletme ayrıcalıkları çok uzun süreli sözleşmelerle yabancılara ya da azınlık mensuplarına verilmişti. Bu dönemdeki hızlı yapılaşma, Batı'daki örneklerden etkilenmekle birlikte Osmanlı etkisinde de kalmıştır.

20. yüzyılda Beyoğlu'nda Galatasaray ile Taksim arası önem kazandı. Bu alanda hala bahçeli konakların bulunması ve bunların apartmana dönüşmesi olanağı, buranın gelişmesini sağlamıştır. Ayrıca 1913'te ilk elektrikli tramvayın Beyoğlu'nu Şişli'ye bağlaması Galatasaray-Taksim arasını, Tünel-Galatasaray arasına göre daha merkezi bir duruma getirmiş, Beyoğlu'nun en kolay ulaşılabilir ve gözde yeri yapmıştır. Bu dönemde Beyoğlu'nun çevresindeki semtlerde çağdaş binalar yapılmış ve yeni semtler gelişmiştir. 20. Yüzyılın başlarında Beyoğlu'nda da yapılan apartmanların cephelerinde Art Nouveau üslubu uygulanmıştır.

Cumhuriyet Dönemi'nde 1950'lere kadar yabancılardan ve onlar için çalışan azınlıklardan boşalan yerlere, yeni yetişen Türk iş adamları ve Beyoğlu yakasını kentin en çağdaş semti bilen aydın Türkler ilgi gösteriyorlardı. Sinema ve tiyatroları, lokanta ve pastaneleri, sanat galerileri ve mağazalarıyla hala kentin en seçkin semti idi. 1950'lerden sonra, kırsal göç ve hızlı kentleşme sonucu İstanbul'un aşırı büyümesi, yeni semtlerin gelişmesi, eğlence kuruluşlarının, ticaretin ve zengin ailelerin bu yeni gelişen çağdaş alt merkezlere dağılımı ve toplumun kültürel değişimi Beyoğlu'na olan ilgiyi azalttı.

Hala bazı lüks mağazaların İstiklal Caddesi'ni terk etmeyişi ve yoğun bir trafik akışı üzerinde oluşu eski kültürel düzeyinde olmasa bile Beyoğlu'nun canlılığını korumasını sağlamaktadır. Bununla birlikte, pek çok bina boş durmakta ya da atölye olarak kullanılmaktadır. Bu özellikler Beyoğlu'nda yavaş yavaş çöküntü alanının ilerlediğini göstermektedir.

Beyoğlu, ilk önceleri bir diplomasi merkezi olarak gelişmiş, fakat daha sonraları yabancı ticaretinin, ekonomik kontrolünün artması ve burada yoğunlaşması sonucu İstanbul'un ticaret merkezi durumuna dönüşmüştür. Ticaretin yanı sıra eğlence, kültür kuruluşlarının da burada yer alması ve konumu, bütün İstanbul'un odak noktası olmasını sağlamıştır.

Kültür
Beyoğlu İstanbul'un en İstanbul kokan ilçesi olarak tanımlanabilir, kozmopolit teriminin hayat bulduğu yerdir. İstiklal Caddesi ve çevresindeki sokaklar yalnızca Beyoğlu'nun değil İstanbul'un da merkezi sayılabilir. İstiklal Caddesi dışında Cumhuriyet, İnönü ve Cihangir caddeleri de ticaret ve eğlence fonksiyonunun en belirgin oldukları yerlerdir. İlçe sınırları içinde yer alan çeşitli kültürel etkinliklerin yapıldığı tesisler, ilçenin bir kültür merkezi olmasını da sağlamıştır. Sinemalar, tiyatrolar, gösteri merkezleri gibi yerler, Beyoğlu İlçesi'nde yaşayan nüfustan çok fazla nüfusun faydalandığı, İstanbul ve Türkiye genelinde bir anlam ifade eden yerlerdir. Ayrıca Beyoğlu Gürcü ressamların oluşturduğu Pirosmani Sanat galerisine de ev sahipliği yapmaktadır.

2020 yılından itibaren Beyoğlu'nun eski canlılığını ve kültürünü kazanması adına Ticaret Bakanlığı ve Büyükşehir Belediyesi ile Beyoğlu Belediyesi işbirliğinde ilçede Beyoğlu Kültür Yolu Projesi başlatılmış, buna yönelik olarak ilçede her yıl düzenli olarak müzik, resim, sanat, heykeltıraş gibi çeşitli atölyeler; dil, enstrüman kursları; müzikal konserler ve birçok etkinlik yer almaktadır. Aynı proje kapsamına Galataport, Galata Kulesi, Galata Mevlevihanesi, Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezi, Narmanlı Han, Mehmet Akif Ersoy Müze Evi, Atlas Pasajı, Emek Sineması, Taksim Camisi ve Atatürk Kültür Merkezi gibi yapılar yenilenip amaçlandırılmış veya en baştan yapılmıştır.

Günümüzde Beyoğlu; tarih ve sanat müzeleri, birçok kültür merkezi, opera salonu, konser alanları, çok amaçlı meydan ve parklar, spor kompleksleri; metro, otobüs, füniküler, minibüs ve metrobüs gibi çeşitli ulaşım araçları, sanat atölyeleri, yardımlaşma merkezleri, halk eğitim kursları ve eğlence mekanlarıyla aktif faaliyetini sürdürmektedir.

Tarihsel, önemli yapı ve yerleri

Caddeleri, sokakları, parkları ve meydanları

 Bankalar Caddesi
 Boğazkesen Caddesi
 Cezayir Sokağı
 İstiklal Caddesi
 Kamondo Merdivenleri
 Kazancı Yokuşu
 Sıraselviler Caddesi
 Taksim Cumhuriyet Anıtı
 Taksim Gezi Parkı
 Taksim Meydanı
 Tarlabaşı Bulvarı
 Yeniçarşı Caddesi
 Yeşilçam Sokağı
 Zürafa Sokağı

Müzeleri

 500. Yıl Vakfı Türk Musevileri Müzesi
 Adam Mickiewicz Müzesi
 Aynalıkavak Kasrı
 Doğançay Müzesi
 Ercüment Kalmık Müzesi
 Galatasaray Müzesi
 Karikatür ve Mizah Müzesi
 Madame Tussauds Müzesi
 Masumiyet Müzesi
 Miniatürk
 Orhan Kemal Müzesi
 Osmanlı Bankası Müzesi
 Pera Müzesi
 Pera Palas Atatürk Müze Odası
 Rahmi M. Koç Müzesi
 Türvak Sinema, Tiyatro Müzesi ve Sanat Kitaplığı
 Uluslararası UFO Müzesi
 Yapı Kredi Vedat Nedim Tör Müzesi

Kültür merkezleri

 Atatürk Kültür Merkezi
 Concordia Tiyatrosu (1870'ler-1906)
 Crystal Tiyatrosu (1800'ler-1920)
 Elhamra Tiyatrosu (1922-1958)
 Haliç Kongre Merkezi
 İstanbul Modern
 Komedi Tiyatrosu (1889-1942)
 Naum Tiyatrosu (1844-1870)
 Odeon Tiyatrosu (1875-1915)
 Ses Tiyatrosu (1885)
 Şark Tiyatrosu (1883-1892)
 SALT Beyoğlu
 SALT Galata
 Suna Kıraç Kültür Merkezi
 Taksim Belediye Gazinosu
 Taksim Stadyumu (1921-1940)
 Tepebaşı Tiyatrosu (1890-1983)

Tarihî yapıları

 Botter Apartmanı
 Ceneviz Binası
 Doğan Apartmanı
 Galata Kulesi
 Galatasaray Hamamı
 Grand Hotel de Londres
 İngiliz Bahriye Hastanesi (günümüzde İstanbul Prof. Dr. N. Reşat Belger Beyoğlu Göz Eğitim ve Araştırma Hastanesi)
 Karaköy Palas
 Mısır Apartmanı
 Narmanlı Han
 Papadopulos Apartmanı
 Pera Palas
 Sen Piyer Hanı
 Serpuş Han
 Tokatlıyan Oteli
 Tophane-i Amire
 Tophane Kasrı
 Tophane Kışlası (19. yüzyıl-1957)
 Tophane Saat Kulesi

Tarihi okulları

 Alman Lisesi (1868)
 Aya Konstantin Rum Mektebi (1875)
 Esayan Ermeni Okulu (1895)
 Galatasaray Lisesi (1481)
 Galileo Galilei İtalyan Lisesi (1870)
 Getronagan Ermeni Lisesi (1866)
 İtalyan Lisesi (1861)
 Karaköy Rum Mektebi (1885)
 Mekteb-i Harbiye (günümüzde Askerî Müze) (1834)
 Merkez Rum Mektebi (1893)
 Saint Benoît Fransız Lisesi (1783)
 Sainte-Pulchérie Fransız Lisesi (1846)
 Sankt Georg Avusturya Lisesi (1882)
 Viscount Mektebi (günümüzde Beyoğlu Anadolu Lisesi) (1849)
 Zapyon Rum Mektebi (1885)
 Zoğrafyon Rum Lisesi (1893)

Diplomatik temsilcilikler

 Alman Sefaret Sarayı (günümüzde Almanya Başkonsolosluğu) (1877)
 Amerikan Sefaret Sarayı (günümüzde otel) (1882)
 Belçika Sefaret Sarayı (günümüzde Belçika Başkonsolosluğu) (1900)
 Fransız Sefaret Sarayı (günümüzde Fransız Sarayı) (1847)
 Hollanda Sefaret Sarayı (günümüzde Hollanda Başkonsolosluğu) (1859)
 İngiliz Sefaret Sarayı (günümüzde Birleşik Krallık Başkonsolosluğu) (1850)
 İsveç Sefaret Sarayı (günümüzde İsveç Başkonsolosluğu) (1870)
 Japonya Sefareti (günümüzde Japonya Başkonsolosluğu) (1904)
 Rusya Sefaret Sarayı (günümüzde Rusya Başkonsolosluğu) (1845)
 Venedik Sarayı (günümüzde İtalya Başkonsolosluğu) (1782)

Pasajları

İstiklal Caddesi ve çevresi, 19. yüzyılda inşa edilmiş pek çok pasaj ve han barındırır. Bu yapıların bir kısmı caddenin çevresindeki birçok sokak ve caddeye geçiş imkânı sağlamasının yanı sıra, bireylerin günlük yaşantıları içerisinde çeşitli gereksinimlerine cevap veren ve farklı aktivite imkânları sunan mekânlardır. İçerisinde pek çok dükkân bulunduran bazı pasajlar, Türkiye'nin en eski modern alışveriş merkezleri olarak nitelendirilir. Beyoğlu'nda yer alan bazı önemli pasajlar şu şekilde listelenebilir:
 Afrika Pasajı (1905)
 Anadolu Pasajı (1900)
 Aslıhan Pasajı (1983)
 Atlas Pasajı (1870)
 Avrupa Pasajı (Aynalı Pasaj) (1874)
 Aznavur Pasajı (1893)
 Beyoğlu Pasajı
 Cercle D'Orient (Emek) Pasajı (1875)
 Crespin Pasajı (1880-1971)
 Çiçek Pasajı (Cite de Pera) (1876)
 D'Andria Pasajı (Terkos Çıkmazı) (1882)
 Douzio Pasajı
 Elhamra Pasajı (1922)
 Fransız (Nil) Pasajı (Asmalımescit) (1880)
 Fransız Pasajı (Karaköy) (1880)
 Frederici Pasajı (1896)
 Galatasaray Pasajı
 Hazzopulo (Hacopulo) Pasajı (1871)
 Halep Pasajı (1884)
 Hamson Pasajı (1924)
 Karlmann Pasajı (1960)
 Leonardo (Topaloğlu) Pasajı (1911)
 Lütfullah Pasajı (inşa tarihi belirsizdir)
 Olivio Pasajı (inşa tarihi belirsizdir)
 Panayia Pasajı (inşa tarihi belirsizdir)
 Pinto Fresko Pasajı (1880)
 Rumeli Pasajı (1897)
 Suriye Pasajı (1909)
 Şark Pasajı (Passage Oriental) (1840)
 Tünel Pasajı (1886)

Camileri

 Arap Camii (716)
 Bedrettin Camii (1509)
 Bereketzade Ali Efendi Camii (1453, 1825 ve 2006)
 Bereketzade Medresesi Camii (1705)
 Bezmialem Valide Sultan Camii (1855)
 Cihangir Camii (1559 ve 1889)
 Çavuşbaşı Camii (1538)
 Çorlulu Ali Paşa Camii (1706 ve 1894)
 Ebul Fadıl Mehmet Efendi Camii (1553 ve 1991)
 Ekmekçibaşı Camii (1485 ve 1990'lar)
 Emekyemez Camii (1590, 1884 ve 1948)
 Firuzağa Camii (1491 ve 1823)
 Güzelce Kasımpaşa Külliyesi (1533)
 Hacı Mimi Camii (16. yüzyıl)
 Handanağa Camii (15. yüzyıl)
 Hüseyin Ağa Camii (1597)
 Kamer Hatun Camii (1514 ve 1911)
 Karabaş Mustafa Ağa Camii (16. yüzyıl)
 Karaköy Camii
 Kazancı Ali Ağa Camii (17. yüzyıl)
 Kılıç Ali Paşa Camii (1580)
 Kırmızı Minare Camii (1591)
 Kemankeş Mustafa Paşa Camii (1643)
 Makbul İbrahim Paşa Camii (1536)
 Mihrişah Valide Sultan Camii (1792)
 Molla Çelebi Camii (1586 ve 19. yüzyıl)
 Muhittin Molla Fenari Camii (1547 ve 1823)
 Muhyiddin Çelebi Camii
 Nusretiye Camii (1826)
 Okçu Musa Camii (15. yüzyıl)
 Piyalepaşa Camii (1573)
 Seferikoz Camii (17. yüzyıl ve 1981)
 Selime Hatun Camii (16. yüzyıl)
 Sinan Paşa Camii (1579
 Sokollu Mehmet Paşa Camii (1577)
 Sururi Mehmet Efendi Camii (1561)
 Şahkulu Camii (16. yüzyıl ve 1875)
 Şehsuvar Bey Camii (15. yüzyıl ve 1952)
 Taksim Camii (2021)
 Tomtom Mehmet Kaptan Camii (1592)
 Yeraltı Camii (1752)

Tekke ve dergahları

 Ayni Ali Baba Zaviyesi (1902)
 Ciğerim Dede Sadi Dergahı (1828-?)
 Çakır Dede Nakşi Zaviyesi (1792-1956)
 Çizmeciler Tekkesi (1498-1956)
 Ebu'r Rıza Bedevi Asitanesi (1730'lar)
 Galata Mevlevihanesi (1491)
 Gül Baba Dergahı (1476-17. yüzyıl)
 Hasan Burhanettin Cihangiri Asitanesi (1560)
 Haşimi Emir Osman Efendi Bayramî Dergahı (1590)
 Hüsamettin Uşşaki Asitanesi (1575)
 İlyas Çelebi Akarca Tekkesi (16. yüzyıl)
 İsmail Rumi Kadiri Asitanesi (1630)
 Karabaşı Veli Dergahı (16. yüzyıl-1956)
 Kasımpaşa Mevlevihanesi (1623-?)
 Keşfi Cafer Efendi Dergahı (1599-1956)
 Mağribi Ali Dede Tekkesi (18. yüzyıl-?)
 Muhabbir Tekkesi (1611)
 Okçular Tekkesi (1490'lar)
 Paşmakçı Ali Efendi Tekkesi (1573)
 Tatar Efendi Gülşenî Dergahı (1720-1916)
 Turabi Baba Dergahı (1598-1896)

