Der Kultursommer Garmisch-Partenkirchen (Eigenschreibweise KULTurSOMMER) ist ein seit 2003 jährlich im August und September in Garmisch-Partenkirchen stattfindendes Festival mit Theaterinszenierungen, Konzerten, Kleinkunst und Ausstellungen, dessen Spektrum von bayerischer Tradition bis zu internationalen Klassikern reicht. Seit 2013 wird der Kultursommer mit einer speziellen Michael-Ende-Woche eröffnet. Die Zukunft des Kultursommers ist derzeit offen.

Organisation
Auftraggeber des Kultursommers ist der Markt Garmisch-Partenkirchen. Künstlerischer Leiter war von Beginn an der Autor und Regisseur Georg Büttel, die organisatorische Gesamtleitung lag von 2003 bis 2016 bei Florian Zwipf-Zaharia, dessen Veranstaltungsagentur cultus production gmbh Ende September 2016 Insolvenz angemeldet hat. Die Programmatik des Kultursommers ist die Pflege kultureller Vielfalt. Jedes Jahr erschließt der Kultursommer mit anspruchsvollem Volkstheater neue Schauplätze des Werdenfelser Landes. In der Sparte Schauspiel werden ausschließlich eigens für das Festival konzipierte Neuinszenierungen bzw. Auftragswerke aufgeführt. In den Sparten Musik, Kleinkunst und Bildende Kunst initiiert und bündelt der Kultursommer Angebote von assoziierten Partnern wie örtlichen Kulturinstitutionen, Vereinen und Künstlergruppen. In fünf bis sechs Wochen Spielzeit kommen so 50 bis 60 Einzelveranstaltungen zusammen. Die Zuschauerzahlen bewegen sich zwischen 11.500 (2005) und 15.500 (2009) pro Saison.

Es gibt auch spezielle Angebote für Kinder und Jugendliche. Neben pädagogisch begleiteten Theater-Sondervorstellungen finden in Zusammenarbeit mit Jugendorganisationen und Schulen in Bayern und Tirol Wettbewerbe zu künstlerischen Themen und Jugendtheaterprojekte statt.

Ein weiterer wichtiger Bestandteil des Kultursommers sind Veranstaltungen zu Leben und Werk des in Garmisch-Partenkirchen geborenen Autors Michael Ende.

Theaterproduktionen
Jedes Jahr steht der KULTurSOMMER unter einem anderen Motto, auf das in den Hauptstücken Bezug genommen wird.

2003
 "Der Alpenkönig und der Menschenfeind" von Ferdinand Raimund, Bayernhalle (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Der Weibsteufel" von Karl Schönherr, Freilichtinszenierung hinter der Partnachklamm (Regie: Georg Büttel, Bühne: Schulen für Holz, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Der Doppeladler" von Jean Cocteau, Zugspitz-Gipfelhaus (Regie: Regina Rohrbeck, Bühne: Rainer Pokorny)
 "Am Samstag kommt das SAMS zurück" nach Paul Maar, Theaterzelt im Michael-Ende-Kurpark (Regie: Margot Schäfer)

2004
 "Der Leichenschmaus" von Jörg Maurer, Bayernhalle (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Tatjana Sanftenberg)
 "Shakespeares sämtliche Werke (leicht gekürzt)" von Adam Long, Daniel Singer und Jess Winfield, Shakesbierzelt im Hasental (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen & Nicola von Thurn)
 "Jim Knopf und Lukas der Lokomotivführer" nach Michael Ende, Theaterzelt im Michael-Ende-Kurpark (Regie: Margot Schäfer)

2005
 "Lokalbahn Partenkirchen-Garmisch" von Curt Werner nach Ludwig Thoma, Gasthof zum Rassen (Regie & Bühne: Helmut Schorlemmer)
 "Edelweiß & Königsblau", Revue, Theaterzelt im Michael-Ende-Kurpark (Regie: Georg Büttel, Kostüme: Tatjana Sanftenberg)
 "Jim Knopf und die wilde Dreizehn" nach Michael Ende, Theaterzelt im Michael-Ende-Kurpark (Regie: Margot Schäfer)

