Moonlight (u slobodnom prijevodu Mjesečina, premda u kino distribuciji u Hrvatskoj naslov filma nije preveden) je američka drama iz 2016. godine koju je napisao i režirao Barry Jenkins, a koja je temeljena na nikad objavljenoj poluautobiografskoj priči naziva In Moonlight Black Boys Look Blue autora Tarella Alvina McCraneyja. U filmu su glavne uloge ostvarili Trevante Rhodes, André Holland, Janelle Monáe, Ashton Sanders, Jharrel Jerome, Naomie Harris i Mahershala Ali.

Radnja filma svojim gledateljima prezentira tri različite životne faze glavnog lika. Tema filma istražuje poteškoće s kojima se on suočava u vezi svoje seksualnosti i identiteta uključujući fizičko i emotivno zlostavljanje kojemu je podvrgnut tijekom odrastanja. Snimljen u Miamiju (država Florida) početkom 2015. godine, film Moonlight svoju je svjetsku premijeru imao na filmskom festivalu u Tellurideu 2. rujna 2016. godine. U svijetu ga je distribuirala nezavisna kompanija A24, a sa svojom službenom kino distribucijom u SAD-u startao je 21. listopada 2016. godine. U Hrvatskoj se u kinima započeo prikazivati 2. veljače 2017. godine. Uz budžet od 4 milijuna dolara film je na svjetskim kino blagajnama do danas utržio preko 65 milijuna dolara.

Film Moonlight pobrao je gotovo univerzalne hvalospjeve filmske kritike nakon početka kino distribucije. Na svečanoj dodjeli nagrade Zlatni globus od sveukupno šest nominacija koje je dobio osvojio je onu u kategoriji najboljeg filma (drama). Također film je od sveukupno osam nominacija za prestižnu nagradu Oscar osvojio njih tri i to u kategorijama najboljeg filma, najboljeg sporednog glumca (Ali) i najboljeg adaptiranog scenarija (Jenkins i McCraney). Godine 2017. New York Times postavio ga je na dvadeseto mjesto svoje ljestvice "najboljih filmova 21. stoljeća do danas".

Moonlight je postao prvi film s glumačkom postavom sačinjenom u potpunosti od Afroamerikanaca, prvi  LGBT film te drugi najmanje gledan film na domaćem tržištu (odmah iza filma Narednik James) koji je osvojio nagradu Oscar u kategoriji najboljeg filma. Jedna od montažerki filma, Joi McMillon, postala je prva Afroamerikanka nominirana u toj kategoriji za nagradu Oscar, a Mahershala Ali je postao prvi Musliman u povijesti koji je osvojio Oscara za glumu.

Radnja

Little
U Liberty Cityju (Miami) kubanski diler droge Juan pronalazi Chirona, povučeno dijete kojeg svi zovu nadimkom "Little" (u slobodnom prijevodu "mali"), kako se skriva u napuštenoj kući od grupe djece koja ga zlostavlja. Juan dopušta Chironu da provede noć kod njega i njegove mlađe djevojke Terese prije nego što se vrati kući svojoj majci Pauli. Chiron nastavlja vrijeme provoditi s Juanom koji ga uči plivati i savjetuje da u životu mora pronaći vlastiti put. Jedne noći Juan susreće Paulu koja puši crack s jednom od njegovih mušterija. Počne joj spočitavati zbog njezine ovisnosti, a ona mu uzvraća da to radi isključivo zbog toga što joj upravo on nabavlja drogu. Također nadodaje da joj je jasno zbog čega malog Chironea ostala djeca zlostavljaju, ističući da je to zbog "načina na koji hoda", prije nego ode kući gdje svoju frustraciju istrese na sina. Sljedećeg dana Chiron priznaje Juanu i Teresi da mrzi svoju majku i upita ih što znači riječ "peder". Juan mu odgovara da je to "riječ kojom se ljudi koriste kako bi uvrijedili homoseksualce". Također mu napominje da je u redu biti homoseksualac, ali da ne smije dopustiti da ga drugi ljudi ismijavaju. Nakon što ga Chiron upita prodaje li drogu njegovoj majci, ljutito odlazi iz kuće, a Juan ostaje sjediti za stolom pognute glave.

Chiron
Kao tinejdžer Chiron dane provodi pokušavajući izbjegavati mladog Terrela, dječaka koji ga zlostavlja, i družeći se s Teresom koja sada živi sama nakon Juanove smrti. Paula svoju ovisnost o cracku plaća prostitucijom i natjerava Chironea da joj daje novac koji mu posuđuje Teresa. Jedne noći Chiron sanja svog prijatelja Kevina kako se seksa s djevojkom u Teresinom dvorištu. Druge noći Kevin posjećuje Chironea na plaži u blizini njegove kuće. Dok puše travu, njih dvojica razgovaraju o vlastitim ambicijama i nadimku koji je Kevin dao Chironeu dok su bili djeca. Potom se poljube. Sljedećeg jutra Terrel izmanipulira Kevina u vezi školskog rituala. Kevin nevoljko udara Chironea sve dok ovaj ne može ustati s poda, dok ga Terrel i nekoliko drugih školskih kolega udaraju nogama. Kada socijalna radnica pokuša od Chironea saznati identitet njegovih napadača, Chiron joj odbija odgovoriti uz opasku da to ne bi riješilo ništa. Sljedećeg dana Chiron u učionici razbija stolicu preko Terrelovih leđa te biva uhićen. Dok ga policija odvodi iz škole, on gleda u Kevina.

Black
Kao odrastao muškarac, Chiron sada ima nadimak "Black" (u slobodnom prijevodu "crni") i diler je droge u Atlanti kada prima poziv od Paule koja ga traži da ju posjeti u centru za odvikavanje gdje sada živi. Jednoga dana Chiron prima poziv od Kevina koji ga poziva da ga posjeti ako ikada odluči posjetiti Miami. Tijekom posjeta svojoj majci, Chiron joj priznaje da osjeća kajanje zbog nedostatka empatije prema njoj. Ona mu se nastavlja ispričavati zbog toga što ga nije dovoljno voljela dok je bio mali i govori mu da ga voli iako on prema njoj možda ne osjeća isto. Chiron se zatim upućuje prema Miamiju kako bi posjetio Kevina koji sada radi u zalogajnici. Nakon što neuspješno pokuša doći do informacija o njegovom životu, Kevin govori Chironeu da ima dijete s bivšom djevojkom i da je, premda je veza gotova, on životno ispunjen činjenicom što je postao otac. Chiron ga nakon toga upita zbog čega ga je zvao na što Kevin odgovara puštanjem pjesme iz jukeboxa koja ga je podsjetila na Chironea. Nakon večere njih dvojica odlaze u Kevinov stan. Tamo mu Kevin priznaje da je sretan unatoč činjenici što njegov život nije otišao putem kojim se nadao nakon čega Chiron doživljava slom i priznaje mu da s nikim nije bio intiman još od njihovog susreta na plaži. Kevin mu pruža utjehu i njih dvojica se zagrle.

Glumačka postava

 Chiron Harris - glavni protagonist filma
 Trevante Rhodes kao odrasli Chiron / "Black"
 Ashton Sanders kao tinejdžer Chiron / "Black" (nadimak koji mu je dao Kevin)
 Alex Hibbert kao mali Chiron / "Little"
 Kevin Jones, Chironov najbolji prijatelj
 André Holland kao odrasli Kevin
 Jharrel Jerome kao tinejdžer Kevin
 Jaden Piner kao mali Kevin
 Naomie Harris kao Paula, Chironova majka
 Janelle Monáe kao Teresa, Juanova djevojka
 Mahershala Ali kao Juan, diler droge koji Chironu postaje očinskom figurom
 Patrick Decile kao Terrel

Produkcija

Razvoj projekta
Godine 2003. Tarell Alvin McCraney napisao je poluautobiografski kazališni komad naziva In Moonlight Black Boys Look Blue kako bi se na taj način pokušao nositi sa smrću majke koja je umrla od AIDS-a. Iako ju je napisao relativno brzo, priča je ostala mirovati gotovo cijelo desetljeće prije nego što je poslužila kao temelj za film Moonlight. Nakon redateljskog debija filmom Medicine for Melancholy 2008. godine, Barry Jenkins je napisao nekoliko scenarija, ali niti jedan nije završio u fazi produkcije. U siječnju 2013. godine producentica Adele Romanski nagovarala je Jenkinsa da snimi drugi film. Tijekom razdoblja od mjesec dana njih dvoje su video pozivima razgovarali o novom filmu s ciljem produciranja niskobudžetnog "kinematografskog i osobnog" uratka. Jenkins je za McCraneyjev kazališni komad saznao dok se nalazio u Miamiju. Nakon njihovog zajedničkog razgovora, napisao je prvu verziju scenarija za film tijekom svog jednomjesečnog posjeta Bruxellesu.

Premda se originalni kazališni komad sastojao od tri dijela njegova radnja se odvijala simultano kako bi publika mogla doživjeti jedan dan u životu Littlea, Chirona i Blacka. Zapravo, sve do polovice predstave publici nije bilo jasno da se radi o jednom te istom liku. Jenkins je to odlučio promijeniti pa je priču rasporedio u tri odvojena poglavlja te se fokusirao Chironovu priču ispričati iz perspektive njegovog saveznika. Konačni rezultat bio je scenarij koji je reflektirao odrastanje kakvo su imali i Jenkins i McCraney. Lik Juana temeljen je na ocu McCraneyjevog brata koji je McCraneyju u mladosti također bio poput očinske figure (kao što je Juan u filmu mladom Chironu). Slično tome, lik Paule temeljen je na majkama Jenkinsa i McCraneyja koje su se obje borile protiv vlastite ovisnosti o drogama. McCraney i Jenkins odrasli su u Liberty Squareu u Miamiju gdje se glavnina radnje filma i odvija.

Tijekom 2013. godine Jenkins se nalazio u potrazi za financijama kako bi snimio film i konačno uspio nakon što je scenarij dao na uvid voditeljima produkcije kompanije Plan B Entertainment na filmskom festivalu u Tellurideu. Dede Gardner i Jeremy Kleiner iz Plan B Entertainmenta postali su službenim producentima filma, dok je kompanija A24 preuzela financiranje i svjetsku distribuciju filma.

Dodjela uloga
U svakom poglavlju filma različiti glumci portretiraju likove Chirona i Kevina. Ashton Sanders je dobio ulogu Chirona kao tinejdžera. Alex Hibbert i Jaden Piner dobili su uloge Chirona i Kevina kao male djece i to nakon otvorene audicije održane u Miamiju. Premda je na prvoj audiciji Trevante Rhodes čitao za ulogu Kevina, kasnije je dobio ulogu odraslog Chirona. André Holland već je nastupao u kazališnim predstavama autora McCraneyja, a njegov komad In Moonlight Black Boys Look Blue pročitao je deset godina prije snimanja filma. Hollanda je snažno privukla uloga odraslog Kevina nakon što je pročitao scenarij: "Bilo je to nešto najbolje što sam do tada pročitao".

Naomie Harris u početku je imala rezervacije prema ulozi Paule uz izjavu da nije željela glumiti stereotipni opis crnkinje. Međutim, pristala je nakon što joj je redatelj Jenkins objasnio da se radi o portretu njegove i McCraneyjeve majke. Harris je kasnije komentirala da premda je obećala da nikada neće glumiti ovisnicu o cracku na filmu, scenarij i redateljeva tolerancija bili su joj izuzetno privlačni. Za potrebe uloge, Harris je odradila nekoliko intervjua s ovisnicima o kokainu te se susrela s nekoliko žena ovisnika. Njihov problem ovisnosti povezala je s činjenicom što upravo ta ovisnost direktno proizlazi iz maltretiranja koje su trpjeli u djetinjstvu.

Romanski je predložila da lik Juana glumi Mahershala Ali koji je već ranije nastupio u jednom filmu kojeg je producirala (Kicks). Jenkinsu se u početku ta ideja nije svidjela zbog Alijeve uloge Remyja Dantona u seriji Kuća od karata; međutim, promijenio je mišljenje nakon što se uvjerio da Ali istovremeno posjeduje glumački talent, ali i razumijevanje samog lika. Ali je smatrao važnim portretirati Afroamerički muški uzor, a inspiraciju za ulogu crpio je iz "vlastitog iskustva odrastanja s Juanom". Nakon što je pročitala scenarij, Janelle Monáe se automatski povezala s likom Terese uz komentar da je i sama član obitelji sa sličnim problemima u vezi droge i seksualnog identiteta.

Snimanje
Snimanje filma započelo je 14. listopada 2015. godine u Miamiju (država Florida). Nakon što je istražio lokacije u Miamiju s producenticom Romanski, redatelj Jenkins je odlučio snimati film na lokacijama na kojima je ranije živio. Liberty Square, socijalno naselje koje se nalazi u kvartu Liberty City odabrano je kao glavna lokacija za odvijanje radnje budući su i McCraney i Jenkins odrasli u tom dijelu grada. Samo snimanje prošlo je bez incidenata budući je Jenkins još uvijek imao rođake koji žive u naselju, premda su članovi glumačke i filmske ekipe imali policijsku pratnju. Naomie Harris kasnije je komentirala:

To je bio prvi put da je netko došao u svoju zajednicu i poželio je prezentirati na velikom platnu, a budući je Barry Jenkins odrastao u tom području cijelo vrijeme dok smo bili tamo postojao je taj osjećaj ponosa i želje da ga podupremo. Osjećala sam ljubav te zajednice koju nikad prije nisam osjetila na drugim lokacijama na kojima sam snimala, bilo gdje u svijetu, a posebno je to čudno zbog toga što se takvo nešto dogodilo na mjestu gdje bi čovjek to najmanje očekivao.