Kiliseleri

 Alman Protestan Kilisesi (1861)
 Avedaranagan Amena Protestan Ermeni Kilisesi (1905)
 Aya Triada Rum Ortodoks Kilisesi (1880)
 Ayias Paraskevi Rum Ortodoks Kilisesi (1692)
 Ayios Konstantinos – Ayia Eleni Rum Ortodoks Kilisesi (1861)
 Ayios Nikolaos Türk Ortodoks Kilisesi (1834)
 Aziz Panteleimon Rus Ortodoks Kilisesi (1917)
 Hollanda Protestan Kilisesi (1683)
 Ioannis Prodromos Türk Ortodoks Kilisesi (1796)
 İsveç Luteryen Kilisesi (1748)
 Kefeli Panayia Türk Ortodoks Kilisesi (1840)
 Kırım Anma Anglikan Kilisesi (1868)
 Meryem Ana Kadim Süryani Kilisesi (1844)
 Odigitria Rum Katolik Kilisesi (19. yüzyıl)
 Panayia Evangelistria Rum Ortodoks Kilisesi (1893)
 Panayia İsodion Rum Ortodoks Kilisesi (1804)
 Sant'Antonio di Padova Katolik Kilisesi (1912)
 Saint Benoît Latin Katolik Kilisesi (14. yüzyıl)
 Saint Esprit Katolik Kilisesi (1845)
 Saint Louis Katolik Kilisesi (1628)
 Saint Peter ve Saint Paul Katolik Kilisesi (1841)
 Sankt Georg Katolik Lazarist Kilisesi (1677)
 Santa Maria Draperis Kilisesi (1904)
 St. Helenas Anglikan Kilisesi (1692)
 Surp Asdvadzadzin Ermeni Katolik Kilisesi (1866)
 Surp Harutyun Ermeni Ortodoks Kilisesi (1738)
 Surp Hisus Pırgiç Katolik Ermeni Kilisesi (1831)
 Surp Hovhan Vosgeperan Ermeni Ortodoks Kilisesi (1863)
 Surp Krikor Lusavoriç Ermeni Ortodoks Kilisesi (1800)
 Surp Stepanos Ermeni Ortodoks Kilisesi (1831)
 Surp Yerrortutyun Ermeni Katolik Kilisesi (1762)
 Surp Yerrortutyun Ermeni Ortodoks Kilisesi (1808)

Sinagogları

 Aşkenaz Sinagogu (1905)
 Çıksalın Sinagogu (19. yüzyıl-1998)
 Ezger Sinagogu (?-1948)
 İtalyan Sinagogu (Kal de los Frankos) (1860'lı yıllar)
 Karaim Sinagogu
 Knesset (Apollon) Sinagogu (1923-1982)
 Maalem Sinagogu
 Mayor Sinagogu
 Tofre Begadim Sinagogu (1894)
 Neve Şalom Sinagogu (1951)
 Or Hodeş Sinagogu (1897-1985)
 Parmakkapı Sinagogu
 Sinyaro Sinagogu (1660-)
 Terziler Sinagogu (1894-1964)
 Zülfaris (Kal Kadoş) Sinagogu (1671)

Tarihi dükkânlar

 Ali Muhiddin Hacı Bekir Şekerlemecisi (1777)
 Maksim Gazinosu (1921-1980)
 Markiz Pastanesi (1937)
 Rebul Eczanesi (1895)
 Sponeck Birahanesi (1887-1925)

İdari durum

Beyoğlu ilçesi, 20 Nisan 1924 tarihinde yürürlüğe giren 491 sayılı kanunla kurulmuştur. Cumhuriyet döneminin ilk yıllarında Beyoğlu ilçesi; Merkez, Beşiktaş, Kemerburgaz, Şişli ve Taksim bucaklarından meydana geliyordu. 1930'da Beşiktaş ilçesinin kurulmasıyla önce Beşiktaş bu ilçeden ayrıldı. 1935 sayımında Merkez bucağının 3, Kemerburgaz bucağının 10, Şişli bucağının 2 köyü ve Taksim, Beyoğlu ilçesini oluşturuyordu. Kemerburgaz bucağı 1936'da kurulan Eyüp ilçesine, Şişli bucağı da 1954 kurulan Şişli ilçesine bağlandı. 1970'ten beri Beyoğlu ilçesi, mahallelerden oluşan bir idari yapıya sahiptir. Bugün Beyoğlu ilçesi 45 mahalleden oluşmaktadır.

1984'e kadar İstanbul Belediyesi'ne bağlı şube olarak şube müdürlerince yönetilen Beyoğlu, 1984'te büyükşehir ve ilçe belediyeleri için çıkartılan "Yerel Yönetimler Kanunu" çerçevesinde yeniden yapılanarak mevcut statüsünü aldı.

Nüfus
Beyoğlu İlçesi bugünkü sınırlarına ulaştığı 1950'lerden beri 220-250 bin arasında dalgalanan nüfus grafiğine sahiptir. Bunun başlıca sebebi normal gelişme süreci içinde gelişebileceği herhangi bir yer kalmaması nedeniyledir.

Eğitim ve sağlık

Beyoğlu İlçesi eğitim kurumları açısından zengindir. İlçe sınırları içindeki yükseköğretim kurumları arasında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi merkez kampüsü, İstanbul Teknik Üniversitesi Gümüşsuyu ve Taşkışla Kampüsleri, İstanbul Galata Üniversitesi kampüsleri,İstanbul Kent Üniversitesi ayrıca Beykent, Haliç ve İstanbul Bilgi üniversitelerinin bazı birimleri bulunur.

Beyoğlu İlçesi'nde 15 yaşın üzerindeki nüfusta okuma yazma bilenlerin oranı yüzde 84.83'tür.

İlçe sınırları içinde 31 ilköğretim okulu ve 30 ortaöğretim kurumu vardır. Galatasaray Lisesi, Beyoğlu Anadolu Lisesi, İstanbul Özel Alman Lisesi, İtalyan Lisesi, Saint Benoît Fransız Lisesi, Avusturya Lisesi, Sainte-Pulchérie Fransız Lisesi Beyoğlu'ndaki yüzyıldan eski eğitim kurumlarıdır. Ayrıca Ermeni ve Rum azınlıklara yönelik hizmet veren eğitim kurumları da vardır.

İlçe sınırları içinde 12 hastane, 29 poliklinik ve dispanser ve 7 sağlık ocağı bulunur.

Spor

Türkiye'nin en köklü spor kulüplerinden biri olan Galatasaray Spor Kulübü'nün ortaya çıktığı Galatasaray Lisesi Beyoğlu'ndadır. Galatasaray Beyoğlu Hasnun Galip Kulüp Merkezi 2004 senesine kadar Galatasaray Spor Kulübü'nün kulüp merkezi olmuştur. Bina, bugün kulübün Stadyum'dan sorumlu bölümlerine ve Sicil Kurulu'na hizmet vermektedir.

Galatasaray dışında Kasımpaşa ve Beyoğluspor diğer ünlü spor kulüpleridir. İlçede faaliyet gösteren diğer spor kulüplerinden bazıları  Çıksalın Spor Kulübü, Hasköy Spor Kulübü, Sessizler Spor Kulübü, Şişli Spor Kulübü, Beyoğlu Yeni Çarşı ve Tophane Tayfun Spor Kulübü'dür.

İlçedeki spor tesislerinden biri Kasımpaşa Stadı'dır. İlçedeki diğer spor tesisleri İBB  Beyoğlu Stadı, Piyalepaşa Spor Tesisi, Okmeydanı Fetih Futbol Sahası, Hasköy Futbol Sahası, Çıksalın Sahası, Sütlüce Spor Kulübü Halı Saha Tesisleri, Beyoğlu Spor Tesisi, Beyoğlu Yüzme Havuzu, Kasımpaşa Spor Kulübü Derneği, Mehmet Oktav Güreş Salonu ve Okmeydanı Atıcılık Okçuluk Tekkesi'dir.

Politika

Yerel Seçimler

Ulaşım

Galeri

Notlar

Kaynakça
 Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi, Cilt 2 - TC Kültür Bakanlığı ve Tarih Vakfı

Konuyla ilgili yayınlar
 Beyoğlu 1930, Selâhattin Giz'in Fotoğraflarıyla 1930'larda Beyoğlu, Ali Özdamar, Çağdaş Yay.-Galeri Alfa, 1991.
 Beyoğlu Beyoğlu İken, Eser Tutel, Oğlak Y., İst. 1998.
 Beyoğlu: Kısa Geçmişi, Argosu, Özdemir Kaptan (Arkan) İletişim Yayınları, 1998
 Beyoğlu: Tarihsel Gelişim Sürecinde, Vedia Dökmeci, Hale Çıracı Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, 1990
 Beyoğlu'nda Beyaz Ruslar, Jak Deleon, Çelik Gülersoy Vakfı, 1990
 Beyoğlu'nda Fuhuş, Giovanni Scognamillo, Altın Kitaplar Yayınevi, 1994
 Beyoğlu'nun Adı Pera İken, Said N. Duhani, Çelik Gülersoy Vakfı, 1990
 Beyoğlu'nda Bir Oryantalist An, Leonardo De Mango, Yapı Kredi Y., İst. 2005.
 Beyoğlu'nda Garibanın Otopsisi, Yapılmaz (1), Oktay Güzeloğlu Leman Yayıncılık, 1998
 Beyoğlu'nda Gezerken, Çelik Gülersoy, Çelik Gülersoy Vakfı Yay., İst. 1990
 19. Yüzyıl Beyoğlusu, Mustafa Cezar, Akbank Y., İst. 1991.
 Benim Beyoğlum, Atilla Dorsay Varlık Yayınları, 1993
 Bir Beyoğlu Fotoromanı 1870-2000, Kolektif, Yapı Kredi Y., İst 2004.
 Bir Beyoğlu Klasiği Rejans, Kolektif, İst. 2005.
 Bir Zaman Tüneli Beyoğlu, Feriha Büyükünal, Doğan K., İst. 2006.

Dış bağlantılar

 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Beyoğlu İlçesi Tanıtımı
 Beyoğlu Belediyesi

Beyoğlu


Lieutenant-General Sir Richard Downes Jackson KCB (1777 – 9 June 1845), born at Petersfield in the English county of Hampshire, was an officer in the British Army and subsequently colonial Administrator. Following service during the Napoleonic Wars, he was appointed the Commander-in-Chief of the British Army in British North America. During that time, he also served for a few months as the Administrator of the government of the Province of Canada.  He died in Canada in 1845 and is buried there.

Military career
Jackson was commissioned as an ensign in the Coldstream Guards on 9 July 1794. After seeing action during the Irish Rebellion of 1798 he took part in the Battle of Copenhagen during the Napoleonic Wars. He fought at the Siege of Cádiz and the Battle of Barrosa during the Peninsular War and was knighted on 12 April 1815.

After the conclusion of the Napoleonic Wars, Jackson was appointed deputy quartermaster general in 1820, General Officer Commanding Northern District in 1836 and Commander-in-Chief, North America in 1839, a post which he held until his death in 1845.

Administrator of Province of Canada

In September 1841, Lord Sydenham, the Governor General of the Province of Canada, died in office. Jackson was appointed the Administrator of the Province. He exercised the powers of the Governor General until the arrival of Sydenham's successor, Sir Charles Bagot in early 1842.

Death

Jackson continued as Commander-in-Chief until 1845 when, missing his family in England, he asked to be recalled. Instead, he died suddenly in the summer of 1845, shortly before the arrival of his successor, Lord Cathcart.  He was buried near his country home at William-Henry, Canada East (now Sorel, Quebec).

References

|-

|-

|-

|-

1777 births
1845 deaths
Governors-General of the Province of Canada
People from Petersfield
British Army lieutenant generals
People of the Irish Rebellion of 1798
British Army personnel of the French Revolutionary Wars
British Army personnel of the Napoleonic Wars
Knights Commander of the Order of the Bath
Coldstream Guards officers
Military personnel from Hampshire

Richard Downes Jackson


و هي النسخة الحادية والثلاثون من بطولة كأس أمريكا الجنوبية لكرة القدم والتي أقيمت في الفترة ما بين السابع عشر من يوليو وحتى الثامن والعشرين من أكتوبر لعام 1975. وقد طرأت على هذه النسخة من البطولة العديد من التغيرات الجزرية؛ فقد كانت المرة الأولى التي تقام فيها النهائيات بدون دولة منظمة حيث لعبت المباريات في كل الدول المشاركة على مدار الأربعة أشهر التي أقيمت فيها البطولة، كما تغير اسم البطولة من «كأس أمريكا الجنوبية لكرة القدم» إلى «كوبا أميريكا» وهو الاسم الذي تعرف به البطولة حتى الآن. وقد نال شرف المشاركة في هذه البطولة عشرة منتخبات تم تقسيمهم إلى ثلاث مجموعات ضمت كل منهم ثلاث منتخبات في حين جنبت القرعة منتخب الأوروجواي حامل لقب البطولة السابقة اللعب في الأدوار التمهيدية على أن يشارك مباشرة في نصف نهائي البطولة.

المجموعات
قسمت التسع فرق المشاركين في دوري المجموعات على ثلاث مجموعات ضمت كل منهم ثلاث فرق لعبوا بنظام دوري من دورين (حيث لعب كل فريق مبارتين ضد كل من منافسيه الأخرى ن بنظام الذهاب والعودة) واحتسبت النقاط على أساس نقطتين عند الفوز ونقطة واحدة عند التعادل ولا شيء في الهزيمة. ومع نهاية مباريات دوري المجموعات يتأهل بطل كل مجموعة للدور نصف النهائي لينضموا إلى أوروجواي في المربع الذهبي.

المجموعة الأولى

المجموعة الثانية

المجموعة الثالثة

نصف النهائي

 (*) تأهلت بيرو عن طريق القرعة إذ لا يتم العمل بقاعدة فارق الأهداف المدفوعة والمقبولة من قبل الكونمبول.

النهائي

النتائج

الهدافين

أربعة أهداف
  ليوبولدو لوكي
  إيرنستو دياز

ثلاثة أهداف
  ماريو كيمبس
  دانيال كيلر
  أوفيديو ميزا
  دانيفال
  نيلينيو
  بالينيا
  روبيرتو باتاتا
  خوان كارلوس أوبليتاس
  أوزفالدو راميريز
هدفان
  أوزفالدو أرديليس
  ماريو زانابريا
  كوزمي دا سيلفا كامبوس
  لويس أرانيدا
  ميجويل أنخيل جامبوا
  بونسيانو كاسترو
  ويلينجتون أورتيز
  بولو كاريرا
  هوجو إينريكي كيسي

  كليمينتي رولون
  إينريكي كازاريتو
  تيوفليو كوبيلاس
  بيرسي روخاس

هدف وحيد
  خوليو دانييل أسعد
  رامون بوفيدا
  أميريكو جاليجو
  روميو
  سيرجيو أهومادا
  خوليو كريسوستو
  كارلوس رينوسو
  إيدجار أنخولو
  أوزفالدو كاليرو
  إدواردو ريتات
  جونزالو كاستانيادا
  فيليكس لاسو
  كارلوس بايز
  سيزار كيويو
  هوجو سوتيل
  فيرناندو مورينا
  رامون إيريارتي

هدف في مرماه
  خوليو ميلينديز

المراجع

وصلات خارجية
 أرشيف RSSSF

كوبا أمريكا 1975
بطولات كوبا أمريكا
كرة القدم الأمريكية الجنوبية في 1975

كوبا أمريكا 1975


دواء نفسي المفعول أو العقار نفساني التأثير أو المؤثر العقلي عبارة عن مادة كيميائية تعبر الحاجز الدموي الدماغي وتؤثر على الجهاز العصبي المركزي ومنه على وظيفة العقل مما يؤدي إلى حدوث تأثيرات على الإدراك الحسي والحالة والوعي والإدراك والسلوك.

