Fundação e Império (Foundation and Empire) é um romance de ficção científica escrito por Isaac Asimov. É o segundo volume da clássica Trilogia Fundação na série Fundação. O livro foi publicado originalmente como duas histórias na revista Astounding Science Fiction. A Parte 1 apareceu na edição de abril de 1945 de Astounding como "Dead Hand", enquanto a Parte 2 apareceu nas edições de novembro de 1945 e dezembro de 1945 como "The Mule". Apesar de ser o segundo livro publicado é o quarto na cronologia do universo. A segunda parte, "The Mule", ganhou um Prêmio Retro Hugo em 1996.

Resumo do Enredo

O General
A primeira metade do livro, intitulada "O General", conta como o General Bel Riose do Império Galáctico coage a ajuda de um Siwenniano chamado Ducem Barr para confirmar as histórias sobre a Primeira Fundação. Depois de mais pesquisas, visitando o território da Primeira Fundação, Riose determina que eles são uma ameaça ao Império e declara guerra contra eles, tanto para cumprir seu dever para com o Império quanto para satisfazer sua busca pessoal pela glória.

Riose captura e interroga um mercador da Primeira Fundação chamado Lathan Devers, que revela a Barr que permitiu ser capturado para minar a operação de Riose por dentro. Devers é recebido por Ammel Brodrig, Secretário Privado do Imperador Cleon II que foi enviado para ficar de olho no general. Devers tenta implicar Riose em uma tentativa de derrubar o Cleon II, no entanto Brodrig muda de lado agora apoiando Riose. Barr nocauteia Riose antes que ele possa submeter Devers a um interrogatório mais eficaz e escapam na nave de Barr. Barr confessa a Devers que cooperou com Riose a fim de evitar a descoberta de uma rebelião Siwenniana planejada no caso do triunfo da Primeira Fundação sobre Riose.

Devers e Barr seguem para Trantor em uma última tentativa de colocar Cleon II contra Riose, envolvendo Riose em uma conspiração para derrubar Cleon com a ajuda de Brodrig. No entanto, em sua tentativa de subornar a cadeia da burocratas, eles são pegos em flagrante por um membro da Polícia Secreta, mas conseguem fugir do planeta antes de serem presos. Durante a fuga, eles interceptam notícias sobre a retirada e prisão de Bel Riose e Brodrig, o que leva à rebelião de Siwenna e ao fim da ameaça à Primeira Fundação.

Durante as festividades que comemoram a adesão de Siwenna à Primeira Fundação, Barr explica a Devers e ao príncipe mercador da Primeira Fundação, Sennet Forell, que o contexto social do Império tornou a vitória da Primeira Fundação inevitável, independentemente de quais ações eles e Bel Riose tomassem.

Somente um imperador e um general fortes poderiam ter ameaçado a Primeira Fundação. Caso o general fosse forte mas o imperador fraco, o general se voltaria para dentro do império para tomar o trono. Um imperador forte mais um general forte, forçaria o general a voltar sua atenção para a periferia do império, para novas conquistas. Entretanto um imperador só é forte por não permitir que súditos fortes prosperem, o que pode ameaça-lo, e o sucesso de Bel Riose o transformou em uma ameaça que Cleon II precisava eliminar. Com o Império se aproximando do fim e a Segunda Fundação não devendo ser encontrada até séculos depois, a Primeira Fundação não prevê mais oposição, no entanto, um conflito interno entre os príncipes mercadores da Primeira Fundação e os comerciantes é prenunciado.

Os personagens do imperador Cleon II e Bel Riose nesta história são baseados nos personagens do histórico imperador romano Justiniano I e seu general Belisarius. Sua história era familiar para Asimov da sua recente leitura de Robert Graves romance de Conde Belisário, e do seu estudo anterior de Edward Gibbon 's História do Declínio e Queda do Império Romano , no qual toda a série é baseada frouxamente.

"The General" foi publicado pela primeira vez na edição de abril de 1945 da Astounding Science Fiction sob o título "Dead Hand".

Resumo Detalhado

O General
(publicado em abril de 1945 como Dead Hand )

É 200 E.F Um jovem general do Império Galáctico (que agora está em seu colapso) com o nome de Bel Riose visita um nobre siweniano chamado Ducem Barr (filho de Onum Barr, que tinha sido visitado por Hober Mallow , décadas atrás), o único cidadão do Império que conhece a Primeira Fundação e a Periferia, para discutir histórias sobre "mágicos na orla da Galáxia", chamados de a Primeira Fundação. Barr mostra a ele o escudo pessoal dado a ele por Hober Mallow quarenta anos antes, e lhe fala sobre o velho vice-rei do setor normando. Riose não acredita nas lendas sobre a Fundação no início, mas depois decide visitá-la pessoalmente.

Cerca de meio ano depois, o governo da Primeira Fundação (que inclui Sennet Forell, filho ilegítimo de Hober Mallow) discute o que aconteceu. Riose os visitou e partiu, mas eles roubaram uma de suas naves e interrogaram a tripulação. O prefeito, que é descrito como um tolo, não está presente. Enquanto isso, Riose traz Barr até ele para falar com ele mais uma vez. Ele conta o que aconteceu e faz um acordo com ele. Ele precisa de Barr para ajudá-lo em um ataque à Fundação. Em troca de seus serviços, ele promete absolver o assassinato de Barr do falecido vice-rei do setor normando.

Em Trantor, o atual imperador, Cleon II, que sofre de uma curiosa doença não diagnosticada, é informado por seu assessor faminto por poder, Lorde Ammuel Brodig, que Riose enviou um pedido de mais naves e disse que ele é um dos generais mais populares. Cleon está zangado com o pedido, pensando que Riose já tem naves o suficiente, mas aceita mesmo assim. Riose então começa sua ofensiva contra a Fundação no planeta Wanda. O Mercador Lathan Devers permite-se ser capturado para saber mais sobre os planos de Riose, que o interroga, embora pouco revele no interrogatório. Devers então é mantido preso junto com Barr. Devers pede provas de que Barr é realmente o sexto filho de Onum Barr, que escapou do massacre de Brodig, que ordenou o massacre de metade da população masculina de Siwenna. Barr mostra a ele o escudo pessoal e Devers aceita isso como prova suficiente tornando-se amigos.

Lord Brodig é nomeado representante do Imperador e encontra-se com Riose em Wanda. Eles concordam que Brodig interrogue Devers ainda mais. O sargento Mori Luk avisa Devers e Barr sobre o interrogatório de Brodig e sobre como ele é implacável e todas as coisas horríveis que fez. Brodig suborna com Devers para obter informações e Devers revela a ele que a Fundação tem os segredos da transmutação dos elementos, em troca de grandes quantias de dinheiro (já que Brodig é mais rico que o próprio Imperador). Brodig diz que eles tentaram subornar o general com Iridium e que agora sua recusa faz mais sentido.

Mais tarde, quando Riose vem para escanear Barr e Devers com outra sonda psíquica, ele recebe uma cápsula de mensagem de Brodig. Barr o nocauteia com o busto do imperador enquanto ele está lendo e eles pegam sua arma e a mensagem. Eles matam Mori Luk, que os ataca, acreditando que eles mataram Riose ao ver seu blaster. Eles então escapam de Wanda na nave de Devers. A bordo, eles discutem um pouco. Devers pensa que eles podem usar as palavras de Brodig na mensagem sobre "fins finais" para enganar o Imperador, fabricando evidências da suposta traição de Riose e Brodrig para encerrar a guerra com sua execução. Barr discorda. No final, eles concordam em ir a Trantor para confrontá-lo.

Em Trantor, eles começam sua tentativa de conseguir uma audiência com o Imperador. Devers suborna um oficial com o dinheiro que recebeu de Brodig para deixá-lo entrar sem identidade. Eles finalmente alcançam um comissário e exigem uma audiência com o imperador. Eles tentam negociar com ele para obtê-lo, mas ele revela que é um tenente da polícia disfarçado e atira em Barr, mas ele tem um escudo pessoal de Siwenna e mata o comissário. Eles fogem de Trantor, embora Devers agarre um jornal ao sair. Acontece que Cleon II convocou Riose e Brodig de qualquer maneira e acabou com a guerra.

Eles retornam à Fundação e Siwenna se torna o primeiro planeta a deixar a jurisdição do Império e se tornar um planeta controlado pela Fundação . Barr fala com Sennet Forell em Terminus, explicando a ele que, dado o estado de decadência do Império, qualquer combinação de General e Imperador estava fadada ao fracasso, já que nenhum Imperador poderia se dar ao luxo de ser destronado por um General muito bem sucedido e popular, nem correr o risco de liderar um faça campanha para si mesmo e deixe Trantor enquanto seus rivais planejam sua morte. Ele menciona a Segunda Fundação, mas Forell o dispensa. Barr então apresenta inimigos internos que não gostariam que a riqueza deixasse as mãos daqueles que trabalham para ela. A história termina aqui.

O Mulo
Cerca de cem anos depois, o Império deixou de existir tanto no nome quanto na realidade, Trantor tendo sido saqueado por uma "frota bárbara". A Fundação se tornou a potência dominante na galáxia, controlando sua região por meio de sua rede de comércio. Infelizmente, a liderança da Fundação degenerou: o prefeito de Terminus é Indbur III, o neto ineficaz de um homem forte que tomou o poder e instituiu o governo hereditário.

Além dessa corrupção interna, uma ameaça externa surge na forma de um homem misterioso que é conhecido apenas como O Mulo . O Mulo, cujo nome real nunca é revelado, é uma aberração mental e possui a habilidade de sentir e manipular as emoções dos outros. Ele usa essa capacidade para assumir o controle dos sistemas independentes que fazem fronteira com a Fundação e os faz travar uma guerra contra a Fundação.

Enquanto seus vassalos conduzem a guerra, o Mulo viaja sob o disfarce de um palhaço refugiado chamado "Magnifico Giganticus" com os cidadãos da Fundação Toran Darell e Bayta Darell para diferentes mundos da Fundação. Ele usa suas habilidades para minar o esforço de guerra da Fundação, espalhando desespero e destruindo o moral. No final, a Fundação cai sem muita luta.

Ainda disfarçado de palhaço refugiado, ele viaja com os Darell, junto com o psicólogo Ebling Mis , para a Biblioteca Imperial de Trantor. Os Darells e Mis procuram entrar em contato com a Segunda Fundação , que eles acreditam ser capaz de derrotar o Mulo. O Mulo, por outro lado, deseja saber a localização da Segunda Fundação para que ele possa usar a tecnologia da Primeira Fundação para destruí-la.

Enquanto está na Grande Biblioteca, o Mulo secretamente estimula a mente de Ebling Mis, permitindo-lhe fazer descobertas poderosas. Infelizmente para Mis, as ações do Mulo fazem com que sua saúde se deteriore muito rapidamente. Enquanto Mis está morrendo, ele diz a Toran, Bayta e o Mulo que sabe onde está a Segunda Fundação. Pouco antes de revelar a localização da Segunda Fundação, no entanto, Bayta o mata, tendo percebido pouco antes que o palhaço renegado era na verdade a Mulo, matando Mis para impedi-lo de revelar o paradeiro da Segunda Fundação para o Mulo. Derrotado, o Mulo deixa os Darells em Trantor para ir e reinar sobre a Fundação e o resto de seu novo império.

Resumo Detalhado

O Mulo
(publicado em novembro e dezembro de 1945 como The Mule )

A segunda metade do livro, intitulada "O Mulo", ocorre aproximadamente cem anos após a primeira metade. O Império, após sua fase final de declínio e guerra civil, deixou de existir, Trantor sofreu "O Grande Saque" por uma "frota bárbara", e apenas um pequeno estado de 20 planetas agrícolas permanece. A maior parte da civilização galáctica se desintegrou em reinos bárbaros.

A Fundação se tornou a potência dominante na galáxia, controlando seu território por meio de sua rede comercial. O esboço do Plano Seldon se tornou amplamente conhecido, e os fundacionistas e muitos outros acreditam que, como previu eventos anteriores com precisão, a formação de um Segundo Império pela Fundação é inevitável. A liderança da Fundação tornou-se ditatorial e complacente, e muitos planetas externos pertencentes aos Mercadores planejam se revoltar.

Uma ameaça externa surge na forma de um homem misterioso conhecido apenas como O Mulo. O Mulo (cujo nome real nunca é revelado) é um mutante e possui a habilidade de sentir e manipular as emoções dos outros, geralmente criando medo e / ou devoção total em suas vítimas. Ele usa essa capacidade para assumir o controle dos sistemas independentes que fazem fronteira com a Fundação e os faz travar uma guerra contra ela. Diante desta nova ameaça, os comerciantes provinciais se unem aos líderes da Fundação central contra o Mulo, acreditando que ele seja a nova crise de Seldon.

Conforme o Mulo avança, os líderes da Fundação assumem que Seldon previu este ataque, e que o aparecimento da mensagem de crise do holograma programado de Seldon irá novamente lhes dizer como vencer. Para sua surpresa, eles descobrem que Seldon previu uma guerra civil com os Mercadores, não a ascensão do Mulo. A fita para de repente quando Terminus perde toda a força em um ataque do Mulo, e a Fundação cai.

Os cidadãos da Fundação Toran e Bayta Darell, junto com o psicólogo Ebling Mis e "Magnifico", um palhaço que foge do serviço do Mulo, viajam para diferentes mundos da Fundação, e finalmente para a Grande Biblioteca de Trantor. Os Darells e Mis procuram entrar em contato com a Segunda Fundação, que eles acreditam ser capaz de derrotar o Mulo. Eles também têm suspeitas de que o Mulo deseja saber a localização da Segunda Fundação, para que ele possa destruí-la, e assim controlar toda a galaxia.

Na Grande Biblioteca, Ebling Mis trabalha continuamente até que sua saúde se deteriore fatalmente. Enquanto Mis está morrendo, ele diz a Toran, Bayta e Magnifico que sabe onde está a Segunda Fundação. Antes que ele pudesse revelar a localização da Segunda Fundação, no entanto, Bayta o mata. Bayta percebeu, pouco antes, que Magnifico era na verdade o Mulo, que havia usado seus poderes em todos os planetas que haviam visitado anteriormente. Da mesma forma, ele forçou Mis a continuar trabalhando e encontrar o que o Mulo estava procurando. Bayta matou Mis para impedi-lo de revelar o paradeiro da Segunda Fundação ao Mulo.