2006
 "Der Meineidbauer" von Ludwig Anzengruber, Freilichtinszenierung auf dem Kramer-Plateau (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Tatjana Sanftenberg)
 "Der kleine Horrorladen" von Alan Menken und Howard Ashman, Jugendtheaterprojekt in der Werdenfels-Aula (Regie: Georg Büttel)
 "Der satanarchäolügenialkohöllische Wunschpunsch" nach Michael Ende, Bühne U 1 (Regie: Margot Schäfer)

2007
 "Im Weißen Rössl" von Ralph Benatzky u. a., Freilichtinszenierung auf der Seebühne am Riessersee (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Tatjana Sanftenberg)
 "Magdalena" von Ludwig Thoma, Gasthof zum Rassen (Regie: Markus Völlenklee, Bühne: Charly Steck, Kostüme: Tatjana Sanftenberg)
 "Jugend ohne Gott" nach Ödön von Horváth, Theaterfassung von Angela Hundsdorfer, Jugendtheaterprojekt in der Werdenfels-Aula (Regie: Angela Hundsdorfer)
 "Das Traumfresserchen" nach Michael Ende, Schulen für Holz

2008
 "Die kleinen Verwandten" & "Erster Klasse", zwei Einakter von Ludwig Thoma, Bayernhalle (Regie: Harald Helfrich & Georg Büttel, Bühne: Christian de la Rosée, Kostüme: Annika Fischer)
 "Indien" von Josef Hader & Alfred Dorfer, Gasthof zum Rassen (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Annika Fischer)
 "Romeo und Julia" von William Shakespeare, Jugendtheaterprojekt in der Werdenfels-Aula (Regie: Angela Hundsdorfer)
 "Der Räuber Hotzenplotz" nach Otfried Preußler, Stationentheater im Michael-Ende-Kurpark (Regie: Angela Hundsdorfer, Kostüme: Pe Hebeisen)

2009
 "Der bayrische Jedermann" nach Hugo von Hofmannsthal, Freilichtinszenierung vor der Partenkirchener Pfarrkirche (Regie: Angela Hundsdorfer, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Die unendliche Geschichte" nach Michael Ende, Theaterfassung von Georg Büttel & Jana Jeworreck, Bühnenmusik: Wilfried Hiller, Werdenfels-Aula (Regie: Georg Büttel & Gaston Florin, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Die Raubritter vor München" von Karl Valentin in der Konzertmuschel des Michael-Ende-Kurparks (Regie: Tatjana Pokorny, Bühne: Rainer Pokorny)
 "Der kleine Mann" nach Erich Kästner, Bühne U 1 (Regie & Bühne: Dorothee Jordan)

2010
 "Flucht in die Heimat" von Harald Helfrich und Kai Irina Hahn, Freilichtinszenierung auf dem Forsthaus Graseck (Regie: Harald Helfrich, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Zaubernachtstraum", Revue, Freilichtinszenierung im Amphitheater des Michael-Ende-Kurparks (Regie: Georg Büttel & Gaston Florin, Bühne: Thomas Bruner)
 "Meister Eder und sein Pumuckl" nach Ellis Kaut, Schulen für Holz (Regie: Angela Hundsdorfer, Bühne: Schulen für Holz, Kostüme: Pe Hebeisen)

2011
 "Die Räuber" von Friedrich Schiller, Freilichtinszenierung beim Gschwandtnerbauern (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Willis wilde Weiber" von Harald Helfrich, Isabella Leicht & Dorothee Jordan, Bühne U 1 (Regie: Harald Helfrich)
 "Die zweite Prinzessin" von Gertrud Pigor, Freilichtinszenierung im Amphitheater des Michael-Ende-Kurparks (Regie & Bühne: Katja Lechthaler)

