Sampford Courtenay is a village and civil parish in West Devon in England, most famous for being the place where the Western Rebellion, otherwise known as the Prayerbook rebellion, first started, and where the rebels made their final stand. It has a population of around 600.

The Church of St Andrew is mainly built of granite and has an elegant tower.

Between 1867 and 1972, the village was served by the nearby Sampford Courtenay railway station at Belstone Corner. The station reopened for the heritage Dartmoor Railway between 2002 and 2021, after which it closed permanently. Network Rail reclaimed ownership of the Dartmoor line between  and  in 2021, but have no plans to reopen the station.

Literature
Sampford Courtenay is the area author M.R. James had in mind for his short ghost story Martin's Close published in More Ghost Stories in 1911. The New Inn featured in this story is also a real place and a grade II listed old coaching inn originally built in the 16th century.

References

External links

Villages in Devon

Sampford Courtenay


Als Kabinett Kramp-Karrenbauer werden folgende von Annegret Kramp-Karrenbauer (CDU) geführte Landesregierungen des Saarlands bezeichnet:

 Das erste Kabinett von August 2011 bis Mai 2012: Kabinett Kramp-Karrenbauer I
 Das zweite Kabinett von Mai 2012 bis Mai 2017: Kabinett Kramp-Karrenbauer II
 Das dritte Kabinett von Mai 2017 bis Februar 2018: Kabinett Kramp-Karrenbauer III

Kabinett Kramp-Karrenbauer


Le KNM<ref group= Note>Les navires de la Marine royale norvégienne reçoivent le préfixe KNM, acronyme de ''Kongelig Norsk Marine (en français : Marine royale norvégienne.</ref> Utsira''' (numéro de coque : S318) est un sous-marin de  de la marine royale norvégienne.

Fabrication

Le navire a été commandé à Thyssen Nordseewerke à Emden. Il a été lancé le 11 mars 1965 et mis en service le 8 juillet 1965.

Il est mis hors service le 12 décembre 1991 et ferraillé en 1998.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de la Norvège

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la marine royale norvégienne
Navire construit à Emden
Bateau lancé en 1965
Navire démoli en 1998

KNM Utsira (1965)


Den forfulgte Brudgom er en dansk stumfilm fra 1917, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Helen Gammeltoft.

Handling

Medvirkende
 Frederik Buch - Lohengrin-Jensen, direktør
 Astrid Krygell - Direktørens kone
 Helen Gammeltoft - Gertie, direktørdatter
 Rasmus Christiansen - Max Williams
 Lauritz Olsen - Dick, Max' ven
 Stella Lind - Kitty Lindley

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1917

Den forfulgte Brudgom


FGM eller fgm har flere betydninger:

 Fisher's geometric model - en evolutionær model
 Flux-gate magnetometer - et måleinstrument
 Female Genital Mutilation (engelsk) - Kvindelig kønsorgan lemlæstelse
 Free Gaza Movement

FGM


Ismantorp () er en jernalderborg i Långlöt sogn i Borgholms kommune på det centrale Øland. Borgens ringmur har en diameter på 125 m. Muren er op til ca. 4 m høj. Inden for ringmuren, der har ni porte, er der i alt 88 bevarede husfundamenter. I midten af borgen findes resterne af et rundt tårn. Uden for ringmuren findes mange andre rester af husfundamenter. Borgen blev opført i 200-tallet og var i anvendelse til 600-tallet. På grund af dens design er der teorier om, hvad den har været anvendt til. Slottet kan ligesom Gråborg have været en markedsplads. At have ni porte er i det mindste en forsvarssvaghed.

Borgen blev besøgt af Linné på hans Ølands-tur.

Referencer

Se også
Gråborg
Eketorp

Eksterne henvisninger

 Riksantikvarieämbetet: Ismantorps borg , hentet 25. august 2017.

Öland
Oldtidsminder i Sverige
Fæstningsanlæg i Sverige
Seværdigheder i Kalmar län

Ismantorp


الأُسُس أو الرُّبْض هي الجزء السفلي للبناية الهندسية ودورها هو رفع حمولات البناء وضمان تثبيتها علي الأرض، تكون الأُسُس عادة داخلة في الأرض علي عمق مناسب للبناء ويتم اختيار الأساس وفقا لنوع البناية وأسلوب التصميم وقدرة تحمل التربة لذلك يجب أن يتوفر في تربة البناء أربعة شروط:

المتانة
الأُسُس هي العنصر الحامل لكامل الأوزان والحمولات الشاقولية الناجمة عن أوزان عناصر المنشأ وعلى استناد كامل على سطح التربة وذلك يستوجب صلابة ومتانة حتى لاينهار الأساس تحت تأثير الأوزان

التوازن
حتي لا يحدث فيها انزلاقات نتيجة انزياح الكتل الترابية فيها أو انهيارها عندما لا يكون مستقرا.

الثبوتية
حتي لا يكون هناك انحراف أو فجوات داخلية بتأثير حث الماء فيها.

الاستمرارية
حتي لا يحدث فيها تغيرات وتشوهات كبيرة في حجمها.

يتطلب ضمان هذه الشروط معالجة خاصة للتربة وتثبيتها وعزلها عن الرطبة كما يتطلب أحيانا اختيار نوع خاص للأُسُس ولهذا فان هذه العملية ضرورية، لا غنى عنها قبل تحديد نوع الأساس وتصميمات البناء والمنشآت الضخمة البنايات
العادية فأُسُسها تصمم مسبقا وكل هذا يشترط معرفة مواصفات التربة والبحث عن العمق الذي يوفر ذلك، وكل هذا يجعل الأُسُس مرتبطة بميكانيكة التربة التي تدرس خواص التربة.

دراسة تربة الإنشاء
تدرس التربة للكشف عن طبيعتها وترسب طبقاتها وسمكها وليتم وفق الدراسة لتحديد التربة التي توفر الشروط الأربعة السابقة للتذكير (المتانة، التوازن، الثبات، الاستقرار) ولمعرفة طبيعة التربة ليس هناك طريقة واحدة ولكن أكثر الطرق الملائمة هي في موقع المنشآت تأخذ منها عينات تجرى عليها تحاليل في المخبر ومن ثم تصنف وتحفظ وتوضع النتائج في تقرير دراسة التربة، ينفد السبر بطريقة مختلفة منها : السبر بالمثقاب اليدوي،السبر بالحفارة المائية، السبر بالدق و السبر بالحفر الدوراني بالنسبة للتربة القاسية وعندا توفر معطيات التربة ثم التحقق من الخواص بالكشف عن التربة بواسطة مثقاب ومعازل مخروطية.

عادة يكون طول السبر يساوي 3 اضعاف أكبر بعد في الأساس (النعل) وبما لا يقل عن 3 أمتار عن الأُسُس العادية، أما الأوتاد فيجب النزول بعمق اللازم، يوضع السبر عادة بـ 15 متر بين كل سبر واخر، وبـ 30 متر بين السدود الترابية والأنفاق ويختلف هذا بتجانس وعدم تجانس التربة، ففي عدم تجانس التربة التي تكون اما ناعمة أو خشنة وأهم الخصائص : مقاومة التربة للضغط؛ تماسك التربة ؛زاوية الاحتكاك ،و تم حساب مقاومة التربة بتقسيم الحمولة على السطح. اما في المنشآت الكبيرة نحدد خصائص أخرى مثل معامل النفاذية والضغط الحبي ومميزات الإجهاد التشوه وتأثيراته في استقرار التربة وتوازنها وثبوتها.

أنواع الأُسُس

يمكن تصنيف الأُسُس حسب العمق:

 أُسُس سطحية لا يزيد عمقها عن 10 متر.
 أُسُس عميقة (غير سطحية) تزيد عن 10 متر.

تصنيف حسب الشكل:

 أساس منفرد (منعزل) وهي في معظم الأحيان تكون أُسُس سطحية مصنوعة من الحجر أو الخرسانة وهي أساس يحمل عمود واحد فقط.
 الأساس المشترك يحمل عمودين أو أكثر.
 الأساس المستمر يحمل جدار.
 الأُسُس المنفردة تصب الخرسانة المسلحة في الموقع نفسه ويكون مسبق الصنع ويتم ترسيبها فيما بعد، وفي معظم الأحيان تصب خرسانة النظافة بسمك (4-5) سنتيمتر قبل وضع الأساس ويقدر الأسمنت في الخرسانة حوالي 150 كيلوغرام في المتر المكعب الواحد، أما الخرسانة العادية تقدر ب 250 كيلوغرام في المتر المكعب الواحد على الأقل للأُسُس المنفردة بخرسانة غير مسلحة.
 350 كيلوغرام في المتر المكعب الواحد بالنسبة ة المسلحة.
 300 كيلوغرام في المتر المكعب الواحد للأُسُس المنفردة بالخرسانة المدفونة تحت الماء.
 الحصيرة هي من الأُسُس السطحية تحمل في غالب الأحيان الأعمدة والجدران، تكون بالخرسانة المسلحة واللجوء الي استعمالها يعتبر حلا اقتصاديا بالدرجة الأولى من النزول إلى أعماق كبيرة وهذا عندما تكون مقاومة التربة ضعيفة وفيها يتم توزيع الحمولات توزيعا منتظما وهذا لتحديد الانحطاطيات الموضعية المؤدية إلى تشقق الجدران وتصب خرسانة النظفة فيها ب 5 سنتيمتر على الأقل من الخرسانة العادية 150 كيلوغرام في المتر المكعب الواحد.
 الأوتاد عبارة عن أُسُس عميقة يتم الوصول إليها بارتفاع التربة الصالحة للتأسيس عليها، ويكون اما من الخشب أو المعدن أو الخرسانة. تصنع الأوتاد الخشبية وتق بواسطة آلات خاصة بعد وضع أطرافها بمخروط معدني يمنع التأكل عند الدق.

و تكون الأوتاد المعدنية فولاذية على شكل أساس شكله يمكن دقها ووضع حفر الآبار وتصب الخرسانة من حولها.

كما أن الأوتاد الخرسانية تحفر بالات خاصة، حيث يوضع احينا قمصان معدنية حول الأوتاد عندما تكون التربة رطبة أي مشبعة بالماء، أيضا انزال هيكل التسليح المعدني وتصب خرسانة الوتر ويسحب القميص للحماية.

تزود كل من الأوتاد الخرسانية والمسبقة الصنع بقلانس مسلحة فوق الرؤس التي تتعرض للدق وهذا بالات خاصة تحمل الإجهادات الخاصة والناجمة عن ثقلها وحملها
و حمولات المنشأة وإقامة البناء.

ترتكز الرؤوس الحادة السفلية علي التربة الصالحة لتأسيس البناية وتحمل في غالب الأحيان عدة اوتاد متقاربة في حزمة على شكل قبعة وترتكز قاعدة المنشأة علي مجموعة حزم، تكون الأوتاد شاقولية وقليلا ما تكون مائلة.

 الركائز هي من الأُسُس العميقة تتكون من كتل الخرسانة تقوم بنقل ثقل المنشآت إلى التربة.

الأُسُس الخاصة

هي أُسُس تقام في المنشأة الضخمة مثل: ناطحات السحاب، المداخن العالية وليس لهذه الأُسُس نوع خاص تحتاج في غالب الأحيان إلى تدعيم من قبل التربة، تثبتها يكون بالملاط الإسمنتي أو الحصى كما تحتاج إلى دراسة معمقة للتربة وهذا جيولوجيا وهيدرولوجيا.

هذا النوع من الأُسُس يكون في غالب الأحيان خليط من الأوتاد، الحصائر، الركائز، للأُسُس.

تقنية تنفيد الأُسُس

تتضمن أعمال تحضيرية تتمثل في حفر الآبار وتدعيمها عند اللزوم تتمثل في غالب الأحيان في ضخ الماء وعزل الأساس ونكتفي في بعض الأحيان بازالة التربة للوصول إلى العمق المناسب، وليكن عندما يكون منسوب التاسيس ظاهرا تحفر ابار مكشوفة دون أي تدعيم أو آبار مدعمة بالتصفح.

وليكن عندما تكون الأبار عميقة والتربة هشة وأيضا منسوب التأسيس تحت منسوب المياه فيمكن تدعيم جوانب الحفر بصفائح معدنية تثبت في الطبقات الكتيمة. ان الأُسُس العميقة الأوتاد والركائز تصب وتدق في كل من التربة الجافة و التربة المبللة التي من غير الممكن إجراء حفر من حولها وكذلك التربة العادية. أما عندما تكون التربة حصوية هنا يتم اللجوء إلى مثاقب آلية أو مثاقب دورانية وفي بعض الأحيان تستعمل المتفجرات وآلات خاصة لحفر الأوتاد والركائز.

اشكال التاسيس
هناك علاقة بين منسوب التأسيس والطبقة الصالحة التي هي الطبقة التي تحقق الشروط الأربعة وهي المتانة، الاستقرار، الثبات، التوازن، وهذه العلاقة تحدد شكل التأسيس التي تنقسم إلى ثلاثة أقسام:

التأسيس المباشر على تربة صالحة

منسوب التأسيس أعلى من منسوب المياه الجوفية.

التأسيس الغير المباشر على التربة الصالحة
في هده الحالة الأُسُس تكون عميقة جدا وغالبا ما تكون في المنشأة البحرية مثل:كاسرات الأمواج، الأرصفة الشاطئية وتكون الركيزة فوق تربة سطحية.

التأسيس على تربة غير صالحة

هناك اشكال خاصة في الأوتاد والركائز والتي تكون أحيانا مسننة الجوانب وهي ذات اشكال كبيرة تقاوم الحمولات.

حماية الأُسُس

ان المياه الجوفية هي من أكبر مشاكل الأُسُس وهذا عندما تحتوي على مواد كيميائية تؤثر علي فولاذ الخرسانة مع جريانها بانجراف التربة من تحت الأساس، ولذا نستعمل خرسانة خاصة لمقاومة التأثيرات.

الحل يمكن حماية الأساس بصفائح معدنية أو ترصيف الصخور حول كتلة التأسيس وتقام شبكة تصريف المياه في حالة الأُسُس العميقة وكذا توضع مواد عازلة تمنع التسرب.

المنشآت ذات الأُسُس العميقة، المنشآت على المنحدرات التي يمكن مع مرور الوقت بتعرية الأساس بسبب جريان الماء وحدوث فجوات يقام جدار جدار الاستناد من الخرسانة المسلحة.

المناطق الشديدة البرودة يؤدي فيها إلى تجمد الماء في التربة الرطبة التي تميعها عند ارتفاع في درجة الحرارة إلى حدوث تغيرات كبيرة في استقرار التربة ويمكن حماية الأساس بواسطة وضع الملاط الأسمنتي في معظم الأحيان.

تدعيم الأُسُس

الأُسُس تكون في حاجة إلى تدعيم عند القيام بأعمال حفر عميقة وفي غالب الأحيان يتم تبديل الأُسُس بناء قائم أو تقويتها وهذه العملية في غاية التعقيد تحتاج إلى دقة وخبرة كبيرة وغالية الثمن.

تحمل المنشآت علي الأُسُس مؤقتة جانبية ويتم تنفيذ الأُسُس وربطها بهياكل المنشآت لكن القليل ما يتم اللجوء الي هذا الحل.

