El dicromato de sodio es un compuesto químico de fórmula Na2Cr2O7. Por lo general, sin embargo, la sal se presenta en forma de dihidrato Na2Cr2O7 · 2 H2O. Prácticamente todo el mineral de cromo se procesa a través de la conversión a dicromato de sodio. De esta forma, muchos millones de kilogramos de dicromato de sodio son producidos anualmente. En cuanto a reactividad y apariencia, el dicromato de sodio y el dicromato de potasio son muy similares. La sal de sodio, sin embargo, es alrededor de veinte veces más soluble en agua que la sal de potasio (49 g/L a 0 °C) y su peso equivalente también es menor, lo cual es a menudo deseable.

Producción
El dicromato de sodio es producido a gran escala a partir de minerales que contienen óxidos de cromo (III). El mineral se funde con una base, por lo general carbonato de sodio, a unos 1000 °C en presencia de aire (fuente de oxígeno):
2 Cr2O3  +  4 Na2CO3  +  3 O2   →   4 Na2CrO4  +  4 CO2

Este paso solubiliza el cromo y permite extraerlo en agua caliente. En esta etapa, los otros componentes del mineral como el aluminio y los compuestos de hierro, son poco solubles. La acidificación del extracto acuoso resultante con ácido sulfúrico o dióxido de carbono permite obtener el dicromato, que es aislado en su forma dihidratada por cristalización. Ya que el cromo (VI) es tóxico, especialmente si está en polvo, las fábricas están sujetas a estrictas regulaciones. Por ejemplo, los efluentes de las refinerías son tratados con agentes reductores para convertir el cromo (VI) de nuevo en cromo (III), que es menos nocivo para el medio ambiente. Se conocen una gran variedad de hidratos de esta sal, que van desde el decahidrato, por debajo de 19,5 °C (CAS # 13517-17-4), así como las formas hexa-, tetra-, y dihidratadas. Por encima de 62 °C, estas sales pierden agua de forma espontánea para dar el material anhidro.

Reacciones
Los dicromatos y cromatos son agentes oxidantes. Para el curtido del cuero, el dicromato de sodio se reduce primero con dióxido de azufre.

En el área de la síntesis orgánica, este compuesto oxida los enlaces CHbencílicos y alílicos para dar derivados carbonilo. Por ejemplo, el 2,4,6-trinitrotolueno se oxida a su correspondiente ácido carboxílico. Del mismo modo, el 2,3-dimetilnaftaleno es oxidado por Na2Cr2O7 para dar ácido 2,3-naftalendicarboxílico.

Los alcoholes secundarios se oxidan a su correspondiente cetona, por ejemplo, el mentol se oxida a mentona dihydrocholesterol to cholestanone:
3 R2CHOH  +  Cr2O72-  +  2 H+ →  3 R2C=O  +  Cr2O3 +  4 H2O

En relación con la sal de potasio, la principal ventaja del dicromato de sodio es su mayor solubilidad en agua y disolventes polares como el ácido acético.

Seguridad
Al igual que todos los compuestos de cromo hexavalente, el dicromato de sodio es considerado como peligroso. Es también un conocido carcinógeno.

Referencias

Agentes oxidantes
Compuestos de cromo
Compuestos de sodio

Dicromato de sodio


Ana Ciolan (n. 29 septembrie 1992, în Vaslui) este o handbalistă din România care joacă pentru echipa CSM Târgu Jiu pe postul de pivot.

Biografie
Ana Ciolan a evoluat în competițiile de juniori pentru Liceul cu Program Sportiv din Vaslui, de unde a fost apoi selectată la CNOE Râmnicu Vâlcea. În vara anului 2011, CNOE a scos la licitație mai multe handbaliste, iar Ciolan a fost adjudecată de clubul HC Alba Sebeș. Cu acesta, Ana Ciolan a promovat în Liga Națională, în 2015.

În iarna anului 2015, presa zălăuană a speculat că handbalista ar putea ajunge la HC Zalău, după ce echipa lui Gheorghe Tadici a renunțat la pivotul Georgiana Bazon. Acest lucru s-a întâmplat însă abia în vara anului 2016, Ana Ciolan evoluând pentru HC Zalău începând din sezonul 2016-2017. În 2018, Ciolan a semnat cu Corona Brașov. La sfârșitul sezonul 2018-2019, s-a transferat la HCM Slobozia, unde a jucat până în vara lui 2020.

Palmares
Cupa EHF:
Sfertfinalistă: 2018

Liga Națională:
 Medalie de bronz: 2017

Note

Legături externe
  Federația Europeană de Handbal: Profil Ana Ciolan

Jucătoare de handbal din România
Nașteri în 1992
Sportivi români în viață
Handbaliste ale HC Zalău

Ana Ciolan


Seção de cartas de revista quadrinhos é um espaço em uma revista em quadrinhos onde as cartas dos leitores enviadas ao editor aparecem. As seções de cartas apareceram no início da história das próprias revista em quadrinhos americanas, e sua crescente prevalência - particularmente a partir da década de 1960 - ajudou a criar e legitimar o fandom de quadrinhos. À medida que o fórum se desenvolveu, o volume e o teor das cartas tornaram-se um medidor confiável da resposta geral do leitor aos desenvolvimentos dos próprios quadrinhos. As seçõess de cartas permaneceram uma característica regular da maioria das histórias em quadrinhos até os primeiros anos do século 21, quando começaram a ser eliminadas em favor da crescente prevalência dos e-mails e fóruns de discusão na Internet. Apesar disso, a década de 2010 viu um renascimento das seções de cartas de revistas em quadrinhos, e muitos publicações ainda possuem seções de cartas.

História

Quando Hugo Gernsback publicou a primeira revista pulp de ficção científica, Amazing Stories, em 1926, permitiu que a seção de cartas, lançada no ano seguinte, criasse uma interação entre os leitores, que passaram a trocar correspondências.

A primeira seção de cartas em quadrinhos registrada apareceu em Target Comics # 6, publicada pela Novelty Press em 1940. (A página em questão também tem uma menção inicial ao colecionismo de quadrinhos.) A primeira revista em quadrinhos da DC Comics a incluir uma seção de cartas foi Real Fact Comics #3 (julho-agosto de 1946). O primeiro título da DC com uma seção de cartas como recurso regular foi Superman começando com a edição 124 (setembro de 1958).

As primeiras versões das sesões de cartas tendiam a ser simples cartas de fãs, muitas vezes de jovens leitores. Essas cartas tendiam a ser elogios à história e à arte da edição anterior; ou perguntas simplistas sobre a pronúncia correta de "Mxyzptlk" ou onde o Super-Homem colocava suas roupas de Clark Kent quando estava fantasiado; ou, alternativamente, dissecações obsessivas de erros de continuidade percebidos ou erros de arte.

As seções de cartas atingiram seu auge na década de 1960, quando as cartas dos leitores se tornaram mais longas e as discussões mais sofisticadas. Por exemplo, em meados da década de 1960, o escritor de cartas de longa data (e futuro historiador de quadrinhos) de Peter Sanderson, longas, bem fundamentadas e impressionantemente eruditas cartas forçaram o editor da DC, Julius Schwartz, a expandir as cartas em seus títulos para uma segunda página separada (como "Flash-Grams — Extra", "Letters To the Batcave — Extra" e "JLA Mailroom — Special Peter Sanderson Edition") para facilitar a análise precisa de Sanderson.

Dos títulos de super-heróis da Era de Prata da Marvel Comics, apenas o Quarteto Fantástico inicialmente tinha uma seção de cartas; assim, serviu como fonte de informação editorial / comentário do leitor para todos os títulos de super-heróis da Marvel - até que eles também tivessem suas próprias seções de cartas dedicadas.

Na década de 1970, quase todos as revistas em quadrinhos convencionais incluíam páginas de cartas. O historiador Matthew J. Putz descreve as diferentes abordagens das duas grandes editoras, DC e Marvel:

Em muitas revistas da DC, as cartas foram encurtadas, extraídas ou compiladas em listas de estrelas convidadas sugeridas. As páginas de cartas da Marvel, por outro lado, geralmente continham cartas muito longas nas quais os fãs elogiavam, criticavam ou ofereciam sugestões detalhadas. Ao contrário dos editores da DC, que se referiam aos leitores como 'eles', os editores das páginas de cartas da Marvel frequentemente se dirigiam diretamente a seus fãs, muitas vezes usando o inclusivo 'nós' (we e us). . . . Cartas negativas eram comuns, mas as críticas muitas vezes diferiam. Embora as críticas dos fãs da Marvel possam ser muito pontuais, concentrando-se no trabalho de determinados escritores e artistas ou mesmo em toda a produção da empresa, as cartas negativas dos fãs da DC geralmente são brandas. . . . No início dos anos 1980, porém, as seções de cartas da DC começaram a se tornar mais parecidas com as da Marvel, com cartas mais longas que privilegiavam o conteúdo e o comentário em vez da reação simples. No final dos anos 1980 e início dos anos 1990, as páginas de cartas da Marvel haviam perdido muito de sua vantagem crítica, com as cartas da DC ocupando a folga.".

Quase uma década depois, porém, em 2011, a DC trouxe de volta a prática. Além disso, muitos títulos não publicados pela Marvel ou DC - principalmente os títulos da Image Comics - ainda apresentam páginas de cartas. Uma razão para a persistência do formulário, mesmo diante de outros meios de comunicação editor-criador, é que as páginas de cartas permitem uma discussão mais aprofundada do que a maioria dos fóruns online.

Em 2015, o escritor David Harper publicou sua lista das principais seções de matérias/seções cartas em execução:

 "Letter Daddies," em Sex Criminals (Image Comics)
 "Processing" em Shutter (Image Comics)
 "To Be Continued," em Saga (Image Comics)
 "The Secret Ingredient," em The Fade Out (Image Comics)
 "Letters From Nuts," em The Unbeatable Squirrel Girl (Marvel Comics)
 "Kaiju Mail," em Kaijumax (Oni Press)
 "Hellmail," em Hellboy (Dark Horse Comics)

No Brasil
Adolfo Aizen, fundador da Editora Brasil-América Limitada respondia as cartas de leitores na coluna "Notícias em quadrinhos"  nas revistas publicadas pela editora. Mantendo contato com Aizen, Edson Rontani produziu capas de Batman e Superman, Rontani criou o primeiro fanzine brasileiro sobre histórias em quadrinhos, o Ficção, lançado em 1965, Aizen divulgou o Ficção em Superman Bi nº6 (janeiro-fevereiro de 1966).

Em 1984, a Editora Abril assumiu os títulos da DC Comics, s revistas Super-Homem e Batman tinha seções de cartas mantidas, respectivamente, pelos fictícios Dermeval Calógeras e Supereditor. Também era comum colocar os próprios personagens famosos respondendo as questões dos leitores.

Nas revistas da Editora Abril havia o  troféu Cata-Piolho, para leitores que encontravam erros na edição, contudo, o troféu era apenas simbólico.

Forma e contéudo
Conforme padronizado pelas grandes empresas americanas tradicionais, a seção de cartas era normalmente supervisionada por um dos membros da equipe de quadrinhos, muitas vezes o editor da revista (ou mais tarde, o editor assistente) e, ocasionalmente, o(s) roteirista(s) da revista.

A página de cartas costumava ser usada como palanque, onde além de responder aos comentários dos leitores, o editor fornecia detalhes dos bastidores sobre o mundo dos quadrinhos, anunciava mudanças no título ou na equipe criativa, pedia mais (ou melhores) cartas, provoque a concorrência e se comunique com os leitores.

Devido ao atraso mensal (ou mais longo) entre as edições, a seção de cartas de um quadrinho geralmente apresentava respostas dos leitores às edições cerca de três a cinco meses antes da atual. Ocasionalmente, se uma história durasse muito em um mês ou houvesse problemas relacionados à impressão, a página de cartas de uma história em quadrinhos seria omitida. Isso muitas vezes produzia protestos de leitores carentes em seções de cartas posteriores, acompanhadas pelas desculpas e explicações necessárias.

Até o final da década de 1970, as seções de cartas eram geralmente encontradas no meio da revista, quando se moviam principalmente para a penúltima página da revista (a última página tendia a ser um anúncio).

No final de 1960 - graças em grande parte à insistência de leitores motivados como Jerry Bails (mais tarde conhecido como o "pai do fandom de quadrinhos") e Roy Thomas - o editor da DC, Julius Schwartz, decidiu imprimir os endereços residenciais dos leitores em as cartas, um costume de longa data em revistas de ficção científica e que ajudou a originar o fandom de ficção científica (onde o próprio Schwartz começou a publicar). A primeira página de cartas com os endereços completos dos autores das cartas apareceu em The Brave and the Bold # 35 (maio de 1961). Por causa dessa prática, muitos leitores se conectaram, tornando-se amigos por correspondência e iniciando comunidades de fãs e/ou publicando fanzines. Em vários casos, os leitores (incluindo o futuro desenhista dos X-Men, Dave Cockrum e os futuros criadores de Elfquest, Wendy e Richard Pini) "conheceram" seus futuros cônjuges por meio de páginas de cartas de revistas  quadrinhos.

Peter Sanderson escreve sobre as seções de cartas de Schwartz:

Da mesma forma, sob a orientação do editor-chefe/editor Stan Lee, a Marvel Comics também decidiu imprimir os endereços residenciais dos leitores nas cartas. Lee priorizou a criação de uma comunidade de leitores, dando a eles uma sensação de investimento pessoal na Marvel e em seus títulos. A ambição de Lee de criar uma estética de empresa dessa forma foi extremamente bem-sucedida; muitos fãs da Marvel assinavam suas cartas com a frase "Make Mine Marvel!"

