هنزوان أو  أو «أنجوان» بالفرنسية، جزيرة صغيرة ضمن ثلاث جزر تابعة لجمهورية جزر القمر في المحيط الهندي تتمتع بحكم ذاتي إذ لها حاكم يخصها ومجلس نيابي خاص.

التاريخ
وهي آخر جزيرة من جزر القمر، التي فرضت عليها الحماية الفرنسية في عام 1887،
وقد تمكنت فرنسا من تحقيق غرضها بسهولة في هذه الجزيرة بسبب انتشار الحروب الأهلية،
ذلك بسبب نشوب صراع بين علوي حاكم إنجوان، وعمه السالم، ولم يتمكن علوي من التصدي لعمه
فهرب إلى جزيرة القمر الكبرى، ومنها إلى موزمبيق، ثم استقر به المقام في موريشيوس،
ورغم انفراد سالم بالحكم في إنجوان، إلا أن الأمور لم تستقم له، بسبب الفوضى والحروب الأهلية، فقام
وفد من سكان الجزيرة بمقابلة القائد المصري رضوان باشا وطلبوا منه دخول الجزيرة تحت الحماية المصرية.
وفي الواقعة كانت الحكومة المصرية خلال هذه الفترة مشغولة بتدعيم سيطرتها على ساحل شرق أفريقيا،
أكثر من اهتمامها بهذه الجزر الصغيرة. وتوفي سالم ليخلفه ابنه عبد الله الذي تقرب من البريطانيين ووقع
معهم معاهدة تنص على إلغاء تجارة الرقيق في إنجوان، ولكن ترتب على توقيع هذه المعاهدة ثورة
التجار ضد عبد الله، لأن هذه التجارة مثلت مصدر رزق لهم، فاندلعت الحرب الأهلية واضطر عبد الله للإبقاء على
عرشه إلى طلب الحماية الفرنسية.

تم توقيع معاهدة الحماية الفرنسية على إنجوان 15 اكتوبر 1887 تعهد فيها حكام الجزيرة بقبول
ممثل فرنسي في أراضيهم، وأعطوا لفرنسا حق إنشاء المدارس، كما أعطت المعاهدة للممثل الفرنسي حق
التجارة في المنطقة.
وافق عبد الله بن سالم على قبول الحماية الفرنسية، ولكنه رفض بأن تكون الإدارة الداخلية في الجزيرة
في يد فرنسا، واعتبر ذلك مساسا بحقوقه، اندلعت الثورة في إنجوان وقام المسلمون بمهاجمة مقر
المعتمد الفرنسي وأهانوا العلم الفرنسي، ثم توفي عبد الله ليخلفه أخاه عثمان، فاندلعت الثورة في إنجوان
والحروب الأهلية من جديد لأن العرب بايعوا سالم بن عبد الله، بينما بايع الزنوج بايعوا عمه عثمان،
واضطر سالم إلى الفرار فتعقبه عثمان وقبض عليه. وخلال فترة الحروب الأهلية بين عثمان وابن أخيه
سالم أفادت فرنسا من الموقف فأنزلت جنودها إلى الجزيرة وقامت بنفي كل من عثمان وسالم، ونصب
الفرنسيون السيد عمر أميراً على إنجوان، فعين حاكما عليها وأعلن في 21 أبريل 1892 قبوله
للحماية الفرنسية. مؤكدا حق فرنسا في المنطقة فدفع لهم بذلك ثمن تنصيبه سلطانا على بلاده.

صدر قراراً في عام 1912 أصبحت بموجبه هذه الجزر مستعمرة فرنسية ثم ألحقت هذه الجزر بـمدغشقر،
وبقيت تتبعها لمدة عامين حتى عام 1914، ثم عادت مستعمرة منفصلة واستمر ذلك الوضع حتى ما بعد الحرب العالمية الثانية .

السياسة

تتمتع الجزيرة بحكم داتي في إطار دولة جزر القمر وتتوفر على مجلس به 25 نائبا تم انتخابه ما بين 14 و 21 /2004. فاز مناصروا محمد بكار بـ 20 مقعدا مقابل 5 لمناصري غزالي عثماني.

وقد شهدت محاولات الانشقاق عن الوطن الأم سنة 1997 باءت بالفشل وأخيراً حين أعلن رئيسها الاستقلال عن موروني لكن تدخل قوات الاتحاد الأفريقي أعاد الأمور إلى نصابها.

ويذكر أن إنجوان كانت قد انفصلت في 1997 ثم عادت إلى الاتحاد أواخر 2001، ويعاني اتحاد جزر القمر منذ سنوات من نزاعات بين العاصمة موروني والجزر الثلاث وهي القمر الكبرى وإنجوان وموهيلي حيث تتمتع كل واحدة منها بمؤسساتها الخاصة.

تم اختيار الكولونيل محمد بكار لرئاسة الجزيرة في 2002. وفي 2007 عند اختياره لولاية ثانية احتجت الحكومة القمرية على ذلك ووصفته بغير القانوني.

بعد التدخل العسكري للاتحاد الأفريقي تم إعادة الانتخابات في 2008 وفاز موسى طيبو القريب لرئيس القمر ب 52% من الأصوات.

الاقتصاد

جزيرة إنجوان هي أهم منطقة للإنتاج الزراعي في الاتحاد. المنتجات التي تزرع فيها هي الفانيليا والقرنفل واليلانغ يلانغ. ويتم إنتاج وتصدير فواكه إلى مايوت انطلاقا من الجزيرة و
يتم إنتاج أرز محلي لكن لا يكفي الجزيرة
و يقع ميناء موتصمدو ومدرسة الصيدات في الجزيرة. السياحة قليلة في الجزيرة لعدم توفرها على شواطئ الرمل الأبيض.

مراجع

براكين البليستوسين
براكين جزر القمر
بلدان مطلة على المحيط الهندي
تأسيسات سنة 2002 في جزر القمر
تاريخ جزر القمر
جزر جزر القمر
دول سابقة غير معترف بها
دول سابقة في إفريقيا
دول وأقاليم أسست في 1997
دول وأقاليم أسست في 2002
مستعمرات فرنسية سابقة

أنجوان


TN J1338−1942 ist eine Radiogalaxie bei z = 4,1. Sie war die erste Radiogalaxie mit einer Rotverschiebung größer als z = 4, die am Südhimmel entdeckt wurde und zählt zu den hellsten Lyα-Emittern ihrer Art. Bei TN J1338−1942 handelt es sich wahrscheinlich um das größte und hellste Objekt eines in den frühesten Stadien der Entwicklung befindlichen Galaxienhaufens. Die Galaxie wurde am Paranal-Observatorium in Chile entdeckt.

Quellen
 FAZ: Astronomie, Die am weitesten entfernten Galaxien, 9. April 2002
 Zhelenkova Olga, SAO RAS

Individuelle Galaxie
Jungfrau (Sternbild)
Radiogalaxie

TN J1338-1942


Andreas Schlüter ist ein 1942 gedrehter Spielfilm von Herbert Maisch über den gleichnamigen Baumeister und Bildhauer im Berlin des Barock. Die Rolle Schlüters übernahm Heinrich George.

Handlung
Kurfürst Friedrich III. möchte, dass seine Residenz in Berlin durch monumentale Bauten und Denkmäler in großer Pracht erstrahlt. Die repräsentativen Entwürfe sollen auch nach außen hin sichtbar Friedrichs Machtansprüche unterstreichen. Doch Intrigen am kurfürstlichen Hofe machen es schwer, einen geeigneten Künstler zu finden, der Friedrichs Vorstellungen genügt. Schließlich fällt die Wahl auf den Architekten Andreas Schlüter, der den Entwurf eines Reiterstandbildes des Kurfürsten abliefern soll. Der Kurfürst ist nach Ansicht der Vorlage begeistert und macht Schlüter zu seinem Hofarchitekten. Seine wichtigste Aufgabe: Er soll zukünftig das Berliner Schloss vergrößern und glanzvoll umbauen.

Schlüter macht sich bald mit der ihm eigenen künstlerischen Besessenheit ans Werk. Dabei nimmt er keine Rücksicht auf ihn umgebende Kleingeister und Konkurrenten wie den bisherigen Hofarchitekten Eosander. Als Eosander sich mit seinem am Pariser Baustil orientierten Schlossentwurf am Hofe durchsetzt, zieht sich Schlüter gekränkt zurück. Durch seine polternde und undiplomatische Art und dem Mangel an Kompromissfähigkeit hat er sich viele Feinde gemacht. Doch wenigstens das gigantische Standbild soll ganz nach seinen Vorstellungen realisiert werden. Als er plant, dass es in einem Stück gegossen werden soll, kommt es zu Unruhen unter der Bevölkerung, die befürchtet, dass bei diesem Vorhaben aufgrund der großen Hitze die Gussform weggesprengt und dabei ihre Häuser beschädigt werden könnten. Daraufhin verbietet der Monarch Schlüters Vorgehensweise, doch dieser hält sich nicht daran. Obwohl alles glatt verläuft, verstößt ihn Friedrich.

Schlüter verlässt daraufhin sowohl Berlin als auch seine Frau Elisabeth, die er für vieles verantwortlich macht, und geht mit seinem früheren Modell, Gräfin Vera Orlewska, nach Dresden. Eines Tages holt ihn der mittlerweile zum preußischen König aufgestiegene Kurfürst nach Berlin zurück. Schlüter glaubt, nunmehr nicht nur das Schloss, sondern ganz Berlin nach seinen Ideen umzubauen zu können. Doch der König verlangt lediglich von ihm, den höchsten Turm der Welt zu errichten. Wegen des sumpfigen Berliner Baugrunds lehnt Schlüter zunächst ab, gibt dann aber schließlich dem Drängen des Monarchen nach. Wie besessen kniet er sich in den Bau dieses Münzturms hinein und lässt sich auch nicht beirren, als sich erste Anzeichen eines möglichen Einsturzes zeigen. Er baut bis zum Ende, doch während des feierlichen Richtfestes stürzt der Turm in sich zusammen. Schlüter wird eingekerkert, und Gräfin Orlewska wendet sich von ihm ab. Schlüter muss erkennen, dass nur noch seine von ihm verlassene Ehefrau zu ihm steht und sich für ihn einsetzt. Sie ist es, die seine Begnadigung erreicht.

Produktionsnotizen
Das Drehbuch wurde frei gestaltet nach Motiven des Romans Der Münzturm (1936) von Alfons von Czibulka.

Die Dreharbeiten zu Andreas Schlüter begannen am 15. Dezember 1941 und endeten im Mai des darauf folgenden Jahres. Gedreht wurde in der Ufastadt und im Althoff-Atelier, beides Babelsberg. Weitere Aufnahmen entstanden im Berliner Stadtschloss, das einst von Schlüter zur Königsresidenz umgebaut worden war.

Die Welturaufführung von Andreas Schlüter fand am 5. September 1942 im Rahmen der X. Internationalen Filmkunstausstellung (Biennale) in Venedig statt. Damit war Andreas Schlüter einer von sechs deutschen Filmbeiträgen bei der Biennale. Im Oktober folgten die Erstaufführungen in Wien und Dresden. Die Berliner Erstaufführung von Andreas Schlüter erfolgte am 19. November 1942.

Andreas Schlüter erhielt nach der Abnahme des Films durch die Zensur die NS-Prädikate 'Staatspolitisch und künstlerisch besonders wertvoll' und 'jugendwert'.

Der Film steht in der Tradition diverser anderer Großproduktion des Dritten Reichs, mit denen vor allem zwischen 1939 und 1943 überlebensgroßer Persönlichkeiten der mitteleuropäischen Geschichte aus Politik, Kunst und Wissenschaft gehuldigt werden sollte. Darunter fallen Robert Koch, der Bekämpfer des Todes, Friedrich Schiller – Der Triumph eines Genies, Bismarck, Der große König, Ohm Krüger, Rembrandt und Paracelsus. Die Intention hinter diesen in der Regel sehr teuer und aufwendig produzierten und hochkarätig besetzten Filmbiografien war durchgehend eine politische: Es galt, eine Analogie zu Adolf Hitler und dessen von der NS-Propaganda behauptetem "Genie" herzustellen.

Die Kulissenentwürfe stammen von Robert Herlth und wurden von Kurt Herlth und Hermann Asmus umgesetzt. Die Kostüme wurden von Walter Schulze-Mittendorf entworfen. Gerhard Huttula entwickelte die Spezialeffekte. Die Choreografie übernahm Ellen Petz.

Die Kosten des Films betrugen 3,438 Millionen Reichsmark. Damit war Andreas Schlüter einer der teuersten Filme des Dritten Reichs. Nach nur einem halben Jahr nach der deutschen Erstaufführung, im Mai 1943, hatte der Film fast die gesamten Kosten wieder eingespielt: 3,245 Mio. RM. Im Ausland hingegen lief der Film schlecht.

Kritik
Die Schweizer Fachpublikation Der Filmberater publizierte eine ausführliche Analyse: "Künstlerbiographien beginnen Schule zu machen. Noch ist der große Rembrandtfilm in frischer Erinnerung, wird uns schon wieder ein Künstlerleben, diesmal ist es ein großer Bildhauer aus der Barockzeit, auf der Leinwand erzählt. […] Der beliebte, wohlbeleibte Heinrich George spielt mit sichtlicher Begeisterung die Rolle des 'deutschen Michelangelos', Andreas Schlüter. Er füllt buchstäblich jedes Bild, in dem er auftritt, mit seiner Gestalt und mit seiner Stimme so vollkommen aus, dass alle anderen Darsteller neben ihm verblassen. […] Der Film, den Herbert Maisch gestaltete, wirkt ohne Zweifel glaubhaft und hinterläßt einen starken künstlerischen Eindruck. […] Eine Szene wird auf jeden Zuschauer tiefen Eindruck machen: der spannende Augenblick, da Schlüter gegen den ausdrücklichen Befehl seines Herrschers den Guß der monumentalen Reiterstatue wagt und dadurch beim König in Ungnade fällt."

Das Lexikon des Internationalen Films schrieb über Andreas Schlüter: "Der (durch Georges Darstellung interessante) Film verrät mehr über die offiziöse Kunstauffassung des Dritten Reichs als über Kultur und Politik um 1700."

In Das große Personenlexikon des Films ist über Maischs zwei wuchtigen Fimbiografien Friedrich Schiller – Der Triumph eines Genies und Andreas Schlüter Folgendes zu lesen: "Beide Filme förderten indirekt den NS-Gedanken vom 'Genie' und 'kämpfenden Künstler', der sich über das 'Alte' und 'Überkommene' hinwegzusetzen versucht und sich mit seinem 'höheren Ziel', 'deutsche Staatskunst' zu schaffen, als Gegenentwurf zur Kleinstaaterei der im Ständedenken erstarrten Duodezfürsten versteht."