قد تستخدم هذه المواد طبيًا؛ أو استجماميًا؛ أو لتحسين الأداء أو تغيير حالة وعي المرء عمدًا؛ أو كعقار روحي لأغراض شعائرية أو روحانية أو شامانية؛ أو بغرض البحث العلمي. يصف الأطباء وغيرهم من ممارسي الرعاية الصحية بعض فئات الأدوية نفسية المفعول ذات القيمة العلاجية. ومن الأمثلة على ذلك التخدير، ومسكنات الألم، ومضادات الالتهاب، ومضادات باركنسون، فضلًا عن الأدوية المستخدمة لعلاج الاضطرابات النفسية العصبية، كمضادات الاكتئاب، ومضادات القلق، ومضادات الذهان، والأدوية المنشطة. ويمكن استخدام بعض المواد نفسانية التأثير ضمن برامج إزالة السمية وإعادة التأهيل للمعتمدين والمدمنين على الأدوية نفسية المفعول.

كثيرًا ما تُحدِث المواد نفسية المفعول تغيرات غير موضوعية (رغم أنها قد تُلاحظ موضوعيًا) في الوعي والمزاج قد يجدها المستخدم مجزية وممتعة (كالابتهاج أو الشعور بالاسترخاء) أو مفيدة بطريقة يمكن ملاحظتها موضوعيًا أو قياسها (كزيادة اليقظة). فالمواد المجزية والمعزِزة إيجابيًا بالتالي يمكن أن تحرض حالة من الإدمان، كتعاطي المخدرات القهري رغم إدراك العواقب السلبية. وبالإضافة إلى ذلك، قد يؤدي تعاطي بعض المواد المستمر إلى الاعتماد البدني أو النفسي أو كليهما معًا، الأمر المرتبط بحالات سحب جسدية أو نفسية-عاطفية تباعًا. وتحاول برامج إعادة تأهيل مدمني المخدرات الحد من الإدمان عبر مزيج من العلاج النفسي، ومجموعات الدعم، والمواد الأخرى نفسانية التأثير. وعلى العكس من ذلك، قد تكون بعض الأدوية نفسية المفعول كريهة لدرجة تدفع الشخص لألا يستخدمها مرة أخرى. وينطبق هذا الأمر بشكل خاص على بعض مسببات الذهان (كحشيش جيمسون)، ومسببات التفارق (كالفينسيكليدين والكيتامين)، والمهلوسات الكلاسيكية (كمادة إل إس دي والسيلوسيبين) التي تسبب الشعور بخوض «رحلة سيئة».

أسفر سوء استعمال الأدوية نفسية المفعول والاعتماد عليها وإدمانها عن تدابير قانونية ومناقشات أخلاقية. تحاول الضوابط الحكومية على عملية التصنيع والتوريد والوصفات الطبية الحد من تعاطي العقاقير الطبية الإشكالية. أُثيرت أيضًا مخاوف أخلاقية حول الإفراط في استخدام هذه الأدوية سريريًا، وتسويقها من جانب المصنعين. تستمر الحملات الشعبية الرامية إلى تشريع أو إلغاء تجريم بعض أنواع تعاطي المخدرات الاستجمامية (كالقنب).

تاريخ
يمكن تتبع تعاطي الأدوية نفسية المفعول إلى عصر ما قبل التاريخ. ثمة أدلة أثرية على استخدام مواد نفسانية التأثير (معظمها نباتات) يعود تاريخها إلى ما لا يقل عن عشرة آلاف سنة، وأدلة تاريخية على الاستخدام الثقافي على مدى خمسة آلاف سنة. فمضغ أوراق الكوكا، على سبيل المثال، يعود إلى أكثر من 8000 سنة في المجتمع البيروفي.

إن الاستخدام الطبي هو أحد الجوانب الهامة لاستخدام الأدوية نفسية المفعول. بيد أن البعض افترضوا أن دافع تغيير حالة وعي المرء هو دافع بدائي كدافع إشباع العطش أو الجوع أو الرغبة الجنسية. يزعم مؤيدو هذا الاعتقاد أن تاريخ تعاطي المخدرات بل وحتى رغبة الأطفال في الدوران أو التأرجح أو الانزلاق تشير إلى أن الدافع بتغيير حالة المرء العقلية هو دافع عالمي.

وكان المؤلف الأميركي فيتز هيو لودلو (1836-1870) من أوائل الأشخاص الذين تكلموا بوضوح عن هذه الفكرة بعيدًا عن السياق الطبي في كتابه «آكل الحشيش» (1857):إن المخدرات قادرة على تقريب البشر من التجربة الإلهية، وبالتالي نقلنا من قدرنا الشخصي وظروف حياتنا اليومية إلى مستوى أعلى من الواقع. بيد أنه من الضروري أن نفهم بدقة الهدف المقصود من تعاطي المخدرات. نحن لا نعني الرغبة الجسدية البحتة، ما نتكلم عنه شيء أرفع بكثير، أي معرفة إمكانية اندخال الروح في كائن أخف وزنًا، واستراق لمحة أعمق للبصيرة والرؤى الأكثر روعةً للجمال والحقيقة والقوى الإلهية، أعمق من قدرتنا الاعتيادية على التجسس عبر شقوق زنزانة أجسادنا. لكن ليس ثمة الكثير من المخدرات القادرة على إخماد هذه الرغبة. فالقائمة بأكملها، على الأقل ما ذكرته البحوث حتى الآن، قد لا تشمل سوى الأفيون والحشيش وفي الحالات الأخرى، الكحول ذي التأثيرات التنويرية على شخصيات معينة جدًا فقط.خلال القرن العشرين، استجابت العديد من الحكومات في جميع أنحاء العالم في البداية لاستخدام المخدرات الاستجمامية من خلال حظرها وتجريم استخدامها أو توريدها أو مقايضتها. ومن الأمثلة البارزة على ذلك الحظر في الولايات المتحدة، حيث جُرِّم استهلاك الكحول لمدة 13 عامًا. بيد أن كثيرًا من الحكومات والمسؤولين الحكوميين والأشخاص العاملين في مجال إنفاذ القوانين خلصوا إلى أنه لا يمكن وقف تعاطي المخدرات غير المشروعة بالشكل الكافي من خلال التجريم. وقد توصلت منظمات مثل منظمة إنفاذ القانون لا الحظر (إل إي إيه بّي) إلى مثل هذا الاستنتاج، معتقدة أن:السياسات القائمة المتعلقة بالمخدرات قد فشلت بتحقيق أهدافها المنشودة المتمثلة في التصدي لمشاكل الجريمة، وتعاطي المخدرات، والإدمان، وتعاطي الأحداث للمخدرات، ووقف تدفق المخدرات غير المشروعة إلى البلاد، والإتجار الداخلي للمخدرات غير المشروعة واستخدامها. فاقمت الحكومة من مشاكل المجتمع وجعلتها أسوأ بكثير بشنها حرب على المخدرات. إن حزمة من القوانين دون حظر المخدرات تعتبر سياسة عامة أقل ضررًا وأكثر أخلاقيةً وأكثر فعالية.وفي بعض البلدان، كان ثمة نزعة نحو الحد من ضررها على يد الخدمات الصحية حيث لا يتم التغاضي عن تعاطي المخدرات غير المشروعة ولا يُروج لها أيضًا، ولكن تُوفر الخدمات والدعم لضمان تسهيل توافر المعلومات الوقائعية الكافية للمتعاطين، وتقليل الآثار السلبية لاستخدامهم إلى أدنى حد. وهذا ما اتبعته سياسة البرتغال بعدم تجريم المخدرات، والتي حققت هدفها الرئيسي المتمثل في الحد من الآثار الصحية الضارة لتعاطي المخدرات.

الأغراض
يستخدم البشر المواد نفسانية التأثير لعدد من الأغراض المختلفة لتحقيق غاية محددة. وتختلف هذه الاستخدامات اختلافًا كبيرًا بين الثقافات. وقد يكون لبعض المواد استخدامات خاضعة للرقابة أو غير مشروعة، بينما بعض المواد الأخرى تُستخدم لأغراض شامانية، وثمة مواد أخرى تستخدم دوائيًا. ومن الأمثلة الأخرى على ذلك، شرب الكحول في المناسبات الاجتماعية أو منشطات الذهن أو الحبوب المساعدة على النوم. الكافيين هو المادة نفسية المفعول الأكثر استهلاكًا في العالم، ولكن على عكس العديد من المواد الأخرى، فهو قانوني وغير منظم في جميع الولايات القضائية تقريبًا. وفي أميركا الشمالية، يستهلك 90% من البالغين الكافيين يوميًا.

تنقسم الأدوية نفسية المفعول إلى مجموعات مختلفة وفقا لتأثيراتها الدوائية. المجموعات الدوائية والعقاقير نفسية المفعول الشائعة الاستخدام:

 مضادات القلق

أمثلة: البنزوديازيبينات، الباربيتورات

 إمباثوجن-إنتاكتوجين

أمثلة: MDMA (إكستاسي)،MDA ،  6-APB، AMT (ألفا ميتيل تريبتامين)

 المنبهات (المنشطات). تضم هذه الفئة المواد التي توقظ المرء، وتحفز العقل، وقد تسبب الابتهاج، لكنها لا تؤثر على الإدراك.

أمثلة: الأمفيتامين والكافيين والكوكايين والنيكوتين والمودافينيل

 عقاقير مسببة للاكتئاب (المهدئات)، تتضمن المركنات، والمنومات، وأشباه الأفيونات. تشمل هذه الفئة جميع المواد المهدئة والمحرضة للنوم والحادّة من القلق والمخدرة، والتي تؤدي في بعض الأحيان إلى إحداث تغيرات في الإدراك، كصور الأحلام، وكثيرًا ما تحرض الشعور بالابتهاج.

أمثلة: الإيثانول (المشروبات الكحولية)، والأفيونيات، والقنب، والباربيتورات، والبنزوديازيبينات.

 المهلوسات، متضمنةً العقاقير المخلة بالنفس، ومسببات التفارق ومسببات الهذيان. تشمل هذه الفئة جميع المواد التي تتسبب بتغييرات مميزة في الإدراك والتوجه المكاني والزماني والحالة العاطفية.

أمثلة: سيلوسيبين، LSD، ثنائي ميثيل التربتامين، مسكالين، قصعين الكهان، أكسيد النيتروس، هيوسين.

القانونية
كانت مسألة قانونية العقارات نفسانية التأثير محطاً للجدل خلال التاريخ المعاصر، تعد حرب الأفيون الثانية وقانون الحظر الأمريكي من الأمثلة التاريخية على الجدل القانوني الدائر حول العقارات النفسانية التأثير. تعد الاتفاقية الوحيدة للمخدرات من أكثر الوثائق القانونية نفاذية والمرتبطة بقانونية العقارات نفسانية التأثير خلال السنوات الأخيرة.

انظر أيضًا
 خرف كاذب
 عقار مخل بالنفس

مراجع

أدوية نفسية المفعول
مخدرات

دواء نفسي المفعول


ATP World Tour Masters 1000, ATP turnuvasının bir parçası olan 9 adet tenis turnuvasıdır.

Turnuvalara sıralamaya giren tüm erkek profesyonel tenis oyuncuların katılımı zorunludur. Seriler, 1990'da erkek turnuvalarının ATP yönetimine geçmesi ile başlamıştır. Daha once sıra ile Süper 9 ve Tennis Masters Series isimleri ile anılmıştır. Serideki tüm turnuvalar Süper 9 oluşturulmadan önce de uzun bir süredir yapılmaktaydı ve en prestijli turnuvalardan sayılmaktaydılar. Tennis Masters Series turnuvaları normal bir turnuvadan daha fazla sıralama puanı kazandırmaktadır; ancak Grand Slamler ya da yıl sonu yapılan Tennis Masters Cup'tan azdır.

Turnuvalar
Bu serileri yıl sonunda o yılin sıralamadaki en iyi 8 oyuncunun katıldığı ATP World Tour Finalleri takip eder. 2005'ten 2008'e kadar Şanghay, Çin'de oynanmıştır. Son yıllarda bazı değişiklikler olmakla birlikte, bu dokuz turnuvanın yerleri sabittir. Takvim sırasına göre bu dokuz turnuva:

Turnuvaları Kazananlar

Tekler

Çiftler

Turnuva Şampiyonları

Tekler Şampiyonlukları

Tekler finalleri

'' Aktif oyuncular kalın yazılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Tenisçiler

Dış bağlantılar
 Resmi internet sayfası

Masters 1000

ATP Tour Masters 1000


اللوبية هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء صيدا في محافظة الجنوب.تبعد 200 متر عن الشاطيء تعلو 135 م عن سطح البحر تحدها السكسكية من الشمال وانصارية من الجنوب والشرق تشتهر بالزراعة.

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة لبنان الجنوبي
قرى جبل عامل
قضاء صيدا
مدن لبنان
أماكن مأهولة في قضاء صيدا

اللوبية


1914-1918 (în traducere din franceză, Crucea de război) este o decorație militară franceză, prima versiune a . Ea a fost instituită pentru a-i decora pe soldații francezi și aliați care au fost citați pe ordinul de zi pentru fapte de arme excepționale în timpul Primului Război Mondial, similară cu menționarea în raport din Armata Britanică, dar cu mai multe grade echivalentă cu decorațiile pentru curaj ale altor națiuni.

Curând după izbucnirea Primului Război Mondial, comandanții Armatei Franceze au simțit că trebuia instituită o nouă decorație militară. La acel moment,  ("Citarea pe ordinul de zi") exista deja pentru a recunoaște acțiunile vitejește ale militarilor, dar era doar o foaie de hârtie. Numai Médaille Militaire și Legiunea de Onoare erau acordate pentru curaj pe câmpul de luptă, dar datorită numărului mare de militari decorați era necesară o nouă decorație. La sfârșitul anului 1914, General Boëlle, comandantul-șef al Corpului de Armată 4 Francez, a încercat să convingă administrația franceză să instituie o nouă decorație militară. Maurice Barrès, celebrul scriitor și deputat de Paris, l-a sprijinit pe Boëlle în eforturile sale.