Por volta de 1965, no entanto, o Comics Code Authority - temendo que os pornógrafos pudessem comercializar seus produtos para leitores de quadrinhos obtendo seus endereços residenciais nas seções das cartas - decretou que os editores não deveriam mais imprimir os endereços dos leitores. A DC cedeu a esse decreto, enquanto a Marvel o ignorou, pelo menos por um tempo.

Para muitos fãs, ter uma carta impressa era uma medalha de honra - especialmente se fosse em uma das páginas de cartas mais importantes. A sensação era de que, se alguém escrevesse cartas boas o suficiente, seria possível influenciar a direção dos quadrinhos e/ou de seus personagens favoritos. E como as páginas de cartas se tornaram mais colaborativas dessa forma, muitas se tornaram fóruns para discussões de longa duração entre os editores e leitores, com tópicos que vão desde o que define um "mutante" até questões do mundo real, como religião, racismo, feminismo, direitos dos homossexuais , e os direitos dos deficientes. Os comentários do criador do Cerebus, Dave Sim, sobre as mulheres, por exemplo, tornaram-se fonte de um debate particularmente longo e amargo nas páginas do "Aardvark Comment".

Em certas circunstâncias, era prática da Marvel e da DC solicitar cartas para títulos que tinham problemas para preencher uma página de cartas a cada mês. Enquanto os títulos populares podem receber até 40 ou mais cartas por mês, outros títulos podem não receber o suficiente para preencher uma página. Em circunstâncias desesperadoras, os montadores de cartas da DC e da Marvel eram conhecidos por escrever cartas falsas sob nomes falsos, apenas para preencher a seção.

Por algum tempo na década de 1970, os editores da Marvel (e editores assistentes, como Mark Gruenwald) responderam às cartas dos leitores disfarçados de "tatu amigável". A partir de 1980, sob o comando do novo editor-chefe Jim Shooter, a Marvel instituiu novas políticas de seções de cartas. Uma mudança foi permitir que os escritores de certos títulos (em vez do editor por revista) gerenciassem as páginas das cartas. A outra era eliminar a presunção do "tatu" e fazer com que os editores ou escritores das revistas respondessem às cartas com seus próprios nomes.

Anos depois, algumas páginas de cartas da DC Comics - como as de Lobo e Ambush Bug - usaram o artifício humorístico de fazer o personagem principal "responder" às cartas. Deadpool da Marvel, como parte de sua prática regular de quebrar a "quarta parede", também respondeu suas próprias cartas.

A página de cartas também funcionava como outra forma de "anúncio interno", um local para promover a revista, outras revistas da mesma linha ou a editora de quadrinhos em geral. Alguns tinham propósitos adicionais, como na série The Question dos anos 1980, escrita por Dennis O'Neil, cujas páginas de cartas incluíam uma recomendação de leitura com cada edição para complementar os pontos filosóficos ilustrados na reportagem.

Títulos de seções de cartas
A típica página de cartas tinha seu próprio título, que geralmente era uma referência ao herói ou heróis da revista. "Cape and Cowl Comments" (World's Finest Comics), "JLA Mailroom" (Justice League of America), "Legion Outpost" (Legion of Super-Heroes), "Metropolis Mailbag" (Superman), "Avengers Assemble!" (Vingadores), "Cartas à Lenda Viva" (Capitão América), "A Teia de Aranha" (O Espetacular Homem-Aranha) e "Correio X" (Uncanny X-Men) são apenas alguns exemplos disso. tradição. O Esquadrão Suicida enfrentou dificuldades nesse aspecto, pois o Serviço Postal dos Estados Unidos se opôs à entrega do que foi rotulado como "Notas de suicídio".

Alguma revistas tiveram problemas para manter um título em cartas e foram alterados com mais ou menos regularidade. Logo se tornou uma tradição realizar um concurso para os fãs escreverem com ideias para títulos de seções, com o escritor vencedor creditado na página de cartas. Da mesma forma, quando uma nova série de quadrinhos foi criada, os leitores foram solicitados a enviar nomes para o título da carta desde o início.

Participação do leitor
Jerry Bails pode ter sido o primeiro leitor a acreditar que poderia influenciar a direção de seus quadrinhos favoritos. No início dos anos 1960, ele bombardeou os escritórios da DC com sugestões para novos revivals de super-heróis, como já estava acontecendo com o Flash, a Liga da Justiça e assim por diante. Por exemplo, em Justice League of America # 4, a página de cartas está cheia de cartas de Bails sob diferentes pseudônimos. Ele fez tudo o que pôde para enganar o editor Julius Schwartz, incluindo enviar as cartas de todo o país.

Mais tarde, durante o apogeu da seção de cartas nas décadas de 1970 e 1980, muitos quadrinhos encorajaram ativamente a participação do leitor. Os fãs foram convidados a avaliar as mudanças de uniforme de um personagem ou, em alguns casos, enviar seus próprios designs de uniforme, com a entrada vencedora se tornando o novo traje do personagem. Os leitores das séries limitadas Tomb of Dracula e The Vision and the Scarlet Witch foram convidados a sugerir nomes para os bebês dos personagens principais. (Os vencedores de concursos como esses geralmente eram premiados com obras de arte originais da revista em questão.)

Para revistas de equipe como Os Vingadores, Liga da Justiça ou Legião dos Super-Heróis, os fãs foram questionados sobre quais personagens deveriam se tornar membros permanentes, líderes de equipe ou, inversamente, extirpados da equipe. (Os leitores também foram solicitados a sugerir ou votar no título da seção da carta. Muitas cartas da Marvel dos anos 1970 enfatizaram a importância do feedback do leitor, como esta de Power Man # 24 (abril de 1975): "Nós não marque acertos em todas as edições. Às vezes, uma história tem falhas ou simplesmente não chega ao ponto. É por isso que suas cartas são tão valiosas para nós na produção desses comentários. . . . Portanto, não deixe ninguém lhe dizer suas cartas não são importantes, pessoal. Elas são vitais para essas revistas."

Da mesma forma, (começando na década de 1980) os mais estimados letterhacks eram ocasionalmente solicitados a enviar cartas com base nas primeiras cópias de visualização, ajudando assim a construir uma base de fãs para um novo título. E, em alguns casos, títulos de baixas vendas foram salvos do cancelamento por grupos de fãs dedicados que escreveram para o editor-chefe ou editor da empresa. [citação necessária]

Letterhacks
Fãs cujas cartas eram publicadas regularmente - "letterhacks" - tornaram-se bem conhecidos em toda a indústria em virtude de suas cartas. O escritor Mark Engblom descreve o fenômeno desta maneira:

Alguns dos "LOCers" ou "letterhacks" mais prolíficos incluem Jerry Bails, T. M. Maple (que publicou mais de 3.000 cartas), Augie De Blieck Jr. (que afirma ter publicado mais de 400 cartas), Bill Schelly (agora um historiador de quadrinhos), Peter Sanderson (idem) e Irene Vartanoff (uma onipresente hacker dos anos 1960 que acabou trabalhando nos bastidores para a Marvel nas décadas de 1970 e 1980).

Conforme discutido acima, alguns hackers ganharam entrada em uma carreira real nos quadrinhos por causa de sua experiência em escrever cartas. Por exemplo, Bob Rozakis aproveitou suas frequentes cartas publicadas para os quadrinhos da DC durante o final dos anos 1960 e início dos anos 1970 em um trabalho como o "Homem das Respostas" da DC e, eventualmente, uma carreira sólida como escritor da DC. Kurt Busiek, Mary Jo Duffy, Mike Friedrich, Mark Gruenwald, Fred Hembeck, Tony Isabella, Paul Levitz, Ralph Macchio, Dean Mullaney, Martin Pasko, Diana Schutz, Beau Smith, Roy Thomas e Kim Th

Opinião pública
Terminologia de banda desenhada

Seção de cartas de revista em quadrinhos


University of Maryland Eastern Shore (UMES) is a public historically black land-grant research university in Princess Anne, Maryland. It is part of the University System of Maryland. It is classified among "R2: Doctoral Universities – High research activity".

History

The University of Maryland Eastern Shore has been known by a series of names reflective of its location, evolving role, and mission over a period spanning three centuries. It opened September 13, 1886, under the auspices of the Delaware Conference of the Methodist Episcopal Church. Benjamin and Portia Bird welcomed nine students that first day to a converted farmhouse on 16 acres. The school was at first envisioned as a preparatory school for the private Centenary Biblical Institute in Baltimore, which was affiliated with the Methodist Episcopal Church. In 1890 it changed its name to Morgan College to honor the first chairman of its board of trustees. (It is now the public Morgan State University). By the end of the first academic year, 37 students were enrolled in the Delaware Conference Academy in Princess Anne.

Because of segregation in the state, African-American students could not enroll in the Maryland Agriculture College in College Park, which offered advanced instruction in farming techniques and related trades commonplace in the late 19th century. Congress enacted the Second Morrill Act of 1890, which required states to establish colleges for African-American students in order to continue to receive gain land-grant funds. The state of Maryland formalized a partnership with Morgan to underwrite "land-grant" education for African-Americans on Maryland's lower Eastern Shore.

By the turn of the 20th century, the school was known widely as Princess Anne Academy, although in some circles it was informally referred to as Morgan's "industrial branch." The public-private partnership between the state and Morgan inspired another alternative name, at least according to state government archives: the Eastern Shore Branch of Maryland Agriculture College.

In the midst of the Great Depression, Maryland courts directed the state to admit qualified African-American applicants to its publicly funded law school in Baltimore. Historians believe this ruling led the state to convert Princess Anne Academy to a public institution.

Fifty years after opening, the school formally passed from church control to state ownership with the first of four $25,000 installment payments – just as it was developing as a baccalaureate degree-granting college. Maryland's public flagship campus in College Park was designated its administrative agency. In 1948, the Eastern Shore Branch of the University of Maryland, then alternately known as Princess Anne College, was renamed as Maryland State College, a division of the University of Maryland.

Maryland State College became the University of Maryland Eastern Shore on July 1, 1970. Today it is one of 12 University System of Maryland public institutions of higher education. In addition to 745 acres on its main campus in Princess Anne, UMES also operates a 385-acre research farm in southern Somerset County, and the Paul S. Sarbanes Coastal Ecology Center on eight acres near Assateague Island in neighboring Worcester County.

UMES offers instruction in 37 undergraduate areas of study, as well as 15 master's degrees and eight doctoral-degree programs; 27 are peer-accredited.

In 2020, MacKenzie Scott donated $20 million to UMES.  Her donation is the largest single gift in the university's history.

Academics
The university comprises five schools:
School of Agricultural and Natural Sciences
School of Education, Social Sciences, and the Arts
School of Business and Technology
School of Pharmacy and Health Professions
School of Graduate Studies

Student profile
Undergraduate enrollment for the 2017–18 year is:

Race:
 77% African-American
 8% White
 5% Two or more races

Athletics

UMES was one of the founding members of the Mid-Eastern Athletic Conference in 1970. The school left the MEAC in 1979 but re-joined in 1981 and has been a member ever since. The Hawks compete in 15 sports at the Division I level: seven men's and eight women's.  Prior to 1970, the university was a member of the Central Intercollegiate Athletic Association in Division II.

The school was once a powerhouse in black college football, producing five undefeated seasons between 1947 and 1960. As at many smaller colleges, the high costs associated with operating an NCAA Division I football program and complying with the federal Title IX gender-equity law became too much of a burden. The team was disbanded following the 1979 season.

In 1948, Maryland State College and Albright College played one of the first intercollegiate football games between an historically black institution and a majority-white institution.

After a consultant produced a study in 2012 on the feasibility of reinstating football, President Dr. Juliette B. Bell put together a task force to assess whether football should be reinstated.  On February 28, 2013, they decided to continue without football, but noted that the topic "may be revisited" in five years.
NFL player and coach Art Shell attended UMES.

UMES is tied with Florida State for the most alumni appearing in a single Super Bowl game. In the 1968 game (Super Bowl III) between the New York Jets and the Baltimore Colts, UMES was represented by four alumni: Earl Christy (1961–1964), Johnny Sample (1954–1957), Emerson Boozer (1962–1965), and Charlie Stukes (1963–1967).

The UMES women's bowling team won the NCAA Bowling Championship in 2012 in Ohio against Fairleigh Dickinson University and in 2008 in Omaha, Nebraska against Arkansas State University. They won the series 4-2 (in a best of 7 match). The team was led by All-Tournament players Jessica Worsley (who was named the tournament MVP) and Maria Rodriguez. With the series win, UMES became the first HBCU to win a women's NCAA national championship.  The UMES women won their second 2011 NCAA Bowling Championship in Taylor, Michigan against Vanderbilt University, also winning the series 4-2 (in a best of 7 match). Kristina Frahm (named tournament MVP) and Maria Rodriguez were named to the All-Tournament team en route to their victory. That season, along with the NCAA Championship, UMES also won the USBC Team Championships over Lindenwood University, as well as the MEAC Championship.  In 2007, the women's bowling team came in second at the NCAA National Championship in Orlando, Florida and fell to Vanderbilt in a 4–3 series. The team was led by All-Tournament players Marion Singleton and Jessica Worsley. The UMES women's bowling team won the MEAC Championship in 2000, 2006, 2007, and 2008.

UMES men's basketball is coached by Jason Crafton. The school led the nation in scoring during the 1973–1974 season with 97.6 points per game, including future NBA picks Rubin Collins, Talvin Skinner, William Gordon and Joe Pace.  The team defeated Manhattan College 84–81 in the first round of the 1974 NIT and fell to Jacksonville University 85–83 in the quarterfinals.  The team has never played in the NCAA Division I men's basketball tournament.

