137 (one hundred [and] thirty-seven) is the natural number following 136 and preceding 138.

Mathematics

 the 33rd prime number; the next is 139, with which it comprises a twin prime, and thus 137 is a Chen prime.
 an Eisenstein prime with no imaginary part and a real part of the form .
 the fourth Stern prime.
 a Pythagorean prime: a prime number of the form , where  () or the sum of two squares .
 a strong prime in the sense that it is more than the arithmetic mean of its two neighboring primes.
 a strictly non-palindromic number and a primeval number.
 a factor of 10001 (the other being 73) and the repdigit 11111111 (= 10001 × 1111).
 using two radii to divide a circle according to the golden ratio yields sectors of approximately 137.51° (the golden angle) and 222° in degree system so 137 is the largest integer before it.
 In decimal notation, 1/137 = 0.007299270072992700..., so its period value happens to be palindromic and has a period length of only 8. However, this is only special to decimal, as in pentadecimal it (1/92) has a period length of twenty-four (24) and the period value is not at all palindromic.

Physics
 Since the early 1900s, physicists have postulated that the number could lie at the heart of a grand unified theory, relating theories of electromagnetism, quantum mechanics and, especially, gravity.
 1/137 was once believed to be the exact value of the fine-structure constant. The fine-structure constant, a dimensionless physical constant, is approximately 1/137, and the astronomer Arthur Eddington conjectured in 1929 that its reciprocal was in fact precisely the integer 137, which he claimed could be "obtained by pure deduction". This conjecture was not widely adopted, and by the 1940s, the experimental values for the constant were clearly inconsistent with the conjecture, being roughly 1/137.036. Recent work at the Kastler Brossel Laboratory in Paris reported the most precise measurement yet taking the value of this constant to the 11th decimal place, nearly three times more precise than the 2018 results by a group led by Holger Müller at University of California, Berkeley, with a margin of error of just 81 parts per trillion.
 Physicist Leon M. Lederman numbered his home near Fermilab 137 based on the significance of the number to those in his profession. Lederman expounded on the significance of the number in his 1993 book The God Particle: If the Universe Is the Answer, What Is the Question?, noting that not only was it the inverse of the fine-structure constant, but was also related to the probability that an electron will emit or absorb a photon—i.e., Feynman's conjecture. He added that it also "contains the crux of electromagnetism (the electron), relativity (the velocity of light), and quantum theory (Planck's constant). It would be less unsettling if the relationship between all these important concepts turned out to be one or three or maybe a multiple of pi. But 137?" The number 137, according to Lederman, "shows up naked all over the place", meaning that scientists on any planet in the universe using whatever units they have for charge or speed, and whatever their version of Planck's constant may be, will all come up with 137, because it is a pure number. Lederman recalled that Richard Feynman had even suggested that all physicists put a sign in their offices with the number 137 to remind them of just how much they do not know.

Psychology and mysticism
 137 has been the subject of psychological speculation by Swiss psychiatrist and psychoanalyst Carl Jung concerning his theory of synchronicity. Jung and physicist Wolfgang Pauli, according to the book Jung, Pauli, and the Pursuit of a Scientific Obsession by Arthur I. Miller, Emeritus Professor of History and Philosophy of Science at University College London, Jung and Pauli struggled in their search for a primal number that everything in the world hinges on, as well as a desire to quantify the unconscious.

Military
 Boeing C-137 Stratoliner was a VIP transport aircraft from the Boeing 707 jet airliner used by the United States Air Force
 RAF – No. 137 Squadron
 Strike Fighter Squadron 137 (VFA-137) is a United States Navy F/A-18E Super Hornet strike fighter squadron stationed at Naval Air Station Lemoore, California
  Mission Buenaventura-class fleet oiler built during World War II
  was a United States Navy minesweeper during World War II
  was a United States Navy  commissioned during World War II
  was a United States Navy  during World War II
  was the United States Navy  during World War II
  was a United States Navy  during World War II
  was a United States Navy  during World War II
 137e régiment d'infanterie (fr) is a French Infantry Regiment created under 1st Empire (Napoleon Bonaparte)
 137th Infantry Division in Germany was a German major fighting formation between 1940 and 1943 Wehrmacht

Music
 Cesium_137 is an American synthpop musical group which takes its name from a radioactive isotope
 137 is a 2001 album by The Pineapple Thief
 Rescate 137 is a 2000 album by experimental electronic musician Christian Vogel
 The Fugue for String Quintet in D major, Op. 137 was composed by Beethoven in 1817
 The Gibson ES-137 is a semi-hollow body guitar by Gibson
 137 is a 2009 album by RickWhiteAlbum
 Agent 137 is a female electronic dance music DJ in Washington, DC
 "137 (Death's Hendecaratia)" is a song by Canadian death metal band Mitochondrion
 "137 (Rinse)" is a song by British producer Squarepusher on Music Is Rotted One Note
 "137" is a song by Brand New on the 2017 album Science Fiction
 "Room 137" is a song by Dream Theater on their 2019 album Distance over Time
 "137" aka "One Hundred and Thirty-Seven" is a composition by John L. Walters written for Landscape (band)

Religion
 The Bible says that Ishmael, Levi and Amram all lived to be 137 years old. The three appearances make it the most common lifespan of individuals in the Bible.
 According to the verse in Genesis (17:17) there was a ten-year age gap between Abraham and Sarah. Sarah died at the age of 127 (Genesis 23:1), thus Abraham was 137 years old at her death. According to Rashi's commentary on Genesis 23:2, Sarah died when she heard that Isaac had almost been sacrificed, thus Abraham was 137 years old at the Binding of Isaac.

Transportation
 London Buses route 137 is a Transport for London contracted bus route in London
 Boeing 707-347C CC-137 transport aircraft served the Canadian Forces from 1970 to 1997
 Philippine Airlines Flight 137 from Manila overshot the runway while landing at Bacolod City Domestic Airport on March 22, 1998
 137 Avenue is a primary road in Edmonton, Alberta, Canada
 137th Street–City College is a station on the IRT Broadway–Seventh Avenue Line of the New York City Subway in New York City

Other uses
 137: Jung, Pauli, and the Pursuit of a Scientific Obsession by Arthur I. Miller, , describes the friendship of Carl Jung and Wolfgang Pauli and their search for the meaning of 137 in science, medieval alchemy, dream interpretation, and the I Ching.
 The year AD 137 or 137 BC
 137 AH is a year in the Islamic calendar that corresponds to 754 – 755 CE
 137 Meliboea is a large and dark main belt asteroid discovered in 1874
 The atomic number of an element not yet observed called untriseptium
 California Penal Code for "Offer bribe to influence testimony"
 The Samson 137 Indian reserve in Alberta, Canada
 Sonnet 137 by William Shakespeare
 Psalm 137
 The atomic number of the highest allowed element on the periodic table allowed for a point nucleus by the Bohr model and the Dirac equation.
 Caesium-137 is a radioactive isotope of caesium formed by nuclear fission
 The number of atoms in a chlorophyll molecule, for which the chemical formula is C55H72MgN4O5.
 Rick Sanchez, a fictional character from the Adult Swim animated television series Rick and Morty, is from a version of the universe numbered C-137, and is sometimes referred to as "C-137" in contexts where "Rick" would be ambiguous (there being multiple universes).
 There are 137 islands in the Hawaiian island chain, of which eight are considered major islands.

See also
 List of highways numbered 137
 United Nations Security Council Resolution 137
 United States Supreme Court cases, Volume 137

Notes

References

External links

 137 at VirtueScience
 The Mysterious 137
 What is the significance of the number 137 in physics?

Integers

137 (number)


Der Grammy Award for Best Reggae Album, auf deutsch "Grammy-Award für das beste Reggae-Album", ist ein Musikpreis, der bei den jährlich stattfindenden Grammy Awards verliehen wird. Er wurde 1985 als Grammy Award for Best Reggae Recording eingeführt und 1992 umbenannt.

Ausgezeichnet werden Musiker oder Bands für herausragende Alben aus dem Musikbereich Reggae, wobei auch die Genres Roots Reggae, Dancehall und Ska berücksichtigt werden.

Hintergrund und Geschichte

Die seit 1958 verliehenen Grammy Awards (eigentlich Grammophone Awards) werden jährlich in zahlreichen Kategorien von der Recording Academy in den Vereinigten Staaten von Amerika vergeben, um künstlerische Leistung, technische Kompetenz und hervorragende Gesamtleistung ohne Rücksicht auf die Album-Verkäufe oder Chart-Position zu ehren.

Ursprünglich wurde diese Kategorie als Grammy Award for Best Reggae Recording eingeführt, um Künstler für die besten Aufnahmen im Bereich der Reggae-Musik zu würdigen. Dabei kamen sowohl Alben wie auch einzelne Songs in Frage. Seit der Verleihung der Grammies 1992 wurde der Name der Kategorie in Best Reggae Album geändert. Seit 2002 werden die Preise zusätzlich an die Toningenieure, Mischer und Musikproduzenten der entsprechenden Alben verliehen. Entsprechend der Kategoriebeschreibung zur Verleihung der Grammy-Awards 2010 kann dieser Preis für Gesangs- und Instrumentalalben mit einem Minimum von 51 % neu aufgenommenem Material verliehen werden, die in den Bereichen Roots Reggae, Dancehall oder Ska veröffentlicht wurden.

Statistik
1985 erhielt die jamaikanische Band Black Uhuru den ersten Grammy dieser Kategorie. Der Musiker Stephen Marley, ein Sohn von Bob Marley, erhielt den Preis insgesamt fünfmal, davon dreimal als Mitglied der Band Ziggy Marley and the Melody Makers, und ist damit der Musiker mit den meisten Auszeichnungen als Künstler; zudem erhielt er den Grammy zweimal als Produzent seines Bruders Damian Marley. Ziggy Marley, ein weiterer Sohn Bob Marleys, wurde insgesamt viermal mit dem Preis ausgezeichnet, davon dreimal gemeinsam mit seiner Band. Dreimal ging der Preis an Bunny Wailer und jeweils zweimal an die Musiker Burning Spear, Damian Marley und Shabba Ranks. Das Duo Sly & Robbie war gemeinsam mit ihrer Band Black Uhuru insgesamt siebenmal und nach deren Auflösung weitere achtmal nominiert, wodurch diese Musiker die meisten Nominierungen erhielten. Mit elf Nominierungen wurde Burning Spear am häufigsten als Solokünstler für diese Kategorie nominiert und die häufigsten Nominierungen ohne einen Gewinn erfolgten für die Band Third World, die siebenmal nominiert war.

Im Jahr 1989 wurde die Band UB40 zweimal nominiert, weitere Doppelnominierungen erfolgten 1990 für Bunny Wailer (einmal mit der Wailers Band) sowie 2011 für Sly and Robbie (einmal gemeinsam mit Bob Sinclar und einmal als Sly and Robbie and the Family Taxi).

Insgesamt wurde der Preis für das beste Reggae-Album mit Ausnahme des Jahres 1987, als die britische Band Steel Pulse ausgezeichnet wurde, immer an jamaikanische Musiker verliehen.

Gewinner und nominierte Künstler

Grammy Award for Best Reggae Recording

Grammy Award for Best Reggae Album

Kontroverse um die Nominierung von Buju Banton 2010

Die Nominierung von Buju Banton und seinem Album Rasta Got Soul im Jahr 2010 führte zu Kontroversen und Protesten der Gay & Lesbian Alliance Against Defamation aufgrund seiner homophoben Texte. Besonders kontrovers ist der Song Boom, Bye Bye aus dem Jahr 1988, in dem die Erschießung und Verbrennung schwuler Männer befürwortet wird.

Als Reaktion auf die Nominierung von Buju Banton platzierten die Gay & Lesbian Alliance Against Defamation und the Los Angeles Gay and Lesbian Center eine Werbeanzeige im Magazin Daily Variety und riefen die Offiziellen der Grammy-Verleihung dazu auf, jede Musik zu verurteilen, die zu Gewalt gegen andere Menschen aufruft. Die Anzeige erschien in Form eines Briefes, unterzeichnet von Aktivisten der Lesben- und Schwulen- sowie der Bürgerrechtsbewegung. Die Recording Academy antwortete auf die Anzeige, dass Musiker für die Qualität ihrer Arbeit und unabhängig von politischen Inhalten ausgezeichnet werden. Der Grammy 2010 ging an Stephen Marley. Buju Banton wurde 2011 erneut nominiert, diesmal mit dem Album Before the Dawn, und gewann den Grammy in diesem Jahr.

Weblinks
 Offizielle Homepage der Grammy Awards (englisch)
  Achtung: Die Kategorie "Reggae" muss im Suchfeld ausgewählt werden.

Belege

Reggae Album
Reggae
Erstverleihung 1985

Grammy Award for Best Reggae Album


Svetlana Jurevna Sleptsova (, ; født 31. juli 1986 i Khanty-Mansijsk, USSR) er en russisk skiskytte.

Ved junior-VM 2005 vandt hun normaldistancen, og to år senere tog hun guld på både sprintdistancen og jagtstarten.