Os Darells são deixados em Trantor. O Mulo sai para reinar sobre a Fundação e o resto de seu novo império. A existência da Segunda Fundação, como uma organização centrada na ciência da psicologia, em contraste com o foco da Fundação nas ciências físicas, é agora conhecida pelos Darells e pelo Mulo. Agora que o Mulo conquistou a Fundação, ele se destaca como a força mais poderosa da galáxia, e a Segunda Fundação é a única ameaça ao seu domínio sobre toda a galáxia. O Mulo promete que encontrará a Segunda Fundação.

"The Mule" foi publicado pela primeira vez com esse título nas edições de novembro e dezembro de 1945 da Astounding Science Fiction .

Recepção
Groff Conklin descreveu a Fundação e o Império como "uma bela aventura galáctica fanfarrona [baseada] em um pensamento político-social extremamente obstinado, científico e maduro". Boucher e McComas , no entanto, declaram que "Qualquer pessoa com um conhecimento concordante de Gibbon, Breasted ou Prescott não encontrará novos conceitos [aqui], exceto os totalmente incompreensíveis contidos na própria ciência pessoal do autor de 'psico-história'."

Em 1996, "The Mule" recebeu retrospectivamente o Prêmio Hugo de melhor romance de 1945. A trilogia Foundation , da qual Foundation e Empire é o segundo livro, ganhou o Prêmio Hugo em 1966 de Melhor Série de Todos os Tempos.

O Visi-Sonor inspirou o Holofonor, um instrumento semelhante que aparece várias vezes no desenho animado Futurama.

Os Romances de Asimov Ambientados No Universo De Robôs / Império / Fundação
O prefácio de Prelúdio à Fundação contém a ordem cronológica dos livros de ficção científica de Asimov. Asimov afirmou que os livros de sua Série Robôs, Império e Fundação "oferecem uma espécie de história do futuro, que talvez não seja completamente consistente, já que eu não planejei consistência para começar". Asimov também observou que os livros em sua lista "não foram escritos na ordem em que (talvez) deveriam ser lidos".

Os seguintes romances estão listados em ordem cronológica por narrativa:

 Eu Robô / I, Robot (1950) - Um romance autônomo de concerto (fix-up - Uma correção (ou correção) é um romance criado a partir de vários contos de ficção que podem ou não ter sido inicialmente relacionados ou publicados anteriormente.) contendo 9 contos sobre robôs.
 O Homem Positrônico / The Positronic Man (1992) - Um romance autônomo co-escrito com Robert Silverberg, baseado na noveleta de Asimov de 1976 O Homem Bicentenario, "The Bicentennial Man".
 Nêmesis / Nemesis (1989) - Um romance autônomo vagamente conectado as série Robôs/Império/Fundação, ambientado nos primeiros dias das viagens interestelares.
 As Cavernas de Aço / The Caves of Steel (1954) - Primeira novela de R. Daneel Olivaw - Primeiro livro da Série Robôs.
 O Sol Desvelado / The Naked Sun (1957) - Segunda novela de R. Daneel Olivaw - Segundo livro da Série Robôs.
 Os Robôs da Alvorada / The Robots of Dawn (1983) - Terceira novela de R. Daneel Olivaw - Terceiro livro da Série Robôs.
 Robôs e Império / Robots and Empire (1985) - Quarta novela de R. Daneel Olivaw - Quarto livro da Série Robôs.
 As Correntes do Espaço / The Currents of Space (1952) - Primeiro romance da Série Império.
 Poeira de Estrelas / The Stars, Like Dust (1951) - Segundo romance da Série Império.
 Pedra no Céu / Pebble in the Sky (1950) - Terceiro romance da Série Império.
 Prelúdio a Fundação / Prelude to Foundation (1988) -Primeiro romance da Série Fundação.
 Origens da Fundação / Forward the Foundation (1993) - Segundo romance da Série Fundação.
 Fundação / Foundation (1951) - Terceiro romance da Série Fundação.
 Fundação e Império / Foundation and Empire (1952) - Quarto romance da Série Fundação.
 Segunda Fundação / Second Foundation (1953) - Quinto romance da Série Fundação.
 Limites da Fundação / Foundation's Edge (1982) - Sexto romance da Série Fundação.
 Fundação e Terra / Foundation and Earth (1986) - Sétimo romance da Série Fundação.
 O Fim da Eternidade / The End of Eternity (1955) - Um romance autônomo vagamente conectado à série Robôs/Império/Fundação, sobre uma organização que altera o tempo.

Referencias
Romances de ficção científica dos Estados Unidos

Fundação e Império


Lant Carpenter ( - 5 ou ) est un éducateur anglais et ministre unitarien.

Jeunesse
Lant Carpenter est né à Kidderminster, le troisième fils de George Carpenter et de sa femme Mary Hooke . Il est baptisé le 2 septembre 1780 à Kidderminster. Ses parents se séparent après la faillite de l'entreprise de son père, et Nicholas Pearsall, tuteur de sa mère et unitarien, veille à son éducation. Pendant deux ans à partir de l'âge de 13 ans, il est à Stourbridge, avec comme professeur son oncle le révérend Benjamin Carpenter, retournant ensuite à Kidderminster où il est dans une école fondée par Pearsall, avec William Blake. Après quelques mois à la Northampton Academy sous la direction de John Horsey, Carpenter est transféré à l'Université de Glasgow puis rejoint le ministère . Après une courte période en tant que maître assistant dans une école unitarienne près de Birmingham, en 1802, il est nommé bibliothécaire à l'Athenaeum de Liverpool .

Ministre
En 1805, Carpenter devient curé d'une chapelle à Exeter. Il s'installe à Bristol en 1817, pour occuper un poste de ministre à la chapelle unitarienne de Lewin's Mead. À Bristol et à Exeter, il est également engagé dans des travaux scolaires, parmi ses élèves de Bristol figurent Harriet et James Martineau, Samuel Greg et John Bowring de la Westminster Review.

Lant Carpenter fait beaucoup pour élargir l'esprit de l'unitarisme anglais. Il croit à la légalité essentielle de la création. Cela signifie que les causes naturelles sont l'explication du monde tel que nous le trouvons. Le rite du baptême lui parait une superstition et il lui substitue une forme de dédicace infantile .

Dernières années
La santé de Carpenter se détériore en 1839 et il lui est recommandé de voyager. Il se noie le 5 ou le 6 avril 1840, après être tombé par-dessus bord du bateau à vapeur dans lequel il voyageait de Livourne à Marseille. Son corps s'échoue environ deux mois plus tard près du Porto d'Anzio et est enterré sur la plage .

Travaux
En 1820, Carpenter écrit An Examination of the Charges made Against Unitars and Unitarism. Une collection de ses sermons est publiée en 1840 sous le titre Sermons on Practical Subjects . Pour Cyclopædia de Rees, il contribue aux articles sur l'éducation, vol 12, (1809); Langue, Vol 20, (1812) ; et Philosophie mentale et morale, Vol 23, (1812/13).

Bibliographie

 1806 : Lant Carpenter, An Introduction to the Geography of the New Testament : Il a publié en 1806 un manuel populaire de géographie du Nouveau Testament. (   PA4, sur Google Livres )
 1819 : George Paxton (Rév), Illustrations des Saintes Écritures : en trois parties.1. De la géographie de l'Est.2. De l'histoire naturelle de l'Orient.3. Des coutumes des nations anciennes et modernes.

Une introduction à la géographie du Nouveau Testament : comprenant un arrangement géographique des lieux mentionnés dans le Nouveau Testament ; Avec une brève déclaration de la connexion dans laquelle ils se produisent respectivement. Avec plusieurs cartes. Par Lant Carpenter, LL. D.  [ Imprimé pour accompagner les "Illustrations des Saintes Écritures" de Paxton. ] ( Image titre ) (   RA1-PA51, sur Google Livres)

Famille
Lant Carpenter épouse Anna ou Hannah Penn, fille de John Penn et Mary, en 1806 à Worcester. Anna est baptisée le 11 mai 1787 à Bromsgrove, Worcester .

Ils ont :

 Mary Carpenter est née le 3 avril 1807 à Exeter. Elle meurt le 14 juin 1877 et est enterrée à Arno's Vale, Bristol. Mary est la fondatrice du mouvement des ragged school.
 Anna Carpenter, née le 17 septembre 1808.
 Susan Carpenter, née le 19 avril 1811.
 William Benjamin Carpenter est né le 29 octobre 1813 à Exeter. Il meurt le 19 novembre 1885 à Londres et est enterré au cimetière de Highgate.
 Russell Lant Carpenter est né en 1816 à Kidderminster et est baptisé dans le Devonshire. Il meurt en 1892.
 Philip Pearsall Carpenter est né le 4 novembre 1819 à Bristol, Somerset, Angleterre. Il meurt le 24 mai 1877 à Montréal, Québec, Canada, de la fièvre typhoïde. Il est un ministre ordonné et un conchyliologue réputé.

Références

Liens externes

Clergé anglais du XIXe siècle
Pasteur britannique
Mort par noyade
Décès en avril 1840
Naissance en septembre 1780
Décès à 59 ans

Lant Carpenter


Thomas Darcy,  baron Darcy de Chiche ( - ) est un courtisan anglais sous le règne d'Édouard VI. Il est vice-chambellan de la maison et capitaine des Yeomen de la garde entre 1550 et 1551 avant sa nomination en tant que lord chambellan de la maison. Il est placé en résidence surveillée pour son soutien à Lady Jane Grey comme successeur d'Edward.

Jeunesse et famille
Thomas Darcy, né en 1506, est le seul fils et héritier de Roger Darcy (décédé le 30 septembre 1508) et d'Elizabeth Wentworth, fille de Sir Henry Wentworth et tante de la reine Jeanne Seymour  . Après la mort de Roger Darcy, Elizabeth (née Wentworth) se remarie, en tant que deuxième épouse, à Sir Thomas Wyndham (d.1522) de Felbrigg, Norfolk, et est la mère de Thomas Wyndham . Elle se marie en troisièmes noces, comme sa troisième femme, à John Bourchier (1er comte de Bath)  .

Après la mort de son père, Thomas Darcy devient le pupille de Sir John Raynsford. Il épouse Audrey, la fille de Raynsford, en 1521. Elle meurt sans enfant en 1527 et il épouse plus tard Elizabeth, fille de John de Vere (15e comte d'Oxford) et Elizabeth Trussell . Ils ont cinq  ou huit  enfants, dont John, qui lui succède comme 2e baron Darcy de Chiche. Il épouse Frances, fille de Richard Rich (1er baron Rich), et ils ont des descendants, dont Thomas,  baron et  comte Rivers .

Carrière politique
Il est fait chevalier en 1532 et siège au parlement d'Essex en 1539, 1545 et 1547, et peut-être en 1536. Après la mort du comte d'Oxford en 1540, il occupe des fonctions habituellement détenues par les de Veres : intendant de St. Osyth, gardien du Château de Colchester et gardien de Tendring Hundred. Sa position à la cour est facilitée par ses relations avec les de Veres et son cousin, Edward Seymour (1er duc de Somerset). Il est nommé écuyer tranchant de la table du roi en 1540, gentleman de la chambre privée en 1544 et principal gentleman de la chambre privée en 1549. Il prête serment au Conseil privé le 24 janvier 1550, et le 2 février, il est nommé vice-chambellan de la maison et capitaine des Yeomen of the Guard. Le 5 avril 1551, il est créé baron Darcy de Chiche pour servir en tant que lord chambellan de la maison, et dans ce poste, il dirige une commission pour réformer les tribunaux des impôts . Il est élu à l'Ordre de la Jarretière le 6 octobre .

Après la mise hors la loi et l'exécution pour trahison de Sir  en 1539, Darcy obtient le principal domaine Carew à Beddington, qu'il revend plus tard aux héritiers de Carew.

Il est l'un des signataires des lettres patentes permettant à Lady Jane Grey de succéder à Édouard VI, et ce soutien conduit à son assignation à résidence par Marie  . Il est gracié, mais perd ses postes et sa qualité de membre du conseil.

Il meurt le 28 juin 1558 à Wivenhoe dans l'Essex et est enterré au prieuré de St Osyth. Il est remplacé par son fils aîné John comme  baron Darcy de Chiche.

Références

Bibliographie

Liens externes

Baron de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Député du Parlement d'Angleterre au XVIe siècle
Chevalier de la Jarretière au XVIe siècle
Knight Bachelor
Membre du Conseil privé d'Angleterre
Décès en juin 1558
Naissance en décembre 1506
Décès à 51 ans

Thomas Darcy (1er baron Darcy de Chiche)


Hjelmet hornfugl () er en næsehornsfugl, der lever i Afrika.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Centralafrika
Fugle fra Vestafrika
Næsehornsfugle

Hjelmet hornfugl


Neil Buchanan (* 11. Oktober 1956 in Aintree, Merseyside, England) ist ein britischer Fernsehmoderator, Maler und ehemaliger Rockmusiker. Bekannt wurde er in Deutschland vor allem wegen seiner regelmäßigen Auftritte in der Bastelshow Art Attack, die er in der englischsprachigen Version selbst moderierte.

Leben
Neil Buchanan wurde am 11. Oktober 1956 in Aintree nahe Liverpool geboren. Er meldete sich beim Liverpool Art College an, von welchem er abgewiesen wurde. Später besuchte Buchanan die Liverpool Institute High School for Boys, das heutige Liverpool Institute for Performing Arts.

Buchanan war von 1976 bis zum Anfang der 80er-Jahre Gitarrist der Heavy-Metal-Band Marseille, die aus der New Wave of British Heavy Metal hervorging.

Seine Fernsehkarriere begann mit der Moderation einiger Sendungen und Shows des britischen Fernsehens. Als sein größter Erfolg gilt jedoch die Bastelshow Art Attack, die er von 1990 bis 2007 moderierte. Er hatte zudem stets Auftritte in der deutschen Version von Art Attack, in der er zwischen den Basteltipps aus den Materialien seiner jeweiligen Umgebung Riesenkunstwerke erstellte.