Tijekom snimanja filma Jenkins se pobrinuo da se trojica glumaca koji portretiraju Chirona ne sretnu sve do kraja produkcije, a sve kako bi izbjegao mogućnost da jedni druge imitiraju. Tako su Rhodes, Sanders i Hibbert film snimali odvojeno u razdoblju od dva tjedna. Mahershala Ali učestalo je letio u Miami kako bi snimio svoje scene u filmu tijekom pauza na drugim produkcijama na kojima je u to vrijeme radio. Naomie Harris sve je svoje scene snimila u tri dana bez dodatnih proba, a André Holland svoje je scene snimio u pet dana rada. Snimanje kompletnog filma trajalo je sveukupno dvadeset i pet dana.

Kao i na prethodnom Jenkinsonovom filmu, i na ovome je glavni fotograf bio dugogodišnji redateljev prijatelj James Laxton. Njih dvojica odlučili su izbjeći "dokumentaristički izgled" filma pa su ga odlučili snimiti u širokokutnom CinemaScopeu uz upotrebu digitalne kamere pomoću koje je više vidljiva razlika u tonalitetu. Film se montirao u Los Angelesu, a njegovi glavni montažeri bili su Joi McMillon i Nat Sanders, bivši Jenkinsonovi kolege s fakulteta. Sanders je bio odgovoran za montažu prvog i drugog poglavlja. McMillon je montirala treće poglavlje koje uključuje "scenu u zalogajnici" koja je fotografu Laxtonu ujedno omiljena scena filma.

Glazba
Glazbu za film Moonlight skladao je Nicholas Britell. Britell se odlučio na mješavinu hip-hop remiksa i orkestralne glazbe te skladao "tečnu intonaciju prepunu basa". Službeni soundtrack filma u prodaju je pušten 21. listopada 2016. godine, a sastoji se od osamnaest originalnih skladbi autora Britella skupa s pjesmama u izvedbama Goodie Moba, Borisa Gardinera i Barbare Lewis.

Teme filma
Peter Bradshaw iz The Guardiana istaknuo je "ljubav, seks, preživljavanje te majčinske i očinske figure" kao glavne teme filma, a poglavito nedostatak ovog posljednjeg. Međutim, A. O. Scott iz New York Timesa ističe da je lik Juana pravi primjer kako film "priziva stereotipni muškobanjasti portret Afroamerikanaca samo kako bi ga razbio". U svojoj kritici za Variety, Peter Debruge naglasio je da film demonstrira kako je Afroamerički identitet puno više kompleksan od onoga prikazanog u ranijim filmovima. Za primjer također uzima lik Juana koji istovremeno igra ulogu Littleovog branitelja i zaštitnika, ali i jednog od originalnih uzročnika mnogih problema tog djeteta.

Jedna od glavnih tema filma Moonlight je identitet muškog Afroamerikanca te njegov pronalazak vlastitog seksualnog identiteta. Film preuzima formu sličnu triptihu kako bi istražio put jednog čovjeka od teškog djetinjstva, kroz bijesnu adolescenciju pa sve do samootkrivanja i ispunjenja u kasnijim godinama života. Prema Deborah Orr, film baca svjetlo na "negativne aspekte muškosti".

Marketing
Plakat filma odražava strukturu triptiha, stapajući tri različita glumca koji u filmu portretiraju lika Chriona u jedno lice. Producenti nisu ulagali dodatna financijska sredstva u marketinšku kampanju filma; zainteresiranost za film rasla je prirodnim putem sve do dodjele prestižne nagrade Oscar, a sve kroz filmsku kritiku. Službena kino najava objavljena je 11. kolovoza, taman prije početka festivalske sezone. Mark Olsen iz Los Angeles Timesa proglasio je Moonlight "jednim od najiščekivanijih filmova ove jeseni".

Dana 27. veljače, dan nakon svečane dodjele nagrade Oscar, Calvin Klein krenuo je s marketinškom kampanjom za donje rublje u kojoj su sudjelovala četvorica muških glumaca iz filma. Dana 7. ožujka servis za video streaming u Pekingu službeno je objavio da je otkupio prava za prikazivanje filma u Kini. Film je također dostupan i u formatima za kućno kino putem Itunesa i DVD izdanja.

Priznanja

Zarada na kino blagajnama
Svoju je svjetsku premijeru film Moonlight imao 2. rujna 2016. godine na filmskom festivalu u Tellurideu. Također je prikazan na filmskim festivalima u Torontu (10. rujna), New Yorku (2. listopada), Londonu (6. listopada) i Vancouveru (7. listopada). U ograničenu kino distribuciju film je krenuo 21. listopada prije nego što je 18. studenog krenuo u široku distribuciju. U Ujedinjenom Kraljevstvu film se započeo prikazivati 17. veljače 2017. godine, a u hrvatskim kinima domaća ga je publika imala prilike vidjeti od 2. veljače iste godine. U konačnici je film u SAD-u i Kanadi utržio 27,8 milijuna dolara, a u ostatku svijeta zaradio je dodatnih 37,2 milijuna čime njegova sveukupna kino zarada do danas iznosi 65 milijuna dolara. U domaćim kinima film je vidjelo preko 7000 gledatelja.

Tijekom ograničene kino distribucije u SAD-u film je igrao u četiri kino dvorane od 21. listopada 2016. godine gdje je sveukupno zaradio 402,072 dolara (prosječno 100,519 dolara po kinu). Najveći broj kino dvorana u širokoj kino distribuciji od 18. studenog bio je 650, a u veljači 2017. godine ta brojka popela se na 1014 ekrana koja su prikazivala film. Nakon svečane dodjele prestižne nagrade Oscar, kompanija A24 objavila je da će film zaigrati u sveukupno 1564 kino dvorane diljem SAD-a. U vikendu nakon dodjele Oscara film je zaradio dodatnih 2,5 milijuna dolara, čime je ostvario za 260% veći prihod od prethodnog vikenda i najveću vikend zaradu u svojoj kompletnoj kino distribuciji. Tim rezultatom također je ostvario i veću zaradu od prethodna dva dobitnika Oscara u kategoriji najboljeg filma - Spotlight (1,8 milijuna dolara) i Birdman (1,9 milijuna dolara).

Kritike
Na popularnoj internetskoj stranici Rotten Tomatoes film ima 98% pozitivnih ocjena temeljenih na 300 zaprimljenih kritika uz prosječnu ocjenu 9/10. Generalno mišljenje kritičara s te stranice je da "film Moonlight koristi priču jednog čovjeka i nudi nam fantastičan i briljantan pogled na živote kakve rijetko imamo prilike vidjeti u kinima". Na drugoj internetskoj stranici koja se također bavi prikupljanjem filmskih kritika (Metacritic) film ima prosječnu ocjenu 99/100 temeljenu na 51 zaprimljenom tekstu. Na obje stranice to je bio najbolje ocijenjen film 2016. godine.

David Rooney iz Hollywood Reportera napisao je pozitivnu kritiku o filmu nakon filmskog festivala u Tellurideu. Nahvalio je glumačka ostvarenja, a fotografiju Jamesa Laxtona opisao kao "tečnu i zavodljivu, zavaravajuće ležernu i izrazito suosjećajnu". Rooney je zaključio da će film "povući ključne žice svih onih koji su se ikada borili s vlastitim identitetom ili pokušali uspostaviti veze u samačkom svijetu". U potpuno pozitivnoj kritici za Time Out New York, Joshua Rothkopf dao je filmu pet od pet zvjezdica, nahvalio režiju Barryja Jenkinsa i istaknuo da je film "bez sumnje razlog zbog čega odlazimo u kina: kako bi razumjeli, zbližili se i žudjeli za drugim ljudima".

Brian Formo s internetske stranice Collider.com dao je filmu ocjenu -5, nahvalivši glumačka ostvarenja i režiju, ali istaknuvši da je film "više osoban i važan nego što je velik". Sličnog mišljenja je i Jake Cole iz Slant Magazinea koji je hvalio glumu, ali kritizirao scenarij uz opasku da se "film čini staromodnim". U kritici za The Verge, Tasha Robinson lamentirala je o problematičnom razvoju radnje koja se proteže na tri poglavlja, ali istaknula da "ono što film donosi na ekran je nezaboravljivo".

Nakon projekcije filma na filmskom festivalu u Torontu, Justin Chang iz Los Angeles Timesa opisao je film "bolno romantičnim i rijetko mudrim" te istaknuo da se radi o jednom od najvećih kandidata za predstojeće Oscare. Također je istaknuo: "Barry Jenkins snimio je film koji gledatelja tjera da pogleda dalje od Chironovog fizičkog izgleda i njegove površne bitke s identitetom te da uđe u dobro mu poznate stereotipe samo kako bih ih vrlo tiho iznutra u potpunosti razotkrio. Film Moonlight ne govori puno. On govori sve".

Pišući za The London Review of Books u veljači 2017. godine, Michael Wood okarakterizirao je film kao studiju nasljedne međugeneracijske tragedije. Napisao je: "Do kraja filma ostalo je još deset minuta bergmanovske faze. Film nam i dalje pokazuje Chironovo zgodno, zagonetno lice. Tišina nam ne govori sve, samo od nas traži da ga sažalijevamo... Međutim, nije sve izgubljeno, jer dok promatramo Chirona možemo misliti i o nečemu drugome: njegovoj sličnosti s Juanom (njegovom očinskom figurom). Znači li to da je i Juan nekada bio Chiron...? Vrlo vjerojatno ne znači, ali taj zadnji kadar filma kada mladi Chiron sjedi sam na plaži i gleda ocean... Njegove širom otvorene oči sugeriraju sve razaranje i obećanje koje je Juan u njemu vidio još na početku. Ako krenemo iznova, bi li stvari bile drugačije?".

Za razliku od pozitivnih kritika, kanadski kritičar Orville Lloyd Douglas se 22. ožujka 2017. godine u članku za Film International obrušio na film Moonlight i nazvao ga lažnim, nepoštenim, heteroseksističkim, rasističkim i stereotipičnim. Douglasov tekst oštro osuđuje ne samo Moonlight već i slične filmove zbog toga što se radi o "borbi s homoseksualnošću, rasom, ovisnosti o drogama, kriminalu i siromaštvu. Disfunkcionalnost crnih obitelji postaje glavnim ključem kada je riječ o filmu o Afroamerikancima kada žele da im bijelci daju priznanja i počasti". Douglas vjeruje da je film plagijat onoga što naziva rasističkim predrasudama koje imaju filmski kritičari bijelci i bogati glasači Akademije (također bijelci). Nastavlja da su u zabavljačkoj industriji bijelci, a ne crnci, ti koji u konačnici imaju moć odlučivanja hoće li neki film s tematikom o Afroamerikancima dobiti priznanja i nagrade. Douglas je kritizirao režiju Barryja Jenkinsa uz argument da heteroseksualni filmski redatelji ne bi trebali raditi filmove s muškom homoseksualnom tematikom upravo zbog svog heteroseksizma i homofobije. Ističe da je Jenkinsova heteroseksualnost iskorištena u marketinške svrhe filma kako bi se približila bijelom srednjem i višem staležu, a ne LGBT zajednici. Također je naglasio da film nije postao popularan kod Afroameričkih gledatelja.

Melanie McDonagh u svom testu za The Spectator prozvala je film "dosadnim" i "potpuno besmislenim". Camilla Long iz The Timesa napisala je da je "priča filma ispričana već nebrojen broj puta uz različite pozadine" te da film nije "važan" za dominantnu "heteroseksualnu, bijelu publiku iz srednjeg staleža". Zbog svog je teksta Long krizirana na društvenoj mreži Twitter od strane korisnika koji su je prozvali homofobom i rasisticom. Catherine Shoard branila je njezin tekst ističući da je "mišljenje kritičara subjektivno". Međutim, David McAlmont istaknuo je da kritika Longove "nije kritika, već razdražljiv odgovor na ostale kritičare koji su hvalili film".

Nagrade
Na 74. dodjeli nagrade Zlatni globus, film Moonlight dobio je šest nominacija što ga je postavilo na drugo mjesto najnominiranijih filmskih ostvarenja te godine. Osvojio je jednu i to onu u kategoriji najboljeg filma (drama), a ostale nominacije bile su u kategorijama najboljeg redatelja, sporednog glumca (Ali), sporedne glumice (Harris), scenarija (Jenkins) i originalne glazbe (Britell). Na 70. dodjeli britanske nagrade BAFTA film je dobio četiri nominacije u kategorijama najboljeg filma, najboljeg sporednog glumca, sporedne glumice i originalnog scenarija.

Na svečanoj dodjeli prestižne nagrade Oscar film Moonlight dobio je osam nominacija i to u kategorijama najboljeg filma, redatelja, sporednog glumca, sporedne glumice, adaptiranog scenarija, fotografije, montaže i originalne glazbe. U konačnici je film osvojio tri nagrade i to one za najbolji film, najboljeg sporednog glumca (Ali) i najbolji adaptirani scenarij (Jenkins i McCraney). Na samoj dodjeli prezenteri Faye Dunaway i Warren Beatty su greškom proglasili film La La Land najboljim. Beatty je kasnije izjavio da im je pogreškom dana omotnica s najboljom glavnom glumicom (nagradu je osvojila Emma Stone za ulogu u filmu La La Land nekoliko minuta prije). Kada je ustanovljena pogreška, producent filma La La Land Jordan Horowitz proglasio je Moonlight pobjednikom ceremonije.

Budući da je film temeljen na kazališnom komadu koji nikad prije nije bio produciran ni objavljen, različite nagrade imale su različita pravila u vezi s tim hoće li se scenarij natjecati u kategorijama originalnog ili adaptiranog scenarija. Tako su ga Udruženje scenarista Amerike i britanska nagrada BAFTA nominirale u kategoriji originalnog scenarija, dok se na Oscarima film natjecao u kategoriji adaptiranog scenarija. Nat Sanders i Joi McMillon nominirani su u kategoriji najbolje filmske montaže čime je McMillon postala prvom Afroamerikankom nominiranom za Oscara u toj kategoriji. Moonlight je također prvi LGBT film u povijesti koji je osvojio Oscara za najbolji film godine.