During the 2010–11 season, UMES had a men's and women's basketball player surpass the 1,000-career point mark.  Hillary Haley passed the mark on the men's side with a 24-point performance against Coppin State on February 19, including his first season at St. Bonaventure. On the women's side, Casey Morton scored 10 points against Savannah State to surpass the mark, finishing with 1,230 in four years with the Lady Hawks. The next season, Adobi Agbasi finished third in Division I in blocks per game with 3.72 per contest, becoming the all-time shot-blocker in UMES women's basketball history with 239 total blocks, achieving that mark on March 1, 2012, against Savannah State.

In 2011, the Hawks men's outdoor track team was ranked third in the Mid-Atlantic Region by the U.S. Track & Field and Cross Country Coaches Association, and subsequently was the highest ranked team in the state of Maryland.  The following season, three UMES outdoor track athletes earned All-America status: Lénora Guion-Firmin earned First Team in the 400-meter dash, later earning a spot with the French 4x400-meter team in the 2012 Summer Olympics, while Andre Walsh and Vanessa Henry, in the men's 400-meter hurdles and women's shot put, earned Second Team.
In 2014, The men's side won the MEAC Cross Country Championships.

The UMES women's volleyball team won its first MEAC championship in the history of the school in November 2011 with a win over Florida A&M in the title game, earning its first NCAA Tournament berth ever.  The Hawks fell to eventual national champion UCLA in the first round.  In 2012, the team repeated as MEAC champions with another five-set win over Florida A&M to advance to the NCAAs again, falling to 4-seed Nebraska in its first match. The team has won the MEAC Northern Division each of the past six years, combining to go 61–3 in conference regular season matches in that time, and also holds the longest current home-winning streak in Division I, being victorious in its last 30 matches at home.

Notable alumni

Notable faculty
 Heidi M. Anderson
 Mike Hall
 Mignon Holland Anderson
 Vernon McCain
 Ulysses S. McPherson
 Jack Thomas

References

External links

UMES Athletics website
, at Maryland Historical Trust
University of Maryland Eastern Shore, Somerset County, boundary map, at Maryland Historical Trust

Eastern Shore, University of Maryland
Eastern Shore of Maryland
Universities and colleges in Somerset County, Maryland
Princess Anne, Maryland
African-American history of Maryland
University of Maryland Eastern Shore, University of
Maryland Eastern Shore, University of
Educational institutions established in 1886
Historic districts on the National Register of Historic Places in Maryland
University and college buildings on the National Register of Historic Places in Maryland
National Register of Historic Places in Somerset County, Maryland
1886 establishments in Maryland
Public universities and colleges in Maryland

University of Maryland Eastern Shore


Morris CS9/LAC var en britisk panservogn som blev anvendt af British Army under 2. Verdenskrig.

Køretøjet var baseret på en Morris C9 4x2 15-cwt varebils chassis. På dette chassis var der monteret et nittet karosseri med et åbent to-mands tårn. Bevæbningen bestod enten af en Boys anti-tank rifle og et Bren eller Vickers maskingevær. Køretøjet var udstyret med radio.

Prototypen blev afprøvet i 1936. Yderligere 99 køretøjer blev bestilt og leveret i 1938. 38 af disse køretøjer blev brugt af 12. Royal Lancers i slaget om Frankrig, hvor de alle blev ødelagt eller efterladt. Yderligere 30 gjorde tjeneste med 11. husarer under Felttoget i Nordafrika. Det viste sig, at når de var udstyret med ørken-dæk, fungerede køretøjet godt på løst sant. Men pansringen og bevæbningen var utilstrækkelig. Køretøjet blev udfaset halvvejs gennem felttoget i Nordafrika.

Henvisninger

 George Forty - World War Two Armoured Fighting Vehicles and Self-Propelled Artillery, Osprey Publishing 1996, .
 wwiivehicles.com: Morris CS9 scout car

Militærkøretøjer

Morris CS9


An Eragrostis sarmentosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Peter Thunberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Bernhard von Trinius. An Eragrostis sarmentosa in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eragrostis

Eragrostis sarmentosa


Bose-Einstein yoğunlaşması (BEY), parçacıkları bozonlardan oluşan maddelerin en alt enerji seviyesinde yoğunlaştığı, kuantum etkilerinin gözlenebildiği maddenin bir halidir  . Bozonik atomlar için, seyreltilmiş gaz halinde lazer soğutması aracılığıyla mutlak sıfır sıcaklığına doğru inilerek (0 K veya -273,15 °C  ye çok yakın) bu hale geçiş yani yoğunlaşma sağlanabilir. Atomların  klasik gazlardan farklı olarak Maxwell-Boltzmann istatistiği yerine Bose-Einstein istatistiğine makroskobik olarak/büyük ölçekte uyması BEY'nin belirleyici özelliğidir.

Daha sonra yapılan deneylerin karmaşık etkileşimler ortaya çıkarmasına rağmen, maddenin bu hali ilk olarak Satyendra Nath Bose ve Albert Einstein tarafından 1924-1925 yıllarında genel olarak tahmin edildi.  Bose ilk olarak Einstein'a "ışık kuanta"sının (artık foton olarak adlandırılıyor) kuantum istatistiğiyle ilgili bir makale yollamıştır. Einstein bundan etkilenir ve makaleyi İngilizce'den Almanca'ya çevirerek Zeitschrift für Physik Bose için sunar ve makale yayımlanır. (Einstein'in baskı metni bir ara kaybolduğunun düşünülmesine rağmen Leiden Üniversitesinde 2005 yılında bulunur ). Einstein daha sonra iki farklı makalede Bose 'un fikirlerini madde parçacıkları konusuna genişletir . Bose ve Einstein in çalışmaları sonucunda birbiriyle eş parçacıkların tam fırıllarının istatistiksel dağılımını tanımlayan (şimdilerde bozon olarak adlandırılan) Bose-Einstein istatistiği ile yönetilen Bose gazı kavramı ortaya çıkmıştır. . Einstein bozonik atomlarının çok düşük derecelere kadar soğumasının yeni bir madde formu oluşturarak ulaşılabilir en düşük kuantum durgusuna dönüştüğünü göstermiştir.
1938 yılında Fritz London BEC yi 4He un üstün akışkanlık ve üstün iletkenlik mekanizmasıyla tasarladı .
1995 yılında, ilk gaz yoğunlaşması Eric Cornell ve Carl Wieman tarafından University of Colorado ar Boulder NIST-JILA laboratuvarında rubidyum atomu gazlarının 170 nanokelvin (nK)'e  (1.7×10−7 K) soğutulmasıyla üretilmiştir. Bu başarılarıyla Cornell, Wieman ve  Wolfgang Ketterle MIT'de 2001 Nobel Fizik Ödülünü almıştır. Kasım 2010 da ilk BEC fotonu gözlemlenmiştir  . 2012 de ise BEC foton teorisi geliştirilmiştir  [9][10]. [9][10]
Bu BEC ye geçiş belirgin içsel serbestlik derecesi ile etkileşmeyen parçacıklar içeren üç boyutlu üniform gazların kritik sıcaklığın altında oluşur:

Einstein' ın argümanı

N tane her biri iki kuantum durgusundan birinde olanveetkileşmeyen parçacıklardan oluşan bir koleksiyon düşünün. Eğer bu iki hal enerjice eşitse,  her farklı yapılandırma eşit şanslıdır.
Eğer her parçacıkların hangi parçacık olduğunu bilirsek ve eğer her parçacık bağımsız olarak  ya da  içinde olursa   tane farklı yapılandırma olur. Neredeyse her yapılandırmalarında, parçacıkların yaklaşık yarısı , diğer yarısı  kapsamındadır. Dengesi ise istatistiksel bir etkidir: parçacıklar eşit dağıldığında yapılandırma en büyüktür.
Eğer parçacıklar birbirinden ayırt edilemezse sadece N+1  yapılandırma olur. K tane parçacığın   halinde  tane parçacık  halinde olur. Partiküllerin  ya da  halinde olması ayırt edilemese de her Kdeğeri tüm sistemin kuantum durgusunu belirler. Tüm durumların eşit şanslı olduğu durumlarda istatistiksel bir dağılma olmaz. Bu durum sadece tüm parçacıkların yarı yarıya dağılırken tüm parçacıkların   halinde olması kadar muhtemeldir.
Ayırt edilebilir durumda, daha büyük N sayıları için,  halindeki kısım hesaplanabilir. Bu durum tamamen bir bozuk paranın tura gelme olasılığı olan p = exp(−E/T) kadardır. Yazı gelme olasılığı ise p nin ve enerjinin  olan denklemine eşittir.
Ayırt edilemez durumlarda, her K kendi ayrı Boltzman olasılığına sahip tek haldedir. Bu yüzden dağılım olasılığı üslüdür:

Daha büyük N değerleri için C normalleştirme sabiti dir. Beklenilen toplam parçacık sayıları en düşük enerji durumunda değildir eğer limit   iken  e eşittir. Bu durum N sayısı büyükken değil sadece sabit değere ulaştığı durumda gelişir. Bu parçacıkların toplam sayısının ihmal edilebilir kısmındadır. Bu yüzden, termal dengede olan yeterli sayıdaki Boz parçacıklar çoğunlukla temel durumdadır. Enerji değişimi çok küçük olsa bile sadece çok az parçacık uyarılmış durumdadır.
 Olarak isimlendirilen değişik bir momentum durumunda olan bir gaz parçacığı düşünelim.
Eğer yüksek ve düşük yoğunluklar için parçacıkların toplam sayısı termal olarak ulaşılabilir parçacıkların sayısından az ise her bir parçacık ayrı bir halde olacaktır. Bu limitler içerisinde gaz klasiktir. Yoğunluk arttığında ya da sıcaklık düştüğünde, parçacık başına düşen ulaşılabilir durum küçülür. Bu noktada, izin verilen istatistiksel ağırlıktan daha çok parçacık tek duruma geçmek için zorlanacaktır. Bu noktadan sonra herhangi ekstra parçacık temel seviyeye eklenecektir.
Herhangi bir yoğunlukta, bütünlemede, tüm momentum durumlarının üzerinde değişim sıcaklığını hesaplamak için, maksimum sayıdaki uyarılmış parçacıklar,  :

Tümlev  kB ve  faktörleri ile değerlendirilir ve boyutlu analizlerle yenileştirilirse, ilerleyen kısımlarda kritik sıcaklık formülünü verecektir. Bu yüzden bu tümlev kritik sıcaklık ve ihmal edilen kimyasal potansiyele karşılık gelen parçacık sayılarını tanımlar. Bose-Einstein istatistiksel dağılımında μ hala BEC nin sıfır olmayan fakat temel durum enerjisinden düşüktür. Özellikle temel durumdan bahsetmek dışında, μ çoğunluk enerji ve momentum durumuna yaklaştırılır, as μ ≈ 0. daki gibi.
Gross-Pitaevskii Denklemi
Ana makale: Gross-Pitaevskii denklemi
BEC nin bu durumu yoğuşuk  un dalga denklemi ile tanımlanır. Bu yapıdaki bir sistemde   parçacık yoğunluğu olarak yorumlanır. Bu yüzden toplam atomların sayısı
 dır.
Sağlanan tüm gerekli atomlar yoğuşuk iken (temel seviyeye yoğuşan), bozonlar ana alan teorisini tehdit ederler.   Durumu ile alakalı enerji (E) ise:

 dir.

 iken sonsuz derecede küçük değişimleri baz alan enerjiyi küçültmek ve atom sayılarını sabit tutmak Gross-Pitaevskii denklemini (GPE) ortaya çıkarır (lineer olmayan Schrödinger denklemi olarak da bilinir):

GPE, BEC lerin davranışları ile ilgili iyi tanımlar ortaya koyar ve bu yüzden teorik analizlerde kullanılır.