وصلات خارجية
 i.com/particolari.asp تفاصيل انشائية(موقع أيطالي DWG - Particolari costruttivi

مراجع

تشييد
عناصر معمارية
مكونات الجسر

أساس (بناء)


بلدية كاستيلديلجادو , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 79 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

كاستيلديلجادو


This is a list of rivers and streams in the U.S. State of Colorado.
Alphabetical list
Tributary chart

Alphabetical list
The following alphabetical list includes many important streams that flow through the State of Colorado, including all 158 named rivers.  Where available, the total extent of the stream's drainage basin is shown after the name.  The names of the 17 Colorado rivers with a drainage basin of more than 10,000 square kilometers (3,900 sq mi), about three times the area of Rhode Island, are shown in bold.
Adams Fork Conejos River
Alamosa River 383 km2 (148 mi2)
Animas River 3,562 km2 (1,375 mi2)
Apishapa River 2,798 km2 (1,080 mi2)
Arikaree River 4,429 km2 (1,710 mi2)
Arkansas River 478,501 km2 (184,750 mi2)
Aspen Brook
Bear Creek 4,500 km2 (1,737 mi2)
Bear Creek 339 km2 (131 mi2)
Bear River
Beaver Creek 2,939 km2 (1,135 mi2)
Big Dry Creek (Littleton, Colorado)
Big Dry Creek (Westminster, Colorado)
Big Sandy Creek 4,825 km2 (1,863 mi2)
Big Thompson River 2,149 km2 (830 mi2)
Bijou Creek 3,612 km2 (1,395 mi2)
Blue Creek
Blue River 1,770 km2 (683 mi2)
Box Elder Creek
Boulder Creek (1,160 km2 (448 mi2)
Cache la Poudre River 4,959 km2 (1,915 mi2)
Canadian River 122,701 km2 (47,375 mi2)
Canadian River
Carnero Creek
Cebolla Creek
Chalk Creek
Cherry Creek 1,050 km2 (405 mi2)
Chico Creek 1,934 km2 (747 mi2)
Cimarron River 44,890 km2 (17,332 mi2)
Cimarron River
Clear Creek 1,497 km2 (578 mi2)
Cochetopa Creek
Colorado River(637,137 km2 (246,000 mi2)
Conejos River 2,078 km2 (802 mi2)
Crow Creek 3,717 km2 (1,435 mi2)
Crystal River
Cucharas River
Culebra Creek
Dolores River 11,998 km2 (4,633 mi2)
Dry Fork Michigan River
Eagle River 2,515 km2 (971 mi2)
East Fork Arkansas River
East Fork Cimarron River
East Fork Eagle River
East Fork Little Cimarron River
East Fork Navajo River
East Fork Piedra River
East Fork Rio Chama
East Fork San Juan River
East Fork South Fork Crystal River
East Fork Williams Fork
East Mancos River
East River 762 km2 (294 mi2)
Elk River
Encampment River
Fall River
Fall River
First Fork Piedra River
First Fork South Fork Piney River
Florida River
Fountain Creek 2,418 km2 (933 mi2)
Fraser River
Frenchman Creek 7,398 km2 (2,856 mi2)
Fryingpan River
Geneva Creek
Gore Creek
Grape Creek
Green River (115,903 km2 (44,750 mi2)
Gunnison River (20,851 km2 (8,051 mi2)
Henson Creek
Hermosa Creek
Hidden River
Hill Branch Cucharas River
Horse Creek 3,680 km2 (1,421 mi2)
Huerfano River 4,840 km2 (1,869 mi2)
Illinois River
Kettle Creek
Kiowa Creek 1,888 km2 (729 mi2)
La Plata River
Ladder Creek 3,645 km2 (1,407 mi2)
Lake Fork (Arkansas River tributary)
Lake Fork Gunnison River
Laramie River 11,961 km2 (4,618 mi2)
Left Hand Creek
Little Beaver Creek 1,602 km2 (619 mi2)
Little Cimarron River
Little Dolores River
Little Dry Creek
Little Navajo River
Little Snake River 10,629 km2 (4,104 mi2)
Little Thompson River
Lodgepole Creek 8,374 km2 (3,233 mi2)
Lone Tree Creek
Los Pinos River
Mancos River 2,099 km2 (810 mi2)
McElmo Creek 1,842 km2 (711 mi2)
Michigan River
Middle Fork Cimarron River
Middle Fork Conejos River
Middle Fork Elk River
Middle Fork Little Snake River
Middle Fork Piedra River
Middle Fork Purgatoire River
Middle Fork South Arkansas River
Middle Fork South Platte River
Middle Fork Swan River
Middle Mancos River
Montezuma Creek 3,044 km2 (1,175 mi2)
Muddy Creek
Navajo River
North Branch Conejos River
North Fork Animas River
North Fork Apishapa River
North Fork Arikaree River
North Fork Big Thompson River
North Fork Cache la Poudre River
North Fork Canadian River
North Fork Cimarron River 4,462 km2 (1,723 mi2)
North Fork Conejos River
North Fork Crystal River
North Fork Elk River
North Fork Fryingpan River
North Fork Gunnison River 2,492 km2 (962 mi2)
North Fork Little Snake River
North Fork Little Thompson River
North Fork Los Pinos River
North Fork Michigan River
North Fork North Platte River
North Fork Piney River
North Fork Purgatoire River
North Fork Republican River 13,172 km2 (5,086 mi2)
North Fork Rio de los Piños
North Fork Smoky Hill River 1,965 km2 (759 mi2)
North Fork Snake River
North Fork South Arkansas River
North Fork South Platte River
North Fork Swan River
North Fork Vermejo River
North Fork West Branch Laramie River
North Fork West Mancos River
North Fork White River
North Platte River 80,755 km2 (31,180 mi2)
North Saint Charles River
Owl Creek
Parachute Creek
Pawnee Creek 1,875 km2 (724 mi2)
Piceance Creek 1,630 km2 (629 mi2)
Piedra River 1,770 km2 (683 mi2)
Piney River
Plateau Creek
Plum Creek
Purgatoire River 8,923 km2 (3,445 mi2)
Quartz Creek
Ralston Creek
Rio Blanco
Rio Chama 8,204 km2 (3,168 mi2)
Rio Chamita
Rio de los Piños
Rio Grande 457,275 km2 (176,555 mi2)
Rio Lado
Rio San Antonio
Rito Seco
Roan Creek
Roaring Fork Little Snake River
Roaring Fork River 3,766 km2 (1,454 mi2)
Roaring River
Rush Creek 3,570 km2 (1,378 mi2)
Saguache Creek 3,482 km2 (1,345 mi2)
Saint Charles River
Saint Louis Creek
Saint Vrain Creek 2,572 km2 (993 mi2)
San Juan River 64,560 km2 (24,927 mi2)
San Luis Creek 7,000 km2 (2,703 mi2)
San Miguel River 4,060 km2 (1,567 mi2)
Sand Arroyo Creek 1,938 km2 (748 mi2)
Sand Creek (Adams County)
Sand Creek (Colorado Springs)
Sand Creek (Larimer County)
Sangre de Cristo Creek (Costilla County)
Sidney Draw 1,949 km2 (753 mi2)
Slate River
Smith Fork
Smoky Hill River 51,783 km2 (19,994 mi2)
Snake River
South Arkansas River
South Fork Animas River
South Fork Beaver Creek 1,939 km2 (749 mi2)
South Fork Cache la Poudre River
South Fork Canadian River
South Fork Conejos River
South Fork Crystal River
South Fork Cucharas River
South Fork Eagle River
South Fork Elk River
South Fork Fryingpan River
South Fork Huerfano River
South Fork Little Snake River
South Fork Michigan River
South Fork Piney River
South Fork Purgatoire River
South Fork Republican River 7,195 km2 (2,778 mi2)
South Fork Rio Grande
South Fork San Miguel River
South Fork South Platte River
South Fork Swan River
South Fork West Mancos River
South Fork White River
South Platte River 62,738 km2 (24,223 mi2)
Spring Creek
Spruce Creek
Stoner Creek
Swan River
Tarryall Creek
Taylor River 1,258 km2 (486 mi2)
Tenmile Creek
Tennessee Creek
Tomichi Creek 2,874 km2 (1,109 mi2)
Trinchera Creek
Two Butte Creek 2,107 km2 (814 mi2)
Uncompahgre River 2,921 km2 (1,128 mi2)
Vermillion Creek 2,500 km2 (965 mi2)
West Branch Laramie River
West Dolores River
West Fork Animas River
West Fork Cimarron River
West Fork East Fork Williams Fork
West Fork Elk River
West Fork Encampment River
West Fork Little Thompson River
West Fork North Fork Purgatoire River
West Fork Rio Chama
West Fork San Juan River
West Mancos River
White River 12,989 km2 (5,015 mi2)
White Woman Creek 3,000 km2 (1,158 mi2)
Williams Fork (Colorado River tributary)
Williams Fork (Yampa River tributary)
Willow Creek
Wind River
Wolf Creek
Yampa River 21,506 km2 (8,304 mi2)
Yellow Creek 760 km2 (293 mi2)

Notes
Of the 158 named rivers that flow through the State of Colorado, all but the Green River and Cimarron River have their headwaters in that state.

As of February 1, 2008, the U.S. Board on Geographic Names had identified 5,564 natural streams in the State of Colorado.  Of this number, 147 larger streams (2.6%) were named river and 11 (0.2%) were named rio.  The vast majority of the Colorado streams (5082 or 91.3%) were named creek.  Of the remaining Colorado streams, 122 (2.2%) were named arroyo, 60 (1.1%) were named wash, 44 (0.8%) were named fork, 18 (0.3%) were named branch, 17 (0.3%) were named brook, 17 (0.3%) were named run, 15 (0.3%) were named rito, 10 (0.2%) were named slough, but not a single stream was named stream.  Perhaps the most unusual river name in Colorado belongs to the West Fork East Fork Williams Fork located in Garfield County.

Many streams in Colorado share a name with another stream in the same state.  In addition to the Canadian River that is the largest tributary of the Arkansas River, there is also a Canadian River that is a tributary of the North Platte River.  In addition to the Cimarron River that is another major tributary of the Arkansas River, there is also a Cimarron River that is a tributary of the Gunnison River.  There is a Fall River that is a tributary of the Big Thompson River as well as a Fall River that is a tributary of Clear Creek.

There are 72 streams in the State of Colorado that are named Willow Creek, 71 streams named Spring Creek, 53 streams named Cottonwood Creek, 49 streams named Bear Creek, 49 streams named Beaver Creek, 48 streams named Dry Creek, 33 streams named Rock Creek, 33 streams named Sand Creek, and 32 streams named Mill Creek.  The Arkansas River and the Colorado River flow through Colorado, as do a Florida River, an Idaho Creek, an Illinois River, an Indiana Creek, a Maryland Creek, a Michigan River, a Minnesota Creek, six Missouri Creeks, a Montana Creek, two New York Creeks, two Ohio Creeks, two Pennsylvania Creeks, two Tennessee Creeks, seven Texas Creeks, and a Virginia Creek.

Tributary chart

The following tributary chart shows many important streams that flow through the State of Colorado including all 158 named rivers.  The chart is arranged by tributary and area of the drainage basin.  The names of the 17 Colorado rivers with a drainage basin of more than 10,000 square kilometers (3,900 sq mi) are shown in bold.  Oceans and streams outside of Colorado are shown in italics.

Pacific Ocean
Gulf of California
Colorado River
Green River
Yampa River 21,506 km2 (8,304 mi2)
Little Snake River 10,629 km2 (4,104 mi2)
Roaring Fork Little Snake River
Middle Fork Little Snake River
North Fork Little Snake River
South Fork Little Snake River
Bear River
Elk River
South Fork Elk River
Middle Fork Elk River
North Fork Elk River
Williams Fork
East Fork Williams Fork
White River 12,989 km2 (5,015 mi2)
Piceance Creek 1,630 km2 (629 mi2)
Yellow Creek 760 km2 (293 mi2)
North Fork White River
South Fork White River
Vermillion Creek 2,500 km2 (965 mi2)
upper Colorado River, formerly the Grand River
Gunnison River 20,851 km2 (8,051 mi2)
Uncompahgre River 2,921 km2 (1,128 mi2)
Tomichi Creek 2,874 km2 (1,109 mi2)
Cochetopa Creek
Quartz Creek
Cebolla Creek
North Fork Gunnison River 2,492 km2 (962 mi2)
Smith Fork
Blue Creek
Lake Fork Gunnison River
Henson Creek
Taylor River 1,258 km2 (486 mi2)
East River 762 km2 (294 mi2)
Slate River
Cimarron River
Little Cimarron River
East Fork Little Cimarron River
East Fork Cimarron River
Middle Fork Cimarron River
West Fork Cimarron River
Dolores River 11,998 km2 (4,633 mi2)
San Miguel River 4,060 km2 (1,567 mi2)
South Fork San Miguel River
West Dolores River
Rio Lado
Roaring Fork River 3,766 km2 (1,454 mi2)
Crystal River
North Fork Crystal River
South Fork Crystal River
East Fork South Fork Crystal River
Fryingpan River
North Fork Fryingpan River
South Fork Fryingpan River
Eagle River 2,515 km2 (971 mi2)
Gore Creek
East Fork Eagle River
South Fork Eagle River
Blue River 1,770 km2 (683 mi2)
Snake River
North Fork Snake River
Tenmile Creek
Swan River
Middle Fork Swan River
North Fork Swan River
South Fork Swan River
Little Dolores River
Fraser River
Saint Louis Creek
Williams Fork
East Fork Williams Fork
West Fork East Fork Williams Fork
Piney River
North Fork Piney River
South Fork Piney River
First Fork South Fork Piney River
Parachute Creek
Roan Creek
Plateau Creek
Muddy Creek
Willow Creek
San Juan River 64,560 km2 (24,927 mi2)
Animas River 3,562 km2 (1,375 mi2)
Hermosa Creek
Florida River
North Fork Animas River
South Fork Animas River
West Fork Animas River
Montezuma Creek 3,044 km2 (1,175 mi2)
Mancos River 2,099 km2 (810 mi2)
East Mancos River
Middle Mancos River
West Mancos River
North Fork West Mancos River
South Fork West Mancos River
McElmo Creek 1,842 km2 (711 mi2)
Piedra River 1,770 km2 (683 mi2)
First Fork Piedra River
East Fork Piedra River
Middle Fork Piedra River
La Plata River
Navajo River
Little Navajo River
East Fork Navajo River
Los Pinos River
North Fork Los Pinos River
Rio Blanco
East Fork San Juan River
West Fork San Juan River
Wolf Creek