Pe 23 decembrie 1914, parlamentarul francez Georges Bonnefous a propus un proiect de act legislativ pentru a crea  ("Crucea pentru merit militară"), semnat de alți 66 de parlamentari. Émile Driant, un parlamentar care a servit în zona de război într-o mare parte a acestei perioade, a devenit purtătorul de cuvânt al decorației când s-a întors în parlament. La 18 ianuarie 1915, Driant a prezentat acest proiect de lege, dar numele decorației militare a fost schimbat în "" ("Crucea de război"). După discuții parlamentare, proiectul de lege a fost adoptat pe 2 aprilie 1915.

Primul Război Mondial a început în 1914 și s-a încheiat în 1918, deci numele final adoptat este " 1914-1918".

Deținători francezi notabili (listă parțială)

 Generalul Charles de Gaulle (1 citare)
 Asul aviației locotenent Charles Nungesser (30 de citări)
 Asul aviației căpitan Georges Guynemer (26 de citări)
 Generalul Edgard de Larminat (4 citări)
 Generalul Joseph de Goislard de Monsabert (7 citări)
 Colonelul Théophile Marie Brébant (4 citări)
 Generalul Jean Vallette d'Osia (6 citări)
 General Raoul Salan (1 citare)
 Asul aviației colonel René Fonck (29 de citări)
 Generalul Marie-Pierre Kœnig (2 citări)
 Generalul Raoul Magrin-Vernerey (11 citări)
 Asul aviației locotenent-colonel Charles Nuville (10 citări)
 Asul aviației căpitan Georges Madon (10 citări)
 Mareșalul Joseph Joffre (1 citare)
 Generalul Robert Nivelle (3 citări)

Deținători străini notabili (listă parțială)
 Caporalul Eugene Bullard, Forțele Aeriene Franceze
 Generalul-maior Charles Budworth
 Locotenent-colonelul John Creagh Scott
 Generalul George S. Patton
 Generalul Douglas MacArthur
 Asul aviației mareșal al aerului William Avery "Billy" Bishop V.C.
 Feldmareșalul Petar Bojović
 Asul aviației vicemareșal al aerului Raymond Collishaw
 Mareșal-șef al aerului Sir Keith Rodney Park
 Generalul Sir Arthur William Currie
 Asul aviației căpitan Robert A. Little
 Caporalul Harry Miner V.C.
 Soldatul Needham Roberts
 Generalul Sir Archibald Paris
 Filantroapa Julia Hunt Catlin Park DePew Taufflieb
 Soldatul Herman Davis
 Feldmareșalul John French, 1st Earl of Ypres
 Generalul de brigadă Frederick Kisch (Regatul Unit, Palestina sub mandat britanic)
 Feldmareșalul Živojin Mišić
 Asul aviației maior James McCudden
 Asul aviației maior Roderic Dallas
 Sergentul Alvin C. York
 Sergentul George Lawson Keene
 Sergentul Henry Johnson
 Sergentul major Henry James Brasier, Mons Star, DCM, MM
 Directorul general Stephen Galatti, American Field Service
 Locotenentul Stephen W. Thompson, Escadrila Lafayette
 Locotenentul Giuseppe Franchi Maggi, Armata Regală Italiană
 Porumbelul călător Cher Ami, Lost Battalion

Unități franceze decorate (listă parțială)
 Regimentul 1 Infanterie
 Regimentul 54 Infanterie
 Regimentu 126 Infanterie
 Batalionul 2 Infanterie Ușoară din Africa
 Regimentul 1 Cuirasieri
 Regimentul 12 Cuirasieri
 Regimentul 6 Dragoni
 Regimentul 9 Husari
 Regimentul 1 Artilerie
 Regimentul 2 Dragoni
 Cuirasatul francez Bouvet
 Cuirasatul francez Gaulois
 Submarinul francez Bernouilli
 Escadrila Lafayette

Unități aliate decorate (listă parțială)
 Regimentul 104 Infanterie, Divizia 26 Infanterie
 Regimentele 5 și 6 Pușcași Marini
 Regimentul 23 Infanterie, Divizia 2 Infanterie
 Regimentul 369 Infanterie "The Harlem Hellfighters"
 Regimentul 370 Infanterie, Divizia 93 Infanterie
 Divizia 3 Infanterie
 Regimentul 5 Artilerie
 Regimentul 39 Infanterie, Divizia 4 Infanterie
 Ambulanța 2 Motorizată
 Regimentul 15 Infanterie
 Forța Expediționară Rusă din Franța

Orașe decorate (listă parțială)
 Reims
 Paris
 Dinant
 Montdidier
 Calais
 Épernay
 Lille
 Nancy
 Amiens
 Galați (România)
 Iași (România)
 Giurgiu (România)

Note

Legături externe
  Muzeul Legiunii de Onoare
  Franța Phaléristique

Croix de guerre 1914–1918 (Franța)

Croix de guerre 1914–1918 (Franța)


Zelena knjiga: Vodič za život (eng. Green Book) američka je biografska komedija-drama iz 2018. godine u režiji Petera Farrellyja. Film smješten u 1962. godinu, nadahnut je istinitom pričom o turneji po dubokom jugu afroameričkog klasičnog i jazz pijanista Don Shirley i talijanskoameričkog izbacivača Franka "Tony Lip" Vallelonge koji je služio kao Shirleyin vozač i tjelohranitelj. Film su napisali Farrelly, Brian Hayes Currie i sin Vallelonge, Nick Vallelonga, na temelju intervjua s ocem i Shirley, kao i pisama koja je otac napisao majci. [6] Film je dobio ime po Zelenoj knjizi crnačkih automobilista, vodiču za afroameričke putnike sredinom 20. stoljeća koji je napisao Victor Hugo Green.

Zelena knjiga imala je svjetsku premijeru na Međunarodnom filmskom festivalu u Torontu 11. rujna 2018., gdje je osvojila nagradu People's Choice Award. Potom je u kinematografskom izdanju objavljen u Sjedinjenim Državama 16. studenog 2018. u izdanju Universal Picturesa i zaradio je 328 milijuna dolara širom svijeta. Film je dobio uglavnom pozitivne kritike, s pohvalama za izvedbe Vigga Mortensena i Mahershale Ali, iako je također iznio neke kritike na svoj prikaz rase i Shirley.

Zelena knjiga dobila je brojna priznanja i nominacije, a na 91. dodjeli Oscara osvojila je Oscara za najbolji film, najbolji originalni scenarij i najboljeg sporednog glumca za Alija. Film je također osvojio nagradu Producers Guild of America za najbolji kazališni film, nagradu Zlatni globus za najbolji film - mjuzikl ili komediju, nagradu Nacionalnog odbora za najbolji film za 2018. godinu, a izabran je i za jednog od najboljih 10 filmova godine Američkog filmskog instituta. Ali je također osvojio nagrade Zlatni globus, Ceh glumaca i BAFTA za najboljeg sporednog glumca.

Radnja
1962. u New Yorku izbacivač Tony Lip traži novo zaposlenje nakon što je noćni klub u kojem radi, Copacabana, zatvoren zbog obnove. Pozvan je na intervju s dr. Donom Shirleyem, crnim pijanistom koji treba vozača za svoju osmotjednu koncertnu turneju Srednjim zapadom i Dubokim Jugom. Don zapošljava Tonyja na osnovu njegovih referenci. Kreću s planovima povratka u New York na Badnjak. Donova izdavačka kuća daje Tonyju primjerak Zelene knjige, vodiča za afroameričke putnike kako bi pronašli motele, restorane i benzinske pumpe koji bi ih opsluživali.

Započinju turneju po Srednjem zapadu prije nego što su na kraju krenuli dalje prema jugu. Tony i Don u početku se sukobljavaju jer se Tony osjeća nelagodno kad se od njega traži da postupa s više profinjenosti, dok se Donu gade Tonijeve navike. Kako turneja odmiče, Tony je impresioniran Donovim talentom za klavirom, a sve je više zgrožen diskriminatornim tretmanom koji Don ima od svojih domaćina i šire javnosti kad nije na pozornici. Skupina bijelaca pretukla je Dona i prijetila mu životom u baru, a Tony ga spašava. Naređuje Donu da ne izlazi bez njega do kraja turneje.

Tijekom putovanja Don pomaže Tonyju da svojoj supruzi napiše pisma koja je duboko dirnu. Tony potiče Dona da stupi u kontakt s vlastitim otuđenim bratom, ali Don je neodlučan promatrajući da je izoliran svojim profesionalnim životom i postignućima. Na jugu je Don pronađen u gay susretu s bijelcem na bazenu, a Tony podmićuje policajce kako bi spriječili uhićenje glazbenika. Kasnije su njih dvoje uhićeni nakon što ih je policajac odvezao kasno u noć u zalazeći grad; Tony udara policajca nakon što ga vrijeđaju. Dok su u zatvoru, Don traži da nazove svog odvjetnika i koristi priliku da kontaktira državnog odvjetnika Roberta F. Kennedyja, koji vrši pritisak na guvernera da ih pusti.

U noći posljednjeg nastupa na turneji u Birminghamu u Alabami, Donu je odbijen ulaz u samo bijelu blagovaonicu country kluba gdje je angažiran da nastupi. Tony prijeti vlasniku, a Don odbija igrati jer ga odbijaju poslužiti u sobi sa svojom publikom. Tony i Don večeraju u pretežno crno blues klubu u kojem se Don pridružuje bendu na klaviru, nakon što su odsvirali Chopinovu Étude u a-molu. Tony i Don kreću natrag prema sjeveru kako bi pokušali doći kući do Badnje večeri. Tony poziva Dona na večeru s obitelji, ali on odbija i vraća se u vlastiti dom. Sjedeći sam u svom domu, Don se odluči vratiti u Tonijev dom, gdje ga toplo pozdravljaju.

Završne kartice s naslovima prikazuju fotografije likova iz stvarnog života i navode da je Don nastavio obilaziti, skladati i snimati pjesme, dok se Tony vratio svom radu u Copacabani. Također navodi da su Tony i Don ostali prijatelji sve dok nisu umrli, unutar mjeseci, 2013. godine.

Vanjske poveznice

Komedija
Američki dramski filmovi
Biografski filmovi
Američki filmovi 2010-ih
Dobitnici Oscara za najbolji film

Zelena knjiga: Vodič za život


Nesiota fue un género monotípico de arbusto de la familia Rhamnaceae. Su única especie, el olivo de Santa Elena Nesiota elliptica (Roxb.) Hook.f., fue nativa de las islas Santa Elena, Ascensión y Tristán de Acuña en el Atlántico Sur.  El último árbol que quedaba en el medio silvestre murió en 1994, y la única planta que quedaba en cultivo murió en diciembre de 2003, a pesar de los esfuerzos de conservación. Por tanto, es un ejemplo típico de especies y géneros en extinción.

Taxonomía
Nesiota elliptica fue descrito por (Roxb.) Hook.f. y publicado en Genera Plantarum 1(1): 380, en el año 1862.
Sinonimia
Phylica cotinifolia Port. ex Reiss.
Phylica elliptica Roxb. basónimo
Soulangia oppositifolia Reissek
Trichocephalus ellipticus (Roxb.) G.Don

Extinción de la planta nesiota
La extinción de esta especie se debió sobre todo a la destrucción de su hábitat para obtener madera y dar paso a las plantaciones. Esta especie poseía un mecanismo de autoincompatibilidad que dificultaba su propagación exitosa.

Referencias

Phyliceae
Especies extintas por la actividad humana
Especies extintas en el siglo XXI
Flora de Santa Elena

Nesiota


Lalapaşa, Edirne'nin Merkez ilçeye 22 km uzaklıkta yer alan en az nüfuslu ilçesi.

İlçenin kuzeyinde ve batısında Bulgaristan, doğusunda Süloğlu ilçesi ve güneyinde Edirne merkez ilçesi yer almaktadır.

İlçenin yüzölçümü 536.788 dekar, rakımı ise 72 m'dir. İlçe arazisi genelde düz olmakla birlikte Balkan (hudut) kesimleri engebelidir. Tepelerin üst kısımlarında aşınma ile oluşmuş sivri dişli granitler bulunmaktadır.

Kış yağmurları ile beslenen dereler Tunca nehrine dökülmektedir. İlçede birçok derecik olmasına rağmen önemli bir akarsuyu yoktur.

İlçe iklimi tipik karasaldır. İlçeye düşen yıllık yağış miktarı 350–450 mm.dir.

İlçe aynı zamanda serhat bölge konumundadır. Türkiye'nin Bulgaristan ile olan sınırının 55.455 metresi Lalapaşa bölgesindedir.

Edirne-Lalapaşa-Hamzabeyli hudut devlet yolu ise ilçe sınırları içerisinden geçmektedir.

Tarihi
Osmanlı döneminde, önemli bir yeri olan ilçe zamanın şehzadelerine dinlenme ve avlanma olanağı sağlamıştır. Son yıllarda yapılan arkeolojik araştırmalar göstermiştir ki ilçenin, çok sayıda yer altı zenginliklerine sahiptir.

Lalapaşa, tarihi kalıntılarının çokluğu, ilçesi ve köyleri ile birlikte 17 bin yıllık bir tarihi sinesinde barındırmaktadır. Tarihi eserlerden dolmenler, yurdumuzda sadece Kars ilinde ve Lalapaşa ilçesinde bulunmaktadır. Menhirler ve kale kalıntıları yanında Mimar Sinan'ın yaptığı su yolları birer tarihi anıt olarak bugün de varlığını ayakta durarak sürdürmektedir.

Buluntu ve kalıntılardan, ilçede günümüzden 5-6 bin yıl öncesinde insanoğlunun yaşadığı anlaşılmaktadır. Bazı kaynaklar da MÖ 3 bin yılında Anadolu'ya geçen ve Avrupa'dan geldiği sanılan Lüviderden söz eder. Bunların Hint Avrupa ailesinden olduğu belirtilir.

Yazılı kaynaklar bölge tarihini Traklarla başlatır. MÖ 8. ve 6. yüzyıla ait yazılı kaynaklardan Traklar'ın ismine raslanmaktadır. Trak kabilelerinin bölgeye kuzey yoluyla geldiği ve Traklar'ın önce mağaralarda, sonra etrafı hendeklerle ve çiderle çevrilmiş köylerde yaşadıklarını belirtiyorlar.

Lalapaşa, Padişah I. Murad'ın lalası, Lala Şahin Paşa tarafından 1361 yılında fethedildi. Komutan Lala Şahin Paşa'nın isminin bu beldeye verildiği yazılı kaynaklarda belirtiliyor.

Lalapaşa ilçesi Balkan Savaşı'na kadar merkezi Hacıdanişment olan Çöke Bucağı'na ait bir köydü ve adı Paşaköy olarak anılırdı.

Ulaşım

Edirne'ye ulaşım karayolu ile sağlanmaktadır. Her gün düzenli olarak 15 dakikada bir Lalapaşa-Edirne arası karşılıklı servis vardır. Bir yıla yakın zamandır kooperatif servisleri de hizmet vermektedir. Sadece Pazar günleri yarım saatte bir minibüs servisleri yapılmaktadır. İlçe merkezinden Edirne'ye gidiş süresi ortalama 25 dakikadır. Hamzabeyli Sınır Kapısı yolunun yapım çalışmaları tamamlanmıştır. Ulaşım konforu uluslararası yol niteliğinde olduğundan oldukça artmıştır.

Hamzabeyli Sınır Kapısının açılması ilçeye ve köylerine ticaret ve turizm açısından önemli katkıları olacağı düşünülürse bu yolun hayati önemi daha iyi anlaşılır.