Izvori

Vanjske poveznice

Dramski filmovi
Američki filmovi 2010-ih
Biografski filmovi
Dobitnici Oscara za najbolji film
Dobitnici Zlatnog globusa za najbolji film – drama
Filmovi čiji su scenaristi osvojili Oscar za najbolji adaptirani scenarij

Moonlight


Phreaking este un termen de slang inventat pentru a descrie activitatea unor oameni care studiază, experimentează sau explorează sistemele de telecomunicații, cum ar fi echipamente și sisteme conectate la rețelele publice de telefonie. Termenul phreak este ortografierea fantezistă a cuvântului freak cu ph de la phone (telefon), și poate, de asemenea, se referă la utilizarea de diverse  frecvențe  audio pentru a manipula un sistem de telefonie. Phreak, phreaker, sau phone phreak sunt nume folosite de către persoanele fizice care participă în phreaking.

Termenul se referea la început la grupuri care inversau sistemul de tonuri folosite pentru a ruta apelurile interurbane. Prin re-crearea acestor tonuri, acești phreak(er)s puteau comuta apeluri din agenda telefonului, ceea ce permitea apeluri gratuite în întreaga lume. Pentru a ușura crearea de aceste tonuri electronice, generatoarele de ton cunoscute sub numele de cutii albastre au devenit obiectul de primă necesitate al oricărei comunității de phreakers, inclusiv ale cofondatorilor viitorului Apple Inc., Steve Jobs și Steve Wozniak.

Era cutiei albastre  a luat sfârșit odată cu creșterea utilizării de sisteme telefonice computerizate, care trimiteau informațiile prin apelare separată pe canale inaccesibile. Odată cu anii 1980, mare parte a sistemului din SUA și Europa de Vest a fost convertită. Activitatea de phreaking a devenit, după aceea, strâns legată de computer hacking. Acest lucru este uneori numit cultura H/P  (cu H de la hacking și P în de la phreaking).

Vezi și
Hacker

Referințe

Telefonie
Securitatea rețelelor de calculatoare
Cuvinte-valiză

Phreaking


Hrvatski kulturni centar Srijem - Hrvatski dom je kulturna udruga Hrvata u Srijemskoj Mitrovici.

Povijest

Udruga je do sjednici skupštine Društva 9. listopada 2010. nosila naziv Srijem, a na toj sjednici promijenila naziv u Srijem – Hrvatski dom.

Osnovana je 1997. godine, radi nastavljanja tradicije svih hrvatskih kulturnih društava u Srijemskoj Mitrovici, čiji je rad zabranjen poslije Drugog svjetskog rata, među kojima su Hrvatsko pjevačko društvo Nada (1886.), Hrvatska građanska i obrtnička čitaonica (1886.), Hrvatska čitaonica osnovana 1891., glasilo Hrvatski branik (1893.), Hrvatsko ratarsko i pjevačko društvo Tomislav (1910.), Hrvatsko pjevačko društvo Hrvatska omladina (1920.). Hrvatski dom imao je zgradu iz 1928., koja je Hrvatima dolaskom komunista na vlast oduzeta 1945. godine. 2000-ih je godina vraćena.

Sekcije

Centar ima literarnu, glazbenu (tamburašku) i folklornu sekciju, likovni odjel Sveta Anastazija, športski odjel te klapu Agape koja njeguje klapsko pjevanje. Tu su odjeli za hrvatsku književnost, slikarstvo i primijenjenu umjetnost, komunikaciju s medijima, Nakladničko novinarski odjel i Pravni odjel. Klapa Agape prvi je put nastupila na reviji dalmatinskih klapa Klape bez mora u crkvi Snježne Gospe u Tekijama kod Petrovaradina 13. rujna 2008. godine.

Aktivnosti

Održava godišnji koncert, manifestaciju od općinskog značaja. Manifestacije lokalnog značaja koje održava su Božićna priredba 3. nedjelje Adventa te Uskršnja izložba ateljea Sv. Anastazija u uskrsno vrijeme. U lipnju održava manifestaciju Divan je kićeni Srijem te u travnju Srijemci Srijemu (skupa s drugim hrvatskim udrugama u Srijemu), manifestaciju regionalnog značaja. Redoviti je gost Vinkovačkih jeseni.

Godišnje HKC održava koncert pod nazivom Divan je kićeni Srijem, na kojem predstavlja široj javnosti rad svojih sekcija i sve ono što su članovi te hrvatske udruge naučili tijekom godine.

Danas su u upravnom odboru Dario Španović, Ivan Barat, Josip Dujić, Zorica Gelo, Vlatko Hrgović, Bojan Kadar i Ante Kalinić.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook
YouTube Kanal

Srijemski Hrvati
Srijemska Mitrovica
Hrvatska kulturno-umjetnička društva iz Vojvodine

HKC Srijem – Hrvatski dom


Ángela Maria Leyva Tagle (Lima, Perú, 22 de noviembre de 1996) es una voleibolista peruana que juega como Punta/Receptora. Ha formado parte de la Selección femenina de voleibol del Perú a través de todas sus categorías: Infantil (Sub-16), Menor (Sub-18), Juvenil (Sub-20), sub-23 y mayores.

Carrera

2011: Comienzos
En el mes de noviembre de ese año formó parte del equipo que participó en el Sudamericano Infantil del 2011 realizado en el Estadio Municipal Sergio Matto de Canelones, Uruguay; en el cual se le ganó después de muchos años a Brasil, en un partido para definir al primero del grupo. El seleccionado peruano volvió a enfrentarse con Brasil en la final con resultado adverso, quedando así en el segundo puesto de la competencia. Ángela fue la capitana del equipo y una de las dos puntas titulares, obteniendo el premio como el mejor ataque del torneo.

2012: Oro Sudamericano
En el mes de octubre formó parte del equipo juvenil subcampeón sudamericano clasificado al Mundial Juvenil de República Checa; pero al mes siguiente en la categoría sub-18 Ángela fue la capitana y punta titular del equipo que ganó la medalla de oro en el Sudamericano de Menores del 2012 venciendo a Brasil en la final. El torneo funcionó como clasificatorio al Mundial de Menores Tailandia 2013 y fue la primera medalla de oro para el voley peruano en esa categoría después de 32 años y la primera medalla de oro en cualquier categoría después de 19 años.

2013: Mundiales U20 y U18
Leyva formó parte de los equipos peruanos juveniles que compitieron en los campeonatos mundiales juveniles de 2013. En junio, en el Campeonato Mundial de Voleibol Femenino Sub-20 de 2013, el equipo peruano terminó en el 12.º lugar, con Leyva como la tercera mejor anotadora del torneo.

En el Campeonato Mundial de Voleibol Femenino Sub-18 de 2013, con el apodo "Caballos Oscuros", las chicas peruanas llegaron a las semifinales del torneo por primera vez en 20 años y por segunda vez, Leyva fue la capitana del equipo. En las semifinales contra China, Perú tuvo 10 match-points para quedarse con el partido pero finalmente China ganó por 3-2. Perú finalmente terminó 4.º después de perder la medalla de bronce ante su rival clásico Brasil. Leyva fue parte del equipo ideal y recibió el galardón como mejor opuesta.

2015
Leyva ganó el premio individual Mejor Opuesto de la Copa Panamericana de 2015, donde su equipo se ubicó en el noveno lugar. Luego ganó el premio a mejor atacante externa y la medalla de plata en el Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino de 2015.

2017: Primera experiencia internacional en clubes
Para la temporada 2017/18, jugó a préstamo en el club brasileño Osasco Voleibol Clube, trabajando bajo el mismo entrenador que la selección peruana. Ese mismo año ganó la medalla de plata en los Juegos Bolivarianos de 2017, categoría U23.

2018: Lesión y regreso a Osasco
Leyva decidió no formar parte del equipo peruano debido a una lesión en el hombro que le impidió jugar. Ella volvería a vestir la camiseta nacional para la temporada de selecciones de 2019. Para la temporada 2018/19, renovó contrato con el club brasileño Osasco Voleibol Clube durante esta temporada.

En 2019 emigró al voleibol turco para formar parte del PTT Spor Kulubu, liga a la que retornó en 2022 tras fichar por el Çukurova Belediyespor, recién ascendido a la máxima categoría.

En cuanto al seleccionado, poco antes del comienzo del Campeonato Sudamericano de 2021, que otorgaba plazas para el Mundial 2022, Leyva y su hermana menor Leslie (también jugadora de selección), anunciaron su retiro del equipo nacional. Leslie lo hizo sin previo aviso y de forma intempestiva, mientras que Angela alegó «razones personales» en una charla con el técnico del seleccionado, Francisco Hervás. En abril de 2023 fue nuevamente convocada oficialmente a la selección con miras a los torneos que se disputarían ese año (incluyendo el preolímpico de París 2024) pero a mayo de ese año la jugadora todavía no había respondido a la convocatoria, lo que generó críticas por parte del presidente de la Federación peruana de voleibol, Gino Vegas.

Clubes

Resultados

Premios Individuales
 "Mejor Anotadora" del Sudamericano Infantil Uruguay 2011
 "Mejor Ataque" del Sudamericano Infantil Uruguay 2011
 "Mejor Anotadora" de la Liga Nacional Juvenil 2012
 "Mejor Ataque" de la Liga Nacional Juvenil 2012
 "Mejor Servicio" del Sudamericano Juvenil Perú 2012
 "MVP" del Sudamericano de Menores Perú 2012
 "Mejor Ataque" del Sudamericano de Menores Perú 2012
 "Mejor Atacante Opuesta" del Mundial de Menores Tailandia 2013
 "Mejor Ataque Lateral" de la Liga Nacional Juvenil 2013
 Premio DT como "Mejor Voleibolista del Año" del Perú 2013
 "2.ª Mejor Atacante Punta" del Campeonato Sudamericano de Clubes 2014
 "MVP" del Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-22 Colombia 2014
 "Mejor Recepción" de la Copa Final Four Sub-20 2014 "2.ª Mejor Atacante Punta" del Campeonato Sudamericano de Clubes 2015 "Mejor Atacante Punta" de la Liga Nacional de Voleibol Femenino 2014-2015 "Mejor Atacante" de la Liga Nacional de Voleibol Femenino 2014-2015 "Mejor Atacante Opuesta" de la Copa Latina Sub-20 2015 "MVP" de la Copa Latina Sub-20 2015 "Mejor Atacante Opuesta" de la Clasificación de la CSV para la Copa Mundial de Voleibol Femenino de 2015 "Mejor Atacante Opuesta" de la Copa Panamericana de Voleibol Femenino de 2015 "Segunda Mejor Atacante Punta" del Sudamericano de voleibol, Colombia 2015 "Mejor Atacante Punta" del Preolímpico Sudamericano de Voleibol, Argentina 2016
 "Mejor Atacante Punta" del Campeonato Sudamericano de Clubes 2016
 "Mejor Atacante Punta" de la Liga Nacional de Voleibol Femenino 2015-2016
 "Mejor Atacante Punta" del Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-22 Colombia 2016
 "Mejor Atacante Punta" de la Copa Panamericana de Voleibol Femenino Sub-23 de 2016
 "Mejor Atacante Punta" del Campeonato Sudamericano de Clubes 2017
 "Mejor Atacante Punta" de la Liga Nacional de Voleibol Femenino 2016-2017
 "Mayor Anotadora" de la Liga Nacional de Voleibol Femenino 2016-2017
 "Mejor Atacante Punta" del Sudamericano de voleibol, Colombia 2017

Selección nacional

Categoría Mayores
 2011: 7.º puesto Volley Masters de Montreux Suiza 2011
 2012: 7.º puesto Copa Panamericana México 2012
 2013:  "Campeona", Juegos Bolivarianos 2015
 2014: 18.º puesto, Grand Prix de Voleibol de 2014
 2014: 9.º puesto, Copa Panamericana de Voleibol de 2014
 2015: 9.º puesto, Copa Panamericana de Voleibol de 2015
 2015: 7.º puesto, Juegos Panamericanos de 2015
 2015: 22.º puesto, Grand Prix de Voleibol de 2015
 2015:  "SubCampeona", Clasificación de la CSV para la Copa Mundial de Voleibol Femenino de 2015
 2015:  "Subcampeona", Sudamericano de Voleibol Femenino Colombia 2015
 2016:  "Subcampeona", Preolímpico Sudamericano de Voleibol Femenino Argentina 2016
 2016:  puesto, Grand Prix de Voleibol de 2016
 2017: 4.º puesto, Copa Panamericana de Voleibol de 2017
 2017:  puesto, Grand Prix de Voleibol de 2017
 2017:  "Tercera", Sudamericano de Voleibol Femenino Colombia 2017

Categoría Sub-23/22
 2012: 4.º puesto Copa Panamericana Perú 2012
 2013:  "Tercera", Sudamericano Sub-22 Colômbia 2014
 2014: 4.º puesto Copa Panamericana Perú 2014
 2015: 9.º puesto, Campeonato Mundial de Voleibol 2015
 2016:  "Tercera", Sudamericano Sub-22 Colômbia 2016

Categoría Sub-20 (Juvenil)
 2012:  "Subcampeona", Sudamericano Juvenil Perú 2012
 2013: 4.º puesto, Copa Panamericana Juvenil Cuba 2013
 2013: 12.º puesto, Campeonato Mundial de Voleibol 2013
 2014:  "Campeona", Copa Final Four
 2014:  "Subcampeona", Sudamericano Juvenil Perú 2014
 2015:  "Campeona", Copa Latina 2015
 2015: 6.º puesto, Campeonato Mundial de Voleibol 2015

Categoría Sub-18 (Menor)
 2010:  "Tercera", Sudamericano Menores Perú 2010
 2011: 4.º lugar Copa Panamericana Menores México 2011
 2012:  "Campeona", Sudamericano Menores Perú 2012
 2013: 4.º lugar, Mundial de Menores Tailandia 2013

Categoría Sub-16 (Infantil)
 2011:  "Subcampeona", Sudamericano Infantil Uruguay 2011