Atlantic Ocean
Gulf of Mexico
Mississippi River
Missouri River
Platte River
North Platte River 80,755 km2 (31,180 mi2)
Laramie River 11,961 km2 (4,618 mi2)
Sand Creek
West Branch Laramie River
North Fork West Branch Laramie River
Encampment River
West Fork Encampment River
Canadian River
North Fork Canadian River
South Fork Canadian River
Michigan River
Illinois River
North Fork Michigan River
South Fork Michigan River
Dry Fork Michigan River
North Fork North Platte River
South Platte River 62,738 km2 (24,223 mi2)
Lodgepole Creek 8,374 km2 (3,233 mi2)
Cache la Poudre River 4,959 km2 (1,915 mi2)
North Fork Cache la Poudre River
South Fork Cache la Poudre River
Spring Creek
Crow Creek 3,717 km2 (1,435 mi2)
Bijou Creek 3,612 km2 (1,395 mi2)
Beaver Creek 2,939 km2 (1,135 mi2)
Saint Vrain Creek 2,572 km2 (993 mi2)
Boulder Creek 1,160 km2 (448 mi2)
Left Hand Creek
Big Thompson River 2,149 km2 (830 mi2)
Little Thompson River
North Fork Little Thompson River
West Fork Little Thompson River
Fall River
Roaring River
North Fork Big Thompson River
Aspen Brook
Wind River
Spruce Creek
Hidden River
Fish Creek
Sidney Draw 1,949 km2 (753 mi2)
Box Elder Creek
Kiowa Creek 1,888 km2 (729 mi2)
Pawnee Creek 1,875 km2 (724 mi2)
Clear Creek 1,497 km2 (578 mi2)
Ralston Creek
Fall River
Cherry Creek 1,050 km2 (405 mi2)
Plum Creek
North Fork South Platte River
Geneva Creek
Middle Fork South Platte River
South Fork South Platte River
Lone Tree Creek
Owl Creek
Tarryall Creek
Sand Creek
Bear Creek 339 km2 (131 mi2)
Big Dry Creek (Littleton, Colorado)
Big Dry Creek (Westminster, Colorado)
Little Dry Creek
Kansas River
Republican River
North Fork Republican River 13,172 km2 (5,086 mi2)
Arikaree River 4,429 km2 (1,710 mi2)
North Fork Arikaree River
Frenchman Creek 7,398 km2 (2,856 mi2)
Sappa Creek
Beaver Creek
South Fork Beaver Creek 1,939 km2 (749 mi2)
Little Beaver Creek 1,602 km2 (619 mi2)
South Fork Republican River 7,195 km2 (2,778 mi2)
Smoky Hill River 51,783 km2 (19,994 mi2)
Ladder Creek 3,645 km2 (1,407 mi2)
North Fork Smoky Hill River 1,965 km2 (759 mi2)
Arkansas River 478,501 km2 (184,750 mi2)
Tennessee Creek
Lake Fork
Canadian River 122,701 km2 (47,375 mi2)
Vermejo River
North Fork Vermejo River
Cimarron River 44,890 km2 (17,332 mi2)
North Fork Cimarron River 4,462 km2 (1,723 mi2)
Sand Arroyo Creek 1,938 km2 (748 mi2)
Purgatoire River 8,923 km2 (3,445 mi2)
North Fork Purgatoire River
West Fork North Fork Purgatoire River
Middle Fork Purgatoire River
South Fork Purgatoire River
Huerfano River 4,840 km2 (1,869 mi2)
Cucharas River
Hill Branch Cucharas River
South Fork Cucharas River
South Fork Huerfano River
Big Sandy Creek 4,825 km2 (1,863 mi2)
Rush Creek 3,570 km2 (1,378 mi2)
Horse Creek 3,680 km2 (1,421 mi2)
Apishapa River 2,798 km2 (1,080 mi2)
North Fork Apishapa River
Fountain Creek 2,418 km2 (933 mi2)
Two Butte Creek 2,107 km2 (814 mi2)
Chico Creek 1,934 km2 (747 mi2)
South Arkansas River
Middle Fork South Arkansas River
North Fork South Arkansas River
Grape Creek
Saint Charles River
North Saint Charles River
East Fork Arkansas River
Chalk Creek
Bear Creek Basin (endorheic basin)
Bear Creek 4,500 km2 (1,737 mi2)
White Woman Basin (endorheic basin)
White Woman Creek 3,000 km2 (1,158 mi2)
Rio Grande 457,275 km2 (176,555 mi2)
Rio Chama 8,204 km2 (3,168 mi2)
Rio Chamita
East Fork Rio Chama
West Fork Rio Chama
Conejos River 2,078 km2 (802 mi2)
Rio San Antonio
Rio de los Piños
North Fork Rio de los Piños
Middle Fork Conejos River
North Branch Conejos River
North Fork Conejos River
South Fork Conejos River
Adams Fork Conejos River
South Fork Rio Grande
Alamosa River 383 km2 (148 mi2)
Trinchera Creek
Sangre de Cristo Creek
Culebra Creek
Rito Seco
San Luis Closed Basin (endorheic basin)
San Luis Creek 7,000 km2 (2,703 mi2)
Saguache Creek 3,482 km2 (1,345 mi2)
Carnero Creek

See also

Hydrology
Surface-water hydrology
Drainage basin
Bibliography of Colorado
Geography of Colorado
History of Colorado
Index of Colorado-related articles
List of Colorado-related lists
Outline of Colorado

Notes

References

External links

 State of Colorado website
 Colorado Division of Natural Resources
 Colorado Water Conservation Board
 Colorado Division of Water Resources
 Colorado Geological Survey
 Major Rivers of Colorado
 Colorado's Decision Support Systems

Geography of Colorado
Lists of landforms of Colorado
Tourism in Colorado
Colorado, List of rivers of

List of rivers of Colorado


فيشي كتلان هو علامة تجارية إسبانية لماء معدنية.

علامات تجارية
علامات تجارية إسبانية
مياه معدنية

فيشي كتلان


يقع متزه عمان القومي في طريق مطار الملكة علياء الدولي، وهو غابة مليئة بالأشجار وتقع على جبل ويوجد بأسفل الجبل قلعة تاريخية، ويوجد فيه العديد من المرفقات منها :

 أماكن للشواء في كل مكان من المنتزه.
 أماكن مخصصة للأطفال يوجد فيها المراجيح والسحاسيل وغيرها.
 يوجد مدينة ألعاب ترفيهية داخل المنتزه وفيها العديد من الألعاب المخصصة للكبار ويوجد أيضاً ألعاب مخصصة للصغار.
 يوجد مسبح مكشوف بالقرب من المنتزه.
 يوجد ملاعب كرة قدم عشب صناعي وملعب من دون عشب، وملعب كرة سلة.

المراجع

غابات الأردن
مدن ترفيهية أردنية

منتزه عمان القومي


Joanna Wołoszyk (født 19. januar 1995 i Stzum, Polen) er en kvindelig polsk håndboldspiller, som spiller for Kastamonu Belediyesi GSK og Polens kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Polen
Håndboldspillere fra Vistal Gdynia
Håndboldspillere fra Kastamonu Belediyesi GSK

Joanna Wołoszyk


Fasil Akhmetgalijevitj Akhmetov ( ; , ; født 23. maj 1935 i Saltyk-Jerykla, Kukmorskij rajon, Tatariske ASSR, RSFSR, Sovjetunionen, død 6. september 1998 i Kasan) var en sovjetisk/tatarisk komponist og lærer.

Akhmetov studerede komposition på "Kasans statskonservatorie" hos bl.a. Nasib Sjiganov, og han hørte sammen med denne til de fremmeste komponister i Tatariske ASSR. Akhmetov skrev en symfoni, Kasan symfonien, der hører til et af de vigtigste værker i tatarisk musik. Han har derudover skrevet orkesterværker, operaer, korværker, sange og musikalske komedier osv.

Akhmetov blev senere lærer på samme musikkonservatorium, hvor han underviste i komposition.

Udvalgte værker

 Kasan symfoni (1976) - for orkester
 "Symfonisk digtning "Til minde om Farid Jarullin" (1970) - for orkester
 "Sabantuy" (1985) - for orkester
 "Adagio" (1962) - for strygeorkester og pauker
 "Festlig overture "Tatarstan" (1979)- for orkester
 Klaverkoncert (1983) - for klaver og orkester
 Violinkoncert (1991) - for violin og orkester

Æresbevisninger
Akhmetov fik en række æresbevisninger, blandt andet:
 RSFSR's statspris
 Folkets kunstner i Rusland (1992)
 Folkets kunstner i Republikken Tatarstan (1995)

Kilde
 Om Fasil Akhmetov på www.musicweb-international.com

Komponister fra Sovjetunionen
Komponister fra Tatarstan
Lærere

Fasil Akhmetov


ප්‍රාථමික වෛද්‍ය සත්කාර එකක යනු ශ්‍රී ලංකා රජයේ රෝහල් වර්ගයකි.

මූලාශ්‍ර

ප්‍රාථමික වෛද්‍ය සත්කාර එකක


الإمامالحسن بن عز الدين الحسني (1457 - 1522) إمام الزيدية في اليمن عام 900 هـ، لقي معارضة من بعض أعيان اليمن وعدم رغبة في توليه الملك، فتخلى عنه وتنازل عن الإمامة.

مراجع

اليمن في القرن 16
أئمة اليمن
أئمة زيديون
اليمن في القرن 15
حكام اليمن
عرب في القرن 15
عرب في القرن 16
مواليد 1457
مواليد 862 هـ
وفيات 1522
وفيات 1523
وفيات 929 هـ

الحسن بن عز الدين


Gürsu; Nilüfer, Osmangazi, Yıldırım ve Kestel ile birlikte Bursa merkezi oluşturur.

Gürsu ilçesi, doğusunda ve güneyinde Kestel, batısında Yıldırım ve Osmangazi, kuzeyinde ise Gemlik ilçesi ile çevrilidir.  Deniz seviyesinden yüksekliği 100 metredir. Yüzölçüömü 118 kilometrekaredir.

Bölgede ılıman Marmara iklimi görülür.

Daha önceleri Susığırlık olarak bilinen Gürsu, 1931 yılında şimdiki ismini almıştır. Yıldırım ilçesine bağlı bir bucak iken 1991 yılında ilçe olmuştur. 14 mahallesi vardır

Arazisinin sulak olması nedeni ile halkın geçim kaynağı genellikle tarımdır. Çevredeki sanayi kuruluşları ise, çalışan kişiler için önemli bir geçim kaynağıdır.

Tarihi çınar ağaçları, Osmanlı evleri, tarihi hamam ve camisi ile yeni yerleşim birimlerini bir arada barındıran tarihi bir ilçedir.

Doğa sporları alanında adını duyurmaya çalışan Gürsu ilçesinde yamaç paraşütünde, Fethiye Ölüdeniz'e alternatif olması amacıyla Katırlı Dağları Dışkaya Mevkii'nde bir paraşüt alanı oluşturulmuştur. Gürsu ilk kurulduğunda 48 köyü vardır.

Nüfus
İlçenin nüfusu, 2020 genel nüfus sayımına göre 96.985'tir.

İlçe; 15 mahalleden oluşmaktadır:

Mahalleleri
Adaköy, Ağaköy, Cambazlar, Dışkaya, Ericek, Hasanköy, İğdir, İstiklal, Karahıdır, Kazıklı, Kumlukalan, Kurtuluş, Yenidoğan, Zafer, İpekyolu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gürsu belediyesi

Gürsu


ActionKid, pseudônimo de Kenneth Chin, (Nova Iorque, 9 de outubro de 1987) é um youtuber sino-americano.

Vida pessoal
Chin aprecia caminhar e sempre foi "obcecado por metrôs" desde que era mais jovem. Chin, em seu pseudônimo "ActionKid", filma frequentemente vídeos e suas rotas são influenciadas por "eventos atuais, reaberturas, horário do dia, pedidos dos espectadores e disponibilidade de Chin". Chin também possui uma licença de guia turístico da cidade de Nova Iorque desde 2019.

Youtubers dos Estados Unidos
Vlogueiros dos Estados Unidos
Cultura da cidade de Nova Iorque

ActionKid


ව්‍යුත්පන්නය

Derivative

ගණිතයෙහි එන කලනය නම් වූ විෂයට අදාලව, ව්‍යුත්පන්නය යනු ශ්‍රිතයකට ඇතුලත් කරන අගයන් අනුව ශ්‍රිතය වෙනස්වන ආකාරය පිලිබඳ මිනුමකි. එනම් ව්‍යුත්පන්නය යනු එක් රාශියක වෙනස් වීම මත අනෙක් රාශියෙහි කොපමණ වෙනස්වීමක් සිදුවේද යන්න පිලිබඳ මිනුමකි.උදාහරණයක් වශයෙන්, චලනය වන වස්තුවක කාලය අනුබද්ධයෙන් ව්‍යුත්පන්නය යනු එම වස්තුවෙහි එම මොහොතෙහි පවතින ප්‍රවේගයයි.

ව්‍යුත්පන්න සෙවීමේ ක්‍රියාවලිය අවකලනය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.ව්‍යුත්පන්න සෙවීමේ ක්‍රියාවලියේ විලෝමය ප්‍රතිව්යුත්පන්නය ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර එම ක්‍රියාවලිය අනුකලනය ලෙස හැඳින්වේ. අවකලනය සහ අනුකලනය කලනයේ මුලික ක්‍රියාදාමයන් වේ.

අවකලනය සහ ව්‍යුත්පන්නය

අවකලනය යනු ස්වායත්ත විචල්‍යය(x)හි වෙනස්වීම අනුව පරායත්ත විචල්‍යය(y)හි වෙනස්වීමේ සීග්‍රතාවය ගණනය කිරීමේ ක්‍රමයකි. මෙම වෙනස්වීමේ සීග්‍රතාවය x විශයෙන් y හි ව්‍යුත්පන්නය ලෙස හැඳින්වේ. තවද, x අනුව y හි පරයත්තතාවය යන්නෙහි අදහස නම් y යනු x හි ශ්‍රිතයක් යන්නයි.මෙම සම්බන්ධතාවය y = f (x) ලෙස දැක්විය හැක. මෙහි f යනු ශ්‍රිතයයි. x සහ y යනු තාත්වික සංඛ්‍යා නම්, x ට එරෙහිව y ප්‍රස්ථාරගත කලවිට ව්‍යුත්පන්නය මගින් එම වක්‍රයෙහි සෑම ලක්ෂයකදීම අනුක්‍රමණය මනිනු ලැබේ.

සරලම අවස්ථාව නම් y යනු x හි රේඛීය ශ්‍රිතයක් වීමයි. එනම් x ට එරෙහිව y ප්‍රස්ථාරගත කලවිට එය  සරල රේඛාවකි. මෙම අවස්ථාවේදී  y = f (x)= mx +b වේ. මෙහි m හා b තාත්වික සංඛ්‍යා වේ.
අනුක්‍රමණය(m) = (y හි වෙනස්වීම / x හි වෙනස්වීම ) වේ.

Δ යනු ග්‍රීක අක්ෂරයක් වන අතර එය මෙහිදී y වෙනස සඳහා වන කෙටි යෙදුම වේ.
පහත සමීකරණය නිවැරදි වන අතර මෙහි Δy = m Δx.
y + Δy = ƒ(x+ Δx) = m (x + Δx) + b = m x + b + m Δx = y + mΔx.
මෙමගින් රේඛාවේ බෑවුම  සඳහා වන නිවැරදි අගය ලැබෙන අතර නමුත් f  රේඛිය ශ්‍රිතයක් නොවන විට මේසඳහා  භාවිතාකරන  ක්‍රමවේදය අවකලනය වේ

මෙම අදහස 1 සිට 3 දක්වා වගු මගින් පැහැදිලි කරනු ලබයි.මෙහිදී වෙනස් වීමේ සිඝ්‍රතාවය ,( Δy / Δx)    Δx හි අගය කුඩා වනවිට ශ්‍රිතයේ අගයන් සිමා කිරීම මගින් ගනු ලැබේ.