Turizm

Muhiddin Baba Türbesi
Muhiddin Baba, doğum tarihi belli değil ölüm tarihi (Rumi 919) Miladi 1513 yılında Anadolu Yörük Türklerinden Saru Türkleri buraya gelerek yerleşmişlerdir. Köyün kurucusu II. Bayezid dönemi vezirlerinden, Sadrazam Çandarlı İbrahim Paşa'dır.

İbrahim Paşa, Kazaskerliği döneminde bu köyü İstanbul'daki camisine vakfetmiştir. İbrahim Paşa'nın oğlu olan Muhiddin Mehmet Çelebi'nin zaviyesi köyün birkaç kilometre kuzeyinde bulunuyordu. Muhiddin Mehmet Çelebi'nin ölümü sonrası zaviye ziyaret yeri olmuştur.

Dolmen

Bir mezar odasının çeperlerini oluşturan dikey taşların desteklediği bir ya da daha fazla blok taşın oluşturduğu tarih öncesi yapısıdır. Dolmenlerin, Türkiye'de yalnızca Kars'ta ve Lalapaşa'da yer aldığı bilinmektedir.

Lalapaşa' da bulunan Dolmen'ler  Lalapaşa ilçesi'nin merkezinde Tümülüs içine gömülmüş sıradan olmayan bir Dolmen yer almaktadır Mezar odası dışarıya açılan koridoru ile görülmeye değer niteliktedir.

Hacıdanişment Vaysal ve Kalkansöğüt Köyü Kapaklı Kaya Mevkiinde muhtelif büyüklükte pek çok Dolmen bulunmaktadır. Dolmenler yekpare kabataş bloklarından inşa edilmiştir. Hepsi de güneye bakan yekpare taş blok duvarların zemine yakın kısmında bir menfezi vardır. Genellikle açık bir giriş ve art arda kapalı iki mekandan oluşmaktadır.

Menhirler
Men "taş" ve Hir "uzun" Uzuntaş anlamına gelmektedir ve toprağa dikine yerleştirilmiş tek bir blok taştan meydana gelmiş anıtlardır.

Lalapaşa'nın kuzeydoğusunda çok sayıda menhire rastlanmaktadır.

Hacıdanişment köyüne 1 km. kala Yenibağlar Kayalığı denilen yerde de menhirler vardır. Hacılar köyü'nün 200 m. Güneydoğu yönünde de menhirler yer almaktadır.

Tümülüs

Bir mezar odasının, üstüne taş ve toprak yığılarak oluşturulan yapay tepeciktir. Eski mezar, tepesi anlamındadır. Trakya'da 2-3 bin civarında tümülüs olduğu sanılmaktadır.

Edirne - Lalapaşa yolu üzerindeki Hıdırağa köyü'nün çıkışında ve Küçükdöllük köyü'nün girişinde birer tane tümülüs vardır,Bunların dışında Lalapaşa-Ortakçı arasındaki, Dokuztepeler denilen mevkide dokuz tane tümülüs yer almaktadır.

Avcılık

Lalapaşa ilçesi ve köylerinde kara ve su avcılığı yapılmaktadır. Yörede avcılığa karşı büyük bir ilgi vardır. Bölge halkının yanı sıra civar il ve ilçelerden de avcıların avlanmak için yöreye geldiği gözlenmektedir. Hacılar, Vaysal, Hacıdanişment, Kalkansöğüt ve Çallıdere gibi ormanlık alanlarda da avcılık yapılmaktadır.

Eğitim

Lalapaşa merkezinde iki ilköğretim ve bir lise bulunmaktadır. Lalapaşa Lisesi, Atatürk İlköğretim Okulu ve Cumhuriyet İlköğretim Okulu (https://web.archive.org/web/20121211034355/http://www.cumhuriyetliyizbiz.meb.k12.tr/)
Ayrıca köylerinde de Demirköy İlköğretim Okulu ve Hacıdanişment İlköğretim Okulları eğitim-öğretim hizmeti vermektedir.

Ekonomi

İlçe ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Yöre halkının %95'i geçimini tarım ve hayvancılıktan sağlamaktadır. Bölgede kayıtlı çiftçi sayısı 2.781 kişidir. İlçenin toplam alanı 536.788 dekardır. İlçe tarım arazisinin büyük çoğunluğunda buğday, arpa ve ayçiçeği üretimi yapılmaktadır. Ayrıca silajlık mısır, fasulye, yulaf, yonca ve sebze ekilmektedir.

İlçedeki büyükbaş hayvanların %95'i saf kültür ırkı (Holstein, Simental, Montofon) ve melezi, %5'i yerli ırktır.

İlçede T.C. Ziraat Bankası şubesi olup başka bankaların şubeleri bulunmamaktadır. Ziraat Bankası şubesince yöre çiftçilerine tarımsal araç kredisi, ithal süt hayvancılığı kredisi, bitkisel üretim kredisi ve besicilik kredisi verilmektedir.

Nüfus

İlçenin kaymakamları

Kaynakça

Lalapaşa


Slika Božjeg milosrđa prikaz je Isusa Krista koji se temelji na pobožnosti Božjem milosrđu.

"Obećavam da duša koja će štovati ovu sliku neće propasti", rekao je Isus sv. Faustini Kowalskoj, prema njezinom Dnevniku, koji je Katolička Crkva proučavala i potvrdila tijekom nekoliko desetljeća. "Također obećavam pobjedu nad neprijateljima koji su već ovdje na zemlji, posebno u času smrti. Sam ću je braniti kao svoju vlastitu slavu." (Dnevnik 48)

U većini inačica prikazano je kako Isus podiže desnu ruku u blagoslov i pokazuje lijevom rukom na Presveto Srce iz kojeg proizlaze dvije zrake: jedna crvena i bijela. Prikaz sadrži poruku "Isuse, uzdam se u tebe" (poljski: Jezu ufam Tobie). Zrake koje istječu imaju simbolična značenja: crvena za krv Isusovu (što je Život duša) i bijela za vodu (koja opravdava duše) (Dnevnik 299). Cijela slika simbol je dobročinstva, praštanja i Božje ljubavi, koja se naziva "Izvor milosrđa". Prema Faustininom dnevniku, slika se temelji na njezinoj viziji Isusa iz 1931. godine.

Sv. Faustina uz pomoć svećenika Mihaela Sopoćka, dala je izraditi prvu sliku u Vilniusu, djelo poljskoga umjetnika Eugeniusza Kazimirowskog. Od tada su brojne inačice slike naslikali drugi umjetnici, uključujući popularnu izvedbu Adolfa Hyle u Krakovu. Široko se štuju u cijelom svijetu i koriste se u proslavi nedjelje Božanskog milosrđa, koja se obilježava u rimokatoličkim i nekim anglikanskim crkvama, prvu nedjelju nakon Uskrsa.

Prema Dnevniku sv. Faustine, Isus je obećao posebnu zaštitu i milosti, svakom gradu i svakoj kući, u kojima će biti izložena ova slika.

Galerija

Izvori

Božje milosrđe
Ikonografija Isusa
Slike iz 20. stoljeća
Umjetničke slike
Katoličanstvo u Poljskoj

Slika Božjeg milosrđa


أمبيسيلين  هو مضاد حيوي واسع الطيف، يستخدم في علاج الأمراض البكتيرية منذ عام 1961، وهو من عائلة الأمينوبنسلين، يستخدم بشكل أساسي في علاج عدد من الالتهابات البكتيرية، مثل: التهابات الجهاز التنفسي، والتهابات المسالك البولية، والتهاب السحايا، وداء السلمونيلات، والتهاب الشغاف (بطانة القلب). يعطى عن طريق الفم، أو عن طريق الحقن في العضل أو في الوريد. وتشمل آثاره الجانبية الشائعة الطفح الجلدي، والغثيان، والإسهال، وقد تشمل أيضًا التهاب القولون، أو الحساسية المفرطة؛ لذلك لا يجب على المرضى الذين يعانون من حساسية البنسلين استخدامه. كما أن استخدامه أثناء الحمل والرضاعة آمن بشكل عام.

دواعي الاستعمال

الأمراض

 التهاب السحايا.
 التهاب الشغاف (بطانة القلب).
 التهابات الجهاز الهضمي التي تسببها المياه أو الطعام الملوثين.
 التهابات المسالك البولية والتناسلية.
 التهاب الأذن الوسطى.
 التهبات الجهاز التنفسي، بما في ذلك التهاب الشعب الهوائية والتهاب البلعوم.
 التهاب الجيوب الأنفية.

يستخدم أيضّا في الوقاية؛ عند المرضى الذين سبق وأن أصيبوا بأمراض القلب الروماتيزمية، أو يخضعون لإجراءات طب الأسنان، أو استئصال الرحم عن طريق المهبل، أو الولادة القيصرية.

كان الأمبيسلين يستخدم أيضًا في علاج السيلان، ولكن يوجد الآن عدد كبير جدًا من السلالات البكتيرية المقاومة للبنسلين.

البكتيريا
يستخدم الأمبيسلين في علاج التهابات العديد من البكتيريا موجبة الجرام وسالبة الجرام. وقد كان أول بنسلين «واسع الطيف» ذو فعالية ضد البكتيريا موجبة الجرام. ويتم تعزيز طيف نشاطه من خلال إعطاء دواء sulbactam معه، وهو دواء يثبط بيتا لاكتاماز؛ وهو إنزيم تنتجه البكتيريا لتعطيل الأمبيسيلين والمضادات الحيوية المشابهة. ويتم استخدامه أحيانًا مع المضادات الحيوية الأخرى التي لها آليات عمل مختلفة لزيادة تأثير الجرعة.

الأشكال الصيدلانية المتاحة
يمكن تناول الأمبيسلين عن طريق الفم، أو الحقن العضلي، أو عن طريق التسريب الوريدي.

الشكل الفموي المتاح: على شكل كبسولات أو شراب عن طريق الفم. لا يُعطى كعلاج أولي للعدوى الشديدة، ولكن كمتابعة للحقن العضلي أو الوريدي.

بالنسبة للحقن: يمكن أن يعطى عن طريق العضل أو الوريد، ويجب إعطاء الحقن الوريدي ببطء؛ لأن الحقن الوريدي السريع يمكن أن يؤدي إلى نوبات تشنج.

موانع الاستعمال
يمنع إعطاء الأمبيسلين لمن يعانون من فرط الحساسية للبنسلينات لأنها يمكن أن تسبب تفاعلات فرط الحساسية قاتلة، وتشمل: الطفح الجلدي المتكرر، والشرى، والتهاب الجلد التقشري، والحمامى عديدة الأشكال، وانخفاض مؤقت في خلايا الدم الحمراء والبيضاء.

الآثار الجانبية
الأمبيسلين أقل سمية نسبيًا من المضادات الحيوية الأخرى، وتكون الآثار الجانبية أكثر احتمالًا عند أولئك الذين لديهم حساسية للبنسلين وأولئك الذين لديهم تاريخ من الربو أو الحساسية. وتشمل الآثار الجانبية الأكثر شيوعًا والتي يعاني منها حوالي 10٪ من المرضى: الإسهال والطفح الجلدي. ويمكن أن تكون الآثار الجانبية الأقل شيوعًا: هي الغثيان، والقيء، والحكة، واضطراب الدم.

الجرعة الزائدة
يمكن أن تسبب جرعة زائدة من الأمبيسلين تغيرات سلوكية، وارتباك، وإغماء، وتشنجات، بالإضافة إلى فرط الحساسية العصبية والعضلية، وعدم توازن الشوارد، والفشل الكلوي.

التداخلات الدوائية
يتفاعل الأمبيسلين مع البروبينسيد والميثوتريكسات لتقليل إفرازات الكلى. بالإضافة إلى أن جرعات كبيرة من الأمبيسلين يمكن أن تزيد من خطر النزيف مع الاستخدام المتزامن للوارفارين ومضادات التخثر الفموية الأخرى. وإذا تم إعطاؤه في نفس الوقت مع الأمينوغليكوزيدات؛ فيمكنه الارتباط به وإلغاء تنشيطه. ولكن عند تناولهما بشكل منفصل، يمكن للأمينوغليكوزيدات والأمبيسلين تحفيز بعضهما البعض بدلاً من ذلك.

يسبب الأمبيسلين طفح جلدي أكثر عند تناوله مع الوبيورينول.

يمكن جعل لقاح الكوليرا ولقاح التيفوئيد غير فعالين إذا تم إعطاؤهما مع الأمبيسلين. يستخدم الأمبيسلين عادة لعلاج الكوليرا وحمى التيفوئيد، مما يقلل من الاستجابة المناعية التي يجب أن يتصاعدها الجسم.

ألية العمل

الأمبيسلين موجود في مجموعة البنسلين من المضادات الحيوية بيتا لاكتام وهو جزء من عائلة الأمينوبنسلين. يكافئ الأموكسيسيلين تقريبًا من حيث النشاط. ويعد الأمبيسلين قادر على اختراق البكتيريا موجبة الجرام وبعض البكتيريا سالبة الجرام. وهو يختلف عن البنسلين جي أو بنزيل بنسلين فقط بوجود مجموعة أمينية. تساعد هذه المجموعة الأمينية الموجودة في كل من الأمبيسيلين والأموكسيسيلين على المرور عبر مسام الغشاء الخارجي للبكتيريا سالبة الجرام.

يعمل الأمبيسلين كمثبط لا رجعة فيه لإنزيم ترانسببتيداز، والذي تحتاجه البكتيريا لصنع جدار الخلية. يمنع المرحلة الثالثة والأخيرة من تركيب جدار الخلية البكتيرية في الانشطار الثنائي، مما يؤدي في النهاية إلى تحلل الخلية.

انظر أيضًا

 Amoxicillin

مراجع

أدوية أساسية حسب منظمة الصحة العالمية
أدوية متصاوغة مرآتية
بنسلين
فينيلات
مضادات بيتا-لاكتام

أمبيسيلين


Kup Krešimira Ćosića za 2022./23. je trideset i drugo izdanje ovog natjecanja za hrvatske košarkaške klubove. Natjecanje je drugi put zaredom i deveti put ukupno osvojila "Cibona" iz Zagreba.

Od četvrtzavršnice kup je nosio sponzorski naziv SuperSport kupp Krešimir Ćosić.

Sustav natjecanja
U natjecanju sudjeluje 16 klubova koji igraju jednostrukim kup-sustavom.  Prvi put nakon sezone 2019./20. završnica kupa je igrana kao "Final eight" turnir, a domaćin je bila dvorana [[Košarkaški centar Dražen Petrović|KC "Dražen Petrović"]] u Zagrebu.

Sudionici
U natjecanju je sudjelovalo 16 klubova -  12 sudionika "Premijer lige", te četiri kluba kvalificirana preko regionalnih kupova.

Rezultati

Osmina završnice
Referetni datum odigravanja utakmica je bio 7. prosinca 2022. godine.