2012
 "Der Talisman" nach Johann Nestroy, Bayernhalle (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Schlafes Bruder" nach Robert Schneider, Theaterfassung von Angela Hundsdorfer, Freilichtinszenierung am Herrgottschrofen (Regie: Angela Hundsdorfer, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Peter Pan" nach James Matthew Barrie, Jugendtheaterprojekt in der Werdenfels-Aula (Regie: Georg Büttel)
 "Aschenputtel" nach den Gebrüdern Grimm, Stationentheater im Michael-Ende-Kurpark (Regie: Harald Helfrich, Bühne: Thomas Bruner & Nicola von Thurn, Kostüme: Pe Hebeisen)

2013
 "Momo" nach Michael Ende, neue Theaterfassung von Georg Büttel & Gaston Florin, Bühnenmusik: Wilfried Hiller, Freilichtinszenierung im Amphitheater des Michael-Ende-Kurparks (Regie: Georg Büttel & Gaston, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Der Wildschütz Jennerwein" von August Löw, Bühnenmusik: Jens Zerle, Jesse Thompson & Harald Helfrich, Freilichtinszenierung beim Berggasthof Panorama (Regie: Harald Helfrich, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Ursula Haug)
 "Das kleine Gespenst" nach Otfried Preußler, Bühne U 1 (Regie: Angela Hundsdorfer & Kolonastix)

2014
 "Ophelias Schattentheater" nach Michael Ende, neue Theaterfassung von Angela Hundsdorfer, Bühnenmusik: Jost H. Hecker, Freilichtinszenierung im Amphitheater des Michael-Ende-Kurparks (Regie: Angela Hundsdorfer, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Lumpazivagabundus" nach Johann Nestroy, bayerische Theaterfassung von Georg Büttel, Bühnenmusik: Jens Zerle & Jesse Thompson, Freilichtinszenierung im Amphitheater des Michael-Ende-Kurparks (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen); für das Bayerische Fernsehen aufgezeichnet – Erstausstrahlung am 12. November 2014
 "Krach im Hause Gott" von Felix Mitterer, Gasthof Zum Schatten (Regie: Harald Helfrich, Bühnenmusik: Thomas Unruh, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Die Wand" nach Marlen Haushofer, neue Theaterfassung von Angela Hundsdorfer, Bühnenmusik: Thomas Unruh, Freilichtinszenierung bei der Bergstation der Eckbauer-Bahn (Regie: Angela Hundsdorfer, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Doris Schnitzenbaumer)

2015
 "Der kleine Prinz" nach Antoine de Saint-Exupéry, neue Theaterfassung von Angela Hundsdorfer, Bühnenmusik: Thomas Unruh, Bühne U 1(Regie: Angela Hundsdorfer, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Das verkaufte Dorf" von August Löw nach Motiven des Romans von Fritz Müller-Partenkirchen, Freilichtbühne auf der Puit (Regie: Harald Helfrich, Bühnenmusik: Thomas Unruh, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Die Wirtin" nach Carlo Goldoni, neue Theaterfassung von Georg Büttel, Bühnenmusik: Thomas Unruh, Werdenfels-Aula (Regie: Georg Büttel, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)

2016
 Wiederaufnahme; "Momo" nach Michael Ende, neue Theaterfassung von Georg Büttel & Gaston Florin, Bühnenmusik: Wilfried Hiller, Freilichtinszenierung im Amphitheater des Michael-Ende-Kurparks (Regie: Georg Büttel & Gaston, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)

 "Räuber Kneißl - eine bayerische Legende" in eigener Theaterfassung von Angela Hundsdorfer, Bühnenmusik: Thomas Unruh & Erwin Rehling, Bayernhalle (Regie: Angela Hundsdorfer, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Kindertragöde" von Karl Schönherr, Freilichtbühne an der historischen Olympia-Bobbahn am Riessersee (Regie: Harald Helfrich, Bühnenmusik: Thomas Unruh, Bühne: Thomas Bruner, Kostüme: Pe Hebeisen)
 "Max & Moritz" nach Wilhelm Busch, Bühne U 1 (Regie: Kolonastix, Bühne & Ausstattung: Jane Saks)