Bogusław Drewniaks Der deutsche Film 1938-1945 urteilte: "Und trotzdem konnte man, bei insgesamt guter Rollenbesetzung, von einer Überlegenheit des Dekorativen gegenüber dem Menschlichen sprechen. Das Monumentalwerk strahlte zugleich eine gewisse 'Kälte' aus".

Reclams Filmführer sah Andreas Schlüter in einer Reihe von Filmporträts, die dem im Dritten Reich vorgelebten Führerprinzip huldigten: "Porträts großer Deutsche webten geschickt am Mythos des Führers, der unbeirrt durch gehässige Gegner und kleinliche Zweifler seinen Weg geht und aus seiner genialen Intuition notfalls auch gegen logische Argumente die richtige Entscheidung trifft: Der alte und der junge König (Hans Steinhoff, 1934), Robert Koch (Hans Steinhoff, 1939), Bismarck und Die Entlassung (Wolfgang Liebeneiner, 1940 und 1942), Andreas Schlüter (Herbert Maisch, 1942)."

Siehe auch
 Liste der während der NS-Zeit im Deutschen Reich uraufgeführten deutschen Spielfilme

Einzelnachweise

Weblinks

Filmtitel 1942
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Schluter
Andreas Schlüter (Architekt)

Andreas Schlüter (Film)


Ernst Johansen (født 26. september 1942 i København) er en dansk filminstruktør. Han er mest kendt for ungdomsfilmene La' os være (1975), Du er ikke alene (1978) og Krigernes børn (1979).

Johansen blev i marts 1981 idømt otte måneders fængsel for samleje med fire piger under femten år. I 1983 blev han dømt for at have forført en mindreårig pige til sex. Ifølge Ekstra Bladet havde Ernst Johansen lokket pigen til at gennemspille en forførelsesscene og posere nøgen, hvorefter han forførte hende til samleje.

I marts 2018 stod fem kvinder og tidligere børneskuespillere frem i TV 2-dokumentaren De misbrugte filmbørn med anklager om seksuelle overgreb begået af Ernst Johansen.

Kilder

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Danmark
Manuskriptforfattere fra Danmark
Personer fra København

Ernst Johansen


Prezentul glosar de alpinism conține termeni din domeniul drumeției și explorărilor montane, precum și noțiuni geografice, ecologice și tehnice conexe subiectului.

A
 ablațiune:
- transport al materialului rezultat din dezagregarea rocilor;
- reducerea masei unui ghețar prin topire, evaporare sau desprinderea aisbergurilor.
 abrupt:
- porțiune dintr-un versant muntos, stâncos, puternic înclinat, formând pereți (ex: Bucegi, Piatra Craiului, etc);
- (despre un teren) foarte înclinat; accidentat, prăpăstios.
 ac - stâncă izolată și ascuțită (colț) caracteristică zonelor de abrupt. (ex: Acele Morarului, Bucegi).
 accident - neregularitate a reliefului apărută ca rezultat al interacțiunii agenților interni și externi.
 acroșare -  tehnică de cățărare sportivă care constă în agățarea unei prize înalte, cu vârful sau călcâiul piciorului, care devine o "a treia mână".
 agest(ru) - aluviune sau îngrămădire de lemne, bușteni, crengi etc. aduse de apele repezi și formând un fel de stăvilar la cotitura unui râu.
 Alien - dispozitiv mobil de asigurare, din categoria "nucilor active", care se fixeaza in fisuri mici; sunt asemănătoare friendurilor, cu patru came și tijă flexibilă.
 alpenștoc - baston lung, cu vârf metalic ascuțit, folosit în alpinism; baston de munte (vezi și piolet).
 alpin - zona cea mai înaltă a unui munte, începând de la circa 1.900 m altitudine.
 alpiniadă - concurs de alpinism între mai multe țări, care constă în întreceri contratimp pe trasee de cățărare (vara) și pe trasee de alpinism (iarna).
 alpinism:
- categoria ascensiunilor pe munte, pe jos, ca divertisment;
- exercițiu fizic de mare curaj, depus cu scopul atingerii unor puncte dificile dintr-o zona de abrupt; cel care execută acest gen de exercițiu fizic se numește alpinist.
- ascensiune pe munte în zone abrupte, stâncoase sau cu zăpadă permanentă, pe trasee nemarcate sau neamenajate și care necesită un echipament tehnic specific.
 alpinism tehnic - vezi cățărare alpină.
 alpinism utilitar - efectuarea de cățărări pe clădiri, structuri etc., folosind echipament specific alpinismului, în scopul efectuării unor intervenții.
 altitudine - înălțimea unui punct de pe suprafața terestră, calculată față de nivelul mării sau față de un punct de referință.
 alungire - prelungirea corzii de alpinism sub sarcină, mai ales la căderea capului de coardă, pentru reducerea forței de șoc.
 alveolă - scobitură cvasicirculară generată de coroziune, atunci când vântul este perpendicular față de abrupt.
 amonte, în ~ - în susul văii, al apei; mai aproape de izvoare (vezi și aval).
 ancoră - piesă metalică ce se fixează în stâncă, într-o gaură forată artificial, pentru asigurarea împotriva căderii.
 ancoră chimică - ancoră care se fixează în gaură prin intermediul unui adeziv special.
 ancoră de zăpadă - dispozitiv de asigurare în zăpadă și care poate fi: ancoră profil V sau deadman.
 ancoră profil V - cornier lung de circa 50 cm din duraluminiu care se îngroapă în zăpadă, lăsând la suprafață numai capătul buclei de coardă.
 arcadă - element de relief în formă de arc, întâlnit în general în zonele calcaroase.
 arșiță - suprafață de teren defrișată prin foc; fâneață sau pășune montană având această proveniență.
asigurare - mijloc de evitare sau limitare a căderii alpiniștilor; se realizează cu ajutorul cordelinelor , carabinierelor, pitoanelor, pioleților cu caracter fix (in locurile de regrupare sau odihnă) și cu caracter mobil (în ascensiune).
 aval, în ~ - în josul văii, al apei  (vezi și amonte).
 avalanșă - masă de zăpada, gheață sau grohotiș care se deplaseaza rapid pe versanții înclinați ai unui munte, în virtutea legii gravitației (sinonim: lavină).
 aven - puț natural, vertical, întâlnit în zonele calcaroase, uneori comunicând în partea inferioară cu o galerie subterană.

B
 bavareză - tehnică de cățărare liberă, constând în acțiunea prizelor de mână și apăsarea prizelor de picior (sinonim tehnica Piaz).
 brană - porțiune de lățime variabilă, dar în general redusă, care înconjoară un versant și folosită la deplasări (sinonim poliță).
 berbeci - stânci rotunjite de actiunea foștilor ghețari cuaternari, având aspectul unor spinări sau frunți de berbec; se întâlnesc în căldările înalte ale Carpaților și în nordul Rusiei și al Poloniei.
 batcă - porțiune mai înaltă, situată pe o culme submontană sau pe o măgură (exemple: Ceahlău, Piatra Craiului).
 biserică - formă de relief (turlă înaltă) întâlnită în zonele montane calcaroase (exemplu: Retezatul Mic).
 bivuac - adăpost pentru noapte făcut de alpiniști sau turiști.
 blid - nume dat de localnici unor căldări glaciare mici.
 bouldering - formă de cățărare întreprinsă fără asigurare (fără corzi de siguranță), limitată la rute foarte scurte, astfel încât căderile să nu producă accidente; vezi și buildering.
 brână - porțiune stâncoasă de lățime variabilă, suspendată de-a curmezișul unei zone de abrupt.
 buclă - bucată de coardă sau chingă, având capetele înnodate sau cusute între ele.
 buildering - urcarea pe o suprafață construită de om, care inițial nu a fost destinată cățărării, fără utilizarea mijloacelor de asigurare: corzi, ventuze, cuie sau pitoane (vezi și bouldering).
 bulz - formă de relief submontan care reprezintă resturile unui con vulcanic stins, acoperite cu pădure, cu aspectul unei căpățâni de zahăr (poate fi întâlnit în Munții Metaliferi, în Munții Oaș); vezi și cornet.
 bunget - partea cea mai ascunsă și mai deasă a unui masiv păduros și greu de străbătut.

C
 canion - porțiune de vale de abrupt, adâncă și foarte îngustă, cu pereți verticali.
 canyoning - sport extrem care utilizează tehnicile de cățărare și urmărește parcurgerea unui canion de-a lungul apei acestuia.
 carabinieră - inel metalic, prevăzut cu o clapetă care se deschide spre interior și care servește la atașarea de pitoane a corzilor sau a scărițelor.
 carst - fenomen complex întâlnit în zonele calcaroase și care se concretizează prin: peșteri, doline, avene, cheiuri, defileuri etc.
 cascadă - cădere de apă peste una sau mai multe trepte de pe cursul unei văi; echivalente: vânturiș (Bucegi), duruitoare (Ceahlău).
 cascadă de gheață - scurgere de apă înghețată, pe care cățărarea se efectuează cu un echipament special.
 cască - acoperământ realizat din material sintetic, folosit pentru protecția capului.
 căldare glaciară - vezi circ glaciar.
 căldare nivală - circ mic, apărut prin presiunea zăpezii.
 cărare - drum foarte îngust la țară, la munte, în pădure, pe care se poate merge numai pe jos (sinonim potecă).
 cătun - căldare glaciară stâncoasă, plină de bolovani.
 cățărare - urcare prin agățare, pe stâncă, zăpadă sau gheață; forme: alpinism, cățărare solitară, bouldering.
 cățărare artificială - stil de cățărare în care se folosește orice mijloc natural sau artificial pentru înaintarea pe perete; altă denumire: cățărare mecanică.
 cățărare mecanică - vezi cățărare artificială.
 cățărare solitară - cățărare fără existența unui coechipier, dar folosind pentru auto-asigurare mijloace și tehnici specifice.
 cârșie - înălțime calcaroasă împădurită sau nu, prezentând porțiuni abrupte.
 centură complexă de siguranță - centură de tip ham, folosită mai ales în alpinismul utilitar sau în situații de urgență, de coborâre, de salvare etc.
 chei - vale îngustă, cu pereți înalți și abrupți, care se formează acolo unde apa exercită o puternică eroziune.
 cheie de picior - fixarea piciorului într-o fisură pentru realizarea unei prize.
 chică - formă de relief submontan, echivalând cu un vârf rotunjit (de exemplu în Munții Făgăraș).
 cioacă - formă de relief domoală, acoperită de vegetație.
 circ glaciar - formă de relief adâncită, cu contur circular și cu aspect de amfiteatru, rezultată prin acțiunea de eroziune exercitată de un ghețar pe suprafața bazinului de acumulare a gheții (sinonime: căldare glaciară, zănoagă).
 ciuceve - versanți abrupți ai unei văi pe cursul unor chei (exemplu: Ciucevele Cernei).
 claie - formă de relief tronconică, pe culmea sau cresta unui munte.
 clăbucet - formă de relief sub-montană (sub-alpină) cu aspect rotunjit și acoperită de pădure (exemple: Clăbucetul Taurului, Clăbucetul Baiului, Prahova).
 clădărie - îngrămădire haotică de stânci.
 cleanț - trecătoare printre dealuri (exemplu Cleanțul Cozmii din Retezat); vezi și colț, țanc.
 climbing wall - construcție artificială asemeni unui perete montan utilizată de către cățărători pentru antrenament, divertisment sau concursuri.
 clin - pantă cu înclinație variabilă a unui munte sau a unei văi; vezi și coastă, versant.
 coamă - culmea îngustă, situata la intersecția planurilor înclinate a unor versanți opuși; sinonime: culme, creastă, dungă, spinare.
 coardă - mănunchi de mii de fibre sintetice de aceeași lungime, cu diametrul variind în general între 8 și 12 mm; se utilizează la coborâre și urcare.
 coastă - povârnișul unui deal, al unui munte, al unei văi etc.; vezi și clin, versant.
 colț - vârf stâncos al unui munte (vezi și cleanț, țanc).
 colțari - dispozitiv metalic, având 6 - 8 vârfuri ascuțite, care se aplică pe talpa bocancilor, pentru a ușura ascensiunea unei pante de zăpadă întărită sau de gheață.
 concrețiuni - forme diverse de depunere a carbonatului de calciu (lapte de piatră) pe pereții unei peșteri  (stalactite, stalagmite, coloane, pânze, baldachine, bazinete, ghirlande, cristale, etc.)
 cordelină - frânghie mai mică (cu diametrul de 4-7 mm) pentru transportul de materiale sau oameni.
 cornet - formă de relief echivalent cu bulzul ca înfățișare, de origine calcaroasă.
 cornișă - obstacol proeminent, de forma unei streșini stâncoase, situate în partea superioară a rupturilor de pantă, a săritorilor sau pe desfășurarea unui perete stâncos, perete sau porțiune de perete înclinat mai mult decât verticala; sinonim: cornișă.
 corugă -  vale de abrupt, stâncoasă.
 costiș -  se folosește pentru a arăta mersul în lungul unei coaste, în urcuș sau coborâș ușor, spre deosebire de linia de cea mai înaltă pantă (sinonim: de-a coasta).
 covată - vezi curmătură.
 cramponaj - utilizare a crampoanelor; fixare cu crampoanele.
 creastă - vezi coamă.
 crevasă - despicătură verticală într-un ghețar montan.
 crupă - formă de relief din două versante care se unesc după o linie.
 culme - vezi coamă.
 cumpănă de ape - linia de separație dintre două bazine hidrografice sau dintre două văi învecinate; coincide în general cu coama sau creasta unui munte.
 curătură - loc despădurit prin defrișare și folosit ca pășune; echivalent: runc.
 curmătură - locul unde coama sau creasta unui munte coboară apreciabil sub nivelul general al acestuia, permițând trecerea de pe un versant pe celălalt (sinonime: covată, șa, tarniță, prislop).
 custură - creastă stâncoasă, îngustă și prăpăstioasă, specifică zonelor alpine glaciare.

D
 deadman - ancoră de zăpadă sub formă de lopățică, prevăzută cu cablu de ancorare și care se îngroapă în zăpadă pe direcția de cădere, funcționând ca un plug în caz de solicitare.
 deal - formă de relief convexă, mai rar plată sau ascuțită, în general cu înălțimi cuprinse între 200 și 800 de metri.
 defileu - vale transversală îngustă cu pereții abrupți, caracteristică râurilor care străbat regiuni muntoase.
 derivație - ramificație a unui traseu turistic, având drept obiectiv un anumit punct interesant.
 distanță de cădere - distanța maximă între două puncte de ancorare.
 dolină - o adâncitură sub formă de pâlnie, fenomen geologic întâlnit în zonele carstice și care rezultă din acțiunea dizolvantă a apelor de suprafață asupra calcarului.
 dos (de munte) - versant cu expunere către nord, umbrit (vezi și față de munte).
 dungă - vezi coamă.

