Kalamarko Kraković (eng. Squidward Q. Tentacles) jedan je od glavnih likova iz američke animirane serije Spužva Bob Skockani. Kalamarko živi u moaiju između Spužva Boba i Patrika. On radi u Rakovoj poslastici kao blagajnik, ali svoj posao mrzi. Voli slikati i svirati klarinet. Kalamarko ima najviše pojavljivanja poslije Spužva Boba.

Izgled

Kalamarko je hobotnica tirkizne boje, osim donjih strana njegovih krakova koji su ljubičasti. Kalamarko sve zajedno ima šest krakova, dvije ruke i četiri noge. Kalamarko ima velike žute oči crvenih zjenica i vrlo dug nos. Njegova je glava vrlo velika i ima pjege po sebi, čime se naglašava Kalamarkova ćelavost. Ipak, u jednoj je epizodi otkriveno da je jednom davno imao dugu plavu kosu. Kalamarko također ima široka usta, a jedan dio njih obično prekriva njegov nos. Što se tiče odjeće, on obično nosi smeđu majicu kratkih rukava. Ne nosi hlače.

Kalamarkova se boja ponekad mijenja. Dok je u starijim epizodama Kalamarkova koža nešto tamnija, u novijim je svjetlija i plavija nego zelena. U novim epizodama također ima veće čelo. U epizodi "Samo jedan griz"  lice mu se vidjelo izbliza i nije baš lijepo izgledalo.

I njegova odjeća se mijenja. Dok uglavnom nosi smeđu majicu, ponekad nosi i otmjeniju odjeću za kakve prilike. Ponekad ga se može vidjeti kako nosi spavaćicu, koju ponekad zove "noćna košulja". U epizodi "Lunina raketa" iz prve sezone njegova spavaćica bila je ljubičasta s cvjetićima koji su imali žuti tučak i crvene latice. Druga verzija pojavljuje se u epizodama kao "Zaposlenik mjeseca". Ta spavaćica je ljubičasta i ima četiri dugmeta. Treća verzija se verzija pak pojavljuje u epizodi "Sentimentalna spužva". To je bila ružičasta spavaćica s kapicom na glavi iste boje. U epizodi "Povratak Čovjeka Raže" sa sobom je na odmor nosio kovčeg pun gaća, hlača i majica. Tu je bio i steznik za pravilno držanje kojeg je Patrik zamijenio za grudnjak. U epizodi "Ploča" vidjelo se da na svojoj desnoj ruci ima tetovažu crvenog cvijeta.

Obitelj

Roditelji, bake i djedovi
Kalamarkovi su roditelji gospodin i gospođa Kraković. Gospođa Kraković pojavljuje se u epizodi "Rakov toranj" i u epizodi "Prvi april". Kalamarkov otac gospodin Kraković ne pojavljuje se u seriji, ali se pojavljuje u stripovima.

Od bake i djedova, jedini poznati član je baka Kraković, koja se pojavila u jednoj epizodi.

Braća, sestre, rođaci
Kalamarko nema sestru ni brata. Ima jednog rođaka koji se pojavio nakratko u epizodi "Stanko S. Skockani".

Predci

Kalamarko je imao nekoliko predaka, među njima je Tiranosaur koji liči na Kalamarka. On se pjavljuje u filmu "Spužva Bob Skockani: Spužva na suhom" i u jednoj videoigri. Isto tako i tu je prapovijesna hobotnica Squog koja se pojavila u epizodi "Ugh". Od poznatih predaka tu je Karamilko Kraković koji je bio dvorska luda iz srednjeg vijeka.

U epizodi "Junak Zapada" spominje se njegov predak iz doba Divljeg zapada, Kraković iz tog doba, koji je živio u Jednookoj jaruzi (tako se tad zvala Bikini dolina). On je bio konobar u Rakovoj kantini. Bio je manje arogantan, sebičan, egocentričan, lijen, grub, nepristojan, pesimističan, nestrpljiv nego njegov potomak Kalamarko.

Osobnost

Kalamarko je arogantan, sebičan, egocentričan, lijen, grub, nepristojan, pesimističan, nestrpljiv i vrlo se lako iznervira. On gleda svijet s negativne strane (pesimist), i rijetko se može vidjeti da se on nasmije (osim ako nije u pitanju ismijavanje Spužva Boba). On mrzi svoj posao blagajnika u Rakovoj poslastici, ne trudi se raditi ga dobro i ne podnosi svoje kolege (pogotovo Spužva Boba). Međutim, iako mrzi svoj posao i g. Kliještić ga loše tretira, Kalamarko se ne trudi često naći bolji posao, jer obično ne uspijeva, ili nakratko uspije pa to ne završi dobro (kao u epizodi "Prijateljski paprikaš"). Često se može vidjeti da se on jako brine oko svog posla i učinit će sve da ne bude otpušten, dok se ponekad i ne brine oko toga. Kalamarko vjerojatno ne želi izgubiti plaću koju dobiva, koliko god ona mala bila. To se vidi u epizodama kao što je "Zbogom, Rakova poslastice", gdje je pomagao Spužva Bobu oko muzeja Rakove poslastice umjesto da traži novi posao.

Jedan od razloga zašto je Kalamarko uvijek bijesan, negativan i loše volje je to što svaki dan trpi Spužva Bobove i Patrikove gluposti, za koje je on često žrtva, zbog čega ih se on želi riješiti, a ponekad ide tako daleko da ih pokuša ubiti. Ipak, ponekad se vidi da Kalamarko ipak nije tako loš te da duboko u srcu voli Spužva Boba i brine o njemu. Oni se ponekad i udruže, kao u epizodi "Kliještić borg" kad su mislili da je g. Kliještić robot.

Antagonizam

 U epizodi "Zli morski susjedi", uništio je prijateljstvo Spužva Boba i Patrika, nakon čega su se oni počeli natjecati za njegovu naklonost. Sudbina ga je sustigla kad su se njih dvojica opet zbližili i uništili njegovu kuću.

 U epizodi "Dome slatki ananasu, bio je sretan kad su oblići pojeli Spužva Bobov ananas i napravio si je tulum, slaveći njegov odlazak zauvijek. Kasnije je izbacio Spužva Boba i Slavka iz kuće van, na hladnu noć, te je veselo plesao dok je Spužva Bob odlazio.

 U epizodi "Sudar kultura", htio je voditi talent show u Rakovoj poslastici kako bi postao zvijezda, i odbijao je Spužva Bobove ponude da sudjeluje.

 U epizodi "Kalamarko neprijateljski duh", iskorištavao je činjenicu da Spužva Bob i Patrik vjeruju da je on duh, te ih je maltretirao i davao im nemoguće zadatke, kao da su robovi. Sudbina ga je stigla kad su ga Spužva Bob i Patrik pokušavali "smiriti".

 U epizodi "Zaposlenik mjeseca", varao je kako bi osvojio nagradu za Zaposlenika mjeseca.

 U epizodi "Kad sam bio Slavko", obećao se brinuti o Slavku ali to nije učinio pa je jadni puž nekoliko dana gladovao.

 U epizodi "Prvi april", iznervirao se gledajući Spužva Boba kako zbija sitne šale pa mu je namjestio vrlo okrutnu šalu. Nakon toga su se svi kupci i građani okrenuli protiv njega.

 U epizodi "Rakburger ludilo", zajedno s g. Kliještićem ismijavao je Spužva Bobovu ideju o lijepim rakburgerima.

 U epizodi "Bakine puse", ismijavao je Spužva Boba zajedno s ostalim kupcima jer je na čelu imao poljubac od svoje bake.

 U epizodi "Pritisak", ismijavao je Lunu tvrdeći da su morska stvorenja bolja od kopnenih.

 U epizodi "Nepoznati umjetnik", ismijavao je Spužva Boba jer je bio ljubomoran na njegov umjetnički talent. Kasnije je tvrdio kritičaru da je on napravio veliki kip, a ne Spužva Bob. Sudbina ga je stigla kad se kip razbio, a Spužva Bob nije mogao napraviti novi jer je pročitao sve Kalamarkove knjige i više nije bio maštovit te otvoren.

 U epizodi "Imaš ča sitnog?", bio je jako grub prema g. Kliještiću, koji je sumnjao da mu je on ukrao njegovu prvu zarađenu lipu. Kad je dobio otkaz, smjestio se u Spužva Bobovu kuću i ubrzo ga pretvorio u svog slugu. Njegova zloba u toj epizodi dokazuje i činjenica da je to valjda jedini put u seriji da se Spužva Bob ljuti na njega (osim u epizodi "Dah novog Kalamarka").

 U epizodi "Izgubljeni madrac", kao prvo odbio je trošiti svoj novac na poboljšavanje tuđeg života (u ovom slučaju se radilo o g. Kliještiću). Nakon toga je htio dobiti zasluge za Spužva Bobov i Patrikov dar, ali ga je sustigla sudbina kad je Kliještić pao u komu. Njemu je zaprijetio odlazak u zatvor ako Kliještić umre. On je čak i prijetio Spužva Bobu smrću. Kasnije je također poslao Spužva Boba i Patrika u opasnost da ih pojede veliki crv.

 U epizodi "Hvataljka", prvo je bio ovisan o hvataljci, a kad je pobijedio, počeo je svih ismijavati i, upravljajući dizalicom, uništio šoping centar i nekoliko brodova.

 U epizodi "Smješkani", lagao je Spužva Bobu da se neće moći više smijati samo zato što mu je svojim konstantnim smijanjem išao na živce.

 U epizodi "igra imena", ukrao je tuđu osobnu iskaznicu i prešao ulicu dok je bilo crveno svjetlo, zbog čega je dobio 10 godina zatvora.

 U epizodi "Što se dogodilo Spužva Bobu?", ne samo da je nakratko bio bijesan na Spužva Boba, već je stvarno i želio da se on nikad ne vrati. Uništio je Luninu napravu za traženje spužvi golemim čekićem samo kako se Spužva Bob ne bi mogao vratiti u Bikini dolinu. Također, jedini razlog zbog kojeg se složio da ode tražiti Spužva Boba jest zato što mu je Kliještić obećao posebno ukrasno jaje ako to učini.

 U epizodi "Vakuumska simfonija", bacio je Spužva Boba i Patrika kroz prozor, zbog čega se Patriku slomila guzica.

 U epizodi "Špranj", lagao je Spužva Bobu da će ga Kliještić otpustiti s posla ako ima trn samo kako bi se on uznemirio. Također, iza leđa je šaptao Kliještiću za trn.

 U epizodi "Skockani ili ne", loše je utjecao na Spužva Boba i poučavao ga je lošim stvarima kao ljenčarenje i ismijavanje kupaca.

 U epizodi "Profesor Kalamarko", lagao je da je on Kalamirko Fensijević kako bi dobio posao na elitnoj glazbenoj akademiji. Kroz cijelu epizodu se pretvarao da je on Kalamirko, ali kad se pojavio pravi Kalamirko, policija je uhapsila Kalamarka.

 U epizodi "Spužva Bob naivac", koristio je činjenicu da je Spužva Bob šef kako bi uveo kaos u restoran i mogao se odmoriti, zbog čega je restoran postao prljav, kupci uplašeni a jedan od njih je bio postavljen za roštilj-kuhara.

Izvori

Vanjske poveznice

Spužvopedija - Kalamarko Kraković

Kraković, Kalamarko

Kalamarko Pipkavac


First Time! The Count Meets the Duke album je američkih pijanista, kompozitora i vođa sastava, Dukea Ellingtona i Counta Basija. Snimili su ga zajedno s njihovim udruženim orkestrima 6. srpnja 1961., a iste godine ga je Columbia Records izdala.

Kritike
Scott Yanow iz AllMusica ocijenio je album s 4,5 od 5 zvjezdica nazvavši ga "vrlo uspješnim i iznenađujuće nenatrpanim susretom. Na većini pjesama Ellington i Basie oboje sviraju klavir (njihove međusobne interakcije su prekrasne), a aranžmani su omogućili zvijezdama obaju bendova da se izmjenjuju u soliranju."

Popis pjesama
Sve kompozicije su od Dukea Ellingtona osim ako nije drukčije navedeno
 "Battle Royal" - 5:33
 "To You" (Thad Jones) - 3:53
 "Take the "A" Train (Billy Strayhorn) - 3:46
 "Corner Pocket" [odnosno "Until I Met You"] (Freddie Green, Donald Wolf) - 4:53
 "Wild Man" [odnosno "Wild Man Moore"] - 6:20
 "Segue in C" (Frank Wess) - 8:22
 "B D B" (Ellington, Strayhorn) - 4:43
 "Jumpin' at the Woodside" (Count Basie) - 3:09
Bonus pjesme izdane 1999. na CD-u
 "One More Once" - 3:25
 "Take the "A" Train" [alternativni snimak] (Strayhorn) - 5:50
 "Jumpin' at the Woodside" [alternativni snimak] (Basie) - 3:14
 "B D B" [alternativni snimak] (Ellington, Strayhorn) - 4:30
 "Blues in Hoss' Flat" (Basie, Frank Foster) - 3:13
 "Wild Man" [alternativni snimak] - 5:55
 "Battle Royal" [alternativni snimak] - 6:32
Snimljeno u 30th Street Studiju, New York 6. srpnja 1961.

Izvođači
Duke Ellington, Count Basie – klavir
Cat Anderson, Willie Cook, Eddie Mullens, Ray Nance, Sonny Cohn, Lennie Johnson, Thad Jones, Snooky Young - truba
Lou Blackburn, Lawrence Brown, Henry Coker, Quentin Jackson, Benny Powell - trombon
Juan Tizol - ventilni trombon
Jimmy Hamilton - klarinet, tenor-saksofon
Johnny Hodges - alt-saksofon
Russell Procope, Marshal Royal - alt-saksofon, klarinet
Frank Wess - alt i tenor-saksofon, flauta
Paul Gonsalves, Frank Foster, Budd Johnson - tenor-saksofon
Harry Carney, Charlie Fowlkes - bariton-saksofon
Freddie Green - gitara
Aaron Bell, Eddie Jones - kontrabas
Sam Woodyard, Sonny Payne - bubnjevi

Izvori

Albumi iz 1961.
Američki glazbeni albumi

First Time! The Count Meets the Duke


Mehmet Ali Yozgatlı (d. 9 Ocak 1979; Melle), Türk antrenör ve eski profesyonel futbolcu.

Kulüp kariyeri
Bir gurbetçi ailenin çocuğu olarak Almanya'nın Melle kentinde dünyaya gelen Mehmet Yozgatlı DSC Arminia Bielefeld'in altyapısında futbola başlamıştır. 18 yaşına kadar burada oynadıktan sonra 1997-1998 sezonunda İstanbulspor'a transfer olmuştur. İstanbulspor'da bir sene sadece PAF Liginde oynadıktan sonra 1998-1999 sezonunda İstanbulspor'un ilk 11'ine girmeyi başarmış ve genç yaşına rağmen 27 maçta 4 gol kaydetmiştir. Bu başarısının ardından büyük takımların dikkatini çekmeye başlayan genç futbolcu 1999-2000 sezonunda Galatasaray'a transfer olmuştur. Galatasaray'ın o dönemki güçlü kadrosuna rağmen 9 lig maçında görev alan genç futbolcu özellikle Türkiye Kupası'nda attığı kritik gollerle takıma katkı sağlamıştır.