Clubes
 2012:  "Subcampeona", Liga Nacional Superior Temporada 2011/2012 con Universidad San Martín
 2012: 5.º Lugar, Liga Nacional Juvenil 2012 con Universidad San Martín
 2013:  "Subcampeona", Liga Nacional Superior Temporada 2012/2013 con Universidad San Martín
 2013:  "Subcampeona", Liga Nacional Superior Temporada 2012/2013 con Universidad San Martín
 2013:  "Campeona", Liga Nacional Superior Temporada 2013/2014 con Universidad San Martín
 2014:  "Campeona", Liga Nacional Superior Temporada 2014/2015 con Universidad San Martín
 2015:  "Tercera", Campeonato Sudamericano de Clubes con Universidad San Martín
 2015:  "Campeona", Liga Nacional Superior Temporada 2015/2016 con Universidad San Martín
 2016:  "Subcampeona", Campeonato Sudamericano de Clubes con Universidad San Martín
 2017:  "Tercera", Campeonato Sudamericano de Clubes con Universidad San Martín
 2017: "Subcampeona", Liga Nacional Superior Temporada 2016/2017 con Universidad San Martín
 2018:  "Campeona", Copa Brasil de Voleibol 2018 con Osasco Voleibol Clube
 2018: 4.º lugar, Superliga Brasilera de Voleibol Femenino - Serie A 2017-18 con Osasco Voleibol Clube
 2018:  "Campeona", Liga Nacional Superior Temporada 2017/2018 con Universidad San Martín
 2018:  "Subcampeona", Campeonato Paulista de Voleibol Feminino 2018 con Osasco Voleibol Clube
 2018:  "Subcampeona", Supercopa Brasileira de Voleibol de 2018 con Osasco Voleibol Clube

Referencias

Enlaces externos

Afroperuanos
Voleibolistas de Perú
Voleibolistas de la selección femenina de voleibol de Perú
Deportistas de Perú en los Juegos Panamericanos de 2015
Deportistas de Perú en los Juegos Bolivarianos de 2017
Deportistas de Perú en los Juegos Bolivarianos de 2013
Deportistas de Perú en los Juegos Panamericanos de 2019

Ángela Leyva


Sylvan Grove est une ville américaine située dans le comté de Lincoln, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Lincoln (Kansas)

Sylvan Grove (Kansas)


නිබිරු ග්‍රහයා සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ 12 වැනි ග්‍රහයා ලෙස නම් කර ඇත.මෙය සුර්යයා වටා පරිභ්‍රමණය වීමට අවුරුදු 3600 ක පමණ කාලයක් ගතවන බව පැවසේ.

නිබිරු ග්‍රහයා


Eine erste Jüdische Gemeinde oder Ansiedlung von Juden in Kempten lässt sich für das 14. Jahrhundert belegen. 1875 schloss sich die Kemptener Gemeinde mit der aus Memmingen auf Drängen der Schwäbischen Regierung zusammen. Dieser Wunsch seitens der Regierung war seit 1872 geäußert worden. Nach der Judenverfolgung in der Zeit des Nationalsozialismus gründete eine geringe Zahl an Juden eine neue jüdische Gemeinde, die jedoch kurz darauf wieder erlosch.

Geschichte
Einzelne Juden lebten in Kempten schon im Mittelalter. Belegbar sind jüdische Einwohner in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts. Im Jahr 1373 bekam die Stadt von Karl IV. neben vielen weiteren Rechten das Recht des Judenschutzes für sechs Jahre. Im Jahr 1401 lebte in der Stadt kein einziger Jude. Wenige Jahre später, im Jahr 1409, wurde ein Jude namens Lazarus als Bürger aufgenommen. Auch 1414 waren Juden in der Stadt. Jedoch war seit dem Jahr 1561 die Niederlassung von Juden in Kempten nicht mehr erlaubt.

Im Jahr 1692 wurde der aus Ansbach stammende jüdische Hoffaktor Mayr Seligmann mit seiner Familie für einige Jahre im Fürststift Kempten aufgenommen. Seligmann verstarb sechs Jahre später. Sein Wohnhaus stand in der heutigen Herbststraße, diese wurde lange Zeit "Judengasse" genannt. Später waren bis zu 62 Juden im Fürststift tätig.

Erst in der Mitte des 19. Jahrhunderts durften sich Juden in der Stadt wieder ansiedeln. Einer der ersten in Kempten war der 1856 zugezogene Bataillonsarzt David Ullmann. 1869 kamen drei Bankiers nach Kempten: Nathan und Hermann Ullmann aus Osterberg sowie Moritz Löb Einstein. Seit dieser Zeit stieg die Zahl der Juden dank Zuwanderung aus Altenstadt, Fellheim und Osterberg an: von 37 im Jahr 1871 bei insgesamt 11.223 Einwohnern auf 72 im Jahr 1880 bei insgesamt 13.872 Einwohnern. 1890 waren 62 jüdische Einwohner vermerkt, 1900 68 bei insgesamt 18.864 Einwohnern, und 1910 91. Ihre Integration schritt in Kempten schnell voran. Sigmund Ullmann, von 1913 bis 1942 Vorsteher der jüdischen Gemeinde, war von 1912 bis 1919 Magistratsrat und von 1922 bis 1925 Mitglied im Stadtrat. Viele der jüdischen Familien gründeten und erbauten Fachgeschäfte und Bankhäuser in der Stadt. An diese Familien erinnern heute über die ganze Stadt verteilte Stolpersteine.
Im Ersten Weltkrieg fielen zwei Gemeindemitglieder, die jedoch auf keinem der Kriegerdenkmäler der Stadt verzeichnet sind. Schon kurz nach dem Krieg setzte die antisemitische Hetze und Judenfeindlichkeit ein. Juden wurden zunehmend öffentlich diffamiert, ebenso wurden Flugblätter verteilt. Auf diesen standen Phrasen wie beispielsweise "Kriegsanstifter, Kriegsgewinnler und Drückeberger".

Nach der Machtergreifung Adolf Hitlers 1933 lebten in Kempten 50 bis 60 jüdische Einwohner. Beim "Judenboykott" im April 1933 blockierten Mitglieder der SA jüdische Geschäfte und forderten ihre Schließung. Aus der Bevölkerung wurde kein Widerspruch laut. Oberbürgermeister Otto Merkt verurteilte diese Aktionen in der nächsten Stadtratssitzung scharf. Aufgrund des Antisemitismus verließen einige jüdische Familien die Stadt. Beim Novemberpogrom 1938 wurden Fenster eingeworfen, Häuser und Wohnungen durchsucht und jüdische Männer verhaftet. Drei Männer wurden in das KZ Dachau verschleppt. Am 17. Mai 1939 wurden in Kempten offiziell noch 25 Juden gezählt. Bis 1939 verließen insgesamt 26 Juden die Stadt. 1942 wurden 14 der letzten 20 Juden deportiert. Juden mussten zu diesem Zeitpunkt in sogenannten "Judenhäusern" leben, ein solches war auch das Haus Ullmann in der Immenstädter Straße 20. Zehn weitere Juden wurden über München in das Ghetto Lublin deportiert, fünf ältere Juden wurden am 10. August 1942 in das Ghetto Theresienstadt gezwungen. Sechs durch eine "Mischehe" leidlich vor Verfolgung geschützte Kemptener konnten bis zum 22. Februar 1945 in der Stadt bleiben. Drei von ihnen wurden dann trotzdem in das Ghetto Theresienstadt gebracht.

In der NS-Zeit sind folgende Personen umgekommen, in Klammer das Geburtsdatum:

Das Kriegsende erlebten in Kempten nur zwei Jüdinnen sowie acht sogenannte Halbjuden. 1945 kehrten fünf ehemalige Gemeindemitglieder nach Kempten zurück und gründeten 1947 eine neue Religionsgemeinschaft. Sie bestand aus Displaced Persons und hatte 54 Mitglieder. Nach ihrer Abwanderung erlosch die Gemeinde im Jahr 1948. Es wird angezweifelt, dass die 54 Juden aus den östlichen Nachbarländern sich überhaupt regelmäßig zum Kultus getroffen haben.

Synagoge

Die jüdische Gemeinde in Kempten war im Vergleich zu anderen Städten in Schwaben verhältnismäßig klein. Gottesdienste wurden zeitweise in der Synagoge der Jüdischen Gemeinde in Memmingen abgehalten. 1875 mietete die Kemptener Gemeinde einen Nebenraum im Landhaus. 1936 oder 1937 wurde am Betsaal ein Schild angebracht "Juden unerwünscht". Beim Novemberpogrom 1938 gab es gegen den Betsaal keine Ausschreitungen. Auch die Ritualgegenstände blieben erhalten, nachdem sie der damalige Oberbürgermeister Otto Merkt für das Heimatmuseum angekauft hatte und sie in seinem Amtszimmer im Rathaus versteckt hatte. Die Gottesdienstgegenstände blieben bis in die 1980er Jahre im Besitz der Stadt, bis sie an die Augsburger Synagoge abgegeben wurden.

Gedenken an die Todesopfer
Lange Zeit wurde über den Holocaust geschwiegen, erst der Stadtjugendring unternahm 1988 mit einem Fackelzug einen ersten Vorstoß für eine öffentliche Auseinandersetzung mit dem Thema. Für die Opfer des Kemptener Holocaust stellte der Landesverband der Israelitischen Kultusgemeinden im Jahr 1995 einen Gedenkstein auf, er erinnert in Kempten an die Opfer des Holocaust, die Inschrift lautet:

Zum Gedenken
an die jüdischen Bürger
unserer Stadt die während
der nationalsozialistischen
Herrschaft verfolgt wurden
und am 30.3. u. 10.8.1942 in die
Vernichtungslager deportiert worden sind.
Den Toten zur Ehre
den Lebenden
zur Mahnung
Errichtet im Jahre 1995
vom Landesverband der
Israelitischen Kultusgemeinden
in Bayern

1996 stellte die Robert-Schuman-Volksschule ein Mahnmal für die Opfer der NS-Herrschaft auf, das Mahnmal für die Opfer des Nationalsozialismus stand auf dem Friedensplatz am Stadtpark in der Nähe des Zumsteinhauses, seit 2021 im Hofgarten.

Im Sommer 2001 entschied das Landgericht Kempten im sogenannten "Zigeunerjuden"-Urteil, dass die Bezeichnung "Zigeunerjude" nicht als Formalbeleidigung, Angriff gegen die Menschenwürde oder Schmähkritik angesehen werde könne. In der Urteilsbegründung wurde die Bezeichnung einer Person als "Zigeunerjude" aber kritisiert: "Dennoch erachtet das Gericht die zusammengesetzte Verwendung dieser Begriffe in der Bezeichnung als 'Zigeunerjude', insbesondere einem jüdischen Mitbürger gegenüber […] als verletzend und herabwürdigend und damit als beleidigend."

Seit Sommer 2010 werden in Kempten Stolpersteine in den Boden eingelassen. Der Platz vor dem Müßiggengelzunfthaus wurde 1997 nach Sigmund Ullmann benannt. Es war ein Vertrauter Merkts sowie Stadtrat. Ullmann war ebenso Leiter der Kemptener Jüdischen Gemeinde.

Jüdischer Friedhof

Auf dem kleinen jüdischen Friedhof, der direkt am Katholischen Friedhof anliegt, befinden sich weitere Gedenksteine für die Opfer der NS-Diktatur. Am Friedhof erinnern zwei Gedenksteine an die Opfer der NS-Verfolgung.

KZ-Außenlager

In Kempten befand sich ab 15. September 1943 ein Außenlager des Konzentrationslagers Dachau, in welchem Menschen zwangsbeschäftigt wurden. Es befand sich zunächst in der Spinnerei und Weberei Kempten, wurde später jedoch in der nahe gelegenen Tierzuchthalle (mittlerweile Allgäuhalle) untergebracht.

Siehe auch
 Liste der Stolpersteine in Kempten (Allgäu)

Literatur
 Martin Rebbe: Die jüdische Gemeinde in Kempten. Kempten 1991.

 Ralf Lienert: Die Geschichte der Juden in Kempten. Kempten (Allgäu) 1998,  (178 S.).

 Wolfgang Kraus, Berndt Hamm, Meier Schwarz (Hrsg.): "Mehr als Steine …" Synagogen-Gedenkband Bayern. Band I: Oberfranken – Oberpfalz – Niederbayern – Oberbayern – Schwaben. Kunstverlag Josef Fink, Lindenberg im Allgäu 2007, , S. 488–493.

Weblinks

 Alemannia Judaica: Kempten (Kreisstadt, Bayern) - Jüdische Geschichte/Synagoge
 juedisches-schwaben-netzwerk.de: Jüdisches Leben in Kempten

Einzelnachweise

Kempten (Allgau)
Historische Organisation (Kempten (Allgäu))
Judentum in Kempten (Allgäu)

Jüdische Gemeinde Kempten (Allgäu)


Marko Eugen Florio (1820. – 1906.), hrvatski pomorski kapetan, kontraadmiral austro-ugarske ratne mornarice.

Iz hrvatske obitelji Florio iz Prčanja u Crnoj Gori. Istaknuo se u bitci kraj Helgolanda 1864. i u Viškoj bitki ulaskom u stožer austrougarskog admirala W. Tegetthoffa kao zapovjednik korvete Erzherzog Friedrich 1866. godine. Kao poručnik austrijske ratne mornarice sudjelovao je 1848., zajedno s Antonom, austrijskim časnikom, u blokadi Venecije. Zapovijedao je mnogim manjim ratnim brodovima dok mu nije bila povjerena austrijska korveta »Erzherzog Friedrich« kojom je sudjelovao u Višoj bitci. Na prijedlog Tegetthoffa, austrijski car odlikovao je Marka Eugena Leopoldovim redom za hrabrost. God. 1880. dodijeljeno mu je nasljedno austrijsko viteštvo. Umirovljen je 1889. u činu kapetana bojnog broda, a tom prigodom je promaknut u čin kontraadmirala. S njegovim sinom ugasio se viteški ogranak obitelji Florio. U kući Marka Eugena bila je smještena bogata privatna muzejska zbirka.  Brat Marka Eugena, Gaetan, pomorski kapetan, zapovijedao je pomoćnim brodom »Stadium«, u vlasništvu pomorskog društva »Austrijski Lloyd«.