E
 emergență - vezi izbuc.
 escaladă - ascensiunea unui perete de stâncă, fie prin cățărare liberă, fie cu ajutorul unor ustensile specifice alpinismului.

F
 față (de munte) - versantul cu expunere la sud (însorit) (vezi și dos).
 făgaș - urmă adâncă (și îngustă) săpată în pământ de șuvoaiele apelor de ploaie sau lăsată de roțile unui vehicul.
 fereastră - despicătură îngustă pe linia unei creste montane, în general abruptă și care face dificilă continuarea drumului (sinonim: strungă; vezi și portiță).
 firn - zăpadă frecventă de pe munții înalți, devenită granulară în urma topirilor și înghețărilor repetate.
 fisură - crăpătură îngustă practicată într-un perete stâncos ca urmare a acțiunii apelor meteorice asupra acesteia și care uneori servește la cățărat.
 fosilă - peșteră pe care nu o (mai) străbate un curs de apă.
 fundul văii - linia cea mai joasă a unei depresiuni.
 funicular:
- frânghie de alpinism întinsă peste o prăpastie, o crăpătură sau o prăbușire pentru a trece oameni și materiale;
-  mijloc de transport aerian pentru transportat materiale sau persoane, format din cabluri purtătoare de vagonete.

G
 galerie - culoar strâmt, rezultat al scurgerii apelor prin diaclazele care intersctează culoarele de calcare.
 gâlmă - denumire regională pentru un vârf de munte de înălțime modestă.
 genune:
- prăpastie adâncă, abis;
- (pe cursul unei ape) lac întins cu adâncime foarte mare.
 gol alpin - zonă alpină acoperită de pășune sau chiar lipsită de vegetație pastorală, situată deasupra limitei superioare a pădurilor.
 gol de munte - regiune situată deasupra zonei forestiere și acoperită cu pășuni alpine, tufănișuri cu jnepeni, ienuperi sau regiune stâncoasă.
 grind - acumulare de grohotișuri fixate prin vegetație (exemplu: Grindul Pietrei Craiului).
 grohotiș - masă compactă de bolovănișuri provenită din dezagrgarea rocilor unui versant, în general așezat în pantă.
 grotă - vezi peșteră.

H
 ham - centură de siguranță croită sub chingă (sub forma unui scaun în jurul coapselor).
 ham complet - ham format atât din chinga care se fixează pe bazin și coapse, cât și din cea care se fixează pe piept (vesta).
 hățaș:
- cărare făcută de animale sălbatice prin pădure;
- drum râpos, abrupt, cu coaste repezi.
 hățiș - desiș, pădure tânără deasă si încâlcită, greu spre foarte greu de străbătut, ce apare de obicei după tăierea unei păduri mature.
 hău - prăpastie mare, gol adânc.
 hidrografie - (în sens restrâns) rețeaua generală de văi și de ape care străbate o anumită zonă.
 horn - spărtură îngustă și adâncă, practicată în peretele unui munte și care permite trecerea alpiniștilor (vezi jgheab).

I
 iezer - lac de munte (exemple: Iezer din Munții Făgăraș, Iezer din Munții Rodnei) (sinonim: tău).
 izbuc - locul unde țâșnește, sub presiune, apa unui râu subteran, specific zonelor carstice (alte denumiri: izvor vauclazian, exurgență, resurgență, galgoi, bigar).
 izbuc intermitent - izbuc prin care apa nu iese continuu, ci la anumite intervale de timp.
 izvor - locul unde apa unei pânze freatice iese la suprafață.
 izvor vauclazian - vezi izbuc.

J
 jgheab - scobitură mai largă decât un horn, practicată pe un versant; vezi și: șiștoacă, vâlcea, văiugă.
 jugulare - chingile cu care se fixează casca pe cap.

K
 kevlar - material compozit, rezistent și neinflamabil, din care se fabrică piese de echipament alpin: corzi, cordeline sau piese de îmbrăcăminte.

L
 lavină - vezi avalanșă.
 lăsătoare - loc liber, sub forma unui culoar, în mijlocul unor întinderi acoperite de jnepenișuri.
 lungime de coardă - etapă de cățărare corespunzând ca lungime cu cea a coardei (40-50 m).
 luminiș - vezi poiană.
 lungime de coardă - etapa de cățărare corespunzând ca lungime cu cea a coardei (40-50 m).

M
 marcaj turistic - ansamblu de semne dispuse în locuri vizibile, pentru a indica turiștilor un anumit drum sau traseu turistic.
 martoane - grămezi de crengi și trunchiuri provenite din defrișarea plantelor lemnoase din pajiști (jneapăn, ienupăr).
 măgură:
- formă de relief aproape conică care se ridică deasupra zonei înconjurătoare;
- culme submontană în general împădurită.
 momâie - piramidă din lespezi de piatră ridicată de localnici pentru orientare în teren (de exemplu în Munții Retezat); sinonim: om de piatră.
 morenă - masă de material detritic (nisip, pietriș, bolovăniș), transportată de ghețari și lăsată acolo unde se topește gheața.
 muchie - linia de culme a unui munte sau a unei creste de munte.
 muncel - formă de relief de o înălțime modestă, în general făcând parte dintr-un grup.
 mutătoare - stână sau bordei ocupat periodic și numai pentru o perioadă a sezonului pastoral.

N
 nișă - grotă în stâncă, de mici dimensiuni, unde se odihnesc alpiniștii în timpul traseelor mai lungi (exemplu: Fisura Albastră din Bucegi).
 nod - realizarea unui ochi pe coardă, cu un scop anume, cum ar fi legarea a două fire între ele.
 nod autoblocant - nod care se blochează atunci când este încărcat cu greutate.

O
 obcină:
- culme, coamă prelungită de deal sau de munte care unește două piscuri, versant comun care formează hotarul dintre două proprietăți;
- înălțime acoperită de pădure.
 "om de piatră" - vezi momâie.
 orografie - sistemul formelor de relief ce caracterizează o zonă montană de mare întindere.

P
 padină:
- porțiunea inferioară a unei văi abrupte, mai largă, cu vegetație și în general umedă;
- poiană cu aspect de depresiune.
 paravalanșă - zid de piatră sau de beton pentru apărarea unei căi de comunicație contra avalanșelor de zăpadă.
 pas - punctul de trecere de pe un versant pe altul al unui grup de munți, folosind invariabil o curmătură (sinonim: trecătoare).
 peșteră - scobitură adâncă, în general desfășurată pe mai multe galerii, determinată în zonele carstice de acțiunea dizolvantă a apelor asupra calcarelor (sinonim: grotă).
 piatră grăitoare - stâncă izolată pe culmea unui munte, unde frecvent se formează ecouri.
 picior de munte - ramificație a unui masiv muntos, ramură a unei culmi montane, pornind, în general, dintr-un pisc dominant.
 piemont - formă de relief situată la contactul unor munți cu o câmpie sau cu o depresiune, formată prin acumularea depunerilor aduse de apele curgătoare la schimbarea de pantă.
 pinten - porțiune de creastă ascuțită și abruptă care se ridică brusc, întrerupând linia descendentă a crestei.
 piolet -  instrument asemănător cu un mic târnăcop, folosit de alpiniști la escaladări, în special în zonele cu zăpadă sau gheață (vezi și alpenștoc).
 pisc - vârf stâncos ascuțit (de obicei fără vegetație) al unui munte.
 piton - țăruș metalic, care se fixează în fisurile de stâncă, având la capăt un inel prin care se introduce coarda sau scara și care servește la asigurarea alpiniștilor în timpul escaladărilor.
 plai:
- partea mijlocie sau superioară a unui munte sau deal, slab înclinată, acoperită cu pajiști;
- drum (sau cărare) care face legătura între poala și creasta unui munte; potecă.
 platou - zona plană, ușor înclinată, care încununează unii masivi muntoși, de structura conglomeratică, reprezentând o formă de relief structurată; sinonim: pod.
 poală - zonă mai largă de la baza unei forme de relief înalte (munte, deal, pisc etc.).
 pod - vezi platou.
 poiană - suprafață de teren în interiorul unei păduri, lipsită de copaci și acoperită cu iarbă și cu flori (sinonim: luminiș).
 poliță - vezi brană.
 portiță - loc de trecere printre stânci, care permite de obicei traversarea unei culmi (vezi și fereastră).
 potecă - vezi cărare.
 prelucă - (regionalism) poiană mică într-o pădure, între munți sau între dealuri, pe valea unei ape.
 pripor:
- coastă de deal sau de munte, pantă abruptă; povârniș;
- adăpost de iarnă pentru oi, făcut din împletitură de nuiele sau din stuf și acoperit cu paie, trestie, cetină de brad etc.
 prislop - vezi curmătură.
 priză - asperitate, proeminență a unei stânci de care se poate apuca un alpinist în timpul cățărării.

R
 rachete (de zăpadă) - împletituri din sfoară care imită o paletă de tenis și care se adaptează la bocanci pentru mersul pe zăpadă.
 ramonaj - escaladare prin interiorul unei formații stâncoase.
 rapel (coborâre în ~) - coborârea pe o coardă cu ajutorul unui sistem de frânare numit ochi de rapel și care permite recuperarea coardei după terminare.
 ravenă - șanț larg format de o pantă datorită puternicei eroziuni de suprafață.
 repeziș - zonă de înclinație mijlocie și relativ uniformă, în profilul longitudinal al unei văi; când această înclinație se apropie de verticală, porțiunea respectivă devine concavă.
 resurgență - vezi izbuc.
 runc - vezi curătură.

S
 Salvamont - organizație pentru salvarea celor rătăciți sau surprinși de viscole ori avalanșe în munți.
 sălaș - așezare, gospodărie izolată, specifică regiunilor cu fânețe, locuită numai în perioada lucrărilor agricole.
 săritoare - treaptă de înălțime variabilă care întrerupe cursul descendent al unei văi de abrupt, ruptură de pantă, denivelare în firul unei văi; poate fi utilizată pentru depășirea văilor.
 scoc:
-  jgheab pentru transportul lemnelor;
- vale adâncă sub formă de jgheab.
 seninari - stânci golașe de culoare deschisă, foarte înclinate, situate în zonele de abrupt ale unor masivi calcaroși.
 sohodol - vale seacă în regiuni calcaroase.
 sorb - loc de pierdere în pământ a unui curs de apă situate sub oglinda acestuia și în care scurgerea apei se face sub presiune.
 spălătură - stâncă golașă, de o înclinație mai redusă, lustruită de acțiunea apelor de ploaie sau a zăpezilor.
 spinare - vezi coamă.
 strungă - vezi fereastră.
 surplombă - vezi cornișă.

Ș
 șa - vezi curmătură.
 șipot:
- izvor a cărui apă țâșnește cu putere și este captată printr-un jgheab sau printr-o țeavă;
-  jgheab, țeavă prin care se captează apa unui izvor;
- loc unde o apă curge repede; vârtej.
 șiștoacă - șanț stâncos și îngust, puternic înclinat, care brăzdează versantul abrupt al unui munte; vezi și: jgheab, vâlcea, văiugă.

T
 tarniță - termen folosit în Munții Apuseni pentru șa.
 tău - lac glaciar.
 tinov - mlaștină de turbă acidă, situată în general în zone sub-montane (exemplu: Țara Dornelor).
 tiroliană:
- tehnică de alunecare pe o coardă întinsă cu ajutorul unui dispozitiv similar unui scripete;
- coarda sau sistemul de coarde folosite în această tehnică.
 trecătoare - vezi pas.

Ț
 țalfă - vârf de munte ascuțit și dezgolit.
 țanc - vârf stâncos pe linia de culme a unui munte sau pe versantele acestuia, în formă de piramidă sau trunchi de con (vezi și colț, cleanț).

U
 uluc (glaciar) - sector alungit al unei văi glaciare, în pantă mică și constituind, de regulă, o treaptă inferioară și cea mai întinsă a acesteia.
 umăr - treaptă orizontală și de mici dimensiuni pe traiectul unei creste și precedând o căldare glaciară pronunțată a acesteia.

V
 vale - formă de relief, îngustă și alungită, cu panta în descreștere în aval, creată prin acțiunea apelor curgătoare.
 vale glaciară - vale largă, cu profil transversal în formă de U, formată prin eroziunea ghețarilor; în cadrul acesteia se disting: circul glaciar (fosta zonă de acumulare a zăpezii) în partea de sus și ulucul glaciar (locul unde s-a scurs ghețarul).
 vale oarbă - vale închisă de un perete, la baza căruia se pierde apa.
 văiugă - vale îngustă și puțin adâncă; vezi și: jgheab, șiștoacă, vâlcea.
 vâlcea:
- vale îngustă și puțin adâncă, cu fundul aproape plat și cu versantele în pantă ușoară; vâlcică; vezi și jgheab, șiștoacă, văiugă.
- pârâu mic de-a lungul unei vâlcele.
 vânturiș - cascadă mică.
 vârf - partea (punctul) cea mai de sus (uneori ascuțită)  a anumitor forme de relief (stâncă, deal, munte); vezi și pisc.
 versant - față a unui masiv muntos; versantele sunt oponente în cazul unei culmi, creste sau spinări și divergente în cazul unui bloc montan; vezi și clin, coastă.
 viroagă - vale mică, râpoasă, mocirloasă, formată de ploi și de inundații sau prin părăsirea albiei de către un râu; albia unui torent, cu malurile adânci și abrupte.

Z
 zănoagă - căldare glaciară al cărei izbuc este bine profilat (exemplu: Lacul Zănoaga Mare, Retezat).

Vezi și
 Glosar de speologie
 Glosar de geografie
 Glosar de turism
 Glosar de sport

Legături externe
  Mic glosar de termeni montani
  Dictionnaire de la montagne

Alpinism

Glosar de alpinism


Ensembles

Ensemble Ehemalige Judensiedlung

Das Ensemble umfasst den Teil der ehem. Judensiedlung im alten Ortskern von Kriegshaber, der sich entlang der Nordseite der Ulmer Straße hinzieht. Nach der Austreibung der Juden aus der Reichsstadt um 1440 siedelten sich diese vor allem in Kriegshaber an, wo sie unter dem Hoch- und Gassengericht der Markgrafschaft Burgau standen, während sie ihren Geschäften in der nahen Stadt weiter nachgehen konnten. Die westlich des ehemaligen Zollhauses in fast geschlossener Reihe erhaltenen einstigen Judenhäuser entstammen überwiegend dem 18. Jahrhundert. Zwischen diesen vorwiegend drei- bis viergeschossigen schmalen Traufseitbauten mit hohen Satteldächern liegt, leicht zurückgesetzt, die schlichte Synagoge.