Galatasaray'da oynadığı dönemde Süper Lig şampiyonluğu, Türkiye Kupası şampiyonluğu ve UEFA Kupası şampiyonluğu yaşamıştır. 2000-2001 sezonu takımda gerçekleşen köklü değişikliklerden ötürü dönemin Süper Lig ekiplerinden Adanaspor'a kiralanmıştır. Adanaspor'da oldukça başarılı bir dönem geçirmiş ve 16 lig maçında 6 gol kaydetmiştir. 2001-2002 sezonu tekrar İstanbulspor'a transfer olmuş ve burada iki sezon görev üstlenmiştir. 2003-2004 sezonu Fenerbahçe'ye transfer olmuş ve burada 3 sezon boyu oynamıştır. İlk 2 sezon takımda sıkça görev alıp katkı sağladıysa da üçüncü sezon bekleneni verememiş ve sezon sonu takımdan ayrılmıştır. Fenerbahçe'den ayrıldıktan sonra Gaziantepspor'la 2007-2009 sezonunda iki sezonluk kontrat imzalamıştır ve iki sene Gaziantepspor'da görev aldıktan sonra sözleşme bitiminde takımdan ayrılmıştır.

2010-2011 sezon başındaki transfer döneminin son gününde Gençlerbirliği ile bir sezon geçerli olmak üzere bir sözleşme imzalamıştır. 2010-2011 sezonunun ara transfer döneminde 1. Lig'in iddialı ekiplerinden Çaykur Rizespor'la sezon sonuna kadar geçerli bir mukavele imzalamıştır.

Millî takım kariyeri
10 kez millî takımlara çağrılan Mehmet Yozgatlı, 1 kez Türkiye U-19, 6 kez Türkiye U-21, 3 kez de Türkiye A2 millî futbol takımı forması olmak üzere toplam 10 kez millî formayı giymiştir ve bu maçlarda toplam 6 golü bulunmaktadır.

Başarıları

Galatasaray'da oynadığı dönemdeki başarıları
 Süper Lig - 1999-00
 UEFA Kupası - 1999-00
 Türkiye Kupası - 1999-00

Fenerbahçe'de oynadığı dönemdeki başarıları
 Süper Lig - 2003-04, 2004-05 ve 2006-07

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mehmet Yozgatlı Kişişel İnternet Sitesi
 TFF Resmi İnternet Sitesi - Futbolcu Mehmet Yozgatlı Profili

 Besiktasjk.com.tr Mehmet Yozgatlı Profili
 Turkfutbolu.net Mehmet Yozgatlı Profili

1979 doğumlular
Aşağı Saksonya doğumlular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Çaykur Rizespor futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
Gençlerbirliği SK futbolcuları
Gaziantepspor futbolcuları
İstanbulspor futbolcuları
Adanaspor futbolcuları
DSC Arminia Bielefeld futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular
Uşakspor teknik direktörleri

Mehmet Yozgatlı


An Triodia cunninghamii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Bentham. An Triodia cunninghamii in nahilalakip ha genus nga Triodia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triodia (Poaceae)

Triodia cunninghamii


බ්‍රාහ්මී (; IAST: )  යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ පුරාතන භාරතීය අක්ෂර ක්‍රමයක් හැඳින්වීම උදෙසා භාවිතා වන නූතන නාමයකි. බ්‍රාහ්මී ලේඛන ක්‍රමය හෙවත් අක්ෂර මාලාව අවම වශයෙන් ක්‍රි.පූ. තෙවන සියවස පමණ වනවිට මනාව වර්ධනය වී දකුණු ආසියාව තුළ සාර්වත්‍ර ලේඛන ක්‍රමයක් ලෙසින් භාවිතා වන්නට ඇති බව පෙනේ. ක්‍රි.පූ. තෙවන සහස්‍රකයේ භාවිතා වූ ඉන්දු නිම්න අක්ෂර, ක්‍රි.පූ. සතරවන හෝ පස්වන සියවසේ වයඹදිග පාකිස්තානයේ සම්භවය වූ ඛරෝෂ්ඨී අක්ෂර, මධ්‍යකාලීන යුගයේ සිට භාවිතයට පැමිණි පාරසික-අරාබි අක්ෂර සහ නූතන යුගයේ ලතින් අක්ෂර හැරුණුවිට දකුණු ආසියාව තුළ භාවිතා වන සෙසු සියලු අක්ෂර මාලා සම්භවය වී ඇත්තේ මම පොදු පූර්වජ අක්ෂර ක්‍රමයෙනි. මෙම අක්ෂර ක්‍රමයෙන් සම්භවය වූ බ්‍රාහ්මීය අක්ෂර පවුලට අයත් අක්ෂර මාලා, දකුණු ආසියාවේ පමණක් නොව වර්තමානයෙහි අග්නිදිග ආසියාව තුළ ද භාවිතා වේ.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට

බාහිර සබැඳි

 of the Indian Institute of Science

Indoskript 2.0, a paleographic database of Brahmi and Kharosthi

ඉන්දියාවේ භාෂාමය ඉතිහාසය
බ්‍රාහ්මීය අක්ෂර මාලා

බ්‍රාහ්මී අක්ෂර


Die Copa del Generalísimo 1952/53 war die 49. Austragung des spanischen Fußballpokalwettbewerbes, der heute unter dem Namen Copa del Rey stattfindet.

Der Wettbewerb startete am 1. Oktober 1952 und endete mit dem Finale am 21. Juni 1953 im Nuevo Estadio Chamartín in Madrid. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war der CF Barcelona. Den Titel gewann zum dritten Mal in Folge der CF Barcelona durch einen 2:1-Erfolg im Finale gegen Atlético Bilbao.

Erste Runde
Die Hinspiele wurden am 1. Oktober, die Rückspiele am 7. Dezember 1952 ausgetragen.

|}

Zweite Runde
Die Hinspiele wurden am 28. Dezember 1952, die Rückspiele am 19. März 1953 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele
Die Spiele wurden am 26. und 27. März sowie am 9. April in San Sebastián ausgetragen.

|}

Dritte Runde
Die Hinspiele wurden am 1. und 28. April, die Rückspiele am 10. Mai 1953 ausgetragen. Real Avilés und SD España Industrial traten nicht zum Rückspiel an, da die beiden Zweitligisten zum damaligen Zeitpunkt in der Relegationsrunde um den Aufstieg in die Primera División kämpften.

|}

Achtelfinale
Die Hinspiele wurden am 17. Mai, die Rückspiele am 24. Mai 1953 ausgetragen.

|}

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 31. Mai, die Rückspiele am 4. Juni 1953 ausgetragen.

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 7. Juni, die Rückspiele am 14. Juni 1953 ausgetragen.

|}

Finale

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse (linguasport.com)

1953
Fußballsaison 1952/53

Copa del Generalísimo 1952/53


Vrachnéika, en , est un village et un ancien dème du district régional d'Achaïe, en Grèce-Occidentale. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Patras.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Occidentale
Village en Grèce-Occidentale
Ancien dème en Grèce

Vrachnéika (Patras, Achaïe)


අටුම්,අතොම්,අටෙම් හෝ ටෙම් යන නාමයන්ගෙන් හදුන් වන මෙම දෙවියන් රා ගේ එක් වේෂයකි. හෙලියෝපොලිස් වල දී නැමැදූ මේ දෙවියන් සවස් කාලීන සූර්ය දෙවියන් විය. "අවසන් කල" වැනි අර්ථයක් මේ අටුම් යන වදනෙහි ඇත. සවස සූර්යයා බැස යාමත් සමගපාතාල ලෝකය හරහා යන්නේ මේ දෙවියන්ය.

අටුම්


Nike Air Max este o linie de pantofi lansată inițial de Nike, Inc. în 1987. Pantoful a fost inițial proiectat de Tinker Hatfield, care a început să lucreze pentru Nike, Inc. ca arhitect, proiectând magazine; el a proiectat, de asemenea, multe dintre modelele NMD .  Tehnologia Nike Air Max a fost creată și patentată de angajatul M. Frank Rudy .

Prezentare generală

Pantoful Nike Air Max folosește o unitate mare de amortizare a aerului la călcâi, care este vizibilă pe partea laterală a mijlocului la majoritatea modelelor. Tipurile de amortizare Air Max includ:

 180 Air la începutul anilor 1990, care a fost vizibil prin partea inferioară a pantofului (deși porțiuni mai mici de unități de aer sunt vizibile prin fundul multor modele Air Max)
 "Air Max2" care nu are găurile în unitatea de amortizare și este de înaltă presiune,
 "Tube Air", care este vizibil în mai multe cercuri mici pe talpa interioară a pantofului,
 "Total Air", care este un alt cuvânt pentru amortizarea completă a Air Max,
 "Tuned Air", care este un sistem de pods individuale reglate la diferite zone ale piciorului.

Cultură și modă

Linia de adidași este populară printre multe subculturi, de exemplu Hip Hop, Gabber și clasa muncitoare. La mijlocul anilor 1990, linia, în special modelul Air Max 95, a cunoscut o astfel de creștere a popularității în Japonia, care a condus la un fenomen cunoscut sub numele de "vânătoarea Air Max". Prețurile extrem de umflate ale încălțămintei au condus la o erupție de răsturnări în țara în mod normal pașnică, în care purtătorii Air Max au fost atacați și pantofii lor au fost furați. Chiar și pantofii folosiți erau în cerere, iar falsurile au devenit, de asemenea, o problemă serioasă.

Air Max 1
Lansat în 1987 ca Air Max, Air Max 1 este primul pantof care are unitatea de amortizare a aerului de la Nike pe ecran complet. Suprafața pantofului a fost făcută din nylon și pâslă sintetică. Versiunea din piele a fost lansată mai târziu în 1988. O re-emitere din 1992 a luat trupul intermediar și talpa din Air Max III (numit acum Air Max 90) și a prezentat o suprafață din piele  . Nylon a fost adus înapoi într-o re-editare din 1995.

Air Max Light
Lansat în 1989 ca Air Max II, Air Max Light a cântărit mai puțin decât originalul, obținut prin înlocuirea mediană din față poliuretanică din față, cu una din spumă EVA. Re-lansat în 2007, Nike a continuat să lanseze culori suplimentare.

Air Max 90

Cunoscut sub numele de Air Max III până în anul 2000, când a fost re-editat, luându-și numele de la anul lansării sale. Coloana originală alb / negru / gri răcit cu infraroșu a fost aleasă pentru a exagera grosimea pernei de aer unice. Nike a conceput special o pereche de Nike Air Max 90 pentru președintele George W. Bush . Imagini ale adidașilor personalizați au fost văzute în jurul Departamentului de arhive Nike, și au caracteristica AIR PRES împreună cu ceea ce pare a fi un colorway unic.

Air Max 180

Lansat în 1991, Air Max 180 a prezentat o unitate de aer mai mare, vizibilă prin talpă. Tehnologia a fost folosită mai târziu în sneakerul Air Force 180.

Air Max 93

Lansat în 1993 ca Air Max 270, Air Max 93 a introdus o unitate de aer de 270 de grade și unități de aer colorate în raza de acțiune. Nike a folosit noi procese de fabricație pentru a asigura o protecție sporită a unității de aer mai mari și mai expuse. În partea superioară se găsea o formă mai asemănătoare șosetei derivată din pantoful din 1991, Air Huarache.

Air Max 95

Designul vizual al modelului Air Max 95 a fost creat de Sergio Lozano, care a bazat designul Air Max 95 pe anatomia umană, cu coloana vertebrală a pantofului, asemănătoare coloanei umane și a materialelor destinate să reprezinte pielea, coastele și tendoanele.  Air Max 95 a fost prima pereche pe linia utilizării a două perne de aer în partea din față a pneului și a folosit tehnologia de presiune a aerului pentru a se potrivi cu curbura piciorușului purtătorului.  . Prima colorway era negru, neon galben și alb. Neon galben a fost folosit pentru a sublinia mai multe unități de aer. Pantoful a introdus de asemenea un swoosh mai mic Nike minimizat pe panoul lateral din spate. Versiunile originale au prezentat o citire a presiunii atmosferice "25 PSI" pe unitatea de aer din spate. Partea superioară include și materialul 3M Scotchlite.

Produsul a fost menționat în cântecul hip-hop " Hate It or Love It " de The Game, care a fost un top 10 la nivel mondial în 2005. Referindu-se, de asemenea, de rapperii Gucci Mane în hit-ul single "Bricks" și Waka Flocka Flame pe piesa "Head First" în mixtape 2009, "Lebron Flocka James". Rapperul Eminem a creat o gamă limitată de Air Maxes vândute pentru caritate.

Air Max 97

Air Max 97 din 1997 a fost inspirat de trenurile japoneze de mare viteză.  A fost introdus cu o culoare colorată de metal argintiu, care conținea o unitate vizibilă de aer aproape vizibilă. Partea superioară are trei linii reflectorizante din material 3M Scotchbrite.

Nike Air Max 97 este un pantof de alergare Nike creat de Christian Tresser. Acesta a fost inspirat de trenurile Bullet Bullet de mare viteză din Japonia și prezintă o combinație de piele, spumă și Air full visible. Originalul "Silver Bullet" colorway a fost lansat din nou în SUA pe 13 aprilie 2017 pentru 160 de dolari. Peste 13 noi culori încep să lovească comercianții cu amănuntul începând cu 1 august 2017.

Unele dintre culori sunt Khaki, Alb / Roșu, Tea Berry, Metallic Silver, B-side Pack, Guava Ice, True Brown, Pittsburgh Steelers, Phantom, Red / Lux Tan, Ocean Bliss, Navy Midnight, Tartan, Mustar și Metalic Gold.

Air Max Plus Tuned

Lansat în 1998, Air Max Plus a introdus sistemul Nike's Tuned Air  . Este adesea denumit Air Max TN. Proiectat de Sean McDowell, Air Max Plus a prezentat undă tranșantă inspirată de palmieri și un arc proeminent inspirat de o coadă de balenă. Eliberarea inițială a inclus o culoare colorată "Hyper Blue", caracterizată printr-un efect de zgârietură albastră. Swoosh-ul Nike a avut un aspect ușor neregulat, deoarece marginea interioară a fost adăugată de marginea interioară, spre deosebire de suprafața exterioară  .

Air Max 360

Pe data de 21 ianuarie 2006, Nike a lansat modelul Air Max 360, un design nou de pantofi care utilizează Max Air pe toată suprafața pantofului.

În septembrie 2006, Nike a introdus un pachet special "o singură dată", care a cuplat modelul 360 cu trei clasice. Cele trei perechi de pantofi folosite au fost Air Max 90, Air Max 95 și Air Max 97. Pentru această lansare specială, a fost utilizată designul tălpii 360 în locul tălpii normale a celor trei clasice. Pantofii au fost eliberați în cele trei culori originale: roșu pentru Air Max 90, verde / galben pentru Air Max 95 și gri / argintiu pentru Air Max 97. Ca și alte versiuni ale Air Max, au fost produse și ediții de lux. Aceste ediții de lux au rezistat aproximativ   înainte ca proprietățile lor de absorbție a șocurilor să se deterioreze. Utilizarea "360" de amortizare a aerului este menită să asigure longevitatea pantofilor.

Vapormax
Vapormax a fost lansat în martie 2017, proiectat de Kathy Gomez.

Reclame
Pantofii au fost inițial anunțați în 1987 cu o campanie TV care a folosit piesa Beatles " Revolution ", prima dată când o piesă Beatles a fost folosită într-o reclamă TV.  În anul următor, Nike a folosit sloganul Just Do It .  Ei au fost, de asemenea, sprijiniți de Bo Jackson în schimbul unei taxe de 100.000 de dolari, agenția de publicitate Wieden și Kennedy venind cu sloganul "Bo knows. . ." .