Kritiken
 Dorothe Fleege: Ideale Spielwiese für die Räuber. (PDF; 1,4 MB) In: Süddeutsche Zeitung vom 26. August 2011, Nr. 196
 Sabine Reithmaier: Qualität die überzeugt. In: Süddeutsche Zeitung vom 25. August 2012

Weblinks
 Kultursommer 2016 auf der Website von Garmisch-Partenkirchen
 Kultursommer: Besetzungsliste kann sich sehen lassen. In: merkur-online.de vom 1. Mai 2012

Festival in Deutschland
Garmisch-Partenkirchen
Theaterfestival in Bayern
Kultur (Landkreis Garmisch-Partenkirchen)
Erstveranstaltung 2003
Veranstaltung im Landkreis Garmisch-Partenkirchen

Kultursommer Garmisch-Partenkirchen


Gödül, Gümüşhane ilinin Kelkit ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşim bölgede yaşanan savaşların etkisiyle harap olduğundan, 1516 yılı Osmanlı tahririnde günümüzdeki adıyla virane (boş) köylerden biri olarak kaydedilmiştir. Osmanlı yönetiminin iskan politikası sonucu 1530 yılı tahririnde sadece Müslümanlar'ın yaşadığı bir köy olarak görülürken, 1591 yılı tahririnde ise Hristiyanlar çoğunlukta olmak üzere Müslümanlar'ın da yaşadığı karışık bir köy olarak görülmektedir. 1642 yılı avarız defterine göre köyde; 20'si normal ve 6'sı askeri olmak üzere toplam 26 Müslüman hane bulunmaktadır. 1835 yılı sayımına göre (sadece erkek nüfus sayılmış) köyde, 8 hanede 29 erkek nüfus yaşamaktadır. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da Gödül adıyla kayıtlarda yer alan yerleşimin ismi 1960 yılı nüfus sayımıyla birlikte Güdül adını almış ve uzun yıllar bu isimle kaydedilmiştir. 2008 yılından itibaren yeniden Gödül adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Gümüşhane il merkezine 77 km, Kelkit ilçesine 12 km uzaklıktadır. Köy, ilçenin kuzeydoğusunda kurulmuştur. Halen faal durumda işletilen kömür ocakları mevcuttur. Köyün geniş mera alanları vardır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kelkit belde ve köyleri

Gödül, Kelkit


Tauson er et efternavn, der sandsynligvis har sin oprindelse fra Sverige. Der er også flest svenskere med navnet.
1. januar 2019 var der i følge Danmarks Statistik 16 nulevende danskere med efternavnet Tauson. Det samme som i 2018 og 2017, men et fald på én fra 2016.

Personer
 Christian Tauson (sportsskytte) – dansk godsinspektør og sportsskytte
 Jørgen Tauson – dansk direktør
 Peter Tauson – dansk ishockeyspiller og eksportchef
 Michael Tauson – dansk tennisspiller
 Søren Tauson – dansk ishockeyspiller
 Christian Tauson – dansk ishockeyspiller
 Caroline Groth Tauson – dansk atlet
 Clara Tauson – dansk tennisspiller

Se også
 Tausen

Referencer

Svenske efternavne

Tauson


Búrkínska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Búrkína Fasó í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins. Liðið hefur aldrei komist í úrslitakeppni HM en fékk silfurverðlaunin í Afríkukeppninni árið 2013.

Afrísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu

Búrkínska karlalandsliðið í knattspyrnu


Baffinstrømmen er en havstrøm som løber sydover langs den vestlige side af Baffinbugten, langs Baffin Island. Den udspringer fra Vestgrønlandsstrømmen med tilstrømning fra Polarhavet. Den bevæger sig med en hastighed på omkring 17 km i døgnet.