Aktennummer: E-7-61-000-18

Einzelbauwerke

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Augsburg

Liste der Baudenkmäler in Augsburg-Kriegshaber


O Vale Cucamonga é uma região ao sudoeste do Condado de San Bernardino e noroeste do Condado de Riverside, no sul da Califórnia, Estados Unidos. O vale está localizado abaixo das montanhas de San Gabriel, na região do Inland Empire.

Geografia
O Vale Cucamonga é uma região ao leste do Vale de Pomona, e oeste do Vale de San Bernardino. Está localizado entre Los Angeles e San Bernardino.

O Vale Cucamonga AVA, designado como Área Vitivinícola Americana, encontra-se na região do Vale Cucamonga. Foi um importante local de produção de vinho do final do século XIX até meados do século XX, antes da expansão urbana e a suburbanização se espalharem pela área.

Cidades

 Corona
 Eastvale
 Fontana
 Vale do Jurupa
 Norco
 Ontário
 Rancho Cucamonga
 Rialto

Dados Demográficos
A demografia do Vale Cucamonga mudou nos últimos anos. A população de europeus americanos, que já foi a maioria, está em declínio, enquanto a população de latinos e afro-americanos está em crescimento.

Ao contrário da maior parte do sul da Califórnia, não há uma população substancial de asiático-americanos no vale, embora haja um crescente aumento. A cidade Rancho Cucamonga tem a maior população de asiático-americanos do Vale Cucamonga, com 9,0% de seus habitantes.

Transporte

Transporte Público
Duas linhas ferroviárias suburbanas, operadas pela Metrolink, a Linha San Bernardino e a Linha Riverside, atendem a área do Vale Cucamonga.

Rodovias
As rodovias que correm na direção leste-oeste são a State Route 210, Interstate 1, State Route 60 e State Route 91. A Interstate 15 é a única rodovia norte-sul do vale.

A histórica U.S. Route 66, corre na direção leste a oeste da região. Outras rodovias e avenidas importantes são a Base Line Road, a Arrow Route, a 4th Street/San Bernardino Avenue, a Van Buren/Mission Boulevard e a Valley Boulevard, na direção leste-oeste, e a Archibald Avenue, a Sierra Avenue e a Riverside Avenue na direção norte-sul.

Referências

Regiões da Califórnia
Vales dos Estados Unidos
Inland Empire

Vale Cucamonga


Uçacaksın, Gülben Ergen'in 2004'ün Şubat'ında çıkardığı müzik albümünün adıdır. Toplam 600.000 satış grafiğine ulaştı. "Uçacaksın", "Kandıramazsın Beni", "Küt (Pır Pır)" ve "Ayrılmam" şarkıları beğenilen şarkılar oldu.
Gülben Ergen, albümün tanıtım konserini Mydonose Showland'de verdi ve konseri 6 bin kişi izledi. Bu konser, Türkiye'nin ilk albüm tanıtım konseridir.
Albüm, yılın en çok satan 3. kasedi oldu. MÜYAP, Kral TV gibi birçok kurumdan ödül aldı.
Albüm 2005 yılında "Fıkır Fıkır" ilavesiyle "Fıkır Fıkır 9+1" adıyla tekrar yayınlandı.

Şarkı listesi
 "Yasa" (söz-müzik: Sezen Aksu)
 "Uçacaksın" (söz-müzik: Şehrazat)
 "Beyaz Güvercin" (söz-müzik: Metin Özülkü)
 "Kandıramazsın Beni" (söz-müzik: Yıldız Tilbe)
 "Gencecik Delikanlı" (söz-müzik: Nazan Öncel)
 "Ayrılmam" (söz-müzik: Şehrazat)
 "Küt (Pır Pır)" (söz-müzik: Sezen Aksu)
 "İnsanlık Hali" (söz-müzik: Sezen Aksu)
 "Git" (söz-müzik: Şehrazat)

"9+1" şarkı listesi
 Fıkır Fıkır
 Kandıramazsın (remix)
+
 "Yasa"
 "Uçacaksın"
 "Beyaz Güvercin"
 "Kandıramazsın Beni"
 "Gencecik Delikanlı"
 "Ayrılmam"
 "Küt (Pır Pır)"
 "İnsanlık Hali"
 "Git"

Klip Şarkıları
 Uçacaksın
 Kandıramazsın Beni
 Küt (Pır Pır)
 Gencecik Delikanlı
 Ayrılmam

Dış bağlantılar

https://www.oeaw.ac.at/kal/agm/docum/dam21.mid
https://www.oeaw.ac.at/kal/agm/

Gülben Ergen albümleri
2004 albümleri
2005 albümleri
Seyhan Müzik albümleri

Uçacaksın


Değer zinciri analizi, bir organizasyonun kendi sunduğu servis veya ürünlere, belirli bir sırayla uyguladığı işlemlerin, yani bir değer zincirinin sayesinde anlam kattığını kabul eden işletme felsefesinde, bu zincirdeki güçlü ve zayıf yönleri sistematik olarak ortaya çıkarmak, tanımlamak ve analiz etmek için kullanılan analiz yöntemidir. Değer artışının nasıl sağlanabileceğini, bunun için hangi kritik faaliyetlerin ve faktörlerin göz önüne alınması gerektiği, düşük maliyet ve farklılaşmanın nasıl gerçekleşeceği, rakiplerin yetenek ve faaliyetleri ile karşılaştırarak sistematik bir şekilde bu analizle açıklanır.

İş
Tedarik zinciri yönetimi

Değer zinciri analizi


Frau am Fenster ist ein zwischen 1818 und 1822 datiertes Gemälde von Caspar David Friedrich. Das Bild in Öl auf Leinwand im Format 44 × 37 cm befindet sich in der Berliner Nationalgalerie.

Bildbeschreibung

Die Frau am Fenster ist eines der seltenen Gemälde Friedrichs, in dem die natürlichen Gegebenheiten einigermaßen genau abgebildet sind.
Das Gemälde zeigt eine Frau vor der Fensterpartie eines nahezu leeren Raumes die dem Betrachter den Rücken zukehrt. Der Betrachter sieht die breiten Dielen des Bodens, sieht frontal auf nackte Wände und, in einer vorgeschobenen schmalen Nische, eine schmale Fensterbank, auf der rechts außen, von der Frau rechts abgesetzt durch den geöffneten mittleren Fensterflügel, zwei Flaschen auf einem Blatt stehen. Hinter den Flaschen steht diagonal ein dünner länglicher Stab, der einen Pinsel darstellen könnte.
Der Raum ist anhand des Atelierbildes von Georg Friedrich Kersting von 1811 als Atelier Friedrichs erkennbar, das sich im Haus An der Elbe 26 befand.

Die Frau schaut scheinbar versunken aus dem Fenster. Sie trägt ein knöchellanges, in Falten gelegtes grünes Kleid mit weißem Rüschenkragen, das durch ein dünnes Band in der oberen Taille gebunden ist. Unter dem Kleid schauen weiße Strümpfe und gelbliche Hausschuhe hervor. Ihre langen Haare sind gewunden und zusammengesteckt und oben von einem breiten Kamm gehalten. Die changierenden Grün-, Grau- und Brauntöne des Kleides setzen sich in der Umgebung des Zimmers fort. Die Rückenfigur stellt nach zeitgenössischer Überlieferung Caroline Friedrich dar, die Frau des Malers.

Im unteren, hellgrün abgedunkelten Teil des Fensterrahmens ist mittig ein Fenster geöffnet und gibt den Blick frei auf Masten und Takelung zweier Segelboote sowie eine Reihe von hoch gewachsenen Pappeln, die nach Landschaftsdarstellungen aus dieser Zeit die Uferzone der Elbe säumten. Die Bäume und das vordere Schiff werden durch den Maler deutlich näher am Fenster gelegen gemalt, als sich diese wirklich befinden. Diese Nähe ist unrealistisch. In den oberen Fenstersegmenten setzen sich rechts Mast und Takelage des dichtesten Segelbootes fort, ansonsten ist nur blauer Himmel mit dünnen Wolkenkolonnen zu sehen.

Datierung

Seit 1916 galt für die Frau am Fenster die Datierung auf 1818, die in der Forschung auch immer wieder bestätigt wurde. Diese Festlegung gründete sich auf die weitgehende Übereinstimmung des Interieurs mit dem von Kersting 1811 und 1819 gemalten Atelier Friedrichs, abgesehen von Einzelheiten. Die Malerstube befand sich in der Dresdner Wohnung im Haus An der Elbe 26 (heute: Terrassenufer), die der Maler 1820 verließ, um in das Haus An der Elbe 33 zu ziehen.

Helmut Börsch-Supan schloss aus der verspäteten Einlieferung des Gemäldes zur Dresdner Akademieausstellung von 1822, dass es gerade vollendet gewesen sein müsse. Der Katalog der Dresdner Akademieausstellung von 1822 vermerkte unter den nachträglich eingereichten Arbeiten: "Des Künstlers Attlier, nach der Natur gemalt von Friedrich, Mitglied er Akademie." Gegen die spätere Datierung spricht die Übereinstimmung von baulichen Details in den verglichenen Bildern, die sehr unwahrscheinlich in der nächsten Wohnung genauso vorhanden gewesen sein können. Gleichwohl hatte sich die Datierung 1822 seit den 1970er Jahren durchgesetzt. In jüngster Zeit rekurriert Werner Hofmann wieder auf die Erkennbarkeit des Ateliers vor 1820.

Provenienz
Das Bild befand sich zunächst, bis auf die Präsentation auf der Dresdner Akademieausstellung im Entstehungsjahr 1822, in Familienbesitz. Die Berliner Nationalgalerie erwarb das Gemälde 1906 von Johanna Friedrich in Greifswald, Schwiegertochter von Caspar David Friedrichs Bruder Heinrich. Von 1986 bis 2001 befand sich das Bild in der Galerie der Romantik im Knobelsdorff-Flügel im Schloss Charlottenburg. Seit 2001 ist es in der wiedereröffneten Alten Nationalgalerie in Berlin zu sehen.

Struktur und Ästhetik
Das Bild ist symmetrisch angelegt. Die mittlere Fußbodenfuge und der senkrechte Steg des Fensterkreuzes bezeichnen die Mittelachse. Die Fensternische verengt den dargestellten kargen Raum. Alle Formen und Linien steigern die Wahrnehmung äußerster Zurückgenommenheit. Die drei schrägen Fußbogenfugen vermitteln den Eindruck von Raumtiefe, die einen Platz für die Frau freihält, die Betonung der seitlichen Rahmenbegrenzung engt diesen Freiraum der Frau ein. Die so entstehende Architektur schafft den Raumcharakter einer dunklen Klosterzelle, verstärkt durch den hellen Kontrast des flirrenden Gelbgrüns der Bäumen und dem Wasserblau des Himmels.

Maste und Takelung der beiden Segelboote bilden im Fensterrechteck des Oberlichtes und in der Fensterluke (in Gestalt eines Triptychons) ein System von Dreiecken, so entsteht eine Geometrie des Draußen und eine Geometrie des Drinnen. Außerdem scheint der Mast des rechten Bootes ein Stück der Bildachse nach rechts zu verschieben, was durch die leichte Neigung der Frau nach links wieder ins Gleichgewicht gebracht wird, aber den Raum optisch nach rechts absinken lässt. Die linke Senkrechte des Goldenen Schnitts verläuft auf der Innenkante des Rahmens der geöffneten Mitteklappe, die rechte auf dem Mittelholm dieser Klappe selbst. Der schmale Querholm des Himmelsfensters teilt dieses noch einmal im Verhältnis des Goldenen Schnitts.

Es entsteht in der festgefügten Bildarchitektur ein fein nuanciertes ästhetischen Spiel der Bewegung. Die Frau mit ihren weichen Umrisslinien erscheint als das einzig Lebendige in der streng gestalteten Konstruktion. Der Betrachter des Bildes schaut zuerst an der Frau vorbei auf die Szenerie vor dem Haus und ahnt mehr als er sieht. Die Kammer wird zur dunklen Rahmung dieses Ausblicks.

Bilddeutung

Religiöses Sinnbild
In Friedrichs Werk gibt es mit der Sepia Blick aus dem Fenster des Künstlers, rechtes Fenster, von 1805/06 einen langen motivischen Vorlauf für das Gemälde. Daraus ergibt sich für Helmut Börsch-Supan eine religiöse Deutung, in der das Fensterkreuz auf Christus verweist. Der dunkle Innenraum stehe für die Enge der irdischen Welt, die ihr Licht nur durch das Fenster als Öffnung zum Überirdischen erhält. Das gegenüber liegende Ufer gelte als das Jenseits im religiösen Sinn und der nicht sichtbare Fluss als der Tod, die Boote stünden zur Überfahrt bereit. Das antike Motiv des Flusses der Unterwelt, den Charon auf seinem Nachen überquert, werde im christlichen Sinn umgedeutet. Den Pappeln wird wegen ihrer Verschlankung nach oben das Sinnbild der Todessehnsucht zugeschrieben.

Bild der Unfreiheit
Für Jens Christian Jensen ergibt sich der Bildsinn durch die Bildgestalt. Danach besitzt das Zimmer etwas von einem Gefängnisraum und die Frau möchte hinaus in die Freiheit, die in der im Fensterausschnitt offenbarten reichen Ferne und Unermesslichkeit sichtbar ist. Das Gemälde sei ein Bild menschlicher Sehnsucht. Friedrich wird der Gedanke unterstellt, dass die Frau für ein freies Leben in der Welt nicht gerüstet und in solcher Rolle von der Gesellschaft auch nicht geduldet ist.

Spirituelle Botschaft
Nach Werner Hofmann gehe es Friedrich in dem Bild um die spirituelle Konfrontation von Innen- und Außenraum. Hierzu bringe die Sepia Fenster mit Parkpartie von 1806 den motivischen Vorlauf. Dort wird der bildlose Raum mit der üppigen Parklandschaft kontrastiert. Bei der Frau am Fenster ist ein Teil der Aussicht abgedeckt, der Betrachter erahne mehr als er sieht, wie bei einem "religious window". Die Fensterläden in Form eines Triptychons könnten einen Flügelaltar assoziieren. Die Frau diene in dem Bildgeschehen als vermittelnde Figur. Erik Forssman und Hartmut Böhme erkennen das alte Motiv des Fensters als romantisches Motiv der Scheidung zwischen Innen- und Außenwelt wird. Die Frau verkörpere als Rückenfigur den Sehnsuchtsgedanken.

Friedrichs Frauenbild
Detlef Stapf sieht in der Frau am Fenster eines jener Bilder, in denen der Maler Caroline ihre Rolle im Haus und in der Familie zuweist. Noch deutlicher dokumentierten dies Bilder wie Zum Licht hinaufsteigende Frau oder Frau mit dem Leuchter. Es gibt ähnliche Frauenbilder mit einer anderen Bildaussage. So lassen die Gartenterrasse oder die Frau vor der untergehenden Sonne auf Leidenschaft schließen.