Privates
Neil Buchanan ist seit 1989 verheiratet und hat zwei Kinder, Molly und Freddie.

Einzelnachweise

Weblinks

 Website von Neil Buchanan
 Neil Buchanan Porträt auf desmotivaciones.es

Fernsehmoderator (Vereinigtes Königreich)
Musiker (Vereinigtes Königreich)
Rock-Gitarrist
Brite
Geboren 1956
Mann

Neil Buchanan


Cupressus lusitanica er barrtré í Cupressaceae (Einisætt), frá Mexíkó og Mið-Ameríku (Gvatemala, El Salvador og Hondúras).

Tilvísanir

Barrtré

Cupressus lusitanica


Daniel Anyembe (født 22. juli 1998) er en professionel dansk-kenyansk fodboldspiller, der spiller i forsvaret for Viborg FF.

Klubkarriere

Esbjerg fB
Den 20. september 2016 bekræftede Esbjerg fB, at de havde forlænget Anyembes kontrakt et år frem til 2018. Han fortsatte med at spille for klubbens U19-hold.

Anyembe fik sin debut for EfB den 8. november 2016 mod Middelfart G & BK i pokalturneringen, hvor EfB vandt 1-0. Han spillede sin første kamp i den danske Superliga den 4. december 2016 mod Brøndby IF i en kamp, der sluttede i 1-1. Han kom på banen i det 46. minut, hvor han erstattede Andreas Nordvik. Anyembe forlængede sin kontrakt den 1. juni 2017 til sommeren 2020.

Han blev forfremmet til førsteholdstruppen ved indgangen til 2017/2018-sæsonen i den danske 1. division. Anyembe forlængede i august 2018 sin kontrakt indtil sommeren 2022.

Viborg FF
Anyembe blev i 2021 solgt af Esbjerg fB til Viborg FF.

Landsholdskarriere
Anyembe har mulighed for at spille for Danmark og Kenya.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Esbjerg fB
Fodboldspillere fra Esbjerg IF 92
Forsvarsspillere (fodbold)
Personer fra Esbjerg

Daniel Anyembe


Emma Pennsäter (født 29. november 1997) er en svensk professionel fodboldspiller, der spillede for den svenske Damallsvenskan fodboldklub FC Rosengård. Hun spiller fra sæsonen 2017-2018 som forsvarsspiller for Danske Brøndby IF.

Meritter
Rosengård
Vinder
 Damallsvenskan (2): 2014, 2015
 Svenska Supercupen: 2015

Sølv
 Svenska Cupen: 2014–15

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Sverige
Fodboldspillere fra FC Rosengård
Fodboldspillere fra Brøndby IF (kvinder)
Kvindelige fodboldspillere i Elitedivisionen fra Sverige

Emma Pennsäter


Bodegas Echeverría es una bodega de vinos ecuatoriana. Tiene su sede en Machala, Provincia de El Oro. Se dedica a la producción  y comercialización de vinos ecuatorianos.

Historia
En los años 80 el empresario agrícola Lcdo. César Echeverría Barreiro promovió investigaciones  para descubrir si era posible desarrollar la industria vitivinícola en el sur de Ecuador. Tras algunos años de experimentación la empresa desarrolló los sistemas  para cultivar uvas en esta zona tropical tradicionalmente bananera.

Viñedo Cabo de Lampa

Cabo de Lampa es donde Bodegas Echeverría cultiva sus uvas para producir el vino. El viñedo consta de aproximadamente 11 hectáreas cultivadas. Se encuentra encajado en el triángulo conformado por los poblados de Jumón, La Cuca, y La Pitahaya en la Provincia de El Oro al sur de Ecuador.

Desarrollo Comunitario y Cultural
La empresa promueve la cultura en la Provincia de El Oro patrocinando algunas actividades en alianza con la Casa de la Cultura Ecuatoriana. Debido a lo poco usual de su actividad ha sido parte de algunos reportajes y documentales culturales; el más relevante de todos fue el de la Revista Vistazo en la edición N.692 (PP. 21-22) de 1996.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Oficial

Bodegas

Bodegas Echeverría


An Pycreus pseudolatespicatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lun Kai Dai. An Pycreus pseudolatespicatus in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus pseudolatespicatus


Edison Vega (n. Ibarra, Ecuador; 8 de marzo de 1990) es un futbolista ecuatoriano. Juega de centrocampista y su equipo actual es Sociedad Deportiva Aucas de la Serie A de Ecuador.

Trayectoria
Imbabura S. C.

Vega se inicia en el fútbol profesional en 2007 cuando asciende a la Serie A con el Imbabura Sporting Club. El técnico era Wilson Armas que lo hace debutar en la mitad de la cancha, como volante de marca, convirtiéndose en figura en el cuadro "norteño" a pesar de la actualidad pobre del club en el torneo local.

Deportivo Quito

En 2012 el estratega Rubén Darío Insúa lo pide para el plantel azulgrana. En enero ficha por Sociedad Deportivo Quito.

Barcelona S. C.

En diciembre de 2014 ficha por Barcelona Sporting Club para así poder disputar la Copa Libertadores 2015.

Liga Deportiva Universitaria

Para la temporada 2016 luego de una campaña irregular en Barcelona ficha por Liga Deportiva Universitaria hasta finales de la campaña 2020. Con los albos consiguió en total tres títulos, la Serie A en 2018, la Copa Ecuador en 2019 y la Supercopa de Ecuador en 2020.

Aucas

En marzo de 2021 firma con Sociedad Deportiva Aucas para disputar la Copa Sudamericana y la LigaPro Serie A. Fue parte del equipo campeón de la Serie A en 2022, anotó el único gol en la llave disputada a doble partido, marcó el único gol con el que Aucas derrotó a Barcelona en el estadio Monumental Isidro Romero Carbo de Guayaquil y con el empate 0-0 en la vuelta, logró el primer título de Serie A en la historia de Aucas.

Clubes
 Actualizado al último partido disputado el .

Palmarés

Campeonatos nacionales

Distinciones individuales

Referencias

Ibarreños
Futbolistas de Ecuador
Futbolistas de la selección de fútbol de Ecuador
Futbolistas del Imbabura Sporting Club
Futbolistas de la Sociedad Deportivo Quito
Futbolistas del Barcelona Sporting Club
Futbolistas de la Liga Deportiva Universitaria de Quito
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Aucas

Edison Vega


Uljin (en coreano:울진군 Romanización revisada:uljingun, léase:Úlchin) es un condado en la provincia de Gyeongsang del Norte al suroeste de la república de Corea del Sur. Está ubicada al sureste de Seúl a unos 233 km y a 142 km al noreste del corazón de Daegu. Su área es de 900,05 km² y su población total en 2010 fue de 52.000.

La planta de energía nuclear Uljin, una de las cuatro plantas de energía nuclear en Corea del Sur, se encuentra en Bugu. La planta cuenta actualmente con seis reactores y es una fuente importante de puestos de trabajo para el condado y la región.

Administración
El condado de Uljin se divide en 2 eup, 8 myeon.
 Uljin-eup,
 Pyeonghae-eup,
 Buk-myeon,
 Seo-myeon,
 Geunnam-myeon
 Wonnam-myeon
 Giseong-myeon
 Onjeong-myeon
 Jukbyeon-myeon
 Hupo-myeon

Clima

Ciudades hermanas
 Goyang
 Distrito Yangcheon, Seúl
 Distrito Seocho, Seúl
 Distrito Suseong, Seúl
 Distrito Dong, Busan

Referencias

Enlaces externos
Uljin.com

Condados de Gyeongsang del Norte

Uljin


نادي الاتفاق لكرة القدم هو نادٍ رياضي ثقافي اجتماعي، أُسس عام 1945، ومقره مدينة الدمام في المنطقة الشرقية بالسعودية، حقق بطولة الدوري السعودي مرتين وبطولة كاس الملك مرتين وكأس ولي العهد مرة واحدة وبطولة كأس الكؤوس الخليجية للأندية 3 مرات، و بطولة الأندية العربية مرتين وكأس الاتحاد السعودي ثلاث مرات.

التاريخ

التأسيس والبقاء في الظل (1945-1960)

منذ تأسيس النادي عام 1945 وحتى نهاية الخمسينات الميلادية نافس الاتفاق على بطولات المنطقة الشرقية .

عقد بداية الإنجازات (1961-1970)

خلال عقد الستينيات الميلادية بدأت كرة القدم تتطور وتصبح أكثر تنظيمًا في المملكة وبعد تأسيس الاتحاد السعودي لكرة القدم وإقامة بطولة كأس الملك وكأس ولي العهد إلى جانب بطولات المناطق بدأ نجم الإتفاق يلمع في سماء الكرة السعودية حيث خاض الفريق نهائي كأس الملك للمرة الأولى في تاريخه عام 1963 لكنه تعرض لخسارة قاسية من اتحاد جدة بنتيجة 6-2.

لعب الفريق عام 1965 نهائيين الأول كان على كأس الملك والثاني على كأس ولي العهد خسر الأول أمام النادي الأهلي 3-1 ونجح بالفوز بالثاني أمام الاتحاد بنتيجة 3-0 لتكون كأس ولي العهد باكورة بطولات النادي.

وفي العام التالي 1966 وصل مرة أخرى لنهائي كأس الملك وخسره مجددًا لكن هذه المرة أمام نادي الوحدة من مكة المكرمة بنتيجة 2-0.

وفي عام 1968 عاد الاتفاق لنهائي كأس الملك من جديد وهذه المرة واجه الهلال من الرياض ونجح النادي في تحقيق البطولة للمرة الأولى في تاريخه بعد مباراة مثيرة أنتهت بأربعة أهداف مقابل هدفين.

الإبتعاد عن المنافسة والعودة إلى الظل (1971-1980)

لم يكن عقد السبعينيات الميلادية مميزًا للنادي فقد تراجع أداء الفريق وابتعد عن منافسة أندية الرياض وجدة على البطولات وأكتفى بالبقاء في الظل.

رغم ذلك وفي عام 1977 نجح الفريق في الصعود للدوري الممتاز بعد أن تم تصنيفه ضمن أندية الدرجة الأولى وحقق في العام التالي 1978 المركز الثالث في الدوري بفارق 8 نقاط عن المتصدر النادي الأهلي.

وفي عام 1979 تراجع الإتفاق وأنهى الدوري في المركز السادس وتكرر ذات المركز في عام 1980 بفارق 3 نقاط فقط عن مراكز الهبوط.

العصر الذهبي (1981-1988)

لا شك أن عقد الثمانينيّات الميلادية هوا الأفضل والأنجح على الإطلاق خلال تاريخ النادي حيث تمكن من تحقيق معظم إنجازاته وضم حينها أفضل اللاعبين في سماء الكرة السعودية مثل صالح خليفة وعيسى خليفة وجمال محمد وأبو حيدر وفيصل البدين وسلمان حمدان وجميل العجاج وفؤاد المقهوي وعبد الله صالح وزكي الصالح وعادل الصالح وسلمان نمشان ومبارك الدوسري وسامي جاسم وعمر باخشوين وحمد الدبيخي ومروان الشيحة وسعدون حمود وعبد الحليم عمر وسمير هلال و عيسى النصار وغيرهم الكثير.

في موسم 1980/1981 أنهى الاتفاق الدوري في المركز الخامس مبتعدًا عن البطل النصر بفارق 6 نقاط فقط وفي كأس الملك خرج من الدور نصف النهائي أمام بطل المسابقة النصر بعد خسارته 2-1.

في موسم 1981/1982 تم إقرار إقامة الدوري بنظام الدمج حيث تم توزيع الأندية على مجموعتين يتأهل من كل مجموعة صاحب المركز الأول والثاني وحل الاتفاق ثالثًا في مجموعته خلف الشباب والنصر.

وفي كأس الملك غادر الإتفاق من الدور ربع النهائي بعد خسارة قاسية أمام الاتحاد بنتيجة 5-1.

في موسم 1982/1983 عاد نظام النقاط مرة أخرى للدوري ووصلت البطولة للجولة الأخيرة وكان الاتفاق ثانيًا خلف الهلال بفارق نقطة واحدة.

تمكن الإتفاق من انتزاع الصدارة مؤقتًا بعد فوزه في مباراته الأخيرة وانتظر الجميع مباراة الهلال أمام جاره النصر التي خسرها الهلال بأعجوبة ليتمكن الإتفاق من تحقيق لقب البطولة لأول مرة بتاريخه وكان لأول مرة بتاريخ الدوري يفوز نادي باللقب بدون أي خسارة.

نجح الفريق أيضًا في تحقيق كأس الخليج للأندية وكان قريبًا من تحقيق لقب كأس الملك لولا خسارته المباراة النهائية أمام أهلي جدة بهدف نظيف.

موسم 1983/1984 فشل الإتفاق في الدفاع عن لقبه في الدوري وحل ثالثًا خلف الاهلي والاتحاد وفي كأس الملك خرج من الدور ربع النهائي أمام الهلال بهدف نظيف لكنه عوض إخفاقه المحلي بتحقيق البطولة العربية للأندية الأبطال.

في موسم 1984/1985 احتل الإتفاق المركز الرابع في الدوري وفي كأس الملك وصل للمباراة النهائية أمام الهلال المدجج بالنجوم وبعد نهاية الأشواط الأصلية والإضافية بالتعادل الإيجابي تمكن الاتفاق من الفوز بركلات الترجيح ليحقق اللقب الثاني له في هذه المسابقة ومن أمام ذات الخصم نادي الهلال.

موسم 1985/1986 لم يتمكن الإتفاق من المنافسة على لقب بطولة الدوري وفي كأس الملك غادر من دور ربع النهائي وعلى المستوى الإقليمي حقق الفريق كأس الخليج للأندية .

في موسم 1986/1987 تمكن الإتفاق من تحقيق ثاني وآخر ألقابه على مستوى بطولة الدوري (حتى الآن) بعد أن تصدر المسابقة وبجدارة بفارق 3 نقاط عن أقرب ملاحقيه الهلال.