ලයිබිනිස්ට් අන්කනයට අනුව x හි කුඩා වෙනස dx  ලෙස සංකේතවත් කරනුලබන අතර මෙවිට x  අනුරූපව y හි ව්‍යුත්පන්නය

මගින් සංකේතවත් කරනු ලැබේ.

(ඉහත සඳහන් ප්‍රකාශනය x  ට  අනුරූපව y හි ව්‍යුත්පන්නය ලෙස කියවනු ලැබේ.නැතහොත් "dy " යට "dx" ලෙස කියනු ලැබේ. ) මෙම ක්‍රමයේදී  යම් සිමා කිරීම් ඇති නිසා සම අවස්ථාවකටම මෙම ක්‍රමය බාවිතා කල  නොහැක එබැවින් වෙනත් මුලධර්ම බාවිතා කල යුතුය.

අන්තර් ලබ්ධිය  මගින් ව්‍යුත්පන්නය(අවකලනය ) අර්ථ දැක්වීම
f  තාත්වික ශ්‍රිතයක් වන විට x  = a  විට ශ්‍රිතයට අඳි ටැංජන රේඛාව (a , f (a)) හරය යන සරල රේඛාවකි. මෙවිට f රේඛිය ශ්‍රිතයක් නොවන නිසා x = a හිදී x එදිරිව f හි ව්‍යුත්පන්නය සෙවීම අපහසුය. මෙනිසා h  කුඩා    විට f (a) හිදී x ට අනුරූපව අනුක්‍රමණය, (a ,f (a)) හා (a + h ,f (a + h)) ලක්ෂ හරහා යන රේඛාවේ අනුක්ක්‍රමණය ලෙස ගනු ලැබේ .මෙම රේඛාව සීකන රේඛාවක් හෙවත් හරස් රේඛාවක් ලෙස වේ .

මෙවිට a  හිදී f (x) හි ව්‍යුත්පන්නය(අවකලනය )  පහත සමීකරණය මගින් ලබාගත හැක

මෙම මුලධර්මය ව්‍යුත්පන්න සෙවීමේ  නිව්ටන්ගේ (difference)අන්තර් ලබ්ධිය  නියමය ලෙස හැඳින්වෙන අතර මෙවිට x = a හිදී f (x) ශ්‍රිතයේ ව්‍යුත්පන්නය හෙවත් අවකලන සංගුණකය පහත දැක්වෙන සමීකරණය මගින් ලැබේ.

ඉහත f '(a) යනු a හිදී f (x) ශ්‍රිතයේ ව්‍යුත්පන්නය හෙවත් අනුක්ක්‍රමණය වේ.
මෙවිට ව්‍යුත්පන්නය පහත ප්‍රතිපලය තෘප්ත කල යුතුය.

a හිදී f (x) ශ්‍රිතයට අඳි ටැංජන රේඛාව වඩා සාර්ථක විට පහත ප්‍රතිපලයද සත්‍ය විය යුතුය.

උදාහරණ
ƒ(x) = x²  වර්ගජ ශ්‍රිතයට  x = 3 හිදී ව්‍යුත්පන්නයක් ඇති අතර අගය 6 ක් වේ. h  හි අගය ශුන්‍යට ලඟා වනවිට ඉහත ප්‍රතිපල මගින් එය පහත පරිදි සෙවිය හැක.

ඉහත අවසාන සමානතවයට අනුව නිවැරදි අගය ලැබීමට නම් h හි අගය 0 ට සමාන විය යුතුය නමුත් එවිට  ඉහත ප්‍රතිපල අර්ථ නොදැක්වෙන බැවින් h  ට ඉතා කුඩා අගයක් ගෙන ආසන්න වශයෙන් ගණනය කලයුතු වේ.

මේඅනුව වර්ගජ ශ්‍රිතයේ වක්ක්රයහි  (3,9) ලක්ෂයේදී බෑවුම 6 ක් වේ. තවද x = 3 හිදී ශ්‍රිතයේ ව්‍යුත්පන්නයහි අගය 6 කි .
මෙවිට
ƒ '(3) =6 නිසා x = a විට
ƒ '(a) = 2a.වේ.

සන්තතිකබව හා අවකල්‍යබව

y=f(x) යන ශ්‍රිතය a හිදී අවකල්‍ය නම්, එම ශ්‍රිතය a හිදී සන්තතික විය යුතුය. උදාහරණයක් වශයෙන්, f යනු පියගැට ශ්‍රිතයක්(step function) යැයි සලකමු. එම f ශ්‍රිතය a යන අභිමත ලක්ෂ්‍යයට වඩා කුඩා සියලු x  අගයන්හිදී 1 යන අගය ලබාදේනම් සහ  a ට වඩා විශාල හෝ සමාන සියලු x  අගයන්හිදී 10 යන අගය ලබාදේනම් f ශ්‍රිතයට a හිදී ව්‍යුත්පන්නයක් පැවතිය නොහැක. h යනු ඍණ අගයක්  නම්, (a+h) යනු ශ්‍රිතයේ පහල කොටසේ පවතින අගයක් වන අතර a සිට a +h දක්වා සීකන රේඛාව අධික බෑවුමක් සහිත වේ. h ශුන්‍යය කර ලගා වන විට බෑවුම අනන්තය කරා යයි.h යනු ධන අගයක් නම් (a +h) ඉහල කොටසේ පවතින අතර a සිට a +h දක්වා සීකන රේඛාවේ බෑවුම ශුන්‍ය වේ. එම නිසා සීකන රේඛාව එක් බෑවුමක් කරා ලගා නොවන බැවින් අන්තර ලබ්ධියට සීමාවක් නොපවතියි.

එසේවුවත්, ශ්‍රිතයක් යම් ලක්ෂයකදී සන්තතික වුවද එම ශ්‍රිතය එම ලක්ෂ්‍යයේදී අවකල්‍ය නොවිය හැක.උදාහරණයක් වශයෙන්,y =|x| යන මාපාංක ශ්‍රිතය x = 0 හිදී සන්තතික වන නමුත් අවකල්‍ය නොවේ.h යනු ධන අගයක් නම්,0 සිට h දක්වා සීකන රේඛාවේ බෑවුම 1 වන අතර h යනු ඍණ අගයක්  නම් 0 සිට h දක්වා සීකන රේඛාවේ බෑවුම -1 වේ.ප්‍රස්ථාරයේ මෙය x =0 හිදී තුඩක් ලෙස දැකිය හැක. සුමට වක්‍රයක් සහිත ශ්‍රිතයක පවා යම් ලක්ෂ්‍යකදී ටැංජනය සිරස් නම් එය අවකල්‍ය නොවේ
සාරාංශය : ශ්‍රිතයකට ව්‍යුත්පන්නයක් තිබීමට එය සන්තතික වීම අවශ්‍ය නමුත් සන්තතික වීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ.

ප්‍රායෝගිකව බොහෝ ශ්‍රිතවලට සෑම ලක්ෂ්‍යකදීම හෝ සෑම  ලක්ෂ්‍යකදීම වාගේ ව්‍යුත්පන්න පවතී. අතීතයේදී ගණිතඥයන් සන්තතික ශ්‍රිත බොහෝ ලක්ෂ්‍යවලදී අවකල්‍ය වන බව උපකල්පනය කළේය. එය එකවිධ ශ්‍රිත හා lipschitz ශ්‍රිත සඳහා සත්‍ය වේ. නමුත් 1872 දී Weierstrass විසින්  සෑම ලක්ෂ්‍යකදිම සන්තතික වන නමුත් කොතැනකදීවත් අවකල්‍ය නොවන ශ්‍රිතයක් සඳහා පළමු උදාහරණය සොයාගත්තේය. එය Weierstrass ශ්‍රිතය ලෙස හැඳින්වේ.
wajira (talk) 16:03, 29 නොවැම්බර් 2011 (යූටීසී)wajira

ව්‍යුත්පන්නය


Damac FC (arapski: ضمك) je saudijski nogometni klub iz Khamis Mushayta. Klub je osnovan 1972. godine i igra na stadionu Princa Sultana bin Abdul Aziza.

U najviši rang saudijskog nogometa stigli su u sezoni 2019./20. kao drugoplasirani u drugom razredu saudijskog nogometa. Najveći uspjeh kao prvoligaš postigli su u sezoni 2020./21., završivši na desetoj poziciji.

Ovaj klub trenutačno vodi hrvatski trener Krešimir Režić i u sastavu imaju dva hrvatska nogometaša Miju Caktaša i Domagoja Antolića. U klubu je još i nekadašnji napadač zagrebačkog Dinama, Hillal Soudani.

Uspjesi

 Saudijska prva liga (drugi razred)
 Doprvaci (1) : 2018./19.

 Saudijska druga liga (treći razred)
 Prvaci (2) :  1980./81., 2014./15.
 Doprvaci (2) : 1989./90., 2004./05.

 Saudijska treća liga (četvrti razred)
 Doprvaci (1) : 2002./03.

Izvori

Saudijski nogometni klubovi

Damac FC


Kane Bassin er et sund eller stræde, der ligger mellem Grønland og Canada's nordligste ø, Ellesmere Island. Det forbinder Smith Sund med Kennedykanalen og er en del af Nares Strædet. Det er omtrent 180 kilometer langt og 130 km på det bredeste sted.

Det er opkaldt efter Elisha Kane, hvis eftersøgningsekspedition i sin søgen efter John Franklin krydsede det i 1854. Kane havde selv kaldt det "Peabody Bay" til ære for filantropen George Peabody, der finansierede Kanes ekspedition.

Litteratur

 Cold Regions Research and Engineering Laboratory (U.S.). Radar Imagery of Arctic Pack Ice Kane Basin to North Pole. Hanover, N.H.: The Division, 1968.
 Hobbs, William Herbert. Discovery and Exploration Within the Area to the West of the Kane Basin. 1939.
 Kravitz, Joseph. Sediments and Sediment Processes in Kane Basin, a High Arctic Glacial Marine Basin. [Boulder, Colo.?]: University of Colorado, Institute of Arctic and Alpine Research, 1982.
 Marentette, Kris Allen. Late Quaternary Paleoceanography in Kane Basin, Canada and Greenland. Ottawa: National Library of Canada, 1989.

Referencer

Farvande i Grønland
Farvande i Canada

Kane Bassin


Etnik (grč. ἐϑνıϰός: pučki, narodni, koji pripada narodu) ili etnonim, naziv stanovnika naseljenog mjesta, kraja, regije, zemlje ili kontinenta.

Primjeri
 Zagrepčanin (m.) i Zagrepčanka (ž.), etnici od Zagreb;
 Metkovac (m.) i Metkovka (ž.), etnici od Metković;
 Dalmatinac (m.) i Dalmatinka (ž.), etnici od Dalmacija;
 Albanac (m.) i Albanka (ž.), etnici od Albanija;
 Amerikanac (m.) i Amerikanka (ž.), etnici od Amerika;

Izvori

Vanjske poveznice
Etnici i ktetici Hrvatski u školi, Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje

Onomastika

Etnik


Declassified is an American television series produced by Ten Worlds Productions on The History Channel that originally aired on November 9, 2004. The series takes viewers inside vaults and archives around the world to reveal the untold stories of modern history. With the fall of the Iron Curtain and the advent of market economies worldwide, new footage and materials are flooding out of formerly secret organizations like East Germany's Stasi, the Kremlin, the U.S. Central Intelligence Agency, and state television in Korea. Declassified reveals the stories behind the previously unseen footage with relentless, fast-cut montage and a rock beat. Declassified fuses modern graphics and editing, story-telling, rock music (from Blackie Lawless of W.A.S.P.) and expert interviews to bring to light the thrilling and secret tales of our modern era.

The show's director Kosh, winner of three Grammy Awards, is the former creative director for Apple Records and designer for the Beatles and Eagles. Produced and created by Susan Shearer, John J. Flynn and Kosh. Executive produced by Carl Lindahl for the History Channel.

Episodes

See also
 Freedom of Information Act
 Classified information

External links

2000s American documentary television series
2004 American television series debuts
2006 American television series endings
Documentary television series about war
History (American TV channel) original programming

Declassified (2004 TV series)


O normă peremptorie (numită și jus cogens sau ius cogens – "lege imperativă" în latină) este un principiu fundamental al dreptului internațional, acceptat de comunitatea internațională a statelor suverane ca o normă de la care nu este permisă nicio derogare.

Nu există niciun acord universal care să menționeze limitativ care sunt normele jus cogens ori cum ajung ele să aibă acest statut, dar este general acceptat faptul că jus cogens interzice, printre altele, genocidul, pirateria maritimă, sclavagismul în general (incluzând atât sclavia, cât și comerțul cu sclavi), tortura, extrădarea și războiul de agresiune și de expansiune teritorială. Un studiu recent a propus și introducerea conceptului de jus cogens (legi imperative) regionale.

Statutul normelor peremptorii în dreptul internațional
Spre deosebire de dreptul cutumiar comun, care în mod tradițional necesită consimțământ și permite modificarea obligațiilor dintre state prin tratate, normele peremptorii nu pot fi încălcate de către niciun stat "prin tratate internaționale, locale, tratate speciale privind tranzitul vamal sau chiar în general, prin norme cutumiare având o forță normativă inferioară celor peremptorii".

Discuțiile cu privire la necesitatea acestor tipuri de norme au început relativ devreme, în 1758 (Emmerich de Vattel, "Droit des gens") și 1764 (Christian Wolff, "Jus Gentium"), acestea fiind, în mod clar, înrădăcinate în principiile dreptului natural.

Cu toate acestea, deciziile Curții Permanente de Justiție Internațională au fost cele care au indicat existența unor astfel de norme peremptorii. În Cazul Wimbledon  din 1923, s-a declarat că suveranitatea statului nu este inalienabilă, fără a se menționa explicit normele peremptorii.

În conformitate cu Articolul 53 din Convenția de la Viena privind Dreptul Tratatelor, orice tratat care intră în conflict cu o normă peremptorie este nulă. Tratatul permite apariția unor noi norme peremptorii, nespecificând expres vreo normă peremptorie. Nu mai vorbim de interzicerea amenințării de a folosi forța și de utilizarea constrângerii de a încheia un acord:
"Un tratat este nul dacă, la momentul încheierii sale, este în conflict cu o normă peremptorie a dreptului internațional general. În scopul prezentei Convenții, o normă peremptorie a dreptului internațional general este o normă acceptată și recunoscută de comunitatea internațională a statelor în integralitatea sa drept o normă de la care nicio derogare nu este permisă și care poate fi modificată numai de către o normă ulterioară a dreptului internațional general având același caracter."
Numărul de norme peremptorii este considerat limitat, nefiind, însă, catalogat în mod exclusiv. Acestea nu sunt enumerate sau definite de vreun organism investit cu autoritate, ci rezulta din jurisprudență și schimbările apărute la nivelul atitudinilor sociale și politice. În general, sunt incluse interdicții de tipul războaielor de agresiune, crimelor împotriva umanității, crimelor de război, pirateriei maritime, genocidului, apartheidului, sclaviei, torturii. De exemplu, tribunalele internaționale au considerat că este inadmisibil ca un stat să dobândească un teritoriu prin război.