Werner Busch mutmaßt, Caroline Friedrich könne zu dieser Zeit schwanger geworden sein und der Maler habe für diesen Zustand einen ästhetischen Ausdruck gefunden. Grün und Braun in allen Abstufungen seien die Schöpfungsfarben. In der unfertig erscheinenden Malerei von Carolines Kleid zeige sich das Werdende unter dem Signum von Gottes Schöpfung.

Einordnung im Gesamtwerk

Gemälde Frau am Fenster ist in dieser Bildgestalt in Friedrichs Werk einzigartig, aber nicht ohne motivischen Vorlauf unter verschiedenen Aspekten. Es gibt neben den Fenstermotiven mit leeren Innenräumen mit dem verbrannten Gemälde Abendstunde ein weiteres Fenstermotiv mit Bildpersonal. Die Innenraumbilder sind selten und beschränken sich auf einige frühe Zeichnungen sowie auf die wenigen Gemälde im Spätwerk.

Eingeordnet werden kann die Frau am Fenster auch in die Werkgruppe, in der die Durchblicke in die Landschaft als Übergänge in andere Räume thematisiert und als Allegorie zu interpretieren sind. Dazu zählen unter anderem die Gartenlaube (1818), Das Friedhofstor (1825/30) oder der Friedhofseingang (1825). Schließlich gehört die Frau am Fenster zu den Werken mit sehr präsenten Rückenfiguren wie Der Wanderer über dem Nebelmeer (1818) oder die Frau vor der untergehenden Sonne (1818).

Rezeption
In einem anonymen Bericht über die Dresdner Kunstausstellung im Herbst 1822 heißt es:

Friedrich de la Motte Fouqué sah das Gemälde als Genremotiv und verfasste 1822 nach einem Besuch im Atelier des Malers ein Sonett mit einem Kompliment an Caroline Friedrich.

Fenstermotiv und Rückenfigur in der Kunst

Das Bild Frau am Fenster gilt heute als Motiv symbolisch für die romantische Sehnsuchtsperspektive von der Innen- auf die Außenwelt, vom Innenraum auf die Landschaft. Der Betrachter nimmt teil am Betrachten.

Das Fenstermotiv in der Malerei wird oft mit der Rückenfigur verknüpft. Der von hinten aufgenommene, aus dem Fenster schauende Mensch vermittelt als Bildsubjekt die Fenstersymbolik für Sehnsucht, Grenzerfahrung zwischen Innen und Außen, Geborgenheit und Gefahr, Einsamkeit und Welt. Wobei das Gemälde selbst so etwas wie ein Fenster zu einer vom Maler erfundenen oder zugänglichen historischen Welt ist.

Das Motiv wird in Friedrichs Werk als Ausnahme gesehen, Anregungen aus der Kunstgeschichte werden vermutet. Dem Maler war möglicherweise Johann Heinrich Wilhelm Tischbeins Zeichnung Goethe am Fenster der römischen Wohnung am Corso von 1787 bekannt, die eine intime Begegnung mit dem Dichterfürsten gestattet. Hier bildet das dämmrig stille Zimmer einen Kontrast mit einer zu ahnenden lärmenden Straßenszene. Auch die Frau am Fenster (1654) des Niederländers Jacobus Vrel ist als Vorbild denkbar.

Fritz von Uhdes Mädchen am Fenster (1890) kommt in Komposition und Bildsinn Friedrichs Frau am Fenster am nächsten.

In Umberto Boccionis Gemälde Die Straße dringt ins Haus (1911) kann der Rahmen des Fensters als durchsichtig oder aufgelöst angenommen werden. Die laute und bunte städtische Szene stürzt auf die Frau an der Brüstung ein, wird von ihr regelrecht absorbiert. Die Rückenfigur erscheint als Medium einer psychologischen Situation einer menschlichen Überforderung.

Literatur
 Hartmut Böhme: Rückenfiguren bei Caspar David Friedrich. In: Giesela Greve (Hrsg.): Caspar David Friedrich. Deutungen im Dialog. edition diskord, Tübingen 2006
 Helmut Börsch-Supan: Die Bildgestaltung bei Caspar David Friedrich. München 1960
 Helmut Börsch-Supan: Caspar David Friedrich. Prestel Verlag, München 1973
 Helmut Börsch-Supan, Karl Wilhelm Jähnig: Caspar David Friedrich. Gemälde, Druckgraphik und bildmäßige Zeichnungen. Prestel Verlag, München 1973, ISBN 3-7913-0053-9 (Werkverzeichnis)
 Werner Busch: Caspar David Friedrich. Ästhetik und Religion. Verlag C. H. Beck, München 2003
 Erik Forssman: Fensterbilder von der Romantik bis zur Moderne. In: Konsthistoriska studier tillägnade Sten Karling, Stockholm 1966, S. 289–320
 Werner Hofmann: Caspar David Friedrich. Naturwirklichkeit und Kunstwahrheit. C.H. Beck, München 2000, ISBN 3-406-46475-0
 Jens Christian Jensen: Caspar David Friedrich. Leben und Werk. DuMont Verlag, Köln 1999
 Detlef Stapf: Caspar David Friedrich. Die Biographie. Okapi Verlag, Berlin 2019. ISBN 978-3-947965-02-1.
 Herrmann Zschoche: Caspar David Friedrich. Die Briefe. ConferencePoint Verlag, Hamburg

Weblinks
 Frau am Fenster in der Online-Datenbank der Staatlichen Museen zu Berlin

Einzelnachweise

Gemälde von Caspar David Friedrich
Alte Nationalgalerie
Gemälde (19. Jahrhundert)
Frauendarstellung (Gemälde)

Frau am Fenster


Cet article détaille la filmographie complète de l'acteur italien Marcello Mastroianni (1924-1996), qui consiste en environ 147 films.

Cinéma

Premiers travaux
 1939 : Marionette de Carmine Gallone
 1944 : Les Enfants nous regardent (I bambini ci guardano) de Vittorio De Sica
 1948 : Le Pain des pauvres (Vertigine d'amore) de Luigi Capuano
 1948 : Les Misérables ou L'Évadé du bagne (I Miserabili) de Riccardo Freda : un révolutionnaire
 1949 : Vent'anni de Giorgio Bianchi

Années 1950
 1950 : Dans les coulisses (Vita da cani) de Mario Monicelli et Steno : Carlo
 1950 : Contre la loi (Contro la legge) de Flavio Calzavara : Marcello Curti
 1950 : Dimanche d'août (Domenica d'agosto) de Luciano Emmer : Ercole
 1950 : Les Mousquetaires de la mer (Cuori sul mare) de Giorgio Bianchi : Massimo Falchetti
 1951 : L'Inconnue des cinq cités (Passaporto per l'oriente) (épisode « Rome » de Romolo Marcellini) : Aldo Mazzetti
 1951 : Acte d'accusation (Atto d'accusa) de Giacomo Gentilomo : Renato La Torre
 1951 : Paris est toujours Paris (Parigi è sempre Parigi) de Luciano Emmer : Marcello Venturi
 1952 : Tragico ritorno de Pier Luigi Faraldo : Marco
 1952 : Sensualité (Sensualità) de Clemente Fracassi : Carlo Sartori
 1952 : Les Fiancés de Rome (Le ragazze di piazza di Spagna) de Luciano Emmer : Marcello Sartori
 1952 : Penne nere d'Oreste Biancoli : Pieri
 1952 : La muta di Portici de Giorgio Ansoldi (non crédité, à confirmer)
 1952 : L'Ange du péché (L'eterna catena) d'Anton Giulio Majano : Walter Ronchi
 1953 : Le Chemin de l'espérance (Il viale della speranza) de Dino Risi : Mario
 1953 : La valigia dei sogni de Luigi Comencini
 1953 : Il n'est jamais trop tard (Non è mai troppo tardi) de Filippo Walter Ratti : Riccardo
 1953 : Lulù de Fernando Cerchio : Soletti
 1953 : La Fièvre de vivre (Febbre di vivere) de Claudio Gora : Daniele
 1953 : Les Héros du dimanche (Gli eroi della domenica) de Mario Camerini : Carlo Vagnetti, un joueur de football
 1954 : L'Esclave du péché (Schiava del peccato) de Raffaello Matarazzo : Giulio
 1954 : Conquête héroïque (La principessa delle Canarie) de Paolo Moffa et Carlos Serrano de Osma : Don Diego
 1954 : Jours d'amour (Giorni d'amore) de Giuseppe De Santis et Leopoldo Savona : Pasquale
 1954 : La Chronique des pauvres amants (Cronache di poveri amanti) de Carlo Lizzani : Ugo
 1954 : Quelques pas dans la vie (Tempi nostri) d'Alessandro Blasetti et Paul Paviot (épisode « Le Poupon ») : l'époux de Maria
 1955 : Tam-tam (Tam tam mayumbe) de Gian Gaspare Napolitano et Folco Quilici : Alessandrini
 1955 : Par-dessus les moulins (La bella mugnaia) de Mario Camerini : Luca
 1955 : Dommage que tu sois une canaille (Peccato che sia una canaglia) d'Alessandro Blasetti : Paolo
 1956 : La Maison du souvenir (Casa Ricordi) de Carmine Gallone : Gaetano Donizetti
 1956 : La Chance d'être femme (La fortuna di essere donna) d'Alessandro Blasetti : Corrado Betti
 1956 : Le Bigame (Il bigamo) de Luciano Emmer : Mario de Santis
 1957 : Le Médecin et le Sorcier (Il medico e lo stregone) de Mario Monicelli : le docteur Francesco Marchetti
 1957 : Le Moment le plus beau (Il momento più bello) de Luciano Emmer : Pietro Valeri
 1957 : Pères et fils (Padri e figli) de Mario Monicelli : Cesare
 1957 : Des filles et des hommes (La ragazza della salina) de František Čáp : Piero
 1957 : Nuits blanches (Le notti bianche) de Luchino Visconti : Mario
 1958 : Femmes d'un été (Racconti d'estate) de Gianni Franciolini : Marcello Mazzoni
 1958 : Amour et Ennuis (Amore e guai) d'Angelo Dorigo : Franco
 1958 : Le Pigeon (I soliti ignoti) de Mario Monicelli : Tiberio
 1959 : Papa est amoureux (Tutti innamorati) de Giuseppe Orlandini : Giovanni
 1959 : L'Ennemi de ma femme (Il nemico di mia moglie) de Gianni Puccini : Marco Tornabuoni
 1959 : Un morceau de ciel (Un ettaro di cielo) d'Aglauco Casadio : Severino Balestra
 1959 : La Loi (La legge) de Jules Dassin : Enrico Tosso, l'ingénieur agronome
 1959 : Ferdinand Ier, roi de Naples (Ferdinando I. re di Napoli) de Gianni Franciolini : Gennarino

Années 1960
 1960 : Adua et ses compagnes (Adua e le compagne) d'Antonio Pietrangeli : Pietro Silvagni
 1960 : La dolce vita de Federico Fellini : Marcello Rubini
 1960 : Le Bel Antonio (Il bell'Antonio) de Mauro Bolognini : Antonio Magnano
 1961 : Les Joyeux Fantômes (Fantasmi a Roma) d'Antonio Pietrangeli : Reginaldo di Roviano, Federico di Roviano et Gino
 1961 : La Nuit (La notte) de Michelangelo Antonioni : Giovanni Pontano
 1961 : L'Assassin (L'assassino) d'Elio Petri : Nello Poletti
 1961 : Divorce à l'italienne (Divorzio all'italiana) de Pietro Germi : Ferdinando Cefalú
 1962 : Vie privée de Louis Malle : Fabio
 1962 : Journal intime (Cronaca familiare) de Valerio Zurlini : Enrico
 1963 : Huit et demi (Otto e mezzo) de Federico Fellini : Guido Anselmi
 1963 : Les Camarades (I compagni) de Mario Monicelli : professeur Sinigaglia
 1963 : Hier, aujourd'hui et demain (Ieri, oggi, domani) de Vittorio De Sica : Carmine Sbaratti, Renzo et Augusto Rusconi
 1964 : Mariage à l'italienne (Matrimonio all'italiana) de Vittorio De Sica : Domenico Soriano
 1965 : Aujourd'hui, demain et après-demain (Oggi, domani, dopodomani) de Marco Ferreri et Luciano Salce : Mario / Michele
 1965 : Casanova 70 (Casanova '70) de Mario Monicelli : le major Andrea Rossi-Colombetti
 1965 : La Dixième Victime (La decima vittima) d'Elio Petri : Marcello Polletti
 1966 : Opération Opium (Poppies Are Also Flowers) de Terence Young : l'inspecteur Mosca
 1966 : Moi, moi, moi et les autres (Io, io, io.... e gli altri) d'Alessandro Blasetti, avec Walter Chiari : Peppino Marassi
 1966 : Spara forte, più forte... non capisco d'Eduardo De Filippo : Alberto Saporito
 1967 : L'Étranger (Lo straniero) de Luchino Visconti : Meursault
 1968 : Fantômes à l'italienne (Questi fantasmi) de Renato Castellani : le fantôme
 1968 : Le Temps des amants (Amanti) de Vittorio De Sica : Valerion
 1968 : Diamonds for Breakfast de Christopher Morahan : le grand duc Nicolas
 1968 : Break-up, érotisme et ballons rouges (L'uomo dei cinque palloni) de Marco Ferreri : Mario
 1969 : Bloc-notes d'un cinéaste (Block-notes di un regista) de Federico Fellini : lui-même