لكنه لم يقدم أداءً جيدًا في مسابقة كأس الملك حيث تعرض لخسارة مفاجئة أمام جاره المتواضع نادي النهضة ليغادر مبكرًا من دور ربع النهائي

موسم 1987/1988 فشل الإتفاق في المحافظة على لقبه في بطولة الدوري بعد أن حلّ ثانيًا خلف الهلال بفارق نقطتين فقط وكاد ان ينجح في تعويض إخفاقه في الدوري بتحقيق كأس الملك لولا خسارته غير المتوقعة في المباراة النهائية أمام اتحاد جدة بهدف نظيف.

غياب الإنجازات الكبيرة (1989-1995)

منذ نهاية الثمانينيّات الميلادية إلى منتصف التسعينيات بدأ الإتفاق يتراجع بوضوح بسبب اعتزال معظم نجومه وارتفاع معدل أعمار اللاعبين وبعد تحقيق لقب كأس الأندية العربية عام 1990 وكأس الاتحاد السعودي عام 1991 ورغم أن الفريق استمر بالمنافسة وبقوة على الألقاب إلا أنه لم ينجح بتحقيق أي منها واكتفى غالبًا بالوصول إلى المراكز المتقدمة فقط.

لعب الفريق عام 1992 على نهائي الدوري بنظام المربع الذهبي أمام الشباب وخسره بركلات الترجيح

الإبتعاد عن المنافسة والعودة إلى الظل (1996-2006)

بعد استقالة الرئيس الذهبي عبد العزيز الدوسري واعتزال معظم نجوم الجيل الذهبي للنادي تراجعت نتائج الفريق وابتعد عن المنافسة على الألقاب وفي الدوري اكتفى بمراكز الوسط في أغلب المواسم وأحيانًا كان ينافس على الهروب من الهبوط حتى الجولات الأخيرة وكان الفريق يخسر مبارياته ضد الأندية الكبيرة بنتائج ثقيلة.

في عام 2001 نجح الفريق في الوصول لنهائي كأس ولي العهد لكنه خسر بسهولة أمام الإتحاد وبثلاثية نظيفة.

العودة إلى المنافسة (2007-2012)

في العام 2007 نجح الإتفاق في العودة إلى المنافسة من جديد وإن كان ليس بذات القوة كما في السابق وبجيل جديد بقيادة الكابتن صالح بشير والمحترف الغيني البرنس تاجو حقق الفريق بطولة كأس الخليج الودية.

وخاض أيضًا عام 2008 نهائي كأس ولي العهد أمام الهلال وخسر بهدفين مقابل صفر ثم في 2012 وفي ذات البطولة وأمام ذات الخصم خسر الإتفاق مجددًا النهائي بنتيجة 2-1.

عام 2012 نجح الإتفاق في تصدر القسم الأول من بطولة الدوري لكنه تراجع في القسم الثاني وأنهى البطولة رابعًا.

الهبوط إلى دوري الدرجة الأولى 2014

بعد نهاية موسم 2012 أراد الرئيس عبد العزيز الدوسري إعادة بناء فريق جديد وقام بالتخلي عن نجوم مؤثرين مثل يحيى الشهري وبدأت نتائج الفريق بالتراجع بشكل ملحوظ حتى إعلان هبوط النادي رسميًا واحتلاله المركز ما قبل الأخير في الدوري وفي عام 2016 عاد الفريق مجددًا إلى الدوري الممتاز .

لاعبون ومدربون لامعون
ومن أبرز المدربين الذين قادوا هذا الفريق المدرب الوطني خليل الزياني، وأبرز اللاعبين الذين مرّوا بالجيل الذهبي لهذا النادي صالح خليفة وعيسى خليفة وجمال محمد وأبو حيدر وفيصل البدين وسلمان حمدان وجميل العجاج وفؤاد المقهوي وعبد الله صالح وزكي الصالح وعادل الصالح وسلمان نمشان، ومبارك الدوسري وسامي جاسم وعمر باخشوين وحمد الدبيخي ومروان الشيحة وسعدون حمود وعبد الحليم عمر وسمير هلال. وفي عام 2014 هبط نادي الاتفاق لدوري الدرجة الأولى بعد خسارته من النادي الأهلي 2-1 في الدقائق الأخيرة من المباراة، وبهبوط نادي الاتفاق أصبحت جميع أندية الدمام والخبر والظهران خارج دوري الأضواء.

في تاريخ 27 أغسطس لعام 2015 ترك الأستاذ عبد العزيز الدوسري رئاسة النادي بعد رئاسة امتدت لثمانية وثلاثين عاما ولقب بالرئيس الذهبي، وحصل الاتفاق في عهده على 11 بطولة من أصل 13 بطولة للاتفاق على مدار التاريخ. وفي 2016 عاد الاتفاق رسميا إلى المنافسة في الدوري السعودي للمحترفين بعد تغلبه على نادي الطائي بهدفين لهدف.

نشيد النادي الرسمي

حُييّتَ بالترحيبْ *** يا صانعَ الأسماءْ

لك من صدى التاريخ *** بينَ السطورِ ثناءْ

يا فــارسَ الدهـنـاء

في الشرقِ في الدمامْ *** يشدو لك النهّامْ

ولنا في كلِّ مكان *** أنشودةُ وغناءْ

علمُ ُ من الاعلاْم *** كالفارسِ المقِدامْ

في ساحةِ الهيجاءْ *** يا فارسَ الدهناءْ

حُييّتَ يالاتفاقَ السَّـعـودي

اللاعبون
مصدر

لاعبين غير مسجلين

المعارون

الألقاب والإنجازات
بطولة الأندية الخليجية

  البطل (3): 1983، 1988، 2006.
  الوصيف (1): 2007

كأس الأمير فيصل بن فهد

  البطل (3): 1991، 2003، 2004.
  الوصيف (4): 1987، 1995، 1996، 2005.

بطولة الأندية العربية

  البطل (2): 1984، 1988.

بطولة الدوري الممتاز

  البطل (2): 1983، 1987.

بطولة كأس الملك

  البطل (2): 1968، 1985.
  الوصيف (4): 1965، 1966، 1983، 1988.

بطول كأس ولي العهد

  البطل (1): 1965.
  الوصيف (4): 1963، 2001، 2008، 2012.

بطولة المنطقة الشرقية

  البطل (10)، 1960، 1961، 1962، 1963، 1965، 1966، 1968، 1969، 1971، 1972.

كأس سباتو

  البطل (1): 1371 هـ.

كأس بلدية الدمام (إمارة الشرقية)

  البطل (1): 1374هـ، 1375هـ.

كأس شهداء الجزائر

  البطل (1): 1379هـ.

كأس فلسطين

  البطل (1): 1388هـ.

كأس دورة المصيف

  البطل (1): 1406هـ.

كأس دوري مرور المنطقة الشرقية لأندية المنطقة الشرقية

  البطل (1): 1406هـ.

دوري كأس المرحوم محمد بن ناصر الجريان لأندية المنطقة الشرقية

  البطل (2): 1396هـ، 1397هـ.

كأس الأمير فيصل بن فهد للمصيف

  البطل (2): 1408هـ.

دورة تبوك الودية الدولية الثانية

  البطل (1): 2017.فهد بن سلطان يتوج الاتفاق بلقب بطولة تبوك الدولية الثانية - أخبار السعودية | صحيفة عكاظ

مراجع

وصلات خارجية
 المنتدى الرسمي
 الموقع الرسمي لنادي الاتفاق
 نادي الاتفاق - كورة
 ديربي الشرقية

الرياضة في الدمام
اتفاق
اتفاق
أندية كرة قدم في الدمام
اتفاق
أندية كرة قدم في المنطقة الشرقية
اتفاق
نادي الاتفاق (السعودية)

نادي الاتفاق


Cüce tilki ya da Kit tilkisi (Vulpes macrotis), köpekgiller (Canidae) familyasından Kuzey Amerika'da sık görülen bir tilki türü. Tabii yaşam alanı kuzey Meksika'ya kadar uzanır.

Özellikleri
Pas rengi lekeleri olan gri bir kürkü vardır. Kuyruğunun ucunda siyah bir nokta bulunur. Gri tilkinin aksine kuyruğu boyunca ilerleyen siyah bir çizgi yoktur.

Yaşam alanı
Cüce tilki kuru bölgeleri sever, genellikle çöllerde ve otlaklarda yaşar. Kendisine küçük bir in kazar ve ininden birkaç kilometreden fazla ayrılmaz.

Avlanma-beslenme alışkanlıkları
Cüce tilkiler geceleri ortaya çıkar. Avlanma zamanları günbatımının hemen sonrasındadır. Genellikle küçük hayvanları (kemirici ve diğer memelileri) ve böcekleri avlayarak beslenirler. Cüce tilki aileleri aynı avlanma bölgesini kullanabilirlerse de genellikle yalnız avlanırlar. Cüce tilkiler insanlardan korkmazlar ve diğer tilkiler kadar zeki değillerdir. Bu sık sık tuzaklara düşmelerine ve insanlar tarafından kolaylıkla zehirlenebilmelerine sebep olur.

Çiftleşme
Cüce tilkilerin erkek ve dişileri ekim ve kasım aylarında eş seçerler. Çiftleşme aralık ayından şubat ayına kadar sürer. Yavrular mart ve nisan aylarında doğarlar. Bir seferde genellikle 3 ila 7 yavru doğar.

Alt türler
 San Joaquin cüce tilkisi (Vulpes macrotis mutica)
 Çöl cüce tilkisi (Vulpes macrotis arsipus)
 Güney Kaliforniya cüce tilkisi (Vulpes macrotis macrotis)

Kaynakça
 28/01/2007 tarihli Wikipedia makalesi

Dış bağlantılar
 San Joaquin Cüce tilkisi
 ARKive - Cüce tilki resim ve videoları

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Tilkiler
Batı Amerika Birleşik Devletleri'nin faunası

Cüce tilki


Justine del Corte, auch Justina del Corte (* 1966 in Culiacán, Sinaloa, Mexiko) ist eine deutsche Schauspielerin, Theater- und Drehbuchautorin mexikanischer Herkunft.

Werdegang
Justine del Corte ist die Tochter eines Mexikaners und einer Deutschen sowie Enkelin eines aus Spanien exilierten sephardischen Rabbiners, der sich als Zeitungsherausgeber profilierte, und einer indigenen Großmutter. Seit ihrem zehnten Lebensjahr lebt sie in Berlin und besitzt die deutsche Staatsbürgerschaft. Ihre Schauspielausbildung absolvierte del Corte an der Universität der Künste Berlin  sowie in New York, zudem studierte sie Filmproduktion und Regie an der Filmhochschule in Hamburg.

Mit 19 wurde sie Mitglied der mexikanischen Theatertruppe Compania Divas, durch die sie anlässlich eines Gastspiels nach Wien kam. Im Folgenden blieb sie dort eine Weile und wirkte in diversen Projekten von Filmstudenten mit.

Ihren ersten Kinofilm, Dr. M, drehte del Corte 1989 mit dem Regisseur Claude Chabrol. Daneben war sie in diversen TV-Produktionen zu sehen, z. B. in den Krimi-Reihen Die Kommissarin und Wolffs Revier. Zudem verkörperte sie in bekannten Serienproduktionen wie Das Traumschiff, Marienhof, In aller Freundschaft und Die Stein verschiedene Episodenrollen. 1996 verfasste sie außerdem das Drehbuch zu der 35-minütigen Dokumentation Teotihuacán über die gleichnamige Ruinenstätte.

Ihrem Bühnendebüt als Stella in Goethes gleichnamigem Stück, welches im Jahre 1992 unter der Regie von Edith Clever bei den Salzburger Festspielen inszeniert wurde, folgten zahlreiche Theaterproduktionen, etwa am Staatstheater Stuttgart oder am Theater Bremen. Zudem war sie Ensemblemitglied der Hamburger Kammerspiele und der Schaubühne Berlin.

Darüber hinaus schreibt Corte seit 2004 eigene Stücke für die Bühne. Zunächst arbeitete sie mit Roland Schimmelpfennig zusammen, der im Auftrag des Nationaltheaters Santiago de Chile eine Aufführung über das Leben des chilenischen Literatur-Nobelpreisträgers Pablo Neruda zu dessen 100. Geburtstag inszenierte. Das daraus entstandene Stück Canto minor debütierte am 12. Mai 2004 unter der Regie von Raúl Osorio am Chilenischen Nationaltheater und wurde zudem 2011 als Gastspiel beim 36. Mülheimer Theatertreffen aufgeführt.

Del Cortes eigenes Erstlingswerk als Bühnenautorin, Der Alptraum vom Glück, wurde erstmals am 8. Juni 2007 bei den Ruhrfestspielen in Recklinghausen – in Kooperation mit dem Schauspielhaus Bochum – von Elmar Goerden inszeniert. Laut Christian Rakow legt es eine besonders bedrückende Bestandsaufnahme alltäglichen weiblichen Missvergnügens vor und stellt darin die Hilflosigkeit ihrer Figuren im Dasein dar.

In erneuter Zusammenarbeit mit Schimmelpfennig, der dieses Mal Regie führte, brachte sie am 19. Januar 2008 am Schauspielhaus am Pfauen in Zürich ihr zweites Stück Die Ratte auf die Bühne. Die schwarze Boulevardkomödie erinnert an Yasmina Rezas Der Gott des Gemetzels und zeigt zwei Schwestern mit deren Partnern, die im Handlungsverlauf in innigem Streit vereint und in unterschiedlichsten Koalitionen mit- und gegeneinander aufgestellt charakterisiert werden, wie es Christoph Fellmann in seiner Rezension schreibt.

Ebenfalls auf der Pfauenbühne wurde am 24. Oktober 2008 das Stück Sex unter der Regie von Matthias Hartmann erstmals zur Aufführung gebracht. Darin wird u. a. die Auseinandersetzung mit Sexualität in der Spannbreite menschlicher Verhaltensweisen thematisiert. Zuvor wurde Sex bereits als eines von vier Stücken zu den Hamburger Autorentheatertagen 2007 ans Thalia Theater eingeladen. Außerdem inszenierte der Bühnenbildner Johannes Schütz das Schauspiel 2011 gemeinsam mit der Autorin am Staatstheater Kassel.