Izvori

Florio
Hrvatska vojna povijest
Crnogorska vojna povijest
Austrijska vojna povijest
Admirali

Marko Eugen Florio


Edward Britt Husing (November 27, 1901 – August 10, 1962) was an American sports commentator. He was among the first to lay the groundwork for the structure and pace of modern sports reporting on radio and television.

Overview

Early life and career
Husing was born in the Bronx, New York, and given the name Edmund. (One source says Husing was born in Deming, New Mexico. Another says, "Husing was born in New Mexico, and while still in knee breeches was moved across to [sic] the United States to Gloversville, N.Y.")

The youngest of three children of immigrant German parents, he was the only one to survive childhood. His father, Henry, was a fan of middleweight boxing champ Jimmy Edward Britt. By his tenth birthday, the boy's name was changed to Edward Britt Husing. As a teenager, he took on the tag of "Ted" and the nickname stuck. He was active in four sports at Stuyvesant High School and was all-scholastic center in football.

At age 16, he joined the National Guard and in World War I was assigned to stand watch over New York's harbor. Following the war, he floated between jobs such as carnival barker and payroll clerk. After he won an audition over 500 other applicants for announcer at New York City radio station WHN, Husing found his life's calling. He was schooled under the tutelage of pioneer broadcaster J. Andrew White. There he covered breaking news stories and political conventions and assisted White during football commentaries.

By 1926, Husing was working at WJZ, which made him "its specialist in announcing dance programs." A newspaper article reported that Husing was selected for the job "out of 610 applications for the position of announcer at station WJZ."

As an announcer, Husing's rapid manner of speech earned him the nickname Mile a Minute Husing. His use of descriptive language combined with a commanding voice made his broadcasts must-listen events. By 1927, he was voted seventh most popular announcer in a national poll. Following a pay dispute, he moved to Boston, where he broadcast Boston Braves (now Atlanta Braves) baseball games.

Later in 1927, he returned to New York and helped his mentor, J. Andrew White, start the new CBS chain. After cigar mogul William S. Paley bought the cash-strapped network in 1928, Ted Husing rose to new heights of glory and fame.

CBS
At CBS, Husing took on a wide variety of events. In 1929, he was named studio director of WABC (the CBS flagship station) in addition to continuing his work as an announcer for the network.

He was the original voice of the March of Time program and an announcer for shows such as George Burns and Gracie Allen. Above everything, his work on sports gave Husing the greatest prominence. He covered events as diverse as boxing, horse racing, track and field, regattas, seven World Series, tennis, golf, four Olympic Games, Indianapolis 500 motor racing, and especially college football.

In addition to his sports preeminence, Husing did news and special events coverage for the CBS Radio Network. In the 1930s, he gave early tutelage to a budding CBS Radio announcer, Mel Allen, who, like Husing, would become a sportscaster. (And, like Husing, Allen would also understudy in news, with Robert Trout.) In 1933–1934, he was host of the Oldsmobile Program, providing sports news to complement music from other participants on the program.

In both sports and special events areas, Husing developed a bitter rivalry with rising NBC announcer Bill Stern. When the two became the sports stars of their rival networks (and eventually their networks' sports directors), they would battle fiercely not only for events but also for broadcast position.

Husing could be arrogant, coarse, and opinionated. He was the first to bring a candid, editorial style to sports play-by-play. He was barred for two years by Harvard University from covering its home football games after he called All-American quarterback Barry Wood's performance "putrid". After criticizing World Series umpires in 1934, Husing was banned from doing play-by-play of the Fall Classic by Commissioner Kenesaw Mountain Landis.

Move from CBS to WHN
In 1946, Husing moved from CBS to WHN (later WMGM) to pursue a career as a disk jockey. (He was succeeded as CBS Radio's sports director by Red Barber.) Husing's popular music show the Ted Husing Bandstand ran from 1946 to 1954. He continued to busy himself with sports assignments, including boxing on CBS and DuMont television, one year (1950) as the radio voice of New York Giants football, and as host of DuMont's Boxing From Eastern Parkway from May 1952 to March 1953. Perhaps he was best known as the voice of Army football from 1947 to 1953. By that time, Husing's yearly salary was close to half a million dollars.

Forced retirement and death
In the spring of 1954, an operation to treat a malignant brain tumor left him blind and forced him to retire. He appeared on the television show This Is Your Life, broadcasters held a fundraiser for him in January 1957, and talk of a comeback followed. However, his condition worsened and the plans were stifled. After moving to Pasadena, California, under the care of his mother, Bertha, and daughter Peggemae, he died in 1962. He was interred at Mountain View Cemetery and Mausoleum in Pasadena.

Awards
In 1963, Husing became the second inductee of the National Sportscasters and Sportswriters Association Hall of Fame.

In 1984, Husing was part of the American Sportscasters Association Hall of Fame's inaugural class which included sportscasting legends Red Barber, Don Dunphy, Graham McNamee and Bill Stern.

Books
Husing wrote a memoir, Ten Years Before the Mike, published by Farrar & Rinehart in 1935. It was also printed in serial form in Cosmopolitan magazine.
He also wrote, with the "as told to" assistance of Cy Rice, a book about his blindness: My Eyes Are in My Heart. It was published in 1959 by Hillman Books.

Legacy
As a college football commentator for CBS, he laid down much of the structure of football play-by-play that is still used today. He devised some of the earliest spotting boards to identify the players on the field. Husing also interviewed coaches and players before games and attended strategy sessions.

In 1936, Husing narrated Catching Trouble, a Paramount non-sports newsreel documentary about herpetologist Ross Allen that would gain later prominence as a short subject on Mystery Science Theater 3000, during which the characters parodied Husing's distinctive delivery.

Husing has a star in the Radio section of the Hollywood Walk of Fame at 6821 Hollywood Boulevard.

His "on air" voice was heard (as himself) over a radio in the 1936 Broadway stage production of Double Dummy, written by Doty Hobart and Tom McKnight and staged by Edith Meisner.

References

External links
For a more comprehensive look at the life and career of Ted Husing visit

1901 births
1962 deaths
American horse racing announcers
American sports announcers
American blind people
Boxing commentators
College football announcers
Golf writers and broadcasters
Major League Baseball broadcasters
Motorsport announcers
National Football League announcers
New York Giants announcers
People from the Bronx
Stuyvesant High School alumni
Tennis commentators

Ted Husing


An Mycaranthes vanoverberghii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Cootes, D.P.Banks och Wally Suarez. An Mycaranthes vanoverberghii in nahilalakip ha genus nga Mycaranthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mycaranthes

Mycaranthes vanoverberghii


මෙසොපොටේමියාව යනු යුප්‍රටීස් සහ ටයිග්‍රීස් ගංගා අසබඩ ප්‍රදේශය වේ.

භාහිර සබැඳි

මෙසොපොටේමියාව
ශිෂ්ටාචාර

මෙසොපොටේමියාව


Vyritsa (en , en ) est une commune urbaine du raïon de Gatchina de l'oblast de Léningrad, en Russie.

Géographie
La superficie de la municipalité de Vyritsa est de 967,62 kilomètres carrés.
Elle est délimitée à l'ouest par les municipalités d'Orinansavotta et de Siiverska du raïon de Gatchina et au nord par le raïon de Tosno de l'oblast de Léningrad et au sud par le raïon de Louga.

Environ 85,0 % de la superficie est forestière, 8,0 % agricole et 3,9 % résidentielle.

Histoire
Bien que l'histoire de la localité remonte à plusieurs siècles, comme en témoignent les anciens kourganes, le village prend une certaine importance du début du XVIIIe siècle; mais il n'est formé dans ses limites actuelles qu'au début du XXe siècle à la suite de la fusion des villages de Vyritsa, Novo-Petrovskoïe et des hameaux de Kniajeskaïa Dolina (la Vallée du Prince), Bor, Zaretchie (quai de chemin de fer Mikhaïlovka) et la gare du quartier d'Edwards. Des villas, datchas d'été et des résidences secondaires se construisent à la fin du XIXe siècle et au début du XXe siècle pour la bourgeoisie pétersbourgeoise, comme par exemple la datcha de l'acteur Roman Apollonski.

Autrefois les terres de Vyritsa appartenaient à Novgorod et étaient habitées par des Russes, des Ingriens et des Votes. Les premières mentions écrites (sous le nom de Dvernitsy) datent de la fin du XVe siècle. Ces terres passent à la Suède après la guerre russo-suédoise de 1610-1617 (le village est nommé en suédois Werektca, puis Wiritza en 1699), puis retournent à la Russie après la guerre du Nord. Dans une carte suédoise de 1704, le village est nommé en .

En 1797, un oukaze de Paul Ier attribue la propriété de ce petit village du gouvernement de Saint-Pétersbourg à l'émigrée française Jeanne-Adélaïde du Montais, épouse du général Mikhaïl Borodzine. Après sa mort en 1799, le village est légué à son mari .

Entre 1846 et 1868, les terres de Vyritsa appartiennent au général Fiodor Spiridonovitch Rakeïev, puis à ses descendants. En 1856, Vyritsa compte 211 habitants. En 1862 avant l'abolition du servage, ces terres abritaient 42 paysans et leurs familles et 8 paysans libres et leurs familles ayant reçu des parcelles.

Vyritsa est acheté en 1869 par le prince Wittgenstein ((Peter Dominikus Ludwig, Fürst zu Sayn und Wittgenstein) avec une scierie et un moulin à eau sur la rivière Oredej. En 1877-1878, les paysans libres rachètent des terres au prince. D'après une carte topographique du gouvernement de Saint-Pétersbourg de 1879, le village s'appelle Vyrossitsa et abrite un moulin à eau et quatre fermes. La scierie est remise à neuf en 1884 et dotée d'une machine à vapeur. Au tournant du siècle, il appartient administrativement à la volost de Rojdestvenskaïa de l'ouïezd de Tsarskoïe Selo.

En 1888, les domaines de Droujnoselie, Vyritsa et Beliagorka couvraient une étendue de 16 426 déciatines appartenant au prince Wittgenstein. Le moulin à eau, trois datchas, une scierie, un verger et une grange sont donnés en location par lui. Une autre scierie avec machine à vapeur lui appartient. Le domaine se trouvant à Novo-Petrovskoïe couvre quant à lui 2 238 déciatines et appartient au noble P.S. Karneïev qui l'a acheté 23 600 roubles en 1875. Cette famille est le propriétaire terrien le plus important de Vyritsa à l'époque. En 1897, l'entrepreneur anglais Matthew Edwards achète des terres et des parcelles de bois à Vyritsa et fait une opération immoblière en 1903 en lotissant des parcelles pour les vendre comme résidences secondaires ou datchas.

Après l'ouverture de la gare de Vyritsa en 1904, le village se forme sur les terres ayant appartenu aux Wittgenstein, aux Karneïev et à Edwards. Des quartiers résidentiels de datchas apparaissent sous les noms de Vallée du Prince (Kniajeskaïa Dolina) et Bor (Pinède), Zaretchie (Entre-Deux-Rivières), Tchourikov (du nom d'Ivan Tchourikov, fondateur d'une ligue anti-alcoolique), Edwards, Segal et Efremova, Katino et Ostraïa Iolka...En 1905, le manoir de Vyritsa s'étendait sur 260 déciatines et appartenait au prince Fiodor Lvovitch Wittgenstein, frère et héritier du prince Piotr Wittgenstein. Plus tard, les terres de Kniajeskaïa Dolina et Bor sont léguées à son fils, le prince Heinrich Fiodorovitch Wittgenstein. Les Karneïev sont propriétaires de Zaretchie, de Tchourikov et de la partie centrale de Vyritsa autour de la gare où se trouve l'église Saints-Pierre-et-Paul. Le domaine d'Edwards comprend un tramway hippomobile et une branche de la ligne de chemin de fer allant jusqu'à la gare de Possiolok. Il y avait aussi une station de téléphone.

Une école ouvre en 1906. L'église Saints-Pierre-et-Paul est construite en 1908 en style néo-moscovite selon les plans de l'architecte Kotovitch et peut accueillir 1 500 fidèles. Une autre église, placée sous le vocable de Notre-Dame de Kazan, est construite en 1913 dans le style vieux-russe et consacrée le 6 juillet 1914. Une chapelle de bois consacrée à la Transfiguration, devenue plus tard église paroissiale, est construite en 1915 par l'architecte Marian Peretiatkovitch.

Après la Révolution d'Octobre, le village est organisé en volost indépendante de Rojedestvenskaïa, puis elle est supprimée en 1922 et partagée administrativement entre les volosts de Lissinskaïa et Ropchina de l'ouïezd de Gatchina. Le village de Vyritsa est fusionné en 1930 avec celui de Tchourikov, appelé simplement Possiolok (petit village en russe). En 1933, le soviet agricole de Vyritsa du raïon de Krasnogvardeïsk comprend quatre localités: Krasnaïa Dolina (ex-Kniajeskaïa Dolina), le khoutor de Krasnye, le hameau de Trezvennikov et le village de datchas de Vyritsa, le tout pour une population de 4 898 habitants. En 1935, la population de Vyritsa s'élève à 5 430 habitants.

Vyritsa est occupé à la fin du mois d'août 1941 par l'armée allemande. Le village ne subit pas trop de dommages, le culte est rétabli dans les églises. Entre 1933 et 1949, Serafim de Vyritsa évangélise plus ou moins clandestinement dans la région.

Ghetto juif et camp de concentration
Il y avait en 1939 un nombre de 138 juifs habitant à Vyritsa. Les Allemands étant arrivés à la fin de l'été 1941 les parquent tous en octobre-novembre dans une étable pour en faire un ghetto juif. Les juifs sont battus et torturés pendant les interrogatoires menés par la police allemande. Les soldats allemands et les collaborateurs se servent aussi des juifs pour tirer les chariots, comme des chevaux. En novembre, les juifs sont menés dans la forêt et fusillés un à un, certains ayant été obligés auparavant de creuser leur charnier. Les corps sont découverts au printemps 1942.