Gross-Pitaevskii haricindeki modeller
BEC'nin Gross-Pitaeyskii modeli BEC'nin belirli sınıfları için geçerli olan fiziksel bir yaklaşımdır. Yapı itibarıyla, GPE şu basitleştirmeyi kullanmaktadır: GPE, yoğun parçacıklar arasındaki etkileşimlerin iki "body" tipinden kaynaklandığını farz eder ve serbest enerjinin büyük katkısını yok sayar. Bu varsayımlar genellikle seyreltilmiş 3 boyutlu yoğuşuklar için uygundur. Eğer bu varsayımlardan biri olmazsa, yoğuşuk dalga fonksiyonu (wavefunction) yüksek dereceli terimler içerir. Hatta bazı fiziksel sistemler için terim miktarı sonsuza kadar gider ve denklem polinom olmaz. Bu durumun meydana geldiği örnekler: Bose-Fermi birleşik yoğuşuklar, etkili düşük boyutlu yoğuşuklar, yoğun yoğuşuklar ve süper akışkan/süper sıvı (mutlak sıfırın bir derece üstündeki sıvı hali)  kabuklar ve damlacıklar.
Keşif 1938 yılında, Pyotr Kapitsa, John Allen ve Don Misener, süper akışkan olarak bilinen ve 2.17 Kelvin'den düşük sıcaklıktaki helium-4'ü keşfettiler. Süper akışkan helium, sıfır adalılık ve sayısal girdap (quantized vortices) gibi olağan dışı birçok özellik içerir. Öncelikle, süper akışkanlığın sıvının kısmi Bose-Einstein yoğunluğundan dolayı olduğuna inanıldı. Aslında süper akışkan helyumun çoğu özelliği Cornell, Wieman ve Ketterle tarafından oluşturulan gazlı Bose-Einstein yoğuşuklarında görülmektedir. Süper akışkan helium-4 gazdan ziyade sıvıdır. Yani atomlar arasındaki etkileşimler göreceli olarak güçlüdür: Bose-Einstein'ının yoğunlaşma teorisi Süper akışkan helium-4'ü tanımlamak için ciddi şekilde değiştirilmelidir. Ayrıca bozon yerine fermiyum içeren helium-3, düşük sıcaklıkta süper akışkan hale geçer. Bu durum 2 atomlu bozonik "Cooper çifti" biçimlenme ile açıklanabilir.
İlk saf Bose-Einstein yoğuşuğu 5 Haziran 1995 yılında Eric Cornell, Carl Wieman ve JILA daki meslektaşları tarafından oluşturuldu. Bu çalışmayı lazer soğutucu ve manyetik buharlaşmalı soğutucu kullanarak, 170 NK dan düşük yaklaşık 2 bin rubidiım-87 atomu içeren seyreltilmiş buharı soğutarak yapmışlardır. 4 ay sonra MİT'ten Wolfgang Ketterle sodium-23 den yapılmış bir yoğuşkanı oluşturdu. Ketterle'nin yoğuşkanı yaklaşık 100 kat daha fazla atom içerir. Bu durum ona 2 farklı yoğunlaşma arasında kuantum mekanik etkileşiminin gözlemlenmesi gibi önemli sonuçlar sağlar. Cornell, Wieman ve Ketterle başarıları için 2001 yılında Nobel Fizik Ödülü'nü kazanmışlardır. JILA çalışmasından bir ay sonra Rice Üniversitesinde, Randall Hulet önderliğindeki bir grup Lithium atomlarının yoğuşuğu oluşturduklarını duyurmuşlardır. Lithium, yoğuşuğu duraksız olmasına ve atomların çarpışmasına neden olan ilginç etkileşimler göstermektedir.  Hulet ve meslektaşları, bir sonraki denemede yoğuşuğu yaklaşık 1000 atoma kadar kuantum basıncı ile dengelenebileceğini göstermiştir.
Bose-Einstein yoğunlaşması ayrıca katılarda sanki parçacıklara uygulanabilir. Antiferromagnetteki bir magnon "dönme 1" taşır ve Bose-Einstein statiğine uyar. Magnonların yoğunlukları, dış manyetik alanı tarafından kontrol edilir. Bu teknik, Bose sıvısıyla güçlü bir etkileşime giren seyreltilmiş Bose gazından geniş aralıkta bozon yoğunluklarına ulaşabilmeyi sağlar. Yoğunlaşma noktasında gözlemlenen manyetik sıralanma süper akışkanlık analoğudur. 1999 da magnonların Bose yoğunlaşması antiferromagnet Tl Cu Cl3 içerisinde gösterilmiştir. Yoğunlaşma 14 K kadar yüksek sıcaklıklarda gözlenmiştir. Yüksek sıcaklığa geçişin nedeni magnonların daha yüksek yoğunlukta ve daha küçük kütlede olmasıdır. 2006 yılında, ferromagnetlerdeki magnonların yoğunlaşması oda sıcaklığında gösterilmiştir.

Hız Dağılımı Grafiği
Bu makaleye eşlik eden figürde, hız dağılım bilgisi gaz halindeki rubidyum atomlarının Bose-Einstein yoğuşuğu oluşturmasını işaret eder. Sahte renkler her hızdaki atomların sayılarını belirtir (kırmızı en az sayıda, beyaz en çok sayıda).  Beyaz ve açık mavi renkleriyle görülen alanlar en düşük hızları temsil eder. Zirve Heisenberg belirsizlik prensibinden dolayı sonsuz değildir; Atomlar boşlukta belirli bir alanda sıkışmadığı sürece hız dağılımları belirli bir minimum genişliktedir. Bu genişlik manyetik sıkışma potansiyelin eğriliği tarafından belirlenir. Daha sıkıca kapatılmış yönler daha büyük genişlikte hız dağılımlarına sahiptir. Bu anizotropinin sağdaki zirvesi saf kuantum-mekaniği etkisidir ve soldaki normal dağılımda bulunmaz. Bu grafik 1999 da  Ralph Baierlein tarafından yazılan Thermal Physics [24] kitabının kapağında kullanılmıştır.

Girdaplar
Birçok sistemde olduğu gibi, BEC'lerde de bazı girdaplar bulunmaktadır. Bu girdaplar, örneğin, yoğuşuğu lazer ile karıştırma veya sıkıştırılmış kapanı çevirmekle olur. Oluşturulan bu girdap kuantum girdabıdır. GPE nin lineer olmayan   terimleriyle bu görüngülerine müsaade edilir. Bu girdaplar mutlaka dalga denklemlerinin nicellenmiş (quantized ?) açısal momentumları içermelidir. Bu dalga denklemleri   ve  silindirik koordinat sistemleri ve  açısal numara iken   formunda olmalıdır. Bu belirli olarak genellikle kullanılan eklensel olarak simetrik (mesela harmonik) sıkıştırılma potansiyeline sahiptir. Bu kavram kolaylıkla genelleştirilebilir.  Denklemine göre,  yi hesaplayabilmek için,   in enerjisi minimize edilmelidir.
Bu işlem, tekdüze ortamlarda analitik formun;

 is  (girdaptan uzak yoğunluk)

 is  (İyileştirilmiş yoğuşuk uzunluğu)

Olması durumda bilgisayar yardımıyla hesaplanır. Bu doğru bir davranışı gösterir ve iyi bir yaklaşımdır.
Tek taraflı yüklenen girdap () temel durumdadır ve enerjisi    tarafından belirlenir;

 Girdaptan en uzak mesafede

(İyi tanımlamış bu enerjiyi elde etmek için    sınırını kapsaması gerekir.)
Çoklu yüklenen girdaplarda () enerji aşağıdaki denkleme yaklaştırılır;

Bu denklemde   tekli yüklenen girdaptan büyüktür ve bu çoklu yüklenen girdapların bozunmaya dayanıksız olduğunu gösterir. Bu çalışma ayrıca metastabl durumlarda daha uzun yaşam süresi olduğunu da gösterdi. BEC'lerde girdap oluşumunu, tek yönlü koyu solitonların oluşumu ile yakından ilişkilidir. Bu topolojik objeler düğüm yüzeylerde faz yöntü türevi belirtir ve bu da şeklini yayılma ve etkileşimde korumasını sağlar. Solüsyonlar hiç yük taşımasa veya çürümeye meyilli olsa bile, nispeten uzun ömürlü koyu solutanlar üretilmiş ve yoğun olarak çalışılmıştır.

Çekici Etkileşimler
1995-2000 yılları arasında Rice Üniversitesi'nde Randall Hulet liderliğindeki deneyler, çekici etkileşimler ile lityum yoğuşukların sadece belirli bir kritik atom numarasına kadar sabit var olabileceğini gösterdi. Bu kritik katsayının ötesinde,  çekimin maksimum olduğu sıfır noktasındaki harmonik hapsolmuş potansiyel enerji, süpernova patlamasını anımsatan yoğuşmuş enerjinin patlamasıyla çökmelere neden olur. Lityum atomlarının su ile soğutulmuş gazlarından, birinci yoğunlaşma büyümesi gözlemlenmiştir ve kritik atom numarasının aşılmasıyla da ani bir çöküş görülmüştür.
Cornell, Wieman ve çalışma arkadaşlarının oluşturduğu JILA takımı 2000 yılında çekim yoğunlaşmaları ile ilgili daha ileri bilgiye ulaşmışlardır. Orijinal olarak anisotop (atomları birbirini iten) rubidyum 87 atomunu daha sabit yoğunlaşma oluşturmak için kullanmışlardır. Cornell ve arkadaşları yaptıkları çalışmaları daha da ilerleterek doğal çekim atomlarından diğer bir rubidyum izotopu olan ribidium-85 ile çalışmalar yapmıştır (negatif atom ve atom dağılım uzunlukları). Karakteristikleri azaltan, Rb-85 atomlarını itici ve sabit yoğunlaşmalı bir hale getiren moleküllerin rubidyum atomları ile bağladığı zamanlardaki kesintili enerjilerinin, döngüsel çevrimli çarpışmalara neden olan manyetik alan yayılımı içeren Prosese Feshbach Rezonansı denir. Çekimden itime doğru olan tersine çevrimden dalga gibi hareket eden yoğunlaşma atomları arasındaki kuantum girişimini engellemektedir.

JILA takımı manyetik alan kuvvetini arttırdığında yoğunlaşma tekrar ilgi çekmeye, genişlemeye ve büzülmeye başlar ve daha sonra 10,000 kadar atomlarının yaklaşık üçte ikisini kovarak patlar. Yoğunlaşmasının içindeki atomların yaklaşık yarısı yapılan deneylerden dolayı kaybolmuş olarak görülürken soğuk kalıntısı veya genişleyen gaz bulutu görülmez. Carl Wieman mevcut atom teorisi altında Bose-Einstein yoğunlaşması açıklayamadı çünkü mutlak sıfıra yakın bir atomun enerjisi durumu iç patlama için yeterli değildir. Bu yüzden sonraki alan teorilerinde bunu açıklamayı hedeflemiştir. Kaybolan atomlar neredeyse hala başka şekillerde varlığını sürdürüyor ama ancak deneylerle gözlemlenebiliyor. Büyük olasılıkla onlar iki bağlanmış rubidyum atomlardan oluşan molekülleri oluşturdu ve bu geçişi yaparak kazanılan enerji onların tespit edilmeden kaçmaları için yeterli bir hız kazandırdı.

Güncel araştırmalar
Maddenin daha sık karşılaşılan durumlara kıyasla, Bose-Einstein yoğunlaşmaları son derece kırılgandır. Dış dünya ile en ufak bir etkileşim onların ilginç özelliklerini ortadan kaldırılmasına ve normal oluşturan gazların yoğunlaşma eşiği geçmesine neden olur ve bu onları ısıtmak için yeterli olur.

Yine de, temel fizik soruları geniş bir yelpazede keşfetmenin yararları kanıtlanmış ve JILA ve MİT gruplar tarafından yapılan ilk keşifler sayesinde deneysel ve teorik faaliyet patlamalarını gördük. Örnekler ikiliği-parçacığa dalga nedeniyle yoğuşukların arasındaki girişimi gösteren deneylerini içerir, süper akışkanlık ve belirli dereceye kadar enerji içeren girdapların, tek boyutla sınırlı Bose yoğuşuklarında gelen aydınlık dalga solitonların oluşturulmasına ve ışık bakliyat yavaşlamasının elektromanyetik kaynaklı şeffaflık kullanılarak düşük hızları ölçmesine olanak sağlar. Uzmanlar "optik menfezler" ile örtüşen lazerlerden gelen girişim deseniyle yoğuşuk için bir periyodik potansiyel sağlamaktadır. Bunlar süper iletkende ve bir Mott yalıtıcı arasındaki geçişi araştırmak ve Örnek Tonks-Girardeau gaz için, daha az üç boyutta Bose-Einstein yoğunlaşma incelenmesinde yararlı olarak kullanılmıştır.
Bose Einstein yoğunlaşması üretilen geniş aralıklı izotoplardan oluşur.
İlk moleküler Bose-Einstein yoğunlaşması MIT'de Innsbruck Üniversitesinde ve Boulder Colorado Üniversitesi'nde Deborah S. Jin ve Wolfgang Ketterle Rudolf Grimm grupları tarafından 2003 yılının Kasım ayında kuruldu. Jin-Cooper çiftinden oluşan ilk fermiyonik BEC oluşturmak için hızla gitti.
1999 yılında, Danimarkalı fizikçi Lene Hau yaklaşık 17 saniyede metre başına bir ışık demetini yavaşlatmayı başardı ve Harvard Üniversitesi'nden bir ekip açtı. Bunu süper akışkan kullanarak elde etmeyi başardı. Hau ve o Harvard Üniversitesi'nde bulunan ortaklarıyla başarılı bir "ışık darbe" yoğuşukları atom grubunu geri tepme yaptırabilmişlerdir.

İzotoplar
Etkisi ağırlıklı olarak nükleer özellikli tuzaklar için alkali atomları üzerinde gözlenme yapılmıştır. 2012 yılı itibarıyla, ultra-düşük sıcaklık olan 10−7 K ya da daha altı kullanılarak, Bose-Einstein yoğuşukları, yoğun ağırlıklı alkali, toprak alkali ve lantan atomları için elde edilir  (7Li, 23Na, 39K, 41K, 85Rb, 87Rb, 133Cs, 52Cr, 40Ca, 84Sr, 86Sr, 88Sr, 174Yb, 164Dy, ve 168Er). Yoğunlaşma araştırmaları daha da özel yöntemler yardımı ve hidrojen ile en sonunda başarı elde etmiştir.

Bose-Einstein yoğunlaşmasıbozonlardan oluşan maddelerin mutlak sıfır sıcaklığına çok yakın değerlere kadar soğutulmasıyla ortaya çıkan maddenin bir halidir. Bu süpersoğutulmuş maddede atomların büyük çoğunluğu en düşük kuantum durumlarına çöker ve böylece makroskopik skalada kuantum etkileri göstermeye başlar.
Maddenin bu hali, Satyendra Nath Bose'un yaptığı çalışmalar üzerine 1925'te Albert Einstein tarafından kuantum mekaniğinin bir sonucu olarak tahmin edilmişti. Yetmiş yıl sonra 1995'te ilk yoğunlaşma Eric Cornell ve Carl Wieman tarafından Colorado Üniversitesi NIST-JILA laboratuvarında rubidyum gazını 170 nanoKelvin'e (nK) soğutarak elde edildi. Cornell, Wieman ve MIT'den Wolfgang Ketterle bu deneyle 2001 Nobel Fizik Ödülü paylaştılar.