Povezani članci
 Kup Krešimira Ćosića

Vanjske poveznice
 hks-cbf.hr, , Hrvatski košarkaški savez
 hks-cbf.hr, Natjecanja -> Kup Krešimir Ćosić
 hks-cbf.hr,  Novosti -> Kup Krešimir Ćosić
 sportnet.hr, Kup "Krešimir Ćosić"
 basketball.hr, Kup Krešimir Ćosić

Izvori

 hks-cbf.hr, Kup Krešimir Ćosić, raspored natjecanja
 hks-cbf.hr, Kup Krešimir Ćosić, raspored natjecanja - SEZONA 2022 / 2023, wayback arhiva od 13. ožujka 2023.
 rezultati.com, Košarka - HRVATSKA - Kup - 2022/2023, pristupljeno 13. ožujka 2023.
 rezultati.com, Košarka - HRVATSKA - Kup - 2022/2023, wayback arhiva od 13. ožujka 2023.
  sofascore.com, Krešimir Ćosić Cup (2023), pristupljeno 13. ožujka 2023.
 sportnet.hr, Statistika / Košarka -> 2022/23 -> Kup Krešimira Ćosića, pristupljeno 13. ožujka 2023.

2022-23
2022-23 m kup

Kup Krešimira Ćosića 2022./23.


Die Station Ouchy ist die südliche Endstation der Linie m2 der Métro Lausanne und liegt im Quartier Ouchy am Ufer des Genfersees. Zwischen 1877 und 2006 war Ouchy die Endstation der Zahnradbahn Lausanne–Ouchy.

Geschichte

Talstation einer Standseil- bzw. einer Zahnradbahn
Anfänglich wurde der Verkehr zwischen dem Industriequartier Flon beziehungsweise dem Bahnhof Lausanne der SBB und dem Hafen in Ouchy von Pferdefuhrwerken abgewickelt, die jedoch den Anforderungen nicht mehr genügten. Aufgrund der grossen Höhenunterschiede standen Verkehrsmittel wie Strassenbahnen ausser Frage, man legte sich schliesslich auf den Bau einer Standseilbahn fest. 1874 wurde für diesen Zweck die Chemin de fer Lausanne-Ouchy gegründet.
1955 wurden die parallel zueinander führenden Standseilbahnen Flon–Ouchy und Flon–Gare CFF zu Zahnradbahnen umgebaut. Mit dieser kam erstmals der Begriff métro auf. Mittlerweile hat sich der Verkehr zwischen Ouchy und dem Lausanner Stadtzentrum in Richtung des Tourismus entwickelt, die CGN lebt beispielsweise fast ausschliesslich von diesem. Auch andere touristische Einrichtungen wie das Olympische Museum haben sich im Einzugsgebiet der Talstation Ouchy niedergelassen.

Endstation einer U-Bahn-Linie
Am 24. September 2002 beschloss das Waadtländer Stimmvolk, dass die LO für am Ende 736 Millionen Franken in eine U-Bahn umgebaut würde und über Flon hinaus via Universitätsspital Lausanne (CHUV) nach Epalinges-Croisettes verlängert werden soll. Im Januar 2006 wurde die Zahnradbahn schliesslich stillgelegt.

Am 27. Oktober 2008 wurde der fahrplanmässige Betrieb auf der m2 aufgenommen. Als Schutzvorrichtungen umfasst die zweigleisige Station Ouchy seither Bahnsteigtüren.

Verkehr
Ouchy wird von einer Linie der Métro Lausanne bedient, der m2, die als einzige U-Bahn-Linie des Netzes verkehrt. Die Station ist ein Kopfbahnhof, umfasst aber zwei Gleise, wobei die Züge abwechselnd abfahren. Die U-Bahn hat eine Betriebszeit von 5:22 Uhr bis 01:00 Uhr, innerhalb der Hauptverkehrszeiten verkehrt sie alle 6 Minuten, ansonsten im 10-Minuten-Takt.
Die nächstfolgende Station ist Jordils.

Einzelnachweise

Bahnhof im Kanton Waadt
Verkehrsbauwerk in Lausanne
Bahnhof in Europa

Ouchy (Métro Lausanne)


La bahía Huevo es un cuerpo de agua ubicado en la costa norte del Golfo San Jorge, en el departamento Florentino Ameghino, en la Provincia del Chubut (Patagonia Argentina). Se halla a 27 km al sur en línea recta de la ciudad de Camarones. Se encuentra aproximadamente en la posición geográfica . Se trata de una pequeña bahía orientada al oeste, separada por una estrecha lengua de tierra de la bahía Gil en el este, a partir de estas dos bahía se forma la península San Antonio, en cuyo extremo se halla el Cabo del Sur.

Esta bahía se encuentra en una ubicación muy protegida con buen recambio de agua. Debido a estas características se desarrolló durante la década de 1990 una experiencia de cultivo de salmón chinook (Oncorhynchus tshawytscha) y trucha arco iris (Oncorhynchus mykiss) del Océano Pacífico en jaula flotante. La experiencia fue interrumpida luego de haberse deteriorado las estructuras flotantes, aparentemente no dimensionadas para resistir los fuertes temporales de la zona. Además las plantas de cachiyuyo (Macrocystis pyrifera) sueltas también generaron complicaciones para este sistema al engancharse en la jaula y los fondeos y ejercer tracción sobre los mismos.

Referencias

Hidrografía de la provincia de Chubut
H
Geografía del departamento Florentino Ameghino

Bahía Huevo


Nikki Pradhan née le 8 décembre 1993 (en ), est une joueuse de hockey sur gazon professionnelle indienne et fait partie de l'équipe nationale indienne.

Carrière
Pradhan a ensuite été sélectionnée comme membre de l'équipe de l'équipe indienne de hockey féminin, qui a représenté l'Inde aux Jeux olympiques de Rio au Brésil en 2016. Sa sélection dans l'équipe indienne de hockey féminin qui représentait l'Inde dans l'histoire scénarisée des Jeux olympiques, car elle a été la première joueuse de hockey du Jharkhand à avoir jamais joué aux Jeux olympiques.

Références

Liens externes

Joueuse indienne de hockey sur gazon
Naissance en décembre 1993
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance au Jharkhand

Nikki Pradhan


Bronzealderen er en dansk dokumentarfilm fra 1958 instrueret af Carl Otto Petersen efter eget manuskript.

Filmen er lavet til anvendelse i historieundervisningen i folkeskolen, og det er 2. del af serien "Nordens arkæologi".

Handling
Ad veje og floder kom handelsmænd fra det sydlige Europa til Norden. De bragte med sig våben og redskaber af bronze, som de byttede til rav. Efterhånden lærte de nordiske folk selv at støbe og forarbejde bronzen. Våben og smykker blev lagt hos døde stormandsfolk, der blev begravet i udhulede egekister i deres daglige dragt og med et uldent tæppe og en kohud over sig; over kisten blev kastet en høj. Kvindernes dragt var et kort snoreskørt og en let ulden bluse eller en tungere kjole, der nåede til anklerne. Solen var livgiveren; den hilstes af bronzelurernes toner, når det gik mod forår og sommer. I sten og klipper huggede man billeder, der symboliserede livet og frugtbarheden. Gravestokken blev afsløst af en let plov; båden ændrede form og blev let og hurtig. Gravskikken forandrede sig; i den yngre bronzealder blev de døde brændt på bål, og asken samledes i en lerkrukke, der blev sat ind i siden på den gamle gravhøj.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1958
Bronzealder

Bronzealderen (dokumentarfilm)


NUJ or nuj may refer to:

 Hamadan Airbase (IATA: NUJ), an Islamic Republic of Iran Air Force base located in the Hamadān Province of Iran
 National Union of Journalists, a trade union for journalists in the United Kingdom and Ireland
 Nigeria Union of Journalists, a network of media professionals established to advance the safety and welfare of Nigerian journalists
 Nujella Halt railway station (Indian Railways station code: NUJ), a railway station in Andhra Pradesh, India
 Nyole language (Uganda) (ISO 639-3: nuj), a Bantu language spoken by the Banyole in Butaleja District, Uganda

NUJ


Arthrobotrya, biljni rod iz porodice papratki Dryopteridaceae, dio potporodice Elaphoglossoideae. .

Pripadaju mu 3 vrste iz Australije i Novog Zelanda.

Vrste
 Arthrobotrya articulata (J.Sm. ex Fée) J.Sm.
 Arthrobotrya brightiae (F.Muell.) Pic.Serm.
 Arthrobotrya wilkesiana (Brack.) Copel.

Izvori

Elaphoglossoideae

Arthrobotrya


Nadja Gallardo (* 2. April 1986 in Berlin als Nadja Jenzewski) ist eine ehemalige deutsche Volleyballnationalspielerin.

Nadja Jenzewski spielte zunächst für den VC Olympia Berlin und beim Bundesligisten VfB 91 Suhl. In dieser Zeit hatte sie auch mehrere Einsätze in der A-Nationalmannschaft. 2006 wechselte die Zuspielerin zu den Roten Raben Vilsbiburg, mit denen sie deutscher Meister 2008 wurde. 2009 gewann sie den DVV-Pokal, wurde deutsche Vizemeisterin und erreichte das Final Four beim CEV-Pokal. 2010 wiederholte sie mit den Roten Raben die deutsche Meisterschaft. Nach der Saison 2010/11 legte sie aus gesundheitlichen Gründen eine Karrierepause ein. In der Saison 2012/13 spielte sie in der zweiten Mannschaft der Roten Raben in der Zweiten Bundesliga.

Privates
2012 heiratete Jenzewski den Vilsbiburger Trainer Guillermo Gallardo, mit dem sie drei Kinder hat.

Weblinks
 Profiul bei volleybox.net
 Rangliste 2006 (pdf; 64 kB)
 Rangliste 2008 (pdf; 533 kB)
 Rangliste 2009 (pdf; 418 kB)
 Rangliste 2010 (pdf; 761 kB)

Einzelnachweise

Volleyballnationalspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (VC Olympia Berlin)
Volleyballspieler (VfB 91 Suhl)
Volleyballspieler (Rote Raben Vilsbiburg)
Deutscher Meister (Volleyball)
Deutscher Pokalsieger (Volleyball)
Deutscher
Geboren 1986
Frau

Nadja Gallardo


(3200) Phaethon er en nærjords-asteroide af Apollo-typen, der også er kendt under den oprindelige midlertidige betegnelse 1983 TB. Asteroiden, der har en størrelse på ca. 5 km, bevæger sig i et kredsløb der bringer den tættere på Solen end noget andet navngivet himmellegeme. Der findes dog andre der kommer tættere på, men de har endnu ikke fået noget officielt navn. Asteroiden er opkaldt efter Phaethon i den græske mytologi, søn af solguden Helios. Den er formentlig ophav til stjerneskuds-sværmen kaldet Geminiiderne, der kan ses på nattehimlen i midten af december hvert år. Phaethon har været observeret over de sidste 30 år, hvorfor dens bane er ret velbestemt.

Phaethon vil passere Jorden den 16. dec. 2017 i en afstand af 0,068931872 AE (10.312.061 km), kun 27 gange længere væk end Månen. I december 2093 vil Phaethon passere Jorden i en afstand af kun 0,0198117298 AE (2.963.792 km) ca. 8 måne-afstande. I gennemsnit kommer den tæt på Jorden hvert femte år, omend antallet af år mellem hver passage varierer en hel del.

Opdagelse
Phaethon var det første himmellegeme der blev opdaget fra billeder optaget med en satellit i kredsløb om Jorden. Det var astronomerne Simon F. Green og John K. Davies der opdagede den, i billeder optaget fra den infrarøde satellit IRAS, den 11. oktober 1983. Tre dage senere blev det officielt offentliggjort i "IAUC 3878", i kombination med en klassisk optisk iagttagelse af Charles T. Kowal, at der var tale om et asteroide-lignende objekt. Hvorefter den fik den midlertidige betegnelse 1983 TB. I 1985 fik den navnet (3200) Phaethon.

Fysiske karakteristika
Phaethon er en relativt usædvanlig asteroide, der bevæger sig i et kredsløb der minder mere om en komet end en asteroide. Studier fra NASAs STEREO rumsonde viser tegn på at Phaethon har en støvhale efter sig, og derudover at den i 2010 rystede støv af sig. Det antages at støvpartiklerne stammer fra termiske fordampnings sprækker på asteroidens overflade, der ved Sol-passager kan nå temperaturer på omkring 1.000 K.

Kilder
 Data fra: JPL Small-Body Database Browser, 3200 Phaethon (1983 TB) , JPL, 1. dec. 2017. Hentet 1. dec. 2017]

Phaethon, 3200
Phaethon, 3200

(3200) Phaethon


Aljona  Wladimirowna Kartaschowa (; * 23. Januar 1982 in Angarsk, Sowjetunion) ist eine russische Ringerin. Sie gewann bei den Olympischen Spielen 2008 in Peking eine Silbermedaille in der Gewichtsklasse bis 63 kg Körpergewicht und wurde außerdem einmal Weltmeisterin und dreimal Europameisterin.

Werdegang

Aljona Kartaschowa begann als Jugendliche im Jahre 1996 mit dem Ringen. Nach ersten größeren Erfolgen wechselte sie nach Moskau und wurde Mitglied des Sportvereins DUSHOR No. 24 Moskau. Trainiert wurde sie hauptsächlich von Thomas Samoilowitsch Barba und Alexander Suchanow. In Moskau besuchte sie auch eine Universität.

Ihre internationale Ringerlaufbahn begann im Jahre 1998, als sie an der Junioren-Weltmeisterschaft der Altersgruppe "Kadetten" (bis zum 16. Lebensjahr) teilnahm. Sie belegte dabei in Manchester in der Gewichtsklasse bis 52 kg Körpergewicht den 5. Platz. Im Juniorenalter startete sie dann noch bei der Junioren-Europameisterschaft 2000 in Sofia, wo sie den 4. Platz in der Gewichtsklasse bis 58 kg belegte und bei der Junioren-Weltmeisterschaft 2000 in Nantes, wo sie in der gleichen Gewichtsklasse hinter Seiko Yamamoto aus Japan Vizeweltmeisterin wurde.

In ihren ersten Start bei einer internationalen Meisterschaft bei den Damen absolvierte sie im Jahre 2002. Dabei sorgte sie bei der Weltmeisterschaft in Chalkida/Griechenland in der Gewichtsklasse bis 59 kg gleich für einen Paukenschlag, denn sie wurde dort mit fünf Siegen Weltmeisterin. Im Finale bezwang sie dabei die Schwedin Lotta Andersson. Im Jahre 2003 war sie nicht mehr so erfolgreich. Sie kam bei der Europameisterschaft in Riga in der Gewichtsklasse bis 63 kg, in der sie in den nächsten Jahren an den Start ging, nur auf den 8. Platz, weil sie in ihrem zweiten Kampf von Lene Aanes aus Norwegen besiegt wurde. Auch bei der Weltmeisterschaft dieses Jahres in New York City gewann sie keine Medaille, kam aber nach einer Niederlage gegen Sara McMann aus den Vereinigten Staaten immerhin auf den 5. Platz.

2004 wurde Aljona Kartaschowa in Haparanda Europameisterin. Den Endkampf gewann sie dabei gegen Stéphanie Groß aus Deutschland. Im gleichen Jahr nahm sie dann auch an den Olympischen Spielen in Athen teil. Sie kam dort aber nur zu einem Sieg über Ludmila Golowchenko aus der Ukraine. Gegen Kaori Icho aus Japan und gegen Olga Chilko aus Belarus verlor sie und kam deshalb nur auf den für sie enttäuschenden 8. Platz.