În ciuda ușurinței evidente cu care pot fi condamnate aceste practici, unii critici nu sunt de acord cu clasificarea normelor juridice internaționale într-o ierarhie. Există, de asemenea, o neînțelegere în ceea ce privește modul în care astfel de norme sunt recunoscute sau stabilite. Conceptul relativ nou de normele peremptorrii pare a fi în contradicție cu natura consensuală a dreptului internațional, considerat necesar pentru exercitatea suveranității.

Unele norme peremptorii definesc infracțiunile considerate executorii nu numai împotriva statelor, ci și a persoanelor fizice. Acest fapt a fost din ce în ce mai acceptat după Procesele de la Nurnberg (unde a avut loc prima aplicare a acestor norme asupra persoanelor fizice din istoria lumii), iar acum ar putea fi considerate lipsite de controverse. Cu toate acestea, nu aplicabilitatea normelor peremptorii a fost folosită în aceste procese, ci mai degrabă baza incriminării și pedeapsirii pentru atrocitățile naziste, a reprezentat-o faptul că civilizația nu putea tolera să fie ignorate deoarece nu ar supraviețui repetării lor.

De multe ori există neînțelegeri asupra faptului dacă un anumit caz încalcă o normă peremptorie. Ca și în alte domenii ale dreptului, statele își rezervă, în general, dreptul de a interpreta ele însele conceptul.

Multe state mari au acceptat acest concept. Unele dintre ele au ratificat Convenția de la Viena, în timp ce altele au menționat în declarațiile lor oficiale că acceptă Convenția de la Viena ca "modificator". Unele au aplicat conceptul în relațiile lor cu organizațiile internaționale și cu alte state.

Exemple

Executarea delincvenților minori
Cazul Michael Domingues vs. Statele Unite ale americii oferă un exemplu de organism internațional care consiferă că o anumită normă este de natură jus cogens. Michael Domingues a fost condamnat la moarte în Nevada, Statele Unite ale Americii pentru comiterea, la vârsta de 16 ani, a două crime. Domingues a adus cazul în fața Comisiei Interamericane pentru Drepturile Omului, care a emis un raport fără forță juridică obligatorie. Statele Unite au susținut că nu există nicio normă jus cogens care să "stabilească că este necesară vârsta minimă de optsprezece ani pentru ca un infractor să primească o condamnare la moarte". Comisia a concluzionat că există o normă "jus cogens care prevede că nu pedeapsa capitală nu se poate aplica în cazul persoanelor care nu împliniseră încă vârsta de 18 ani la momentul comiterii crimelor."

Statele Unite a interzis, ulterior, executarea delincvenților minori. Chiar dacă nu neapărat ca răspuns la raportul fără forță juridică obligatorie, Curtea Supremă de Justiție a menționat o evoluție a normele internaționale ca fiind unul dintre motivele acestei interdicții. (Roper vs. Simmons).

Tortura
Tribunalul Penal Internațional pentru Fosta Iugoslavie , a declarat în cadrul procesului - Procurorul vs. Furundžija că interzicerea torturii este, de asemenea, o normă jus cogens. Acesta a precizat și că fiecare stat are dreptul "de a cerceta, de a urmări și de a pedepsi sau de a extrăda persoanele acuzate de tortură, care se află pe teritoriul situat în jurisdicția sa." Prin urmare, nu există o jurisdicție universală asupra torturii. Raționamentul acestei afirmații este că "tortura a devenit, la fel ca pirateria și comerțul cu sclavi anterior ei, hostis humani generis, un dușman al omenirii."

Referințe

Drept penal internațional
Drept internațional

Norma peremptorie


Lanouaille, okzitanisch La Noalha, ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Dordogne in der Region Nouvelle-Aquitaine. Sie gehört zum Arrondissement Nontron und zum Kanton Isle-Loue-Auvézère. Zuständiger Gemeindeverband ist die Communauté de communes Isle-Loue-Auvézère en Périgord. Die Einwohner werden als Lanouaillais bzw. Lanouaillaises bezeichnet.

Etymologie
Der Name Lanouaille gilt als eine Ableitung von La Nouvelle mittels des lateinischen Wortes novalia. Gemeint ist hiermit ein neu gerodetes Stück Land bzw. eine neu gegründete Ansiedlung. Dem widerspricht jedoch das Okzitanische noalha, das einen Weiher, ein stehendes Gewässer oder einen Sumpf bezeichnet.

Geographie

Das Gemeindegebiet im Osten des Périgord Vert erstreckt sich über ein Plateau zwischen der oberen Loue, die die westliche Grenze der Gemeinde bildet, und dem Tal der Auvézère, etwa 40 Kilometer nordöstlich von Périgueux und 50 Kilometer südlich von Limoges. Nach Excideuil im Südwesten sind es 9 Kilometer, nach Hautefort im Süden 15 Kilometer.

Lanouaille wird von folgenden Nachbargemeinden umgeben:

Neben dem Ortskern besteht die Gemeinde aus folgenden Geländepunkten, Weilern, Gehöften, Schlössern und Mühlen:
Beaulieu, Bellegarde, Bois de la Tuilière, Bois Noirs, Bordas, Bouquet de Paulhiac, Chanteranne, Gué Durand, Jalussagne, La Basse Merlie, La Beyssouillie, La Bourdaleychie, La Cotte, La Cour, La Crouzille, La Daleyrie, La Durantie, La Forêt, La Gare, La Gautherie, La Lande du Courant, La Merlie, La Planche, La Vergne, Lafon, Laujardie, Laurière, Las Fargeas, Le Bocage, Le Bocage de Plagne, Le Bois Brousset, Le Chapelou, Le Châtenet, Le Courant, Le Fonzaud, Le Gabaret, Le Moulin du Bac, Le Pey, Le Pont, Le Puy, Le Terrier du Caillou, Le Verger de Plagne, Les Borderies de Plagne, Les Cheyroux, Les Côtes, Les Garennes, Les Grizoux, Les Gouleys, Les Landisses, Montmy, Moulin de Beaulieu, Peyre Noire, Plagne, Plaisance und Rezonzac.

Der topographisch tiefste Punkt befindet sich auf 198 Meter in der Südwestecke am Zusammenfluss von der Haute-Loue mit der Loue. Der höchste Punkt liegt auf 342 Meter an der Ostgrenze zu Savignac-Lédrier südöstlich von Chapelou. Die absolute Höhendifferenz beträgt somit 144 Meter. Die durchschnittliche Meerhöhe in Lanouaille ist 270 Meter, das Rathaus kommt auf 297 Meter zu liegen.

Die Gemeinde nimmt eine Gesamtfläche von 23,78 Quadratkilometer ein.

Verkehrsanbindung
Der Ortskern von Lanouaille wird in Nord-Süd-Richtung von der aus Limoges kommenden D 704 durchquert. Diese stellt eine bedeutende Verbindung von Limoges in den Südosten des Départements Dordogne nach Montignac und weiter nach Sarlat dar. Ferner erreicht von Thiviers im Westen die D 707 den Ortskern. Diese führt dann als D 75 weiter in östlicher Richtung nach Savignac-Lédrier und Payzac. Den Ortskern durchzieht außerdem die aus Sarlande im Nordosten kommende D 81 in Richtung Génis im Südosten. An der Südostgrenze verläuft die D 4 von Savignac-Lédrier nach Anlhiac. Kommunalstraßen stellen die Verbindung zu den einzelnen Ortsteilen her.

Bodenbedeckung

Die Bodenbedeckung der Gemeinde Lanouaille schlüsselt sich im Jahr 2018 gemäß der europäischen Datenbank CORINE Land Cover (CLC) wie folgt auf:

 heterogene landwirtschaftliche Nutzung – 38,1 %
 Wälder – 26,6 %
 Wiesen – 20,1 %
 Ackerland – 10,2 %
 baulich beansprucht – 1,9 %
 Buschwerk – 1,7 %
 Steinbrüche, Müllkippen und Baustellen – 1,2 %
 Kulturland – 0,2 %.

Die landwirtschaftliche Nutzung steht eindeutig im Vordergrund. Der Anteil der landwirtschaftlichen Nutzflächen ist von 68,0 % im Jahr 1990 auf 68,6 % im Jahr 2018 leicht angestiegen.

Klima
Lanouaille besitzt ein abgeschwächtes ozeanisches Klima  mit gemäßigtem Sommer (Cfb nach Köppen und Geiger), das sich durch folgende Parameter auszeichnet:

Durch den Klimawandel zeichnen sich Erhöhungen im Jahresmittel ab, die sich bereits auch bemerkbar machen. So ist beispielsweise an der 40 Kilometer entfernten Wetterstation in Brive das langjährige Jahresmittel von 12,7 °C für 1971–2000 über 12,7 °C für 1981–2010 auf 13,0 °C für 1991–2020 angestiegen – ein Zuwachs um 0,3 °C innerhalb von 20 Jahren.

Hydrographie

Die Nordwestgrenze der Gemeinde Lanouaille zu Sarlande und Dussac wird auf 7 Kilometer von der Loue gebildet, welche dann in südsüdwestlicher Richtung nach Saint-Médard-d'Excideuil weiterfließt. Ihr linker Nebenfluss, die Haute-Loue, durchquert auf 8 Kilometer in etwa mittig die Gemeinde in westsüdwestlicher Richtung. Auf ihren letzten 2,5 Kilometern stellt sie die Gemeindegrenze zu Saint-Médard-d'Excideuil. Die Haute-Loue besitzt 2 rechte und 4 linke Seitenarme. Die rechten Seitenarme entwässern in südlicher Richtung, die linken nach Nordwest.

Die Loue und ihre Nebenflüsse gehören zum Flusssystem Isle-Dronne.

Die Gesamtlänge des Entwässerungsnetzes in der Gemeinde Lanouaille beträgt 34 Kilometer.

Geologie

Die Gemeinde Lanouaille liegt vollständig auf dem metamorphen Grundgebirge des nordwestlichen Massif Central. Die Gesteine des Anstehenden gehören zur Thiviers-Payzac-Einheit.

Thiviers-Payzac-Einheit
Im äußersten Nordzipfel erscheint der Payzac-Quarzit (tfρ3Χ), eine höher metamorphe Fazies des rhyodazitischen Thiviers-Sandsteins. Der Payzac-Quarzit wird dann 500 Meter weiter südlich von der linksverschiebenden, Nordost-streichenden Dussac-Störung jäh abgeschnitten. Es folgen sodann am Nordostrand der Gemeinde die Serizitschiefer des Donzenac-Schiefers (S1-2), die aus Peliten und Areniten hervorgegangen sein dürften und auch Grauwackenlagen enthalten. Eingeschaltet in den Donzenac-Schiefer findet sich ein langgezogener Graphitzug (gra) bei Peyre Noire. Praktisch der gesamte Rest des Gemeindegebietes wird dann vom eigentlichen Thiviers-Sandstein (tfρ3) eingenommen, nur am Südzipfel erscheint noch einmal kurz der Donzenac-Schiefer. Der Thiviers-Sandstein ist überaus reich an Diabasgängen (δΣβ), die Ostsüdost bis Südost streichen. Die Gänge sind meist um 500 Meter lang, können aber stellenweise über einen Kilometer Länge erreichen. Sie konzentrieren sich vor allem entlang den Flussläufen der Loue und der Haute-Loue.

Lockersedimente
Die Gesteine der Thiviers-Payzac-Einheit werden im Südosten und Süden von Lockersedimenten – pliozänen bis altpleistozänen Flussschottern der Formation Fs – überdeckt. In den Talungen der Loue, der Haute-Loue sowie im ersten und letzten linken Nebenarm der Haute-Loue haben sich rezente alluviale Sedimente (Formation K) abgesetzt.

Naturrisiken

Naturrisiken manifestieren sich in der Gemeinde Lanouaille als
 Überschwemmungen und den mit ihnen assoziierten Schlammströmen und Hangrutschungen in den Talungen der Loue und der Haute-Loue
 Dürren
 Stürme
 Bodensetzungen
 Radonemanationen.

In den Jahren 1982, 1993, 1999, 2007 und 2008 kam es aufgrund erhöhter Niederschläge zu größeren Bodenbewegungen und Rutschungen.

Ein Dürrejahr war 2011. In dieser Periode herrschte erhöhte Waldbrandgefahr.

Ein herausragendes Wintersturmereignis war das Sturmtief Martin im Dezember 1999, das enorme Schäden an den Wäldern und auch an der Infrastruktur hinterließ. Die Zerstörungen in den Wäldern sind selbst im Jahr 2022 noch zu erkennen.

Wie die Risikokarte zeigt, ist Lanouaille von der Gefahr durch Bodensetzungen betroffen – gering im Bereich des Donzenac-Schiefers.

Die Erdbebengefahr ist als relativ niedrig einzustufen, am Westrand des Massif Central sind recht seltene Beben der Stärke 3 auf der Richterskala bekannt.

Die relativ schwache Radongefahr (Zone 3 mit signifikativem Radonpotential) besteht im Inneren von Gebäuden und geschlossenen Räumen.

Geschichte
In Lanouaille sind keine historischen Bauwerke älter als 19. Jahrhundert erhalten. So ist beispielsweise die Ortskirche Saint-Pierre-ès-Liens neugotisch.

Im 15. Jahrhundert wird die Gemeinde lateinisiert als Nobilia erwähnt, im 16. Jahrhundert dann als La Noaille, im Jahr 1652 als La Nouailhe und im Jahr 1742 als La Noilie.

Im Jahre 1801 wurde Lanouaille Hauptort des Kantons, während es vorher der Nachbarort Dussac war.

Im Jahre 1944 erlitt der Ort Repressalien durch die 2. SS-Panzer-Division "Das Reich" auf deren Weg in die Normandie.

Bevölkerungsentwicklung

Quelle: INSEE

Die Bevölkerungszahlen von Lanouaille waren von 1962 bis 1999 rückläufig, zeigten aber dann bis 2015 einen leichten Anstieg, um neuerdings erneut zurückzugehen.

Die Bevölkerungsdichte betrug im Jahr 2019 41,3 Einwohner pro Quadratkilometer.

Verwaltung
Bürgermeister in Lanouaille ist seit Juli 2017 der Produktionsleiter Jean-Christophe Boulanger, der im Mai 2020 wiedergewählt wurde.

Präsidentschaftswahlen 2022

Die Präsidentschaftswahlen 2022 in Lanouaille konnte Emmanuel Macron deutlich für sich entscheiden.

Wirtschaft

Beschäftigung
Im Jahr 2015 betrug die erwerbsfähige Bevölkerung zwischen 15 und 64 Jahren 418 Personen bzw. 41,2 % der Gesamtbevölkerung. Im Vergleich zu 2010 hat sich die Zahl der Arbeitslosen von 49 auf 47 verringert, die Arbeitslosenquote liegt somit jetzt bei 11,2 %.

Unternehmen
Am 31. Dezember 2015 waren 102 Unternehmen in Lanouaille ansässig, davon 43 im Sektor Handel, Transport oder Dienstleistungen, 21 in Landwirtschaft, Forsten und Fischerei, 20 im Sektor Verwaltung, Bildung, Gesundheit oder Soziales, 14 im Baugewerbe und 4 in der Industrie.