Kaynakça

^ Arora, C. P. (2001). Thermodynamics. Tata McGraw-Hill. p. 43. ISBN 0-07-462014-2., Table 2.4 page 43
Jump up ^ "Leiden University Einstein archive". Lorentz.leidenuniv.nl. 27 Ekim 1920. Retrieved 23 Mart 2011.
Jump up ^ Clark, Ronald W. (1971). Einstein: The Life and Times. Avon Books. pp. 408–409. ISBN 0-380-01159-X.
Jump up ^ London, F. (1938). "The λ-Phenomenon of Liquid Helium and the Bose–Einstein Degeneracy". Nature 141 (3571): 643–644. Bibcode:1938Natur.141..643L. doi:10.1038/141643a0.
Jump up ^ London, F. Superfluids Vol.I and II, (reprinted New York: Dover 1964)
Jump up ^ "New State of Matter Seen Near Absolute Zero". NIST.
Jump up ^ Levi, Barbara Goss (2001). "Cornell, Ketterle, and Wieman Share Nobel Prize for Bose–Einstein Condensates". Search & Discovery. Physics Today online. Archived from the original on 24 Ekim 2007. Retrieved 26 Ocak 2008.
Jump up ^ Klaers, Jan; Schmitt, Julian; Vewinger, Frank; Weitz, Martin (2010). "Bose–Einstein condensation of photons in an optical microcavity". Nature 468 (7323): 545–548. arXiv:1007.4088. Bibcode:2010Natur.468..545K. doi:10.1038/nature09567. PMID 21107426.
Jump up ^ Sob'yanin, D. N. (2013). "Theory of Bose-Einstein condensation of light in a microcavity". Bull. Lebedev Phys. Inst. 40 (4): 91–96. arXiv:1308.4089. Bibcode:2013BLPI...40...91S. doi:10.3103/S1068335613040039.
Jump up ^ Sob'yanin, Denis Nikolaevich (2013). "Bose-Einstein condensation of light: General theory". Phys. Rev. E 88 (2): 022132. arXiv:1308.4090. Bibcode:2013PhRvE..88b2132S. doi:10.1103/PhysRevE.88.022132. PMID 24032800.
Jump up ^ (sequence A078434 in OEIS)
Jump up ^ Beliaev, S. T. Zh. Eksp. Teor. Fiz. 34, 418–432 (1958); ibid. 433–446 [Soviet Phys. JETP 3, 299 (1957)].
Jump up ^ Schick, M. (1971). "Two-Dimensional System of Hard-Core Bosons". Physical Review A 3 (3): 1067. Bibcode:1971PhRvA...3.1067S. doi:10.1103/PhysRevA.3.1067. edit
Jump up ^ Kolomeisky, E.; Straley, J. (1992). "Renormalization-group analysis of the ground-state properties of dilute Bose systems in d spatial dimensions". Physical Review B 46 (18): 11749. Bibcode:1992PhRvB..4611749K. doi:10.1103/PhysRevB.46.11749. edit
Jump up ^ Kolomeisky, E. B.; Newman, T. J.; Straley, J. P.; Qi, X. (2000). "Low-Dimensional Bose Liquids: Beyond the Gross-Pitaevskii Approximation". Physical Review Letters 85 (6): 1146–1149. arXiv:cond-mat/0002282. Bibcode:2000PhRvL..85.1146K. doi:10.1103/PhysRevLett.85.1146. PMID 10991498. edit
Jump up ^ Chui, S.; Ryzhov, V. (2004). "Collapse transition in mixtures of bosons and fermions". Physical Review A 69 (4). Bibcode:2004PhRvA..69d3607C. doi:10.1103/PhysRevA.69.043607. edit
Jump up ^ Salasnich, L.; Parola, A.; Reatto, L. (2002). "Effective wave equations for the dynamics of cigar-shaped and disk-shaped Bose condensates". Phys. Rev. A 65 (4): 043614. arXiv:cond-mat/0201395. Bibcode:2002PhRvA..65d3614S. doi:10.1103/PhysRevA.65.043614.
Jump up ^ Avdeenkov, A. V.; Zloshchastiev, K. G. (2011). "Quantum Bose liquids with logarithmic nonlinearity: Self-sustainability and emergence of spatial extent". J. Phys. B: At. Mol. Opt. Phys. 44 (19): 195303. arXiv:1108.0847. Bibcode:2011JPhB...44s5303A. doi:10.1088/0953-4075/44/19/195303.
^ Jump up to: a b "Eric A. Cornell and Carl E. Wieman — Nobel Lecture" (PDF). nobelprize.org.
Jump up ^ Bradley, C. C.; Sackett, C. A.; Tollett, J. J.; Hulet, R. G. (1995). "Evidence of Bose-Einstein Condensation in an Atomic Gas with Attractive Interactions". Physical review letters 75 (9): 1687–1690. doi:10.1103/PhysRevLett.75.1687. PMID 10060366. edit
Jump up ^ Nikuni, T.; Oshikawa, M.; Oosawa, A.; Tanaka, H. (1999). "Bose–Einstein Condensation of Dilute Magnons in TlCuCl3". Physical Review Letters 84 (25): 5868–71. arXiv:cond-mat/9908118. Bibcode:2000PhRvL..84.5868N. doi:10.1103/PhysRevLett.84.5868. PMID 10991075.
Jump up ^ Demokritov, S.O.; Demidov, VE; Dzyapko, O; Melkov, GA; Serga, AA; Hillebrands, B; Slavin, AN (2006). "Bose–Einstein condensation of quasi-equilibrium magnons at room temperature under pumping". Nature 443 (7110): 430–433. Bibcode:2006Natur.443..430D. doi:10.1038/nature05117. PMID 17006509.
Jump up ^ Magnon Bose Einstein Condensation made simple. Website of the "Westfählische Wilhelms Universität Münster" Prof.Demokritov. Retrieved 25 Haziran 2012.
Jump up ^ Baierlein, Ralph (1999). Thermal Physics. Cambridge University Press. ISBN 0-521-65838-1.
Jump up ^ Becker, Christoph; Stellmer, Simon; Soltan-Panahi, Parvis; Dörscher, Sören; Baumert, Mathis; Richter, Eva-Maria; Kronjäger, Jochen; Bongs, Kai; Sengstock, Klaus (2008). "Oscillations and interactions of dark and dark–bright solitons in Bose–Einstein condensates". Nature Physics 4 (6): 496–501. arXiv:0804.0544. Bibcode:2008NatPh...4..496B. doi:10.1038/nphys962.
Jump up ^ van Putten, M.H.P.M. (2010). "Pair condensates produced in bosenovae". Physics Letters A 374 (33): 3346. Bibcode:2010PhLA..374.3346V. doi:10.1016/j.physleta.2010.06.020.
Jump up ^ Gorlitz, Axel. "Interference of Condensates (BEC@MIT)". Cua.mit.edu. Retrieved 13 Ekim 2009.
Jump up ^ Dutton, Zachary; Ginsberg, Naomi S.; Slowe, Christopher and Hau, Lene Vestergaard (2004). "The art of taming light: ultra-slow and stopped light". Europhysics News 35 (2): 33. Bibcode:2004ENews..35...33D. doi:10.1051/epn:2004201.
Jump up ^ "From Superfluid to Insulator: Bose–Einstein Condensate Undergoes a Quantum Phase Transition". Qpt.physics.harvard.edu. Retrieved 13 Ekim 2009.
Jump up ^ "Ten of the best for BEC". Physicsweb.org. 1 Haziran 2005.
Jump up ^ "Fermionic condensate makes its debut". Physicsweb.org. 28 Ocak 2004.
Jump up ^ Cromie, William J. (18 Şubat 1999). "Physicists Slow Speed of Light". The Harvard University Gazette. Retrieved 26 Ocak 2008.
Jump up ^ Ginsberg, N. S.; Garner, S. R.; Hau, L. V. (2007). "Coherent control of optical information with matter wave dynamics". Nature 445 (7128): 623–626. doi:10.1038/nature05493. PMID 17287804. edit
Jump up ^ Weiss, P. (12 Şubat 2000). "Atomtronics may be the new electronics". Science News Online 157 (7): 104. doi:10.2307/4012185. Retrieved 12 Şubat 2011.
Jump up ^ Tannenbaum, Emmanuel David (1970). "Gravimetric Radar: Gravity-based detection of a point-mass moving in a static background". arXiv:1208.2377 [physics.ins-det

Maddenin hâlleri
Egzotik maddeler
Yoğun madde fiziği

Bose-Einstein yoğunlaşması


Charlotte Bøving er navnet på flere personer:
 Charlotte Bøving (skuespiller) (født 1964) – en dansk skuespiller og teaterinstruktør.
 Charlotte Bøving (læge) (født 1967) − en dansk læge.

Charlotte Bøving


Onthophagus phanaeiformis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Boucomont em 1914.

Referências

Ligações externas

phanaeiformis
Coleópteros descritos em 1914

Onthophagus phanaeiformis


O EDCG Marambaia (L-20) é uma embarcação de desembarque geral pertencente à Marinha do Brasil. Anteriormente denominado CDIC Hallebarde, foi comprado da Marinha Francesa junto do NDM Bahia e outros dois navios, sendo comissionado na frota em 1 de novembro de 2016. O navio é signitificamente maior que suas contrapartes (EDCG Camboriú e sua respectiva classe por exemplo), medindo 59 metros de comprimento e 11,9 metros de boca, podendo transportar 380 toneladas de equipamento, deslocando por consequência 751 toneladas à plena carga e aproximadamente metade disso em capacidade padrão.

Navios da Marinha do Brasil
Navios de 1989
Marinha da França

EDCG Marambaia (L-20)


Oregon es una banda estadounidense de jazz contemporáneo y world fusión, creada en 1971 por Ralph Towner (guitarra, piano, sintetizador, trompeta), Paul McCandless (saxo soprano, oboe, corno inglés), Glen Moore (contrabajo, violín, piano), y Collin Walcott (percusión, sitar, tabla). Todos ellos provenían de The Paul Winter Consort, el grupo de jazz étnico y world music del saxofonista Paul Winter.

Historia
Previamente habían realizado una grabación, en 1970 para el sello Increase Records, aunque la desaparición de éste justo cuando iba a publicarse hizo que el disco no apareciera  hasta 1980, editado por Vanguard, bajo el título de Our First Record.  Por lo tanto, su primer disco "oficial" fue Music of Another Present Era (Vanguard, 1972), al que siguieron Distant Hills y Winter Light, también en Vanguard. Paralelamente, bajo el nombre de "Ralph Towner with Glen Moore", se publicó un disco en ECM, 8Trios Solos, (1973).  En estos discos, Oregon se proyectó como un grupo que, partiendo de la música del Consort de Paul Winter, mezclaba influencias de la música de cámara europea con músicas tradicionales de distintas partes del mundo, especialmente orientales, además de elementos propios de la música ambiental y del jazz de vanguardia.  Después de varios discos más con Vanguard, durante los años 1970, grabaron tres álbumes para Elektra/Asylum (1978-1980).

Tras permanecer algunos años fuera de escena, el grupo vuelve a reencontrarse y graba para ECM, publicándose el homónimo Oregon, en 1983, y Crossings, en 1984.  durante la gira de 1984, Walcott muere en un accidente de tráfico en la antigua Alemania del Este.  La banda se disuelve a raíz de ello, pero en mayo de 1985, en un concierto en su memoria con el percusionista Trilok Gurtu, en Nueva York, vuelven a reunirse.  Gurtu se incorpora como miembro, permaneciendo en el grupo durante cinco años.

Tras su partida, el grupo continúa como trío, publicando dos discos en este periodo.  El álbum Northwest Passage, supone la vuelta a formato con percusión, con la inclusión del batería Mark Walker y de Arto Tuncboyaciyan; En 1999 el grupo viaja a Moscú, para grabar con la Tchaikovsky Symphony Orchestra de Moscú, grabación que se publica en 2000, siendo nominada a los Premios Grammy.

Discografía
La discografía completa del grupo, es la siguiente:
para el sello Vanguard
Our First Record (grabado en 1970, aunque no editado hasta 1980).
Music of Another Present Era (1972)
Distant Hills (1973)
Winter Light (1974)
In Concert (1975)
Together (1976), con el batería Elvin Jones.
Friends (1977)
Violin (1978), con el violinista Zbigniew Seifert.
Moon and Mind (1979)
para Elektra
Out of the Woods (1978)
Roots in the Sky (1979)
In Performance (1980)
para ECM
Oregon (1983)
Crossing (1984)
Ecotopia (1987)
para el sello Intuition
45th Parallel (1989)
Always, Never and Forever (1991)
Troika (1993)
Beyond Words (1995)
Northwest Passage (1997)
Music for A Midsummer Night's Dream (The Oregon Trio) (1998).
In Moscow (2000), con la Tchaikovsky Symphony Orchestra de Moscú.
Live at Yoshi's (2002)
para el sello CamJazz
Prime (2005)
The Glide (solo para iTunes) (2005)
Vanguard Visionaries  (2007)
1000 Kilometers (2007)
In Stride (2010)
 Family Tree (2012)

Referencias

Notas

Bibliografía
 BERENDT, Joachim E.: El Jazz: Origen y desarrollo (Fondo de Cultura Económica. Madrid, 1986. ISBN 84-375-0260-8)
 CARLES, Phillipe; CLERGEAT, André & COMOLLI, Jean-Louis: Dictionaire du jazz . Robert Laffont Edt, París, 1988. ISBN 2-221-04516-5

Enlaces externos

 Oregon, en el programa de La 2 (TVE) Jazz entre amigos.
 1ª parte, en la emisión del 19 de oct. de 1987
 2ª parte, en la emisión del 26 de oct. del mismo año.