Années 1970
 1970 : Le Voyeur (Giuochi particolari) de Franco Indovina : Sandro
 1970 : Drame de la jalousie (Dramma della gelosia - tutti i particolari in cronaca) d'Ettore Scola : Oreste
 1970 : Les Fleurs du soleil (I girasoli) de Vittorio De Sica : Antonio
 1970 : Léo le dernier (Leo the Last) de John Boorman : le prince Léo
 1971 : Scipion, dit aussi l'Africain (Scipione detto anche l'Africano) de Luigi Magni : Scipion l'Africain
 1971 : Le Ravi (Permette? Rocco Papaleo) d'Ettore Scola : Rocco Papaleo
 1971 : La Femme du prêtre (La moglie del prete) de Dino Risi : Don Mario Carlesi
 1971 : Ça n'arrive qu'aux autres de Nadine Trintignant : Marcello
 1972 : Fellini Roma de Federico Fellini : son propre personnage
 1972 : Correva l'anno di grazia 1870 d'Alfredo Giannetti : Augusto Parenti
 1972 : Liza de Marco Ferreri : Giorgio
 1972 : Quoi ? (Che?) de Roman Polanski : Alex
 1973 : Rapt à l'italienne (Mordi e fuggi) de Dino Risi : Giulio Borsi
 1973 : L'Événement le plus important depuis que l'homme a marché sur la Lune de Jacques Demy : Marco Mazetti
 1973 : Allonsanfàn de Paolo et Vittorio Taviani : Fulvio Imbriani
 1973 : La Grande Bouffe (La grande abbuffata) de Marco Ferreri : Marcello
 1973 : SS Représailles (Rappresaglia) de George Cosmatos : le père Pietro Antonelli
 1973 : Salut l'artiste d'Yves Robert : Nicolas
 1974 : Touche pas à la femme blanche ! (Non toccare la donna bianca) de Marco Ferreri : le général George Armstrong Custer
 1975 : La Pépée du gangster (La pupa del gangster) de Giorgio Capitani : Charlie Colletto
 1975 : Divine Créature (Divina creatura) de Giuseppe Patroni Griffi : le marquis Michele Barra
 1975 : Vertiges (Per le antiche scale) de Mauro Bolognini : le professeur Bonaccorsi
 1976 : Todo modo d'Elio Petri : Don Gaetano
 1976 : Mesdames et messieurs, bonsoir (Signore e signori, buonanotte) de Luigi Comencini, Nanni Loy, Luigi Magni, Mario Monicelli et Ettore Scola : le journaliste de télévision
 1976 : La Femme du dimanche (La donna della domenica) de Luigi Comencini : commissaire Santamaria
 1976 : Culastrisce nobile veneziano de Flavio Mogherini : le marquis Luca Maria
 1977 : La Maîtresse légitime (Mogliamante) de Marco Vicario : Luigi de Angelis
 1977 : Une journée particulière (Una giornata particolare) d'Ettore Scola : Gabriele
 1978 : Mélodie meurtrière (Giallo napoletano) de Sergio Corbucci : Raffaele Capece
 1978 : Enquête à l'italienne (Doppio delitto) de Steno : Bruno Baldassarre
 1978 : Rêve de singe (Ciao maschio) de Marco Ferreri : Luigi Nocello
 1978 : La Fille (Così come sei) d'Alberto Lattuada : Giulio Marengo
 1978 : D'amour et de sang (Fatto di sangue fra due uomini per causa di una vedova. Si sospettano moventi politici) de Lina Wertmüller : Rosario Maria Spallone
 1979 : Le Grand Embouteillage (L'ingorgo) de Luigi Comencini : Marco Montefoschi

Années 1980
 1980 : La Cité des femmes (La città delle donne) de Federico Fellini : Snàporaz
 1980 : La Terrasse (La terrazza) d'Ettore Scola : Luigi
 1981 : Fantôme d'amour (Fantasma d'amore) de Dino Risi : Nino Monti
 1981 : La Peau (La pelle) de Liliana Cavani : Curzio Malaparte
 1982 : La Nuit de Varennes (Il mondo nuovo) d'Ettore Scola : Casanova, Chevalier de Seingalt
 1982 : Derrière la porte (Oltre la porta) de Liliana Cavani : Enrico Sommi
 1982 : Les Frénétiques (The Last Horror Film) de David Winters : lui-même
 1983 : Gabriela (Gabriela, Cravo e Canela) de Bruno Barreto : Nacib Saad
 1983 : L'Histoire de Piera (Storia di Piera) de Marco Ferreri : Lorenzo, le père de Piera
 1983 : Le Général de l'armée morte (Il generale dell'armata morta) de Luciano Tovoli : le général Ariosto
 1984 : Henri IV, le roi fou (Enrico IV) de Marco Bellocchio : Henry IV
 1985 : La Double Vie de Mathias Pascal (Le due vite di Mattia Pascal) de Mario Monicelli : Mattia Pascal
 1985 : Macaroni (Maccheroni) d'Ettore Scola : Antonio Jasiello
 1986 : L'Apiculteur (Ο Μελισσοκόμος) de Theo Angelopoulos : Spiros
 1986 : Ginger et Fred (Ginger e Fred) de Federico Fellini : Pippo Botticella (Fred)
 1987 : Intervista de Federico Fellini : son propre personnage
 1987 : Miss Arizona de Pál Sándor : Rozsnyai
 1987 : Le Pigeon vingt ans après (I soliti ignoti vent'anni dopo) d'Amanzio Todini : Tiberio
 1987 : Les Yeux noirs (Очи чёрные) de Nikita Mikhalkov : Romano
 1989 : Splendor d'Ettore Scola : Jordan
 1989 : Quelle heure est-il ? (Che ora è) d'Ettore Scola : Marcello, le père

Années 1990
 1990 : Ils vont tous bien ! (Stanno tutti bene) de Giuseppe Tornatore : Matteo Scuro
 1991 : Tchin-Tchin (Cin cin) de Gene Saks : Cesareo Grimaldi
 1991 : Dans la soirée (Verso sera) de Francesca Archibugi : le professeur Bruschi
 1991 : Le Pas suspendu de la cigogne (Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού) de Theo Angelopoulos : l'homme politique manquant
 1991 : Le Voleur d'enfants de Christian de Chalonge : Bigua
 1992 : 4 New-yorkaises (Used People) de Beeban Kidron : Joe Meledandri
 1993 : On n'en parle pas (De eso no se habla) de María Luisa Bemberg : Ludovico d'Andrea
 1993 : Un, deux, trois, soleil de Bertrand Blier : Constantin Laspada, le père
 1994 : Prêt-à-porter de Robert Altman : Sergeï / Sergio
 1995 : Les Cent et Une Nuits de Simon Cinéma d'Agnès Varda : l'ami italien
 1995 : Par-delà les nuages (Al di là delle nuvole) de Michelangelo Antonioni et Wim Wenders : l'homme de tous les vices
 1996 : Pereira prétend (Sostiene Pereira) de Roberto Faenza : Pereira
 1996 : Trois vies et une seule mort de Raoul Ruiz : Mateo Strano, Georges Vickers, Butler et Luc Allamand
 1997 : Voyage au début du monde (Viagem ao Princípio do Mundo) de Manoel de Oliveira : Manoel

Télévision
 1978 : Le mani sporche d'Elio Petri : Hoederer
 1995 :  de Nanni Loy : Salvatore Santamaria

Notes et références

Mastroianni

Filmographie de Marcello Mastroianni


John Fredrik Reinfeldt (d. 4 Ağustos 1965), İsveçli iktisatçı, öğretim görevlisi, liberal muhafazakâr Ilımlı Birlik Partisi ve İsveç'in 32. başbakanıdır.

1983 yılında Orta Gençlik Birliği'ne katıldı. 1992'de, başkan rütbesine yükseldi ve bu pozisyonu 1995 yılına kadar sürdürdü. 1991'den 2014 yılına kadar milletvekili olarak görev yaptı. 5 Ekim 2003 tarihinde parti lideri, 6 Ekim 2006 genel seçimlerinde Başbakan seçildi. İsveç merkez sağ ittifakı ile birlikte diğer üç siyasi parti ile parlamentoda dar çoğunluğunun desteği ile bir koalisyon hükûmetine başkanlık etti. 41 yaşındayken, İsveç'in en genç üçüncü başbakanı oldu. 2014 seçimlerindeki yenilgisinden  sonra 10 Ocak 2015 tarihinde parti liderliğinden istifa etti.

Kaynakça

Dış bağlantılar

|-

|-

|-

|-

|-

Alman asıllı İsveçliler
1965 doğumlular
İsveç başbakanları
Yaşayan insanlar
İtalyan asıllı İsveçliler
Siyasi parti liderleri

Fredrik Reinfeldt


Agrilus cyaneovirens é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bourgoin, 1922.

Referências

cyaneovirens

Agrilus cyaneovirens


الذهن قوة للنفس تشمل الحواس الظاهرة والباطنة، معدة لاكتساب العلوم. وهو الاستعداد التام لإدراك العلوم والمعارف بالفكر.

انظر أيضا
ذهنية
بديهة
عقل

مراجع

إحساس

ذهن


Un subprodus este un produs secundar al unui proces de producție sau al unei reacții chimice.

În economie

În chimie

Note

Vezi și
 Reactant
 Produs (chimie)
 Precursor (chimie)
 Derivat (chimie)
 Substrat (chimie)

Producție și fabricație

Subprodus


Kapuka South est une localité de la région de Southland située dans l'Île du Sud de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle est  située au niveau de la  et du  .
Les localités de Kapuka et de Ashers sont localisées au nord sur le trajet de la  .

Économie
L'Agriculture constitue l'élément proéminent dans l'économie de Kapuka South du fait de sa situation rurale.
Des dépôts significatifs de lignite et de charbon sont localisés dans la proximité de la ville de Kapuka South.
Le champ de charbon de Ashers-Waituna contient grossièrement  de charbon exploitable.
Les travaux exploratoires ont été entrepris mais l'exploitation commerciale des mines n'a pas encore été entreprise

Éducation
Kapuka South avait autrefois une école primaire nommée : «Kapuka South School».
Elle avait ouvert dans la première moitié du  .
Après sa fermeture, le bâtiment devint le «Kapuka South Hall» et entre 2006  et 2008 devint le «Clay Target Gun Club».

Voir Aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande
district de Southland

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
Southland

Kapuka South


Lienvegen Station (Lienvegen holdeplass) er en tidligere jernbanestation på Tinnosbanen, der ligger i Notodden kommune i Norge. Stationen åbnede som trinbræt 1. januar 1957 og bestod af et spor med perron. Betjeningen ophørte i 2004, men stationen fremgår stadig af Bane Nors stationsoversigt.

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Tinnosbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1957
Ophørt i 2004

Lienvegen Station


Bairro Portekiz'de Vila Nova de Famalicão belediyesine bağlı olan, 3,70 km² yüzölçümüne sahip, 3.803 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Famalicão

Bairro (Vila Nova de Famalicão)


Crkva sv. Martina, ranokršćanska crkva na kvarnerskom otoku Svetom Marku, Hrvatska. Podignuta je u 6. stoljeću za potrebe posade u bizantskoj tvrđavi na otoku. Nalazila se unutar bizantskog castruma, kao i druga crkva, crkva sv. Ivana Zlatoustog. Od crkve sv. Martina danas su ostali samo ostatci koji danas nisu vidljivi.

Izvori

Crkve u Hrvatskoj
Bizantski arheološki lokaliteti u Hrvatskoj
Sveti Marko (Kvarner)
Sveti Marko

Crkva sv. Martina na Svetom Marku


Le congrès universel d'espéranto de 1915 est le  congrès universel d'espéranto, organisé en août 1915, à San Francisco aux États-Unis.

Contexte

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Congrès mondial d'espéranto

1915
Espéranto aux États-Unis
San Francisco
1915 aux États-Unis

Congrès universel d'espéranto de 1915


Mads Peder Nordbo (født 6. maj 1970) er en dansk forfatter, der skriver romaner, der foregår i Grønland.

Baggrund
Nordbo er født og opvokset på Fyn og har derudover boet i Sverige, Tyskland og senest Grønland.

Han er uddannet i nordisk sprog og litteratur samt filosofi og har ved siden af sin forfattervirksomhed arbejdet som bl.a. tekstforfatter, redaktør og kommunikationsekspert.

Nordbo debuterede i 2012 med thrilleren Odins labyrint – et glasbarns fortællinger, der blev fulgt op af Thuleselskabet i 2014. I 2015 udkom hans tredje roman, Gudspartiklen, som blandt andet fokuserer på trafficking og udnyttelse af unge piger og kvinder.

Senest er han begyndt at skrive "arctic noir"-krimier i form af Pigen uden hud (2017) og dens efterfølger Kold angst (2018). Begge disse bøger udspiller sig i grønlandske omgivelser, som Nordbo selv har et nært kendskab til efter at have boet der i fire år.

Nordbos bøger udkommer flere sprog; Pigen uden hud blev således solgt til oversættelse til 17 sprog inden udgivelsen.

Arctic noir
Genren "arctic noir" er en variant krimigenren nordic noir, hvor forskellen er, at mens nordic noir-værker foregår i de nordiske europæiske lande med en grundlæggende mørk stemning og ofte store vidder, så foregår arctic noir-værker i en arktisk verden med det der følger af endnu større afstande, ødemarker, indlandsis, lokal kultur samt det arktiske klima.

Bibliografi

 Odin labyrint (2012, thriller)
 Thuleselskabet (2014, thriller)
 Gudspartiklen (2015, roman)
 Pigen uden hud (2017, krimi)
 Kold angst (2018, krimi)
 Kvinden med dødsmasken (2019, krimi)

Bøger skrevet i sammenarbejde med Sara Blædel
 Opløst, (2021 Krimi)
 Sår, (2023 Krimi)

Bøger kort fortalt

Bøger om Dea og Liam skrevet i sammenarbejde Sara Blædel
 Opløst (roman), 2021
Politikommissær Dea og Vice politiinspektør Liam bliver kontaktet af Charlottes mand, da Charlotte er forsvundet i nærheden af deres hjem i Tommerup på Fyn. Det bliver start skuddet til at større eftersøgning som sætter hele Fyn mere eller mindre på den anden ende. Folk dør en pinefuld død med politiet som tilskuere. Sår (roman), 2023
Dea og Liam bliver sat på en efterforskring af et lig som er blevet skåret i, huden er blevet lavet til låger på udvalgte steder på kroppen, Det er tidligere set, som et politisik motiv af kunstneren/ konservatoren Monika Le Fervre som har gjort noget tilsvarende på dyr. Midt i efterforskingen, forsinder Zenia som er datter til Politidirektøren Margrethe Dybbøl. Dyreforkæmpere og mobning sætter sit præg på handlingen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Mads Peder Norbos hjemmeside

https://www.andersdyhr.com/portfolio/7d/

Krimiforfattere fra Danmark

Mads Peder Nordbo


හෙපටයිටීස් ඊ වෛරස් රෝගයකි. මෙම රෝගය නිසා අක්මාව ඉදිමේ. මෙම රෝගය සනීපාරක්ෂාව අඩු ප්‍රදේශ වල පැතිරේ. ඌරන් වැනි සත්වයන් තුලද මෙම වෛරසය ජීවත්වේ.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 "හෙපටයිටීස් ඊ." (Archive) Centers for Disease Control

හෙපටයිටීස් ඊ


DAKS er et britisk luksus modehus, der blev grundlagt i 1894 af Simeon Simpson.

DAKS er kongelig hofleveradør til det britiske kongehus og er et af 15 firmaer af 820, der har fået royal warrant fra tre medlemmer af kongefamilien. Den første blev tildelt DAKS' Simpson Piccadilly-butik i 1956 af hertugen af Edinburgh, af dronning Elizabeth i 1962 og  prinsen af Wales i 1982.

DAKS eksporterer til 30 lande verden over og bliver forhandlet i over 2.000 specialforretninger. Navnet er en kombination af Alexander Simpson og det første og sidste bogstav i hans forretningsforbindels Dudley Beck.