Sehenswürdigkeiten
 Die neugotische Ortskirche Saint-Pierre-ès-Liens
 Schloss Château de Beaulieu
 Schloss Château de la Durantie von 1845

Photogalerie

Siehe auch
 Angoisse
 Anlhiac
 Dussac
 Génis
 Haute-Loue
 Loue
 Preyssac-d'Excideuil
 Saint-Médard-d'Excideuil
 Sarlande
 Savignac-Lédrier

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

 Einwohnerentwicklung seit 1793
 Lanouaille auf der Website von annuaire-mairie.fr

Ort in Nouvelle-Aquitaine

Lanouaille


Kamenná Poruba este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.390 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kamenná Poruba este atestată documentar din 1402.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kamenná Poruba, Vranov nad Topľou


Francisco Leonel Lima Silva Machado (Santo Tirso, 19 de julho de 1995), conhecido como Chiquinho, é um futebolista profissional português que atua como médio-ofensivo. Atualmente joga no Benfica.

Carreira
Natural de Santo Tirso, distrito do Porto, Chiquinho jogou na formação do UDS Roriz, Pasteleira, Boavista e, por fim, Leixões.

A 30 de julho de 2014, Chiquinho fez a sua estreia profissional pela equipa principal do Leixões, jogando 62 minutos de uma vitória caseira por 3–0 sobre o Santa Clara, na fase de grupos da Taça da Liga. A 27 de agosto, fez a sua estreia na Segunda Liga, num empate em casa por 1–1 com o Tondela. O seu primeiro golo nesta liga só surgiu 2 anos depois, a 20 de agosto de 2016, numa derrota por 1–2 para o FC Porto B no Estádio do Mar.

Em fevereiro de 2017, o Leixões aceitou uma oferta de 200 mil euros do NK Lokomotiva Zagreb por Chiquinho, que assinou um contrato de 3 anos e meio com o clube croata. A 25 de fevereiro, estreou-se pelo Lokomotiva, entrando como substituto na 2ª parte de uma vitória caseira por 2–0 sobre o NK Osijek, na Primeira Liga Croata.

Em julho de 2017, Chiquinho transferiu-se para a Académica de Coimbra por empréstimo de 1 época, com opção de compra. A 1 de janeiro de 2018, a Briosa ativou a cláusula, adquirindo definitivamente o jogador. No fim da temporada 2017–2018, a 28 de maio, a Académica vendeu Chiquinho ao Benfica, com o médio a assinar um contrato de 5 anos pelas Águias. No entanto, um mês depois, a 25 de julho, Chiquinho transferiu-se para o Moreirense, com o Benfica a manter 50% dos seus direitos económicos.

A 12 de agosto de 2018, Chiquinho fez a sua estreia na Primeira Liga pelo Moreirense, jogando os 90 minutos de uma derrota em casa por 1–3 frente ao Sporting CP. A 21 de setembro, marcou o seu primeiro golo pelo clube de Moreira de Cónegos, numa vitória por 1–0 sobre a AR São Martinho, na 3ª ronda da Taça de Portugal. Na temporada 2018–19, Chiquinho somou 10 golos pelo Moreirense.

A 1 de julho de 2019, Chiquinho regressou ao Benfica, assinando contrato até 2024. A 4 de agosto, na sua estreia oficial pelas Águias, na Supertaça Cândido de Oliveira frente ao Sporting CP, substituiu Gabriel aos 82 minutos e marcou o último tento de uma goleada por 5–0.

A 31 de agosto de 2021, Chiquinho foi emprestado ao Braga, também da Primeira Liga, sem opção de compra. Em fevereiro de 2022, foi novamente emprestado, desta vez ao Giresunspor, da Super Liga Turca.

Na temporada 2022–23, de regresso ao Estádio da Luz, Chiquinho inicialmente não entrava nas contas do treinador Roger Schmidt. No entanto, após a saída de Enzo Fernández para o Chelsea no mercado de transferências de inverno, Chiquinho tornou-se um membro importante da equipa benfiquista, somando 25 jogos e 1 golo pelos eventuais campeões nacionais.

Títulos
Benfica

 Primeira Liga: 2022–23
 Supertaça Cândido de Oliveira: 2019 e 2023

Referências

Futebolistas do NK Lokomotiva Zagreb
Futebolistas do Sporting Clube de Braga
Futebolistas do Moreirense Futebol Clube
Futebolistas do Sport Lisboa e Benfica
Futebolistas da Associação Académica de Coimbra
Futebolistas do Gondomar Sport Clube
Futebolistas do Leixões Sport Club
Futebolistas do Boavista Futebol Clube
Futebolistas de Portugal
Pessoas vivas
Nascidos em 1995

Chiquinho (futebolista nascido em 1995)


Nouhuysia, biljni rod iz porodice kluzijevki. Postoje tri priznate vrste u tropskim krajevima Nove Gvineje.

Rod je opisan 1912.

Vrste
 Nouhuysia elaeocarpoides (Gilg & Schltr.) Steenis & Hatus.
 Nouhuysia novoguineensis (Gibbs) Steenis & Hatus.
 Nouhuysia pachyphylla (Gilg & Schltr.) Steenis & Hatus.

Vrste nekada uključivane u ovaj rod
 Nouhuysia arfakensis (Gibbs) Steenis = Sphenostemon arfakensis (Gibbs) Steenis & Erdtman
 Nouhuysia papuana Lauterb. = Sphenostemon papuanus (Lauterb.) Steenis & Erdtman
 Nouhuysia pauciflora (A.C.Sm.) Steenis = Sphenostemon pauciflorus (A.C.Sm.) Steenis & Erdtman

Sinonimi
 Idenburgia Gibbs

Izvori

Kluzijevke

Nouhuysia


Genosse Münchhausen ist eine kabarettistische Filmsatire von und mit Wolfgang Neuss. Der Film lief am 24. Juni 1962 in Berlin an.

Handlung
Der Bauer Oskar Puste beackert bei Helmstedt auf der westdeutschen Seite der innerdeutschen Grenze mit Pferd und Pflug sein kleines Stückchen Land, das seit der deutschen Teilung noch ein wenig kleiner geworden ist. Auf der gegenüberliegenden Seite der Demarkationslinie ist der sozialistische Bauer Altmann zugange, der mit einem "volkseigenen" Traktor nunmehr Bauer Pustes "sozialistisch" gewordene Ackerfläche für die LPG bestellt. Der Parteiauftrag Walter Ulbrichts, dem zufolge der Sozialismus den Kapitalismus in allen Belangen überholen soll, nimmt der Agrargenosse von drüben wörtlich.

Es entspinnt sich ein Wettstreit zwischen den zwei Landwirten, der zugleich zu einem zwischen den Systemen ausartet. Ehe der ideologische Kampf eskalieren kann, lässt sich Bauer Puste von einem gewissen Herrn Biese von einem ominösen 'Forschungszentrum West' als Spion anwerben. Puste, der im letzten Krieg Luftwaffenpilot war, solle, so Biese, "das Wetter zwischen Wladiwostok und Aserbaidschan" erkunden, in Wirklichkeit aber für einen westlichen Geheimdienst einen Aufklärungsflug starten. Mit einem auf den Namen Pjotr Wanowitsch ausgestellten Pass fliegt Puste in die Sowjetunion, wo er abgeschossen wird und mit dem Fallschirm auf einem Feld landet. Da er seit der Zeit als sowjetischer Kriegsgefangener leidlich russisch spricht, findet sich Puste in der Sowjetunion rasch zurecht. In der Folgezeit muss er sich als Maisbauer, Busfahrer, Schachtrainer, Packer, Holzfäller, Fischer, Fußballer und Gepäckträger durchschlagen. Schließlich findet er sich in einem Ausbildungslager für Kosmonauten wieder und wird mit zwei anderen Sowjets in eine Rakete gesetzt. Das Ziel: der Planet Venus.

Da es mit der bemannten Raumfahrt der Russen nicht allzu weit her ist, landet das Raumschiff an einem Nacktbadestrand der Insel Sylt. Die Kosmonauten werden von den Syltern für eine Clownstruppe des sowjetischen Staatszirkus gehalten. Und während sich die beiden Russen in der kapitalistischen Ferne so fremd fühlen wie auf der Venus, macht sich Bauer Puste rasch aus dem Staub. Schließlich landet er auf seinem früheren, jetzt verstaatlichten ostdeutschen Besitz, wo er sich niederlässt.

Produktion
Der Film wurde vom 1. Oktober 1961 bis 19. Januar 1962 gedreht. Die Drehorte waren Kampen (Sylt), Hamburg, Berlin und die Umgebung von Helmstedt.

Wie Wolfgang Neuss 1962 erzählte, habe er für die Produktion finanzielle Unterstützung in Höhe von 178.000 Mark durch den Staat (Bundeszentrale für Heimatdienst) erhalten, nachdem er auf Sylt den damals dort urlaubenden Innenminister Gerhard Schröder diesbezüglich angesprochen habe. Ein weiterer Geldgeber war Gerd Bucerius, ebenfalls von der CDU, der 30.000 Mark beisteuerte.

Unter dem Pseudonym Genosse Münchhausen hatte Neuss Anfang 1962 auch ein Inserat in der Zeitung Der Abend geschaltet, in dem er den Mörder des Fernsehkrimis Das Halstuch verriet.

Die Fernseherstausstrahlung von Genosse Münchhausen erfolgte am 16. Juni 1984 im Dritten Programm des NDR.

Kritik
Das große Personenlexikon des Films schrieb in der Biografie von Wolfgang Neuss: "Mit "Wir Kellerkinder" und "Genosse Münchhausen", zwei Stoffen, die nach eigenem Buch bzw. in eigener Regie Anfang der 60er Jahre entstanden, versuchte Neuss erstmals, mit sich in der jeweiligen Hauptrolle, Kabarett filmbar zu machen."

Das Lexikon des Internationalen Films urteilte über Genosse Münchhausen: "Der kabarettistisch aufgezogene politische Filmversuch von Wolfgang Neuss hat die Spaltung Deutschlands zum Thema […] woraus sich […] ein mit vielen Worten und filmischen 'Gags' verknatterndes, kurzatmiges Feuerwerk entwickelt."

Der Onlineauftritt von Cinema befand: "Kluge Sketch-Komik, aber wenig filmisch."

Weblinks

Einzelnachweise

Schwarzweißfilm
Deutscher Film
Satirefilm
Deutsche Teilung im Film
Filmtitel 1962

Genosse Münchhausen


ශ්‍රී ලංකාව සහ කියුබාව අතර මෑත කාලීන රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා ගොඩනැගෙන්නේ 1959 වර්ෂයේ සිටයි. කියුබාව තුල ශ්‍රී ලංකා තානාපති කාර්යාලය හවානා හීත්, ශ්‍රී ලංකාව තුල කියුබා තානාපති කාර්යාලය කොළඹ නගරයේත් ස්ථාපනය කොට තිබේ.

ඉතිහාසය
1959 පිදෙල් කැස්ත්‍රෝගේ නැගී ඒමත් සමග ශ්‍රී ලංකා හා කියුබා සම්බන්ධතා ඇතිවිය. නිල වශයෙන් ගණුදෙනු කිරීම 1959 ජුලි 29 දින සිදුවූ අතර, 2009 ජුලි 29 දිනට සබඳතා සඳහා වසර 50 ක් පිරීම නිමිත්තෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ රන් ජුබ්ලි සැමරුමක් ද පැවැත්විණි. කියුබාව රාජ්‍යයක් ලෙස පිළිගත් පලමු රටවල් ගොන්නටද ශ්‍රී ලංකාව අයත් වෙයි.

20 වන සියවසේ මුල් කාල වලදී කියුබාවේ හවානා කලාප වල සිට පැමිණි වෙළෙන්දන් ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු හා වයඹ ප්‍රදේශ වල සිය වාසස්ථාන ගොඩනගා ගත්තද වර්ථමානයේ ඔවුන්ගේ ජන කොටස් එහි දැකගැනීමට නොලැබේ. නමුත් ඔවුන් විසින් රැගෙන ආ බයිලා වැනි සමහර සංස්කෘතික අංග අදටත් ශ්‍රී ලංකාව තුල දැකගත හැකිවේ. ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් සහිත කුඩා ජන කොට්ඨාශ අදටත් කියුබාවේ සමහර ප්‍රදේශ වල වාසය කරයි.

නොබැඳි පිලිවෙත
ශ්‍රී ලංකාව සහ කියුබාව, විදේශ ප්‍රතිපත්තියේදී නොබැදි පිළිවත අනුගමනය කරන රාජ්‍යයන් දෙකකි නොබැදි පිළිවෙත අනුගමනය කරන සමහර රටවල් අතර විවිධ අවස්ථා වලදී මත භේද ගොඩනැගුනත්, ශ්‍රී ලංකාව හා කියුබාව සිය සම්බන්ධතා ඉතා සුහද මට්ටමක පවත්වා ගෙන යන ලදී. 2012 මාර්තුවේදී අමෙරිකා එක්සත් ජනපදය විසින් එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් සමුළුවේදී ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව ඉදිරිපත් කල,  යෝජනාවට විරුද්ධව කියුබාව ඡන්දය ලබා දෙන ලදී.

ආර්ථික සබඳතා
දෙරට ආපදා කළමණාකරණය සහ ජෛව තාක්ෂණය යන අංශ වල සම්බන්ධතාවයක් නිරන්තරයෙන් පවත්වා ගන්නා අතර, රටවල් දෙකේම දේශගුණයේ පවතින සමානතාව නිසා කෘෂිකාර්මික ක්ෂේත්‍රයේද කිට්ටු සහයෝගීතාවයක් පවත්වා ගනියි. 1978 දී ශ්‍රී ලංකාව සහ කියුබාව විද්‍යා හා තාක්ෂණ යන අංශයේ ගිවිසුමකටද එලැඹුණි.

වර්ථමානයේ දී සමහර ශ්‍රී ලාංකික සිසුන් කියුබාවේ සිය අධ්‍යාපන කටයුතු හදාරණ අතර, කියුබානු ශ්‍රමිකයින් ශ්‍රී ලංකාවේ වාසය කරයි.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ සබඳතා

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ සබඳතා

කියුබා-ශ්‍රී ලංකා සබඳතා


In product development and process optimization, a requirement is a singular documented physical or functional need that a particular design, product or process aims to satisfy. It is commonly used in a formal sense in engineering design, including for example in systems engineering, software engineering, or enterprise engineering. It is a broad concept that could speak to any necessary (or sometimes desired) function, attribute, capability, characteristic, or quality of a system for it to have value and utility to a customer, organization, internal user, or other stakeholder.
Requirements can come with different levels of specificity; for example, a requirement specification or requirement "spec" (often imprecisely referred to as "the" spec/specs, but there are actually different sorts of specifications) refers to an explicit, highly objective/clear (and often quantitative) requirement (or sometimes, set of requirements) to be satisfied by a material, design, product, or service.

A set of requirements is used as inputs into the design stages of product development. Requirements are also an important input into the verification process, since tests should trace back to specific requirements. Requirements show what elements and functions are necessary for the particular project. When  iterative methods of software development or agile methods are used, the system requirements are incrementally developed in parallel with design and implementation. With the waterfall model requirements are developed before design and implementation.

Origins of term
The term requirement has been in use in the software engineering community since at least the 1960s.

According to the Guide to the Business Analysis Body of Knowledge® version 2 from IIBA (BABOK), a requirement is:
 A condition or capability needed by a stakeholder to solve a problem or achieve an objective.
 A condition or capability that must be met or possessed by a solution or solution component to satisfy a contract, standard, specification, or other formally imposed documents.
 A documented representation of a condition or capability as in (1) or (2).
This definition is based on  IEEE 610.12-1990: IEEE Standard Glossary of Software Engineering Terminology.