Camp de concentration pour enfants
Les Allemands ouvrent en septembre 1942 un camp de concentration destinés aux enfants et à leurs mères, ainsi qu'aux enfants orphelins. Les mères sont séparées de leurs enfants et épuisées par le travail, sachant qu'elles n'iraient nulle part. Le camp contient plus de 200 enfants âgés de trois à 14 ans. Ce camp de travail a existé pendant un an, les enfants étaient épuisés par le surmenage et affamés, des dizaines d'enfants sont morts de faim et de mauvaises conditions.. En 1980 une sépulture digne leur est donnée à l'initiative du directeur de l'école n° 2 de Vyritsa, Boris Tetiouïev, et une stèle leur est élevée en 1985 avec l'inscription .

Après la guerre

Dans le bâtiment de l'ancienne école, les Allemands organisent une prison pour les prisonniers de guerre soviétiques, dont un grand nombre meurent à cause des conditions déplorables. Juste avant la fuite des Allemands devant l'avancée de l'Armée rouge, les Soviétiques arrêtent un train à Vyritsa en partance pour l'Allemagne avec à bord des travailleurs forcés russes destinés à travailler dans les usines du Reich. Après la guerre, des fosses communes sont découvertes. Les corps sont ramenés au cimetière et une croix est élevée en leur mémoire à la fin du XX siècle.

Vyritsa est libérée par les unités de la 72 division de fusiliers du 110 corps de tirailleurs de la 67 armée du front de Léningrad, le 28 janvier 1944, au cours de l'opération Léningrad-Novgorod.

Des immeubles sont construits après la guerre et les infrastructures restaurées. Une colonie de vacances pour pionniers est installée en 1979, ainsi que des hébergements d'été.

Des personnalités y ont ou y avaient leur datcha comme Dmitri Likhatchov, Mikhaïl Kouraïev, Alexandre Kouchner, Vitali Bianchi, Ilia Glazounov, Kirill Lavrov, Mikhaïl Svetine, Oleg Bassilachvili.

Population
Recensements (*) ou estimations de la population :

Bibliographie

Galerie

Références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes

Raïon de Gatchina
Commune urbaine dans l'oblast de Léningrad

Vyritsa


Smital ist der Familienname folgender Personen:

 Antonín Smital (1863–1897), tschechisch-deutscher Schriftsteller und Übersetzer
 Hans Smital (1860–1935), österreichischer Bürgerschuldirektor und Heimatforscher

Smital


إرين دردييوك  ، من مواليد 12 يونيو 1988 في سويسرا ، لاعب كرة قدم سويسري.

يلعب مع باير ليفركوزن منذ عام 2006.

بدأ باللعب مع منتخب سويسرا لكرة القدم في عام 2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سويسريون
لاعبو كرة قدم رجالية سويسريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أوزبكستان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كانتون مدينة بازل
أكراد أتراك
رياضيون أكراد
رياضيون سويسريون مغتربون في ألمانيا
رياضيون سويسريون مغتربون في أوزبكستان
رياضيون سويسريون مغتربون في تركيا
رياضيون من مدينة بازل
سويسريون من أصل تركي
سويسريون من أصل كردي
علويون أناضوليون أكراد
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري التركي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو أنقرة غوجو
لاعبو باير ليفركوزن
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو دوري التحدي السويسري
لاعبو دوري السوبر الأوزبكي
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو غلطة سراي
لاعبو قاسم باشا
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم سويسريون
لاعبو كرة قدم سويسريون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في أوزبكستان
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم من بازل
لاعبو منتخب سويسرا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب سويسرا لكرة القدم
لاعبو منتخب سويسرا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي باختاكور طشقند
لاعبو نادي بازل
لاعبو نادي شافهاوزن
لاعبو هوفينهايم
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1408 هـ
دردييوك
مواليد في بازل

إرين دردييوك


Zagrebački kit (lat. Mesocetus agrami) izumrla je vrsta kitova usana koja je živjela u miocenu prije otprilike 11,608 − 7,246 milijuna godina.

Rasprostranjenost
Ostatci ove vrste pronađeni su samo u Bosni i Hercegovini te Hrvatskoj. U Bosni i Hercegovini nađeni su na četirima lokalitetima: Knežica kraj Bosanske Dubice, Šargovac kraj Banje Luke te Dažnica i Kalenderovci, oboje kraj Dervente, dok su u Hrvatskoj pronađeni samo u zagrebačkome kvartu Podsused s ostatcima vrste Heterodelphis croatica i neidentificirane vrste roda Champsodelphis.

Opis
Primjerak ove vrste otkriven u podsusedskome laporu u 19. stoljeću bio je, smatra se, mlad, a njegova je dužina iznosila oko šest metara.

Povijest
Prema Ljudevitu Vukotinoviću ostatke zagrebačkoga kita najvjerojatnije je prikupio Mijat Sabljar u Podsusedu. Ostatke zagrebačkog kita koji su se nalazili u depou tadašnjeg Narodnog muzeja Gjuro Pilar poslao je belgijskom zoologu i paleontologu Pierre-Josephu van Benedenu. Poslano je jedanaest kostiju među kojima su: stražnji dio lubanje, razni kralješci, fragment rebra te dio čeljusti i slušnoga aparata. Pierre-Joseph van Beneden ustanovio je da je riječ o novoj vrsti roda Mesocetus koju je nazvao Mesocetus agrami, po Agramu, njemačkomu imenu za Zagreb.

Godine 2001. postavljena je rekonstrukcija zagrebačkoga kita Zdenka Šlibara s uklopljenim odljevcima prvotno otkrivenih kostiju koje je napravio restaurator Slavimir Slaviček u blizini područja gdje je zagrebački kit bio prvotno otkriven.

Izvori

Vanjske poveznice
 Moj kvart – Mesocetus agrami ponovo pliva
 Hrvatska pošta – Zlatko Keser: Zagrebački kit (poštanska marka, 2016.)

Kitovi
Prapovijesna fauna Hrvatske

Mesocetus agrami


An Canistrum superbum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Lindman, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Christian Mez. An Canistrum superbum in nahilalakip ha genus nga Canistrum, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Canistrum

Canistrum superbum


Simfonia a IV-a, în re minor, op. 120, compusă de Robert Schumann, a fost finalizată în anul 1841. Cu dificultate, Schumann a revizuit Simfonia în 1851, noua versiune având să fie publicată. Clara Schumann, văduva lui Robert, a susținut ulterior, pe prima pagină a Simfoniei – cea publicată în 1882, ca parte a operelor complete ale soțului său (Robert Schumanns Werke, Herausgegeben von Clara Schumann, Breitkopf & Härtel) – faptul că simfonia fusese abia schițată în 1841, dar a fost în totalitate orchestrată ("vollständig instrumentiert") în 1851. Totuși, acest fapt nu a fost realmente adevărat, iar Johannes Brahms, cel care a preferat, de departe versiunea timpurie a Simfoniei, a publicat acea versiune în 1891, în ciuda obiecțiilor Clarei.

Părțile simfoniei
Lucrarea este scrisă pentru două flaute, două oboaie, două clarinete, două fagoturi, patru corni, două trompete, trei tromboni, timpani și cordari. Versiunea (publicată) din 1851 a lucrării este divizată în patru părți, care se cântă fără pauză:
 Ziemlich langsam - Lebhaft (Re minor-Re major)
 Romanze: Ziemlich langsam (lLa minor-La major)
 Langsam: Lebhaft (Re major)

Versiunea din 1841, însă, utilizează mai degrabă indicațiile de tempo italiene, în defavoarea celor germane, având cele patru părți după cum urmează:
 Andante con moto - Allegro di molto (Re minor-Re major)
 Romanza: Andante' ' (La minor-La major)
 Scherzo: Presto (Re minor)
 Largo - Finale: Allegro vivace (Re major)

Peter Ostwald, biograful lui Schumann, afirmă că versiunea timpurie este "mai aerisită și are o textură mai transparentă" decât cea revizuită, dar Clara a insistat mereu asupra faptului că versiunea ulterioară, mai greoaie și impunătoare (din 1851) a fost una mai bună. Ambele sunt incluse în înregistrările recente ale simfoniilor complete ale lui Schumann, interpretate de John Eliot Gardiner.

Note

Bibliografie
 Steinberg, Michael, The Symphony: a listeners guide. p. 518-523. Oxford University Press, 1995.
 John Daverio, Robert Schumann: Orchestral Works—A Quest for Mastery of the Grand Form, liner notes to Robert Schumann: Complete Symphonies, performed by Orchestre Révolutionaire et Romantique conducted by John Eliot Gardiner (Archiv Production 289 457 591-2). (Used for publication dates of both versions, other details; also used tempo indications of 1841 version from liner notes.)
 Robert Schumann, Complete Symphonies in Full Score.'' (NY: Dover Publications, 1980.) . (Reprint of Clara Schumann's edition of the symphonies; includes her note on p. 310.)

Legături externe
 Simfonia No. 4

Compoziții de Robert Schumann
Simfonii
1841 în muzică
Compoziții în Re minor

Simfonia a IV-a (Robert Schumann)


Sofies session er en kortfilm fra 2006 instrueret af Anna Goldblum Treiman efter eget manuskript.

Handling
9-årige Sofie vågner alene hjemme. Hendes ensomhed bliver afbrudt af fremmede lyde i opgangen. Sofie går til angreb ' og finder en sjælden fred.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Sofies session


Léglise Saint-Aubin est une église catholique située dans la commune de Saint-Aubin-de-Crétot, en France.

Localisation
L'église est située à Saint-Aubin-de-Crétot, commune du département français de la Seine-Maritime.

Historique
L'église conserve des éléments du .

La nef et le transept sont datés pour leur part du . Des combats entre la Ligue et les soldats d'Henri IV sont supposés avoir eu lieu devant l'édifice en 1592, ayant laissé des impacts de balles.

Une sacristie est ajoutée en 1880.

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques le .

Description
L'église est en pierre et silex et la nef du  conserve une voûte de bois.

L'église conserve une décoration de lions et têtes de mort sur le portail ainsi qu'un chapiteau du - comportant des personnages ailés.

L'édifice conserve en outre un retable du - pourvu de scènes de la Passion du Christ. Dans la nef se trouvent deux statues représentant sainte Barbe et sainte Madeleine.

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

Bibliographie
 .

Saint-Aubin-sur-Crétot
Saint-Aubin-sur-Crétot
Monument historique inscrit en 1926

Église Saint-Aubin de Saint-Aubin-de-Crétot


ලාහුගල මගුල් මහා විහාරය හෙවත් රුහුණු මහා විහාරය නැගෙනහිර පළාතේ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ ලාහුගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයට අයත් පන්සල්ගොඩ ග්‍රාම නිලධාරී වසම තුළ පිහිටා ඇත. මෙම ස්ථානය පුරාණ පරිපාලන බෙදීමට අනුව අයත් වනුයේ මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කයේ පානම පත්තුවටයි. මොණරාගල පොතුවිල් ඒ4 මාර්ගයේ ගමන් කළ විට හමුවන සියඹලාණ්ඩුව හන්දියේ සිට කිලෝ මීටර් 18 ක් පමණ ගමන් කළ විට හමුවන පන්සල්ගොඩ හන්දියෙන් දකුණට හැරී කිලෝමීටර භාගයක් පමණ ගිය විට මෙම ඓතිහාසික හා පුරාවිද්‍යාත්මක සිද්ධස්ථානයට ළඟාවිය හැකිය.

ඓතිහාසික තොරතුරු
මඟුල් මහා විහාරයේ ඉතිහාසය පිළිබඳ කරුණු විමසා බැලීමේදී මහාවංශය හා පූජාවලිය යන සාහිත්‍යමය මූලාශ්‍ර මඟින් ද පූජා භූමියෙහි තිබී හමුවී ඇති 14 වන සියවසට අයත් යැයි සැලකෙන පුවරු ලිපි දෙකක් ද ඇතුලු අවශේෂ පුරාවිද්‍යාත්මක නටබුන් මගින්ද ඉතා වැදගත් තොරතුරු රැසක් අනාවරණය කරගත හැකිය. විශේෂයෙන් ඉහත දක්වන ලද මූලාශ්‍ර අතුරින් පුවරු ලිපි දෙකේ සඳහන් තොරතුරු මෙම විහාරය හැඳින්වීම සඳහා අතීතයේ භාවිතා කරන ලද නාමය පිළිබඳ විමසා බැලීමේදී ඉතා වැදගත් වේ. එම පුවරු ලිපි පිහිටුවීමේ මූලික අරමුණ වී ඇත්තේ එවකට නටබුන් අතර දමා තිබු පැරණි රූණු මහා වෙහෙර හෙවත් රුහුණු මහා විහාරය, පැරකුම්බා හෙවත් පරාක්‍රමබාහු යන නම දැරූ දෙබා රජවරුන්ගේ අගමෙහෙසිය වූ විහාර මහා දේවිය විසින් සම්පූර්ණයෙන්ම අලුත්වැඩියා කරන ලද බවත් එහි නඩත්තුව සඳහා ඊට ඉඩ කඩම් පූජා කළ බවත්ය. ඒ අනුව දාහතරවන සියවසේදී පමණ මෙම විහාරය රුහුණු මහා විහාරය යන නමින් හඳුන්වා ඇති බව පැහැදිලි කරුණකි. එහෙත් එම පුවරු ලිපි හෝ පූජා භූමියේ තිබී දැනට හමුවේ ඇති වෙනත් කිසිදු ශිලා ලිපියක හෝ මගුල් මහා විහාරය නැමති වර්තමානයේ දී එම විහාරය හැඳින්වීමට භාවිතා කරන නාමය සඳහන්ව නොමැත. එමෙන්ම වෙනත් කිසිදු පැරණි සාහිත්‍යමය මූලාශ්‍රය හෝ එම නාමය සඳහන් වී ඇති බවක් දකින්නට නොලැබේ.