Artistas de ECM Records
Artistas de Chesky Records
Artistas de Vanguard Records
Grupos de música de Oregón
Grupos de jazz de Estados Unidos
Grupos de jazz fusión
Grupos de world music
Grupos de música de los años 1970
Grupos de música de los años 1980
Grupos de música de los años 1990
Grupos de música de los años 2000

Oregon (banda)


Frances Bean Cobain (18 Ağustos 1992 doğumlu), Amerikalı bir görsel sanatçı, manken ve şarkıcıdır. Nirvana grubunun solisti Kurt Cobain ve Hole grubunun solisti Courtney Love'ın tek çocuğu, babasının adı ve imgesinin reklam haklarını denetlemekle görevlidir.

İlk yılları
Frances Cobain, 18 Ağustos 1992'de Los Angeles, California'daki Cedars-Sinai Tıp Merkezi'nde doğdu. İskoç bağımsız plak şirketi pop müziği ikilisi The Vaselines'in gitarcısı Frances McKee'nin adını almıştır.

Cobain'in doğumundan önce, annesinin hamilelik sırasında eroin kullandığına dair söylentiler vardı. Bu skandal, Vanity Fair Lynn Hirschberg'in Love'ın hamileliğini öğrendikten sonra bile eroin kullandığını iddia eden "Strange Love" adlı yazısını yayınladığında şiddetlendi. Love ve Kurt Cobain, Vanity Fair'in sözlerini bağlamının dışına çıkardığını iddia etti. Sonunda, çocuk gönenci servisleri ebeveynlik yetenekleriyle ilgili bir araştırma başlattı. Soruşturma sonunda reddedildi, fakat önemli miktarda yasal çekişme olmadan ve Frances, iki haftalıkken başlayarak, ebeveynlerinin gözetiminden kısa bir süre için çıkarıldı.

1 Nisan 1994'te Frances babasını, birlikte oynadıkları California, Marina del Rey'deki bir iyileştirme merkezi olan Exodus Recovery Center'da ziyaret etti. Bu, babasını en son canlı gördüğü andı. Bir hafta sonra babası Seattle'daki evinde ölü bulundu. Frances daha sonra annesi, teyzeleri ve ninesi tarafından büyütüldü. İlk yıllarını Seattle ve Los Angeles'ta geçirdi ve Ekim 2003'te annesinin uyuşturucudan tutuklanmasının ardından bir süre büyükannesinin bakımına verildi. Tutuklamadan saatler sonra, Love ağrı kesicilerden aşırı doz aldı. Love, 2005 yılında Frances'in velayetini geri aldı.

Frances Cobain, genç yetişkinliği boyunca, sanat eğitimi aldığı Bard College'a katıldı. Eski REM vokalisti Michael Stipe ve aktris Drew Barrymore onun vaftiz ebeveynidir.

Kariyeri

Mankenliği
Ağustos 2006'da, babasının ünlü kahverengi hırka ve pijama pantolonuyla Elle dergisinde, rock yıldızlarının çocuklarının ebeveynlerinin kıyafetlerinde yer aldığı bir yazının parçası olarak fotoğraflandı. Cobain babasının pijamaları hakkında, "Pijamalarını 1992'de Hawaii'de annemle evlendiği için giydim, bu yüzden bugün giyersem şirin olurlar diye düşündüm." dedi. Şubat 2008'de Harper's Bazaar için Evita gibi giyinmiş bir fotoğrafta yer aldı. Cobain, 2 Ağustos 2011'de yayınlanan dünya çapındaki fotoğraf serisi için Hedi Slimane'ye pozlar verdi. 2016 yılında, Floria Sigismondi tarafından çekilen Schön! dergisi için Alice Glass ile birlikte modellik yaptı. 2017'de, David Sims tarafından çekilen Marc Jacobs'un o yılki ilkbahar/yaz kampanyasının yüzü olarak açıklandı.

Sanat eserleri
Temmuz 2010'da Cobain, Los Angeles'taki La Luz de Jesus galerisinde "Fiddle Tim" takma adı altında Scumfuck adlı sanat eserleri koleksiyonunu piyasaya sürdü. 4 Ağustos 2012'de gerçek adıyla 'MiXTAPE' adlı takım programına katıldı. Sanatçılardan bir şarkı seçmeleri ve o şarkıdan esinlenerek sanat yaratmaları istendi. Cobain, The Jesus and Mary Chain'in "Black" şarkısını seçti. Seçilen şarkıların seçmeci karışımı, Apple iTunes üzerinden dijital olarak indirilmek üzere sunuldu. 7 Haziran 2017-30 Haziran tarihleri arasında açılan Cobain ve sanatçı Lindsey Way, Pasadena'daki Galeri 30 Güney'de "Satılık Hayaletler" başlıklı ortak bir sanat sergisi düzenledi.

Diğer girişimleri
Rolling Stone dergisine göre, 2005 Nirvana nadir albümleri Sliver: The Best of the Box'ın başlık ve kapak fotoğrafı 13 yaşındaki Cobain tarafından seçildi. Cobain, Haziran'dan Ağustos 2008'e kadar Rolling Stone dergisinde stajyer olarak çalıştı. Yıllar sonra David LaChapelle tarafından fotoğraflanan dergide yer aldı. 2009'da, Cobain'in Tim Burton'ın Alice Harikalar Diyarında adlı filminde Alice rolünü geri çevirdiği bildirildi.

Cobain, 30 Mart 2010'da yayımlanan Evelyn Evelyn imzalı albümünden "My Space" adlı şarkıda konuk vokalist olarak yer aldı. Evelyn'den Amanda Palmer, Cobain'in aynı dizeyi söyleyen ve sesleri kayıtta birbirine karıştırılan yaklaşık 20 sanatçıdan biri olduğunu açıkladı. Cobain ayrıca babasının hayatıyla ilgili Home Box Office'da yayınlanan Cobain: Montage of Heck filminde baş yapımcıydı. 2019'da RuPaul's Drag Race All Stars 4. sezonunun bir bölümünde özel konuk seçiciler kurul üyesi olarak yer aldı.

Kişisel hayatı
Eylül 2005'te 13 yaşındaki Cobain, kişisel üslubunu tartıştığı ve ailesinden bahsettiği Teen Vogue'a ilk röportajını verdi.

11 Aralık 2009'da, Los Angeles'taki California Temyiz Mahkemesi, büyükannesi Wendy O'Connor ve babasının kız kardeşi Kimberly Cobain'i Cobain'in geçici yardımcı vasileri olarak atadı. 16 Aralık 2009'da bir yargıç, Love'ın kızıyla herhangi bir doğrudan veya dolaylı temas kurmasını yasaklayan bir geçici yasaklama emri çıkardı. Belgeler, bir çocukla ilgili tüm belgelerin mühürlenmesi ve aile içi şiddet iddiaları başlığı altında dosyalandı. Dosyaya göre bu belgeler arasında Frances Cobain'in tıbbi kayıtları da var.

Cobain, 18 Ağustos 2010'da ölü babasının mirasının %37'sini devraldı. Artık Love yerine babasının adı ve imgesinin reklam haklarını denetliyor. Cobain, Grunge takımlarının hayranı olmadığını, bunun yerine Oasis, The Brian Jonestown Massacre ve Nina Simone gibi sanatçıların müziklerini tercih ettiğini söyledi, fakat Territorial Pissings ve Dumb şarkılarını sevdiğini söyledi.

Cobain ve müzisyen Isaiah Silva, 29 Haziran 2014'te evlendi, fakat düğün tarihi Eylül 2015 gibi büyük ölçüde yanlış zamanda bildirildi. 23 Mart 2016'da Cobain boşanma davası açtı. 30 Kasım 2017'de çift boşandı.

Kaynaklar

Waldorf Okulunda öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Bard College'da öğrenim görenler
Los Angeles doğumlu sanatçılar
Amerikalı kadın sanatçılar
İskoç asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
Alman asıllı Amerikalılar
Fransız asıllı Amerikalılar
İngiliz asıllı Amerikalılar
Hollanda asıllı Amerikalılar
1992 doğumlular

Frances Bean Cobain


Luddenham es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Swale, en el condado de Kent (Inglaterra).

Demografía
Según el censo de 2001, Luddenham tenía 107 habitantes (50,47% varones, 49,53% mujeres). El 24,07% eran menores de 16 años, el 73,15% tenían entre 16 y 74 y el 2,78% eran mayores de 74. La media de edad era de 40,43 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 18,29% estaban solteros, el 75,61% casados y el 6,1% divorciados o viudos. 56 habitantes eran económicamente activos, 53 de ellos (94,64%) empleados y 3 (5,36%) desempleados. Había 38 hogares con residentes, ninguno vacío y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Luddenham


Aslanyurdu, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşimin bilinene en eski adı "Lazvan" olup 1691 tarihli Cizye Defterinde, Sağman kazasında Gayrimüslimlerin (Ermeni) yaşadığı köyler arasında gösterilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti başlangıcında da Lazvan adıyla kayıtlarda yer alan yerleşimin adı 1960 yılı nüfus sayımında Onbaşılar adıyla görülmektedir. 1968 yılında da Onbaşılar olan yerleşimin adı 1970 sayımından itibaren günümüz adıyla kayıtlarda yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 23 km, Mazgirt ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Aslanyurdu, Mazgirt


Berlitz Corporation es una compañía a escala internacional especializada en la enseñanza de idiomas.

Fue fundada en 1878 por Maximilian Berlitz en Providence, Rhode Island (Estados Unidos). Actualmente, su oficina central se encuentra en Princeton, Nueva Jersey.

Berlitz es actualmente miembro del Grupo Benesse, con más de 550 puntos (propios y franquiciados) en más de 70 países. Ofrece programas de capacitación para personas, empresas, organismos gubernamentales y organizaciones sin fines de lucro en más de 50 idiomas.

Referencias

Enlaces externos
 Berlitz Corporate Homepage.

Institutos de enseñanza de idiomas
Empresas fundadas en 1878
Empresas de Nueva Jersey
Institutos de enseñanza de idiomas de Perú

Berlitz Corporation


Tankolistovke (himenofilumovke, lat. Hymenophyllaceae), porodica pravih paprati koj se sastoji od 9 rodova i 584 vrsta, i čini samostalni red Hymenophyllales. Ime porodice i reda dolazi po rodu himenofilum ili kožnoj paprati. Velika većina vrsta živi u tropskim kišnim šumama, ali ima predstavnika i u umjerenom pojasu, Velika Britanija, Irska, Azori, Njemačka, Italija.

Kožna paprat ne smije se brkati s kožnatom paprati (Rumohra) koja pripada porodici Dryopteridaceae i redu Polypodiales, ni kožnatim drvetom (Dirca).

Jedini predstavnik ove porodice u Hrvatskoj je omrežnjača ili  tunbrigški tankolist, Hymenophyllum tunbrigense.

Potporodice i rodovi
 Subfamilia Trichomanoideae C. Presl
 Cephalomanes C. Presl (5 spp.)
 Abrodictyum C. Presl (36 spp.)
 Trichomanes L. (72 spp.)
 Callistopteris Copel. (6 spp.)
 Polyphlebium Copel. (16 spp.)
 Didymoglossum Desv. (52 spp.)
 Vandenboschia Copel. (26 spp.)
 Crepidomanes (C. Presl) C. Presl (55 spp.)
 Subfamilia Hymenophylloideae Burnett
 Hymenophyllum J. E. Sm. (316 spp.)

Sinonimi
 Hymenophyllaceae subfam.Cardiomanioideae K.Iwats.
 Trichomanaceae Burmeist.

Vanjske poveznice

Izvori

Papratnice

Tankolistovke


Stephen Crawford "Stevie" Young (født 11. december 1956) er en skotsk musiker, som er rytmeguitarist i det australske rockband AC/DC. Han erstattede sin onkel Malcolm Young som rytmeguitarist i September 2014 og overtog derved Malcolms Marshall forstærkere samt de fleste guitarer som han bruger i dag.

Eksterne henvisninger

Guitarister fra Storbritannien
AC/DC
Briter i 1900-tallet
Briter i 2000-tallet

Stevie Young


Exidiopsis effusa é uma espécie de fungo da família Auriculariaceae, e a espécie-tipo do gênero Exidiopsis. Está associado à formação de Lã de gelo na madeira morta.

Ligações externas

Fungos descritos em 1888

Exidiopsis effusa


Fatimata Niambali, née le 21 mai 1968 à Bougouni, est une femme politique malienne.

Carrière
Fatimata Niambali, mariée et mère de six enfants, est titulaire d'un brevet de technicien supérieur en comptabilité obtenu en 1988 à l'ECICA (Ecole Centrale pour l'Industrie, le Commerce et l'Administration) à Bamako, d'un DUT en finances et comptabilité, et d'une maîtrise universitaire en management financier. Membre de l'ADEMA, elle rejoint le Rassemblement pour le Mali lors de sa création en 2001. Elle se présente aux élections législatives maliennes de 2002 dans la circonscription de San, remportant le scrutin. De 2007 à 2012, elle se retire de la vie politique, travaillant dans le monde des ONG.
Elle est à nouveau élue députée à l'Assemblée nationale dans la circonscription de San aux élections législatives maliennes de 2013. Elle se représente aux élections législatives maliennes de 2020, mais n'obtient pas de troisième mandat.