Am 9. September 2012 hatte "Der Komet" – ein weiteres ihrer Stücke – am Akademietheater in Wien Uraufführung, wobei del Corte diesmal gemeinsam mit Schimmelpfennig Regie führte.

Corte wurde deutschsprachig aufgezogen und spricht zudem Englisch und Spanisch fließend.

Filmografie

Kino
 1990: Dr. M
 1992: Der Erdnußmann
 1996: Kino im Kopf
 2004: Wer küsst schon einen Leguan? (als Frau Brecht)
 2009: Draußen am See
 2013: Rubinrot (als Madame Rossini)
 2014: Saphirblau
 2016: Smaragdgrün
 2019: Pelikanblut
 2021: Nebenan

Fernsehen

Hörspiele
 1990: Paul Hengge: Ein Pflichtmandat – Regie: Robert Matejka (Hörspiel – RIAS Berlin)

Weblinks

 Justine del Corte bei der Agentur Anke Balzer

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Hörspielsprecher
Drehbuchautor
Mexikanischer Emigrant in Deutschland
Mexikaner
Deutscher
Geboren 1966
Frau

Justine del Corte


Kımıl (Aelia rostrata), insanlığın hububat tarımına başladığı ilk bilinemez çağlardan beri en büyük zararı buğday ve diğer hububat ekili tarlalarda var olan ürünler bağlamında insanlığın emeğine ve geleceğine zarar vererek varlığını sürdürebilen bir tür küçük zararlı böcektir. Türkçeye Arapçada bit anlamına gelen kelimeden (قمل) geçmiştir.

İnsan uygarlığı çağlar boyunca kımıl ile bir zararlı olarak mücadele ederken elinde bulunduğu hububat türlerini genetik olarak ele alıp daha dayanıklı hububat türleri üretmeye zorlayarak dolaylı bir katkı da vermiştir. Bu çalışmalar başlangıçta her ne kadar zararlı mücadelesi olarak başlamışsa da genetik kodlara müdahale edilebilme olarak birim alana denk ürün artışı sağlayabilecek kodlarda çözülmüştür. Bu açıdan özünde zararlı olan kımıl, diğer yandan insanı daha iyi olanı ve dayanıklı olanı teşvik etmesiyle de önem kazanmaktadır.

Türkiye'de kımıl zararlısı gündeme 1950'li yıllarda gelmiştir. Ondan önce tam olarak bilinememesi başka soruları da beraberinde getirmektedir. Bazı kaynaklarda bu zararlının birden ortaya çıkması değişik teorilerinde üretilmesine neden olmakla birlikte üç farklı değerlendirme yapılmaktadır: yurt dışından alınan tohumluklarla gelmiş olabileceği, zaten var olma ama farkına varılamam durumu ve atmosferden başka coğrafyalardan hava akımlarıyla gelmiş olabileceği şeklinde de görüşler vardır. Ancak asıl olan halen bu konu tarımsal ziraat içinde önemli bir konu olduğudur.

1950'li yıllarda birçok hububat ekim alanında ürünün kımıllar tarafından halkı kıtlığa mahkûm etmesi de ilgili yörelerin kültüründe derin izler bırakmış ve halk oyunlarına, türkülere de konu olmuştur.

Türkiye'de hububat tarımı ile uğraşan ve geçimini bundan sağlayan kırsal alanlarda en çok bilinen ve her yıl ilkbaharla birlikte zararlı mücadelesi için çalışmalar yapılır. Kımıl ile mücadele için il ve ilçelerde yer alan tarım müdürlükleri bünyesinde özel ekipler bu amaçla halkı bilinçlendirme çalışmaları yürütürler ve gerektiğinde de aktif olarak saha mücadelesine katılırlar.

Tanımı ve Yaşayışı:
• Baş üçgen şeklinde, ön kısmı sivridir. Orta kısımları koyu, kenarları açık kirli sarıdır.
• Üzerinde yan yana önden arkaya uzanan siyah ve kirli sarı çizgiler bulunur.
• Bacaklar kirli sarıdır. Bu böcek etrafa pis koku salgılar.
• Yılda bir nesil verir.
• Kışı dağlarda Meşe, Geven, Kirpi Otu, çam, ayı kulağı vb. bitkilerin altlarında geçirir.
• İlkbaharda havalar sıcaklığı 20 °C olduğunda tarlaya  göç ederler,
• Buğdayla beslenir, çiftleşir ve yumurta bırakır.
• Yumurtadan çıkan yavru yeni nesil ergin böcek olur ve buğday hasadından sonra tekrar dağlara çıkar.

Zararı:
• Başta buğday olmak üzere, tüm buğdaygiller konukçularıdır. İlkbaharda hububat tarlalarına göç eden kışlamış kımıllar, henüz  kardeşlenme döneminde olan buğdayı kök boğazı üstünden emerek Kurtboğazı"(Göbek kuruması) zararı yapar.
• Bu şekilde zarar görmüş buğday  başak bağlamaz. Kışlamış kımıl erginleri hububatın başaklanma döneminde başak sapını emerek  buğdayın dane bağlamasına engel olurlar. Bu zarar şekline "Akbaşak" adı verilmektedir. KIMIL (Aelia   spp.,)

Mücadele Yöntemleri:
Kültürel Önlemler:
• Erkenci çeşitlerin ekimi yaygınlaştırılmalı,
• Tarla iyi hazırlanmalı,
• Nadas iyi yapılmalı,
• Yabancı otlarla mücadele yapılmalı,
• Hasadın mümkün olduğunca erken yapılmalı,
• Bölgede hububat başka ürünlerin yetiştirilmesine önem verilmeli,
• Anız yakılmamalı,
• Tarla kenarlarına ağaç dikilmeli mevcut ağaç ve çalılar korunmalıdır.

Kimyasal Mücadele:
m²' de 2 adet kışlamış ergin kımıl var ise buğday tarlalarında ilaçlama yapılmalıdır.

Dış bağlantılar
Kımıl - Süne Resimli
Folklörde Kımıl
Süne mücadelesi

Kımıl


Ghee (čitaj: gi) je pročišćeni svježi maslac, jedinstven je prirodni proizvod, esencija  mlijeka, bez dodataka i pojačivača okusa.

Podrijetlo
Ghee potječe iz antičke Indije. Smatrali su ga čistim i svetim, pa je često u prehrani, korišten i u vjerskim obredima. S vremenom se proširio na Iran i Arapski poluotok. No, osim gastronomske primjene tradicionalna indijska medicina pripisuje brojna ljekovita svojstva.

Ljekovitost
Ghee povećava dugovječnost, memoriju, moć razlučivanja i inteligenciju. On daje snagu i odgađa proces starenja tjelesnih tkiva. Ghee povećava plodnost, sjeme i jajašce. Poboljšava glas i grlo.

Blagotvorno djeluje na koronarne arterije te njeguje i čisti krvne žile, veže i neutralizira toksin.

Sastojak
Pomaže pri otapanju vitamina, minerala i fitonutrijenata. Sadrži vitamine A, D, E i K te omega-3, omega-6 i omega-9 masne kiseline.

Izvori

Mlijeko i mliječni proizvodi
Masti za kuhanje

Ghee


Longa, Portekiz'de Tabuaço belediyesine bağlı olan, 7,26 km² yüzölçümüne sahip, 394 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Tabuaço'nun bucakları

Longa


Cymatosirales, red alga kremenjašica opisan 1990. ismješten u vlastiti podrazred Cymatosirophycidae; dio je razreda Mediophyceae. Sastoji se od dvije porodice s 94 vrste

Porodice
 Cymatosiraceae Hasle, Stosch & Syvertsen, 1983
 Rutilariaceae De Toni, 1894

Drugi projekti

Izvori

Bacillariophytina

Cymatosirales


Guiamets (en catalán y según Adif: Els Guiamets) es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Guiamets en la provincia de Tarragona, comunidad autónoma de Cataluña. Dispone de servicios de Media Distancia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 540,6 de la línea férrea de ancho ibérico que une Miraflores con Tarragona, entre las estaciones de Mora la Nueva y de Capsanes, a 171 metros de altitud. El tramo es de vía única y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 8 de abril de 1891 con la apertura del tramo Marsá - Mora la Nueva de la línea férrea Samper vía Reus con Roda de Bará por parte de la Compañía de los ferrocarriles de Tarragona a Barcelona y Francia o TBF. Ese mismo año TBF había logrado un acuerdo de fusión con MZA que no se haría efectivo hasta 1899 y que permitía a MZA conectar Barcelona con Madrid vía Zaragoza. Aun así TBF mantuvo cierta autonomía dentro de la nueva compañía, autonomía que conservaría hasta 1936. En 1941, la gestión de la estación pasó a manos de RENFE tras nacionalizarse el ferrocarril en España.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
Guiamets cuenta con un edificio para viajeros de dos alturas, planta rectangular y disposición lateral a las vías que está catalogada como Bien Cultural de Interés Local por la Generalidad de Cataluña. El mismo permanece cerrado al público.

Cuenta con una vía principal (vía 1) y dos desviaciones (vías 2 y 3). Además dispone de una vía muerta, la vía 4 que proviene de Reus y una quinta vía, sin numeración ni catenaria. El acceso a las vías se realiza gracias a dos andenes, uno lateral y otro central. Ninguno de ellos está cubierto. Los cambios de vía se realizan a nivel.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe Operadora presta servicios de Media Distancia gracias a sus trenes Regional y Regional Exprés en los trayectos que unen Barcelona con Zaragoza, Flix y Mora la Nueva.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Cataluña en la web de Renfe.

Guiamets
Guiamets
Guiamets

Estación de Guiamets


M46 or M-46 most often refers to:
 M46 Patton, an American main battle tank
 Messier 46, an open star cluster in the constellation Puppis
 130 mm towed field gun M1954 (M-46), a Soviet artillery piece

M46 or M-46 may also refer to:

 Volvo M46 transmission, a Volvo M45 (Four-speed) with an electric overdrive added
 M-46 (Michigan highway), a state highway in Michigan
 the 46th known Mersenne prime
 M1946 Sieg automatic rifle
 Halcón M-1943, an Argentine submachine gun
 Madsen M/50, a Danish submachine gun
 M46 (Cape Town), a Metropolitan Route in Cape Town, South Africa
 M46 (Johannesburg), a Metropolitan Route in Johannesburg, South Africa
 M46 (Durban), a Metropolitan Route in Durban, South Africa

M46


Mule Keys est un ensemble de petites îles dans les Keys de Floride, rattachées administrativement au comté de Monroe.

L'archipel se situe entre 5 et 19 km à l'ouest de Key West, et fait partie du Refuge faunique national de Key West.

Notes et références

Liens externes
 https://www.sea-seek.com/fr/Mule-Key-Florida-

Île en Floride
Key West National Wildlife Refuge

Mule Keys


Det bevægelige kamera er en dansk dokumentarfilm fra 1996 instrueret af Thorsten Dreijer og Thomas Dreijer.

Handling
En filmisk fotografisk udviklingslinje fra brødrene Lumiere til Brødrene Dreijer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Det bevægelige kamera


حدائق الملك عبد الله تقع حدائق الملك عبد الله الأول في الشميساني شارع وادي صقرة، وهي مدينة ترفيهية انشأت في ثمانينات القرن المنصرم، يوجد فيها العديد من الألعاب الترفيهية والكبيرة ويوجد ألعاب ترفيهية للصغار أيضاً ومن مرافقها :
 يوجد العديد من المقاهي والمطاعم
 ويوجد فيها ألعاب ترفيهية مثل : الجبل الروسي، القلابات، السلاسل، غرف الأشباح، السفينة، العروس وغيرها الكثير من الألعاب الترفيهية والخطرة.
 يوجد ساحة كبيرة للتزلج

حدائق الملك عبد الله مدينة ترفيهية مكشوفة تسمى لونا، يوجد فيها مدينة ألعاب ترفيهية مغطاة وفيها العديد من الألعاب والمرفقات.

المراجع

حدائق مدينة عمان
مدن ترفيهية أردنية

حدائق الملك عبد الله


Admiral Capital A/S (frem til oktober 2014 Re-Cap A/S) er et dansk børsnoteret selskab.
Firmaet har hovedkvarter i Havnegade i Aarhus.
Storaktionær er den svenske virksomhed Kvalitena Danmark AB.

Admiral Capital ejer danske ejendomme for et milliardbeløb.

Henvisninger

Virksomheder i Aarhus
OMX Copenhagen Small Cap

Admiral Capital


Dračevac Zadarski predstavlja naselje u sklopu grada Zadra u Hrvatskoj.

Zemljpois
Dračevac je na samom rubu Zadra, današnje istočno predgrađe Zadra udaljeno od centra 6 kilometara. Smješten na brdovitom položaju, s kojeg se pruža prekrasan pogled na Zadar i otoke kao na Ravne kotare s druge strane.

Povijest

Naselje se prvi put spominje pod mletačkim nazivom "Malpaga" 1402. godine.
Više puta se spominje u sklopu mletačko-turskih ratova kao predziđe Zadra i dokumentima benediktinskog samostana sv. Krševana  od 2. listopada. 1402.Crkvene matice daju mu ime Dračevac i Zdračevac, dok Mlečani Malpaga. S istočne strane naselja je okrugla venecijanska utvrda "Kulina" u svojstvu promatračnice za obranu Zadra i okolnih naselja. Kula u više navrata stradava osobito u osvajanju Dračevca 1570. od strane Turaka. Župa Dračevac seže u 15. stoljeće, kasnije joj je pripojena župa Crno 1770.

Domovinski rat

U Domovinskom ratu Dračevac Zadarski predstavlja svojevrsnu prekretnicu, jer zaustavlja velikosrpsku najezdu, potpomognutu s vojskom JNA.

Tom prilikom hrvatska vojska uništava jedan tenk,nakon čega se srpske snage povlače.