In den Jahren 2005, 2006 und 2007 wurde Aljona Kartaschowa nur bei den Europameisterschaften eingesetzt. Bei der Europameisterschaft 2005 in Warna enttäuschte sie und verlor nach einem gewonnenen Kampf gegen Monika Ewa Michalik aus Polen und gegen Maria Müller aus Deutschland und landete auf dem 8. Platz. Bei der Europameisterschaft 2006 in Moskau konnte sie aber voll überzeugen und sich mit Siegen über Mihaela Panait, Rumänien, Olga Chilko, Agoro Papavasileiou, Griechenland und Monika Ewa Michalik ihren zweiten Europameister-Titel sichern. Fast hätte sie bei der Europameisterschaft 2007 in Sofia den nächsten Titel gewonnen. Nach Siegen über Lise Legrand, Frankreich, Helena Allandi aus Schweden und Monika Ewa Michalik scheiterte sie dort aber im Finale an Stefanie Stüber aus Deutschland und wurde hinter dieser Vize-Europameisterin.

Zum erfolgreichsten Jahr in der Laufbahn von Aljona Kartaschowa wurde dann 2008. Sie gewann zunächst im finnischen Tampere erneut den Europameister-Titel. Auf dem Weg dazu besiegte sie Bianca Mihaela Iancolovici aus Rumänien, Oxana Schalikowa aus der Ukraine, Karin Stingelin aus der Schweiz, Monika Ewa Michalik und Olga Chilko. Bei den Olympischen Spielen in Peking besiegte sie Jelena Schalygina aus Kasachstan, Elina Wasewa aus Bulgarien und Lise Legrand. Im Endkampf unterlag sie aber gegen die mehrfache Weltmeisterin Kaori Icho nach guten Kampf nach Punkten (0:2 Runden, 0:3 Punkte). Sie gewann damit eine olympische Silbermedaille.

Aljona Kartaschowa setzte ihre Laufbahn auch nach den Olympischen Spielen in Peking fort. Bei der Europameisterschaft 2009 in Vilnius war sie wieder in einer guten Form und besiegte dort u. a. Henna Johansson aus Schweden. Im Finale verlor sie aber gegen ihre Dauerrivalin Monika Ewa Michalik und belegte somit den 2. Platz. Bei der Weltmeisterschaft 2009 war sie nicht am Start. Dafür aber wieder bei der Europameisterschaft 2010 in Baku. Hier startete sie erstmals in der Gewichtsklasse bis 67 kg Körpergewicht und gewann nach einer Niederlage im Halbfinale gegen Kateryna Burmistrowa aus der Ukraine mit einem Sieg über Paulina Grabowska aus Polen eine Bronzemedaille. Zum Abschluss ihrer Laufbahn startete sie 2010 bei der Weltmeisterschaft im heimischen Moskau. Doch ausgerechnet dort verlor sie gleich ihren ersten Kampf gegen Ifeoma Iheanacho aus Nigeria, womit sie ausschied und nur den 14. Platz belegte.

Von den Starts Aljona Kartaschowas bei den russischen Meisterschaften sind nur die Ergebnisse aus den Jahren 2008 und 2010 bekannt. 2008 wurde sie russische Meisterin in der Gewichtsklasse bis 63 kg vor Ljubow Wolossowa und Anna Polownewa und 2010 gewann sie diesen Titel ebenfalls, allerdings in der Gewichtsklasse bis 67 kg. Hier verwies sie Julija Bartnowskaja und Jelena Perepelkina auf die Plätze.

Internationale Erfolge

Russische Meisterschaften
(soweit bekannt)

Erläuterungen

 alle Wettbewerbe im freien Stil
 OS = Olympische Spiele, WM = Weltmeisterschaft, EM = Europameisterschaft

Quellen

 Fachzeitschrift Der Ringer
 Website "Foeldeak Wrestling Database"
 Website "www.wrestrus.ru"

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Weltmeister (Ringen)
Europameister (Ringen)
Russischer Meister (Ringen)
Olympiateilnehmer (Russland)
Ringer (Russland)
Russe
Sowjetbürger
Geboren 1982
Frau

Aljona Wladimirowna Kartaschowa


Kaaks Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 8,56 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 426 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Klaus-Wilhelm Rohwedder tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amtitzehoe-land.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Kaaks


Christian Andreas Hermann Kalkar (født 27. november 1803 i Stockholm, død 2. februar 1886 i København) var en dansk teolog. Han var far til Otto Kalkar.

Kalkars fader var rabbiner ved synagogen. I 1819 blev den unge mand student. En religiøs gæring bragte ham til at søge vejledning hos J.P. Mynster, som dengang var kapellan ved Frue Kirke, og af ham blev han døbt 1823. I 1826 blev han cand. theol., 1827 adjunkt og 1834 overlærer i Odense. I 1833 blev han dr. phil. i Kiel for en afhandling om Deboras sang, 1836 dr. theol. i København for en afhandling om Klagesangene i det Gamle Testamente. Under sin virksomhed i Odense udgav han blandt andet en fortolkning til Mosebøgerne og Josua Bog (Exegetisk Haandbog til det gamle Testamente I—II, 1836—38), samt populære Forelæsninger over den bibelske Historie (I—II 1837—39; tysk oversættelse 1839) og Forelæsninger over den apostolske Kirkes Historie (1840). 1832—35 var han medudgiver af Christelig Kirketidende. For Fyns Stifts litterære Selskab udgav han Stemmer fra den danske Kirkes Reformationstid (1836) og var medudgiver af Aktstykker til Oplysning især af Danmarks indre Forhold i ældre Tid (1841). I 1842 foretog han en rejse til udenlandske arkiver for at samle bidrag til Danmarks historie. I 1843 blev han sognepræst i Gladsaxe og Herløv. I 1845 udgav han et bind Aktstykker, henhørende til Danmarks Historie i Reformationstiden; de øvrige dokumenter, han havde samlet på sin rejse, mistede han ved præstegårdens brand 1849. Sammen med biskop Tage Müller og præsten Lauritz Christian Ditlev Westengaard udgav han en Opbyggelsesbog for Christne (1844, 2. oplag 1855), der indeholdt et udvalg af samtidige og ældre danske forfatteres opbyggelige skrifter. Sammen med professor Christen Hermansen, pastor Frederik Helveg og cand. theol. Carsten Levinsen udgav han en ny oversættelse af hele Bibelen med indledninger, anmærkninger og billeder, den såkaldte Pragtbibel (1847). Senere deltog han sammen med professor Hermansen og stiftsprovst Rothe i den revision af det Gamle Testamentes oversættelse, som blev autoriseret 1871. Efter 25 års virksomhed i Gladsaxe søgte Kalkar sin afsked som præst og flyttede til København (1868), hvor han vedblev at virke med rastløs flid, særlig for missionens fremme. 1860—73 var han formand for Dansk Missionsselskab, som under hans ledelse fik betydelig fremgang; først nu begyndte selskabet en selvstændig mission (blandt tamulerne i Indien). 1869—76 udgav Kalkar Dansk Missions-Blad, 1870: Den danske Mission i Ostindien i de seneste Aar. En Samling af Breve, 1871: Det danske Missionsselskabs Historie i de første fyrretyve Aar. Under titlen Livsbilleder af Guds Riges Historie (I—IV 1856—85) udgav han en mængde populære kirke- og missionshistoriske biografier. Større værdi har hans egentlige missionshistoriske skrifter: Den evangeliske Missions Historie (1857), Den katolske Missions Historie (1862); disse to skrifter sammenarbejdede han senere til Den christelige Mission blandt Hedningerne (I—II 1879), som er hans hovedværk. Dertil kom i hans sidste år Israel og Kirken (1881) og Kirkens Virksomhed blandt Muhammedanerne indtil Konstantinopels Erobring af Tyrkerne (1884). Disse skrifter var for deres tid meget fortjenstfulde. Foruden alt dette kunde Kalkar med sin utrættelige arbejdskraft overkomme at være formand for Sømandsmissionen (1867—80) og censor ved teologisk embedseksamen (1871—86). 1871—80 udgav han Theologisk Tidsskrift, hvori han skrev en mængde artikler og anmeldelser. I teologisk henseende var Kalkar en konservativ skriftteolog, påvirket af sin ungdoms lærer J.P. Mynster; men på grund af sit milde og lyse sind var han mere forstående overfor anderledestænkende kristne. Han deltog i de skandinaviske kirkemøder og var en ven af den evangeliske alliance, hvis møde i København 1884 blev ledet af den 81-årige olding.

Kilder

Eksterne henvisninger

Præster fra Danmark
Bibelforskere
Faglitterære forfattere fra Danmark
Danskere i 1800-tallet
Personer fra Stockholm

Christian Kalkar


Devi (full name: Vedisa-Mahadevi Sakyakumari) was, according to the Ceylonese chronicles, the first wife of the third Mauryan emperor Ashoka. She was also the mother of Ashoka's first two children—his son, Mahendra, and daughter, Sanghamitra—both of whom played important roles in the spread of Buddhism to other countries. She is also remembered for the Sanchi Stupa.

Origin
According to the Ceylonese chronicles, Ashoka's first wife was the daughter of a merchant of Vedisagiri (present day, Vidisha), Devi by name, whom Ashoka had married while he was Viceroy at Ujjain. The Mahabodhivamsa (a Ceylonese source) calls her Vedisa-Mahadevi and a Sakyani or a Sakyakumari as being the daughter of a clan of the Shakyas who had immigrated to Vedisa nagaram out of fear of Vidudabha menacing their mother country.
This would make her a relative of the Buddha's family or clan, as he also belonged to a clan of the Shakyas.

Marriage
Devi and Ashoka shared a close and loving relationship unlike the usual dynastic arrangements. She gave Ashoka his first two children—the boy Mahendra, born in about the year 285 BCE, and the girl Sanghamitra, born about three years later. Yet, Devi failed to convert Ashoka to Buddhism and he left her and their children in Vidisha when he was finally recalled to Pataliputra. Thus, Devi did not follow Ashoka as sovereign to Pataliputra, for there his Chief Queen (agramahisi) was his wife, Asandhimitra. It would have been unfitting for a prince of the House of Maurya to have a merchant's daughter for a spouse, and a more suitable wife was found for Ashoka in Princess Asandhimitra who was his chief queen for the majority of his reign.

Devi is described as having caused the construction of the Great Vihara of Vedisagiri, probably the first of the monuments of Sanchi and Bhilsa. This explains why Ashoka selected Sanchi and its beautiful neighbourhood for his architectural activities. Vedisa also figures as an important Buddhist site in earlier literature.

In popular culture
Devi plays an important role in modern artistic adaptions concerning Ashoka, playing the role of his love interest and wife in them.

 Asoka, a Bollywood movie where she is played by Hrishita Bhatt
 Chakravartin Ashoka Samrat, a TV serial where she is portrayed by Kajal Srivastav

References

People from Ujjain
Women from Madhya Pradesh
Wives of Ashoka

දේවී (අශෝකගේ බිරිඳ)


Le référendum danois de 2022 a lieu le  afin de permettre à la population du Danemark de se prononcer sur la fin de l'option de retrait du pays de la politique de sécurité et de défense commune de l'Union européenne.

L'organisation du scrutin découle directement de l'invasion de l'Ukraine par la Russie le , qui amène les pays européens à revoir leur politique de défense.

Le projet est approuvé à une large majorité de plus des deux tiers des suffrages exprimés, entrainant sa mise en application le  juillet suivant.

Contexte
Créée en 2007, la Politique de sécurité et de défense commune (PSDC) inclut l'ensemble des pays membres de l'Union européenne (UE) à l'exception du Danemark, qui bénéficie d'une option de retrait (). Déjà membre de l'Organisation du traité de l'Atlantique nord (OTAN), le Danemark avait explicitement exprimé sa volonté de ne pas adhérer à la PSDC dès le sommet d'Édimbourg, en décembre 1992. Le rejet par la population du traité de Maastricht lors d'un référendum organisé en juin 1992 avait conduit les gouvernements de l'époque à négocier des options de retraits dans plusieurs domaines régaliens, dont l'euro et la PSDC, aboutissant au succès d'un second référendum en mai 1993.

Partie intégrante de la politique étrangère et de sécurité commune (PESC) mise en œuvre par l'Agence européenne de défense (AED), la PSDC vise à la mise en place à terme d'une politique de défense commune. L'UE devrait ainsi se voir dotée d'une capacité opérationnelle, s'appuyant sur des moyens civils et militaires susceptibles d'être déployés en dehors de l'Union afin d'assurer le maintien de la paix, la prévention des conflits et le renforcement de la sécurité internationale, conformément aux principes de la charte des Nations unies et de la déclaration de Petersberg. La PSDC vise à renforcer le rôle de l'UE en matière de gestion internationale des crises, de manière complémentaire et coordonnée avec l'OTAN. La Coopération structurée permanente (CSP) instaurée par le traité de Lisbonne permet par la suite à un noyau d'états membres de pousser encore davantage cette collaboration.

Le , les préoccupations liées à la défense des pays européens sont portées au premier plan par l'invasion de l'Ukraine par la Russie. Le 6 mars, la Première ministre Mette Frederiksen annonce vouloir porter de 1,5 à 2 % la part du PIB consacré à la défense, lancer un programme de près d'un milliard d'euros de dépenses militaires sur deux ans, et sevrer à terme le pays vis a vis du gaz russe. Déclarant que , Frederiksen réagit directement à la situation en Ukraine en parlant d'une  et d'une , avant d'annoncer la tenue d'un référendum sur la levée de l'option de retrait danoise sur la PESD.

Cet ensemble de mesures  est inclus dans un accord de défense signé par Mette Frederiksen, Jakob Ellemann-Jensen, Pia Olsen Dyhr, Morten Østergaard et Søren Pape Poulsen, respectivement à la tête de Social-démocratie, Venstre, du Parti populaire socialiste, du Parti social-libéral et du Parti populaire conservateur. L'ensemble de ces partis appellent en conséquence leur électeurs à voter  au référendum. Bien que n'étant pas parties prenantes de l'accord, l'Alliance libérale, les Chrétiens démocrates et les Verts indépendants se prononcent également en faveur de l'abrogation de l'option de retrait et appellent à voter .

Le Parti populaire danois, La Nouvelle Droite et la Liste de l'unité s'opposent au contraire à cette abrogation et appellent à voter . Ils critiquent par ailleurs le choix de la question, qui ne mentionne pas explicitement l'option de retrait ni même l'Union européenne. Devant ces critiques, le ministre des Affaires étrangères Jeppe Kofod défend initialement la question, avant  d'accepter le 7 avril de la changer pour inclure la mention de l'option de retrait.

Conditions

Comme lors des référendums de septembre 2000 et décembre 2015, le scrutin porte sur une modification d'un traité international, un sujet pour lequel la constitution danoise impose un vote à la majorité qualifiée des cinq sixièmes des membres du Folketing pour passer outre la tenue d'un référendum. À la tête d'un gouvernement minoritaire, Frederiksen choisit d'emblée la voie référendaire, cette dernière ayant toujours été utilisée au Danemark sur le sujet des options de retrait.

La question posée est . En danois Stemmer du ja eller nej til, at Danmark kan deltage i det europæiske samarbejde om sikkerhed og forsvar ved at afskaffe EU-forsvarsforbeholdet?.