Sleptsova har deltaget i verdenscuppen siden sæsonen 2006/07. Ved VM i skiskydning 2008 i Östersund tog hun bronze på Mixed-stafetten sammen med Oksana Neupokojeva (), Dmitrij Jarosjenko () og Nikolaj Kruglov (). Hendes første podieplacering i verdenscuppen var andenpladsen på sprintdistancen i Oberhof og i Ruhpolding i januar 2008. I tillæg tog hun to verdenscupsejre på sprinten og jagtstarten i Holmenkollen. Hendes tredje sejr kom i sprint i Hochfilzen sæsonen 2008/09. Hun har i alt seks verdenscupsejre og kom sammenlagt på 8. pladsen i verdenscuppen sæson 2007/08.

Eksterne henvisninger

 på Biathlonworld

Deltagere for Rusland ved vinter-OL 2010
Medaljevindere ved vinter-OL 2010
Olympiske mestre fra Rusland
Personer fra Khanty-Mansíjskij autonome okrug
Skiskytter ved vinter-OL 2010

Svetlana Sleptsova


La Real Orden de los Serafines (en sueco: Kungliga Serafimerorden) es una orden de caballería sueca, creada por el rey Federico I de Suecia el 23 de febrero de 1748, junto a la Orden de la Espada y la Orden de la Estrella Polar.

Es la orden de caballería más antigua e importante de Suecia, su nombre hace referencia a los serafines, la categoría más alta de ángeles, y también era conocida como del cordón azul.

Se concede a hombres suecos que han servido al país en puestos relevantes, así como a príncipes extranjeros y otras personas de especial mérito, como Jefes de Estado o primeros ministros, aunque desde 2023 cualquier ciudadano puede ser recibido en las órdenes de caballería nacionales. Su sede ceremonial es la iglesia de Riddarholmen.

Historia
Resulta complicado indicar el origen de la orden, que pudiera situarse en el , y se atribuyen como años de creación el de 1260 o el de 1285 habiendo sido su posible fundador Magnus III de Suecia, a ruego de los caballeros de Malta. También se atribuye como fundador a Magnus IV de Suecia en 1334 en memoria del sitio de Upsal. Por tratarse de una orden instituida para la defensa de la fe católica, tras la introducción del luteranismo en Suecia fue abolida en 1611 por el rey Carlos IX. En 1748 el rey Federico I de Suecia, con motivo de su 72.º cumpleaños reestableció las antiguas órdenes suecas de caballería: los Serafines, destinada a los senadores y principales señores, y establecida como la suprema orden del reino; la Orden de la Espada, para los militares, y la Orden de la Estrella Polar, para ciudadanos civiles.

Su importancia respecto a las otras órdenes queda reflejada casi desde su restablecimiento. El rey celebró un banquete en 1772 con los caballeros de todas las órdenes del reino, con motivo de la haber creado la Orden de Vasa; los pertenecientes a los Serafines fueron los únicos que pudieron sentarse en la misma mesa del monarca. Gustavo III de Suecia fundó durante su reinado talleres y asilos para huérfanos y ancianos, que puso bajo la protección de la orden, y en 1784 nombró un obispo para vigilar a los clérigos empleados en ellos. Sus estatutos fueron modificados por Carlos XIII de Suecia el 9 de junio de 1814. A mediados del  el número de miembros estaba fijado en veinticuatro entre los ciudadanos suecos y ocho entre los extranjeros, sin contar los emperadores, los reyes, sus hijos, los príncipes reinantes y sus hijos mayores, aunque el número ha sido mucho mayor en algunos casos.

En 1975 sufrió junto al resto de órdenes suecas una importante reorganización. Tras ella, era concedida a jefes de Estado extranjeros y miembros de la familia real sueca, pues el rey y los príncipes de la casa real son caballeros natos, y desde 1995 reciben la banda en su bautismo. Desde el año 2023, cualquier ciudadano que haya realizado contribuciones al país puede ser condecorado con las órdenes de caballería nacionales, aunque en el caso de los Serafines se concede preferiblemente a los jefes de estado o personas relacionadas con las visitas de estado al país.

Funcionamiento

La orden tiene un único grado, aunque los caballeros suecos son denominados caballero y comandante del rey (en sueco Kungl. Majestäts orden KMO), porque por el simple hecho de ingresar en la orden son comendadores de la Estrella Polar o de la Espada, dependiendo de si son militares o no. Sus miembros tienen el rango y honores de teniente general. Las mujeres reciben la denominación de miembro y comandante del rey, las personas eclesiásticas la de miembro del estado espiritual y comendador de la Corte Real, y los extranjeros únicamente son caballeros del rey.

La nominación de nuevos miembros tenía lugar en el capítulo anual de la orden, que se celebraba en la Cámara de Serafines del Palacio Real de Estocolmo el lunes de Adviento, para recordar a los caballeros que la fe se debía al Rey de Sion. Sin embargo, la recepción real en la orden se fijó el 28 de abril, el cumpleaños del rey Federico I, su fundador. En el intervalo entre la nominación y la recepción, el miembro recién elegido solo podía usar la placa, pero no la cruz con la cinta. La recepción de nuevos caballeros tuvo lugar en Estocolmo en la iglesia de Riddarholmen o en la capilla real del palacio, en presencia de todos los caballeros y funcionarios de la orden, así como también de los comandantes de todas las demás órdenes. Los caballeros debían abonar una tasa, tanto de entrada como anual: en el caso de los suecos servía para el funcionamiento de la propia orden, mientras que las de los extranjeros se destinaban al hospital de Estocolmo.

La práctica de la ceremonia de investidura cesó en 1902, y a mediados del  se realizaba de la siguiente manera:

Con el ingreso en la orden, el escudo de armas del caballero es pintado en una placa de cobre. Siempre están rodeados del collar de la orden, y cuando se trata de un rey extranjero, también se incluye el collar de la orden más importante de su reino. Son exhibidos en la sala que la orden tiene en el palacio real. Cuando uno de los caballeros fallece, su muerte es anunciada por la campana mayor de la iglesia de Riddarholmen, sede ceremonial de la orden y panteón real, que suena entre las doce y la una de la tarde. Entonces, el escudo se traslada escoltado en procesión a la iglesia de Riddarholmen, donde se expone durante su funeral, y después pasa a ser ubicado en el coro.

Antiguamente los caballeros estaban obligados a supervisar los principales hospitales y manicomios de Suecia, y en particular, el Hospital de los Serafines, un importante hospital en Estocolmo que fue cerrado en 1980. Hasta el , los caballeros podían ser denominados caballero (en sueco Herr) más su apellido, siendo el título formal de los caballeros seculares de la orden (nobles de alto rango sin título) nombrados por el rey.

Insignia y vestimenta

La primitiva insignia de la orden consistía en un collar de oro compuesto por querubines esmaltados de rojo y de cruces patriarcales sin esmaltar, del que colgaba un óvalo esmaltado de azul en el que aparecía escrito en letras de oro el cristograma de IHS, y en la punta cuatro clavos esmaltados en blanco, en recuerdo de la pasión de Jesucristo.

La actual insignia o venera de la orden se compone de una Cruz de Malta esmaltada en blanco, angulada con cuatro cabezas de serafines entre sus brazos, y cruces patriarcales entre ellas. En el centro custodia un medallón azul a modo de globo terráqueo con las tres coronas en representación del escudo de Suecia, tres clavos, el cristograma de IHS y una cruz sobre la letra H. En el reverso contiene las letras FRS (Federicus Rex Suetiae). Sobre todo se dispone una corona real. Los caballeros y miembros llevan la insignia en un collar (cadena) o en una banda en el hombro derecho y la cruz en el pecho izquierdo.

 El collar es de oro, y se compone de once cruces patriarcales esmaltadas en azul y once cabezas de serafines de oro con las alas tendidas, del que prende la venera de la orden, compuesta por una cruz octogonal de oro, esmaltada de blanco, con cabezas de serafines y cruces patriarcales de oro. En el centro custodia el medallón azul de la insignia, con las mismas características. Una versión oficial del escudo nacional está rodeada por este collar.
 La cruz o placa es una cruz de ocho puntas de plata, angulada con cuatro cabezas de serafines entre sus brazos y cruces patriarcales entre ellas, con el centro dispuesto de la misma manera que la venera de la orden. En el reverso contiene las letras FRS (Federicus Rex Suetiae).
 La cinta o banda es de color azul celeste, en referencia a los serafines azules.

El predicador de la orden, que era el orador de la corte, usaba una pequeña cruz de la orden pendiente de una cadena de oro. En las ceremonias los caballeros utilizaban un traje específico, compuesto de casaca de raso blanco con vueltas y botones negros, zapatos blancos con talones de terciopelo negro y lazos en lugar de hebillas, medias blancas, sombrero redondo de terciopelo negro con una cinta blanca y cinco plumas, cuatro blancas y una negra en el centro. Además, portaban un manto negro de raso forrado de seda blanca, con la placa de la orden bordada en el lado izquierdo. Era conocido como el gran traje, y existía otro menor, muy similar en aspecto, pero cambiando los colores por rojo y dorado.

Aunque no debe confundirse, también pertenece a la orden la medalla de los Serafines (en sueco: Serafimermedaljen), establecida también en 1748 y otorgada por el rey a cualquiera que, a través de un beneficio humanitario o social general, se haya hecho particularmente merecedor de ella.

Miembros de la Orden

Todos los miembros de la familia real sueca están recibidos en la orden, a excepción de Christopher O'Neill, marido de la princesa Magdalena, que por haber renunciado a los títulos que le habrían correspondido por matrimonio, y con ello a pertenecer a la Casa Real de Suecia, solo recibió la distinción de caballero comendador de la Orden de la Estrella Polar, y no la de los Serafines, como sí recibieron el príncipe Daniel (marido de la princesa heredera Victoria), y la princesa Sofía, mujer del príncipe Carlos Felipe.

Españoles condecorados
A lo largo de la historia, un total de once españoles han pertenecido a la orden. El primero en formar parte de ella fue Joaquín Ignacio de Barrenechea y Erquiñigo, embajador de España en Suecia, que se convirtió en el primer católico en ingresar, al recibirla en 1748 de manos de su fundador. También fue recibido Leopoldo O'Donnell (1860), presidente del Consejo de Ministros y Ministro de la Guerra.

Además, fueron recibidos en ella los reyes españoles José Bonaparte (1810), Fernando VII (1815), Francisco de Asís de Borbón (1853), Alfonso XII (1877), Alfonso XIII (1888), Juan Carlos I y Sofía de Grecia (1979), Felipe VI (1991) y Letizia Ortiz (2021). También han recibido la orden otros miembros de la familia real española, como los infantes Fernando de Baviera y Borbón (1907), príncipe de Baviera, Alfonso de Borbón y Battenberg (1927), príncipe de Asturias y el infante Jaime de Borbón y Battenberg (1929).

Referencias

Bibliografía

Véase también
 Condecoraciones de la Familia Real Sueca

Enlaces externos

 Órdenes de la Real Corte Sueca  (en inglés)

Condecoraciones de Suecia
Suecia en el siglo XVIII

Orden de los Serafines


La personalización, en general, es la acción de dar carácter personal a algo. Puede referirse más específicamente a:
 Personalización de productos y servicios;
 Personalización de contenidos;
 Personalización de imágenes.

Otros conceptos relacionados con la personalización son:
 Tuneo o tuning, o la personalización de un automóvil, particularmente de la carrocería o la mecánica;
 Modding, o personalización de un ordenador.

Personalización


Markéta Jeřábková (n. 8 februarie 1996, în Plzeň) este o handbalistă din Cehia care joacă pentru Vipers Kristiansand și echipa națională a Cehiei. Jeřábková, care evoluează pe postul de intermediar stânga, a făcut parte din selecționata Cehiei care a luat parte la Campionatul Mondial din 2017, fiind a doua marcatoare a echipei după Iveta Luzumová, cu 43 de goluri din 101 aruncări.

Palmares
Campionatul Cehiei:
Câștigătoare: 2015, 2016, 2017

Eliteserien:
Câștigătoare: 2022

Cupa Norvegiei:
Câștigătoare: 2021

Liga Campionilor EHF:
 Câștigătoare: 2021-2022

Note

Legături externe
EHF: Profilul Markétei Jeřábková
 Interviu cu Markéta Jeřábková pe deník.cz

Jucătoare de handbal din Cehia
Nașteri în 1996
Sportivi cehi în viață
Oameni din Plzeň

Markéta Jeřábková


Anadolu yarımadası ile Trakya toprakları üzerine kurulan Türkiye'nin, 81 ili vardır. İller, Türkiye'nin en büyük idari bölümleridir. Bu seksen bir il, dokuz yüz yetmiş üç ilçeye bölünmüştür. Bu ilçeler, en küçük idari birim olan mahalle ve köyleri içinde barındırır. İllerde yönetme ve yürütme görevi, içişleri bakanı tarafından önerilen ve bakanlar kurulunun onayından sonra cumhurbaşkanı tarafından atanan valiler tarafından yerine getirilir.

Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılışı ve 29 Ekim 1923'te Türkiye Cumhuriyeti'nin resmen kuruluşundan sonra idari sistemde değişikliklere gidildi. İki yıl sonra Ardahan, Beyoğlu, Çatalca, Dersim, Ergani, Gelibolu, Genç, Kozan, Oltu, Muş, Siverek ve Üsküdar illeri ilçeye dönüştürüldü. 1927'de ise Doğubayazıt ilçeye dönüştürüldü ve Ağrı'ya bağlandı. 1929'da Muş tekrar il oldu, Bitlis ilçe hâline getirildi. Dört yıl sonra Aksaray, Cebelibereket, Hakkâri ve Şebinkarahisar'ın ilçe olması, Mersin ile Silifke'nin birleştirilip İçel adında yeni bir ilin oluşturulmasıyla ve Artvin ile Rize'nin birleştirilip Çoruh adında yeni bir ilin oluşturulmasıyla sayı elli altıya düştü. 1936'da Rize, Tunceli ve Hakkâri tekrar il oldu, yine aynı yıl Dersim'in adı Tunceli olarak değiştirildi; 1939'da Hatay Devleti, Türkiye'ye bağlanarak il oldu. 1953'te, Uşak'ın il, Kırşehir'in ilçe olması kararlaştırıldı, 1954'te Adıyaman, Nevşehir ve Sakarya il statüsü kazandı. 1956'da Çoruh ilinin ismi Artvin olarak değiştirildi, 1957'de Kırşehir'in il statüsü geri verildi. Bu yıldan sonra otuz iki yıl boyunca il sayısında herhangi bir değişiklik olmadı. 1989'da Aksaray, Bayburt, Karaman ve Kırıkkale; 1990'da Batman ve Şırnak; 1991'de Bartın; 1992'de Ardahan ve Iğdır; 1995'te Yalova, Karabük ve Kilis; 1996'da Osmaniye, ve 1999'da Düzce il oldu.

Türkiye İstatistik Kurumu verilerine göre, Türkiye'nin nüfusu 2019 yılı itibarıyla 83 milyon kişiye ulaştı. Bu rakamın 77 milyonunu il ve ilçe merkezlerinde yaşayanlar oluşturdu. Ülkedeki en fazla nüfusu barındıran il İstanbul, en az nüfusu barındıran il Bayburt'tur. Ayrıca en büyük yüzölçümüne sahip il Konya, en küçük yüzölçümüne sahip il Yalova'dır. Merkezi İzmit olan Kocaeli ili, merkezi Adapazarı olan Sakarya ili ve merkezi Antakya olan Hatay ili dışında büyükşehir olmayan tüm illerin merkez ilçelerinin adı, il ile aynı adı taşır.

İller

Türkiye il merkez rakımları

Rakım (Google Earth) valilik binalarının bulunduğu yerdir.

Eski iller

 Doğubayazıt ili, Ağrı iline bağlandı.
 Çatalca ili, İstanbul iline bağlandı.
 Gelibolu ili, Çanakkale iline bağlandı.
 Genç ili, Bingöl iline bağlandı.
 Kozan ili, Adana iline bağlandı.
 Şebinkarahisar ili, Giresun iline bağlandı.
 Siverek ili, Şanlıurfa iline bağlandı.
 Silifke ili, Mersin iline bağlandı.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de büyükşehir belediyeleri
 Türkiye'nin ilçeleri
 ISO 3166-2:TR

Notlar
 A  İllerin alanlarına, sınırları dahilindeki akarsu ve göller dahildir.
 B  İçel'in adı, 2002 yılında resmen Mersin olarak değiştirildi.
 C  İstanbul'da 212, Avrupa Yakası'nın; 216, Anadolu Yakası'nın telefon kodudur.

Kaynakça

Türkiye'nin illeri


Die Base aérienne 123 Orléans-Bricy (B.A. 123) ist ein Militärflugplatz der französischen Luftstreitkräfte (Armée de l'air). Die Basis liegt in der Region Centre-Val de Loire im Département Loiret auf dem Gebiet von vier Gemeinden, u. a. Bricy, etwa 15 Kilometer nordwestlich von Orléans. Sie ist mit Évreux eine von zwei Heimatbasen der mittelschweren taktischen Transportflugzeuge der Armée de l'air und als solche ist sie seit August 2013 weltweit erster Stationierungsort der Airbus A400M Atlas.

Geschichte
Die Geschichte der Basis 123 reicht bis in das Jahr 1933 zurück, als hier eine Materialversuchsanstalt etabliert wurde, der eigentliche Militärflugplatz wurde 1936/1937 errichtet und war vor dem Zweiten Weltkrieg Heimat der 22. Bomberstaffel (22e escadre de bombardement).

Während des Krieges nutzte die Luftwaffe nach dem Ende des Westfeldzuges den Platz ab Juni 1940. Zwischen Ende Juni 1940/Anfang Juli 1940 und Ende Januar 1941 war Bricy zunächst ein Stützpunkt des Lehrgeschwaders 1. In dieser Zeit lagen hier der Stab (bis Mitte Dezember 1940), die I. und II. Gruppe, letztere bis Mitte Januar 1941. Das Geschwader war mit Ju 88A-5 und He 111H ausgerüstet. Die Basis blieb hauptsächlich ein Bomberstützpunkt. Ebenfalls mit He 111H ausgerüstet nutzte sie zunächst von April bis Juni 1941 die III. Gruppe des Kampfgeschwaders 27 (III./KG 27).

Im August 1942 wurde der Platz für einige Tage durch die 5. Staffel der Jagdfliegerschule 5 genutzt.
Mit der IV. Gruppe des Kampfgeschwaders 76 (IV./KG 76) lag hier im Oktober/November 1942 ein weiterer Bomberverband, ausgerüstet mit Ju 88A. Eine weitere He 111H Einheit ab 1942 war die IV. Gruppe des Kampfgeschwader 53 (IV./KG 53), sie blieb hier bis Anfang 1944.
Die I. Gruppe des Kampfgeschwaders 40 (I./KG 40) brachte zwischen Mitte Mai und Mitte Juni 1944 mit der He 177 einen weiteren Bombertyp nach Bricy. Letzter Luftwaffenverband in Bricy waren Stab und I. Gruppe des Kampfgeschwaders 54 (S. und I./KG 54), deren Ju 88A in der dritten Augustwoche von hier aus operierten.

Nach der Befreiung der Gegend durch die US Army im August 1944 nutzten bis Kriegsende die United States Army Air Forces (USAAF) den Platz. Den USAAF diente Airfield A.50, so seine alliierte Codebezeichnung, als Stützpunkt der Ninth Air Force. Hier lagen unter anderem im September/Oktober 1944 die 394. Bombardment Group mit B-26 und zwischen November 1944 und Oktober 1945 die 440. Troop Carrier Group mit C-47.

Nach dem Krieg und der Rückgabe an Frankreich wurde Bricy umfangreich neu aufgebaut und erneut für einige Jahre eine Basis für Flugversuche der ersten französischen Düsenjäger, bevor sie 1953 ihre heutige Funktion als Transportflugzeugstützpunkt erhielt. Zunächst kamen die heutige escadron du transport ET 1/61 "Touraine" und ET 3/62 "Poitou" auf der B.A.123 an, und 1955, nach Frankreichs Niederlage im Indochinakrieg, verlegte als dritte fliegende Gruppe die ET 2/62 "Franche-Comté" aus Tonkin kommend zurück ins Mutterland. Das damalige Einsatzmuster war die Noratlas.

Die ET 1/61 erhielt 1967 die ersten Transalls und 1982 erhielt die ET 2/62 ihre ersten C-130H Hercules.

Im Jahre 1994 erhielt die Basis den Namen "Commandant Charles Paoli". Die Außerdienststellung der Transall begann 2012 bei der ET 1/61.

Im Zuge der Erneuerung der europäischen Lufttransportflotten mit der A400M bleibt Orléans-Bricy das Transportfliegerzentrum und wurde französischer Typstützpunkt des neuen Einsatzmusters, von dem Frankreich 50 Stück bestellt hat. Im Hinblick auf den Zulauf der Atlas-Flotte wurde die Basis modernisiert und ausgebaut. Hierzu zählten die Verstärkung der Piste, die Modernisierung des großen Hangars 18, der Bau des neuen Hangars 19 für zwei A400M, eine Verdoppelung der Außenabstellflächen und ein neuer Tower. Hinzu kamen neue Gebäude für die Besatzungs- und Technikerausbildung des neuen Luftfahrzeugtyps. Die erste Atlas traf 2013 in Bricy ein. Zur Einführung diente ab August 2013 zunächst übergangsweise das Multinational Entry into Service Team A400M (MEST A400M) 2/338.

Aufgrund der Wiedereinführung von Geschwadern bei den französischen Luftstreitkräften wurde das 61. Lufttransportgeschwader (61e escadre de transport) am 1. September 2015 als A400M-Verband reaktiviert.

Zwei Jahre später folgte 2017 die Wiederaufstellung des 62. Lufttransportgeschwaders (62e escadre de transport) für die C-130, dass wenig später im Dezember 2017 seine erste C-130J-30 erhielt und im September 2019 seine erste KC-130J. Die C/KC-130J Super-Hercules verließen das Geschwader 2021 Richtung Basis 105 und die C-130H sollen ihnen bis 2024 in die Normandie folgen. Im Hinblick darauf wurden das 62. Geschwader un dessen Einsatzstaffel ETO 2/61 "Franche-Comté" im Juni 2022 deaktiviert.

Heutige Nutzung

Die Basis beherbergt zurzeit (2022) folgende Verbände:
 61e escadre de transport (61e ET) mit zwei fliegenden Einsatz-Staffeln Airbus A400M Atlas, der ET 1/61 "Touraine" (seit September 2014) und der ET 4/61 "Béarn" (seit September 2021), einer dritten fliegenden Staffel, der ET 3/61 "Poitou" für Spezialeinsätze (verwendet Luftfahrzeuge anderer Staffeln) der Ausbildungsgruppe 00.340, der Technischen Gruppe ESTA 2E.061 und der Unterstützungsgruppe 06.061
Hinzu kommen noch folgende nichtfliegende Verbände.
 Fallschirmjägerkommando 10 (commando parachutiste no. 10, CPA 10), als Teil des Spezialeinsatzkommandos (COS)
 Fernmeldegruppe 10.800 (groupe de telécommunication 10.800, GT 10.800)

A400M Einführung
Analog der Eurocopter-Tiger-Ausbildung schulen Deutschland und Frankreich gemeinsam für ihre Atlas-Flotten. Das (französische) Herz sind zwei Thales "Full Flight" Simulatoren, die 2013 und 2016 in Dienst gestellt wurden. Frankreich übernahm im Rahmen der Übereinkunft mit Deutschland die Taktikausbildung der Einsatz-Besatzungen, Deutschland seit 2017 die Grundausbildung gemäß JAR-FCL am deutschen Typstützpunkt Wunstorf. In einer Übergangsphase erfolgten die Schulungen bei Airbus Military in Sevilla. Da die britische Royal Air Force kein Äquivalent zum französischen pôle d'excellence pour la formation tactique in Bricy besitzt, wurde spekuliert, ob auch Crews aus RAF Brize Norton die hiesigen Simulatoren mitnutzen. Das in Mont-de-Marsan beheimatete Versuchszentrum der Militärfliegerei (centre d'expériences aériennes militaire, CEAM) unterstützte die Einführung vor Ort.

Sonstiges
Neben Bricy weit außerhalb im Nordwesten Orléans befand sich deutlich stadtnäher zwischen 1913 und 1972 ein weiterer teilweise militärisch genutzter Flugplatz, das Aérodrome d'Orléans-Saran.

Flugplatz Orléans-Saran
Der Flugplatz entstand ab 1911 südlich Sarans und besaß zuletzt eine befestigte Start- und Landebahn.

Auch dieser Platz wurde im Verlauf des Zweiten Weltkriegs durch die deutsche Luftwaffe genutzt. Im Frühjahr 1944 war dieser Platz Basis der zweiten Staffel des Jagdgeschwaders 103. Zwischen 1952 und 1967 war der Flugplatz ein Standort der US Army, die ihn in geringem Umfang auch fliegerisch nutzte.

Weblinks

 Homepage der B.A.123 Orléans – Bricy (Facebook)

Einzelnachweise

Orleans-Bricy
Bauwerk im Département Loiret
Verkehrsbauwerk in Centre-Val de Loire
OrleansBricy
Erbaut in den 1930er Jahren

Militärflugplatz Orléans-Bricy


Nogometni klub "Bilogorac" (NK "Bilogorac"; "Bilogorac" Šemovci; "Bilogorac") je bio nogometni klub iz Šemovaca, općina Virje, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Klupska boja je bila zelena.

O klubu
NK "Bilogorac" je osnovan 2007,. godine kao drugi klub u Šemovcima uz postojeći NK "Šemovci". Klub je ime dobio po bivšem istoimenom klubu iz Šemovca osnovanog 1956. godine. Klub je s ligaškim nastupima počeo 2008. godine u 3. ŽNL Koprivničko-križevačkoj, te kasnije u 3. ŽNL Koprivničko-križevačkoj. Klub se ligaški natjecao do 2016. godine, te je potom prestao s djelovanjem. Klub je također redovito organizirao malonogometni turnir.