Product versus process requirements
Requirements can be said to relate to two fields:
 Product requirements prescribe properties of a system or product.
 Process requirements prescribe activities to be performed by the developing organization. For instance, process requirements could specify the methodologies that must be followed, and constraints that the organization must obey.

Product and process requirements are closely linked; a product requirement could be said to specify the automation required to support a process requirement while a process requirement could be said to specify the activities required to support a product requirement. For example, a maximum development cost requirement (a process requirement) may be imposed to help achieve a maximum sales price requirement (a product requirement); a requirement that the product be maintainable (a product requirement) often is addressed by imposing requirements to follow particular development styles (e.g., object-oriented programming), style-guides, or a review/inspection process (process requirements).

Types of requirements
Requirements are typically classified into types produced at different stages in a development progression, with the taxonomy depending on the overall model being used.  For example, the following scheme was devised by the International Institute of Business Analysis in their Business Analysis Body of Knowledge (see also FURPS and Types of requirements).

 Architectural requirements
 Architectural requirements explain what has to be done by identifying the necessary integration of systems structure and systems behavior, i.e., systems architecture of a system.
 In software engineering, they are called architecturally significant requirements, which is defined as those requirements that have a measurable impact on a software system's  architecture.

 Business requirements
 High-level statements of the goals, objectives, or needs of an organization. They usually describe opportunities that an organization wants to realise or problems that they want to solve. Often stated in a business case.

 User (stakeholder) requirements
 Mid-level statements of the needs of a particular stakeholder or group of stakeholders. They usually describe how someone wants to interact with the intended solution. Often acting as a mid-point between the high-level business requirements and more detailed solution requirements.

 Functional (solution) requirements
 Usually detailed statements of capabilities, behavior, and information that the solution will need. Examples include formatting text, calculating a number, modulating a signal. They are also sometimes known as capabilities.

 Quality-of-service (non-functional) requirements
 Usually detailed statements of the conditions under which the solution must remain effective, qualities that the solution must have, or constraints within which it must operate. Examples include: reliability, testability, maintainability, availability.  They are also known as characteristics, constraints or the ilities.

 Implementation (transition) requirements
 Usually, detailed statements of capabilities or behavior required only to enable the transition from the current state of the enterprise to the desired future state, but that will thereafter no longer be required. Examples include recruitment, role changes, education, migration of data from one system to another.
Regulatory requirements
 Requirements defined by laws (Federal, State, Municipal, or Regional), contracts (terms and conditions), or  policies (company, departmental, or project-level).

Characteristics of good requirements
The characteristics of good requirements are variously stated by different writers, with each writer generally emphasizing the characteristics most appropriate to their general discussion or the specific technology domain being addressed. However, the following characteristics are generally acknowledged.

There are many more attributes to consider that contribute to the quality of requirements.  If requirements are subject to rules of data integrity (for example) then accuracy/correctness and validity/authorization are also worthy attributes.  Traceability confirms that the requirement set satisfies the need (no more - and no less than what is required).

To the above some add Externally Observable, that is, the requirement specifies a characteristic of the product that is externally observable or experienced by the user. Such advocates argue that requirements that specify internal architecture, design, implementation, or testing decisions are probably constraints, and should be clearly articulated in the Constraints section of the Requirements document. The contrasting view is that this perspective fails on two points. First, the perspective does not recognize that the user experience may be supported by requirements not perceivable by the user. For example, a requirement to present geocoded information to the user may be supported by a requirement for an interface with an external third party business partner. The interface will be imperceptible to the user, though the presentation of information obtained through the interface certainly would not. Second, a constraint limits design alternatives, whereas a requirement specifies design characteristics. To continue the example, a requirement selecting a web service interface is different from a constraint limiting design alternatives to methods compatible with a Single Sign-On architecture.

Verification
All requirements should be verifiable. The most common method is by test. If this is not the case, another verification method should be used instead (e.g. analysis, demonstration, inspection, or review of design).

Certain requirements, by their very structure, are not verifiable. These include requirements that say the system must never or always exhibit a particular property. Proper testing of these requirements would require an infinite testing cycle. Such requirements must be rewritten to be verifiable. As stated above all requirements must be verifiable.

Non-functional requirements, which are unverifiable at the software level, must still be kept as a documentation of customer intent. However, they may be traced to process requirements that are determined to be a practical way of meeting them. For example, a non-functional requirement to be free from backdoors may be satisfied by replacing it with a process requirement to use pair programming. Other non-functional requirements will trace to other system components and be verified at that level. For example, system reliability is often verified by analysis at the system level. Avionics software with its complicated safety requirements must follow the DO-178B development process.

Activities that lead to the derivation of the system or software requirements. Requirements engineering may involve a feasibility study or a conceptual analysis phase of the project and requirements elicitation (gathering, understanding, reviewing, and articulating the needs of the stakeholders) and requirements analysis, analysis (checking for consistency and completeness), specification (documenting the requirements) and validation (making sure the specified requirements are correct).

Requirements are prone to issues of ambiguity, incompleteness, and inconsistency.  Techniques such as rigorous inspection have been shown to help deal with these issues.  Ambiguities, incompleteness, and inconsistencies that can be resolved in the requirements phase typically cost orders of magnitude less to correct than when these same issues are found in later stages of product development.  Requirements analysis strives to address these issues.

There is an engineering trade off to consider between requirements which are too vague, and those which are so detailed that they

take a long time to produce - sometimes to the point of being obsolete once completed
limit the implementation options available
are costly to produce

Agile approaches evolved as a way of overcoming these problems, by baselining requirements at a high-level, and elaborating detail on a just-in-time or last responsible moment basis.

Documenting requirements
Requirements are usually written as a means for communication between the different stakeholders. This means that the requirements should be easy to understand both for normal users and for developers. One common way to document a requirement is stating what the system must do. Example: 'The contractor must deliver the product no later than xyz date.' Other methods include use cases and user stories.

Changes in requirements
Requirements generally change with time. Once defined and approved, requirements should fall under change control. For many projects, requirements are altered before the system is complete. This is partly due to the complexity of computer software and the fact that users don't know what they want before they see it. This characteristic of requirements has led to requirements management studies and practices.

Issues

Competing standards
There are several competing views of what requirements are and how they should be managed and used.  Two leading bodies in the industry are the IEEE and the IIBA.  Both of these groups have different but similar definitions of what a requirement is.

Disputes regarding the necessity and effects of software requirements
Many projects have succeeded with little or no agreement on requirements. Some evidence furthermore indicates that specifying requirements can decrease creativity and design performance  Requirements hinder creativity and design because designers become overly preoccupied with provided information. More generally, some research suggests that software requirements are an illusion created by misrepresenting design decisions as requirements in situations where no real requirements are evident.

Meanwhile, most agile software development methodologies question the need for rigorously describing software requirements upfront, which they consider a moving target. Instead, extreme programming for example describes requirements informally using user stories (short summaries fitting on an index card explaining one aspect of what the system should do), and considers it the developer's duty to directly ask the customer for clarification. Agile methodologies attempt to capture requirements in a series of automated acceptance tests.

Requirements creep
Scope creep may occur from requirements moving over time.  In Requirements management the alteration of requirements is allowed but if not adequately tracked or preceding steps (business goals then user requirements) are not throttled by additional oversight or handled as a cost and potential program failure, then requirements changes are easy and likely to happen.  It is easy for requirement changes to occur faster than developers are able to produce work, and the effort to go backwards as a result.

Multiple requirements taxonomies
There are multiple taxonomies for requirements depending on which framework one is operating under.  (For example, the stated standards of IEEE, vice IIBA or U.S. DoD approaches).  Differing language and processes in different venues or casual speech can cause confusion and deviation from desired process.

Process corruptions
A process being run by humans is subject to human flaws in governance, where convenience or desires or politics may lead to exceptions or outright subversion of the process and deviations from the textbook way the process is supposed to proceed.  Examples include:

 Process with no rigor gets no respect - If exceptions or changes are common, such as the organization running it having little independence or power or not being reliable and transparent in records, it may lead to the overall process being ignored.
 New players wanting a do-over - e.g., The natural tendency of new people to want to change their predecessor's work to demonstrate their power or claims of value, such as a new CEO wanting to change the previous CEO's planning, including business goals, of something (such as a software solution) already in development, or a newly created office objects to current development of a project because they did not exist when user requirements were crafted, so they begin an effort to backtrack and re-baseline the project.
 Coloring outside the lines - e.g., Users wanting more control do not just input things that meet the requirements management definition of "user requirement" or priority level, but insert design details or favored vendor characteristic as user requirements or everything their office says as the highest possible priority.
 Showing up late - e.g., Doing little or no effort in requirements elicitation prior to development.  This may be due to thinking they will get the same benefit regardless of individual participation, or that there is no point if they can just insert demands at the testing stage and next spin, or the preference to be always right by waiting for post-work critique.

Within the U.S. Department of Defense process, some historical examples of requirements issues are
 the M-2 Bradley issues of casual requirements movement portrayed in Pentagon Wars;
 the F-16 growth from lightweight fighter concept of the Fighter mafia, attributed to F-15 program attempting to sabotage competition or individual offices putting in local desires eroding the concept of being lightweight and low cost.
 enthusiasm ca. 1998 for 'Net-Ready' led to its mandate as Key Performance Parameter from the Net-Ready office, outside the office defining requirements process and not consistent to that office's previously defined process, their definition of what a KPP was, or that some efforts might not be appropriate or able to define what constituted 'Net-Ready'.

See also
 Business requirements
 Software requirements
 Requirements engineering
 Requirements analysis
 Requirements elicitation
 Requirements management
 Requirement prioritization
 Requirements traceability
 Specification (technical standard)
 Shall and will - phrasing
 MoSCoW Method - prioritisation technique
 User Story
 Use Case

References

External links

 Discovering System Requirements

Software requirements

Requirement


විද්‍යා ජ්‍යෝති    ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය අර්ජුන ප්‍රියදර්ශින් ද සිල්වා MBBS, MSc, MD, FRCP (Lon) (උපත 1965 ජූනි 13) ශ්‍රී ලාංකික ශාස්ත්‍රාලික සහ උපදේශක ආමාශ ආන්ත්‍ර රෝග විශේෂඥයෙකි. ඔහු කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පීඨයේ වෛද්‍ය අංශයේ ප්‍රධානියා සහ ශ්‍රී ලංකා තහනම් උත්තේජක මර්දන නියෝජිතායතනයේ (SLADA) සභාපතිවරයා වේ.

ද සිල්වා උතුරු කොළඹ ශික්ෂණ රෝහලේ උපදේශක වෛද්‍යවරයකු ලෙස සේවය කරන අතර ශ්‍රී ලංකාවේ ආමාශ ආන්ත්‍ර විද්‍යාව පිළිබඳ මණ්ඩලයේ සහතික ලත් පුහුණුකරුවෙකි. ඔහු ශ්‍රී ලංකා ආමාශ ආන්ත්‍ර විද්‍යාව පිළිබඳ අධ්‍යයන මණ්ඩලයේ සභාපති, වෛද්‍ය අධ්‍යයන මණ්ඩලයේ සාමාජික සහ ජාතික අධ්‍යාපන ආයතනයේ කවුන්සිලයේ සාමාජිකයෙකි. ද සිල්වා ක්‍රීඩා වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ අධ්‍යයන මණ්ඩලයේ සාමාජිකයෙකු වන අතර ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රීඩා කවුන්සිලයේ සභා සාමාජිකයෙකි. ඔහු වර්ල්ඩ් ජර්නල් ඔෆ් Gastroenterology හි සහකාර සංස්කාරකවරයෙකි.

අධ්‍යාපනය
ද සිල්වා ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර එහිදී ක්‍රීඩා වර්ණ දිනූ ජ්‍යෙෂ්ඨ ශිෂ්‍ය නායකයකු විය. ඔහු ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයීය ඔරු පැදීමේ කණ්ඩායමේ නායකයා වූ අතර 1983-1984 කාලයේ ඔරු පැදීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කළේය. ද සිල්වා උතුරු කොළඹ වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ අතර එහිදී ඔහු වෛද්‍ය උපාධිය සහ ශල්‍ය වෛද්‍ය උපාධිය ලබා ගත්තේය. පසුව ඔහු කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පශ්චාත් උපාධි ආයතනයෙන් (1997-1999) කුසලතා අනුපිළිවෙලින් වෛද්‍ය පශ්චාත් උපාධි ආචාර්ය උපාධියක් ලබා ගත්තේය. 2001 දී ඔහු ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් MSc උපාධියක් ලබා ගත්තේය.

වෘත්තීය ජීවිතය
ද සිල්වා 1999 දී සාමාන්‍ය වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ විශේෂඥයෙකු ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ සහතිකය ලබා ඇත. ඔහු තම වෘත්තීය පුහුණුව අතරතුර ඔක්ස්ෆර්ඩ් හි රැඩ්ක්ලිෆ් රෝහලෙහි ආමාශ ආන්ත්‍ර විද්‍යාව හා පර්යේෂණ සාමාජිකයෙකු ලෙස පුහුණු වී ඇත. 2001 දී ඔහු ලන්ඩනයේ රාජකීය වෛද්‍ය විද්‍යාලයෙන් MRCP සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබීය. ද සිල්වා පසුව ශ්‍රී ලංකා ජාතික රෝහලේ උපදේශක වෛද්‍ය (නේවාසික වෛද්‍ය) ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු අම්පාර රෝහලේ උපදේශක වෛද්‍යවරයකු ලෙස ද සේවය කර ඇත. 2008 දී ද සිල්වා ආමාශ ආන්ත්‍ර විද්‍යාව පිළිබඳ පුහුණුකරුවෙකු ලෙස සහතික කළ මණ්ඩලයක් පත් කරන ලදී. ඔහු FCCP 2009 පිරිනමන ලද අතර 2010 හි රාජකීය වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ ( FRCP, ලන්ඩන්) සාමාජිකයෙකු බවට පත්විය.

ද සිල්වා කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පීඨයේ වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ මහාචාර්යවරයකු වන අතර මීට පෙර එම විශ්වවිද්‍යාලයේම වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය සහ සායනික සම්බන්ධීකාරක තනතුරු ද දරා ඇත. ඔහු 2013 වසරේ කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පීඨයේ වෛද්‍ය අධ්‍යයනාංශයේ ප්‍රධානියා ලෙස පත් කරන ලදී. ද සිල්වා දැනට ශ්‍රී ලංකා රජයේ උපදේශක තනතුරු කිහිපයක් දරණ අතර ශ්‍රී ලංකා තහනම් උත්තේජක විරෝධී නියෝජිතායතනයේ (SLADA) සභාපතිවරයා ද වේ. ඔහු මීට පෙර ශ්‍රී ලංකා ක්‍රීඩා වෛද්‍ය විද්‍යා ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්වරයා විය.