Se også
 Labradorstrømmen
 Østgrønlandsstrømmen

Havstrømme

Baffinstrømmen


Fernando Ferreira Meirelles (; born 9 November 1955) is a Brazilian film director, producer and screenwriter. He is best known for co-directing the film City of God, released in 2002 in Brazil and in 2003 in the U.S. by Miramax Films, which received international critical acclaim. For his work in the film, he was nominated for an Academy Award for Best Director. He was also nominated for a Golden Globe Award for Best Director in 2005 for The Constant Gardener, which garnered the Academy Award for Best Supporting Actress for Rachel Weisz. He also directed the 2008 adaptation of José Saramago's novel Blindness, and the 2011 film 360. In 2019 Meirelles directed and produced in Brazil the HBO original series Joint Venture and also directed The Two Popes for Netflix.

Early life

Meirelles was born in São Paulo, Brazil. Meirelles' father, José de Souza Meirelles, is a gastroenterologist who travelled regularly to Asia and North America (among other regions of the world), which gave Fernando the opportunity for contact with different cultures and places. His mother, Sônia Junqueira Ferreira, worked in landscape architecture and interior design.

Fernando is the second youngest of four children. He saw his older brother, José Marcos, die in a car-bike accident when he was only 4 years old. His two sisters, Márcia and Silvinha, graduated in theater and psychology, respectively. Fernando grew up in Alto dos Pinheiros, West Zone of São Paulo, and spent every vacation on the farms of relatives from both sides of his family. "Even I have a farm. I don't know why I bought it", he was quoted as saying.

His first experience with cinema was with his father, who often directed 8 mm films during his job at the university. He produced mostly western and thriller parodies, using his relatives and friends as actors. At 11, in 1967, Fernando spent a year in the United States in California, where he had contact with the hippie movement, which impressed him. At 13, with a borrowed Super 8 camera, Meirelles started producing small films, inspired by Norman McLaren's animations.

Career
He studied at the Architecture and Urbanism College in the University of São Paulo during the 1980s. His graduation work was done in the form of a film, instead of the traditional designs of the other students: he went to Japan and bought professional video equipment to do the job. He presented it and graduated with the minimum acceptable grade.

While studying architecture at the University of queens mary, Meirelles became involved in experimental film-making. After several years in independent television, he became an advertisement film director. He is still one of the partners of O2 Filmes, the biggest Brazilian advertisement firm, which has produced City of God, Domésticas and Viva Voz.

Along with four friends (Paul Morelli, Marcelo Machado, Dário Vizeu and Bob Salatini), Meirelles began his career with experimental films. Eventually, they formed an independent production company Olhar Eletrônico. Subsequently, new friends joined the group: Renato Barbiere, Agilson Araujo, Toniko and Marcelo Tas. In 1982 the company aired TV programs on current affairs, as well as the children series Castelo Rá-Tim-Bum, with 180 episodes. In addition to obtaining high ratings, they also introduced a refreshing humorous informality in news reporting.

By the end of the 1980s, he became increasingly interested on the advertising market. In 1990, Meirelles and friends closed down Olhar Eletrônico, opening an advertising business, O2 Films. One decade was enough for him to become one of the most important and sought-after advertising producers.

In 1997, Meirelles read the book Paulo Lins's City of God. He decided to adapt it to film, which was done in 2002, and decided that the actors in it would be selected among the inhabitants of slums. In a final triage, from 400 children, they selected 200, with whom they worked for the shooting of the film. The filming was done with a professional crew. The film was a national and international success.

In 2004, he was nominated for the Academy Award for Best Director for City of God. Also, at the 2004 Cannes Film Festival, the movie received four nominations: Best Director, Best Adapted Screenplay, Best Cinematography, and Best Film Editing.