Istorie
Modelele includ:

 Air Max (cunoscut sub numele de Air Max 1) - 1987
 Air Stab - 1988
 Air Max II (cunoscut sub numele de Air Max Light ) - 1989
 Air Max III (cunoscut sub numele de Air Max 90 ) - 1990
 Air Max IV ( Air Max BW, Air Max Classic sau Air Classic BW ) - 1991
 Structura aeriană Triax 91 - 1991
 Air 180 (acum cunoscut sub numele de Air Max 180) - 1991
 Air Max ST - 1992
 Air Tailwind 92 - 1992
 Air Max 93 (cunoscut și ca Air Max 270 ) - 1993
 Air Max 94 - 1994
 Air Max 2 - 1994
 Air Max 2 Charles Barkley 34 (cunoscut sub numele de Air Max CB 34 ) - 1994
 Air Max Triax 94 - 1994
 Air Max Light 2 - 1994
 Air Total Max (cunoscut sub numele de Air Max 95 ) - 1995
 Air Max Racer - 1995
 Air Max 96 - 1996
 Air Max 96 II
 Air Max 97
 Air Max 98
 Air Max 98 II
 Air Max 99
 Air Pillar
 Air Max Posterize SL
 Air Max Deluxe
 Air Max 2000
 Air Max Plus (cunoscut sub numele de Air Max TN )
 Air Max 120
 Air Max Ltd - 2002
 Air Max 2003
 Air Max 2004
 Air Max Destined - 2006
 Air Max 360 - 2006
 Air Max 180 - 2006
 Air Max 360 - 2007
 Air Max 180 II - 2008
 Air Max Elite
 Air Max 180 III - 2008
 Air Max T-Zone - 2009
 Air Max Skyline
 Air Max 2009
 Air Max 90 Current - 2009 (reproiectarea Air Max 90, incluzând cutia de toe)
 Air Maxim - 2009 (reproiectarea modelului Air Max 1, cu materiale Flywire sau torch)
 Air Max BW Gen II - 2010 (reproiectarea modelului Air Max BW, cu materiale pentru torțe)
 Air Max 2010
 Air Max Tailwind + 2
 Air Max Trainer 1
 Air Max Trainer 1+ (cu Flywire, curea de prindere și tehnologia 360 Air Max)
 Air Max Turbulence - 2010
 Air Max 2011
 Comanda Air Max
 Air Max 24/7
 Air Max + 2012
 Air Max + 2013
 Air Max Defy Run
 Air Max Minot
 Air Max Motion
 Air Max + 2014
 Air Max Direct
 Flyknit Air Max
 Air Max Zero
 Air Max Prime
 Air Max Tavas
 Air Max + 2015
 Fingertrap Max
 Air Max + 2016
 Air Max + 2017
 Air Max invigor
 Air Max 95
 Air Max Torch IV
 Air Max 97 OG
 Air Max 270
 Air Max 720

Modelul din 1993 a fost primul care a prezentat o unitate de aer cald vizibil atât în spate cât și pe lateral, iar modelul din 1995 a fost primul care a prezentat aerul din față. Modelul din 1997 a fost primul care a inclus o Air Bag.

Note

Legături externe

Pantofi
Nike, Inc.
Pages with unreviewed translations

Nike Air Max


Ahmet Görkem Görk (* 30. Juni 1983 in Istanbul) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere

Vereinskarriere
Görk begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Galatasaray Istanbul. 2002 unterschrieb er mit diesem Verein seinen ersten Profivertrag, spielte er weiterhin für die Reservemannschaft. Lediglich einmal kam er in einem Süper-Lig-Spiel für das Profiteam zum Einsatz. Die Rückrunde der Saison 2003/04 verbrachte er als Leihgabe beim Drittligisten Beylerbeyi SK.

Zur Saison 2005/06 wechselte er dann zum Aufsteiger Sivasspor. Hier saß er nahezu immer auf der Ersatzbank und kam nur in einem Pokalspiel zum Einsatz. So verließ er zum Saisonende den Verein und wechselte innerhalb der Liga zu Çaykur Rizespor. Hier blieb er eineinhalb Jahre und kam sporadisch zu Einsätzen. Die Rückrunde der Saison 2007/08 verbrachte er als Leihgabe beim Zweitligisten Boluspor. Zur nächsten Saison kehrte er zum mittlerweile in der TFF 1. Lig zurück und kam regelmäßig zu Einsätzen.

Zur Saison 2009/10 wechselte er dann innerhalb der Liga zu Konyaspor. Hier spielte er überwiegend in der Startformation und schaffte mit seinem Team über die Play-offs der TFF 1. Lig den Aufstieg in die Süper Lig.

Für die neue Saison wurde er vom Trainerstab aussortiert und ihm ein Wechsel näher gelegt. So wechselte er zum Zweitligisten Adanaspor. Hier tat er sich schwer sich einen Stammplatz zu erkämpfen und kam so nur sporadisch zu Einsätzen.

Im Sommer 2011 wechselte er zum dann zum neuen Zweitligisten Elazığspor. Hier etablierte er sich sofort als Leistungsträger seines Teams. Am vorletzten Spieltag schaffte man den sicheren Aufstieg in die Süper Lig.
In der Rückrunde der Saison 2013/14 wechselte Görk innerhalb der Süper Lig zu Çaykur Rizespor. Diesen Verein verließ er zum Saisonende Richtung Zweitligist Ankaraspor.

Zur Saison 2016/17 verließ er nach zwei Jahren die Hauptstädter, die sich im Sommer 2014 in Osmanlıspor FK umbenannt hatten, und heuerte beim Istanbuler Drittligisten Eyüpspor an.

Nationalmannschaftskarriere
Görk spielte 2002 einmal für die türkische U-20 Jugendnationalmannschaft.

Erfolge
Konyaspor
 Play-off-Sieger der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2009/10

Elazığspor
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2011/12

Osmanlıspor FK
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2014/15

Weblinks

Fußballspieler (Adanaspor)
Fußballspieler (Beylerbeyi SK)
Fußballspieler (Boluspor)
Fußballspieler (Çaykur Rizespor)
Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Eyüpspor)
Fußballspieler (Galatasaray Istanbul)
Fußballspieler (Konyaspor)
Fußballspieler (Osmanlıspor FK)
Fußballspieler (Sivasspor)
Türke
Geboren 1983
Mann

Ahmet Görkem Görk


Tectaria es un género de helechos perteneciente a la familia Tectariaceae.