මෙම විහාරයේ ඉතිහාසය පිළිබඳ තවදුරටත් කරුණු විමසා බැලීමේදී උක්ත පුවරු ලිපි දෙක අතුරින් මෙහි මතු දැක්වෙන පුවරු ලිපි අංක 1 යටතේ නම් කර ඇති ශිලා ලිපිය මගින් ඉතා වැදගත් කරුණක් අනාවරණය බව පෙනේ. එනම් එම ලිපියේ සඳහන් සිරිලක් හි රජ කළ දාසෙන් කැලි රජදරුවන්දැ කරවූ එම රූණු මහ වෙහෙර යන පාඨය මගින් ධාතුසේන රජු (ක්‍රි.ව. 516-526) විසින් මෙම විහාරය ප්‍රතමයෙන්ම ඉදිකරන ලද බවට අදහසක් ලබා දීමයි. එහෙත් මෙම විහාරයේ ආරම්භය පිළිබඳව මහාවංශය හා පූජාවලිය යන සාහිත්‍යමය මූලාශ්‍රවල සඳහන් ව ඇත්තේ වෙනත් කරුණකි. ධාතුසේන රජතුමා පිළිබද මහාවංශ විස්තරයේ එතුමා විසින් කරවන ලද අටළොස් විහාර අතුරෙන් රුහුණෙහි කල විහාරය දෑගම සල්වාන් වෙහෙර ලෙස දැක්වුවත් එමගින් රුහුණු මහා විහාරය පිළිබඳ පිළිබඳව අදහසක් ගම්‍ය නොවේ.

නමුත් මහාවංශයත්, පූජාවලියත් යන ග්‍රන්ථ දෙක ට අනුව රුහුණේ පාලකයකුවූ ක්‍රි.ව. 661 දී පමණ කෙටි කාලයකට අනුරාධපුර රජ වී සිටි පලවන දප්පුල රජු විසින් රුහුණු වෙහෙර නම් ආරාමයක් පිහිටවන ලද බවක් දක්නට ලැබේ. මහාවංශයට අනුව පාන දිවයින් වාසී මහ තෙරුන්ගෙන් බණ අසා පැහැදීමට ලක් වූ පලවන දප්පුල රජතුමා විසින් උන්වහන්සේට බුහුමන් පිණිස රුහුණු වෙහෙර කරවා දී ඇති අතර, එම තෙරුන් වහන්සේ විසින් සිව් දිගින් පැමිණෙන සංඝයාගේ ප්‍රයෝජනය පිණිස යළි එම විහාරය කැප කර ඇත. පූජාවලියෙහි මහාවංශයේ දැක්වෙන පරිදි ප්‍රධානය ලද භික්ෂූන් වහන්සේ පිළිබඳවත් සඳහන් නොවෙතත් පලවන දප්පුල රජතුමා විසින් කරවන ලද එකුන් විස්සක් (19) වූ විහාරස්ථානයන්ගෙන් රුහුණු වෙහෙර එක් විහාරයක් ලෙස නම්කර ඇත.

පුරාවිද්‍යාත්මක නටබුන්

පොකුණු

ප්‍රාකාරය

පොහොය සීමා මාලකය

ස්තූපය

බෝධිඝරය

ධාතු ගෘහය නොහොත් දම්සභා මණ්ඩපය

දාන ශාලාව

ශිලා ලිපි

නූතන තොරතුරු

ලාහුගල මගුල් මහා විහාරය


Uhlenkrugstadion Almanya'nın Essen şehrinde bulunan çok amaçlı stadyum. Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı stadyum, 20.000 seyirci kapasitelidir.

Essen'de spor
Kuzey Ren-Vestfalya'daki stadyumlar

Uhlenkrug Stadyumu


An Masdevallia notosibirica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tokujirô Tokijiro Maekawa ngan Tamotsu Hashimoto. An Masdevallia notosibirica in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia notosibirica


Thiago Torres (São Paulo, 19 de fevereiro de 2000), mais conhecido como Chavoso da USP, é um estudante, palestrante e youtuber. Aluno de Ciências Sociais, tornou-se popular através de um post no Facebook relatando sua experiência na Universidade de São Paulo. Seu conteúdo é focado principalmente em questões raciais, sociais e de gênero.

Biografia e carreira
Thiago nasceu na Brasilândia, distrito da zona norte de São Paulo. Ele ingressou na Universidade de São Paulo no curso de Ciências Sociais em 2018. Um ano após seu ingresso tornou-se popular com um texto no Facebook relatando o que afirmava ser injustiças raciais e socioeconômicas presentes na Universidade. O post viralizou rapidamente.

Controvérsias

Aparição na lista de suspeitos da Polícia Civil
Em 22 de dezembro de 2022, uma matéria do jornal G1 revelou que Thiago havia sido incluso em um álbum de suspeitos da Polícia Civil de um inquérito que investigava um estupro na cidade de São Paulo. A foto constava neste álbum ao menos desde outubro deste ano. Em nota, a Polícia afirmou que "utilizou a foto do influenciador digital devido a sua semelhança física com o procurado".

Denúncia de violência policial
Em 28 de maio de 2023 Thiago denunciou ter sido vítima de violência policial em abordagem realizada a ele e a um amigo que o acompanhava em um show da Virada Cultural de São Paulo. O influenciador também relatou que seu amigo teria sido torturado pelos agentes da lei, obrigado a comer o cigarro de maconha que portava. Os policiais ainda teriam tentado o obrigar a apagar uma filmagem que fez da abordagem, no início dos acontecimentos, além de ameaçá-lo de prisão.

Vida pessoal
Thiago se assumiu gay aos 15 anos.

Ligações externas

Naturais da cidade de São Paulo
Pessoas LGBT afro-brasileiras
Ativistas políticos
Espíritas do Brasil
Alunos da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo
Influenciadores digitais do Brasil
Youtubers LGBT
Gays
Youtubers do estado de São Paulo

Chavoso da USP


Cosgaya es una comisaría del municipio de Mérida en el estado de Yucatán localizado en el sureste de México.

Toponimia
El nombre (Cosgaya) hace referencia a Juan de Dios Cosgaya, quien fue gobernador de Yucatán (1833 - 1833). Anteriormente se llamaba San Matías, en referencia a Matías el Apóstol.

Localización
Cosgaya se encuentra a 26 kilómetros del centro de la ciudad de Mérida, al poniente de la autopista que conduce de Mérida al puerto de Progreso. En el  fue una ranchería anexa al rancho Nohluch.

Infraestructura
Entre la infraestructura con la que cuenta:
Casa comisarial.
Campo de béisbol y fútbol.
Una escuela primaria.

Demografía
Según el censo de 2005 realizado por el INEGI, la población de la localidad era de 584 habitantes, de los cuales 297 eran hombres y 287 eran mujeres.

Galería

Otros puntos de importancia
Existe un yacimiento arqueológico cerca de la población, así como los restos de una exhacienda (al oriente, ) y la capilla abandonada del hoy desaparecido poblado de Uluch, así como la hacienda Chunoxil.

Referencias

Enlaces externos

Comisarías y subcomisarías de Mérida

Zona henequenera de Yucatán
Localidades del municipio de Mérida (Yucatán)

Cosgaya (Yucatán)


Wasp (Janet van Dyne) fiktivna je superheroina koja se pojavljuje u američkim stripovima koje je objavio Marvel Comics. Napravili su je Stan Lee, Ernie Hart i Jack Kirby, a lik se prvi put pojavio u Tales to Astonish # 44 (lipanj 1963.). Obično se prikazuje sa sposobnošću da se smanji na visinu od nekoliko centimetara, leti insektnoidnim krilima, ispušta moćne eksplozije električne energije iz ruku i kontrolira kukce (iako se rijetko koristi ovom sposobnošću). Osnivačica je Avengera i dugogodišnji vođa tima.

U svibnju 2011. Wasp je postavljena na 99. mjesto na IGN-ovom popisu Top 100 komičnih heroina svih vremena, a 26. na njihovom popisu Top 50 osvetnika 2012. godine. Godine 2013. postala je peti najveći Marvelov Osvetnik svih vremena.

Lik Janet van Dyne ima cameo u filmu Ant-Man iz 2015. i pojavljuje se u nastavku Ant-Man i Wasp gdje ju je glumila Michelle Pfeiffer.

Dizajn

Dok je u 1970-ima radio na Osvetnicima, umjetnik George Pérez obnavljao je karakterni kostim nekoliko puta što je značajno utjecalo na razvoj lika.

Izvori

Marvel Comics, likovi

Wasp


NK Gibarac 95 hrvatski je nogometni klub iz Čepinskih Martinaca u Osječko-baranjskoj županiji.

Povijest
Osnovali su ga 2002. izbjegli vojvođanski Hrvati iz Gibarca, po kojem je klub i dobio ime, a kojeg još čini broj 95 kao uspomena na 1995. godinu kao zadnju godinu egzodusa Gibarčana s rodnih ognjišta, što je bila posljedica progona Hrvata u Srbiji tijekom srpske agresije na Hrvatsku. Klub je osnovan kao nastavljač tradicije FK Borca (danas FK Sinđelić) iz Gibarca, osnovanog 1928. godine.

Izvori

Nogometni klubovi u Osječko-baranjskoj županiji

NK Gibarac '95 Čokadinci


Lillo del Bierzo es una localidad del municipio de Fabero, dentro de la comarca de El Bierzo, en la provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León (España).

Situación

Se accede por la carretera LE-714. Está situado a una altitud de 800 metros y se encuentra a 2 kilómetros de Fabero.

Limita con las siguientes localidades:

 Al N con San Pedro de Paradela.
 Al NE con Argayo del Sil.
 Al S con Otero de Naraguantes.
 Al SO con Fabero.
 Al O con Bárcena de la Abadía.

Historia
La localidad de Lillo del Bierzo se asentaría sobre un antiguo castro astur, habiendo nacido la actual localidad como tal en la Edad Media, integrándose en el Reino de León, en cuyo seno se habría acometido su fundación o repoblación y se recogen sus primeras referencias documentales.

Ya en el siglo XV, con la reducción de ciudades con voto en Cortes a partir de las Cortes de 1425, Lillo pasó a estar representado por León, lo que le hizo formar parte de la provincia de León en la Edad Moderna, situándose dentro de ésta en el partido de Ponferrada.

Posteriormente, en la Edad Contemporánea, en 1821 Lillo fue una de las localidades que pasó a formar parte de la provincia de Villafranca, si bien al perder ésta su estatus provincial al finalizar el Trienio Liberal, en la división de 1833 Lillo quedó adscrito a la provincia de León, dentro de la Región Leonesa.

Finalmente, a partir de la revolución industrial es cuando Lillo tuvo su mayor auge tanto económico como demográfico, gracias al descubrimiento y explotación de sus minas de carbón de antracita.

Evolución demográfica
En 2017 Lillo del Bierzo contaba con una población de 614 habitantes, de los cuales 310 eran hombres y 304 mujeres. (INE 2017).

Referencias

Localidades de El Bierzo Bajo
Localidades de Fabero

Enlaces externos

Lillo del Bierzo


Elanus is a genus of bird of prey in the elanine kite subfamily. It was introduced by the French zoologist Jules-César Savigny in 1809 with the black-winged kite (Elanus caeruleus) as the type species. The name is from the Ancient Greek  for a "kite".

The genus contains four species:

The first three species above were considered conspecific as subspecies of Elanus caeruleus, which has been known as the black-shouldered kite.

These are white and grey raptors of open country, with black wing markings and a short square tail. They hunt by slowly quartering the habitat for rodents and other small mammals, birds and insects, sometimes hovering like a kestrel. The primaries and secondaries have soft barbules from the upper surface that help in owl-like silent flight. They also have eyesight suited for crepuscular rodent hunting. The genus Elanus is distinctive in having very small scales covering the foot and on the underside, scutellate scales are found only under the terminal phalanges. The claw lacks a groove on the underside.

Notes

References

Other sources

Ferguson-Lees, Christie, Franklin, Mead and Burton Raptors of the World

Bird genera
Taxa named by Marie Jules César Savigny

Elanus


Glenwood station is a commuter rail stop on the Metro-North Railroad's Hudson Line, located in the Glenwood neighborhood of Yonkers, New York.

Station layout
The station has two slightly offset high-level side platforms each able to accommodate eight cars.

Abandoned power plant

Between the Glenwood station and the Hudson River lies the abandoned Yonkers Power Station of the New York Central & Hudson River Railroad, a massive building which was constructed in 1907 to hold electrical generators to provide power for the electrification of the railroad.

In 2008 the Preservation League of New York State named the plant as one of the seven most endangered sites in the state, and in 2013 the building began to be renovated into the "PowerHouse", an "arts-focused event complex with eventual plans for restaurants, a hotel and a marina." Phase One of the conversion is expected to finish in 2016 at the cost of $70 million, while Phase Two, which includes the restaurant, hotel and marina, is expected to cost $80 million, and could take up to ten years to complete.

References

External links

 Entrance from Google Maps Street View

Former New York Central Railroad stations
Metro-North Railroad stations in New York (state)
Transportation in Yonkers, New York
Railway stations in Westchester County, New York

Glenwood station (Metro-North)


Tre dage ved Panne 2019 var den 43. udgave af cykelløbet Tre dage ved Panne. Det var det tiende arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2019 og blev arrangeret 27. marts 2019. Det blev vundet af hollandske Dylan Groenewegen fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Kasper Asgreen kørte for
Michael Mørkøv kørte for
Rasmus Byriel Iversen kørte for
Lars Bak kørte for
Asbjørn Kragh Andersen kørte for
Mads Pedersen kørte for
Lasse Norman Hansen kørte for Corendon-Circus

Resultater

Startliste

Eksterne henvisninger

2019
UCI World Tour 2019

Tre dage ved Panne 2019


Makroskopisk (af græsk μακρο «makro» – stor) betegner i dagligtale længdeskalaer, som er synlige med det blotte øje, dvs. større end 1 mm.