With the recognition, he was offered a job in Hollywood. With The Constant Gardener, he again received critical acclaim, receiving several nominations, including for four Academy Awards and the Golden Globe Award for Best Director. Rachel Weisz went on to win the Academy Award and the Golden Globe Award for Best Supporting Actress. Meirelles insisted that the soundtrack be based on the music of African countries, and most of the filming was done in Kenya.

In 2007, he began shooting Blindness, a film adaptation of Nobel-prize winner José Saramago's book, Ensaio Sobre a Cegueira. The film, which was released in 2008, was the opening film of the Cannes Film Festival.

He was one of the creative directors of the opening ceremony of the 2016 Olympics in Rio de Janeiro, working on a shoestring budget equivalent to less than £5 million.

In 2019, Meirelles directed and produced the HBO original series Joint Venture, in which marijuana has been legalized in Brazil. The series follows the story of a young drug trafficker from São Paulo who, after the legalization of marijuana in Brazil, decides to abandon his life on crime and sell his weed legally along with an inexperienced investor partner. In the same year, he directed the drama film The Two Popes for Netflix, starring Anthony Hopkins and Jonathan Pryce.

Personal life
Fernando Meirelles is a Catholic.

Filmography

Television

Awards and nominations

References

External links

 KCRW's The Treatment: Fernando Meirelles
 Cannes 2008 interview with Fernando Meirelles on "Blindness" at IFC.com

1955 births
Living people
Brazilian film directors
Brazilian Roman Catholics
English-language film directors
Mass media people from São Paulo
Portuguese-language film directors
University of São Paulo alumni

Fernando Meirelles


Mazi Kalbimde Bir Yaradır; 1928 yılında sözlerini Necdet Rüştü Efe'nin yazdığı, Necip Celal Andel tarafından bestelenen tango.

Plağa kaydedilen Türkçe sözlü ilk tangodur. Andel'in opus 2 sayılı eseridir. Şarkı, ilk defa o günlerde konservatuvar öğrencisi olan Seyyan Hanım tarafından 1930-1931'de Sahibinin Sesi firması için plağa kaydedildi. Bu tangonun gördüğü büyük ilgi sonucu tango bir dans tür olarak Türk eğlence hayatına katılmış; plak firmaları başladıkları tango plakları üretimini 1965'e kadar kesintisiz sürdürmüştür.

Şarkıyı Seyyan Hanım'dan sonra Mahmure Hanım, Odeon firması için kaydetti. Mazi, 1974 yılında Esin Engin'in Tangolar albümünde seslendirildi. Eser ayrıca, İncesaz'ın 2005 Kasım ayında çıkardığı dördüncü albümüne adını vermiştir ve bu albümün ilk parçasıdır.

Tangonun nasıl doğduğunu Necip Andel'in 1950 Vedat Akın ile yaptığı söyleşide açıkladığına göre Mazi tangosu, Taksim Gazinosu'nda tanıştığı bir Alman kız için yazılmıştır.

Sözleri
Ben de gönül çektim eskiden
Yandı hayatım bu sevgiden
Anladım ki bir aşka bedel
Gençliğimmiş elimden giden

Önünde ben geldim de dize
Yâr olmadı bu kimse bize
En nihayet düşüp can verdim
Gözündeki yeşil denize

Sarmadımsa da belden, geçmedim bu emelden
Bir hazin maceradır onu aldılar elden
Başkasına yâr oldu, eller bahtiyâr oldu
Gönlüm hep baştan başa viran bir diyâr oldu

Mazi kalbimde bir yaradır
Bahtım saçlarımdan karadır
Beni zaman zaman ağlatan
İşte bu hazin hatıradır

Ne göğsünde uyuttu beni
Ne bûseyle avuttu beni
Geçti ardından uzun yıllar
O kadında unuttu beni

Sarmadımsa da belden, geçmedim bu emelden
Bir hazin maceradır onu aldılar elden
Başkasına yâr oldu, eller bahtiyâr oldu
Gönlüm hep baştan başa viran bir diyâr oldu..