Uspjesi
 3. ŽNL Koprivničko-križevačka
 drugoplasirani: 2010./11. (Đurđevac)

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutarnje poveznice
 Šemovci
 NK Šemovci

Vanjske poveznice
 nk-bilogorac.com, wayback arhiva
 Nk Bilogorac Šemovci, facebook stranica
 semovci.hr, NK Bilogorac
 sportilus.com, NOGOMETNI KLUB BILOGORAC ŠEMOVCI

Izvori

 nk-bilogorac.com, ''O nama', wayback arhiva
 semovci.hr, NK Bilogorac , objavljeno 8. veljače 2011., pristupljeno 15. svibnja 2021.
 free-kc.t-com.hr/traptav1, Šemovci , pristupljeno 15. svibnja 2021.
 free-kc.htnet.hr/TomislavRaptavi, ''"NK BILOGORAC" Šemovci , pristupljeno 15. svibnja 2021.
 ns-kckz.hr, Klubovi, wayback arhiva
 poslovna.hr, NK BILOGORAC ŠEMOVCI
 fininfo.hr, NK "BILOGORAC" ŠEMOVCI
 companywall.hr, NK "BILOGORAC" ŠEMOVCI

Nogometni klubovi u Koprivničko-križevačkoj županiji
Bivši hrvatski nogometni klubovi

NK Bilogorac Šemovci


Ovaçalış, Karabük ilinin Eflani ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Çalış olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 63 km, Eflani ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eflani belde ve köyleri

Ovaçalış


George Harrison (d. 25 Şubat 1943 - ö. 29 Kasım 2001), İngiliz müzisyen, The Beatles grubunun gitaristi.

İlk yılları
İngiliz Beatles grubunun üyelerinden George Harrison 25 Şubat 1943'te bir otobüs şoförünün oğlu olarak Liverpool'da doğdu. Haylaz bir çocukluk dönemi geçiriyordu, ta ki Paul McCartney ile tanışana kadar. Ergenlik dönemlerinde tanışan iki genç, daha iyi bir hayat için birbirlerine söz verdiler. Tüm yaşıtları gibi rock'n'roll fırtınasına kapılan Harrison, 14 yaşında 3 Sterline bir gitar alarak müzik aşkını ilerletmeye başladı. Kardeşi Peter ve bir arkadaşıyla birlikte "The Rebels" grubunu kurdu.

The Beatles yılları
Harrison, The Beatles'a daha isimleri The Quarrymen iken McCartney'nin onu John Lennon'a önermesiyle katıldı. Harrison 16 yaşında okulu bırakıp elektrikçi olarak çalışmaya başladı. 1960'ta The Beatles ile Hamburg'a çalışmaya gitti. O sırada Beatles'ın ilk dönemlerinde çok etkili olan Tony Sheridan'dan gitar dersleri aldı. Ancak bu gezi Harrison'ın yaşından dolayı sınır dışı edilince bitti.

1961'de Brian Epstein'in Beatles menajeri olmasıyla, yeni imajlarını benimsediler. "Love Me Do" listelerde 17 numaradan giriş yaptı. İlk albüm Please Please Me'nin yayınlanmasıyla Beatles İngiltere'de ünlü oldu. Harrison da bu ünden nasibini aldı. 21. doğum günü için yaklaşık 30.000 kat ve hediye aldı. Bir röportajında jelibon sevdiğini söyleyince hayranları konserde kendisine jelibon attılar. 1965'te çektikleri A Hard Day's Night filminde eşi olacak Pattie Boyd ile tanıştı.

1965'te Rubber Soul'da The Byrds ve Bob Dylan gibi folk rock öğelerini albüme taşıdı. Ayrıca sitarı müziğe katması da bu döneme rastladı. 1966'da Revolver albümüyle gruba bestekâr olarak katkısı göze batmaya başladı. 1967'de Beatles'dan uzaklaşması Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band albümünde farklı bir yerde duran ve başka hiçbir Beatles üyesinin katılmadığı "Within You Without You" şarkısında belirginleşti.

The Beatles albümü ile başlayan ve Let It Be döneminde artan kavgalar sırasında kısa bir süre gruptan ayrıldı. Abbey Road albümüne "Here Comes the Sun" ve

"Something" ile katkıda bulundu. Bu dönemde gruba kabul ettiremediği birçok şarkı yazdı. 4 Ocak 1970'te John Lennon'ın katılmadığı bir provada son kez The Beatles ile çaldı.

Harrison her zaman en isteksiz Beatles üyesi olarak anılırdı, zaten grubun sıra dışı başarısı hakkında da her zaman karmaşık duygular içerisinde olduğunu itiraf etmişti. Harrison 1979 yılında yazdığı kitabı "I, Me, Mine"da bu serüvenin ve deneyimin verdiği yorgunluğa ve bu ünün verdiği hisse yönelik düşüncelerini anlatmıştı.Sebebini çok önemli bulduğu kişiselliği koruyamamalarına bağlıyordu ve "hayvanat bahçesindeki maymunlar gibiydik" benzetmesini yapıyordu. Grubu eleştirmesine rağmen onlarla birlikteydi ama kendini geri planda hissediyordu ve "John ve Paul grubun starlarıydı" diyordu. Zaten grup dağıldıktan sonra da Paul McCartney ile yıldızı pek barışamadı ama John Lennon ile çok yakındılar. Onu çok severdi. Ama 1992 yılında The Daily Telegraph'a verdiği röportajda daha iyimser bir yaklaşımla "Hızlı bir yaşam deneyimi edindik sonra da yıllarca buna güldük" açıklamasını yaptı.

Solo çalışmaları
Beatles 1970'te dağılmadan Harrison iki enstrümantal albüm olan "Wonderwall Music" ve "Electronic Sound" albümlerini çıkarmıştı. Wonderwall Music, Wonderwall adlı bir filme yapılan, batı ve Hint müziğinin birlikteliğinden oluşan bir albümken Electronic Sound ise deneyseldi. Beatles'tan ayrıldıktan sonra ilk solo albümü olarak gördüğü "All Things Must Pass" albümü çıkardı.

The Beatles'taki şarkı yazarlığı kısıtlamasından dolayı All Thing Must Pass 2 CD'si yeni bestelerden oluşan 1 CD'si ise arkadaşlarıyla provada yaptıkları doğaçlamalardan oluşan uzun bir albüm oldu. Albüm büyük bir başarı sağladı, İngiltere ve Amerika'da birinci sıraya yükseldi, "My Sweet Lord" single'ı listelerde birinci oldu, "What Is Life" ise ilk ona girdi. Albüm Phil Spector tarafından düzenlenmiş ve albümde Eric Clapton, Billy Preston, Ringo Starr gibi önemli isimler çalışmıştı.

"My Sweet Lord" şarkısı 1963 tarihli Chiffons şarkısı "He's So Fine"a benzerliğinden dolayı dava edildi. Harrison şarkıyı çaldığını reddetse de 1976'da alınan kararda Harrison'ın şarkıyı farkında olmadan kullandığı kararı çıktı. Şarkıyı elinde tutan Bright Music firmasına $1,599,987 ödenmesi kararı çıktı. Harrison'ın menajeri Bright Music'i alıp davayı devam ettirdi. 1981'de menajer Klein'in yasal olmayan bir davranışta bulunduğuna karar verildi ve Harrison'ın Klein'a Bright Music'i aldığı miktar olan 587 000 dolar ödemesine ve Bright Music şirketine sahip olmasına karar verildi. Klein hiçbir şey kazanamazken, Harrison hem "He's So Fine" hem de "My Sweet Lord" şarkılarının haklarına sahip olmuş oldu.

Bangladeş konseri
Harrison 1971'de Ravi Shankar ile Bangladeş'e yardım konseri düzenledi. Konsere 40 000 kişi katıldı. Konserin amacı Bangladeş Kurtuluş Savaşı sırasında iltica edenlere yardım etmekti. Shankar dışında 1970'lerde pek konsere çıkmayan Bob Dylan, eroin bağımlılığı nedeniyle uzun süredir sahnelerde olmayan Eric Clapton, Leon Russell, Badfinger, Billy Preston, Ringo Starr gibi isimler konserde yer aldı. Konser DVDsi ve CDsi 2005 Ekim'inde daha önce yayınlanmamış bölümleriyle tekrar yayınlandı

1970'ler
1973'te "Living in the Material World" albümünü çıkardı. Albüm Amerika'da 5 hafta liste başı oldu, İngiltere'de ise iki numaraya kadar çıktı. Albümden çıkan single "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)" single'ı Amerika'da bir numara oldu, İngiltere'de ise ilk ona girdi. Albüm Harrison'ın Hint inancını yansıtıyordu.

"Extra Texture (Read All About It)" albümü onun EMI firması için son albümü oldu. Albümde "You" ve "This Guitar (Can't Keep From Crying)" single'ları çıktı. This Guitar, Amerika'da listelere giremeyen ilk solo Beatles single'ı oldu. Thirty Three & 1/3 albümü yeni firması Dark Horse'tan çıkan ilk albüm oldu. İkinci evliliği ve oğlu Dhani'nin doğduğu dönemde "George Harrison" albümünü çıkardı.

Kendi albümleri dışında 70'lerde Ringo Starr'ın ilk ona giren üç single'ına (It Don't Come Easy, Back Off Boogaloo, Photograph) destek oldu. John Lennon'ın 1971 tarihli Imagine albümünde 5 şarkıda gitar çaldı. Bu albümle beraber Lennon - McCartney sürtüşmesinde Lennon'ın tarafından olduğunu gösterdi. Lennon'a göre bu albümdeki çalışması Harrison'ın kariyerinin en iyi işiydi. 1971 tarihli Badfinger grubunun "Day After Day" hiti prodükte edip gitar çaldı. Bu sanatçılar dışında Harry Nilsson, Billy Preston ve Cheech & Chong ile çalıştı.

1980'ler ve son albümleri
Harrison 8 Aralık 1980'da John Lennon'ın öldürülmesiyle sarsıldı. Bu cinayet onun yıllardır sahip olduğu güvenlik korkusunu tekrar ortaya çıkardı. Harrison'un üzüntüsü öteki grup arkadaşlarına göre daha fazlaydı çünkü ölümünden önce onunla çok iletişim kurmamıştı. Harrison'ın Yoko Ono'yu sevmemesi, Lennon'ın Bangladeş konserine katılmayı reddetmesi ve 1980'de yayınladığı "I Me Mine" otobiyografisinde Lennon'dan bahsetmemesi aralarındaki problemlerdi. Lennon, otobiyografide adının geçmemesine içerlemişti. Harrison yaptığından pişman duyup Lennon'a sesli bir özür mesajı bıraksa da Lennon onu bir daha hiç aramadı.

Ringo Starr'a yazdığı bir şarkının sözlerini değiştirerek "All Those Years Ago" şarkısını Lennon için yazdı. Şarkı büyük başarı kazanıp Amerika'da iki numara oldu. Şarkıda diğer Beatles elemanları McCartney ve Starr da yer aldı. 1981'de "Somewhere in England" albümünü şirketi Warner Bros. ile tartışmalar yaşayıp, bazı şarkıları değiştirerek yayınladı.

1984'te Porky's Revenge soundtrack'ine Bob Dylan yorumu I Don't Want To Do It şarkısıyla katıldı. 1982'de "Gone Trappo" albümünü çıkardı. 1985'te ender canlı performanslarından biri olan Carl Perkins ve Arkadaşları programına Ringo Starr ve Eric Clapton ile katıldı.

1987'de Jeff Lynne ile düzenlediği "Cloud Nine" albümünü çıkardı. James Ray'in "Got My Mind Set on You" yorumu Amerika'da bir numara, İngiltere'de iki numara oldu. Bu şarkı ile Beatles günlerini anlattığı diğer single'ı "When We Was Fab" MTV'de sıkça yer aldı ve yeni nesille tanıştırdı. Albüm Amerika'da 8, İngiltere'de 10 numaraya çıktı.

Sonraki yılları
1989'da arkadaşı Tom Petty'nin "I Won't Back Down" klibinde oynadı. 1994-96 arasında Jeff Lynne ile birlikte 1997'de yine Ravi Shankar ile bir başka ortaklığı olan "Chants of India" konseri onun son televizyon performansı oldu. 1998'de Carl Perkins'in cenazesinde bir şarkı çaldı. Aynı yıl Ringo Starr'ın Vertical Man albümünde yer aldı.

Harrison'nu son albümü "Brainwashed" 18 Kasım 2002'de Dhani Harrison ve Jeff Lyne tarafından tamamlandı. Amerika'da iyi eleştirilen albüm listelerde 18. oldu. Albümün enstrümantal şarkısı "Marwa Blues" 2004 Grammy ödüllerinde En İyi Pop Enstrümental Performansı ödülünü kazandı.

The Traveling Wilburys
1988'de Roy Orbison, Jeff Lynne, Bob Dylan ve Tom Petty ile birlikte The Traveling Wilburys grubunu kurdu. Harrison'ın bir single'ı için B yüzü için bir şarkı yapan grup, "Handle with Care" şarkısının B yüzü olmak için çok iyi olduğunu düşünerek yeni bir albüm kaydetmeye karar verdi. 2 haftada hazırlanan albüm "Traveling Wilburys Vol. 1" adıyla yayınlandı. Harrison bu albümde (diğer arkadaşları gibi) farklı bir isim kullandı (ilk albüm için Nelson Wilbury, ikinci albüm için Spike Wilbury)

1988'de Roy Orbison'un ölümüyle birlikte grup 4 kişiye indi. İkinci albümün adı George Harrison'ın dinleyicilerin kafasını karıştırmak için "Traveling Wilburys Vol. 3" oldu.