Especies
 Tectaria acerifolia R.C. Moran; Ann. Missouri Bot. Gard. 77: 591 (1990)
 Tectaria adenophora Copel.; Leaflets Phil. Bot. 4. 1161 (1911)
 Tectaria aequatoriensis (Hier.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 176 (1934)
 Tectaria amblyotis (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. IIII. 176 (1934)
 Tectaria amphiblestra (R. M. Tryon & A.F.Tryon) comb. ined.
 Tectaria andersonii Holtt.; Blumea 35(2): 547 (1991)
 Tectaria angelicifolia (Schum.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2C. 410 (1907)
 Tectaria angulata (Willd.) Copel.; Sarawak Mus. Journ. 2: 370 (1917)
 Tectaria antioquiana (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 177 (1934) (antioquoiana)
 Tectaria athyrioides (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 177 (1934)
 Tectaria athyriosora M. Price; Kalikasan 3: 113 (1974)
 Tectaria aurita (Sw.) S. Chandra; Kalikasan 12: 157 (1983)
 Tectaria balansae C. Chr.; Ind. Suppl. III. 177 (1934)
 Tectaria barberi (Hook.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2 C. 414 (1907)
 Tectaria barteri (J. Sw.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 177 (1934)
 Tectaria beccariana (Cesati) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 177 (1934)
 Tectaria blumeana (Regel) C. Morton; Amer. Fern J. 61: 148 (1971)
 Tectaria brachiata (Zoll. & Moritz) C. Morton; Contrib. U.S. Nation. Herb. 38: 217 (1973)
 Tectaria brauniana (H. Karst.) C. Chr.; Index Filic., Suppl. 3, 177 (1934)
 Tectaria brevilobata Holtt.; Blumea 35(2): 548 (1991)
 Tectaria brooksii Copel.; Phil. Journ. Sci. 6C. 137 t. 20b (1911)
 Tectaria buchtienii (Rosenst.) Maxon; Proc. Biol. Soc. Wash. 46. 143 (1933)
 Tectaria calcarea (J. Sm.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2C. 415 (1907)
 Tectaria camerooniana (Hook.) Alston; Journ. of Bot. 77: 288 (1939)
 Tectaria chattagramica (Clarke) Ching; Sinensia 2 (2) 3 5 (1931)
 Tectaria cherasica Holtt.; Gard. Bull. Singapore 34(1): 141 (1981)
 Tectaria chimborazensis C. Chr.; Ind. Suppl. III. 178 (1934)
 Tectaria christii Copel.; Phil. Journ. Sci. Bot. 2. 416 (1907)
 Tectaria christovalensis (C. Chr.) Alston; Journ. of Bot. 77: 290 (1939)
 Tectaria cicutaria (L.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2C. 410 (1907)
 Tectaria coadunata (Wall. ex Hook. et Grev.) C. Chr.; Contr. U. S. Nat. Herb. 26: 3 31 (1931)
 var. hirsuta Holtt.; Kew Bull. 43(3): 488 (1988)
 var. minor Holtt.; Blumea 35: 518 (1991)
 Tectaria confluens (F.Muell. ex Bak.) Pichi-Serm.; Webbia 45(2): 368 (1991)
 Tectaria consimilis Ching & Chu H. Wang; Acta Phytotax. Sinica 19: 126 (1981)
 Tectaria cordulata (Rosenst.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 178 (1934)
 Tectaria coriandrifolia (Sw.) Underw.; Bull. Torr. Cl. 33. 200 (1906); Trivial names: Hairy Halberd Fern
 Tectaria craspedocarpa Copel.; Journ. Arnold Arb. 10. 178 (1929)
 Tectaria crenata Cav.; Descr. 250 (1802)
 var. petiolata M.Kato; Acta Phytotax. Geobot. 47(1): 89 (1996)
 Tectaria crinigera C. Chr.; Dansk Bot. Ark. 7. 66 t. 18 (1932)
 Tectaria croftii Holtt.; Blumea 35(2): 548 (1991)
 Tectaria curtisii Holtt.; Gard. Bull. Singapore 38(2): 145 (1985)
 var. hendersonii Holtt.; Blumea 35(2): 549 (1991)
 Tectaria danfuensis Holtt.; Blumea 35(2): 549 (1991)
 Tectaria decaryana C. Chr.; Dansk Bot. Ark. 7. 66 t. 19 (1932)
 Tectaria decastroi (Alderw.). C. Chr.; Ind. Suppl. III. 178 (1934)
 Tectaria decurrens (Presl) Copel.; Elmers Leaflets, Philip Journ. Bot. 234 (1907)
 Tectaria degeneri Copel.; A.C.Smith, Sargentia 1: 3 (1942)
 Tectaria dolichosora Copel.; Phil. Journ. Sci. 88. 136 (1929)
 Tectaria draconoptera (D.C. Eaton) Copel.; Philipp. J. Sci. 2C: 410 (1907)
 Tectaria dubia (Bedd.) Ching; Sinensia 2. 23 f. 5 (1931)
 Tectaria durvillei (Bory) Holtt.; Fl. Males., Ser. Il 2(1): 67 (1991)
 Tectaria ebenina (C. Chr.) Ching; Sinensia 2: 18 (1931)
 Tectaria estremerana Proctor & A.M.Evans; Mem. New York Bot. Gard. 53: 253 (1989)
 Tectaria exauriculata Holtt.; Blumea 35(2): 550 (1991)
 Tectaria fauriei Tagawa; Journ. Jap. Bot. 14: 102 (1938)
 Tectaria fengii Ching & Chu H. Wang; Acta Phytotax. Sin. 19: 127 (1981)
 Tectaria fernandensis (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 179 (1934)
 Tectaria ferruginea (Mett.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 6. 76 (1911)
 Tectaria filisquamata Holtt.; Blumea 35(2): 550 (1991)
 Tectaria fimbriata (Willd.) Proctor & Lourteig; Bradea 5(40): 386 (1990)
 Tectaria fissa (Kunze) Holtt.; Fl. Males., Ser. II 2(1): 87 (1991)
 Tectaria gaudichaudii (Mett.) Maxon; Proc. Biol. Soc. Wash. 36. 173 (1923)
 Tectaria gemmifera (Fée) Alston; Journ. of Bot. 77: 288 (1939)
 Tectaria godeffroyi (Luerss.) Copel.; Bishop Mus. Bull. 69. 29 (1929)
 Tectaria grandidentata (Ces.) Holtt.; Rev. Fl. Mal. 2: 514 (1955)
 Tectaria griffithii (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 180 (1934)
 var. amplissima Holtt.; Blumea 35(2): 551 (1991)
 var. singaporeana Holtt.; Blumea 35(2): 551 (1991)
 Tectaria grossedentata Ching & Chu H. Wang; Acta Phytotax. Sin. 19: 127 (1981)
 Tectaria hederifolia (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 180 (1934)
 Tectaria hekouensis Ching & Chu H. Wang; Acta Phytotax. Sinica 19: 127 (1981)
 Tectaria heracleifolia (Willd.) Underwood; Bull. Torrey Bot. Club 33: 200 (1906);
 var. trichodes C.V. Morton; Amer. Fern J. 56: 126 (1966)
 Tectaria herpetocaulos Holtt.; Dansk. Bot. Ark. 23: 241 (1965)
 Tectaria heterocarpa (Beddome) C. Morton; Contrib. U.S. Nation. Herb. 38: 270 (1973)
 Tectaria hilocarpa (Fée) M. Price; Kalikasan 3: 175 (1974)
 Tectaria holttumii C. Chr.; Gardens Bull. 7. 259 t. 55 (1934)
 Tectaria hookeri Brownlie; Nova Hedwigia Beih. 55 (Pterid. Fl. Fiji): 287 (1977) [nom. nov.
 Tectaria humbertiana Tardieu; Nat. Malgache 3: 115. f.1 (1951)
 Tectaria hymenodes (Mett.) J. W. Moore; Bishop Mus. Bull. 102. 7 (1933)
 Tectaria hymenophylla (Bedd.) Holtt.; Indian Fern J. l(1-2): 35 (1984 publ. 1985)
 Tectaria impressa (Fée) Holtt.; Kew Bull. 43(3): 483 (1988)
 Tectaria incisa Cav.; Descr. Pl. 249 (1802); Trivial names: Incised Halberd Fern
 Tectaria inopinata Holtt.; Blumea 35(2): 551 (1991)
 Tectaria isomorpha Holtt.; Dansk Bot. Ark. 25: 49 (1967)
 Tectaria jacobsii Holtt.; Blumea 35(2): 552 (1991)
 Tectaria jardini (Mett.) E. Brown; Bishop Mus. Bull. 89. 36 f. 11 (1931)
 Tectaria johannis-winkleri (C. Chr.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 180 (1934)
 Tectaria keckii (Luerss.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 181 (1934)
 Tectaria kehdingiana (Kuhn ex Luerssen) M. Price; Brit. Fern Gaz. 10: 262 (1972)
 Tectaria kingii Copel.; Phil. Journ. Sci. 2C. 4 (1914)
 Tectaria kouniensis Brownlie; Fl. Nouv.-Caléd. 3, Ptéridophytes, 232 (1969)
 Tectaria kweichowensis Ching & Chu H. Wang; Acta Phytotax. Sin. 19: 128 (1981)
 Tectaria labrusca (Hook.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2C. 410 (1907)
 Tectaria lacei Holtt.; Kew Bull. 43(3): 482 (1988)
 Tectaria laotica Tardieu & C. Chr.; Notul. Syst. [Paris] 7: 94 (1938)
 Tectaria latifolia (Forst.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2C. 410 (1907)
 Tectaria lawrenceana (Moore) C. Chr.; Dansk. Bot Ark. 7. 66 t. 17 (1932)
 Tectaria laxa (Copel.) M. Price; Kalikasan 1: 37 (1972)
 Tectaria leptophylla (C. H. Wright) Ching; Sinensia 2. 22 (1931)
 Tectaria lifuensis (Fourn.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 181 (1934)
 Tectaria lizarzaburui (Sod.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 181 (1934)
 Tectaria lobbii (Hook.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 10C. 146 (1913)
 var. allosora Holtt.; Blumea 35(2): 552 (1991)
 var. denticulata Holtt.; Blumea 35(2): 552 (1991)
 Tectaria lobulata (Blume) K.lwats. & M.Kato; Acta Phytotax. Geobot. 31(4-6): 173 (1980)
 Tectaria lombokensis Holtt.; Fl. Males., Ser. II 2(1): 76 (1991) [nom. nov.
 Tectaria macrosora (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 181 (1934)
 Tectaria macrota Holtt.; Blumea 35(2): 552 (1991)
 Tectaria madagascarica Tardieu; Notul. Syst. [Paris] 15: 180. f.1 (1956)
 Tectaria magnifica (Bonap.) C. Chr.; Dansk Bot. Ark. 7. 67 t. 20, 21 (1932)
 Tectaria manilensis (C.Presl) Holtt.; Indian Fern J. l(1-2): 36 (1984 publ. 1985)
 var. chupengensis (Ridley) Holtt.; Fl. Males., Ser. II 2(1): 45 (1991)
 Tectaria marchionica E. Brown; Bishop Mus. Bull. 89. 33 f. 10 (1931)
 Tectaria media Ching ex Ching & Wang; Acta Phytotax. Sin. 8: 169. t.22(27) (1959)
 Tectaria melanocaulis (BI.) Copel.; Philip. Journ. Sci. 2C: 416 (1907)
 Tectaria melanocauloides M.Kato; Acta Phytotax. Geobot. 47(1): 84 (1996)
 Tectaria melanorachis (Bak.) Copel.; Sarawak Mus. Journ. 2: 370 (1917)
 Tectaria menyanthidis (Presl) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2C. 414 (1907)
 Tectaria mesodon (Copel.) M. Price; Kalikasan 1: 37 (1972)
 Tectaria mexicana (Fée) C. Morton; Amer. Fern J. 56: 133 (1966)
 Tectaria microchlamys Holtt.; Blumea 35(2): 553 (1991)
 Tectaria microlepis Holtt.; Blumea 35(2): 553 (1991)
 Tectaria minuta Copel.; Phil. Journ. Sci. 80. 328 (1926)
 Tectaria moorei (Hook.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 182 (1934)
 Tectaria morlae (Sod.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 182 (1934)
 Tectaria moussetii Holtt.; Blumea 35(2): 553 (1991)
 Tectaria murrayi (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 182 (1934)
 Tectaria nabirensis HoIttum; Blumea 35(2): 553 (1991)
 Tectaria nausoriensis Brownlie; Nova Hedwigia Beih. 55 (Pterid. Fl. Fiji) 300 (1977)
 Tectaria nebulosa (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 182 (1934)
 Tectaria nesiotica Holtt.; Blumea 35(2): 553 (1991)
 Tectaria nicaraguensis (F. Fourn.) C. Chr.; Index Filic., Suppl. 3, 182 (1934)
 Tectaria nicotianifolia (Baker) C. Chr.; Index Filic., Suppl. 3, 182 (1934)
 Tectaria nitens Copel.; Philip. Journ. Sc. 56: 475. t.6 (1935)
 Tectaria novoguineensis (Rosenst.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 182 (1934)
 Tectaria organensis C. Chr.; Ind. Suppl. III. 183 (1934)
 Tectaria palmata (Mett.) Copel.; Sarawak Mus. Journ. 2: 369 (1917)
 var. dimorpha Holtt.; Blumea 35(2): 554 (1991)
 var. platanifolia (Mett.) Holtt.; Blumea 35(2): 554 (1991)
 var. sumatrana Holtt.; Blumea 35(2): 554 (1991)
 Tectaria pandurifolia C. Chr.; Ind. Suppl. III. 183 (1934)
 Tectaria pedata (Desv.) comb. ined.
 Tectaria pentagonalis (Bonap.) comb. ined.
 Tectaria perdimorpha Holtt.; Kew Bull. 43(3): 481 (1988)
 Tectaria phaeocaulis (Rosenst.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 183 (1934)
 Tectaria pica (L. f.) C. Chr.; Dansk Bot. Ark. 7. 65 (1932)
 Tectaria pilosa (Fée) R.C. Moran; Novon 2: 138 (1992)
 Tectaria plantaginea (Jacq.) Maxon; Contr. U.S. Natl. Herb. 10: 494 (1908)
 var. macrocarpa (Fée) C.V. Morton; Amer. Fern. J. 56: 123 (1956)
 var. confluens Morton; Amer. Fern J. 56: 123 (1966)
 Tectaria pleiosora (Alderw.) C. Chr.; Gardens Bull. S. S. 7. 260 (1934)
 Tectaria pleiotoma (Bak.) C. Chr.; Dansk Bot. Ark. 7. 65 (1932)
 Tectaria poilanei Tardieu; Bull. Soc. Bot. France 87: 366. t.1(3-4) (1941)
 Tectaria polymorpha (Wall. ex Hook.) Copel.; Philip. Journ. Sci. 2 C: 413 (1907)
 var. subcuneata Ching & Chu H. Wang (1981)
 Tectaria prolifera (Hook.) R. & A. Tryon; Rhodora 83: 136 (1981)
 Tectaria pseudosinuata Brownlie; Fl. Nouv.-Caléd. 3, Ptéridophytes, 230, t. 29, f. 6 (1969)
 Tectaria x pteropus-minor (Bedd.) Fraser-Jenkins; New Species Syndrome in Indian Pteridology and the Ferns of Nepal 242 (1997) [pro sp.
 Tectaria pubens R.C.Moran; Novon 2(2): 138 (1992)
 Tectaria puberula (Desv.) C. Chr.; Dansk Bot. Ark. 7. 67 (1932)
 Tectaria pubescens Copel.; Univ. Calif. Publ. Bot. 18: 221 (1942)
 Tectaria quinquefida (Bak.) Ching; Sinensia 2. 26 f. 7 (1931)
 Tectaria quitensis C. Chr.; lnd Suppl. III. 184 (1934)
 Tectaria ramosii (Copel.) Holtt.; Fl. Males., Ser. II 2(1): 46 (1991)
 Tectaria rara (Alderw.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 184 (1934)
 Tectaria remotipinna Ching & Chu H. Wang; Acta Phytotax. Sinica 19: 129 (1981)
 Tectaria repanda (Willd.) Holtt.; Fl. Males., Ser. II 2(1): 80 (1991)
 Tectaria rheophytica Holtt.; Blumea 35(2): 554 (1991)
 Tectaria rigida Holtt.; Blumea 35(2): 555 (1991)
 Tectaria rivalis (Mett. ex Kuhn) Maxon; Journ. Washington Acad. Sc. 24: 555 (1934)
 Tectaria rockii C. Chr.; Contr. U. S. Nat. Herb. 26. 331 (1931)
 Tectaria rufescens Holtt.; Blumea 35(2): 555 (1991)
 Tectaria rufovillosa (Rosenst.) C. Chr.; Index Filic., Suppl. 3, 184 (1934)
 Tectaria schmutzii Holtt.; Blumea 35(2): 555 (1991)
 Tectaria schultzei (Brause) C. Chr.; Dansk Bot. Ark. 9(3): 51 (1937)
 Tectaria seemannii (Fourn.) Copel.; Univ. Calif. Publ. Bot. 14. 358 (1929)
 Tectaria semibipinnata (Wall. ex Hook.) Copel.; Sarawak Mus. Journ. 2: 371 (1917)
 Tectaria semipinnata (Roxb.) C. Morton; Contrib. U.S. Nation. Herb. 38: 286 (1974)
 Tectaria seramensis M.Kato; Acta Phytotax. Geobot. 47(1): 86 (1996)
 Tectaria siifolia (Willd.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2C. 414 (1907)
 Tectaria simaoensis Ching & Chu H. Wang; Acta Phytotax. Sinica 19: 130 (1981)
 Tectaria simonsii (Bak.) Ching; Sinebsia 2. 32 f. 13 (1931)
 Tectaria simulans Ching & Chu H. Wang; Acta Phytotax. Sin. 19: 129 (1981)
 Tectaria singaporeana (Wall. ex Hook. & Grev.) Copel.; Sarawak Mus. Journ. 2: 368 (1917)
 Tectaria sinuata (Labill.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 184 (1934)
 Tectaria squamipes Holtt.; Blumea 35(2): 555 (1991)
 Tectaria stalactica M. Price; Kalikasan 3: 116 (1974)
 Tectaria stearnsii Maxon; Proc. Biol. Soc. Wash. 86. 175 (1923)
 Tectaria stenosemioides Tardieu & C. Chr.; Notul. Syst. [Paris] 7: 88 (1938)
 Tectaria subcaudata (Alderw.) C. Chr.; Index Fil. Suppl. 3: 184 (1934)
 Tectaria subconfluens (Bedd.) Ching; Sinensia 2: 27 (1931)
 Tectaria subcordata Holtt.; Blumea 35(2): 555 (1991)
 Tectaria subdigitata (Bak.) Copel.; Sarawak Mus. Journ. 2: 370 (1917)
 Tectaria subebenea (H. Christ) C. Chr.; Index Filic., Suppl. 3, 185 (1934)
 Tectaria subrepanda (Bak.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 185 (1934)
 Tectaria subtriloba Holtt.; Blumea 35(2): 556 (1991)
 Tectaria subtriphylla (Hook. & Arn.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2. 410 (1907)
 Tectaria sulitii Copel.; Philip. Journ. Sc. 81: 26 (1952)
 Tectaria suluensis Holtt.; Blumea 35(2): 556 (1991)
 Tectaria sumatrana C. Chr.; Ind. Suppl. III. 185 (1934)
 Tectaria tabonensis M. Price; Kalikasan 3: 118 (1974)
 Tectaria taccifolia (Fée) M. Price; Kalikasan 3: 175 (1974)
 Tectaria tahitensis Maxon; Univ. Calif. Publ. Bot. 12. 29 (1924)
 Tectaria tenerifrons (Hook.) Ching; Sinensia 2. 34 (1931)
 Tectaria tenuifolia (Mett.) Maxon; Proc. Biol. Soc. Wash. 36. 174 (1923)
 Tectaria teratocarpa (Alderw.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 185 (1934)
 Tectaria ternata (Bak.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 12C. 58 (1917)
 Tectaria transiens (C.V. Morton) A.R. Sm.; Amer. Fern J. 70: 27 (1980)
 Tectaria translucens Holtt.; Gard. Bull. Singapore 38(2): 145 (1985)
 Tectaria tricuspis (Bedd.) Copel.; Sarawak Mus. Journ. 2: 369 (1917)
 Tectaria trifida (Fée) M. Price; Amer. Fern J. 64: 31 (1974)
 Tectaria trifoliata (L.) Cav.; Descr. 249 (1802)
 var. brasiliensis (Rosenst.) comb. ined.
 Tectaria triglossa Tardieu & C. Chr.; Notul. Syst. [Paris] 7: 92 (1938)
 Tectaria triloba (Sod.) C. Chr.; Ind. Suppl. III. 185 (1934)
 Tectaria trimenii (Bedd.) C. Chr.; Ind. Fil. Suppl 3: 185 (1934)
 Tectaria trinitensis Maxon; Amer. Fern Journ. 20. 3 (1930)
 Tectaria tripartita (Bak.) Copel.; Bishop Mus. Bull. 59. 50 (1929)
 Tectaria variabilis Tardieu & Ching; Notul. Syst. [Paris] 5(2): 81 (1936)
 Tectaria vasta (BI.) Copel.; Phil. Journ. Sci. 2C. 411 (1907)
 Tectaria vieillardii (Fourn.) C. Chr.; Ind. Suppl. 3: 29 (1934)
 Tectaria villosa Holtt.; Blumea 35(2): 556 (1991)
 Tectaria vitiensis Brownlie; Nova Hedwigia Beih. 55 (Pterid. Fl. Fiji): 294 (1977)
 Tectaria vivipara Jermy & T.G. Walker; Bull. Brit. Mus. (Nat. Hist.) Bot. 13. 274 (1985)
 Tectaria waterlotii (Tardieu) comb. ined.
 Tectaria weberi Copel.; Phil. Journ. Sci. 7C. 54 (1912)
 Tectaria wightii (Clarke) Ching; Sinensia 2. 28 f. 10 (1931)
 Tectaria x amesiana A. A. Eat.; Bull. Torr. Cl. 88. 479 (1906); Remarks: Tectaria coriandrifolia x Tectaria lobata
 Tectaria x cynthiae L. D. Gómez; Brenesia 10-11: 116 (1977); Remarks: Tectaria nicaraguensis x nicotianifolia
 Tectaria yunnanensis (Bak.) Ching; Sinensia 2. 24 f. 6 (1931)
 Tectaria zeylanica (Houtt.) Sledge; Kew Bull. 27: 422 (1972)
 Tectaria zollingeri (Kurz) Holtt.; Fl. Males., Ser. Il 2(1): 98 (1991)

Referencias

Enlaces externos

Cavanilles, A.J. (1799) "Nuevos caractéres genéricos de los Helechos por Smith." An. Hist. Nat. 1:108–115;115.
  2010: New combinations in the fern genus Tectaria (Tectariaceae) for the flora of China. Phytotaxa, 10: 58–59. Preview PDF
  2010: Index to new taxa and combinations in Phytotaxa 10. Phytotaxa, 10: 60. PDF

Tectariaceae

Tectaria


Lough Lene (irisch Loch Léinn) ist ein See im nördlichen County Westmeath in Irland.

Er befindet sich nahe den Ortschaften Castlepollard, Collinstown und Fore, etwa 12 Meilen (19 km) nordöstlich von Mullingar, der Hauptstadt von Westmeath und größten Ortschaft der Irischen Midlands.

Der Gletscherrandsee hat eine Fläche von 5 km² (500 Hektar). Er befindet sich ca. 97 Meter über dem Meeresspiegel. Im See befinden sich drei Inseln: Nun's Island (Oileán na gCailleach Dubh), Castle Island (Oileán an Chaisleáin) und Turgesius Island.

Der See wurde besonders bekannt durch den archäologischen Fund der Glocke von Lough Lene.

Lene
See in Europa
Geographie (County Westmeath)
SLene

Lough Lene


Kapela sv. Marije Magdalene   je rimokatolička građevina u mjestu Hum Košnički, općini Desinić zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Pravilno orijentirana jednobrodna kapela smještena je na brijegu nasuprot Velikom Taboru. Osnovnu tlocrtnu dispoziciju čine lađa i uže, poligonalno svetište koji su međusobno odvojeni polukružnim trijumfalnim lukom. Na zapadu je smješteno pjevalište, a sjeverno uz svetište sagrađena je sakristija trapezoidnog tlocrta. Zaključni zid svetišta artikuliran je nišama između kojih su ostaci zidnog oslika iz 18. ili početka 19. st. U unutrašnjosti se nalaze glavni rokoko oltar, propovjedaonica i orgulje iz 18. st. te bočni oltari sv. Vida i sv. Antuna iz 19. st. Kapela je značajna po sačuvanim elementima iz različitih faza gradnje, karakterističnom ornamentalnom vanjskom osliku te masivnom zvoniku.