Historie
I 1894 lejede Simeon Simpson i en alder af 16 år et værelse på Middlesex Street i East London for at stifte en virksomhed med skræddersyet tøj med højt håndværksmæssigt niveau. Adskillige opfindelser inden for teknologi blev introduceret bl.a. maskiner, der kunne sy knaphuller og elektriske save eller knive, der kunne skære mange lagt stof på samme tid. Simpson så potentialet i det nye udstyr til fremstilling af beklædningsvarer, mens han stadig oprethold en høj kvalitet, og han forsøgte af forbedre ready-to-wearstandarden, da hverken mænd eller kvinder betragtede den som ordentlig på dette tidspunkt. Simpsons metoder viste sig at virke, da de øgede kvantiteten af varerne, der kunne produceres, og han fik oprettet flere fabrikker i London, der snart efter havde brug for udvidelser i de første år.

Alexander Simpson, hans anden søn, startede i firmaet i 1917, da han var 15 år, og  i 1929 havde han planlagt og åbnet en større fabrik i Stoke Newington, hvor produktionen kunne  centraliseres. Den blev udvidet få år senere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Beklædningsvirksomheder fra Storbritannien
Etableret i 1894
Virksomheder i London

DAKS


Fenokaprop  je ariloksifenoksi-propionat čija djelatna tvar izaziva inhibiciju enzima ACCase odgovornog za sinteze lipida neophodnih u izgradnji staničnih membrana i to isključivo kod trava. Biljka apsorbira pripravak već jedan do tri sata nakon nanošenja tako da je otporan na padaline i ne smanjuje mu se herbicidni učinak.

Pripravak je namijenjen za suzbijanje jednogodišnjih i višegodišnjih trava u usjevima i to određenih kao što su: šećerna repa, suncokret i soja.

Ne suzbija određene biljke kao što su na primjer: Agropyron repens, Bromus spp., Cynodon dactylon, Festuca spp., Lolium multiflorum, Lolium perenne, Poa annua i Poa pratensis.

Literatura
 Lučić, Katarina, Glasnik zaštite bilja, Zadružna štampa d.d., Zagreb, 2016. , UDK 632, str. 17.

Herbicidi

Fenoksaprop


Dominica deltog ved vinter-OL 2014 i Sotji, Rusland fra d. 7. februar til d. 23. februar i sin vinter-OL debut.. Holdet bestod af to atleter i en sport, langrend.

Konkurrenter

Referencer

Lande ved vinter-OL 2014
2014

Dominica ved vinter-OL 2014


Frank Weber ist der Name folgender Personen:

* Frank Weber (Manager, 1961) (* 1961), deutscher Ingenieur und Industriemanager (Daimler)
 Frank Weber (Radsportler) (* 1963), deutscher Radsportler
 Frank Weber (Manager, 1966) (* 1966), deutscher Ingenieur und Industriemanager (BMW)
 Frank Weber (Moderator) (* 1967), deutscher Fernsehmoderator
 Frank Weber (Fußballspieler)  (* 1968), deutscher Fußballspieler
 Frank Weber (Politiker) (* 1969), deutscher Politiker (SPD)

Frank Weber


"Regina Let's Go!" é uma canção da banda de rock brasileira CPM 22, lançada como o primeiro single de seu segundo álbum de estúdio, CPM 22 (2001). Considerada um hit na época, ficando popular nas rádios, é uma regravação da canção homônima de seu álbum independente, A Alguns Quilômetros de Lugar Nenhum (2000). É considerada uma das músicas mais clássicas da banda. Um videoclipe foi feito para a canção e incluído no DVD O Vídeo (1995 a 2003).

Composição
"Regina Let's Go!" foi a primeira música composta por Badauí após a segunda demo tape do CPM 22, lançada em 1998. O vocalista disse que namorava uma mulher chamada Roberta e, quando terminou com ela, escreveu a letra da música no mesmo dia. Wally, o guitarrista da banda, a chamava de "Regina" como piada, portanto surgindo o nome "Regina Let's Go!". Segundo Wally, o baixista Portoga teve a ideia principal dos riffs e, depois, a banda inteira trabalhou na música. Em comparação à versão do álbum independente A Alguns Quilômetros de Lugar Nenhum (2000), foram adicionados violões, pois a banda gostou da ideia de mesclar hardcore com folk music.

Créditos
Com base no encarte do CD de CPM 22.
CPM 22
 Badauí: vocal
 Wally: guitarra
 Luciano Garcia: guitarra
 Portoga: baixo
 Japinha: bateria

Prêmios e indicações

Canções de 2001
Canções gravadas por CPM 22
Singles de 2001
Canções de rock brasileiro

Regina Let's Go!


نور عيني مسلسل كويتي درامي اجتماعي عن قصة عبد العزيز المسلم وسيناريو وحوار فاطمة الصولة وشارك في التأليف سامي العلي وفي المساهمة الدرامية علي فريج وإنتاج مسرح السلام وإخراج البيلي أحمد. يتكون المسلسل من 31 حلقة وقد عرض للمرة الأولى في 2009 على قناة الوطن ثم تم عرضه على قنوات فضائية أخرى مثل إم بي سي، السعودية، الجزائر، ليبيا، واللورد. شارك المسلسل في مهرجان كان في فرنسا ومهرجان القاهرة للإعلام العربي.

تدور أحداث المسلسل حول كيفية سيطرة المظاهر على حياة البشر من دون الالتفات إلى الأمور الجوهرية. يقوم ببطولة المسلسل أحمد الصالح، جاسم النبهان، عبد العزيز المسلم، زينة كرم، حسين المنصور، سلمى سالم، وآخرون.

التصوير والإنتاج

ما وراء الكواليس
قرر عبد العزيز المسلم قيادة فريق عمل تأليف المسلم قبل التصوير بعام كامل ويضم الفريق أيضا فاطمة الصولة، علي الفريج، وسامي العلي. قامت شركة مسرح السلام بإنتاج المسلسل. تم تصوير المشاهد في الكويت وسويسرا وبولندا وألمانيا والنمسا. شعر عبد العزيز المسلم بالخوف من صعود قمة جبال الألب بالإضافة إلى مشهد آخر سيصعد فيه إلى المروحية. أثناء التصوير في الدول الأوروبية كان العمل يبدأ من الساعة الثامنة صباحا حتى التاسعة مساء وتم الاستعانة بفريق كامل من المتخصصين في التزحلق علي الجليد من اجل أن تسير الأحداث بشكل طبيعي. بسبب أن العمل يتطلب الكثير من التجهيزات والاتفاقات فقد استغرق القائمون على العمل وقتا طويلا لكي يحصلوا على الموافقات من النمسا للتصوير في زالامسي كما استغرقوا وقتا طويلا في انتظار وصول أجهزة جديدة للتصوير والمؤثرات التصويرية التي استخدت في التصوير وهذا ما سبب الرئيسي لعدم عرضه في شهر رمضان وتم التعاقد مع إحدى الشركات الكبيرة المتخصصة في التصوير بالطائرات وهي الشركة التي قامت بتصوير أحد أفلام جيمس بوند.

قالت هدى حسين أنها رفضت العمل في المسلسل بسبب عدم اتفاقها على بعض الأمور.

تصريحات طاقم العمل
بعد انتهاء التصوير قال عبد العزيز المسلم أن العمل سيناقش العديد من القضايا الإنسانية التي لها متابعيها من داخل وخارج الكويت وسيتم التطرق إلى حياة الاثرياء بشكلها الحقيقي وتناول متانة التاجر الكويتي وعطاءه لبلده خلافاً لبعض المنتجين الذين يعتب عليهم لإساءتهم لهذه الطبقة التي شاركت وما زالت تشارك في تنمية الاقتصاد الكويتي وقالت سلمى سالم أن شخصيتها ستكتسب صفة الجدية والحدة في التعامل من أجل استرداد الحقوق فقط وطرق الجانب الإيجابي. أعرب عبد العزيز الحداد عن سعادته بهذا الدور كونه يعيد إلى الذاكرة ولأذهان الجمهور بداياته في مجال الفن عندما قدم مسلسل الدكتور الذي عاد من الغربة ويصطدم بالواقع المختلف لطموحه وخبراته التي يحاول صقلها في شركة والده ويقول الحداد لن يكون دوري متسلط بقدر ما أصر على طرح افكاري لتطوير الشركة من وجهة نظري كأنسان متعلم ويقيس الامور من عدة زوايا. أشار المخرج البيلي أحمد أنه سيفاجئ الجمهور بعمل رومانسي بحت يتخلله طرح قضايا محكومة بالعادات والتقاليد الخليجية والعربية الأصيلة. قالت راندا دياب التي كانت تخوض تجربتها التمثيلية الأولى أنها واجهت صعوبات ومنها الوقوف أمام الكاميرا وتأدية المشاهد خاصة أمام عبد العزيز المسلم لأنها غير معتادة على الأضواء والشهرة. قالت زينة كرم أنها بذلت جهودا كبيرة وتفرغت له تماما خصوصا أن شركة مسرح السلام شركة محترمة وأضافت لها الكثير لأن الموضوع جيد ومستوى تنفيذه عال ومتقن. قال محمد الوادي أنه يجسد شخصية جديدة وهي حسام شملان وأبرز ملامحها أنه بعد عودته للكويت يقع في حب نور الفهيم. قالت نادية العاصي أنها بذلت جهود من أجل انجاح المسلسل وأضافت أن أجمل ما في هذا العمل هو التلوين في شخصيتها الشريرة. قال جاسم النبهان أنه يقوم بدور جديد لم يقدمه من قبل والدور يربط العلاقة ما بين الجيل القديم والجيل الحالي وكيفية المحافظة على تاريخ الآباء والأجداد.

القصة

نور ابنة رجل الأعمال الكبير مبارك الفهيم تبلغ من العمر 24 سنة وحاصلة على شهادة الماجستير في إدارة الأعمال تعمل مع والدها في إدارة الاستثمار حيث استطاعت تحقيق نجاح باهر ولكن تسيطر عليها فكرة المظاهر والشكل الخارجي على حساب المخابر والشكل الداخلي على عكس والدها المتواضع على الرغم من غناه. مبارك لديه ولدان وهما خالد المتزوج والمقيم في الولايات المتحدة الأمريكية ولديه ولد وبنت وشهاب الطبيب الذي يعمل في مستشفى حكومي من أجل مساعدة الفقراء وابنة أخرى هي نجاة المتزوجة عن طريق علاقة حب ببدر وأنجبا ولد (ناصر) وبنت (نادية). في المقابل نشاهد أسرة فقيرة مكافحة تتكون من الأخ الأكبر عبد الله سالم المهندس في وزارة الأشغال والمتفرغ لتربية أختيه منى المتزوجة من السكير عبد الإمام ولديها منه ولدان وهما محمد وأحمد والأخرى فوز التي تعمل طبيبة في نفس المستشفى الذي يعمل فيه شهاب. يقرر شهاب التقدم للزواج من شوق على الرغم من محاولة زميلتهما في العمل نادية إفساد هذا الأمر ولكنه يتم. يتقدم قتيبة للزواج من نور ولكنها ترفضه بسبب بشاعة منظره وتنجذب إلى رجل الأعمال الصغير حسام شملان بسبب شكله الخارجي الجذاب وفي نفس الوقت وبسبب الزيارات العائلية وانتشار صورها في الجرائد يعجب عبد الله بنور ويحلم بالزواج منها ولكنه يتراجع في اللحظة الأخيرة لعلمه بنبأ خطبتها على حسام ويتشاركان في شركة العائلة. بعد عقد الكتاب بيومين تتعرض نور لحادث سيارة وبرفقتها والدها مما يتسبب في فقدانها نعمة البصر وإصابة والدها بالشلل. بسبب أن حسام يحمل نفس تفكير نور فإنه يقرر تطليقها. يقرر عبد الله بجرأة عالية التقدم بخطبة نور وهي عمياء وبعد عدة جلسات بينهما تعجب به وبأخلاقه ويتم الزواج. يعود خالد إلى الكويت برفقة ابنته نها من أجل إدارة شركة والده في ظل إصابة والده وأخته ولكنه ما يلبث أن يصطدم بأبيه حيث أنهما ينتميان إلى فكرين مختلفين في إدارة الأعمال مما يتسبب في وفاة مبارك الفهيم. عند توزيع التركة يقرر الأبناء أن يحتفظوا بالشركة على أن يتولى خالد إدارتها وأن تكون القرارات حسب الأغلبية بين الأربعة وتقرر نور توكيل زوجها عبد الله لمتابعة المجريات اليومية. يستطيع عبد الله بمرور الأيام والأسابيع أن يجعل زوجته نور جزئيا ترى الأمور بشكل مختلف وأن لا تهتم بالشكل الخارجي. من خلال مراسلات فوز مع المستشفيات الأجنبية خارج الكويت تحصل على موافقة أحدهما بالقيام بعملية إعادة البصر بأمل في النجاح يبلغ 20% فقط فيقرر عبد الله طلب قرض من أحد البنوك والسفر مع زوجته إلى النمسا. في نفس الوقت يستغل خالد غياب عبد الله فيفصله عن العمل ويقوم بعدة استثمارات في قطاع العقارات في الولايات المتحدة ولكن بسبب أزمة العقارات الشهيرة يخسر ما يقارب من 300 مليون دينار مما يجعله هذا الأمر يفر هاربا عائدا إلى زوجته في الولايات المتحدة. تنجح العملية الجراحية لنور ولكنها تتلقى صدمة من شكل عبد الله ويقع صراع بين شخصيتها الأقدم عندما كانت مبصرة وبين شخصيتها القديمة عندما كانت عمياء. عندما يعودان إلى الكويت يتعرض عبد الله إلى جلطة في القلب بسبب سوء معاملة نور له الني لا تكترث لما حل به وتنشغل بأمور الشركة واستعادة وضعها السابق. يعلم حسام بنبأ استعادة نور للبصر فيذهب إليها في محاولة لإقناعها بالعودة إليه ولكنه تترفع عن دعوته مصرة على أنها لا ترغب به زوجاً ولا ترغب في خيانة زوجها. يزداد الشك لدى عبد الله في احتمال عودة زوجته نور إلى زوجها السابق حسام نظرا للمعاملة القاسية التي يلقاها منها وسكنهما في منزلين مختلفين ومقابلتها لحسام وباقة الورود التي أرسلها لها عقب شفائها والمكالمات الهاتفية. بسبب فصله من العمل تتراكم عليه أقساط القرض وتنقطع عنه خدمة الهاتف بسبب عدم سداده للفواتير في الفترة الماضية بالإضافة إلى أنه صرف كل ما لديه على رحلة علاج زوجته نور فيذهب إلى المحامية بشاير صديقة نور لبث همومه لديها ولكن نور تسيطر عليها مشاعر الغيرة فجأة وتلاحق زوجها وتضبطه في غرفة الاجتماعات منفردا مع صديقتها فتثير الفضيحة حسب وجهة نظرها ولكن عبد الله يقرر تطليقها طلقة واحدة فورا. تذهب نور إلى يخت حسام من أجل التفاوض حول فض الشركة التي بينهما ولكنه يغتصبها ويصورها من أجل ابتزازها. تعود نور إلى المنزل الذي يقيم فيه زوجها عبد الله الذي يحملها إلى المستشفى ويكتشف أنها كانت حامل وتم إجهاضها. بعد خروجه من المستشفى تقبض الشرطة على عبد الله لعدم سدادها الأقساط ويودع السجن ولكن يتقدم شهاب وأختيه وبشاير للنيابة العامة لتسديد القرض. عند خروجه من السجن تعود إليه نور وهي نادمة أشد الندم على ما فعلته به من جهود ونكران للجميل وتستعيد شخصيتها الطيبة عندما كانت عمياء والتي زرعها فيها عبد الله ولكنه يقرر عدم الرجوع إليها والزواج من صديقتها المحامية بشاير.