ක්‍රීඩා වෛද්‍ය විද්‍යාව
ද සිල්වා මහතා ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රීඩා වෛද්‍ය විද්‍යාව දියුණු කිරීමේදී ඉදිරියෙන්ම සිටී. ඔහු 2011-2013 දක්වා ක්‍රීඩා වෛද්‍ය ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්වරයා විය. SLADA පිහිටුවීමේ දී සහ තහනම් ද්‍රව්‍ය ජාවාරම අපරාධයක් බවට පත් කිරීම සඳහා නව නීති සම්පාදනය කිරීමේ දී ඔහු ප්‍රමුඛ කාර්යභාරයක් ඉටු කර ඇත. මේ සඳහා නීති සම්පාදනය කර ඇති ආසියාවේ රටවල් කිහිපය අතර ශ්‍රී ලංකාව ද වේ. ද සිල්වා 2012 වසරේ ශ්‍රී ලංකාව විසින් සත්කාරකත්වය දරන ලද 20/20 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයේ වෛද්‍ය සැපයුම්කරු වූ අතර දැනට ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලයේ උපදේශකයෙකු ද වේ. ඔහු 2012 ලන්ඩන් ඔලිම්පික් උළෙලේදී ශ්‍රී ලංකා ඔලිම්පික් කණ්ඩායමේ නිල වෛද්‍යවරයා ද විය.

පර්යේෂණ
ද සිල්වා 2006, 2008, 2010 සහ 2012 වසරවල ජනාධිපති පර්යේෂණ සම්මාන දිනා ඇත. ඔහු ජාතික හා ජාත්‍යන්තර විද්‍යාත්මක රැස්වීම් වලදී දේශන සහ දේශන රාශියක් පවත්වා ඇත. ඔහු ජාත්‍යන්තර ප්‍රකාශකයින් විසින් IBD හි TNF බහුරූපතාවල භූමිකාව සහ ආමාශ ආන්ත්‍ර විද්‍යාව පිළිබඳ පොත් පරිච්ඡේද දෙකක් යන එක් පොතක් ලියා ඇත. ඔහුගේ ප්‍රකාශනවලට විද්‍යාත්මක පත්‍රිකා 38 ක් සහ ජාත්‍යන්තර විද්‍යාත්මක සඟරාවල ප්‍රකාශිත සාරාංශ 100 කට වඩා ඇතුළත් වේ.

ගෞරව සහ සම්මාන

 2014 වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ විශිෂ්ටතම පර්යේෂකයා සඳහා වන උපකුලපති සම්මානය
 ජනාධිපති පර්යේෂණ සම්මානය 2006, 2008, 2010, 2012
 ජාතික පර්යේෂණ සභාව, කොළඹ 2001, 2010
 2010 වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ විශිෂ්ටතම පර්යේෂකයා සඳහා වන උපකුලපති සම්මානය
 2010 හොඳම පර්යේෂණ පත්‍රිකාව සඳහා විජේරාම සම්මානය, ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සංගමයේ වාර්ෂික සැසි, කොළඹ 2010
 ශ්‍රීමත් මාකස් ප්‍රනාන්දු වාචික පදක්කම, ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සංගමය 2008
 ශ්‍රීමත් මාකස් ප්‍රනාන්දු වාචික පදක්කම, ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සංගමය 2003
 ජාතික විද්‍යා පදනම පර්යේෂණ ප්‍රදානය (2004)
 විද්‍යා ජ්‍යෝති - 2018 ශ්‍රී ලාංකීය ජාතික ගෞරවය "විශිෂ්ට විද්‍යාත්මක හා තාක්‍ෂණික ජයග්‍රහණ සඳහා" පිරිනමන ලදී

යොමු කිරීම්

1965 උපත්
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ජීවමාන ජනයා

අර්ජුන ද සිල්වා


An Trias antheae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jaap J. Vermeulen ngan Anthony L. Lamb. An Trias antheae in nahilalakip ha genus nga Trias, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trias

Trias antheae


Paukov cvijet (kleome, lat. Cleome nom. cons.), rod jednogodišnjeg raslinja iz porodice Cleomaceae s oko 200 priznatih vrsta rasprostranjenih po tropskim i umjerenim područjima širom svijeta.

U Hrvatskoj je jedina vrsta Cleome spinosa, čiji je sinonim Tarenaya spinosa.

Vrste

 Cleome aculeata L.
 Cleome affinis DC.
 Cleome africana Botsch.
 Cleome afrospina Iltis
 Cleome albescens Franch.
 Cleome aldenella W.R.Ernst
 Cleome allamanii Chiov.
 Cleome amblyocarpa Barratte & Murb.
 Cleome angulata (DC.) Schult. & Schult.f.
 Cleome angustifolia Forssk.
 Cleome anomala Kunth
 Cleome arabica L.
 Cleome arenitensis Craven, Lepschi & Fryxell
 Cleome ariana Hedge & Lamond
 Cleome aspera J.Koenig ex DC.
 Cleome augustinensis (Hochr.) Briq.
 Cleome bahiana (Iltis & Costa-e-Silva ex Soares Neto & Roalson) ined.
 Cleome bahiensis (Ule) Christenh. & Byng
 Cleome bojeri Hadj-Moust.
 Cleome boliviensis Iltis
 Cleome bororensis (Klotzsch) Oliv.
 Cleome brachiata (Bojer) Briq.
 Cleome brachycarpa Vahl ex DC.
 Cleome brachystyla Deflers
 Cleome brevipetiolata D.F.Chamb. & Lamond
 Cleome briquetii Polhill
 Cleome bundeica P.S.Short
 Cleome burttii R.A.Graham
 Cleome carnosa (Pax) Gilg & Gilg-Ben.
 Cleome chapalensis Iltis
 Cleome chelidonii L.f.
 Cleome chilensis DC.
 Cleome chiriquensis (Standl.) Govaerts
 Cleome chodatiana Iltis
 Cleome chrysantha Decne.
 Cleome cleomoides (F.Muell.) Iltis
 Cleome coccinea (Benth.) Govaerts
 Cleome coeruleorosea Gilg & Gilg-Ben.
 Cleome coluteoides Boiss.
 Cleome conrathii Burtt Davy
 Cleome cordobensis Eichler ex Griseb.
 Cleome costaricensis Iltis
 Cleome crenopetala DC.
 Cleome decipiens Triana & Planch.
 Cleome dendroidea Schult. & Schult.f.
 Cleome densiflora (Benth.) Triana & Planch.
 Cleome densifolia C.H.Wright
 Cleome diffusa Banks ex DC.
 Cleome dodecandra L.
 Cleome dodecaphylla Vell.
 Cleome domingensis Iltis
 Cleome drepanocarpa O.Schwartz
 Cleome droserifolia (Forssk.) Delile
 Cleome dumosa Baker
 Cleome × ecuadorica Heilborn
 Cleome elegantissima Briq.
 Cleome eosina J.F.Macbr.
 Cleome erosa (Nutt.) Eaton
 Cleome felina L.f.
 Cleome flava Banks ex DC.
 Cleome foliolosa DC.
 Cleome foliosa Hook.f.
 Cleome fosteriana Iltis
 Cleome frutescens Aubl.
 Cleome gallaensis Gilg & Gilg-Ben.
 Cleome gardneri Briq.
 Cleome gaudichaudii Briq.
 Cleome gigantea L.
 Cleome glandulosa Ruiz & Pav. ex DC.
 Cleome glaucescens DC.
 Cleome gobica Grubov
 Cleome gordjaginii Popov
 Cleome gossweileri Exell
 Cleome guaranitica (Chodat & Hassl.) Briq.
 Cleome guianensis Aubl.
 Cleome gynandra L.
 Cleome hadramautica Thulin
 Cleome hanburyana Penz.
 Cleome hemsleyana (Bullock) Iltis
 Cleome heratensis Bunge & Bien. ex Boiss.
 Cleome hirta (Klotzsch) Oliv.
 Cleome hispidula (DC.) Govaerts
 Cleome horrida Mart. ex Schult. & Schult.f.
 Cleome houstonii R.Br.
 Cleome houtteana Schltdl.
 Cleome humilis Rose
 Cleome iberica DC.
 Cleome iberidella Welw. ex Oliv.
 Cleome insolata P.S.Short
 Cleome jamesii (Torr. & A.Gray) Govaerts
 Cleome jamesonii Briq.
 Cleome kalachariensis Gilg & Gilg-Ben.
 Cleome karachiensis S.Riaz, Abid & Qaiser
 Cleome karjaginii Tzvelev
 Cleome kelleriana (Schinz) Gilg & Gilg-Ben.
 Cleome kenneallyi Hewson
 Cleome kermesina Gilg & Gilg-Ben.
 Cleome kersiana Thulin
 Cleome khorassanica Bunge & Bien. ex Boiss.
 Cleome laburnifolia Roessler
 Cleome lanceolata (Mart. & Zucc.) Iltis
 Cleome latifolia Vahl ex DC.
 Cleome lechleri Eichler
 Cleome leptorachis Linden & Planch.
 Cleome lilloi M.Gómez
 Cleome limmenensis P.S.Short
 Cleome limoneolens J.F.Macbr.
 Cleome linophylla (O.Schwarz) Pax & K.Hoffm.
 Cleome lipskyi Popov
 Cleome longifolia C.Presl
 Cleome longipes Lamb. ex DC.
 Cleome lophosperma P.S.Short
 Cleome macradenia Schweinf.
 Cleome macrophylla (Klotzsch) Briq.
 Cleome macrorhiza C.Wright
 Cleome maculata (Sond.) Szyszyl.
 Cleome magnifica Briq.
 Cleome mathewsii Briq.
 Cleome melanosperma S.Watson
 Cleome microaustralica Iltis
 Cleome microcarpa Ule
 Cleome monandra DC.
 Cleome monophylla L.
 Cleome monophylloides R.Wilczek
 Cleome moricandii Briq.
 Cleome moritziana Klotzsch ex Eichler
 Cleome mossamedensis Exell & Mendonça
 Cleome niamniamensis Schweinf. & Gilg
 Cleome oligandra Kers
 Cleome omanensis (D.F.Chamb. & Lamond) Thulin
 Cleome ornithopodioides L.
 Cleome oxalidea F.Muell.
 Cleome oxypetala Boiss.
 Cleome oxyphylla Burch.
 Cleome pakistanica (Jafri) Khatoon & A.Perveen
 Cleome pallida Kotschy
 Cleome paludosa Willd. ex Eichler
 Cleome paradoxa R.Br. ex DC.
 Cleome parviflora Kunth
 Cleome parvipetala R.A.Graham
 Cleome parvisepala Heilborn
 Cleome parvula R.A.Graham
 Cleome paxii (Schinz) Gilg & Gilg-Ben.
 Cleome perplexa Briq.
 Cleome perrieri Hadj-Moust.
 Cleome pilosa Benth.
 Cleome polyanthera Schweinf. & Gilg
 Cleome polytricha Franch.
 Cleome postrata D.Subram.
 Cleome potosina B.L.Rob.
 Cleome procumbens Jacq.
 Cleome pruriens Planch. & Triana
 Cleome puberula Planch. & Triana
 Cleome puccionia Christenh. & Byng
 Cleome pulchella (Lindl.) Schult. & Schult.f.
 Cleome quinquenervia DC.
 Cleome ramosissima Parl. ex Webb
 Cleome refracta (Engelm.) Mabb.
 Cleome regnellii Eichler
 Cleome rosea Vahl ex DC.
 Cleome rostrata Bobrov
 Cleome rotundifolia (Mart. & Zucc.) Iltis
 Cleome rubella Burch.
 Cleome rubelloides Kers
 Cleome rupicola Vicary
 Cleome rutidosperma DC.
 Cleome scaposa DC.
 Cleome schimperi Pax
 Cleome schlechteri Briq.
 Cleome semitetrandra Sond.
 Cleome serrata Jacq.
 Cleome siliculifera Eichler
 Cleome silvatica Gilg & Gilg-Ben.
 Cleome simplicifolia (Cambess.) Hook.f. & Thomson
 Cleome sinaloensis Brandegee
 Cleome socotrana Balf.f.
 Cleome speciosa Raf.
 Cleome spinosa Jacq.
 Cleome stenopetala Gilg & Gilg-Ben.
 Cleome stenophylla Klotzsch ex Urb.
 Cleome steveniana Schult. & Schult.f.
 Cleome stricta (Klotzsch) R.A.Graham
 Cleome strigosa (Bojer) Oliv.
 Cleome stylosa Eichler
 Cleome suffruticosa Schinz
 Cleome tenella L.f.
 Cleome tenuifolia (Mart. & Zucc.) Iltis
 Cleome tenuis S.Watson
 Cleome tetrandra Banks ex DC.
 Cleome titubans Speg.
 Cleome tomentella Popov
 Cleome torticarpa Iltis & T.Ruíz
 Cleome trachycarpa Klotzsch ex Eichler
 Cleome trachysperma (Torr. & A.Gray) Pax & K.Hoffm.
 Cleome tucumanensis Iltis
 Cleome turkmena Bobrov
 Cleome uncifera Kers
 Cleome uniglandulosa Cav.
 Cleome usambarica Pax
 Cleome violacea L.
 Cleome virens J.F.Macbr.
 Cleome viscosa L.
 Cleome werdermannii Alf.Ernst
 Cleome yunnanensis W.W.Sm.

Vanjske poveznice

Izvori

Cleomaceae

Paukov cvijet


El Faro Punta Hualpén es un faro que pertenece a la red de faros de Chile. Se ubica en la localidad de Hualpén en la Región del Biobío.

Referencias

Punta Hualpen
Hualpén

Faro Punta Hualpén


Dion Ørnvold, né le  à Copenhague et mort le , est un footballeur international danois. Il évoluait au poste de milieu.

Biographie

En club
Dion Ørnvold commence sur les terrains au Kjøbenhavns Boldklub en 1941.

Avec son club, il est triple Champion du Danemark en 1948, 1949 et en 1950.

Ørnvold est transféré dans le club italien de la S.P.A.L. en 1951.

Au total, en Serie A, il dispute 22 matchs pour aucun but inscrit lors de son passage.

Il raccroche les crampons après une unique saison en Italie.

En équipe nationale
International danois, il reçoit 18 sélections pour aucun but marqué en équipe du Danemark entre 1947 et 1951.

Son premier match en sélection a lieu le  contre la Norvège (victoire 5-3 à Aker) dans le cadre du Championnat nordique.

Il fait partie du groupe danois médaillé de bronze aux Jeux olympiques de 1948. Il dispute quatre rencontres durant le tournoi dont la petite finale remportée contre la Grande-Bretagne.

Son dernier match en sélection a lieu le  contre l'Autriche (match nul 3-3 à Copenhague).

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international danois
Médaillé de bronze olympique danois
Joueur du Copenhague BK
Joueur de la SPAL
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1948
Naissance en octobre 1921
Naissance à Copenhague
Décès en janvier 2006
Décès à 84 ans

Dion Ørnvold


Bawean geyiği, Bawean domuz geyiği ya da Kuhl domuz geyiği (Axis kuhlii) geyikgiller (Latince: Cervidae) familyasından Endonezya'nın Bawean Adası'na özgü bir geyik türüdür.

Erkeklerin tipik yüksekliği 60–70 cm. civarındadır. Erkeklerin üç dallı boynuzları bulunur. Domuz geyiğinin aksine yavruları doğuşta benekli değildir.

Bawean geyiğinin bilimsel adı Alman zoolog Heinrich Kuhl'a ithafen verilmiştir.

Kaynakça

Geyikgiller

Bawean geyiği