Références

Député malien
Femme politique malienne
Personnalité du Rassemblement pour le Mali
Naissance en mai 1968
Naissance à Bougouni
Personnalité de l'Alliance pour la démocratie au Mali-Parti africain pour la solidarité et la justice

Fatimata Niambali


Constance Campbell Bennett (October 22, 1904 – July 24, 1965) was an American stage, film, radio, and television actress and producer. She was a major Hollywood star during the 1920s and 1930s; during the early 1930s, she was the highest-paid actress in Hollywood. Bennett frequently played society women, focusing on melodramas in the early 1930s and then taking more comedic roles in the late 1930s and 1940s. She is best remembered for her leading roles in What Price Hollywood? (1932), Bed of Roses (1933), Topper (1937), Topper Takes a Trip (1938), and had a prominent supporting role in Greta Garbo's last film, Two-Faced Woman (1941).

She was the daughter of stage and silent film star Richard Bennett, and the elder sister of actress Joan Bennett.

Early life

Bennett was born in New York City, the eldest of three daughters of actress Adrienne Morrison and actor Richard Bennett. Her younger sisters were actresses Joan Bennett and Barbara Bennett. All three girls attended the Chapin School in New York.

Career
After some time spent in a convent, Bennett entered acting. Independent, cultured, ironic, and outspoken, Constance, the first Bennett sister to enter motion pictures, appeared in New York–produced silent movies before a meeting with Samuel Goldwyn led to her Hollywood debut in Cytherea (1924). She abandoned a burgeoning career in silent films for marriage to Philip Plant in 1925 but resumed her film career after their divorce in 1929. With the advent of talking pictures and her delicate blonde features and glamor, she quickly revived her career.

In the early 1930s, Bennett was frequently among the top actresses named in audience popularity and box-office polls. In 1931, a short-lived contract with Metro-Goldwyn-Mayer earned her $300,000 for two movies which included The Easiest Way and made her one of the highest-paid stars in Hollywood. Warner Brothers paid her the all-time high salary of $30,000 a week for Bought! in 1931. Richard Bennett, her father, was also cast in this film.

The next year she moved to RKO, where she acted in What Price Hollywood? (1932), directed by George Cukor, an ironic and at the same time tragic behind-the-scenes looks at the Hollywood studio system, in which she portrayed waitress Mary Evans, who becomes a movie star. Lowell Sherman co-starred as the film director who discovers her, and Neil Hamilton as the wealthy playboy she marries who later divorces her. The film Morning Glory had been written with Bennett in mind for the lead role, but producer Pandro S. Berman gave the role to Katharine Hepburn, who won an Academy Award for her performance.

During her time at RKO, Bennett briefly became the highest-paid actress in Hollywood. RKO controlled the careers of actresses Ann Harding and Helen Twelvetrees in a similar manner, hoping to duplicate Bennett's success.

Bennett next showed her versatility in the likes of Our Betters (1933), writer/director Gregory La Cava's Bed of Roses (1933) with Pert Kelton, After Tonight (1933, co-starring with future husband Gilbert Roland), The Affairs of Cellini (1934), After Office Hours (1935) with Clark Gable, Topper (1937, as Marian Kerby opposite Cary Grant, a role she repeated in the 1939 sequel, Topper Takes a Trip), the madcap family comedy Merrily We Live (1938) and Two-Faced Woman (1941, supporting Greta Garbo).

By the 1940s, Bennett was working less frequently in film but was in demand in both radio and theatre. She had her own program, Constance Bennett Calls on You, on ABC radio in 1945–1946. Shrewd investments had made her a wealthy woman, and she founded a cosmetics and clothing company. In 1945–1946, she hosted The Constance Bennett Show on ABC Radio.

She had a major supporting role in The Unsuspected (1947), in which she played Jane Moynihan, the program director who helps prove that radio host Victor Grandison (Claude Rains) is guilty of murder. In the 1950s, As Young as You Feel (1951), found her playing opposite Marilyn Monroe. Bennett played herself in a cameo in It Should Happen to You (1954). In 1957–1958, she toured the United States in the title role of Auntie Mame. Bennett made her final screen appearance in the 1965 film Madame X (released posthumously in 1966), as the blackmailing mother-in-law.

Personal life

Bennett was married five times and had three children.

Chester Hirst Moorehead
On June 15, 1921, Bennett eloped with Chester Hirst Moorehead of Chicago, a student at the University of Virginia who was the son of oral surgeon, Frederick Moorehead. They were married by a justice of the peace in Greenwich, Connecticut. Bennett was 16 at the time. A New York Times article reporting the elopement observed: "The parents of Miss Bennett were opposed to their marriage at this time solely on account of their youth." The marriage was annulled in 1923.

Philip Morgan Plant
Bennett's next serious relationship was with millionaire socialite Philip Morgan Plant. Her parents planned a cruise to Europe, taking Constance with them, to separate the couple. As the ship was preparing to leave port, however, the Bennetts saw Plant and his parents boarding, too. A contemporary newspaper article reported, "Now the little beauty and the heir to all the Plant millions were assured a week of the cosy intimacy which an ocean liner affords." In November 1925, the two eloped and were married in Greenwich, Connecticut, by the same justice of the peace who officiated at Bennett's wedding to Moorehead. They divorced in a French court in 1929.

In 1932, Bennett returned from Europe with a three-year-old child, whom she claimed to have adopted and named Peter Bennett Plant (born 1929). In 1942, however, during a battle over a large trust fund established to benefit any descendants of her former husband, Bennett announced that her adopted son actually was her natural child by Plant, born after the divorce and kept hidden to ensure that the child's biological father did not get custody. During the court hearings, the actress told her former mother-in-law and her husband's widow that "if she got to the witness stand she would give a complete account of her life with Plant." The matter was settled out of court.

Henri de la Falaise
In 1931, Bennett made headlines when she married one of Gloria Swanson's former husbands, Henri le Bailly, the Marquis de La Coudraye de La Falaise, a French nobleman and film director. She and de la Falaise founded Bennett Pictures Corp. and co-produced two films which were the Hollywood films shot in the two-strip Technicolor process, Legong: Dance of the Virgins (1935) filmed on location in Bali, and Kilou the Killer Tiger (1936), filmed in Indochina. The couple divorced in Reno, Nevada in 1940.

Gilbert Roland and John Theron Coulter
Bennett's fourth marriage was to actor Gilbert Roland. They were married in 1941 and had two daughters, Lorinda "Lynda" and Christina "Gyl". They divorced in 1946, with Bennett winning custody of their children. Later that year, Bennett married for the fifth and final time to US Air Force Colonel John Theron Coulter. After her marriage, she concentrated her efforts on providing relief entertainment to US troops still stationed in Europe, winning military honors for her services. Bennett and Coulter remained married for the rest of her life. Bennett supported Barry Goldwater in the 1964 United States presidential election.

Death
On July 24, 1965, shortly after filming of Madame X was completed, Bennett collapsed and died from a cerebral hemorrhage at the age of 60. In recognition of her military contributions, and as the wife of John Theron Coulter, who had achieved the rank of brigadier general, she was buried in Arlington National Cemetery. Coulter died in 1995 and was buried with her.

Legacy
Bennett has a motion pictures star on the Hollywood Walk of Fame for her contributions to the film industry. Her star is located at 6250 Hollywood Boulevard, a short distance from the star of her sister, Joan.

Filmography

Notes

References

External links

 Constance Bennett Website

Arlington National Cemetery
 Constance Bennett Photo Gallery
 Photographs and literature

1904 births
1965 deaths
American people of English descent
American people of Jewish descent
American people of Spanish descent
American stage actresses
American film actresses
American silent film actresses
American radio actresses
Actresses from New York City
20th-century American actresses
Burials at Arlington National Cemetery
Chapin School (Manhattan) alumni

Constance Bennett


කෙන්යාව සහ ශ්‍රී ලංකාව වර්ථමානයේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මට්ටමෙන් සිය සම්බන්ධතා පවත්වා ගනියි.කෙන්යාවේ නයිරෝබි අගනුවර තුල ශ්‍රී ලංකාවේ මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයක් පිහිටුවා තිබෙයි.

ඉතිහාසය
ශ්‍රී ලංකාව සහ කෙන්යාව අතර මෑත කාලීන සබඳතා තහවුරු වන්නේ 1970 දීයී.

සංචාර
ශ්‍රී ලංකා ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා 2013 දෙසැම්බර් 12 වන දින කෙන්යාවේ නිල සංචාරයක් සිදු කරන ලදී.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ සබඳතා

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ සබඳතා

කෙන්යා-ශ්‍රී ලංකා සබඳතා


مليكة محمد أوفقير ولدت في مراكش في 2 أبريل 1953 وهي كاتبة مغربية تعرضت للاختفاء سابقًا. وهي ابنة الجنرال محمد أوفقير وفاطمة الشنا، وابنة عم الكاتبة والممثلة المغربية ليلى شنا.

حياتها
مليكة هي الابنة البكر لمحمد أوفقير، ولها خمس أشقاء وشقيقات هم: عبد اللطيف، ومريم (ميمي)، وماريا، وسُكيْنه ورؤوف.
كان محمد أوفقير وزيرًا للداخلية، ووزيرًا للدفاع، ورئيسًا للقوات المسلحة. وكان يحظى بثقة كبيرة لدى الملك حسن الثاني (والشخصية الأكثر قوة في المغرب بعد الملك) خلال الستينيات وأوائل السبعينيات. إلا أنه بعد محاولة الانقلاب العسكري عام 1972 ومحاولة اغتيال الملك الحسن الثاني والوفد المغربي، عند عودتهم من فرنسا على متن الطائرة بوينغ 727، تم القبض على الجنرال أوفقير وإعدامه. أما بالنسبة لعائلته؛ ففي بادئ الأمر حُكم على مليكة وعائلتها بالإقامة الجبرية في منزلهم من عام 1973 حتى عام 1977. وفي مرحلة لاحقة، تم إرسالهم جميعًا إلى سجن سري في الصحراء الكبرى حيث عانوا من الظروف القاسية لمدة 15 عام. وفي عام 1987، أُطلق سراحهم من السجن وعادوا إلى الإقامة الجبرية في المنزل. وفي عام 1991، كانوا من ضمن تسعة سجناء سياسيين تم إطلاق سراحهم. وفي 16 من يوليو عام 1996، هاجرت مليكة أوفقير إلى باريس عن عمر يناهز 43 عامًا، برفقة شقيقها رؤوف وشقيقتها سُكيْنة.
وألهمت حياة مليكة أوفقير الكثيرين للدفاع عن حقوق السُجناء السياسيين.
وتحولت مليكة وأشقائها وشقيقاتها من الإسلام إلى الكاثوليكية، فذكرت أوفقير في كتابها حياة مسروقة : «لقد رفضنا الإسلام الذي لم يأت إلينا بشيء جيد، واختارنا الكاثوليكية بدلًا منه».
ويُلاحظ أن ميشال فيتوسي كانت قد روت في مقدمة هذا الكتاب عن علاقتها بمليكة: «ولو كانت أشياء كثيرة تفرقنا مثل الثقافة، والبيئة، والدراسة الجامعية والأوضاع الاجتماعية، والمهنة، والطباع، والدين، فهي مسلمة، أما أنا فيهودية، لكننا من جهة أخرى ننتمي إلى الجيل نفسه...».
وهو ما أوضح أن مليكة أوفقير ظلت على الإسلام رغم إدعائها المسيحية عندما كانت تحاول الهروب، لكنها في وقت لاحق اعتنقت المسيحة وكذلك بالنسبة لأشقائها وشقيقتها. بينما استمرت أمها تدين بالإسلام.
وذكرت مليكة «في عائلتي.. كان عيدالميلاد دائمًا مقدس. وحتى في القصر عندما كان دين الإسلام سائدًا، كان عيد الميلاد يحظى باهتمام».
وقد تزوجت مليكة من إريك بوردروي في العاشر من أكتوبر عام 1998 في مبنى بلدية باريس.

مؤلفاتها
نشرت مليكة سيرتها الذاتية عن حياتها في السجن بعنوان «حياة مسروقة: عشرون عامًا في سجن الصحراء» بالتعاون مع الكاتبة التونسية ميشال فيتوسي.
وقد كتبته بالفرنسية بعنوان السجينة بمساعدة الكاتبة ميشال فيوتسي ثم تُرجم إلى الإنجليزية في وقت لاحق.

مراجع

العنف ضد المرأة في المغرب
انتهاك حقوق الإنسان في المغرب
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مراكش
حالات أشخاص مفقودين في العقد 1970
حقوق الإنسان في المغرب
روائيات مغربيات
روم كاثوليك مغاربة
ضحايا تعذيب مغاربة
فرانكوفونيون مغاربة
فرنسيون من أصل أمازيغي
قضايا أشخاص مفقودين في المغرب
كاتبات سيرة ذاتية
كاتبات مغربيات
كتاب أمازيغ
كتاب سيرة ذاتية مغاربة
كتاب وكاتبات مغاربة
مسلمون تحولوا إلى الكاثوليكية
مسيحيون أمازيغ
مغاربة أمازيغ
مغاربة مسلمون سابقا
مواليد 1372 هـ
مواليد 1953
مواليد في مراكش

مليكة أوفقير


චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභාවේ සභාපති () යනු,  චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (CPC) ප්‍රධානියා විය. 1982දී, මධ්‍යම කාරක සභාවේ මහා ලේකම් තනතුර වෙතින්, මෙම තනතුර අනුප්‍රාප්ත කෙරිණි.

චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙහි සභාපතිවරයා


Die Route nationale 783, kurz N 783 oder RN 783, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Quimper und Quimperlé verlief. Die Straße war eine Alternative zur Route nationale 165. Ihre Gesamtlänge betrug 44 Kilometer.  Vor 1933 war die Straße der Chemin de Grande Communication (Gc) 62 des Départements Finistère.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

783
Straße in der Bretagne

Route nationale 783


Paleozoyik Zaman, Fanerozoyik Üst Zaman'ın üç jeolojik zamanından en eskisidir. Paleozoyik ( ;) adı İngiliz jeolog Adam Sedgwick tarafından 1838'de Yunanca palaiós (παλαιός), "eski" ve zōḗ (ζωή), "yaşam" (birleştirilince "eski yaşam") anlamına gelen sözcükleri birleştirilerek oluşturulmuştur.