Znamenitosti

 Župna crkva Uznesenja BDM. Podignuta je oko 1515. godine, a posvećena je 1594. Za vrijeme Kandijskog rata 1570. crkvu su porušili Turci, obnovljena je 1640., a proširena 1854.
 Nova župna crkva Uznesenja BDM.   Posvetio ju je 6. svibnja 2001. nadbiskup Ivan Prenđa.
 Župna kuća je podignuta 1847.
 Iz vremena mletačko-turskih ratova značajnu znamenitost ovog kraja predstavlja mletački kaštel.
 Na području Dračevca Zadarskog postoji čitav niz fortifikacija, odnosno, bunkera iz doba talijanske vladavine.
 Iz vremena Domovinskog rata sačuvani i restaurirani su ostaci tenka, koji je pogođen na području Dračevca Zadarskog prilikom napada na grad Zadar.

Literatura

 BIANCHI, Carlo Federico – Kršćanski Zadar, svezak II, Zadarska nadbiskupija - Matica hrvatska Zadar, Zadar.

 BILOSNIĆ, Tomislav Marijan - Zadarski posjedi: Kroz Ravne kotare i Bukovicu, Knjiga I, 3000 godina Za dar, Zadar, 2006.

Izvori

Zadar

Dračevac Zadarski


පයිලට් ප්‍රේම්නාත් යනු 1978 වර්ෂයේ තිරගත වූ ඉන්දු/ශ්‍රී ලංකා එකමුතුවෙන් තැණුනු, ඒ.සී. තිරුලෝකචන්දර් මහතා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද දෙමළ චිත්‍රපටියකි. චිත්‍රපටිය ටී. එම්. මෙනන් සහ එම්. එම්. සලීම් යන අය විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලදී.

කථා වස්තුව
පයිලට් ප්‍රේම්නාත් (සිවාජි ගණේෂන්) දරුවන් තිදෙනෙකුගේ පියෙකි. (පුතුන් දෙදෙනෙකු (විජයකුමාර් සහ ජයිගණේෂ්) සහ දෘෂ්ඨි ආබාධයක් සහිත දියණියක (ශ්‍රීදේවි)). ඔහුගේ බිරිඳ (මාලිනී ෆොන්සේකා) අනතුරකින් ජීවිතක්ෂයට පත්වෙයි.

සිය බිරිඳ මිය ගියත්, ප්‍රේම්නාත් හැකි සෑම අවස්ථාවකම සිය මතකයන් තුල ඇය සමග ජීවත් වීමට පටන් ගනියි. දිනක් සිය නැතිවූ බිරිඳ පිළිබඳව සිය සහාය නියමුවා (තෙංගායී ශ්‍රීනිවාසන්) සමග ප්‍රේම්නාත් කථා කරන අතරතුර, ඔහු විසින් ඇයගේ පැරණි ලියුම් මිටියක් පෙරලමින් බලයි. ඒ අවස්ථාවේදී තැපෑලට යොමු නොකරන ලද ඉන් එක් ලිපියකින්, ඔවුන්ගේ දරුවන් තිදෙනාගෙන් එක් අයෙක් ඇය විසින් බිහි නොකල බවට හෙළිදරවු වෙයි.

කෙසේ නමුදු අවසානයේ මේ පිළිබඳ සියළුම රහස් හෙළිදරවු වෙයි. සිය බිරිඳ (මාලිනී) ගර්භනීව සිටින අවස්ථාවක පුහුණුවක් සඳහා ප්‍රේම්නාත් ට ඇමරිකාවට යාමට සිදුවන අතර, ඒ අතරේ මාලිනී විසින් රෝහලේදී මළ දරුවෙකු බිහි කරයි. එම අවස්ථාවේදීම, ප්‍රේම්නාත් ගේ යහළුවෙකු වූ බාලු (මේජර් සුන්දරරාජන්) ගේ බිරිඳද දෘෂ්ඨි ආබාධයක් සහිත දියණියක බිහිකරයි. ප්‍රේම්නාත්ගේ පවුලට සිදුවූ දරු විපත වැළකීමට, එම අවස්ථාවේදී බාලු විසින් දෙදෙනාගේ දරුවන් මාරු කරනු ලබයි.

චිත්‍රපටිය අවසානයේ ප්‍රේම්නාත්ගේ සියළුම දරුවන් විවාහ වී නැවත වතාවක් තුටුබරව එක් කුටුම්භයක් වෙත එක්කාසු වන අයුරු විස්තර කෙරේ.

රංගන ශිල්පීන්

නිෂ්පාදනය
පයිලට් ප්‍රේම්නාත් හී සියළුම රූගත කිරීම් කටයුතු ශ්‍රී ලංකාව තුල සිදුකර තිබෙන අතර, චිත්‍රපටයේ තිරගත කිරීම් චෙන්නායි හීදී සිදු කෙරිණි.

සංගීතය
චිත්‍රපටියේ සංගීතය එම්. එස්. විස්වනාදන් විසින් සපයන අතර, පද රචනය වාලී (Vaalee) විසින් සිදුකොට තිබේ.

විචාර
චිත්‍රපට ඉතිහාසඥ රන්ඩර් ගයි (Randor Guy), පයිලට් ප්‍රේම්නාත් චිත්‍රපටයේ කථාව රුචි වඩවන බව පවසා ඇත.

ආශ්‍රිත

පයිලට් ප්‍රේම්නාත් (චිත්‍රපටිය)


Majesty's Loyal Opposition (), or simply the Official Opposition (), is usually the second-largest party (or group of parties) in the House of Commons. Typically, it is the largest party of the parliamentary opposition, which is composed of members of Parliament (MPs) who are not in government.

The Official Opposition is viewed as the caucus tasked with keeping the government in check. It is also generally viewed as the alternative government or "government in waiting". The Official Opposition maintains a shadow cabinet, with the leader of the Official Opposition at its head, of members of Parliament (MPs) and senators who often have the same portfolio areas of interest as actual ministers. The spokesperson for each portfolio is known as an opposition critic. In the event the government loses the confidence of the House or the Official Opposition party wins a general election, the party is ready to become the government.

The current Official Opposition is the caucus of the Conservative Party, assuming the role following the 2015 federal election. The Opposition is led by Pierre Poilievre, who became Conservative leader following the 2022 leadership election.

Nomenclature
The formal title of "Official Opposition" is used in the Standing Orders of the House of Commons. The Official Opposition is sometimes also referred to as the Loyal Opposition to express the idea that, although the group may be against the sitting government, it remains loyal to the Crown (the embodiment of the Canadian state) and thus to Canada.

Michael Ignatieff, a former leader of the Official Opposition, explains:

History
After the 1921 election, the Progressive Party, a looseknit largely agrarian "protest" party, won the second largest number of seats to William Lyon Mackenzie King's Liberals, but declined to be the Official Opposition because of their lack of national organization.  The third-place Conservative Party, led by Arthur Meighen, thus became the Official Opposition.

As a result of the 1925 election, the Official Opposition was actually the largest party in the House of Commons, the Conservatives. The Liberals, led by Mackenzie King, were able to form a minority government despite the fact that they had a dozen fewer seats than the Conservatives because King's Liberals were able to win the support of the Progressives to remain in government. Similarly, in Ontario, the Ontario Progressive Conservative Party had the largest caucus but were relegated to official opposition not long after the 1985 election, as their minority government was defeated on a motion of non-confidence. The Ontario Liberal Party, the second largest party, governed from 1985 to 1987 with supply provided by the Ontario New Democratic Party.

In 1993, the Reform Party challenged whether the Quebec sovereigntist Bloc Québécois could hold the position of official opposition.  The Speaker ruled in favour of the Bloc, as they held two more seats than Reform. During the Bloc's time as the official opposition, Quebec issues on national unity dominated Question Period, often to the irritation of the other opposition parties (indeed, Reform was the only other caucus that met official party status, with the NDP and PC parties falling short of that threshold). However, Reform was considered to be main opposition to the Liberals on all other issues that were not specific to Quebec. In 1995, when Bloc leader Lucien Bouchard's position as Opposition Leader granted him a meeting with the visiting American president, Bill Clinton, Reform leader Preston Manning was also given a meeting with Clinton in order to diffuse Bouchard's separatist leverage.

In 1987, the Liberals won every seat in the 51st New Brunswick Legislative Assembly. To ensure the proper functioning of the parliamentary system, Premier Frank McKenna named several members of his own caucus, led by Camille Thériault, to serve as the Official Opposition. The government also allowed the Progressive Conservative Party, which finished second place in the election in the number of votes received, to submit written questions to ministers during Question Period.

Privileges
The Official Opposition party has advantages over other opposition parties in the House. They are assigned to speak first after the government, and receive more time in question period than other opposition parties. It also gets more office space, funding for research, and a larger staff than other parties.

The leader of the Opposition has an official residence in Ottawa known as Stornoway and the salary and similar privileges to those of a cabinet minister. Additionally, the leader and other shadow cabinet members have the privilege of meeting with visiting foreign dignitaries, which is not always granted to members of smaller parties.

Senate
There is also an Official Opposition in the Senate of Canada. This is the largest party in the Senate that is not in government. As the governing party is determined in the House of Commons, the Official Opposition in the Senate may actually be larger than the government party in the Senate. It is customary, however, for the Senate to pass legislation approved in the House of Commons even if the government has a minority in the Senate. Although the Senate nominally has the power to block most legislation (excepting bills which would trigger a non-confidence motion if defeated in the House, such as money bills), this power is rarely exercised in practice.

The party that forms Official Opposition in the Senate is not necessarily the same party as in the House of Commons. From 1993 to 2003, the Official Opposition in the Senate was the Progressive Conservative Party of Canada, even though the Bloc Québécois was the Official Opposition in the House from 1993 to 1997, followed by the Reform Party of Canada, and then the Canadian Alliance from 1997 to 2003. This is because the BQ, and Reform Party had no Senators. However, when Senator Gerry St. Germain crossed the floor from the Progressive Conservatives to the Canadian Alliance in 2000, he argued that he should be recognized as the leader of the Opposition in the Senate as the Canadian Alliance formed the Official Opposition in the House of Commons. The speaker of the Senate of Canada ruled against him, however, as the Progressive Conservatives were the larger opposition party.

Lists of Official Oppositions in the Parliament of Canada

Notes

See also

 Leader of the Official Opposition (Canada)
 List of leaders of the Opposition in the Senate of Canada
 Official Opposition Shadow Cabinet (Canada)

References

External links
The Opposition in the Canadian House of Commons: Role, Structure, and Powers | Mapleleafweb.com

Government of Canada

Official Opposition (Canada)


est une espèce éteinte d'oiseaux de l'ordre des passereaux (Passeriformes) de la super-famille des Certhioidea ayant vécu au Miocène inférieur il y a environ  (millions d'années), dans le genre .

Taxinomie
En 2016, un tarsométatarse droit fossile est trouvé au lac Baïkal. Ce matériel (PIN, ) est décrit en 2018 sous le nom de Kischinskinia scandens et date du Miocène inférieur. Il appartient probablement à un oiseau grimpeur de la super-famille des Certhioidea, sans que sa position exacte dans ce groupe ne soit déterminée. Cette découverte est à comparer à celle de Certhiops rummeli, fossile décrit de la même époque à partir de matériel collecté en Bavière, et appartenant aussi à un oiseau grimpeur de la super-famille des Certhioidea.

Liens externes

Notes et références

Espèce de diapsides préhistoriques (nom scientifique)
Passeriformes incertae sedis
Oiseau du Miocène
Taxon fossile décrit en 2018
Taxon fossile non connu en Paleobiology Database

Kischinskinia scandens


Mafia usa na klase sin organisado na crime syndicate na nagpra-practice sin protection racketeering  ngan nagamit sin violente na intimidasyun para manipula an lokal na aktibidades pan'ekonomiya, labi na gud illicit trade; ngan mga  actibidades sugad san drug-trafficking, loan shark nganfraud.

An ngaran na Mafia una na gin-apply sa Sicilian Mafia, ngan nag'expand ngan gingaran na sa mga organisasyun na napaerho an mga pamaagi ngan katuyoanan, sugad san; "the Russian Mafia", "the Japanese Mafia", or "the Albanian Mafia". Mafia liwat an ginngaran san mga kriminal na organisasyon na may lugaring na ngaran. (halimbawa, an Sicilian ngan American Mafia gintatawag nira an kalugaringun na "Cosa Nostra", an Mexican Mafia gintatawag na La Eme ngan an "Japanese Mafia" gintatawag na yakuza). An tipikal na "Mafia" amo an  Sicilian Mafia ug an American Mafia.

International
Mafia-proper can refer to either:
Sicilian Mafia
American Mafia
Russian Mafia (including Chechen mafia)
Albanian Mafia

Italy
Other Italian criminal organizations include:
 Camorra, operating in the region of Campania
 'Ndrangheta in Calabria
 Sacra Corona Unita in Apulia
 Stidda in Sicily

iba na nasod
Armenian mafia
Azeri mafia
Assyrian mafia
Bosnian mafia
Brazilian cartels
British crime firms
including Turkish-Cypriot mafia and Pakistani mafia
Bulgarian mafia
Canadian Aboriginal organized crime
Neo-paramilitary criminal gangs, also called BACRIM, in Colombia
Corsican mafia
Dixie Mafia
Dutch Penose
including Riffian mafia and Kajahatan
French Milieu
including [[Milieu (organized crime in France)#Les Caids des Cités|Caids des Cités]]
Georgian mafia
Greek mob
Indo-Canadian organized crime
including Tamil organized crime
Irish Mob in Ireland and USA
Israeli mafia
Jewish-American organized crime
Kkangpae
KKK or Klu Klux Klan
Mexican cartels
Mexican Mafia in the USA, also called "La Eme"
Mitsri Mafia
Montenegrin mafia
Nigerian mafia
Organised crime in India
Preman
Pathan mafia
Sindikato
Serbian mafia
Triads
Turkish mafia
including Kurdish mafia, Laz mafia and Mhallami mafia
Yakuza
Yardies

References

Sources
 Albanese, Jay S., Dilip K. Das & Arvind Verma , (eds.) (2003). Organized Crime. World Perspectives, Prentice-Hall, ISBN 9780130481993
 Dickie, John (2007). Cosa Nostra: A History of the Sicilian Mafia, Hodder. ISBN 978-0-340-93526-2
 Gambetta, Diego (1993). The Sicilian Mafia: The Business of Private Protection. London: Harvard University Press. ISBN 0-674-80742-1
 Hess, Henner (1998). Mafia & Mafiosi: Origin, Power, and Myth, London: Hurst & Co Publishers, ISBN 1-85065-500-6
 Paoli, Letizia (2003). Mafia Brotherhoods: Organized Crime, Italian Style, Oxford/New York: Oxford University Press ISBN 0-19-515724-9
 Seindal, René (1998). Mafia: money and politics in Sicily, 1950-1997, Copenhagen: Museum Tusculanum Press, ISBN 87-7289-455-5
 Servadio, Gaia (1976), Mafioso. A history of the Mafia from its origins to the present day'', London: Secker & Warburg ISBN 0-436-44700-2

Organized crime
Krimen

Mafia


Cabo Apostolos Andreas (en griego: Ακρωτήριο Αποστόλου Ανδρέα, que quiere decir Cabo San Andrés y en turco: Zafer Burnu; que quiere decir Cabo Victoria) es el punto más al noreste (promontorio) de la isla mediterránea de Chipre. Se encuentra en la punta del dedo como la península de Karpass.