الشخصيات

فريق العمل

 كلمات المقدمة: سامي العلي
 ألحان المقدمة: دعيج الخليفة الصباح
 غناء المقدمة: عصام كمال - دعاء
 الموسيقى التصويرية والمكساج: جاسم الخلف
 مدير التصوير: محسن عبد الله
 مهندس الإضاءة: فارس شحادة
 مهندس الصوت: باسل العيد
 ماكيير: سيد راشد عبد الوالي
 مصممة الأزياء: تماضر المسعودي
 تنفيذ الحركات الخطرة: فاضل أسد

 مونتاج: نبيل أبوبكر
 التصوير والمونتاج: حسن سراب
 مدير إدارة الإنتاج: أحمد عبد الله
 متابعة وتنسيق: هشام ماجد أحمد
 مدير عام إدارة الإنتاج التلفزيوني: عادل المسلم
 مدير إدارة التسويق والتوزيع الخارجي: محمد علي دشتي
 مساعد المخرج: رؤوف الضبع
 المخرج المنفذ: بسام دحدل
 المنتج الفني: عبد العزيز المسلم
 المخرج: البيلي أحمد

ردود الفعل
قال عبد العزيز المسلم أن المسلسل لاقى نال استحسان الجمهور الخليجي والعربي. قال زينة كرم أن المسلسل وجد صدى طيبا وتعتقد أنه سيكون له صدى أقوى عندما يعرض على قناة إم بي سي بالإضافة إلى أن الجمهور قرر تلقيبها بنور الكويت. كما ذكرت لجريدة القبس أنه اتصل بها شخص وقال لها أن والدته كانت عمياء لكنها رغم ذلك تابعت العمل وتفاعلت معه وبيّن أنها ذكّرته بوالدته خلال الدور الذي جسدته. أشار صحفي جريدة الرأي العام مفرح حجاب أن شخصية نادية حققت نجاحا. قال خالد بوصخر أن دوره في المسلسل وجد ردود فعل كبيرة بين جمهوره.

انتقد صحفي جريدة القبس حافظ الشمري علاقة نور وعبد الله التي رسمت علاقة زوجية يحتذى بها وربما تكون أقرب إلى الخيال لكون الزوج أصبح لها مثل العين التي ترى وكان يطعمها بنفسه ويسهر على راحتها ويسافر برفقتها من أجل إيجاد علاج لها إلى جانب جولاته السياحية برفقتها رغم ظروفه المادية لكن المسلسل قدم صورا من التضحية والوفاء والعاطفة بين الزوجين. بينما انتقد الصحفي الذي يستخدم لقب أبوطبيلة في نفس الجريدة أداء زينة كرم معتبرا أن دورها يتوجب أن يطويه النسيان. اعتبر الصحفي فادي عبد الله في جريدة الجريدة أن المسلسل ناجح. ذكر فالح العنزي الصحفي في جريدة السياسة أن عودة نور إلى زوجها الأول حسام على الرغم من أنها في عصمة زوجها الثاني عبد الله جلب بعض التذمر.

طلبت قنوات من المكسيك وتركيا دبلجة المسلسل باللغة الإنكليزية والتركية بعدما لفت الانتباه خلال مهرجان كان.

مصادر

وصلات خارجية
 مسلسل نور عيني - قناة الوطن
 المقدمة

مسلسلات دراما تلفزيونية
مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2009

نور عيني (مسلسل)


NGC 6036 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6036 a été découverte par l'astronome allemand Albert Marth en .

NGC 6036 une large raie HI. Selon la base de données Simbad, NGC 6036 est une galaxie LINER, c'est-à-dire une galaxie dont le noyau présente un spectre d'émission caractérisé par de larges raies d'atomes faiblement ionisés.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6036 sur le site du professeur C. Seligman

6036
Constellation du Serpent
Galaxie lenticulaire
Galaxie LINER
Galaxie découverte en 1864
Objet céleste découvert par Albert Marth

NGC 6036


Buckfast Tonic Wine is a caffeinated alcoholic drink consisting of fortified wine with added caffeine, originally made by monks at Buckfast Abbey in Devon, England. It is now made under a licence granted by the monastery, and distributed by  J. Chandler & Company in Great Britain, James E McCabe Ltd in Northern Ireland, and Richmond Marketing Ltd in Ireland. It is based on a traditional recipe from France. The wine's distributor reported record sales of £43.2 million as of March 2017.

Despite being marketed as a tonic, Buckfast has become notorious in some parts of Scotland and Northern Ireland for its association with ned culture and antisocial behaviour. High retail sales are recorded in Lurgan, as well as throughout the Central Lowlands including Glasgow and the surrounding areas of East Kilbride, Hamilton, Blantyre, South Lanarkshire, Cambuslang, Airdrie and Coatbridge.

History
The wine, which is still manufactured using many of the same ingredients, is based on a traditional recipe from France. The Benedictine monks at Buckfast Abbey first made the tonic wine in the 1890s. It was originally sold in small quantities as a medicine using the slogan "Three small glasses a day, for good health and lively blood".

In 1927, the Abbey lost its licence to sell wine. As a result, the Abbot allowed wine merchants to distribute on behalf of the Abbey. At the same time, the recipe was changed to be less of a patent medicine and more of a medicated wine.

The wine, which comes in distinct brands depending on the market, has achieved popularity in working class, student, and bohemian communities in the United Kingdom and Ireland. In the Republic of Ireland, Buckfast is packaged in a darker bottle, has a slightly lower alcoholic strength, and lacks the vanillin flavouring present in the British version. Buckfast sold in Northern Ireland, where it has been nicknamed "Lurgan champagne", is the same as that sold in the rest of the UK.

Versions
Buckfast contains 15% alcohol in the 750 ml green-bottled UK version, and 14.8% in the brown-bottled Republic of Ireland version, which equates to roughly 11.25 UK units of alcohol.

Both versions of the drink contain phosphate and glycerophosphate, each of these as the sodium and/or potassium salt.

The "brown bottle" Buckfast sold in Ireland has a caffeine content similar to an espresso coffee (60 mg/100 ml) and higher than Red Bull (32 mg/100 ml). The UK-sold "green bottle" Buckfast has a caffeine content higher than black tea but lower than coffee (37,5 mg/100 ml).

Buckfast Tonic Wine (brown bottle)
Sold exclusively within the Republic of Ireland.

 Fortified wine, 14.8% alcohol
 Sodium and potassium glycerophosphates – both measured at 0.65% w/v
 Disodium phosphate
 Caffeine – 0.055% w/v
 Sulphite preservatives

Buckfast Tonic Wine (green bottle)
Sold in the United Kingdom.

 Fortified wine based aperitif, 15% v/v.
 Sodium glycerophosphate, an emulsifier.
 Dipotassium phosphate, a protein stabiliser
 Disodium phosphate, a stabiliser and emulsifier.
 Caffeine,  0.0375%w/v
 Vanillin

Antisocial image

In certain parts of Scotland, Buckfast is associated with drinkers who are prone to committing anti-social behaviour when drunk, especially drinkers under 18 years old. The drink has a very high caffeine content, with each 750 ml bottle containing the equivalent of eight cans of cola. It has been suggested that this may cause it to act as a stimulant, while removing inhibitions, self-control and a feeling of having drunk enough. Research into similar drinks have failed to find clear evidence for the latter effect. A diet of four bottles a day has been described as 'not conducive to a long life' in a Scottish court.

The beverage has entered the popular lexicon with nicknames such as "Wreck the Hoose Juice", "Commotion Lotion", "Cumbernauld Rocket Fuel", "Mrs. Brown", "Buckie Baracas", "Coatbridge Table Wine", and a bottle of "What the hell are you looking at?" It has earned the unofficial slogan, "Buckfast: gets you fucked fast". The drink's prominence within the "Buckfast/Buckie Triangle" – an area east of Glasgow between Airdrie, Coatbridge and Bellshill – has raised concern. The glass bottle has been blamed for allegedly contributing to litter and providing drunkards with a weapon.

Several Scottish politicians and social activists have singled out Buckfast Tonic Wine as being particularly responsible for crime, disorder, and general social deprivation in these communities. Although Buckfast accounts for only 0.5% of alcohol sales in Scotland, the figure is markedly higher in Lanarkshire. There have been numerous calls for the drink to be banned, either throughout the country or in certain areas or shops, made more expensive to dissuade people from buying the product, or sold in plastic bottles to reduce glassing incidents. Helen Liddell, former Secretary of State for Scotland, called for the wine to be banned.

In 2005, Scottish Justice Minister Cathy Jamieson suggested that retailers should stop selling the wine. On a subsequent visit to Auchinleck within her constituency, she was greeted by teenagers chanting, "Don't ban Buckie". All of these initiatives have been countered by lawyers acting for Buckfast distributors, J. Chandler & Company, in Andover. A further consequence was that Buckfast sales increased substantially in the months following Jamieson's comments.

In September 2006, Andy Kerr, the Scottish Executive's Health Minister, described the drink as "an irresponsible drink in its own right" and a contributor to anti-social behaviour. The distributors denied the claims and accused him of showing "bad manners" and a "complete lack of judgement" regarding the drink. Kerr met with J. Chandler & Company to discuss ways of lessening Buckfast's impact on west Scotland but the talks broke up without agreement. Three months later, Jack McConnell, First Minister of Scotland, stated that Buckfast had become "a badge of pride amongst those who are involved in antisocial behaviour." In response the distributors accused the Scottish Executive of trying to avoid having to deal with the consequences of failed social policy and the actual individuals involved in antisocial behaviour by blaming it on the drinks industry."

In January 2010, a BBC investigation revealed that Buckfast had been mentioned in 5,638 crime reports in the Strathclyde area of Scotland from 2006 to 2009, equating to an average of three per day.  In 2017, Scottish Police reported there had been 6,500 crimes related to the drink in the previous two years. One in 10 of those offences had been violent and 114 times in that period a Buckfast bottle was used as a weapon.
A survey at a Scottish young offenders' institution showed of the 117 people who drank alcohol before committing their crimes, 43 per cent said they had drunk Buckfast. In another study of litter around a typical council estate in Scotland, 35 per cent of the items identified as rubbish were Buckfast bottles.

In 2016, a sheriff said there was a "very definite association between Buckfast and violence" while sentencing a man for hitting a 15-year-old boy over the head with a bottle at a birthday party. In January 2018, a trial at the High Court in Edinburgh heard a man had consumed lager and a whole bottle of Buckfast before ferociously stabbing a workmate.

In July 2017, the British trade magazine The Grocer reported that increased sales of Buckfast in southeast England had pushed the drink up to 91 on UK's top 100 alcoholic brands. The increased sales were following a marketing campaign to improve the drink's image.

In 2017, thousands of empty Buckfast bottles were recovered during a clean-up of the Eglinton Canal in Galway, Ireland.

Manufacturer's response

The monks of Buckfast Abbey and their distribution partner, J. Chandler & Company, deny that their product is harmful, saying that it is responsibly and legally enjoyed by the great majority of purchasers. They point out that the areas identified with its acute misuse have been economically deprived for decades and Buckfast represents less than one per cent of the total alcohol sales across Scotland. Abbot of Buckfast Abbey, David Charlesworth, has said that the tonic wine his monastery produces "is not made to be abused".

In February 2013, J. Chandler & Company applied to the Court of Session in Edinburgh to stop Strathclyde Police from marking bottles of Buckfast so they could trace where under-age drinkers bought them. A company spokesman complained, "This is discrimination at the highest level. Buckfast is no more involved in crime than any other brand of alcohol". A former head of the Scottish Police Federation said: "Buckfast, the distributors and the lawyers who act on behalf of the monks refuse, point blank, to take any responsibility for the antisocial behaviour that's caused by the distribution and the consumption of Buckfast. They even refuse to change the glass bottles to plastic bottles despite overwhelming evidence that large areas in play parks and certain areas in Scotland are littered with this green glass".

In February 2014, the case was settled without any judgment being made by the court. Assistant Chief Constable Wayne Mawson of Police Scotland apologised to J. Chandler & Co for asking a shopkeeper to stop selling Buckfast and gave written undertakings not to include the product in any bottle-marking scheme, unless it has "reasonable grounds" for doing so, and "not to request licensed retailers, situated anywhere in Scotland, to cease stocking for sale Buckfast Tonic Wine".

In 2016 sales of Buckfast Tonic Wine reached record yearly profits of £8.8 million. The abbey trust, which is a shareholder of the Hampshire-based wine's distributor and seller, J Chandler, gets a royalty fee for every bottle sold. Although the trust declined to give out specific sales figures, it said it "strives to work with J Chandler and Co to ensure that the tonic wine is marketed and distributed responsibly".

Buckfast Day
In 2015, a "National Buckfast Day" was set up by fans to honour the tonic wine. The organisers designated the second Saturday of each May National Buckfast Day. The organisers decided to rename the day World Buckfast Day for 2016. By its third year, several celebratory events were held on different continents around the world.

See also
 Ban on caffeinated alcoholic beverages, a list of bans on similar products
 Flavored fortified wines
 Parish ale, a British tradition of beer production by the church
 Vin Mariani, a wine fortified with cocaine endorsed by Pope Leo XIII

References

External links

1880 establishments in England
Alcopops
Caffeinated alcoholic drinks
Cocktails with wine
Companies based in Devon
English wine
Food and drink companies established in 1880
Fortified wine
Patent medicines
Controversies in Scotland
Buckfastleigh
Crime in Scotland

Buckfast Tonic Wine


Jacob August Ottensten (12. august 1998) er en dansk skuespiller.

Filmografi

Film

Tv

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark

Jacob August Ottensten