Indenfor fysikken er betydningen mere knyttet til metode end direkte længeskala. Makroskopisk betegner systemer hvor stof kan betragtes som kontinuum, dvs. man kan opdele materien og den vil se ud på samme måde. Dette står i kontrast til mikroskopisk fysik, fx på atomar skala. Klassisk mekanik er makroskopisk, mens kvantemekanik ikke er det. Makroskopisk fysik er i hovedsagen over 1 μm

Se også
 Længdeskala
 mikroskopisk
 Mesoskopisk

Naturvidenskab

Makroskopisk


Gaulzhofen ist ein Gemeindeteil des Marktes Aindling und eine Gemarkung im schwäbischen Landkreis Aichach-Friedberg in Bayern.

Im örtlichen westmittelbairischen Dialekt wird der Name als Gaizhoufa gesprochen.

Geographie
Das Dorf Gaulzhofen liegt südöstlich von Aindling auf der Hochfläche des Unteren Lechrains der Aindlinger Terrassentreppe. Naturräumlich gehört es also zur Donau-Iller-Lech-Platte, die wiederum Teil des Alpenvorlandes ist, eine der Naturräumlichen Haupteinheiten Deutschlands.

Die Nachbarorte von Gaulzhofen sind direkt nördlich angrenzend Stotzard, im Nordosten Hausen und Weichenberg, im Süden Affing und seine Ortsteile Katzenthal und Gebenhofen und im Westen Rehling und seine Ortsteile Au und Allmering.

Die Gemarkung Gaulzhofen mit einer Fläche von 548,37 Hektar liegt vollständig im Gemeindegebiet von Aindling. Einziger Gemeindeteile auf ihr ist das Dorf Gaulzhofen. Ihre Nachbargemarkungen sind Stotzard, Hausen, Affing, Gebenhofen und Rehling.

Gaulzhofen gehört zur katholischen Pfarrei Sankt Peter in Stotzard.

Geschichte
Die Gemeinde Gaulzhofen im oberbayerischen Landkreis Aichach hatte außer dem Dorf Gaulzhofen keine weiteren Gemeindeteile. Im Jahr 1961 hatte sie eine Fläche von 549,50 Hektar und 288 Einwohner in 57 Wohngebäuden. Zum 1. Oktober 1971 wurde die Gemeinde Gaulzhofen im Zuge der Gebietsreform in Bayern in den Markt Aindling eingemeindet. Am 1. Juli 1972 wurde der Markt Aindling dem neugegründeten Landkreis Aichach-Friedberg im bayerischen Regierungsbezirk Schwaben zugeschlagen, der bis zum 1. Mai 1973 den Namen Landkreis Augsburg-Ost trug.

Literatur
 Gertrud Diepolder: Historischer Atlas von Bayern, Altbayern, Reihe 1, Heft 2, Das Landgericht Aichach, München 1950 Digitalisat

Weblinks

 Gemeinde Aindling

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Aichach-Friedberg
Aindling
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Aichach-Friedberg)
Gemeindegründung 1818
Gemeindeauflösung 1971
Dorf

Gemarkung in Schwaben (Bayern)

Gaulzhofen


NFC zapad je jedna od četiri divizije NFC konferencije u nacionalnoj ligi američkog nogometa NFL. Članovi divizije su Arizona Cardinalsi, Los Angeles Ramsi, San Francisco 49ersi i Seattle Seahawksi. Divizija postoji u trenutnom obliku od sezone 2002., kada je nakon ulaska u ligu Houston Texansa ukupan broj momčadi porastao na 32, koje su tada raspodijeljene na ukupno osam divizija po četiri momčadi, po četiri divizije u svakoj konferenciji.

Sjedišta momčadi divizije NFC zapad su Tempe, Arizona (Arizona Cardinals), Agoura Hills, Kalifornija (Los Angeles Rams), Santa Clara, Kalifornija (San Francisco 49ers) i Renton, Washington (Seattle Seahawks).

Pobjednici divizije NFC zapad od 2002. do 2020. godine

Izvori

National Football League

NFC zapad


Cueva del Espíritu (en tailandés: ถ้ำผีแมน, tham phi maen) es un yacimiento arqueológico situado en el distrito de Pang Mapha, provincia de Mae Hong Son, al noroeste de Tailandia. Fue ocupada desde aproximadamente el año 9000 hasta el 5500 antes de Cristo por cazadores y recolectores.

El yacimiento está ubicado a una altitud de 650 m sobre el nivel del mar, en una colina con vistas a un pequeño arroyo. El río Salween, uno de los mayores ríos del sudeste asiático, esta a menos de 50 km al norte. Fue excavado a mediados de 1960 por Chester Gorman. Dos enclaves importantes de interés turístico son la cueva del valle de Banyan y la cueva del Acantilado.

Conocida por ser uno de los primeros lugares donde se inició la agricultura al plantar castañas de agua y frijoles en el año 11,000 a 7500 a.C. Dio a inicios de la agricultura a mediados del Neolítico

Véase también
Tham Hua Kalok
Tham Lot

Referencias

Charles Higham (2002). Early Cultures of Mainland Southeast Asia. River Books. pp. 46–49.

Cuevas de Tailandia

Cueva del Espíritu


El Museo de Bellas Artes de San Francisco , que comprende el M. H. de Young Memorial Museum, en Golden Gate Park, y el Museo Legion of Honor en Lincoln Park, es la institución más grande de arte público en la ciudad de San Francisco y uno de los más grandes museos de arte en California.

Véase también
 Artes en Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos

San Francisco
Museos de San Francisco
Museos de Estados Unidos del siglo XIX
Museos inaugurados en 1895
Estados Unidos en 1895

Museo de Bellas Artes de San Francisco


Koritnjak je umjetno jezero u Hrvatskoj. Nalazi se u Osječko-baranjskoj županiji, u općini Drenje, u blizini naselja Bučje Gorjansko. Ima površinu 100 hektara, dubina jezera je 15 m. Stvoreno je 2012. godine, tako je jedno od najmlađih hrvatskih umjetnih jezera. U jezeru živi ribe, kao na primjer babuška, crvenperka, deverika, žutooka i uklija.

Izvori

Jezera u Hrvatskoj

Koritnjak (jezero)


Calea Moșilor, trecut și prezent este un film documentar românesc de scurtmetraj din 1984 regizat de David Reu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1984 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1984
Filme regizate de David Reu
Filme documentare româneștiFilme Româniafilm

Calea Moșilor, trecut și prezent


The Girl Next Door este un film de comedie britanic din 2004 regizat de Luke Greenfield. Filmul urmărește povestea unui elev în ultimul an de liceu care se îndrăgostește pentru prima dată de fata de alături, dar descoperă că situația devine complicată după ce află că ea este o fostă actriță. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Emile Hirsch și Elisha Cuthbert. Filmul a primit recenzii mixte și a avut o prezență scăzută în cinematografe la momentul lansării, dar de-a lungul timpului a dobândit statutul de film cult.

Distribuție
 Emile Hirsch — Matthew Kidman
 Elisha Cuthbert — Danielle
 Timothy Olyphant — Kelly
 James Remar — Hugo Posh
 Chris Marquette — Eli
 Paul Dano — Klitz
 Olivia Wilde — Kellie

Note

Legături externe

Filme din 2004
Filme în limba engleză
Filme de comedie
Filme de comedie din anii 2000
Filme 20th Century Fox
Filme americane
Filme Regency Enterprises

Fata din vecini (film din 2004)


Termenul "Casa Minovici" se poate referi la:
 Muzeul de Artă Populară "Prof. Dr. Nicolae Minovici", cunoscut și ca "Vila Minovici" sau "Casa cu clopoței" din cartierul Băneasa, București
 Muzeul de Artă Veche Apuseană "Ing. Dumitru Minovici", din același cartier

Casa Minovici


Em 24 de fevereiro de 2022, um artefato explosivo improvisado foi lançado contra um ônibus que transportava jogadores do Esporte Clube Bahia a caminho de uma partida contra o Sampaio Corrêa Futebol Clube na cidade de Salvador. Dois jogadores foram feridos por estilhaços, e o ônibus, bem como um carro e uma motocicleta que passavam nas proximidades foram danificados pela explosão. O caso está sob investigação da Polícia Civil e do Ministério Público da Bahia, e os principais suspeitos são membros da torcida organizada do EC Bahia, Bamor.

Ataque
Às 17h40, um Hyundai HB20 branco e um Renault Duster Oroch verde chegaram à Avenida Bonocô, em Salvador, e estacionaram. Um total de seis homens saíram dos carros e ficaram na estrada esperando o ônibus do time, enquanto um motorista esperava em um dos veículos. Por volta das 19h50, os homens atacaram o ônibus com bombas, fogos de artifício e outros projéteis não identificados e então fugiram do local.

Um carro que passava por perto também foi atingido pela explosão, que quebrou sua janela traseira esquerda. A motorista, uma professora, não se feriu. Uma motocicleta pertencente a um policial também foi danificada.

Consequências
Dois integrantes do time do EC Bahia ficaram feridos: o goleiro Danilo Fernandes foi atingido no rosto por estilhaços e cacos de vidro, e o zagueiro Matheus Bahia teve o braço cortado por estilhaços; relatos iniciais afirmavam que o atacante Marcelo Cirino sofreu lesões não especificadas, porém o médico do clube esclareceu mais tarde que ele havia apenas se assustado com a explosão e não foi atingido por nenhum fragmento, embora não tenha participado da partida mais tarde naquela noite.

Apesar da apreensão após o ataque, a equipe ainda decidiu realizar a partida planejada da Copa do Nordeste contra o Sampaio Corrêa, sem Danilo, Matheus e Marcelo, vencendo por 2 a 0.

Danilo foi o mais gravemente ferido dentre as vítimas, com estilhaços alojados no pescoço e perigosamente perto do olho, e foi hospitalizado por um dia e afastado das próximas partidas enquanto passava por várias consultas e tratamentos oftalmológicos . Marcelo deixou o clube uma semana após o ataque, alegando "razões pessoais" relacionadas ao ataque.

Investigações
No dia seguinte, 25 de fevereiro, a polícia identificou os veículos utilizados pelos agressores como pertencentes a Half Silva, presidente da Torcida Organizada Bamor, torcida organizada do EC Bahia. Eles foram encontrados na sede da organização e apreendidos. Silva foi detido e interrogado pela polícia, onde alegou estar em Feira de Santana no momento do ataque. Dois outros suspeitos, também membros da Bamor, foram detidos e passaram a noite na cadeia. No dia 09 de março, a delegada responsável pelo caso, Francineide Moura, afirmou que os suspeitos, todos integrantes do Bamor, foram identificados, que em breve serão expedidos mandados de prisão e que responderão por tentativa de homicídio. Ela também alegou que a Bamor nunca cooperou ou auxiliou nas investigações.

A Bamor nega quaisquer alegações de envolvimento. No mesmo dia do atentado, a organização emitiu uma nota repudiando o atentado, qualificando-o de "ato de vandalismo," além de criticar a "posição infundada por parte da imprensa" por acusar seus integrantes de participar do atentado. O advogado da organização alegou que não houve ataque e que "pode ter sido acidente" envolvendo uma recepção com fogos de artifício.

Reações
O atentado foi recebido com ampla condenação da comunidade e das autoridades do futebol brasileiro. Vários times de futebol emitiram notas expressando solidariedade e apoio ao EC Bahia, incluindo Flamengo, Fluminense, Santos, Cruzeiro, Vasco e Corinthians . O governador da Bahia, Rui Costa, repreendeu o ataque em seu Twitter, afirmando que "Nada justifica o ataque covarde contra o ônibus do Bahia, na noite desta quinta-feira", dizendo que "jogadores [...] são profissionais e merecem respeito". A CONMEBOL também condenou o atentado, afirmando que "A Conmebol condena o atentado perpetrado contra o ônibus que transportava sócios do clube Bahia [. . . ] Futebol é sinônimo de paz e tolerância. A violência destrói o esporte."

O ataque também foi notado no Brasil por ter atraído a atenção da mídia internacional, com muitas reportagens citando as circunstâncias incomuns do ataque; embora atos de vandalismo contra ônibus de times de futebol e intimidação a jogadores não sejam incomuns, o uso de explosivos e assaltos coordenados é bastante raro. O espanhol Diario AS e o argentino Olé relataram o ataque, o último enfatizando em sua reportagem que o jogador argentino do EC Bahia, Lucas Mugni, saiu ileso.

Esporte Clube Bahia
Futebol da Bahia
Atentados terroristas da década de 2020
Violência no futebol
2022 na Bahia
Crimes em Salvador

Ataque ao ônibus do EC Bahia em 2022


بلدية أونيا ، هي إحدى بلديات مقاطعة برغش، التي تقع في منطقة قشتالة وليون، والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.532 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 أندرس دي أولموس
 مارتينا ايبارياجا

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

أونيا


La República de Malta es un país insular miembro de la Unión Europea.

Malta también puede referirse a:

Lugares

Malta
Isla de Malta, una de las islas que componen del archipiélago de Malta.

Portugal
Malta (Vila do Conde), freguesia portuguesa del municipio de Vila do Conde.

Estados Unidos
Malta (Idaho), ciudad en el condado de Cassia, estado de Idaho.
Malta (Illinois), villa en el condado de DeKalb, estado de Illinois.
Municipio de Malta (condado de DeKalb, Illinois).
Malta, antiguo nombre de Windsor (Maine), pueblo en el condado de Kennebec, estado de Maine.
Municipio de Malta (condado de Big Stone, Minnesota).
Malta (Montana), ciudad en el condado de Phillips, estado de Montana.
Malta (Nueva York), pueblo en el condado de Saratoga, estado de Nueva York.
Malta (Ohio), villa en el condado de Morgan, estado de Ohio.
Municipio de Malta (condado de Morgan, Ohio).

Otros usos
Malta (cereal) o malteado, proceso aplicado a los granos de cereal.
Malta (refresco), bebida gaseosa a base de malta.
 Nombre que recibe en Chile la cerveza negra.
Orden de Malta, orden religiosa católica fundada en Jerusalén en el .
Malta (banda), dúo de música de Suecia.
Malta (Pokémon), personaje de Pokémon.

Malta (desambiguación)