Sinema
1978'de ortağı Denis O'Brien ile İngiliz film yapım ve dağıtım şirketi olan HandMade Films'i kurdu. Bu şirketi komedi grubu Monty Python filmi olan "Life of Brian" için para toplamak amacıyla başlattı. EMI filmi eleştirsel bulup yayınlanmasına izin vermedi. "The Long Good Friday" filminin haklarını alarak filmi orijinal haliyle yayınladılar.

Şirketin ilk filmi 1981'de "Time Bandits" oldu. HandMade şirketi ile Harrison 23 filme prodüktörlük yaptı. Bu filmlerde küçük yan rollerde de yer aldı. İngiliz yetenekleri ve İngiliz kültürünü yansıtan bir film şirketi olarak dünyaca başarılı oldu. Harrison genel olarak filmlerin yapım aşamasına fikir olarak katılmayıp aktörlere özgürlük bıraktı. Daha sonra ortağıyla iş anlaşmazlıkları yaşayan Harrison haklarını 1994'te satıp, film endüstrisinden uzaklaştı.

Hint kültürü ile ilişkisi
Beatles'ın 1965 Ağustos'undaki turnesinde The Byrds grubundan Harrison'ın arkadaşı David Crosby, Hint müzisyen ve sitar meastrosu Ravi Shankar ile Harrison'ı tanıştırdı. Enstrümandan çok etkilenen Harrison kendini Hint müziğine verdi. Londra'da bir dükkândan ilk sitar'ını aldı ve Rubber Soul albümünden "Norwegian Wood (This Bird Has Flown)" şarkısında çaldı. Bu şarkıyla beraber Batı dünyasında sitar etkisi başladı ve 1967'da Shankar, Monterey Pop Festival'ine çağrıldı. Harrison, sitar derslerine de başladı.

Help! filminin çekimi sırasında, Bahamalar'da bir Hindu her Beatles üyesine reankarnasyon ile ilgili bir kitap dağıttı. Harrison'ın Hint kültürüne etkisi Hinduizm'e yöneldi. Karısıyla yaptığı Hindistan, Bombay gezisinde sitar derslerinin yanında guru'larla tanıştı ve kutsal yerlere gitti. 1968'da Maharishi Mahesh Yogi ile meditasyon çalışmak için grubu ile birlikte yine Hindistan'a gitti. Harrison'un Hinduism inancı ölümüne dek devam etti.

Özel hayatı
Harrison 21 Ocak 1966'da Paul McCartney ve menajerleri Brian Epstein'ın şahitliğinde Pattie Boyd ile evlendi. 1974'te ayrıldıklarından sonra Boyd, Eric Clapton ile yaşamaya başladı ve kısa süre sonra evlendiler. 2 Eylül 1978'de ikinci evliliğini Dark Horse Plak Şirketi sekreteri Olivia Trinidad Arias ile evlendi. Çiftin tek çocuğu Dhani Harrison'dır.

Harrison'ın en önemli arkadaşlarından biri 1960'ların sonlarında tanıştığı Eric Clapton oldu. 1969'da Cream'in "Badge" şarkısını beraber yazdılar. Harrison "Here Comes the Sun" şarkısını Clapton'ın bahçesinde bestelemişti. Clapton da Harrison bestesi "While My Guitar Gently Weeps"te gitar çaldı. Pattie Boyd'un Harrison'dan ayrılıp Clapton ile evlenmesinden sonra da yakın arkadaş kalmaya devam ettiler.

Sanatçı bahçıvanlıkla da ilgileniyordu. İngiltere'de Friar Park'ın evini ve bahçesini düzenledi. Kendini müzisyenden daha çok bahçıvan olarak görmeye başladığını açıkladı ve otobiyografisini "tüm bahçıvanlara" ithaf etti. O otobiyografi "I Me Mine" bir Beatles üyesinin tek otobiyografisidir. Kitap, Beatles'a çok değinmeden genel olarak Harrison'ın bahçıvanlık ve Formula 1 hobilerine değinip, şarkı sözlerini barındırıyordu.

McLaren F1 arabalarından satın alan 100 kişiden biri olan Harrison, spor arabaları ve motor yarışları ile ilgileniyordu. Çocukluğundan beri yarışçılar ve arabalarının fotoğraflarını biriktiriyordu. 12 yaşındayken ilk kez bir yarış izledi. "Faster" şarkısını Formula 1 yarışçıları Jackie Stewart ve Ronnie Peterson'a yazmıştı.

1999 sonunda evine giren biri tarafından bıçaklı saldırıya uğradı. 20 Aralık 1999 saat gece 3:30'da Michael Abram, George Harrison'un evine girdi ve bağırarak onu çağırdı. Harrison odadan çıkıp onu ararken karısı Olivia da polisi aradı. Abram, Harrison'a mutfak bıçağıyla saldırdı ve yedi yerinden bıçakladı, akciğeri ve kafasını yaraladı. Karısı Olivia Harrison saldırgana saldırarak onu durdurdu. 35 yaşındaki Abram, akli sağlığı yerinde olmadığı için bir hastanede gözetim altında bulundu. 2002'de cezası sona erdi. George Harrison ise bu saldırı sonrası, halk arasına çok ender çıktı.

Ölüm
1997'de boynunda çıkan bir şişlik sonrası doktora giden Harrison'un gırtlak kanseri olduğu ortaya çıktı. Harrison, bunun nedenini 1960'lardaki sigara tiryakiliğine bağladı. 2001'de akciğerinde büyüyen kanser yüzünden ameliyat oldu. O yılın haziranında beyin tümörü yüzünden İsviçre'de radyoterapi gördü. Kasım ayında New York'ta tedavisine devam etti. Bu sırada Dr. Gilbert Lederman, Harrison'un bazı gizli sağlık bilgilerini halka açıklayıp, Harrison'a bir gitar imzalaması için zorlama yapınca kendisine dava açıldı.

Tedavilere rağmen Harrison 29 Kasım 2001'de hayatını kaybetti. Ölümün nedeni akciğer kanseri olarak açıklandı. Hollywood'da yakılan Harrison'ın külleri ailesi tarafından yapılan gizli bir törende Hindu geleneği olarak Ganj Nehri'ne döküldü. 2002'de Eric Clapton tarafından düzenlenen Concert for George konserinden gelen para Harrison'un derneği "Material World Charitable Foundation"a bağışlandı.

Ödülleri
Harrison'ın ilk resmi ödülü 1965'te Kraliçe II. Elizabeth tarafından tüm Beatles üyelerine verilen İngiliz Şövalyelik Nişanı oldu. 1970'te yine The Beatles ile 1970 yılında En İyi Film Müziği ödülünü Let It Be ile kazandı.

Aralık 1992'de Billboard Century Award ödülünü solo kariyeriyle kazandı. 1984'te keşfedilen 4149 gezegeni Harrison adını verildi. 2003'te Rolling Stone'un "Tüm Zamanların En İyi 100 Gitaristi" listesinde 21. oldu. 2004'te "Rock and Roll Hall of Fame"e solo kariyeri ile girdi. 2006'da ise "Madison Square Garden Walk of Fame"e Bangladeş konseriyle girdi.

1967'de Beatles ile 2001'de ölümünden sonra tek başına Time dergisine kapak oldu. 2007'de "The Mirage Hotel"e Harrison ve John Lennon portreleri kalıcı olarak yerleştirildi.

Nisan 2009'da ünlü "Hollywood Walk of Fame" kaldırımında Harrison'a bir yıldız verildi. The Beatles'ın da yıldızının olduğu bu kaldırımda John Lennon'dan sonra solo yıldızı bulunan ikinci grup üyesi oldu. Törene Tom Petty, Jeff Lynne ve Paul McCartney katıldı. Seremoni sonrası EMI George Harrison'ın en iyi şarkılarını topladığı bir albüm çıkaracağını açıkladı.

5 Ekim 2011'de, Martin Scorsese "George Harrison: Living in the Material World " belgeselini yayınladı.

Diskografi

Solo albümleri

Diğer albümleri
 1968 - Wonderwall Music (Soundtrack)
 1971 - The Concert for Bangladesh (Konser)
 1976 - The Best of George Harrison (Best of)
 1989 - Best of Dark Horse 1976–1989 (Best of)
 1992 - Live in Japan
 2009 - Let It Roll: Songs by George Harrison (Best of)

Hit parçaları
 My Sweet Lord (Amerika 1., İngiltere 1.)
 Isn't It a Pity (Amerika 1.)
 What is Life (Amerika 10.)
 Bangladesh (İngiltere 10.)
 Give Me Love (Give Me Peace on Earth) (Amerika 8., İngiltere 1.)
 All Those Years Ago (Amerika 2.)
 Got My Mind Set on You (Amerika 1., İngiltere 2.)

Kaynakça

1943 doğumlular
2001 yılında ölenler
İngiliz gitaristler
İngiliz vejetaryenler
Grammy Ödülü sahipleri
Capitol Records sanatçıları
The Beatles üyeleri
Akciğer kanserinden ölenler
Cenazesi yakılarak icra olunan kişiler
En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahibi şarkı yazarları
Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü sahipleri
Yılın Albümü Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Orijinal Film Müziği Grammy Ödülü sahipleri

George Harrison


Darius Medul este menționat în Cartea lui Daniel drept rege al Babilonului între domniile lui Belșațar și lui Cirus al II-lea cel Mare, dar un astfel de Darius nu este cunoscut în istorie și niciun alt rege nu poate fi plasat între persoanele istorice ale lui Belșațar și Cirus. Cei mai mulți cercetători îl consideră un personaj literar fictiv, dar unii cercetători care caută să armonizeze Cartea lui Daniel cu istoria au enunțat câteva ipoteze, cea mai frecventă fiind că Darius ar fi fost identic fie cu Cirus, fie cu Ugbaru, generalul care a intrat primul în Babilon atunci când orașul a căzut perșilor în 539 î.Hr.

Darius Medul din Cartea lui Daniel
Darius Medul este menționat pentru prima oară în povestea ospățului lui Belșațar (Daniel 5). Belșațar, regele Babilonului, a ținut un mare ospăț în timpul căruia o mână a apărut și a scris pe zid "MENE, MENE, TEKEL, PARSIN". Daniel a interpretat aceste cuvinte drept: Belșațar a fost cântărit și găsit prea ușor, iar regatul său va fi divizat între mezi și perși. Povestea conchide "Însă chiar în noaptea aceea Belșațar, împăratul caldeenilor, a fost ucis, iar Darius Medul, care era în vârstă de șaizeci și doi de ani, a primit împărăția."

În povestea cu Daniel în groapa cu lei (Daniel 6), Daniel a continuat să servească la curtea regală sub Darius, fiind ridicat într-un post înalt. Rivalii săi geloși uneltesc la căderea sa, păcălindu-l pe Darius să dea decret că rugăciunile nu pot fi adresate niciunui zeu sau om, decât lui Darius însuși, prevăzând pedeapsa capitală. Daniel continuă să se roage Dumnezeului lui Israel, iar Darius, deși profund întristat, trebuie să-l condamne la a fi aruncat în groapa cu lei deoarece decretele mezilor și perșilor nu pot fi schimbate. La ivirea zorilor, regele se grăbește către acel loc iar Daniel îi spune că Dumnezeu i-a trimis un înger să-l salveze. Darius ordonă că cei care au conspirat contra lui Daniel să fie aruncat leilor în locul acestuia, împreună cu nevestele și copiii lor.

Apariția finală a lui Darius este în Daniel cap. 9, care prezintă o viziune a lui Daniel referitoare la suferințele de la sfârșitul vremurilor și triumful israeliților asupra dușmanilor lor. Menționarea lui Darius este folosită drept demarcare cronologică, plasând viziunea în  "primul an al lui Darius, fiul lui Ahașveroș".

Fundal literar și istoric

Mezii și căderea Babilonului
Mezii au căpătat importanță în 612 î.Hr., când s-au unit cu babilonienii în doborârea Asiriei. Nu se cunosc prea multe despre ei, dar erau probabil o putere însemnată în Orientul Mijlociu în deceniile care au urmat acestui eveniment. Căderea imperiului lor a fost consemnată într-o inscripție babiloniană din circa 553 î.Hr. (o a doua sursă plasează evenimentul în 550 î.Hr.) raportând că regele med a fost cucerit de "Cirus, regele Anșanului,"  în Sud-Vestul Iranului, aceasta fiind prima apariție a lui Cirus în izvoarele istorice și începutul ascensiunii rapide a perșilor.

După extinderea imperiului său de la Marea Mediterană în Asia Centrală, Cirus și-a îndreptat atenția asupra Babiloniei. Cele mai importante izvoare antice referitoare la cucerirea Babilonului de către el sunt Cronica lui Nabonid (Nabonid a fost ultimul rege babilonian iar Belșațar, care a fost descris drept regele Babilonului în Cartea lui Daniel, era fiul său și prinț moștenitor), Cilindrul lui Cir și Relatarea în versuri a lui Nabonid—care, în ciuda numelui ei, a fost comandată de către Cirus.