Avant la modification effectuée le 7 avril, la question était initialement . En danois, Stemmer du ja eller nej til, at Danmark kan deltage i det europæiske samarbejde om sikkerhed og forsvar?.

Pour qu'un résultat rejetant la proposition soit officiellement valide, les voix contre doivent atteindre la majorité absolue des suffrages exprimées, ainsi qu'au moins 30 % du total des électeurs inscrits sur les listes électorales.

Le vote n'est pas organisé aux Îles Féroé ni au Groenland. Bien qu'étant des pays constitutifs du royaume du Danemark au même titre que le Danemark métropolitain, ces deux entités disposent d'une large autonomie et ne font pas partie de l'Union européenne.

Résultats

Analyse et conséquences
L'intégration à la politique de défense de l'Union européenne est approuvée par plus des deux tiers des votes exprimés, un résultat dont se félicite Mette Frederiksen au soir du scrutin, déclarant que le Danemark a  à ses alliés de l'Europe et de l'OTAN : .

Le résultat est aussitôt salué par le dirigeant du principal parti d'opposition, Soren Pape, ainsi que par la présidente de la Commission européenne Ursula von der Leyen et le président du Conseil européen Charles Michel, qui le qualifie de . Sa mise en application intervient le  juillet.

La fin de l'option de retrait donne la main libre au gouvernement, qui dépose officiellement une demande d'adhésion à l'Agence européenne de défense et même à la Coopération structurée permanente après un vote favorable du parlement danois le 23 mars 2023.

Références

2022
Danemark
2022 au Danemark
Politique en juin 2022
1er juin
Défense européenne
Politique de sécurité
Politique de l'Union européenne

Référendum danois de 2022


Un lago cintiforme o lago de cinta  es un lago largo y estrecho, con forma de dedo, que por lo general se encuentra en un lecho glaciar. Su formación comienza cuando un glaciar se desplaza sobre un área que tiene un lecho de roca en el que alternan bandas duras y blandas. Los bloques afilados recogidos por el glaciar y que lleva en su parte inferior erosionan rápidamente por abrasión la banda de roca más suave, creando un hueco al que se llama cuenca rocosa. A ambos lados de la cuenca rocosa, la roca más resistente quedó menos erosianada y esos afloramientos de roca más dura, que se conocen como barras rocosas, son los que actuaron como diques entre los que se acumuló el agua de lluvia después del retiro general de los glaciares en la edad de hielo, llenándose y creando los lagos de cinta.

También se pueden formar lagos de cinta detrás de una morrena terminal o en recesión, que también actúan como represas, lo que permite la acumulación de agua tras ellas. Y también se pueden formar tales lagos cuando un glaciar tributario se une a un glaciar principal, ya que el aumento de potencia puede crear un canal, que se llena con agua, bien de un río o del deshielo.

Con el nombre de lago de cinta también se designa a uno de los paisajes glaciares, siendo otros los aretes, los circos, los labios de roca, las cuencas rocosas o las morrenas terminales.

Ejemplos de lagos cintiformes en son los lagos Windermere, Panguipulli, Coniston Water, Washington y Wastwater.

Referencias
 La Wikipedia en inglés recoge como única referencia:
  Online at Google Books

Enlaces externos

Accidentes glaciares
Accidentes fluviales y lacustres
Lagos

Lago cintiforme


Farvel er en dansk kortfilm fra 2001, der er instrueret af Nynne Marie Selin Eidnes efter manuskript af Rikke Selin og Teis Bayer.

Handling
Om en datter, der ikke nåede at sige farvel til sin far. Begravelsen er en stor begivenhed; faren var en verdenskendt komponist. Datteren Anja, der er journalist ved Alt for Damerne, bliver sat til at interviewe faderens elev, der nu har fået den elskede violin, der engang var blevet lovet hende.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001

Kortfilm fra Danmark

Farvel (film fra 2001)


Según el censo de 2018, la población del Putumayo está compuesta en un 78% por mestizos y blancos, un 18,3% por indígenas y un 3,7% por afrodescendientes.

En el censo de 2005 el 76,27% de la población se declaró mestiza o blanca, el 17,97% como indígena y el 5,76% como afrodescendiente.

Los grupos indígenas presentes en el departamento son los awá, cofán, coreguaje, embera, inga, kamsá, nasa, siona y uitoto.

A finales del  y a lo largo de todo el , un gran número de colonos procedentes de distintas regiones del país se asentó en el departamento. Según una encuesta llevada a cabo por el INCORA (Instituto Colombiano de la Reforma Agraria) en 1991, el 54,5% de los colonos procedían de Nariño, el 14,6% del Cauca, el 5,7% del Valle del Cauca, el 4,9% del Tolima, el 2,4% del Caquetá, el 2,4% de Cundinamarca, el 1,6% del Meta, el 0,8% del Huila y el 4,9% de otros departamentos.

Un estudio del Ulster Institute for Social Research concluye que la composición genética de los habitantes del Putumayo es 51% amerindia, 38% europea y 11% africana.

Composición étnica por municipio

Censo 2005
La siguiente tabla muestra la distribución étnica del Putumayo por municipio según el censo de 2005:

Censo de 2018
En el censo de 2018 la composición étnica por municipio era la siguiente:

Referencias

Véase también
 Etnografía de Nariño
 Pastuso

Putumayo
Putumayo

Etnografía del Putumayo


ස්වාභාවික සංවහනය යනු යාන්ත්‍රණයක් හෝ තාප සංක්‍රාමණ යාන්ත්‍රණයකි. එහි තරල වල චලන උෂ්ණත්ව අනුක්‍රමණවලට අනුව තරලවල ඝනත්වයේ සිදුවන වෙනස්වීම් නිසා පමණක් ඇතිවන අතර  තරල චලිත බාහිර ප්‍රභයනික් (පොම්ප, පංකා, චූෂණ උපකරණ ආදිය) උපදවන විට ඇති නොවේ. (ස්වභාවික සංවහනයේ දී තාප ප්‍රභවයක් අවට ඇති තරල ප්‍රභවයන්  තාපය ලබා ගනී. එවිට තරල‍ෙය් අඩු ඝනත්වය අඩුවී එය ඉහල නැඟීමට පෙළඹේ.) එවිට වටපිටාවේ ඇති සිසිල් තරල මඟින් එම රත් වූ තරල ප්‍රතිස්ථාපනය වේ. මෙම සිසිල් තරල නැවතත් තාපය ලබාගෙන රත් වන අතර නැවත සිසිල් තරලය මඟින් එම රත්වූ තරල ප්‍රතිස්ථාපනය වේ. මෙම ක්‍රියාවලිය අඛණ්ඩව සිදුවෙමින් සංවහන ධාරාවක් ඇති කරයි. ස්වභාවික සංවහනය සඳහා වන එලවුම් බලය නම් උත්ප්ලාවකතාවයයි. එය තරල ඝනත්වයේ වෙනස නිසා ඇති වන ප්‍රතිඵලයකි. මේ නිසා ගුරුත්වජ බලය හෝ ඒ හා සමාන බලයක් (ත්වරණය , කේන්ද්‍රාපසාරී බලය හෝ කොරියොලිස් බලය වැනි තුල්‍යතා මූලධර්මය මගින් ඇති වන) ස්වභාවික සංවහනයට  අත්‍යවශ්‍ය  වේ. නිදසුනක් ලෙස ක්ෂුද්‍ර ගුරුත්වජ පරිසරයක් පවතින, කක්ෂගත කර ඇති,  ජාත්‍යන්තර අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ දී ස්වභාවික තාප සංවහනය සිදු නොවේ. එහිදී වෙනත් තාප සංක්‍රාමණ යාන්ත්‍රන මගින් අධික ලෙස රත් වූ විද්‍යුත් උපකරණ සිසිල් කිරීම කරනු ලැබේ.

ස්වභාවික සංවහනය පර්යේෂකයන්ගේ මහත් අවධානයකට ලක්වී තිබේ. මන්දයත් එය ගිනිදැල්වලින් ඉහළ නගින රත් වූ වාතයේ , දිය වැල්වල , මුහුදු සුළං ඇති වීමේ දී වැනි ස්වාභාවික සංසිද්ධිවල දි මෙන්ම සහ ද්‍රව කළ ලෝහ සිසිලනයෙන් අන්වීක්ෂීය ව්‍යුහ සෑදීම වැනි ඉංජිනේරු යෙදීම්වල ද , ආවරණය කළ අහස් යානා පියාපත්වල හා සූර්ය තටාකවල යෙදෙන බැවිණි. ස්වාභාවික සංවහනයයේ ඉතා පොදු වූ කාර්මික යෙදවුමක් වන්නේ වාත සිසිලනයයි. මෙය පරිගණක චීප තරම් වූ කුඩා පරිමාණවල සිට විශාල පරිමාණයේ ක්‍රියාවලි  සිදු කරන උපකරණ දක්වා ද භාවිතා කරයි.

ගණිතමය වශයෙන් විශේෂ පද්ධතියක් ස්වභාවික සංවහනය දෙසට නැඹුරු වීම ග්‍රෑෂොෆ් අංකය (Gr)  මගින් දක්වයි. Gr යනු උත්ප්ලාවකතා බලය බල හා දුස්ස්‍රාවිතා බලය අතර අනුපාතයයි.

මෙහි β යනු තාපජ ප්‍රසාරණ සංගුණකයයි. (K-1) , g යනු ගුරුත්වජ ත්වරණය ද ΔT යනු රත් වූ මතුපිට පෘෂ්ඨය හා නිකර තරලය (K) අතර උෂ්ණත්ව වෙනස ද L යනු ලාක්ෂණික දිග ද (වස්තු‍ව මත මෙය රදා පවතී) හා ν යනු දුස්ස්‍රාවීතාවය ද වේ.

ද්‍රව සදහා β හි අගයන් වගුගත කොට ඇත. මීට අමතරව පහත සමීකරණයෙන් ද β ගණනය කළ හැක.

      (K-1)

පරිපූර්ණ වායුවක් සඳහා මෙම අංකය පහසුවෙන් සෙවිය හැක.

එනිසා උච්ච වායු සදහා β පහත පරිදි සරල ආකාරයක් ගනී.

තවද රත් වූ තරලයේ උඩුකුරු තෙරපුම , චලනයට බාධා පමුණුවන අභ්‍යන්තර ඝර්ෂණයට දක්වන අනුපාතය ලෙස ද ග්‍රාෂොෆ් අංකය හැඳින්විය හැක. ඉතා ඇලෙන සුළු , දුස්ස්‍රාවී තරලවල තරල චලිතය මෙන්ම ස්වභාවික සංවහනය ද සීමා වේ. අනන්ත  දුස්ස්‍රාවීතාවයක් ඇති අන්ත්‍ය අවස්ථාවලදී තරලය චලිත සිදු ෙනාවන අතර සියලුම තාප සංක්‍රාමණයන් සිදුවනුයේ තාප සන්නයනය මඟිනි.

සමහරවිට තාප - ද්‍රාව්‍ය සංවහනය නමින් හැඳින්වෙන  සාන්ද්‍රණ අනුක්‍රමණය නිසා සිදුවන ස්වාභාවික සංවහනය සදහා ද සමාන සමීකරණයක් ලිවිය හැක. මෙම අවස්ථාවේ දී රත් වූ තරලයක වූ සාන්ද්‍රණය සිසිල් තරලයට විසරණය වන අතර එය කෙසේ ද යත්  ජල භාජනයකට තීන්ත එක් කළ විට එම තීන්ත ජල අවකාශය තුළ විසරණය වන අයුරිනි.

ග්‍රාෂොෆ් අංකය හා රෙනෝල්ඩ් අංකය අතර සාපේක්ෂ විශාලත්වය නිර්ණය කිරීම මගින් කුමන ආකාරයේ සංවහනයක් බල වත්වන්නේ දැයි තීරණය කළ හැකිය.  නම් කෘත සංවහනය නොසළකා හරින අතර   නම් ස්වභාවික සංවහනය නොසළකයි. මෙම අනුපාතය එකට ආසන්න වන්නේ නම් කෘත හා ස්වභාවික යන සංවහනය යන දෙකටම ආසන්න වන්නේ නම් එය ගණනයක් සදහා යොදා ගනී.

ස්වභාවික සංවහනය රත් වූ මතුපිට  පෘෂ්ඨයේ ජ්‍යාමිතිය මත විශාල ලෙස රඳා පවතින අතර තාප සංක්‍රාමණ සංගුණකය නිර්ණය කිරීමේ දී විවිධාකාර ප්‍රතියෝග පවතී. රේලයි අංකය () නිතරම භාවිතා වන අතර,
 වෙයි. මෙහි  යනු ප්රැන්ඩ්ල් අංකයයි.

විවිධ  ජ්‍යාමිතීන් සඳහා සාමාන්‍යයෙන් යොදන ප්‍රතියෝගයක් වනුයේ

f4(Pr) හි අගය ගණනය කොරනුයේ පහත සූත්‍රය උපයෝගී කර ගෙනය

Nu යනු නියුසල්ට් අංකය වන අතර  Nu0 හී අගයයන් හා Ra ගණනය කිරීම සඳහා භාවිතා කෙරෙන දිග වල ගුණාංග පහත දැක්වේ:

තාපය

ස්වාභාවික සංවහන තාප සංක්‍රාමණය


Egy Maulana Vikri, né le  à Medan, est un footballeur international indonésien. Il joue au poste de milieu offensif au FK Senica.

Biographie

En club
Le 11 mars 2018, il s'engage avec Lechia Gdańsk en Pologne. Il joue son premier match le 22 décembre 2018, contre le Górnik Zabrze. Il joue la supercoupe de Pologne 2019 contre le Piast Gliwice, en entrant en jeu en toute fin de match (victoire 3-1).

Le 30 août 2021, il signe avec les slovaques du FK Senica. Il joue son premier match le 12 septembre 2021 contre le FK Pohronie en championnat. Le 27 novembre 2021, il marque ses deux premiers buts, contre le MŠK Žilina (score : 2-2).

En sélection
Avec les moins de 19 ans, il participe au championnat d'Asie des moins de 19 ans en 2018. Lors de cette compétition organisée dans son pays natal, il joue trois matchs. Il se met en évidence en marquant un but et en délivrant une passe décisive en phase de poule contre le Taipei chinois. L'Indonésie s'incline en quart de finale face au Japon.

Il reçoit sa première sélection en équipe d'Indonésie le 14 janvier 2018, en amical contre l'Islande (défaite 1-4). Il délivre sa première passe décisive le 3 juin 2021, contre la Thaïlande (score : 2-2). Il inscrit son premier but le 11 octobre 2021, contre le Taipei chinois (victoire 0-3).

En fin d'année 2021, il participe au championnat d'Asie du Sud-Est. Lors de cette compétition organisée à Singapour, il joue trois matchs. Il se met en évidence en marquant un but en demi-finale contre le pays organisateur, puis un autre but lors de la finale retour contre la Thaïlande.

Palmarès
 Indonésie
 Championnat d'Asie du Sud-Est (0) :
 Finaliste : 2021.

 Lechia Gdańsk
 Supercoupe de Pologne (1) :
 Vainqueur : 2019.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international indonésien
Joueur du Lechia Gdańsk
Joueur du FK Senica
Naissance en juillet 2000
Naissance à Medan

Egy Maulana Vikri