Zaštita
Pod oznakom Z-2633 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Nepokretna pojedinačna kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Hum Košnički

Kapela sv. Marije Magdalene (Hum Košnički)


György Puskás () a fost un medic maghiar din România, care a îndeplinit funcția de rector al Institutul Medico-Farmaceutic din Târgu Mureș (1967-1976).

Biografie
A absolvit cursurile Liceului Székely Mikó din Sfântu Gheorghe (1928), apoi a urmat studii universitare la Montpellier (Franța), obținând în 1934 licența în medicină la Cluj (1934). Și-a început cariera ca medic la Spitalul Reformat din Cluj, preparator universitar la Debrețin, unde a devenit specialist în pediatrie (1939), asistent universitar la Cluj și Târgu Mureș (1940-1948), lector la Institutul Medico-Farmaceutic din Târgu Mureș, apoi șef de catedră și director al clinicii de pediatrie. În 1956 a obținut titlul de doctor în științe medicale. A îndeplinit ulterior funcțiile de decan (1951-1960), prorector (1956-1967) și rector (1967-1976) al Institutului Medico-Farmaceutic din Târgu Mureș, pe care l-a transformat în centrul științei medicale în limba maghiară din România. A fost membru corespondent al Academiei de Științe Medicale din România din 1990, apoi a devenit președinte al secției medicale a Asociației Muzeului Ardelean. Valoare profesor universitar, doctor. În 1994 i-a fost acordată medalia comemorativă Semmelweis la Budapesta.

Institutul Medico-Farmaceutic din Târgu Mureș a publicat mai multe reviste (Aesculap, Orvosi Szemle, Revista Medicală), iar profesorul Puskás a fost redactor-șef în perioada 1967-1976; studiile sale au fost publicate acolo.

Activitatea
A lucrat în calitate de cercetător, studiind formele specifice de anemie infantilă, cauzele și tratamentele bolilor astmatice ale copiilor. Studiile sale au fost publicate de Societatea Europeană de Pneumologie în limba germană (1975-1981). A susținut în articolele publicate în Népújság și A Hét necesitatea continuității învățământului medical în limba maghiară (1990).

A participat la congresele internaționale de medicină organizate la Berlin (1976), Varșovia (1977), Magdeburg (1980) și Moscova (1981). În semn de recunoaștere a activității sale științifice a fost ales membru al Biroului Executiv al Societății Europene de Pneumologie Pediatrică (1976).

Este autorul a unui manual universitar intitulat Pediatria, publicat în trei ediții (1960, 1962, 1965) în limba română, și a unei monografii în limba română cu privire la deshidratarea copiilor. A mai publicat manualele universitare Gyermekgyógyászati diagnosztika ("Diagnosticare pediatrică", Târgu Mureș, 1951); Gyermekgyógyászat ("Pediatrie", Târgu Mureș, 1951, 1952, 1960 și o nouă ediție în trei volume, în colaborare cu profesori români și maghiari, ibid., 1980).

A fost președinte al secției medicale a Asociației Muzeului Ardelean (1990-1994).

Premii și distincții
În iunie 1969 i s-a conferit titlul de Profesor universitar emerit al Republicii Socialiste România "în semn de prețuire a personalului didactic pentru activitatea meritorie în domeniul instruirii și educării elevilor și studenților și a contribuției aduse la dezvoltarea învățămîntului și culturii din patria noastră".

A fost decorat în 8 aprilie 1970 cu Ordinul Meritul Sanitar clasa I "pentru merite deosebite în domeniul ocrotirii sănătății populației din țara noastră".

La 23 decembrie 2001 conducerea Universității de Medicină și Farmacie din Târgu Mureș i-a sărbătorit pe profesorii în vârstă de 80 și 90 de ani, oferindu-i o diplomă și o plachetă memorială profesorului György Puskás, în vârstă de 90 de ani (precum și profesorilor László Kasza, de 87 de ani, István Pál Dóczy, de 91 de ani, și Endre Horváth, de 90 de ani.)

Note

Bibliografie
 Romániai magyar irodalmi lexikon: Szépirodalom, közírás, tudományos irodalom, művelődés IV. (N–R). Főszerk. Dávid Gyula. Bukarest: Kriterion; Kolozsvár: Erdélyi Múzeum-Egyesület. 2002. ISBN 9732606983

Nașteri în 1911
Decese în 2004
Medici maghiari
Maghiari din România
Profesori universitari

György Puskás


Hinrik Mente d. J. (* um 1475 in Braunschweig; † vor dem 9. September 1531 ebenda) war ein deutscher Glocken- und Geschützgießer.

Leben
Der Sohn des gleichnamigen Bronzegießers Hinrik Mente d. Ä. († 1516) entstammte einer bekannten Braunschweiger Gießerfamilie. Die Glocken- und Geschützgießer wurden zu Mentes Zeit in Braunschweig zu den freien Künstlern und nicht zu den Handwerkern gezählt. Der Vater ist seit 1460 in der Kannengießerstraße nachweisbar. In derselben Straße wohnte auch dessen Bruder Henning Mente, der gleichfalls als Gießer tätig war. Mentes Urgroßvater war der Stückgießer Henning Bussenschutte, der 1411 das Riesengeschütz Faule Mette gegossen hatte. Im Jahre 1512 kaufte Mente ein großes Grundstück an der Echternstraße im Weichbild Altstadt. Diese Straße lag unmittelbar an der Stadtmauer, wodurch die von der Werkstatt ausgehende Feuergefahr verringert wurde.

Im Jahre 1519 erhielt er das Bürgerrecht in Braunschweig. Mente stellte bronzene Glocken und Taufbecken für die Kirchengemeinden der Stadt und des Umlandes her. Für den Rat der Stadt Braunschweig fertigte er gemeinsam mit seinem Vater und später selbstständig etwa 50 Geschütze. Darunter waren zwei Kartaunen, zwei Notschlangen und sechs halbe Schlangen. Im Jahre 1523 wurden 40 Büchsen auf Streitwagen produziert. Noch im Jahre 1671 bestand ein großer Teil der 134 Geschütze zählenden städtischen Artillerie aus Mentes Stücken. Seine Bekanntheit war so groß, dass die Abbildung eines seiner Geschütze im Zeugbuch Kaiser Karls V. aufgenommen wurde.

Mente starb 1531 in Braunschweig. Sein Name fand Einzug in zeitgenössische Volkslieder, die die kriegerischen Konflikte zwischen der Stadt Braunschweig und dem welfischen Landesherrn thematisieren. So heißt es in einem Lied über die Schlacht bei Steterburg von 1553:

Heinrich Mente schoß mit ganzem fleiß,
den feinden macht ers warlich heiß,
mit halben und ganzen schlangen;
mit fröuden schoß er allzeit drein,
darnach stund sein verlangen.

Familie
Mente war verheiratet mit Jutta Zylstorff (um 1478–1543), Tochter des Bronzegießers Martin Zylstorff (um 1450–um 1537) aus Lüneburg. Von den beiden Söhnen wurde der ältere Cord Mente (1500–1574) ebenfalls Glocken- und Geschützgießer. Dieser gilt als bedeutendstes Mitglied der Gießerfamilie. Auch der jüngere Sohn Autor (um 1510–1579) arbeitete als Bronzegießer. Er erhielt das Grundstück an der Echternstraße. Der Familienbesitz in der Kannengießerstraße fiel an Hinrik Mentes Halbbruder, den Bronzegießer Ulrich Mente (um 1495–1543) aus der 2. Ehe seines Vaters.

Werke
Aufgrund der Namensgleichheit von Vater und Sohn sind deren Werke, sowohl Geschütze  als auch Glocken, nicht immer eindeutig zuzuordnen. Als schönste von Hinrik Mente d. J. gegossene Glocke gilt die reich geschmückte Bernwardsglocke (Bernwardiglocke) von 1512, die bis zu ihrer Zerstörung 1944 als Stundenglocke in der Braunschweiger Katharinenkirche hing. Weitere ausgewählte Werke Mentes sind im Folgenden chronologisch aufgeführt:

 Taufbecken in Tangermünde (1508)
 Glocke für Klein-Winnigstedt (1509)
 Taufbecken für die St. Sixti-Kirche in Northeim (1509/10, Zuschreibung)
 Glocke für das Kloster St. Ludgeri in Helmstedt (1511)
 Glocke für St. Marien in Päse (1512)
 Glocke "Nikolaus" in der Stiftskirche Gandersheim (1513)
 Glocke für Vordorf (1514)
 Geschütz "Rumetasche" für die Stadt Goslar (1515)
 Glocke zu Schmedenstedt bei Peine (1515)
 Glocke für Altencelle (1515)
 Glocken der Magnikirche in Braunschweig (1518)

Literatur
 Horst-Rüdiger Jarck (Hrsg.): Braunschweigisches Biographisches Lexikon. 8. bis 18. Jahrhundert- Appelhans, Braunschweig 2006, S. 495, ISBN 978-3-937664-46-0 (EA Braunschweig 1996).

 Mechthild Wiswe: Glockengießer. In: Luitgard Camerer (Hrsg.): Braunschweiger Stadtlexikon. Verlag Meyer, Braunschweig 1992, ISBN 3-926701-14-5, S. 89f.

Einzelnachweise

Glockengießer
Künstler der Angewandten Kunst (Braunschweig)
Deutscher
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben 1531
Mann

Hinrik Mente


أرملة رجل حي فيلم مصري أُصدر 1988، من إخراج هنري بركات وبطولة نورا وصلاح قابيل وحمدي حافظ.

تمثيل
 نورا
 صلاح قابيل
 حمدي حافظ
 أحمد خميس
 أحمد لوكسر
 أحمد حلاوة
 إنعام سالوسة
 جليلة محمود
 محمد عبد الرازق
 حمدي يوسف

أفلام مصرية إنتاج 1988
أفلام إنعام سالوسة
أفلام صلاح قابيل

أرملة رجل حي (فيلم)


مصطفى سيد أحمد المقبول مختار عمر الأمين مغنى وملحن سوداني من منطقة ود سلفاب ريفي الحصاحيصا ولاية الجزيرة برز في نهاية السبعينات عبر مهرجان الثقافة رغم أن مهنته الأساسية هي التعليم فقد عمل بالتدريس بالمدارس الثانوية لفترة طويلة من حياته، عرف عنه لونية خاصة من الكلمات المعبرة ومساسه المباشر لقضايا البسطاء والمحرومين، في قالب لحنى مميز يجمع بين الأغنية الشبابية والوقار في نفس الوقت، لذا كان مفضلا من قبل النخبة والمثقفين وشباب الجامعات، وبسطاء الناس. ولهذه الميول وجد مصطفى سيد أحمد نفسه محاصرا من قبل الحكومة فبما انه كان يميل للبسطاء والمحرومين فقد كسب عداء السلطة. شانه في ذلك شأن العديد من الفنانين والمبدعين امثال: الأستاذ محمد وردى والرواى العالمي الطيب صالح وغيرهم.

النشاة
قدم جده الأمين سلفاب من شمال السودان، منطقة الشايقية وأستقر جنوب غرب الحصاحيصا على بعد 7 كيلومتر منها في مكان قرية ود سلفاب الحالية.
عمل سكان ود سلفاب بالزراعة المطرية لبعدهم عن النيل ولوفرة الأمطار وكان ذلك قبل مشروع الجزيرة، وبعد قيام المشروع توفر الرى الصناعي والموروث من المعرفة بالزراعة القادمة معهم من شمال السودان لذلك كان والده فلاحاً بالفطرة، احتقنت دماؤه بعاطفة الأرض والزراعة فكان محصلة لها بمصطلحاتها النوبية القديمة فيعتقد في ارتباط الحياة في الأرض بالنجوم وحركاتها وبالرغم من أنه كان يتمرد كثيراً على التعاليم الرسمية والجدولة الزمنية التي كان مفتشو الغيط يطلبون تطبيقها، إلاّ أنه كان دائماً وقت الحصاد يكون من أوفر الناس إنتاجاً.. ولكن كان اعتقاده دائماً أن ذلك يتم في إطار قاموس الطبيعة.. وتكملة لهذا القاموس والتزاماً به كليةً كان ينفق فائض الإنتاج على المحتاجين حتى لا يتبقى منه ما يقابل إنتاج العام الجديد.. لم يتخرج في كلية غردون التذكارية بل كان أمياً ولكنه علمنا ما ما لا نجده في دور العلم.
ويقول مصطفى: بل أحمل في داخلي منه الزاد الذي لا ينفذ في كل مراحل عمرى..
ويقول: لدى سبع شقيقات وأخ شقيق واحد توفى في عام 1970 م، وكان عمره سبعة وعشرين عاماً وكان يكتب الشعر ويغنى وتنبأ منذ وقت مبكر بأنى سأكتب الشعر أيضاً وأغنى أفضل مما كان يغنى.. وكان صوته جميلاً..
وفي حوالى عام 1965 وفي مناسبة زواج أحد أبناء القرية من فتاة في قرية العيكورة وفي الحفل الذي أقيم في هذا الزواج سمعت مغنياً من القرية شارك في الحفل يشدو بأغنية شعبية ميزت منها في ذلك الوقت «الفريق أصبح خلا.. جانى الخبر جانى البلا..» وملامح اللحن كانت مشحونة بالعاطفة.. وفي لحظة صفا ذكرت لشقيقى المقبول ملامح اللحن والمعانى التي تدور حولها القصيدة وأخبرته أن هناك إحساساً قوياً يهزنى في هذا اللحن وهذه المعانى وقد وافق ذلك فيه ظرفاً نفسياً خاصاً فكتب نص أغنية «السمحة قالو مرحّلة».
أثبت هذه المعلومة إحقاقاً للحق وتوضيحاً للغموض الذي قد يحسه من لهم صلة بالأغنية القديمة عندما فاجأتهم الأغنية الجديدة.. كانت أول كتاباتى بعد أن توفى شقيقى «المقبول» وأول قصيدة مكتملة كانت في رثائه.
درس الأولية والمتوسطة «المدارس الصناعية» وكان مبرزاً حيث جاء ثاني السودان على مستوى الشهادة الفنية... لم يواصل في المدارس الفنية حيث التحق بمدرسة بورتسودان الثانوية ومنها لمعهد إعداد المعلمين بأم درمان، حيث تخرج فيه وأصبح مدرساً بالمدارس الثانوية العامة.
إلى جانب ما أشتهر عنه من ممارسته لهواية الغناء، أيام دراسته بمدينة بورتسودان، كان موهوباً في مجال الرسم وفنون التشكيل...عندما لم يسمح له أثناء عمله بالتدريس بالالتحاق بمعهد الموسيقى والمسرح قدم استقالته وعمل فترة مصمماً للأقمشة بمصنع النسيج ببحرى.
التحق بمعهد الموسيقى والمسرح وأكمل خمس سنوات بقسم الموسيقى «قسم الصوت» إلاّ أنه لم ينتظر حتى ينال شهادته الأكاديمية.
متزوج وله طفلان «سامر وسيد أحمد» له من الأخوات سبع وشقيق توفي عام 1970 م واسمه«المقبول» وهو شاعر غنى له مصطفى.

مرضه ووفاته
عانى من المرض كثيراً فقد لازمه الفشل الكلوى مدة طويلة «15 عاماً» أجرى خلالها عملية زراعة كلى بروسيا أواخر الثمانينات إلاّ أنه تعرض لإنتكاسة جديدة بداية عام 1993 بالقاهرة وانتقل منها للعلاج بالدوحة حيث ظل هناك يباشر عملية الغسيل الكلوى ثلاث مرات في الإسبوع إلى أن توفاه الله مساء الأربعاء 17 يناير 1996 م.. وكان استقبال جثمانه في مطار الخرطوم حدثا مؤثرا، رغم منع السلطات الأمنية للجماهير من الحضور والتعتيم الإعلامى على خبر وفاته فقد ضج الناس بالبكاء في ساحات المطار والشوارع.