Campania lui Cirus contra Babiloniei din a început în 539 î.Hr., deși s-ar putea să fi fost ciocniri anterioare. Pe 10 octombrie Cirus a câștigat o bătălie la Opis, deschizând calea către Babilon, iar pe 12 octombrie "Ugbaru, guvernatorul districtului Gutium și armata lui Cirus au intrat în Babilon fără luptă" (Cronica babiloniană). Ugbaru este posibil aceeași persoană cu Gorbyras cel menționat de istoricul grec Xenofon, fiind un guvernator al unei provincii babiloniene care a trecut de partea perșilor. Cirus a intrat în oraș câteva zile mai târziu; Nabonid a fost capturat iar viața sa a fost cruțată, dar nu se cunoaște nimic despre soarta lui Belșațar.

Cartea lui Daniel
Cartea lui Daniel nu este considerată de cercetători drept o relatare de încredere a istoriei. Consensul larg este că Daniel nu a existat niciodată și că autorul se pare că a preluat numele unui erou legendar dintr-un trecut îndepărtat, menționat în Cartea lui Ezechiel. Cartea lui Daniel este o apocalipsă, nu o carte profetică, iar conținutul ei formează o aluzie criptică la regele eleno-sirian Antioh al IV-lea Epifanes (a domnit între 175–164 î.Hr) și asupra persecutării evreilor de către acesta. Există un consens larg că poveștile care alcătuiesc capitolele 1–6 au caracter de legendă, iar viziunile din capitolele 7–12 au fost adăugate în timpul persecuțiilor de către Antioh, cartea în sine fiind terminată curând după 164 î.Hr.

Daniel cap. 5 și Daniel cap. 6 țin de poveștile folclorice care alcătuiesc prima jumătate a cărții. Limbajul din Daniel cap. 5 ("ospățul lui Belșațar"), de exemplu, urmează convențiile antice din Orientul Mijlociu, care sunt în unele cazuri precis cele folosite în Daniel. Daniel cap. 6 ("Daniel în groapa cu lei") este bazată pe o poveste folclorică babiloniană clasică numită "Ludlul-bel-nemeqi", care se referă la un curtean care cade în dizgrație datorită unor dușmani răi, dar este reabilitat datorită intervenției unui zeu binevoitor (în povestea cu Daniel, acesta este Dumnezeul lui Israel): în originalul babilonian "groapa cu lei" este o metaforă pentru adversarii omenești de la curte, dar povestea biblică a transformat metaforele leilor în animale reale.

În Daniel cap. 9 Daniel, reflectând asupra înțelesului profeției lui Ieremia că Ierusalimul va rămâne pustiu timp de șaptezeci de ani, iar un înger îi spune că cei 70 ani înseamnă de fapt șaptezeci de săptămâni (literal "șeptari") de ani. Versetul 1 indică momentul viziunii lui Daniel ca fiind "în primul an de domnie al lui Darius, fiul lui Ahașveroș, din neamul mezilor", dar niciun Darius nu este cunoscut în istorie, nici alt rege al Babilonului nu poate fi plasat între persoanele istorice reale ale lui Belșațar și Cirus.

Identitatea lui Darius Medul

Darius Medul este în general considerat drept o ficțiune literară care combină persoanele istorice ale regelui persan Darius I și cuvintele din Ieremia 51:11 că "Domnul a stârnit duhul regilor Mediei" contra Babilonului. Numeroase încercări au fost făcute pentru a-l identifica pe el cu persoane istorice, dar studiul lui H. H. Rowley din 1935 asupra problemei (Darius the Mede and the Four World Empires of Darius the Mede, 1935) a demonstrat că acesta nu poate fi identificat cu niciun rege.

Darius cel Mare (Darius I Hystaspes), c. 550–486 î.Hr. Acest Darius cunoscut de istorie a fost al treilea împărat persan, o figură importantă pentru evreii de la începutul perioadei persane datorită rolului lui în reclădirea Templului de la Ierusalim. La începutul carierei sale Darius a trebuit să (re)cucerească Babilonul pentru a înlătura un uzurpator, înainte de a extinde imperiul și a-l împărți pe satrapii. Autorul Cărții lui Daniel, atent la anumite profeții că mezii vor distruge Babilonul (Ieremia 51:11,28 și Isaia 13:17) a avut nevoie de un rege med pentru a-și completa schema celor patru împărății (vezi povestea visului lui Nabucodonosor din Daniel cap. 2), pare să-l fi preluat pe Darius cel istoric, proiectându-l asupra unui trecut ficțional.
Astyages. Astyages a fost ultimul rege al mezilor; el a fost înfrânt de către Cirus în 550 (sau 553), pe tatăl său îl chema Cyaxares (nu Ahașveroș/Xerxes) și nu există vreun izvor că ar fi fost prezent la căderea Babilonului. Prin urmare, apologeții moderni îi acordă puțină atenție, dar istoricul din primul secol d.Hr. Iosephus Flavius, urmat ulterior de Părintele Bisericii Ieronim, a armonizat Cartea lui Daniel cu izvoarele istorice susținând că Darius Medul a fost un fiu al lui Astyages.
"Cyaxares al II-lea." Scriitorul grec Xenofon istorisește despre un rege med numit Cyaxares care era fiul lui Astyages - alți istorici greci afirmă că Astyages nu a avut fii. Conform lui Xenofon, Cirus a devenit regele Mediei prin a se căsători cu fiica lui Cyaxares – asta contrazice toate celelalte izvoare, în special cele babiloniene, care susțin că Cirus a cucerit Media luptând contra lui Astyages. Relatării lui Xenofon nu i se acordă credit de către istorici iar el în orice caz nu afirmă că acest de altfel necunoscut Cyaxares ar fi domnit peste Babilon.
Cirus. Acest argument se agață de o reinterpretare a versetului Daniel 6:28 pentru a fi redat drept "Daniel a prosperat de-a lungul domniei lui Darius, fiind chiar regatul lui Cirus Persul", făcându-i să fie aceeași persoană. William Shea, un cercetător conservator, a argumentat că ar fi ciudat să se fi referit la Cirus Persul, fiul lui Cambyses I, drept Darius Medul, fiul lui Ahașveroș și de asemenea ciudat să se refere la același rege drept Cirus în unele pasaje și drept Darius în altele.
Cambyses al II-lea. Cambyses a fost fiul lui Cirus și succesorul acestuia drept împărat. Izvoarele babiloniene indică faptul că Cirus l-a instalat drept regent în Babilon, dar nu era med, tatăl lui nu era Ahașveroș, iar el probabil nu avea 62 ani.
Gubaru (sau Ugbaru, numit Gobryas în izvoarele grecești), generalul care a intrat primul în Babilon. Ugbaru era guvernatorul babilonian al Gutium (zonă asociată des Mediei în sursele babiloniene) înainte de a trece de partea perșilor, iar Cirus se pare că i-a conferit responsabilitatea administrativă asupra Babilonului după capturarea orașului, dar nu a deținut niciodată titlul de "rege al Babilonului".

References

Citări

Bibliografie

Legături externe
 William H. Shea, "Darius the Mede: an Update" Andrews University Seminary Studies vol. 20(1982)
 Shea, William H. (1991) "Darius the Mede in His Persian-Babylonian Setting," Andrews University Seminary Studies: Vol. 29: Iss. 3

Regi babilonieni
Personaje fictive
Pseudoistorie

Darius Medul


Zebra Programming Language (ZPL și ZPL II) este un limbaj de descriere a paginilor de la Zebra Technologies. Este folosit în principal pentru aplicații de etichetare. Originalul ZPL a fost avansat la ZPL II, dar nu este oferită o compatibilitate completă cu versiunea mai veche. Între timp, ZPL II este emulat de mai mulți imprimante de etichete ale diferiților producători.

Ulterior, Zebra Basic Interpreter (ZBI) a fost integrat în software-ul imprimantei, care este văzut ca o avansare la ZPL II de către producător și este orientat ANSI BASIC. În primul rând, se intenționează să se evite refactorizarea codului la schimbarea imprimantei, dacă software-ul vechi al imprimantei a fost scris de o imprimantă de etichete a unui concurent. O posibilă utilizare a ZBI ar putea fi atunci când imprimanta Zebra primește un format de etichetă străină, pe care apoi o va converti în ZPL II în zbor, pentru a putea fi tipărită.

Unele imprimante suportă, de asemenea, vechiul limbaj de programare Eltron (EPL) pentru imprimante.

Comenzi
Comenzile lingvistice încep întotdeauna cu un caret ('^') sau semnul tildei ('~'). În prezent, în ZPL II există mai mult de 170 de comenzi. Fiecare format trebuie să înceapă cu comanda ^XA și se termină cu ^XZ. De exemplu, dimensiunea fontului este trimisă la imprimantă cu ^ADN,n,m comandă, unde n și m sunt numere întregi care indică dimensiunea fontului și caracteristicile spațiere;
^ADN,18,10 este cea mai mică dimensiune și ^ADN,180,100 cea mai mare.

Exemplu
O ieșire simplă care afișează textul "Wikipedia" poate fi făcută folosind codul de mai jos.
^XA
^LH30,30
^FO20,10
^ADN,90,50
^AD^FDWikipedia^FS
^XZ

Note

Legături externe
 Programming Guide (PN: P1012728-008 Rev. A)
 ZPL II Programming Guide (vol. I)
 ZPL II Programming Guide (vol. II)
 ZPLViewer
 Online ZPL Emulator

Imprimare

ZPL (limbaj de programare)


Muzej suvremene umjetnosti – Dvorac Montsoreau (francuski: Château de Montsoreau - Musée d'art contemporain) je muzej suvremene umjetnosti smješten u dvorcu Montsoreau, u dolini Loire u Montsoreau, Francuska. U privatnom je vlasništvu i otvoren je za javnost. Ima najveću zbirku umjetnina radikalnih konceptualnih umjetnika čija je umjetnička suradnja poznata kao Art & Language. Umjetnička zbirka Philippea Méaillea također je posuđena u Muzeju suvremene umjetnosti u Barceloni (MACBA) od 2010. godine, zbog čega dvije institucije redovito surađuju. Muzej je osnovao Philippe Méaille 2016. godine.

Zbirka
Umjetnička zbirka Philippa Méailla, koja predstavlja zbirku muzeja, postavljena je na prva dva kata muzeja. Sastoji se isključivo od djela umjetničke skupine Art & Language. Sporazum s londonskom galerijom moderne umjetnosti Tate omogućuje prikazivanje projekcije filma kojeg je koproducirala ova institucija i Bloomberg fondacija unutar muzeja. Art & Language – nazvan po časopisu Art-Language, osnovan je 1968. godine te ga čine Britanci, Amerikanci i Australci. Zbog njihovih korozivnih pitanja o statusu umjetnika, umjetničkih djela ili čak o samoj instituciji, smatrani su najradikalnijim ličnostima u povijesti umjetnosti druge polovice 20. stoljeća. Taj je kolektiv, na izvoru onoga što se danas naziva konceptualna umjetnost, i dalje aktivan i trenutno ga predstavljaju Michael Baldwin i Mel Ramsden.

Od 1965. do danas, 50 umjetnika pridružilo se ili surađivalo u pokretu Art & Language, uključujući: Terry Atkinson, David Bainbridge, Michael Baldwin, Ian Burn, Charles Harrison, Joseph Kosuth, Sol LeWitt, Philip Pilkington, Mel Ramsden, Dave Rushton, Lynn Lemaster, Mayo Thompson, Kathryn Bigelow, Dan Graham i Lawrence Weiner. Od 1977. godine, kada je Mayo Thompson, vođa benda Red Krayola, napustio kolektiv, čine ga: Michael Baldwin, Charles Harrison i Mel Ramsden. Kolekcija Philippa Méailla predstavljena je u toliko medija (slike, skulpture, crteži, rukopisi, instalacije i videozapisi) da je Carles Guerra rekao:

800 djela iz zbirke Philippea Méaillea posuđeno je od 2010. godine Muzeju suvremene umjetnosti u Barceloni (MACBA). 2014. MACBA posvećuje veliku retrospektivnu izložbu Art & Language, redatelja Carlesa Guerra: Art & Language Uncompleted: The Philippe Méaille Collection.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

 Official website

Dvorci u Francuskoj
Svjetska baština u Francuskoj
Renesansne utvrde i dvorci
Francuske turističke atrakcije
Muzeji moderne umjetnosti


مدينة سيميشليا Cimişlia هي مدينة في مولدوفا تقع على نهر كوجالنيك. بلغ تعداد سكانها 12.800 عام 2006. وهي قلب مقاطعة سيميشليا.

مراجع

مدن مولدوفا

مقاطعة تشيميشليا

سيميشليا


An Vanda brunnea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Vanda brunnea in nahilalakip ha genus nga Vanda, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanda

Vanda brunnea


كريس واتسون  (9 أبريل 1867 في تشيلي - 18 نوفمبر 1941 في سيدني). كان أول رئيس وزراء لأستراليا من حزب العمال. تولى السلطة لمدة أربعة شهور في عام 1904. وبوصفه زعيما لحزب العمل، اتبع سياسات معتدلة وعمل بشكل وثيق مع الزعيم الليبرالي ألفريد ديكين. وكان يناصر الإصلاحات الاقتصادية ويؤيد سياسة أستراليا البيضاء. وبعد ابتعاده عن السياسة في عام 1910 فـُصل من حزب العمال لأنه كان يؤيد التجنيد الإلزامي خلال الحرب العالمية الأولى.