El famoso monasterio Apostolos Andreas se encuentra justo al sur del mismo promontorio.

Véase también
Geografía de Chipre
Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Cabos de Chipre
Cabos de la República Turca del Norte de Chipre

Cabo Apostolos Andreas


Olaylar
 Otuz Yıl Savaşları - 1618 yılında, İmparator'un gücünün artmasını istemeyenlerin ve Protestanlar'ın Bohemya'da başlattığı ayaklanma, uzun sürecek savaşlar dizisini başlatan kıvılcım oldu. İspanya Kralı IV. Felipe'in yardımını alan İmparator ve Katolik Birliği Bohemia ve onu destekleyen Protestan Birliği yenilgiye uğrattı. (1618-1625)
 29 Ekim - İngiltere'de Walter Raleigh idam edildi.
 Osmanlı padişahlığına II.Osman(genç) Geçti.
 Brandenburg ve Prusya dükalıkları birleşerek Brandenburg-Prusya dükalığını oluştudu.

Doğumlar

 4 Kasım - Alemgir Şah I, altıncı Babür şahı olup, ölümüne kadar ülkeyi yönetmiştir (ö. 1707)
 Yamazaki Ansai (), Neokonfüçyüsçü filozof (ö. 1682)

Ölümler
 29 Ekim - Walter Raleigh, İngiliz aristokrat, denizci, asker, şair yazar (d. 1552)

1618


Clash of clans යනු online mobile game එකකි.එය ලොව පුරා ඉතාමත් ජනප්‍රිය ක්‍රීඩාවකි.

New


ආදිවාසී ඕස්ට්‍රේලියානුවෝ යනු,  ඕස්ට්‍රේලියානු ප්‍රධාන භූමිප්‍රදේශයෙහි, ටැස්මේනියාවෙහි, සහ බොහෝවිට ටීවි දිවයින් තුල ජීවත් වන විවිධ ස්වදේශික ජනයා වෙති.

ආදිවාසී ඕස්ට්‍රේලියානුවෝ


O Club Atlético River Plate (futebol feminino) é a equipe de futebol feminino da River Plate, clube que tem sede na cidade de Buenos Aires, capital da Argentina. A equipe foi criada em 1991, ao mesmo tempo que se realizava o primeiro campeonato feminino oficial do país.

O River é a equipe com mais participações na primeira divisão argentina, tendo disputado todas as edições desde a sua criação em 1991. O seu recorde inclui 11 torneios nacionais, cinco dos quais obtidos consecutivamente, entre 1993 a 1997. A nível internacional, o clube participou de duas edições da Copa Libertadores (2017 e 2020), alcançando sua melhor colocação em 2017 terminando com o terceiro lugar, sendo este o melhor resultado de uma equipe argentina junto com o Boca Juniors e o UAI Urquiza que conseguiram fazer o mesmo feito.

História
A equipe de futebol feminino do River Plate foi criada em 1991 junto ao lançamento do primeiro campeonato nacional feminino. No dia 15 de dezembro daquele mesmo ano, após sete rodadas disputadas, o River Plate se consolidou como o primeiro campeão do futebol feminino do país. No total, o River Plate venceu o torneio 11 vezes, sendo 5 delas consecutivas entre 1993 e 1997.

Em 17 de junho de 2017, o River conquistou o décimo primeiro título na Argentina e se classificou para a Libertadores Feminina de 2017 pela primeira vez em sua história e se tornou o quarto time argentino a disputar a competição. O clube terminou o campeonato na terceira posição, com 3 vitórias, 1 empate e 1 derrota.

Títulos

Desempenho em competições

Primeira Divisão

Copas nacionais

Copas internacionais

Elenco atual
 Última atualização: 5 de julho de 2022.

Superclásico
O River Plate disputa contra o Boca Juniors o Superclásico femenino del fútbol argentino. O primeiro Superclásico foi disputado em 15 de dezembro de 1991 e terminou com um empate em 4 a 4, naquele mesmo ano o River foi campeão do primeiro campeonato argentino da história, deixando o Boca como vice-campeão. Enquanto o primeiro Superclásico da era profissional foi disputado em 24 de setembro de 2019 com a vitória do Boca por 5 a 0. O registro oficial indica que as equipes se enfrentaram 64 vezes na história, com o Boca vencendo por uma larga vantagem com 36 vitórias contra 14 do River.

 Dados atualizados para o último jogo disputado em 27 de março de 2022.

Outras rivalidades
Além do Superclásico, o River mantém rivalidades com o Independiente, Racing e San Lorenzo, todos herdados do futebol masculino por fazerem parte dos chamados cinco grandes do futebol argentino. Outra rivalidade do River é contra o UAI Urquiza, devido ao sucesso do clube na modalidade.

Ver também
 Club Atlético River Plate
 Club Atlético River Plate (voleibol)

Ligações externas

River Plate
River Plate


Oscar Ngoy wa Mpanga CSSp (* 5. Dezember 1964 in Kyolo) ist Bischof von Kongolo.

Leben
Oscar Ngoy wa Mpanga trat der Ordensgemeinschaft der Spiritaner bei, legte 1988 die Profess ab und empfing am 26. Juli 1992 die Priesterweihe. Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 31. März 2007 Bischof von Kongolo.

Der Altbischof von Kongolo, Jérôme Nday Kanyangu Lukundwe, spendete ihm am 9. Juni desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Giovanni d'Aniello, Apostolischer Nuntius in der Demokratischen Republik Kongo, und Nestor Ngoy Katahwa, Bischof von Kolwezi.

Weblinks

Bischof von Kongolo
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Kongolese (Demokratische Republik Kongo)
Geboren 1964
Spiritaner
Mann

Oscar Ngoy wa Mpanga


Deonar is a suburb of Mumbai. The east is in Chembur whereas the west in Govandi. It has gained prominence for being the location of the largest dumping ground in Asia and also the location of city's largest abattoir, Deonar Municipal Abattoir.

Important Landmarks
India's largest abattoir is located in Deonar. It also has institutes like the Tata Institute of Social Sciences (TISS) and International Institute for Population Sciences here. The other landmark here is the BSNL Telecom Factory. It also houses the premium residential complex Raheja Acropolis.

Deonar is also home to some beautiful green bungalow societies like Acharya Nagar, Saras Baug, Uday Giri, Vikram Jyoti, Datta Guru, Deonar Baug, Madhuban, Green Acres, Patwardhan Colony etc. While most of the bungalows of Chembur, Bandra and Juhu have been replaced with buildings, Deonars' societies continue to have bungalows … making it possibly the suburb with the maximum number of bungalows in Mumbai. Additionally there are several colonial bungalows on Deonar Farm Road like Raj Kapoor's Devnar Cottage.

Runwal Centre, Orchid Residency and Neelkanth Gardens are massive residential societies in this area. There is also Shivaji Chowk, a big vehicle roundabout with a statue of Shivaji Maharaj. Near to Shivaji Chowk, was R.K. Studio which recently caught fire.

Raikar Chambers is a well known commercial centre located near Govandi Jain Temple.

Govandi Jain Temple

The Govandi Jain Temple has become a popular pilgrimage spot for devotees across the country. It was built primarily due to the contribution of two devotees – Mr Roopchand Rathod and Mr Chinubhai Chamanlal Shah. The land was donated by Mr Rathod. Mr Chinubhai single-handedly contributed Rs 5 million for constructing the entire temple complex. The highlight of this temple is the 2300 year old idol of Neminath Bhagwan, the 22nd Tirthankara of Jains, which was sourced from Gujarat during the consecration of the temple. This idol was excavated from a cave. It belongs to the Sampratikaal Raja's era. Emperor Samprati was the grandson of Emperor Ashoka the Great. Every other Jain temple in the city has contemporary idols crafted by artisans.

Demographics
Deonar is mostly residential and has several government staff colonies like Teachers Colony (for Municipal school teachers).

Transport
The main public modes of transport are autorickshaws, taxi and BEST bus. Deonar has a BEST bus depot. The closest railway station is Govandi Railway Station to Deonar and it is situated near areas like Chembur, connected via P L Lokhande Marg and Vashi.

Environmental Issues
The location of the abattoir, landfills along with the close proximity to industries like BPCL and HPCL has led to raising of several environment concerns in Deonar.

References

Neighbourhoods in Mumbai

Deonar


Die Pazifische Taifunsaison hat weder Ende noch Anfang, da sich ein tropischer Wirbelsturm ganzjährig in diesem Gebiet bilden kann. Es gibt keine offizielle Definition der Taifunsaison. Die Hauptsaison geht vom Juli bis November, mit Spitzenwerten Ende August und Anfang September. Sehr wenige tropische Wirbelstürme bilden sich im Februar und in der ersten Hälfte des Mais. Als Taifun zählen die tropischen Wirbelstürme, die sich zwischen dem 100°W und dem 180°W und nördlich des Äquators bilden. Das westliche Becken des Nordpazifiks ist das aktivste, etwa ein Drittel der weltweit verzeichneten tropischen Wirbelstürme treten hier auf. Nach Angaben der City University of Hong Kong bilden sich durchschnittlich 27 tropische Wirbelstürme, von denen sich 17 zu einem Taifun verstärken. Vor allem in der Volksrepublik China gelangen viele tropische Stürme ans Land, aber auch die Philippinen sind mit 6 bis 7 Stürmen jährlich stark betroffen.

Um die Einzelereignisse der faktisch dauerhaft anhaltenden Taifunsaison zeitlich gruppieren zu können, werden sie jeweils dem Kalenderjahr zugeordnet, in dem sich das zugehörige Tiefdrucksystem gebildet hat.

Siehe auch
 Atlantische Hurrikansaison
 Pazifische Hurrikansaison

Weblinks
 Aktuelle Taifun Informationen (englisch)
 Joint Typhoon Warning Center (englisch)
 Japan Meteorological Agency (englisch)
 Der Weg der Taifune TV-Dokumentation zur Vorhersage von Taifunen: arte, 14. Januar 2008

Einzelnachweise

!

Pazifische Taifunsaison


Mentale Buchführung () ist eine Theorie über ein systematisches Kognitionsproblem und Gegenstand der Verhaltensökonomik (englisch Behavioral Economics). Gemäß dieser Theorie teilen Menschen finanzielle Transaktionen in mentale Konten ein und behandeln diese je nach Konto unterschiedlich. Hieraus ergeben sich falsche Entscheidungen. Die Theorie geht auf Arbeiten des US-amerikanischen Wirtschaftswissenschaftlers Richard Thaler von 1980 und 1985 zurück.

Kontenbildung
Die (fiktiven) Konten, die die Menschen unbewusst bilden, können nach unterschiedlichsten Kategorien gebildet werden. Beispiele wären z. B. "Geschenke", "Ausgaben, die mit dem Sommerurlaub in Verbindung stehen", "Aktienkursgewinn". Diese Kontenbildung hilft, den Überblick über Einnahmen und Ausgaben zu behalten.

Probleme

Entscheidungsirrelevante Kosten
Entscheidungsirrelevante Kosten wie versunkene Kosten dürfen nicht in die rationale Entscheidungsfindung eingehen. Die mentale Kontenbildung verhindert jedoch unter Umständen das Erkennen, dass es sich um solche handelt.

Thaler beschreibt ein empirisches Experiment, in dem die Testpersonen ins Theater gehen möchten und die Karte 10 Dollar kostet. Im Experiment bekommen die Probanden nun gesagt, sie stünden an der Theaterkasse und hätten die Karte verloren und müssten diese neu kaufen. 56 % sind nicht dazu bereit. Mental werden diese 10 Dollar dem Konto "Kauf Theaterkarte" zugeschlagen. Die Karte kostet dann 20 Dollar, mehr als den Probanden der Theaterbesuch wert ist. Eine andere Teilgruppe der Experimentteilnehmer sollte an der Abendkasse für 10 Dollar die Karte kaufen. Sie bekamen dann gesagt, sie hätten die 10 Dollar Bargeld verloren und müssen nun die Karte aus anderem Geld zahlen. Hier entschieden sich 88 % zum Kauf der Karte. Mental werden diese 10 Dollar dem Konto "Verlust Bargeld" zugeschlagen. Der mentale Preis der Eintrittskarte blieb somit bei 10 Dollar.

Verlustaversion
Menschen bewerten gemäß der Prospect-Theorie den möglichen Verlust von Geld deutlich höher als die Chance auf Gewinn. Diese Verlustaversion führt zur Status-quo-Verzerrung. Gewinne und Verluste werden auf unterschiedlichen mentalen Konten verbucht. Nur dadurch kann diese Verzerrung überhaupt auftreten.

Fehlende "Verrechnung" dieser Konten
Rationale Entscheidungen bei voneinander abhängigen Sachverhalten bedürfen der gemeinsamen Betrachtung. Diese kann durch die Aufteilung in mentale Konten verhindert werden.