من أشهر اغانيه
 البنت الحديـقة
 الشجن الأليم
 المسافة
 الممشي العريض
 مع الطيور
 الامان
 الحزن النبيل
 صابرين
 على بابك
 نورا
 نفسي في داخلك أعاين
 وضاحة
 عباد الشمس
 عم عبد الرحيم
 مزيكة الحوارى
 قمر الزمان
 غدار دموعك
 السيل
 أظنك عرفتي
 كوني نجمة
طيبه
الدنيا ليل
اقتراح
الحاج ود عجبنا
 بقول غنوات
واقف براك
في عيونك
حاجة فيك
تغني أيضاً برائعة الاستاذ الطيب السماني (بدرالحسن)

مراجع

انظر أيضا

سودانيون مهاجرون إلى قطر
مسلمون سودانيون
معلمون سودانيون
مغنون سودانيون
مواليد 1953
موسيقيون سودانيون
وفيات 1416 هـ
وفيات 1996
وفيات بسبب الفشل الكلوي

مصطفى سيد أحمد


صناعة التسجيل (Record industry) هي مجموعة الأعمال القائمة بإنتاج وبيع الأسطوانات وشرائط التسجيل ـ كاسيت، والأسطوانات المدمجة. تتولى هذه الصناعة المئات من الشركات في العالم.

عمل التسجيل
يتم كل عام إنتاج مجموعات متنوعة من التسجيلات الموسيقية، تشمل الموسيقى الكلاسيكية، والريفية، وموسيقى القرب، والجاز وموسيقى الروك، كما يسجل ويباع العديد من التسجيلات الصوتية مثل الأسطوانات التعليمية، والمختارات الكوميدية والقراءات المسرحية.

ويختلف أسلوب عمل هذه التسجيلات. فقد تحتاج إلى أسابيع أو شهور من الترتيبات قبل أن يكون الفريق الموسيقي ـ الأوركسترا ـ جاهزًا لتسجيل قطعة من الموسيقى الكلاسيكية. وقد يقوم الموسيقيون بتسجيل مختارات من الجاز بدون أي مناقشة مسبقة سوى تحديد الأغنية التي ستقدّم. ويتركز اهتمام هذا القسم فقط على كيفية عمل تسجيل شائع.

صناعة الموسيقى

صناعة التسجيل


Çeltik şu anlamlara gelebilir:

 Çeltik, kabuğu çıkarılmamış pirinç
 Çeltik, Konya - Konya ili ilçesi
 Çeltik Gölü, Meriç Deltasında, Enez'in 10 km kadar kuzeydoğusunda sığ göl.
 Plegadis falcinellus, sıcak ve ılıman bölgelerde yaşayan, Orta Avrupa'da yuva yapan, Afrika'da yaşayan ibis

Çeltik


An Dactylorhiza maculata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Károly Rezsö Soó von Bere. An Dactylorhiza maculata in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. m. battandieri
 D. m. caramulensis
 D. m. elodes
 D. m. ericetorum
 D. m. islandica
 D. m. maculata
 D. m. podesta
 D. m. savogiensis
 D. m. schurii
 D. m. transsilvanica

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dactylorhiza

Dactylorhiza maculata


Paul Goodman is a Grammy award-winning sound engineer, with awards in 1983 for Mahler: Symphony No. 7 in E Minor (Song of the Night), in 1985 for Prokofiev: Symphony No. 5 in B Flat, Op. 100, and in 1987 for Horowitz - The Studio Recordings, New York 1985. In addition to classical music, he has also worked on notable jazz albums, including the avant-garde jazz album Communications, performed by Jazz Composer's Orchestra and 1974's Musique du Bois, by Phil Woods.

Raised in Newark, New Jersey, Goodman graduated from Weequahic High School in 1945.

References

Year of birth missing (living people)
Living people
Grammy Award winners
Audio production engineers
People from Newark, New Jersey
Weequahic High School alumni

Paul Goodman (sound engineer)


Les statues-menhirs de l'Albesby sont trois statues-menhirs appartenant au groupe rouergat découvertes à Mounes-Prohencoux, dans le département de l'Aveyron en France.

Généralités
Les trois statues ont été découvertes en 2005 dans un tas de pierres près du sommet d'une colline dominant la vallée du Rance. Elles sont taillées dans des blocs en grès permien. Ce sont trois statues-menhirs féminines.  Elles sont conservées chez leur propriétaire.

Statue n°1

La statue est complète, la face est en bon état, le dos a été abîmé par des instruments aratoires. Les caractères anthropomorphes sont constitués d'un visage (yeux, nez), d'une chevelure, de seins, des bras, des mains, des jambes et des pieds. Les attributs sont une ceinture, un collier à trois rangs et une pendeloque ovalaire.

Elle se distingue par la position des seins, placés très haut sur le visage, la présence d'un genre de « T » facial constitué par le front et l'arrête du nez, des jambes remontées jusqu'à la ceinture. La pendeloque a été rajoutée dans une seconde phase. Au dos, le collier passe sous la chevelure qui descend au-delà de la ceinture. Elle comporte une zone très usée qui pourrait correspondre à un polissoir ou un aiguisoir.

Statue n°2

La statue est complète bien que la base de la pierre soit probablement tronquée. La face est en bon état mais le dos a été abîmé lors de sa découverte. Les caractères anthropomorphes sont constitués d'un visage (yeux, nez, tatouages), d'une chevelure, d'un unique sein, des bras, des mains, des jambes et des pieds. Les attributs sont un collier à trois rangs avec une pendeloque double et une ceinture à décor de chevrons.

L'unique sein est positionné sur le bras droit. La pendeloque semble tenue entre les mains. Les jambes sont légèrement disjointes. Au dos, la partie basse de la dalle, en dessous de la ceinture, est restée à l'état brut.

Statue n°3
La statue est complète. La face a été très endommagée par les passages successifs d'instruments aratoires, le dos est en très bon état. Les caractères anthropomorphes sont constitués d'un visage (yeux, nez), d'une chevelure, des bras, des jambes jointes avec pieds. Les bras sont collés à la ceinture. Les jambes sont très courtes. Au dos, les crochets-omoplates sont très marqués. Les attributs sont une ceinture et une pendeloque.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques de l'Aveyron
 Liste des statues-menhirs de France

Albespy
Site mégalithique dans l'Aveyron

Statues-menhirs de l'Albespy


Reichskommissariat Moskowien (dansk: Rigskommissariat Moskovien), også kendt som Reichskommissariat Moskau og Reichskommisariat Russland, var den planlagte nazityske koloni i Sovjetunionen vest for Uralbjergene. Planen blev aldrig realiseret, da tyskerne ikke formåede at besætte områderne.

Se også
 Reichskommissariat Ostland
 Reichskommissariat Ukraine

Administrative områder i Det Tredje Rige
Nazisme

Reichskommissariat Moskowien


An Trichotosia ferox in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume. An Trichotosia ferox in nahilalakip ha genus nga Trichotosia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichotosia

Trichotosia ferox


الدكتور حسن بن يوسف نصيف (1922م - 27 يوليو 2007م) أديب سعودي، ووزير الصحة السعودي السابق.

حياته العلمية والعملية وإنجازته
 ولد في حارة المظلوم في جدة.
 درس في مدرسة الفلاح والتحق بمدارس تحضير البعثات بمكة، عمل مدرساً في مدرسة الفلاح.
 تخرج من كلية الطب جامعة القاهرة.
 اختاره الأمير عبد الله الفيصل بن عبد العزيز آل سعود وزير الصحة ذلك الوقت ليكون مدير الصحة بمكة المكرمة.
 استقال الدكتور رشاد فرعون وزير ذلك الوقت ثم عين الدكتور حسن نصيف وزيراً للصحة لمدة 15شهراً (من  شهر رجب 1380هـ إلى شهر شوال 1383هـ).
 وكان من إنجازته إقناع الشيخ محمد بن إبراهيم آل الشيخ مفتي المملكة بافتتاح مدرسة للتمريض في الرياض وجدة.
 وهو من رواد الشعر الفكاهي في السعودية.

مؤلفاته
له عدة مؤلفات أدبية:

 مذكرات طالب (1399هـ).
 طبيب العائلة (1400هـ).
 تسالي  (ديوان شعر شعبي، 1402هـ).
 بسمات (شعر 1404هـ) .

وفاته
توفي يوم السبت 27 يوليو 2007م/ 13 رجب 1428هـ.

مراجع

أطباء سعوديون
خريجو جامعة القاهرة
وزراء صحة سعوديون
مواليد 1922
وفيات 2007
كتاب سعوديون
كتاب سعوديون في القرن 20
مواليد 1340 هـ
شعراء سعوديون
أشخاص من جدة

حسن بن يوسف نصيف


البيرول مركب عضوي له الصيغة C4H5N ، وهو من المركبات العطرية الحلقية غير المتجانسة. بنيته تتكون من حلقة خماسية غير مشبعة حاوية على ذرة نيتروجين.

الخصائص
 البيرول سائل عديم اللون له رائحة تشبه رائحة الكلوروفورم. لدى تعرضه للهواء يتلون بلون بني ويتصمغ.
 قاعدية البيرول ضعيفة جداً بالمقارنة مع الأمينات والمركبات العطرية الأخرى مثل البيريدين (pKb له 13.6). يعود ذلك إلى مشاركة الزوج الإلكتروني الحر في تشكيل النظام العطري (ستة إلكترونات من النمط π ) حسب قاعدة هوكل، بالتالي فإن برتنة ذرة النيتروجين ستؤدي إلى فقدان هذه الخاصية العطرية.

بالمقابل يمكن أن تحدث عملية نزع بروتون من ذرة النيتروجين دون فقدان خاصية العطرية، وذلك بمفاعلة البيرول مع فلز البوتاسيوم حيث يتشكل بيرول البوتاسيوم وينطلق غاز الهيدروجين.

التحضير
يحضر البيرول صناعياً من تفاعل الفوران مع الأمونياك. كما يحضر من تفاعل بوتين 4،1-ديول بالتسخين مع الأمونياك تحت الضغط.

مخبرياً يمكن تحضير البيرول ومشتقاته بعدة طرق منها:
 اصطناع كنور
 اصطناع هانتش
 اصطناع بال-كنور

كما يحضر بالطرق التالية:
 إمرار خليط من الفوران والأمونيا على الألومينا الساخنة كعامل مساعد.
 إمرار خليط من الأمونيا والأستيلين في أنبوب ذي درجة حرارة عالية.
 تسخين ثنائي الأستيلين مع الأمونيا أو أحد مشتقاتها عند درجة حرارة 140-160 س وفي وجود كلوريد النحاسوز يعطي البيرول أو أحد مشتقاته
 تسخين مركب سس-2-بيوتين-4,1-ثنائي أول مع الأمينات الأولية في وجود عامل مساعد مثل البلاديوم Pd يعطي ناتجاً ممتازاً من البيرول.
 تقطير السكسينيميد مع مسحوق الزنك.
 تسخين 4,1-ثنائي مجموعة الكربونيل مثل سكسينالدهيد مع كربونات الأمونيوم
 تقطير خليط من ميوكات الأمونيوم مع الجلسرين عند درجة حرارة 200-220o س حيث يتكون البيرول بالإضافة إلى ثاني أكسيد الكربون والماء والأمونيا, وهذه طريقة جيدة لتحضير البيرول لسهولة فصله من النواتج الجانبية الأخرى.

الأهمية
يعد مركب البيرول المركب الأساسي الذي تشتق منه باقي مركبات الآزولات مثل مركبات البورفيرين التي شمل مثلاً البورفين والهيم واليخضور والكوبالامين بالإضافة إلى الأصبغة الصفراوية مثل بيليروبين ويوروبيلين.

مركبات مشابهة
 أرسول
 فوران
 ثيوفين
 فوسفول
 إندول
 بيرولين

المراجع

بيرول


Olaylar

Doğumlar
 23 Kasım - Zhenzong, Çin'in Song Hanedanı'nın üçüncü imparatoru (ö. 1022)
 29 Aralık - İmparator Kazan, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 65. imparatoru (ö. 1008)
 tarihi bilinmeyen
 III. Romanos, Bizans imparatoru (ö. 1034)
 Ethelred, Wessex kralı (ö. 1016)

Ölümler
 Bardas Fokas, Bizans generali ve İmparator II. Nikiforos Fokas'ın ve kouropalates Genç Leo Fokas'ın babası (d. 878)
 Müttaki, Abbasi halifesi (d. 908)

968


الصابون الحلبي أو صابون الغار أو صابون رَگ‍ي هو نوع من أنواع الصابون مُصنَّع من زيت الزيتون أو من زيوت نباتية أخرى وسمي كذلك لأن مدينة حلب في سوريا هي أقدم وأشهر المدن في صناعته.

مكوناته

يتكون الصابون الحلبي التقليدي من زيت المطراف، وهو زيت يستخرج من عصر الزيتون مرة ثانية، بعد استخراج زيت المائدة منه في العصرة الأولى، وزيت الغار بالإضافة إلى ماءات الصوديوم.
عند تصنيع الصابون الغار الحلبي يكون بلون أخضر ويحتاج لفترة ست أشهر للتجفيف واليباس

تاريخ صناعته

يعود تاريخ صناعة صابون الغار في حلب إلى ما قبل 2000 عام قبل الميلاد، ولم تتغير طريقة صناعة الصابون بشكل كبير منذ ذلك الحين حيث لا زالت تحافظ على طريقة الإنتاج التقليدي الشبه يدوية مع بعض التطور مع مرور الزمن .

شهرة الصابون الحلبي

اشتهرت مدينة حلب بهذا النوع من الصابون الطبيعي ويتميز الصابون الحلبي بكونه صابون طبيعي مصنوعاً من مواد طبيعية ولا تدخل في تركيبته المواد الكيميائية كما في الصابون العادي إضافة إلى أنه لا يسبب الحساسية ولا يجعل الجلد جافاً.

عُرف صابون حلب في الكثير من المناطق والبلاد في سوريا وغيرها، ويغلب زيت الزيتون على صناعة الصابون الحلبي وغيره من أنواع الصابون التقليدي حيث تتشابه طريقة الصنع والمواد المستخدمة إلا أن الفارق الوحيد هو إضافة نكهة الغار، بالإضافة إلى نوعية زيت الزيتون المستخدم، حيث تختلف رائحة ولون الصابون الحلبي عن غيره اختلافاً واضحاً.

اقرأ أيضاً
 صابون نابلسي
 صابون مرسيليا
 صابون قشتالي

مراجع

حلب
صابون
صناعات تقليدية
صناعات سوريا
مواد تجميل
نظافة

صابون حلبي


Jacob Dalgaard (født 26. august 1968 i Hørsholm, død 10. februar 2016), søn af journalist Poul Dalgaard (der i 1949 modtog Cavlingprisen for sin dækning af Edderkopsagen), var en dansk barneskuespiller, der huskes for sin rolle som den anden af fire Daniel Skjern i Matador.

Uddannelse og karriere
Rollen som Daniel Skjern blev Jacob Dalgaards eneste egentlige TV-rolle, men han spillede dog noget teater som ung, og han havde et musisk talent, som gjorde, at han som voksen bl.a. sang tenor i Københavns Bachkor og hans seneste offentlige optræden med koret var i december 2015.