538,8 myö ile 251,902 myö aralığında gerçekleşmiştir.  Fanerozoyik zamanlarından en uzun olanıdır ve aşağıda en eskiden en yeniye sıralanmış altı jeolojik döneme bölünmüştür:
 Kambriyen
 Ordovisiyen
 Silüriyen
 Devoniyen
 Karbonifer
 Permiyen

Paleozoyik, Proterozoyik Üst Zaman'ın bir alt bölümü olan Neoproterozoyik Zaman'dan sonra gelir ve Paleozoyik'ten sonra da Mezozoyik Zaman gelir.

Paleozoyik, jeolojik, iklimsel ve evrimsel açıdan dramatik değişimlerin görüldüğü bir zamandı. Kambriyen'de, Kambriyen patlaması olarak bilinen, modern şubelerin çoğunun ilk kez ortaya çıktığı, yerküre tarihindeki en hızlı gerçekleşen ve yaygın görülen canlı çeşitliliği meydana geldi. Eklem bacaklılar, yumuşakçalar, balıklar, amfibiler, sürüngenler ve sinapsitler, Paleozoyik sırasında evrimleşmiştir. Yaşam okyanusta başlamıştır ancak sonunda karaya çıktı. Geç Paleozoyik'te kıtalar, günümüzde  çoğu Avrupa ve Kuzey Amerika'nın doğusundaki kömür yataklarını oluşturan büyük ve ilkel bitki ormanlarıyla kaplandı. Bu jeolojik zamanın sonlarına doğru ilk modern bitkiler (kozalaklı ağaçlar) ortaya çıktı ve büyük, sofistike sinapsitlerle diapsitler baskın hâle geldi.

Paleozoyik Zaman, Fanerozoyik Üst Zaman'ın en büyük yok oluşu olan Permiyen-Triyas yok oluşuyla sona erdi. Bu felaketin etkileri o kadar yıkıcıydı ki, karadaki yaşamın toparlanması Mezozoyik Çağ'a kadar (yani 30 milyon yıl) sürdü. Denizdeki yaşamın toparlanması ise çok daha hızlı olmuş olabilir.

Jeoloji
Paleozoyik Zaman, süperkıta Panotya'nın parçalanmasıyla başladı ve Pangea'nın oluşmaya başlamasıyla sona erdi. Panotya'nın parçalanması, Iapetus Okyanusu'nun ve diğer Kambriyen denizlerinin oluşumuyla başladı ve deniz seviyelerinin dramatik bir şekilde yükselmesiyle aynı zamana denk geldi. Paleoiklim çalışmaları ve buzullara ilişkin kanıtlar, Orta Afrika'nın erken Paleozoyik sırasında büyük olasılıkla kutup bölgelerinde bulunduğunu göstermektedir. Panotya'nın parçalanmasından sonra, süperkıta Gondvana () oluştu. Paleozoyik'in ortalarında Kuzey Amerika ve Avrupa'nın çarpışmasıyla Akadiyen-Kaledoniyen yükselimleri gerçekleşirken, bir batma levhası da Doğu Avustralya'yı yükseltti. Geç Paleozoyik'teki kıtasal çarpışmalar, Pangea süperkıtasını meydana getirdi ve Apalaş Dağları, Ural Dağları ve Tazmanya'daki dağlar dahil büyük sıradağların oluşumuna sebep oldu.

Ayrıca bakınız

 Jeolojik zaman cetveli - Jeolojik katmanları zamanla ilişkilendiren sistem
 Pre-Kambriyen - Yerkürenin 4600 milyon yıl öncesinden 539 milyon yıl öncesine kadarlık kısmını kapsayan tarihi
 Senozoyik - Fanerozoyik Üst Zaman'ın üçüncü zamanı (66 myö - günümüz)
 Mezozoyik - Fanerozoyik Üst Zaman'ın ikinci zamanı (~252-66 myö)
 Fanerozoyik - Jeolojik zaman cetvelindeki dördüncü ve şu anki üst zaman

Notlar

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 Paleozoyik'te yaşayan Foraminifera'nın 60'tan fazla görseli

 Paleozoyik (kronostratigrafi ölçeğinde)
 Paleozoik/index.htm Paleozoyik - Biltek Tübitak

.09

Paleozoyik


Crypto-Calvinism is a pejorative term describing a segment of those members of the Lutheran Church in Germany who were accused of secretly subscribing to Calvinist doctrine of the Eucharist in the decades immediately after the death of Martin Luther in 1546. It denotes what was seen as a hidden (crypto- from  meaning "to hide, conceal, to be hid") Calvinist belief, i.e., the doctrines of John Calvin, by members of the Lutheran Church. The term crypto-Calvinist in Lutheranism was preceded by terms Zwinglian and Sacramentarian. Also, Jansenism has been accused of crypto-Calvinism by Roman Catholics.

Background

Martin Luther had controversies with "Sacramentarians", and he published against them, for example, in his The Sacrament of the Body and Blood of Christ—Against the Fanatics and Confession Concerning Christ's Supper. Philipp I of Hessen arranged the Marburg Colloquy in 1529, but no agreement could be reached concerning the doctrine of Real Presence. Subsequently, the Wittenberg Concord of 1536 was signed, but this attempt at resolving the issue ultimately failed.

While Lutheranism had weakened after the Schmalkaldic War and Interim controversies, the Calvinist Reformation was spreading across Europe. Calvinists wanted to help Lutherans to give up "remnants of popery", as they saw it. By this time Calvinism had expanded its influence to southern Germany (not least because of the work of Martin Bucer), but the Peace of Augsburg (1555) had given religious freedom in Germany only to Lutherans, and it was not officially extended to Calvinists until the Treaty of Westphalia in 1648. While Bullinger, Zwingli's successor, had, in 1549, accepted Calvin's much less radical view of Christ's presence in the Lord's Supper (that is, that the Eucharist was more than a sign and that Christ was truly present in it and was received by faith), Calvinist theologians thought that Lutheran theology also had changed its view of the Real Presence because the issue was not discussed anymore, and Philippist teaching gave some justification to this conclusion.

Philippism

Modern use of the term crypto-Philippist
Beginning in the 20th century, some scholars began using the term crypto-Philippist in place of the word crypto-Calvinist. However, there is no change in the meaning of the term.

History
When Luther died in 1546, his closest friend and ally, Philipp Melanchthon, became the leading Lutheran theologian of the Protestant Reformation. He was by training not a theologian but rather a classics scholar, and his theological approach became more or less irenic both toward Catholicism and toward Calvinism, an approach that his disciples, called Philippists, also followed. This attitude towards the Reformed doctrine of the Eucharist had become evident already in 1540, when Melanchthon had published another version of the Augsburg Confession ("Variata"), in which the article on the Real Presence differed essentially from what had been expressed in 1530. The wording is as follows:

 Edition of 1530: "Concerning the Lord's Supper, they teach that the body and blood of Christ are truly present, and are distributed (communicated) to those that eat in the Lord's Supper; and they disapprove of those that teach otherwise."
 "Variata" edition of 1540: "Concerning the Lord's Supper, they teach that with bread and wine are truly exhibited the body and blood of Christ to those that eat in the Lord's Supper."

The altered edition was made the basis of negotiations with the Roman Catholics at the Colloquies of Worms and Ratisbon in 1541, and at the later Colloquies in 1546 and 1557. It was printed (with the title and preface of the Invariata) in Corpus Doctrinae Philippicum in 1559; it was expressly approved by the Lutheran princes at the Convention of Naumburg in 1561, after Melanchthon's death, as an improved modification and authentic interpretation of the Confession, and was adhered to by the Melanchthonians and the Reformed even after the adoption of the Book of Concord (1580). John Calvin also signed it. However, it did not have the legal status given to the original version by the Peace of Augsburg.

Second Sacramentarian Controversy
The Real Presence for Luther was beyond any doubt: The host consecrated is Christ's body, while for Melanchthon the words spoken during the establishment by Jesus only promised that his body and blood were received. Melanchthon rejected the doctrine of ubiquity and spoke about the personal presence of Christ in the Eucharist, without any further definitions. The theology of Melanchthon's school in general was opposed by Lutherans, who were called Flacians by their opponents. Later they were called "Gnesio-Lutherans". Matthias Flacius had been the leader against Philippism in earlier controversies, but even Gnesio-Lutherans did not pay much attention to the doctrine of the Eucharist until Joachim Westphal began, in 1552, to write against those who denied the Real Presence. When John Calvin himself answered him in 1555, there was open, inter-Protestant controversy about Eucharist, which involved Lasco, Bullinger, Ochino, Valerandus Polanus, Beza, and Bibliander on the Reformed side and Timann, Heshusius Paul von Eitzen, Schnepff, E. Alberus, Gallus, Flacius, Judex, Brenz, and Andreä on the Lutheran side. The Colloquy of Worms in 1557 was an attempt to achieve unity among Lutherans, but it failed.

During these controversies the State Church of the Electorate of the Palatinate, where Philippism predominated, changed from the Lutheran to the Reformed faith under Frederick III (1560). The Heidelberg Catechism, which was written there, was also meant to form bridges between Lutherans and Reformed in Germany – one of its authors, Zacharias Ursinus, was Melanchthon's disciple.

Great Adoration Controversy
There were a number of local controversies, such as the Saligerian Controversy in Lübeck in 1568 and 1574, a controversy in Rostock in 1569, a controversy in Bremen in 1554 involving Melanchthon's friend Albert Rizaeus Hardenberg, and a controversy in Danzig in 1561–1562.

The earliest of these incidents had happened with Simon Wolferinus, pastor of St. Andreas at Eisleben in 1543, while Martin Luther still lived. The controversy was also about eucharistic adoration, which was defended by "Gnesio-Lutherans" and also many other Lutherans outside of the Flacian party, including Johann Hachenburg, Andreas Musculus, Jakob Rungius, and Laurentius Petri. This belief was shared by Nikolaus Selnecker, Martin Chemnitz, and Timotheus Kirchner. A feast of victory of genuine Lutheranism over Philippism was celebrated in one of the German principalities with prayers for the preservation of the doctrine of justification and the doctrine of the adoration of the Sacrament. Paul Eber was one of the main Philippist opponents of eucharistic adoration.

In Saxony
Controversy about crypto-Calvinism inside of Lutheran Church divides into two stages: 1552–1574 and 1586–1592. It was the most bitter of all controversies after Luther's death.

Crypto-Calvinists had gained the ecclesiastical power in Saxony during the rule of Elector Augustus, but the unquestionably Calvinistic work of Joachim Cureus, Exegesis perspicua de sacra cœna (1574) and a confidential letter of Johann Stössel that fell into the elector's hands opened his eyes. The heads of the Philippist party were imprisoned and roughly handled, and the Torgau Confession of 1574 completed their downfall. Caspar Peucer, not incidentally Melanchthon's son-in-law, was captured and jailed for 12 years in the Königstein Fortress for Crypto-Calvinism. Their cause was thwarted in those territories that adopted the Formula of Concord, although in some others it survived under the aspect of a modified Lutheranism, as in Nuremberg, or, as in Nassau, Hesse, Anhalt, and Bremen, where it became more or less definitely identified with Calvinism.

Crypto-Calvinism raised its head once more in the Electorate of Saxony in 1586, on the accession of Christian I, but on his death five years later it came to a sudden and bloody end with the murder of Nikolaus Krell as a victim to this unpopular revival of Calvinism.

In Scandinavia
In Denmark crypto-Calvinism was represented by Niels Hemmingsen. In Sweden, crypto-Calvinism, which was resisted by Archbishop Olaus Martini, was supported by Duke Charles, uncle of Catholic king Sigismund III Vasa. Calvinism was finally banned at the Uppsala Synod of 1593 by the initiative of Bishop of Turku, Ericus Erici Sorolainen, and Bishop Olaus Stephani Bellinus.

Later history and evaluation

Following the Prussian Union and other Evangelical unions in Germany, today's Evangelical Church in Germany is an umbrella organisation of Lutheran, Union, and Reformed church bodies. The Leuenberg Concord (1962) made a similar irenic solution between Lutheran and Calvinist doctrines, while Confessional Lutheran church bodies still continue to see Calvinist teaching on the Lord's Supper as a danger to Lutheran faith and identity.

See also
 Crypto-Protestantism
 Eucharistic theologies contrasted
 Saxon Visitation Articles
 Receptionism
 Nicodemite

References

Bibliography
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 . A book on the Lutheran Doctrine of the Lord's Supper]
 .
 .

 , 2 vols.
 .
 .

External links
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

16th-century Lutheranism
Protestant Reformation
16th-century Calvinism
Lutheran Eucharistic theology

Crypto-Calvinism


7162 Sidwell este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7162 Sidwell este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

7162 Sidwell


Davy Jones — pirata lendário que alegadamente viveu no século XVIII
Davy Jones (cantor)
Davy Jones (automobilista)
Davy Jones (youtuber)

Desambiguações de antropônimos

Davy Jones (desambiguação)


23989 Farpoint este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23989 Farpoint este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Eskridge de Gary Hug și Graham E. Bell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 14,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

23989 Farpoint


زاروزهاني (Зарожани) هي مدينة في مقاطعة تشيرنيفيتسكا في أوكرانيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 3214   نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

زاروزهاني (تشيرنيفيتسكا)