مراجع

أستراليون من أصل ألماني
أستراليون من أصل أيرلندي
أستراليون من أصل تشيلي
أستراليون من أصل نيوزيلندي
أشخاص من فالبارايسو
أعضاء برلمان أستراليا عن حزب العمال
أعضاء مجلس النواب الأسترالي
أعضاء مجلس نيوساوث ويلز التشريعي
أعضاء مجلس وزراء أستراليا
تشيليون مغتربون في أستراليا
تشيليون مهاجرون إلى أستراليا
رؤساء وزراء أستراليا
سياسيون أستراليون في القرن 20
سياسيون تشيليون
طباعون أستراليون
قادة أستراليون في معارضة
قادة حزب العمال الأسترالي
مواليد 1867
مواليد في فالبارايسو
وزراء خزانة أستراليا
وفيات 1941
وفيات في سيدني

كريس واتسون


Kokkosaari es el nombre de la isla más grande en un lago de otra isla que también esta en un lago, en el mundo. Se encuentra en Kuonanjärvi en la isla Sääminginsalo, que se afirma es la isla más grande del país europeo de Finlandia. Kokkosaari tiene casi 2.000 metros de largo, con un ancho de 400-900 m.

Véase también
 Geografía de Finlandia
 Geografía de Europa

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Referencias

Islas lacustres de Finlandia

Kokkosaari


Phrymaceae, biljna porodica u redu medićolike koja obuhvaća desetak rodova sa svih kontinenata osim Europe, u koju su uvezene neke vrste roda Erythranthe

Opis
Postoji preeko 220 vrsta jednogodišnjeg raslinja, trajnica, polugrmova i grmova. List: nasuprotan, jednostavan, uglavnom cijeli ili nazubljen; listića (stipule) 0. Cvat: klas, grozd ili metlica, ili cvjetovi po 1--2 u pazušcima. Cvijet: dvospolni; čaška radijalna ili +- dvostrana, cijev duga, općenito rebrasta, režnjeva 5; vjenčić općenito dvostran, općenito 2-usna, gornja [1]2-režnjevita, donja 3-režnjevita; prašnici 4 u 2 para, epipetalni, uključeni ili izbačeni; tučak 1, jajnik gornji, komore 1--2, placente parietalne ili osovinske, stil 1, režnjevi stigme 2, ravni, savijaju se zajedno na dodir. Plod: općenito čahura, općenito elipsoidan, lokulicidan [nerazvijen, s 1 sjemenkom].

Rodovi
 Diplacus Nutt.
 Elacholoma F.Muell. & Tate
 Erythranthe Spach
 Glossostigma Wight & Arn.
 Leucocarpus D.Don
 Microcarpaea R.Br.
 Mimetanthe Greene
 Mimulicalyx P.C.Tsoong
 Mimulus L.
 Peplidium Delile
 Phryma L.
 Thyridia W.R.Barker & Beardsley
 Uvedalia R.Br.

Izvori

Medićolike

Phrymaceae


Zarnow ist der Name eines erloschenen hinterpommerschen Adelsgeschlechts.

Geschichte
Die Zarnow erscheinen zuerst im Jahre 1523 mit Bartholomeus Czarnow tho Wobest.
Die Brüder Joachim und Bartholomäus von Zarnow wurden 1550 mit Klein Leba im Lauenburgischen und Wobesde im Kreis Stolp belehnt. 1575 wurde der genannte Joachim und Michael von Zarnow sowie die Vettern und Brüder Karsten, Georg, Philipp und Marx von Zarnow, 1608 noch einmal deren Nachfahren mit den beiden genannten Gütern belehnt. Im Jahre 1620 lebte noch Peter von Zarnow. Mit diesem scheinen die Zarnow in Hinterpommern erloschen zu sein. Anton von Natzmer wurde der Lehnsnachfolger.

Nach Ledebur hat das Geschlecht jedoch noch im Jahre 1724 Kavelpaß und Zinzow bei Anklam in Vorpommern besessen. Ob diese Besitzzuweisung korrekt ist, oder ob es sich tatsächlich um Angehörige der gleichen Familien handelt, ist umstritten.

Wappen
Das Wappen ist schrägrechts geteilt, unten ein Schach von Silber und Rot, oben in Rot ein silberner wachsender Ziegenbock von einem Pfeil durchbohrt. Auf dem Helm mit silbern-roten Decken drei nach mit den Spitzen unten gerichtete Pfeile an roten Stielen.

Das Wappen kann der pommerschen Wappengruppe "Hirsch über Schach" zugeordnet werden, wenn es auch anstelle des Hirschen einen Ziegenbock zeigt.

Literatur
 Julius Theodor Bagmihl: Pommersches Wappenbuch. Band V, Stettin 1855, S. 132, Tfl. 62
 Leopold von Ledebur: Adelslexikon der preußischen Monarchie. Band  III, Berlin 1858, S. 154 und S. 361
 George Adalbert von Mülverstedt, Adolf Matthias Hildebrandt: J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch, VI. Band, 9. Abteilung, Ausgestorbener Preussischer Adel: Provinz Pommern, Nürnberg 1894, S. 115–116, Tfl. 72 (Digitalisat der SUB)

Siehe auch
 Liste deutscher Adelsgeschlechter

Einzelnachweise

Pommersches Adelsgeschlecht

Zarnow (Adelsgeschlecht)


Martin St. Louis (French spelling Martin St-Louis, ; born June 18, 1975) is a Canadian hockey coach and former professional ice hockey player. He is the current head coach of the Montreal Canadiens of the National Hockey League (NHL). An undrafted player, St. Louis played 1,134 games and scored 391 goals and 1,033 points in an NHL career that began with the Calgary Flames in 1998 and ended with the New York Rangers in 2015. St. Louis is best remembered for having played with the Tampa Bay Lightning from 2000 until being traded to the Rangers in 2014. He also briefly played with HC Lausanne of the Swiss National League A. He was a member of the Tampa Bay Lightning's 2004 Stanley Cup championship team. St. Louis was elected into the Hockey Hall of Fame in 2018; his first year of eligibility. He was one of two players inducted into the Tampa Bay Lightning Hall of Fame in their inaugural year on March 17, 2023. St. Louis is widely considered one of the best undrafted players of all time.

St. Louis was a standout player in college for the Vermont Catamounts, earning East Coast Athletic Conference (ECAC) and National Collegiate Athletic Association (NCAA) all-American honors for three consecutive seasons between 1995 and 1997. He was the ECAC player of the year in 1995. As a professional, St. Louis has been named to an NHL All-Star team on five occasions and played in six All-Star Games. He was voted the recipient of the Lester B. Pearson Award and Hart Memorial Trophy as the NHL's most valuable player as chosen by the players and league respectively in 2003–04, also winning his first Art Ross Trophy as the NHL's leading scorer with 94 points. St. Louis has on three occasions won the Lady Byng Memorial Trophy as the NHL's most gentlemanly player. In 2013, at age 37, he won his second Art Ross Trophy, becoming the oldest player to ever lead the NHL in scoring. He has also led the NHL in assists in two different seasons (2003–04 and 2012–13).

Internationally, St. Louis has played for Canada on several occasions. He was a member of the team that won the 2004 World Cup of Hockey and is a two-time silver medalist at the World Championships; he was named a tournament all-star after leading the 2009 event in scoring with 15 points. A two-time Olympian, St. Louis was a member of Canada's gold medal-winning team at the 2014 Winter Games.

Early life
St. Louis was born in Laval, Quebec, to Normand and France St. Louis. He has a sister, Isabelle.

As a youth, St. Louis played in the 1988 Quebec International Pee-Wee Hockey Tournament with a minor ice hockey team from Laval, Quebec. He was passed over for a provincial team at a midget age tournament despite leading his league in scoring. He played one season of junior ice hockey with the Hawkesbury Hawks of the Central Junior Hockey League (CJHL) in 1992–93 where he scored 37 goals and 87 points in just 31 games.

Playing career

College
St. Louis was listed at  tall in college. He often struggled to gain recognition for his ability, while teams showed little interest in him. He was heavily recruited by National Collegiate Athletic Association (NCAA) schools to play for their programs, however. The University of Vermont Catamounts convinced St. Louis to join their hockey program. He had 51 points in 33 games in his freshman season of 1993–94 and was named to the East Coast Athletic Conference's All-Rookie Team.

In his sophomore season (1994–95), St. Louis was among the top scorers in the NCAA. He had 71 points in 35 games and was named both an ECAC First Team All-Star and NCAA All-American for the first of three consecutive seasons. Additionally, he was named the ECAC Player of the Year. Named team captain for his junior season, St. Louis scored 85 points in 35 games. He tied friend and teammate Éric Perrin for the NCAA scoring lead and the pair, along with goaltender Tim Thomas, led the Catamounts to the first ECAC hockey championship in school history. Named an all-star at the 1996 NCAA Division I Men's Ice Hockey Tournament, St. Louis scored the winning goal in a 2–1 victory over Lake Superior State to reach the Frozen Four. The Catamounts lost the national semi-final to Colorado College, 4–3, in double overtime.

A finalist for the Hobey Baker Award for the first of two consecutive seasons, St. Louis earned interest from National Hockey League (NHL) teams in the summer of 1996. Teams offered signing bonuses of up to $150,000 hoping to convince him to leave Vermont and turn professional. Believing he could attract similar offers the following year, he chose to complete his final year of college eligibility. His offensive numbers slipped in 1996–97 as he scored 59 points in 36 games. St. Louis finished as Vermont's all-time leading scorer with 267 points, a record he continues to hold as of 2014, as well as his school mark of 176 assists. He won the J. Edward Donnelly Award as the top male senior athlete at the University of Vermont in 1997 and was named to the ECAC's all-decade team of the 1990s. The University of Vermont inducted him into its athletics Hall of Fame in 2007, and in 2012 he was presented with the school's Alumni Achievement Award. On January 8, 2016, the University of Vermont retired his jersey number 8 at Gutterson Fieldhouse in front of a sold-out crowd.

Calgary Flames (1998–2000)
The NHL offers St. Louis anticipated never materialized as teams lost interest in him. Only the Ottawa Senators offered him a tryout prior to the 1997–98 NHL season. When they released him, St. Louis signed a two-year contract with the Cleveland Lumberjacks that included a clause allowing him to leave the team if offered an NHL contract. He had 50 points in 56 games for Cleveland, catching the attention of the Calgary Flames, who signed him to a contract on February 18, 1998. He was assigned to their then-American Hockey League (AHL) affiliate, the Saint John Flames, where he scored 26 points in 25 regular season games. He then added 20 points in 20 playoff games as Saint John reached the Calder Cup finals, losing in six games to the Philadelphia Phantoms.

St. Louis earned a spot on the Calgary roster to begin the 1998–99 season and made his NHL debut on October 9, 1998, against the San Jose Sharks. He scored his first goal on October 20 against Dallas Stars' goaltender Roman Turek. He began the season playing with Calgary's top forward, Theoren Fleury, but was quickly demoted to the fourth line, and often sat out of the lineup. He appeared in only 13 games in Calgary, spending the majority of the season in Saint John where he led the AHL squad with 28 goals and 62 points. He began the 1999–2000 season with Saint John, but earned a recall to Calgary after scoring 26 points in 17 games. St. Louis completed his first full NHL season with 3 goals and 18 points in 56 games. Pleased with his progress, general manager Al Coates picked up St. Louis' contract option for the 2000–01 season. However, the organization fired Coates and his staff that summer and the new management team was not interested in retaining St. Louis. The Flames exposed him in the 2000 NHL Expansion Draft, but after he went unselected, the team bought out his contract and made him an unrestricted free agent.

Tampa Bay Lightning (2000–2014)

2000–2006: Rise to stardom, Hart Trophy and the Stanley Cup

A few teams expressed interest in St. Louis. He chose to sign with the Tampa Bay Lightning as he believed they were the most likely to give him playing time in the NHL. He made his debut with the team on October 6, 2000. He struggled at first, failing to score a goal in the first six weeks of the season and again found himself out of the lineup at times. Realizing that he was at a career crossroads, St. Louis abandoned the changes to his game that his NHL coaches had impressed on him, trusting his own instincts. He scored his first goal of the season in late November, and finished the season with 18 goals and 40 points – 34 of which came after December 1.

While leading the team with 16 goals midway through the 2001–02 season, St. Louis suffered a broken leg following an awkward check by Josef Melichar of the Pittsburgh Penguins in a late January game. Consequently, he appeared in only 53 of Tampa Bay's 82 games, finishing with 35 points. He had a breakout  season in 2002–03, finishing fourth in team scoring with 70 points and tying Vincent Lecavalier for the team lead with 33 goals. He led the team in plus-minus at +10 and appeared in his first NHL All-Star Game. St. Louis won the puck control relay event and finished second in the fastest skater events of the 2003 All-Star Game's skills competition. He scored his first career hat-trick on January 30, 2003, in a game against the Carolina Hurricanes. In the playoffs, Tampa Bay won its first playoff series in franchise history when they eliminated the Washington Capitals. Three of St. Louis' seven goals were game-winners, including the overtime goal in the sixth game that won the series. He led the team with 12 points in 11 playoff games.