Jacob Dalgaard blev student fra Birkerød Gymnasium i 1987 og begyndte derefter at studere studere jura ved Københavns Universitet, hvor han blev bachelor i jura i 1993. Derefter skiftede han i 1994 til at studere russisk fra samme universitet, dette studie blev dog aldrig færdiggjort. Sprogstudiet indledte han allerede i 1993 i Rusland, hvor han boede, arbejde og studerede (Sankt Petersborgs Statsuniversitet) frem til året efter. Således var han bl.a. oversætter og radiospeaker ved Radio Moskva (Ruslands Stemme). Derudover tog han også en række andre kurser som f.eks. oldgræsk og kirkeslavisk.

Udover arbejdet som oversætter arbejdede Jacob Dalgaard gennem årene i flere forskellige erhverv. Han var sagsbehandlervikar i bl.a. Danske Bank (Høje-Taastrup) og i Erhvervs- og Byggestyrelsen og havde også været informationsmedarbejder i Københavns Turistinformation og arbejde også i en periode indenfor telemarketing samt en kortere periode som tjener og fra 2009 fungerede han også som kordegn eller kordegnevikar i forskellige sogne, bl.a. Torup Sogn.

Privatliv
Han mødte Anne Marie Lawætz i 2000, og sammen fik de en datter. De gik dog fra hinanden igen efterfølgende.

Jacob Dalgaard tillagde sine familieforhold en vanskellig opvækst, og med tiden udviklede han også en psykisk sygdom, der manifesterede sig periodisk, og som i sidste ende tog livet af ham.

Jacob Dalgaard blev bisat fra Bistrup Kirke onsdag d. 24. februar 2016.

Filmografi
 Matador: Afsnit 8, & 10-12 (sendt 1. gang i 1979)

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Birkerød
Skuespillere fra Danmark

Jacob Dalgaard


Vachinius es un  género de coleópteros adéfagos perteneciente a la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Vachinius burmanensis Lassalle, 2001
 Vachinius deuvei Morvan, 1997
 Vachinius pilosus Casale, 1984
 Vachinius pseudoglaber Casale, 1984
 Vachinius subglaber Andrewes, 1937
 Vachinius thailandensis Morvan, 1992
 Vachinius wrasei Kirschenhofer, 2003
 Vachinius holzschuhi Casale, 1984
 Vachinius hunanus Morvan, 1997

Referencias

Enlaces externos
 Vachinius en ION

Chlaeniina

Vachinius


La CX-60 est un SUV du constructeur automobile japonais Mazda produit à partir de 2022.

Présentation

La Mazda CX-60 est présentée au Japon le  dans le cadre du nouveau «grand groupe de produits» de Mazda, qui comprend une gamme de véhicules plus grands utilisant une disposition à traction arrière et à traction intégrale. Avec la CX-60, Mazda passe à une configuration à propulsion arrière et, ainsi, tient à monter en gamme.

Il se positionne sur le segment D-SUV, mais propose seulement 5 places. Le modèle est un véhicule à deux rangées qui utilise une traction intégrale permanente à polarisation arrière commercialisé sous le nom de "i-Activ AWD". Il dispose également d'un système de contrôle de la posture cinématique qui applique les freins à la roue arrière intérieure pour contenir le roulis de la carrosserie.

Caractéristiques techniques
La CX-60 repose sur une toute nouvelle plateforme technique baptisée Premium Multisolution Architecture (PMA). Il s'agit du tout premier véhicule de la marque à être équipée d'une motorisation hybride rechargeable. Le modèle essence hybride rechargeable (PHEV) sera la première variante à être lancée. Il utilise le moteur Skyactiv-G de 2,5 litres existant combiné à un moteur électrique et une batterie lithium-ion de 17,8 kWh, ce qui donne des puissances combinées de 241 kW (323 ch; 328 PS) et 500 N⋅m de couple. Il a une capacité de remorquage de 2 500 kg (5 512 livres) avec un chiffre du 0 à 100 km/h (0 à 62 mph) revendiqué à 5,8 secondes. La vitesse maximale en mode électrique uniquement est de 140 km/h ou 90 mph.

Les autres options de moteur comprennent deux unités nouvellement développées, qui sont le moteur diesel e-Skyactiv D de 3,3 litres et le moteur essence e-Skyactiv X de 3,0 litres avec technologie d'allumage par compression, les deux unités six cylindres en ligne avec système à hybridation légère de 48V sortiront respectivement fin 2022 et en 2023. Chaque CX-60 sera équipé d'une boîte de vitesses automatique à 8 rapports avec embrayage multidisque et moteur/générateur électrique intégré qui remplace le convertisseur hydraulique en tant qu'embrayage d'entrée afin de préserver les performances en virage avec un système à propulsion arrière.

Le moteur diesel e-Skyactiv-D est décliné en deux versions : l'une délivrant une puissance de 200 ch aux roues arrière, et l'autre délivrant 254 ch avec une transmission intégrale. Cette dernière motorisation réalise le 0 à 100 km/h en 7,4 s ; sa vitesse de pointe atteint 219 km/h. La version de 200 ch rejette 127 g/km de CO2 , contre 137 g/km pour la version de 254 ch.

Motorisations

Finitions
Finitions disponibles en France, au lancement du CX-60 :
 Prime-Line
 Exclusive-Line
 Homura
 Takumi

Références

Annexes

Articles connexes
 Mazda CX-80
 Mazda CX-90

Lien externe

CX-60
Automobile des années 2020
Automobile hybride
SUV
Véhicule à transmission intégrale

Mazda CX-60


El glaciar del Tour ) es el glaciar más septentrional de la vertiente francesa del macizo del Mont Blanc, en los Alpes. Domina la aldea del mismo nombre, en el departamento de Alta Saboya.

Baja desde una altitud de 3.250 m, y su zona de acumulación es un circo delimitado por la aiguille del Tour (3.544 m), la Grande Fourche (3.490 m), la aiguille del Chardonnet (3.824 m) y el Bec Rouge Superior (3.051 m). A esa altitud se encuentra la mayor parte del glaciar, constituida por una amplía meseta de 2.500 a 3.000 m de ancho y terminada por un acantilado glaciar que domina un escalón rocoso. El glaciar se prolonga luego por una corta lengua terminal que desciende sobre una abrupta pendiente de unos 800 m de largo, única parte visible desde el valle. El frente del Tour se sitúa a unos 2.150 m de altitud, y en su parte inferior apenas llega a los 750 m de ancho.

El Tour es un glaciar de tipo suspendido, clasificado a veces erróneamente como glaciar de circo.

En agosto de 1949, el frente suspendido del glaciar se desplomó y entre 0,5 y 2 millones de m³ de hielo cayeron pulverizados hacia el valle quedándose a poca distancia del pueblo gracias a una antigua morrena de 1820. El alud causó la muerte de 6 excursionistas.

Notas y referencias

Enlaces externos
 Imágenes actuales y pasadas del glaciar del Tour, con fotografías del alud de 1949

Tour
Tour
Macizo del Mont Blanc

Glaciar del Tour


Adnan Oktar (født 2. februar 1956) er en tyrkisk forfatter og teleevangelist , også kendt som Harun Yahya. I vesten er han mest kendt for uopfordret at have sendt sin anti-evolutionsbog, The Atlas of Creation, i tusindvis til politikere, skoler, universiteter og museer i Europa og USA. I hjemlandet Tyrkiet er han også kendt for sin teleevangelisme på sin TV-kanal A9 TV, og hans to organisationer, "BAV" - 'Bilim Araştırma Vakfı' (Videnskab forsknings fond) og 'Milli Değerleri Koruma Vakfı' (Nationale værdiers bevarelsesfond).

Adnan Oktar er blevet stærkt kritiseret for både hans bøger og hans tv-shows  . Han har anlagt over 5.000 retssager imod personer for bagvaskelse  og fået blokeret adskillige prominente websites, så de ikke kan læses i Tyrkiet. Hans organistioner beskrives som kult-agtige , og han selv som "den mest berygtede kultleder i Tyrkiet"

Biografi
Adnan Oktar blev født og voksede op i Ankara. I sin gymnasietid studerede han værker af islamiske lærde som Said Nursi  , en muslimsk kurdisk lærd, der skrev forskellige værker herunder Risale-i Nur. En Koran-kommentar, som omfatter en filosofisk og religiøst perspektiv .

I 1979 kom Oktar til Istanbul og begyndte på Sinan University . Det var en tid præget af ustabilitet, en tid markeret med vold og undertrykkelse, som førte til indsættelsen af en militærjunta efter kuppet september 1980. Ustabiliteten var i høj grad et resultat af koldkrigspolitik og sammenstødet mellem de kemalistiske sekulære modernister og den voksende bølge af islamisk militante . Det var i dette miljø, Oktar regelmæssigt tog til Molla-moskeen i Findikli tæt på Kunstakademiet, hvor Oktar studerede interiør arkitektur  , for at bede, uanset trusler . Edip Yuksel, som kendte ham i disse år, beskrev ham som en "sunni-fanatiker" .

I begyndelsen af 1980'erne samlede han unge studerende omkring sig for at dele sine synspunkter om islam. Gruppen bestod primært af nyligt religiøse unge studerende og enkelte gymnasieelever, tilhørende en elite af socialt aktive, velansete og velstående familier i Istanbul. Ifølge Edip Yuksel præsenterede Oktar sin lære "blidt og på en moderne måde til børn af den priviligerede klasse, uden at true dem ... en raffineret og urbaniseret version af Said Nursi" .

I hans religiøse lære argumenterer Oktar imod marxisme, kommunisme og materialistisk filosofi. Han lægger særlig vægt på at modbevise evolutionsteorien og darwinismen , som han følte var blevet forvandlet til en ideologi, der blev brugt til at fremme materialisme, ateisme, og mange tilsvarende ideologier. Han finansierede personligt en pjece med titlen "Evolutionsteorien" , som kombinerede "mysticisme med videnskabelig retorik"  .

I 1986 begyndte Oktar på Filosofisk Institut på Istanbul Universitet. Han begyndte at holde foredrag i en moské for sine venner og følgere, mange af dem universitetsstuderende fra Bosphorus Universitet, et af de mest prestigefyldte universiteter i Tyrkiet. Adnan Oktars navn begyndte at dukke regelmæssigt op i pressen, undertiden i overskrifterne. Senere samme år udgav han en 550-siders bog med konspirationsteorier, med titlen "Jødedom og Frimureri", om hvorledes statslige kontorer, universiteter, politiske grupper og medier var påvirket af en "skjult gruppe"  for at "erodere de åndelige, religiøse og moralske værdier hos det tyrkiske folk og gøre dem til dyr.". Da Oktar senere blev fængslet i 19 måneder (uden formel anklage  ) for at fremme en teokratisk revolution, og senere anbragt på et psykiatrisk hospital i 10 måneder, var det i følge Oktar som konsekvens af udgivelsen af hans bog "Jødedom og Frimureri"  .

Gennem 1980'erne og begyndelsen af 1990'erne fik Oktar opbygget sit samfund af tilhængere, hvoraf mange især kom gennem aktiv rekruttering på feriesteder langs Marmarahavet. Den sociale organisation inden for gruppen blev mere hierarkisk og antog en messiansk karakter . Oktar siger, at på grund af anarki og terror i de år, var han ude af stand til at fortsætte sine studier. Han var på det tidspunkt allerede begyndt at arbejde på nogle af sine mange bøger, så da han forlod skolen viede han sin energi til sine bøger .

I 1990 grundlagde han Videnskabens Forsknings Fond (på tyrkisk, Bilim Araştırma Vakfi eller BAV). Formålet med fonden var at afholde konferencer og seminarer med videnskabelige aktiviteter, "der er målrettet at bevidstgøre masserne om, hvad de reelle underliggende årsager til sociale og politiske konflikter var" , som Oktar beskriver som værende materialisme og darwinisme. Nogle medier beskriver Oktars fond som "en hemmelighedsfuld islamisk sekt"  og "kult-lignende organisation, der nidkært vogter hemmelighederne af sin betydelige rigdom" . BAV har siden sin grundlæggelse afholdt hundredvis af konferencer om kreationisme i Tyrkiet og resten af verden. Igennem BAV har Oktar skabt et stort forlag  med et stort antal udgivelser som sælges i islamiske boghandlere over hele verden , og han betragtes som "en af de mest udbredte forfattere i den muslimske verden" . Oktar har også sit eget teleevangelistiske tv show, hvor han bl.a. optræder med nogle af sine kvindelige tilhængere (udvalgt for deres udseende), som han kalder sine "killinger .

I 2010 blev Oktar udpeget til at være blandt top 50, af "De 500 mest indflydelsesrige muslimer" i verden af det Kongelige Jordanske Center for Islamisk Strategiske Studier for sin formidling af kreationisme i en islamisk sammenhæng og andre ekstensivt distribuerede publikationer om islamiske emner . Oktar er fortaler for en Tyrkisk-Islamisk union, hvor han forestiller sig den muslimske verden under tyrkisk lederskab .

 Forfatterskab
Oktar har udgivet et antal bøger under pseudonymet Harun Yahya. Navnet er er sammensat af de islamiske udgaver af navnene på to profeter fra biblen, Aron og Johannes Døberen . Hans bøger argumenterer imod evolution, som han opfatter som Darwinisme ved henvisning til sætningen "den stærkeste overlever". Han opfatter evolution som gudsbenægtende, amoralsk, materialistisk, kommunistisk, samt at evolution inspirerer til Nazisme, Terrorisme og Ateisme  . En af grundene til at Oktars bøger er populære er deres høje fremstillingskvalitet og flotte farveillustrationer, hvilket man normalt ikke ser meget af i tyrkiske videnskabelige publikationer .

 Kreationisme
Han er fortaler for særlig form for islamisk gammel jord kreationisme uden evolution . Og han har været forfatter og medforfatter til en lang række pseudovidenskabelige bøger, heriblandt The Atlas of Creation, som han i 2007 uopfordret havde sendt til politikere, skoler, universiteter og museer i Europa og USA .

I mange år trak Oktar på teksterne af kristne kreationister til at udvikle sin kamp mod evolutionsteori. Men islam kræver ingen tro på Ung Jord-kreationisme, og er åben for det faktum at jorden har eksisteret i milliarder af år. Oktars udgivelser ligner mere Intelligent Design end kreationisme, selv Harun Yahya's hjemmeside blev opført som en "islamisk intelligent design"-hjemmeside af Discovery Institute . Men Oktar er ikke tilhænger af udtrykket Intelligent Design på grund af sit mangel på specifik omtale af Gud, kalder han det "en af Satans fælder  .

I begyndelsen af 1998 lancerede BAV sin første kampagne mod evolution og darwinisme . Tusindvis af gratis eksemplarer af Oktars bog, The Evolution Deceit , og pjecer baseret på bogen blev distribueret i hele Tyrkiet . Der løb regelmæssigt fuldsidesannoncer mod evolution i tyrkiske aviser. og endda en annonce i TIME. BAV agitere for en indsats, for at konfrontere tyrkiske akademikere, der underviste i evolutionær biologi . En række fakultetets medlemmer blev chikaneret, truet og bagtalt, hvilket dengang førte til retlige tiltag i mod BAV. Idag er det ikke længere muligt af finde akademikere der har mod på at sætte sig op imod BAV, af frygt for BAV og de radikale islamister .

I september 2008 kom Oktar med en udfordring, "10 billioner tyrkisk lire til enhver, der kan fremvise bare en enkelt overgangsform til at bevise evolution" (det beløb svare til ca. 18.969 milliarder kroner, eller ca. 1/3 af hele verdens samlede årlige BNP). Ifølge Oktar "tilhører ikke et eneste [fossil], nogle af de mærkelige udseende skabninger under udvikling, af den slags, som evolutionisterne mener".