Literatur
Fachartikel
 Richard Thaler: Towards a positive theory of consumer choice (1980) Journal of Economic Behavior and Organization, 1, S. 39–60.
 Richard Thaler: Mental accounting and consumer choice (1985) Marketing Science, 4, S. 199–214.
 Richard Thaler: Saving, fungibility and mental accounts (1990) Journal of Economic Perspectives, 4, S. 193–205.
 Richard Thaler: Mental accounting matters (1999) Journal of Behavioral Decision Making, 12(3), S. 183–206.

Monographien
 Daniel Kahneman: Schnelles Denken, langsames Denken. Aus dem Englischen von Thorsten Schmidt. 3., Auflage. Siedler Verlag, München 2011. ISBN 978-3-328-10034-8. S. 421–434.
 Richard Thaler: Misbehaving: Was uns die Verhaltensökonomik über unsere Entscheidungen verrät. Aus dem Englischen von Thorsten Schmidt 1. Auflage. Phanteon Verlag, München, 2019. ISBN 978-3-570-55401-2. S. 85–121.

Einzelnachweise

Kognitive Verzerrung
Entscheidungstheorie

Mentale Buchführung


Koreas håndboldlandshold for mænd er et samlet landshold i håndbold for den Koreanske halvø.

Holdet spillede sin første officielle slutrunde ved VM 2019, og bestod af Sydkoreas håndboldlandshold og yderligere 4 spillere fra Nordkorea.

VM i håndbold
2019 – 22. plads

Seneste trup
Trup for VM i håndbold 2019.

Træner: Cho Young-shin

Kilder

Eksterne henvisninger

 IHF profil

Herrehåndboldlandshold
Håndbold i Sydkorea
Håndbold i Nordkorea

Koreas håndboldlandshold (herrer)


Cafe Bank Sportif ist ein äquatorialguineischer Fußballverein aus Malabo.

Geschichte
Dem Verein gelang 1996 mit den Gewinn der nationalen Meisterschaft sein bisher größter Erfolg. Damit qualifizierten sie sich für die CAF Champions League 1997, wo sie aber in der Vorrunde scheiterten.

Erfolge
 Liga Profesional de Guinea Ecuatorial (1): 1996

Statistik in den CAF-Wettbewerben

Malabo
Organisation (Malabo)
Sport (Malabo)

CBS Malabo


Angelina María Esther Abbona (San Rafael, 8 de noviembre de 1951) es una abogada argentina.

Biografía
Nació en San Rafael (provincia de Mendoza), pero pasó toda su infancia y adolescencia en la ciudad de Mendoza.En realidad paso su infancia en San Rafael, donde su familia tenía una farmacia "Farmacia Abbona, vivía en la calle Olascoaga y al menos hasta su primer año de secundaria concurrió al Colegio Nacional Manuel Ignacio Molina

Durante los años setenta estudió en la Universidad Nacional de Córdoba.
Integró la agrupación estudiantil Vanguardia Comunista ―del Partido Comunista Revolucionario (PCR), de origen maoísta― donde conoció al estudiante cordobés Carlos Zannini.
Sus compañeros fueron perseguidos y asesinados por el militar Luciano Benjamín Menéndez, en el marco de la dictadura cívico-militar (1976-1983).
En 1976 se recibió de abogada.
Al año siguiente (1977), junto a su esposo, Enrique Mengueche Mengarelli y a otros militantes de su agrupación, se mudó a Río Gallegos (provincia de Santa Cruz), para escapar de Menéndez. Pocos años después los seguiría Carlos Zannini.
En Río Gallegos ejerció como abogada.
De la mano de Zannini ―que había creado y lideraba un sector del kirchnerismo denominado Línea Córdoba― se acercó a Néstor Kirchner, quien se convertiría en gobernador de la provincia de Santa Cruz.
Pasó más de la mitad de su vida en Santa Cruz.

Durante ocho años fue fiscal de Estado de la provincia de Santa Cruz durante el mandato como gobernador del luego presidente Néstor Kirchner.

Su estrecha amistad con la ministra de Desarrollo Social, Alicia Kirchner, llevó a que en 2004 fuera nombrada auditora interna del Ministerio de Desarrollo Social.
Regresó a la gestión pública santacruceña con el gobernador Daniel Peralta, que en 2007 la designó presidenta del Tribunal de Cuentas.

El 22 de diciembre de 2010 remplazó en Buenos Aires a Joaquín Da Rocha como procuradora del Tesoro de Argentina ―jefa del Cuerpo de Abogados del Estado―, cargo con jerarquía ministerial y dependencia directa de la Presidencia de la Nación, ejerciendo este cargo de manera ad honórem.
Fue la primera mujer que desempeñó ese cargo.
Fue ratificada el 10 de diciembre de 2011 por decreto de la presidenta Cristina Fernández de Kirchner. En su gestión, impulsó el Expediente 36.549/2012 – HSBC BANK Argentina, bajo el dictamen 83/2008 de la Procuración del Tesoro de la Nación. También impulsó la investigación de la Sociedad Rural Argentina, por la venta irregular de un predio en 1982, impulsó la denuncia junto a Juan Manuel Abal Medina, jefe de Gabinete de Ministros de la Nación, contra el juez Luis Antonio Armella, titular del Juzgado Federal N.º 1 de Quilmes, debido a que un grupo de empresas vinculadas con el magistrado obtuvieron contratos millonarios sin licitación para la limpeiza del Riachuelo. Finalmente el caso llegó al Consejo de la Magistratura elaborándose un dictamen proponiendo la elevación a jurado de enjuiciamiento de Armella.

En 2010 denunció penalmente "estafa procesal" al fondo especulativo estadounidense Burford Capital y al grupo español Marsans, ex concesionario de Aerolíneas Argentinas y Austral y en 2015 impulsó una denuncia contra el Grupo Marsans, el fondo Burford Capital y el bufete de abogados Alejandro Fargosi y Asociados por un presunto fraude debido a la demanda que presentaron contra el Estado argentino por la expropiación de Aerolíneas Argentinas y Austral. En tanto el diario español El País en una nota de 2015 recordaba que Argentina argumentó en su demanda penal que no solo rechazaba la reclamación del grupo turístico ante el Ciadi sino que Marsans es "deudor de la República Argentina" por "haber dejado en una situación ruinosa" a la compañía aérea,  manifestó al presentar la demanda la procuradora del Tesoro argentino, Angelina Abbona, reclamando a Marsans 1.000 millones por su gestión en Aerolíneas. También siendo procuradora del Tesoro de Argentina, Angelina Abbona, junto al fiscal contra la Criminalidad Económica y Lavado de Activos, Carlos Gonella, presentaron una denuncia penal por presunto fraude al Estado argentino contra los dueños de Marsans y contra uno de sus dueños Gerardo Díaz Ferrán que fue condenado como "autores criminalmente responsables de un delito contra la Hacienda Pública" por 99 millones de euros del impuesto de sociedades en 2001, cuando Air Comet compró Aerolíneas Argentinas. Abbona junto junto al fiscal contra la Criminalidad Económica y Lavado de Activos, presentó una denuncia ante el Centro Internacional de Arreglo de Diferencias Relativas a Inversiones (CIADI),  contra el grupo español por 1.382 millones de dólarespor los daños causados por la presunta administración deficiente y la ruina de Aerolíneas.

Proceso por encubrimiento
Fue procesada en 2016 por el juez federal Luis Rodríguez por no denunciar "de oficio"  sobre la responsabilidad del grupo Marsans en el vaciamiento de Aerolíneas Argentinas. Previamente había denunciado a  Marsans por fraude contra el Estado En 2014 la titular Angelina Abbona presentó junto a su equipo jurídico una demanda ante el CiAdi por parte del Estado argentino contra el grupo Marsans por 257 millones de dólares

Cargos desempeñados
 Asesora legal del distrito Santa Cruz, de la Dirección Nacional de Vialidad
 1983-1985: asesora legal de la Subsecretaría de Comercio, Minería e Intereses Marítimos, Ministerio de Economía y Obras Públicas de la Provincia de Santa Cruz.
 1987-1991: asesora legal de la Municipalidad de Río Gallegos
 1991-1992: jefa del Departamento Administrativo del Área Jurídica, de Servicios Públicos (Sociedad del Estado de la Provincia de Santa Cruz).
 1992-1995: gerente de Servicios Públicos Sociedad del Estado de la Provincia de Santa Cruz.
 1995-2003: fiscal de Estado de la Provincia de Santa Cruz.
 2003-2007: auditora interna titular del Ministerio de Desarrollo Social de la Nación.
 2007-2010: presidenta del Honorable Tribunal de Cuentas de la Provincia de Santa Cruz.
 2011-2015: procuradora del Tesoro de la Nación de Argentina.

Referencias

Enlaces externos

Abogadas de Argentina
Abogados de la provincia de Mendoza
Políticos del Frente para la Victoria
Políticas de Argentina
Políticos de Argentina del siglo XX
Políticos de Argentina del siglo XXI
Procuradores Generales del Tesoro de la Nación Argentina
Comunistas de Argentina
Marxistas de Argentina
Militantes de Vanguardia Comunista
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad Nacional de Córdoba
Sanrafaelinos (Argentina)
Argentinas del siglo XX

Angelina Abbona


Die University of Kent, bis 2003 University of Kent at Canterbury, ist eine britische Universität bei Canterbury in Kent. Der zentrale Hauptcampus liegt auf der Gemarkung von Canterbury in der ländlichen Grafschaft Kent in Südostengland; weitere Gebäude befinden sich in den nahe gelegenen Ortschaften Chatham (Medway Campus) und Tonbridge (beide ebenfalls Kent). Zudem hat die Universität Zentren für Postgraduates in Brüssel und Paris.

Geschichte
Eine Universitätsgründung in der alten Stadt Canterbury, Sitz des Erzbischofs von Canterbury, des geistlichen Oberhaupts der Church of England, wurde bereits 1947 angedacht. Hauptgrund hierfür waren steigende Studentenzahlen. Es dauerte jedoch bis 1959, ehe die Initiative ergriffen wurde und die Suche nach einem Gelände für den Campus begann. 1962 hatte man ein Areal bei der Beverly Farm gefunden, am Stadtrand von Canterbury.

Der Lehrbetrieb begann im Oktober 1965. Marina, Duchess of Kent, wurde 1966 die erste Kanzlerin der Hochschule.

In den 1990ern und 2000ern erfolgte die Expansion außerhalb des zentralen Campus, nach Tonbridge und Medway. Daher wurde 2003 "at Canterbury" aus dem Universitätsnamen gestrichen.

Gliederung
Der Canterbury Campus befindet sich auf einer Anhöhe etwa 2 Meilen (3 km) vom Ortszentrum der Bischofsstadt entfernt. Er erstreckt sich über eine Fläche von etwa 300 Acres (1,2 km²).

Hier befinden sich fünf Colleges der Universität, die nach berühmten  britischen oder US-amerikanischen Persönlichkeiten benannt sind:
 Eliot College (Eliot starb am Tag der Gründung der Uni und dieses Colleges, dem 4. Januar 1965)
 Rutherford College (gegr. 1966)
 Keynes College (1968)
 Darwin College (1970)
 Woolf College (2008)

Der Medway Campus befindet sich seit 2004 am Fluss Medway am Chatham Dockyard, etwa 30 Meilen (46 km) nordwestlich von Canterbury, der Tonbridge Campus (seit 1982, ständig erweitert) in Tonbridge, etwa 43 Meilen (70 km) südwestlich von Canterbury.

Die Universität ist in drei Fakultäten gegliedert, je eine für Geisteswissenschaften, Sozialwissenschaften und Naturwissenschaften.

An der School of Social Policy, Sociology and Social Research besteht seit 2007 das im englischsprachigen Raum einmalige Centre for Parenting Culture Studies, das es sich zur Aufgabe gesetzt hat, interdisziplinäre Forschung zur gegenwärtigen Kultur der Elternschaft zu fördern.

Studierende
Im Studienjahr 2019/2020 waren 18.710 Studierende eingeschrieben, von denen 10.135 weiblich und 8.570 männlich waren. 2012 waren 19.665 Personen eingeschrieben gewesen, 2014/2015 waren es 18.985. 2019/2020 kamen 14.525 Studierende aus England, 105 aus Wales und 1.360 aus der EU. 16.500 waren Vollzeitstudenten, 2.210 studierten in Teilzeit. Für das Studienjahr 2020/2021 schrieben sich 4.850 neu an der Universität ein.

Siehe auch
 Liste der Universitäten in England

Weblinks
 Website der University of Kent (engl.)

Einzelnachweise

Kent
Canterbury
Gegründet 1965
Organisation (City of Canterbury)

University of Kent


Laura Bassett (født 2. august 1983) er en engelsk fodboldspiller, der spiller som forsvarsspiller for Canberra United i Australiske W-League og Englands kvindefodboldlandshold. Hun har tidligere spillet for FA WSL-klubben Notts County, Birmingham City (to gange), Arsenal, Leeds Carnegie og Chelsea.

Bassett har spillet over 60 landskampe for England siden hendes debut i 2003, hun var en del af Englands trup til EM i fodbold for kvinder 2009, VM i fodbold for kvinder 2011, EM 2013, VM 2015 og EM 2017.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra Chelsea F.C.

Laura Bassett


Le Hwasong-15 () est un missile balistique intercontinental (ICBM) nord-coréen.

Il a effectué son vol inaugural le . Il s'agit du premier missile balistique développé par la Corée du Nord qui est théoriquement capable d'atteindre tout le continent américain.

Arme militaire fabriquée en Corée du Nord
Missile balistique intercontinental

Hwasong-15


Kanasin é uma cidade sede do município de mesmo nombre no estado de Iucatã, México. De acordo com o censo de 2020 realizado pelo INEGI, em nesse ano tinha uma população de quase 140 mil habitantes, o que a torna a segunda cidade mais populosa de Iucatã. Situa-se no noroeste do estado e faz parte da área metropolitana de Mérida.

Clima
O Kanasín tem um clima tropical. As temperaturas e precipitação são mostradas no seguinte diagrama

Atracções turísticas

Ligações externas

Cidades do Iucatã
Cidades do México

Kanasín (cidade)