St. Louis exceeded his previous season in 2003–04, capturing the Art Ross Trophy as the NHL's leading scorer with 94 points. He finished fourth overall with 38 goals and his plus-minus of +38 led the league. He scored his 100th career goal on February 17, 2004, against the Philadelphia Flyers. He led the 2004 playoffs with 15 assists and finished with 24 playoff points in 23 games. He led the Lightning to the Stanley Cup Finals against Calgary, against whom he scored the overtime winning goal in game six to force a deciding seventh game of the series. The Lightning won the game 2–1 to secure the franchise's first Stanley Cup. St. Louis won several post-season awards: He was named a first team All-Star and voted recipient of the Lester B. Pearson Award as the NHL's most valuable player as selected by the players. He also won the Hart Memorial Trophy as the NHL's most valuable player. St. Louis was only the eighth player in NHL history to win the Art Ross and Hart Trophies and the Stanley Cup in the same season, and the first to do so since Wayne Gretzky in 1986–87.

While the 2004–05 NHL season was ultimately cancelled by a labour dispute, St. Louis spent it playing in Europe. He signed a contract with HC Lausanne of Switzerland's National League A. He scored 25 points in 23 games. When the NHL resumed in 2005–06, St. Louis signed a six-year contract extension with the Lightning worth US$31.5 million. He finished with his third 30-goal season, but scored only 61 points on the campaign.

2006–2014: Continued success, final years in Tampa Bay

The 2006–07 season was St. Louis' greatest offensive year as he topped the 100-point plateau for the first time. He finished with career highs in goals, 43, and points, 102. He played in his 500th career game on February 9, 2007, against the New York Rangers and after becoming the first Lightning player to appear in three All-Star Games, became the first to score a goal in the mid-season event. He was named to the second All-Star team following the season. An injury to Tim Taylor resulted in St. Louis being named an alternate captain in 2007–08. St. Louis made his fourth All-Star Game appearance in 2007–08 amidst an 83-point campaign. He scored his 500th career point with a goal against the Buffalo Sabres on March 19, 2008. Leading the Lightning with 30 goals, 50 assists and 80 points in 2008–09, St. Louis earned his fifth All-Star appearance.

St. Louis finished fifth in the league with 94 points in 2009–10. He had two 11-game point streaks during the season, the longest in franchise history, and was named to the second All-Star team. Finishing with only 12 penalty minutes on the season, he was voted the recipient of the Lady Byng Memorial Trophy as the NHL's most gentlemanly player. It was the fifth time he had been named a finalist for the award. He won the award for a second time in 2010–11, the culmination of a season in which St. Louis made his sixth All-Star Game appearance, was named to the second All-Star team for the third time and finished second in league scoring with 99 points. He was a finalist for the Hart Memorial Trophy for the second time, losing out to Corey Perry.

The 2011–12 season was the first under a four-year contract extension signed during the previous campaign. Lightning general manager Steve Yzerman praised St. Louis' importance to the organization when announcing the signing: "Marty means so much to this franchise, both on and off the ice. His hard work and dedication are unsurpassed and we are thrilled that he will finish his career here in Tampa Bay." A durable player, St. Louis held the NHL's third longest "ironman" streak among active players, having played every game since 2005. The streak came to an end at 499 consecutive games played in early December 2011 when he was struck in the face by a shot from teammate Dominic Moore during practice. Despite suffering facial and sinus fractures, he missed only five games due to the injury. The 36-year-old St. Louis finished the season with 74 points in 77 games.

In the lockout-shortened 2012–13 season, St. Louis led the NHL with 43 assists, and his 60 points were enough to capture his second Art Ross Trophy as the NHL's leading scorer. After the season, he was named a second team All-Star. With only 14 penalty minutes on the season, St. Louis also won his third Lady Byng Trophy.

The Lightning named St. Louis the ninth captain in franchise history prior to the 2013–14 season. He replaced Vincent Lecavalier, who departed Tampa in the off-season. St. Louis played his 1,000th NHL game on November 19, 2013, against the Los Angeles Kings. He is the 286th player in NHL history to reach the milestone, but only the 16th undrafted player to do so since the creation of the universal NHL Entry Draft in 1969. In his 1,000th game, he recorded an assist on a goal scored by Valtteri Filppula. St. Louis set a career high and tied a Lightning franchise record by scoring four goals in a January 18, 2014, game against the San Jose Sharks. His 600th career assist came two weeks later on a goal scored by Victor Hedman in a 5–3 loss to the Ottawa Senators on January 30.

On January 17, 2017, St. Louis' number 26 became the first to be retired in Lightning history.

New York Rangers (2014–2015)

In January 2014, then-Lightning general manager Steve Yzerman, who also served as the general manager for Canada's team at the 2014 Winter Olympics, elected not to include St. Louis on Canada's roster. St. Louis was ultimately named to the team as an injury replacement after Steven Stamkos was not medically cleared to play. At the same time, St. Louis requested a trade from Tampa Bay. The no movement clause in his contract gave St. Louis control over where he could be moved and he reportedly consented to only being traded to the New York Rangers, a request he first made in 2009. The Lightning honoured his request, and St. Louis was sent to New York along with a conditional 2015 second-round pick on March 5, 2014, in exchange for Ryan Callahan, a 2015 first-round draft pick, a conditional 2014 second-round pick (which became a first-round pick) and a conditional 2015 seventh-round pick. Both of the first-round draft picks acquired by the Lightning in this trade were eventually traded to the New York Islanders. Though reluctant to speak of his reasons for requesting the trade, he eventually admitted the initial Olympic snub was the primary cause. He felt a lack of respect when Yzerman initially left him off the Canadian team. St. Louis also expressed his regret over the damage the events caused to his relationship with the fans in Tampa.

St. Louis struggled offensively in his first games with the Rangers as he went 14 games without scoring a goal. He scored only one in 19 regular season games – finishing the season with 30 combined between Tampa Bay and New York – and added seven assists to finish with 69 points on the season. The death of his mother, France, of a heart attack on May 8 left St. Louis' participation in Games 5 and 6 of New York's second-round playoff series against the Pittsburgh Penguins in doubt. He chose to play after speaking with his father. The Rangers players rallied around St. Louis as he became the team's focus. He led the Rangers as they overcame a 3–1 series deficit against Pittsburgh to win the series in seven games en route to reaching the 2014 Stanley Cup Finals. St. Louis led the team with 8 goals in the playoffs and finished second with 15 points, but the Rangers lost the final to the Los Angeles Kings in five games.

St. Louis returned to the Rangers for what would be his last NHL season in 2014–15, and was named an alternate captain underneath newly appointed captain Ryan McDonagh.

St. Louis made his first return to Tampa Bay on November 26, and was welcomed with a video tribute and standing ovation from the fans prior to the start of the game, which Tampa won 5–4. Two days later, St. Louis recorded a goal and an assist against the Philadelphia Flyers to reach 1,000 points in his career, becoming the sixth undrafted player in NHL history to do so. St. Louis would face the Lightning again in the 2015 Eastern Conference Final, in a series Tampa Bay won in seven games. St. Louis finished the 2015 playoff campaign with 1 goal and 6 assists in 19 playoff games.

The Rangers did not offer St. Louis a new contract during the off-season, despite his desire to return to the team. St. Louis did not receive any offers from other teams after becoming a free agent, and on July 2, he formally announced his retirement from professional hockey.

International play

Following his MVP season in the NHL, St. Louis joined Team Canada for the first time, appearing at the 2004 World Cup of Hockey. With a goal and an assist, he led Canada to an opening game, 2–1 victory over the United States. Overall, he scored four points in six games as Canada won the World Cup. The majority of that team returned for the 2006 Winter Olympic tournament, and St. Louis played in his first Olympic Games. The team struggled offensively throughout the tournament, finishing in seventh place. St. Louis scored two goals and added an assist in six games.

St. Louis has twice played in the World Championships. He first played in the 2008 tournament, held in Canada. He appeared in all nine games for Team Canada, scoring ten points. Canada reached the final, but were forced to settle for the silver medal after a 5–4 overtime loss to Russia. Returning for the 2009 World Championship in Switzerland, St. Louis led the tournament in scoring with 15 points. Canada met Russia in a rematch of the 2008 final, however St. Louis and his teammates were again relegated to the silver medal, dropping a 2–1 decision. St. Louis was named to the tournament's all-star team at forward. He was selected as a reserve by Team Canada for the 2010 Winter Olympics. On February 6, 2014, he was selected to replace injured former Lightning teammate Steven Stamkos for representation at the 2014 Winter Olympics and played in five of Canada's six games. St. Louis won an Olympic gold medal with Canada in a 3–0 victory over Sweden in the gold medal game.

Coaching career
In 2017, St. Louis was offered the position of head coach of the Hartford Wolf Pack, the AHL affiliate of the New York Rangers, by Rangers general manager Jeff Gorton. He declined, citing a desire to focus on his sons' youth hockey teams.

Interest in St. Louis' services on a professional level persisted. On January 21, 2019, he became the Special Teams Consultant for the Columbus Blue Jackets, working alongside his former Tampa Bay Lightning head coach, John Tortorella.

Montreal Canadiens (2022–present)
On February 9, 2022, St. Louis was named as interim head coach of the Montreal Canadiens, following the firing of Dominique Ducharme. The Canadiens' new general manager, Kent Hughes, had first become acquainted with St. Louis while the latter was playing for the University of Vermont, while Gorton, who had previously offered St. Louis a coaching role in the AHL, was now the Canadiens' executive vice president. They recruited him to assist the team in the midst of a historically poor 8–30–7 start to the 2021–22 season. St. Louis' lack of professional coaching experience attracted media comment, to which he said, "I'm not coming in as a substitute teacher. I'm coming here to show my work and we'll see what happens this summer, but my intention is to stay here for a long time. But I'll need to show and prove it." Arriving when team morale was low, St. Louis was credited with boosting competitiveness through narrow losses in his first three games before recording his first NHL win as a coach on February 17 in a 3–2 victory over the St. Louis Blues. In his first visit to Tampa Bay as a coach, the Canadiens won their first game at Amalie Arena since 2017. He finished his first half-season as a coach with a 14–19–4 record. St. Louis was widely credited with huge improvement in the performance of Cole Caufield, a rookie often compared to St. Louis himself as a shorter than average forward.

St. Louis was then named permanent head coach of the Canadiens on June 1, 2022, and signed a three-year extension with the team.

Playing style

Listed at five-foot-eight inches tall during his playing days, St. Louis found himself to be one of the smallest players in the NHL. Hockey Hall of Fame coach Scotty Bowman credited St. Louis' desire to succeed as being his primary attribute: "His long suit is his passion. Small players have to have some special attribute that makes them stand out. He's got great acceleration and hockey sense." St. Louis was also a durable player throughout his career, missing only seven games between 2002 and 2012.

An offensive minded player throughout his amateur and minor professional career, St. Louis was forced into a checking-line role by the Calgary Flames. He credits the experience for rounding out his game: "I played a true third-line role, killing penalties and playing against the other team's top lines. For me, it was like a five-month crash course on developing my defensive game. My whole life, I had been an offensive player, and suddenly I was in the role of trying to be smart without the puck. I think those fifty-six games helped me develop into a complete player."

Personal life
St. Louis met his wife Heather Anne Caragol at the University of Vermont, where he graduated in 1997 with a degree in small business management. They have three sons. The family maintains an off-season home in Heather's native Greenwich, Connecticut.

St. Louis runs an annual summer hockey camp in the nearby community of Stamford for young players in the region.

On January 8, 2016, the Vermont Catamounts held Martin St. Louis Night, which resulted in a 1–0 victory over visiting Dartmouth. During the night, St. Louis' number 8 was retired by the program during a pre-game ceremony. This was the first time in program history that the team retired the jersey of a former player. Additionally, Senior Jonathan Turk handed St. Louis his number 8 jersey prior to the game. Turk wore the number 88 for the rest of the season.

On October 6, 2016, the Lightning announced that they would retire St. Louis' number 26. St. Louis became the first player in the history of the Lightning organization to have his jersey retired. The ceremony occurred on January 13, 2017, when the Lightning hosted the Columbus Blue Jackets at Amalie Arena.

On March 17, 2023, St. Louis was inducted into the Tampa Bay Lightning Hall of Fame, as a member of its inaugural class.

Career statistics

Regular season and playoffs
Bold indicates led league

International

Head coaching record

Awards and honours

References
 Career statistics

External links

1975 births
Living people
Art Ross Trophy winners
Calgary Flames players
Canadian ice hockey right wingers
Canadian people of French descent
Cleveland Lumberjacks players
Columbus Blue Jackets
French Quebecers
Hart Memorial Trophy winners
Ice hockey players at the 2006 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2014 Winter Olympics
Lady Byng Memorial Trophy winners
Lausanne HC players
Lester B. Pearson Award winners
Medalists at the 2014 Winter Olympics
National Hockey League All-Stars
National Hockey League players with retired numbers
New York Rangers players
Montreal Canadiens coaches
Olympic gold medalists for Canada
Olympic ice hockey players for Canada
Olympic medalists in ice hockey
Saint John Flames players
Ice hockey people from Laval, Quebec
Stanley Cup champions
Tampa Bay Lightning players
Undrafted National Hockey League players
University of Vermont alumni
Vermont Catamounts men's ice hockey players
AHCA Division I men's ice hockey All-Americans
Hockey Hall of Fame inductees

Martin St. Louis


An Sorghastrum fuscescens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pilg., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Sorghastrum fuscescens in nahilalakip ha genus nga Sorghastrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sorghastrum

Sorghastrum fuscescens