Dr. Kevin Padian ved University of California har kritiseret forestillingen om, at sådanne fossiler ikke eksisterer, og udtalt at Oktar "ikke har nogen fornemmelse af hvad man ved om tingenes forandring gennem tiderne, hvis han (Oktar) ser et krabbefossil, siger han "den ligner en almindelig krabbe, det er ikke evolution"" . Tyrkiske Taner Edis har sagt: "Der er ikke noget nyt i Yahya's materiale: videnskabeligt ubetydelige argumenter og direkte forvrængninger, ofte kopieret direkte kristen anti-evolutions litteratur, præsenteret med en konservativ muslimsk vinkel" og konkluderer "Det har ingen videnskabelig relevans overhovedet" . Ifølge Richard Dawkins, "ved [Oktar] ikke intet om zoologi, ved intet om biologi. Han ved ingenting om det, han forsøger at afvise" . Også i andre lande er der videnskabsfolk der er uimponerede og kritiske over for Oktars udgivelser .

The Atlas of Creation

Oktar udgav 1. bind af sit Yaratılış Atlası (The Atlas of Creation) i oktober 2006 . Bind 2 og 3 fulgte i 2007. En dedikeret hjemmeside til bøgerne gik også online i 2007 (yaratilisatlasi.com, engelsk atlasofcreation.com). Bind nr. 3 udkom i 2012. Alle bøgerne er meget store, tunge og flot illustrerede. Udgivelsen vakte en del opsigt fordi tusinder af kopier af bogen blev sendt - uopfordret - til skoler, fremtrædende forskere og forskningsinstitutter i hele Europa og USA  . En del har udtrykt sig imponerede over, hvor flotte bøgerne er, men mindre imponerede over indholdet. Den hårdeste kritik er ikke overraskende kommet fra fagfolk.

New York Times skrev "Med sine 28 x 43 cm. og 5½ kg, med et lyst rødt omslag og næsten 800 blanke sider, de fleste af dem overdådigt illustreret, er "Atlas of Creation" nok den største og smukkeste kreationistiske udfordring endnu givet til Darwins teori, som Mr. Yahya kalder en svag og perverteret ideologi modsagt af koranen.

Biologen Kevin Padian fra University of California, Berkeley udtalte at han "bare [var] forbløffet over dens størrelse og produktionsværdi, og lige så forbløffet over, hvilen bunke lort den er." . Gerdien de Jong fra Universiteit Utrecht beskrev bogens tænkning som "absurd latterlig" . PZ Myers fra University of Minnesota Morris, skrev om bogen "Bogens generelle mønster er gentagende og forudsigeligt: bogen viser et billede af et fossil og et billede af et levende dyr, og erklærer, at de ikke har ændret sig det mindste, og at evolutionen derfor er falsk. Om og om igen. Det bliver hurtigt trættende, og det er almindeligvis forkert (de har ændret sig) Og fotografierne, som er flotte, er tyvstjålet."

Europarådets Parlamentariske Forsamlings udvalg for videnskab og uddannelse, i en rapport om farerne ved kreationisme i uddannelse skrev :

Blokering af websites

Adnan Oktar har fået den tyrkiske regering til at blokere af adgangen til adskillige websites, efter han har sagsøgt dem for bagvaskelse. I 2007 sagsøgte bl.a. han det populære sociale netværk Ekşi Sözlük, og nyhedssitet Süper Poligon for bagvaskelse. Og fik retten til at beordre internetudbyderen til at lukke for adgangen til siderne . Også de internationale hjemmesider er blevet blokeret i Tyrkiet, bl.a. nyhedssitet WordPress.com, som også blev beskyldt for at indeholde blogs med bagvaskende materiale. WordPress.com var dog ikke villige til at fjerne det stødende materiale .

I 2008 lukkede en Tyrkisk ret for adgangen til richarddawkins.net, Richard Dawkins' officielle hjemmeside, som ifølge Oktar indeholdt materiale der var bagvaskende, blasfemisk og fornærmende over for religion, og at han selv blev krænket på siden. blokeringen blev fjernet 8. juli 2011     . Yderligere fik Oktar i 2008 retten til at lukke for hjemmesiden Eğitim-Sen (Fagforeningen for undervisere og videnskabsarbejdere), på grund af deres omtale af hans bog The Atlas of Creation    .

Den tyrkiske Forfatter Edip Yuksel en tidligere bekendt af Oktar, fik sit website blokeret for kritik af The Atlas of Creation, og har været ude af stand til at få udgivet en kritik bog Antikristkulten, da ingen forlag har mod på at trodse Oktars advokater .

Referencer

Personer fra Ankara
Forfattere fra Tyrkiet

Adnan Oktar


الهرهورة بلدة ساحلية مغربية صغيرة، بساكنة 9.245 نسمة (إحصاء 2004). تقع هرهورة على شاطئ البحر على طول المحيط الأطلسي، بالقرب من الرباط في المغرب وتنتمي لعمالة الصخيرات تمارة.

تحوي هرهورة المنازل والفيلات الفخمة، مطاعم وفندق فخم في منطقة تجارية، ويطغى عليها طابع المباني السكنية وغابة هرهورة المميزة، وتضم مجمعا بحريا.

مراجع

عمالة الصخيرات تمارة
مدن المغرب
منتجعات ساحلية في المغرب

هرهورة


Hrvatska vojna krajina (njem. Krabatische Graenitz), naziv za zapadni dio Vojne krajine u sastavu Habsburške monarhije, koji je do osnivanja militariziranog područja pripadao teritoriji Kraljevine Hrvatske. Potkraj 16. stoljeća počeo se, zbog porasta važnosti grada Karlovca, ustaljivati naziv Karlovački generalat za teritorij Hrvatske krajine. Godine 1873. demilitariziran je prostor Vojne krajine, uključujući i njen zapadni dio, ranije poznat pod imenom Hrvatske krajine, a 1881. godine, čitava je Vojna krajina ukinuta i prisjedinjena Kraljevini Hrvatskoj i Slavoniji.

Povijest

Prostor Vojne krajine počinje se oblikovati od druge polovice 15. stoljeća zbog osvajačkog pritiska osmanske vojne sile. Poslije pada Kraljevine Bosne pod tursku vlast 1463. godine, hrvatsko-ugarski kralj Matija Korvin (1459. – 1490.) osnovao je 1469. godine Senjsku kapetaniju kao preteču ugarskog obrambenog sustava prema Osmanlijama u Bosni, s ciljem zaštite središnjih dijelova Hrvatskog kraljevstva. Nakon poraza na Krbavskom polju 1493. godine i pogiblje hrvatsko-ugarskog kralja Ludovika II. Jagelovića 1526. godine na Mohačkom polju, osmanske snage su znatno uznapredovale prema zapadu te je osiromašeno i oslabljeno hrvatsko plemstvo počelo predavati svoje utvrde kralju.

Godine 1527. hrvatsku krunu dobio je, privolom hrvatskog sabora austrijski nadvojvoda Ferdinand Habsburški (1527. – 1564.), koji se obvezao novčano i vojno potpomagati Kraljevinu Hrvatsku. Međutim, nakon pada niza hrvatskih teritorija, zbog čega su se osmanske postrojbe približile granici unutaraustrijskih zemalja, Ferdinand I. je 1553. godine donio odluku o sustavnom uređenju Vojne krajine. Tada je vrhovni krajiški zapovjednik Ivan Lenković podijelio krajiško područje na Hrvatsku krajinu i Slavonsku krajinu, koje su imale zadatak štititi Kranjsku i Korušku i ono što je ostalo od hrvatskog teritorija.

Hrvatska krajina prostirala se od rijeke Kupe do Jadranskog mora i obuhvaćala je važne utvrde poput Hrastovice, Gline, Cetina, Slunja, Drežnika, Ogulina i Modruša. Njen primorski dio sačinjavao je od 17. stoljeća Primorsku krajinu u kojoj su važne utvrde bile Senj, Otočac, Brinje i Brlog.

Kralj Rudolf II. (1576. – 1608.) je 1577. godine prepustio upravu nad cjelokupnom Vojnom krajinom nadvojvodi Karlu koji je iduće godine odlučio da će Hrvatsku krajinu financirati Kranjska, Koruška i Gorica. Istodobno, osnovano je Dvorsko ratno vijeće u Grazu koje je postalo vrhovno vojno zapovjedništvo Vojne krajine. Godine 1579. bio je izgrađen Karlovac kao glavna utvrda Hrvatske vojne krajine te je uskoro nakon osnivanja postao glavno sjedište te krajine zbog čega se ona s vremenom počela nazivati Karlovački generalat.

Ustrojstvo Hrvatske vojne krajine u 16. stoljeću

Hrvatska vojna krajina sastojala se od sljedećih kapetanija:
 hrastovička
 ogulinska
 bihaćka
 senjska

Vidi još

 Varaždinski generalat
 Slavonska vojna krajina

Bilješke

Vanjske poveznice

 Vojna krajina - Hrvatska enciklopedija

Vojna krajina
Hrvatska povijest (1527. – 1790.)
Vojna povijest 16. stoljeća
Vojna povijest 17. stoljeća
Vojna povijest 18. stoljeća
Vojna povijest 19. stoljeća

Hrvatska vojna krajina


65784 Naderayama este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
65784 Naderayama este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,25 ua, o excentricitate de 0,29 și o înclinație de 5,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 65001-66000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte
Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

65784 Naderayama


تنورة العمل هي تنورة مصمَّمة بشكل محافظ، تشبه أسلوب البنطلون المثاليِ إلى ثوبِ العملِ العاديِ. تتفاوت تنورات العمل في الطول، لكن إلى حدّ الركبة عموماً. من حينٍ لآخر، قد يصل طولها إلى طول الكاحل أو الفساتين القصيرة. الاسم «تنورة عمل» معطاة لأن هذه التنورات تُعتبر مقبولة عموماً ويُفضّل في أغلب الأحيان أن يتم لبسها للعمل في المواقع كثيراً من قبل النساء. في نفس الوقت، تنورات العمل تلبسها النساء في المناسبات خارج موقع العمل.

تنورات العمل تصنع عادة من الأنسجة الشائعة عند فترات هدوء العملِ العادية، مثل الأقمشة الكاكية أو الكودرية، لكن كدينيم أصبح أكثر قبولاً في خطوط المهنة , الجينز يحاذي تركيب نفس الوصف. تجيء بعض تنورات العمل مع السترِة كبدلة.

الخصائص

إنّ الخصائص المشتركة تنورة العمل:
 اللون الغامق (سمرة مشتركة).
 ظهور مضبوط عموماً.
 خط خصر ملائم.
 حلقات حزام.
 الجيوب الخلفية (أحياناً).

المصادر

 The Long And Short Of It - Skirts Of All Lengths Step Out This Season
 http://morningsun.net/stories/092798/fas_0927980031.html

الموضة في عقد 1990
الموضة في عقد 2000
الموضة في عقد 2010
تنانير

تنورة عمل


Habulica (naliep, lat. Actaea), biljni rod iz porodice Ranunculaceae s oko 30 vrsta uresnih trajnica, neke su ljekovite. U Hrvatskoj raste klasasta habulica (A. spicata), nazivana i vučji korijen i naliep klasnasti.

Rod je raširen Europom, Azijom i Sjevernom Amerikom.

Opis
Habulica, (rod Actaea) su višegodišnje zeljaste biljke u porodici žabnjakovki; svi su porijeklom iz šuma sjevernog umjerenog pojasa.

"Bijela habulica" (A. pachypoda; ponekad A. alba), porijeklom iz Sjeverne Amerike, visoka je 30 do 45 cm (12 do 18 inča) i ima bijele bobice. "Biljka Christopher" (A. spicata), porijeklom iz Euroazije, visoka je otprilike 30 do 60 cm (12 do 24 inča) i nosi ljubičasto crne bobice koje se ponekad koriste za izradu boje. "Crvena habulica" (A. rubra), porijeklom iz Sjeverne Amerike, jako nalikuje A. spicata. Plodovi su mu crveni ili boje slonovače. Korijenje i bobice habulice sadrže iritantne smole koje djeluju katarzično i izazivaju povraćanje. Biljke su korisni subjekti za sjenoviti divlji vrt.

Vrste

 Actaea arizonica (S.Watson) J.Compton
 Actaea asiatica H.Hara
 Actaea austrokoreana (H.W.Lee & C.W.Park) Cubey
 Actaea bifida (Nakai) J.Compton
 Actaea biternata (Siebold & Zucc.) Prantl
 Actaea brachycarpa (P.K.Hsiao) J.Compton
 Actaea cimicifuga L.
 Actaea cordifolia DC.
 Actaea dahurica (Turcz. ex Fisch. & C.A.Mey.) Franch.
 Actaea elata (Nutt.) Prantl
 Actaea europaea (Schipcz.) J.Compton
 Actaea frigida (Royle) Prantl
 Actaea heracleifolia (Kom.) J.Compton
 Actaea japonica Thunb.
 Actaea kashmiriana (J.Compton & Hedd.) J.Compton
 Actaea laciniata (S.Watson) J.Compton
 Actaea lancifoliolata (X.F.Pu & M.R.Jia) J.P.Luo, Q.Yuan & Q.E.Yang
 Actaea × ludovicii B.Boivin
 Actaea matsumurae (Nakai) J.Compton & Hedd.
 Actaea muliensis J.P.Luo, Q.E.Yang & Q.Yuan
 Actaea nanchuanensis (P.K.Hsiao) J.P.Luo, Q.Yuan & Q.E.Yang
 Actaea pachypoda Elliott
 Actaea podocarpa DC.
 Actaea purpurea (P.K.Hsiao) J.Compton
 Actaea racemosa L.
 Actaea rubifolia (Kearney) Kartesz
 Actaea rubra (Aiton) Willd.
 Actaea simplex (DC.) Wormsk. ex Prantl
 Actaea spicata L.
 Actaea taiwanensis J.Compton, Hedd. & T.Y.Yang
 Actaea vaginata (Maxim.) J.Compton
 Actaea yunnanensis (P.K.Hsiao) J.Compton

Vanjske poveznice

Izvori

Ranunculoideae

Habulica


عمود النصر  هو النصب الشهير في برلين، عاصمة ألمانيا. صمم من قبل هاينريش ستراك بعد 1864 لتخليد ذكرى الانتصار البروسي في الحرب البروسية الدنماركية، في الوقت الذي افتتح في 2 أيلول 1873، كما فازت بروسيا في الحرب البروسية النمساوية (1866) وانتصرت على فرنسا في الحرب الفرنسية البروسية حرب (1870-71)، مما اعطى التمثال هدف جديد. وعلى عكس الخطط الأصلية، فإن هذه الانتصارات في وقت لاحق في حروب ما يسمى توحيد ألهم بالإضافة لتمثال برونزي لفيكتوريا، وارتفاع 8.3 متر وتزن 35 طنا، من تصميم مؤسسة فريدريش دريك. مع ولع لإعطاء الأسماء المستعارة على المباني الشهيرة، استدعاء Goldelse التمثال، وهذا يعني شيء من هذا القبيل «الذهبي ليزي»

عمود النصر هي منطقة جذب سياحية لمدينة برلين، ويفتح يوميا: 9:30 صباحا—6:30 pm (أبريل—تشرين الأول)، إلى الساعة 9:30 صباحا—5:30 pm (نوفمبر—مارس).

مراجع

تأسيسات سنة 1873 في ألمانيا
مبان ومنشآت في ميته
معالم أثرية ونصب تذكارية في برلين
معالم في ألمانيا
منحوتات 1873
منحوتات في فيكتوريا

عمود النصر (برلين)