Dış bağlantılar
Seyyan Hanım yorumu
Mahmure Hanım yorumu
Esin Engin yorumu
İncesaz (Dilek Türkan) yorumu

Kaynakça

1928 şarkıları
Tango

Mazi Kalbimde Bir Yaradır (tango)


William Cushing (March 1, 1732 – September 13, 1810) was one of the original five associate justices of the United States Supreme Court; confirmed by the United States Senate on September 26, 1789, he served until his death. His Supreme Court tenure of 20 years and 11 months was the longest among the Court's inaugural members. In January 1796, he was nominated by President George Washington to become the Court's Chief Justice; though confirmed, he declined the appointment. He was the last judge in the United States to wear a full wig (Court dress).

Early life and education
Cushing was born in Scituate, Massachusetts Bay, on March 1, 1732. The Cushing family had a long history in the area, settling Hingham in 1638. Cushing's father John Cushing (1695–1778) was a provincial magistrate who in 1747 became an associate justice of the Superior Court of Judicature, the province's high court. William Cushing's grandfather John Cushing (1662–1737/38) was also a superior court judge and member of the governor's council.

Cushing's mother, Mary Cotton Cushing, was a daughter of Josiah Cotton (1679/80–1756). They were descended from Rev. John Cotton, the great 17th century Puritan theologian. Josiah Cotton and Richard Fitzgerald, a teacher at a local Latin school, were responsible for young Cushing's early education.

Cushing graduated from Harvard College in 1751 and became a member of the bar of Boston in 1755. After briefly practicing law in Scituate, he moved to Pownalborough (present-day Dresden, Maine, then part of Massachusetts), and became the first practicing attorney in the province's eastern district (as Maine was then known). In 1762 he was called to become a barrister, again the first in Maine. He practiced law until 1772, when he was appointed by Governor Thomas Hutchinson to replace his father (who had resigned) on the Superior Court bench.

Career
Not long after his tenure on the Massachusetts bench began, a controversy arose over revelations that court judges were to be paid by crown funds from London rather than by an appropriation of the provincial assembly. Cushing did not express any opinion on the matter, but declined the crown payment in preference to a provincial appropriation.

After the American Revolutionary War broke out in April 1775, the Massachusetts Provincial Congress (which exercised de facto control over the province outside besieged Boston), sought to reorganize the courts to remove the trappings of British sovereignty.  Consequently, it essentially dissolved the Superior Court and reformed it in November 1775. Of all its justices, Cushing was the only one retained.

The congress offered the seat of Chief Justice first to John Adams, but he never sat, and resigned the post in 1776. The provincial congress appointed Cushing to be the court's first sitting Chief Justice in 1777. He was a charter member of the American Academy of Arts and Sciences (1780). He would sit as Massachusetts Chief Justice until 1789, during which period the court ruled in 1783 that slavery was irreconcilable with the new state constitution, and it was ended in the state.

Massachusetts chief justice
In 1783, Cushing presided over a series of cases involving Quock Walker, a slave who filed a freedom suit based on the language of the new state constitution. In Commonwealth v. Jennison, Cushing stated the following principles, in his charge to the jury:

This was taken to mean that slavery was incompatible with the state constitution ratified in 1779, and that slavery was therefore ended in the state. The case relied on a 1781 freedom suit brought by slave Elizabeth Freeman, also known as Mum Bett, on the same grounds; a Massachusetts county court ruled in her favor in 1781.

During Shays' Rebellion (1786–87), Cushing ensured that court sessions continued, despite the aggressive protests of the armed rebels, and later presided over their trials. A year later, in 1788, he served as vice president of the Massachusetts convention, which narrowly ratified the United States Constitution.

U.S. Supreme Court
On September 24, 1789, President George Washington nominated Cushing for one of the five associate justice positions on the newly established Supreme Court. His appointment (along with those of: John Blair Jr.; Robert H. Harrison; John Rutledge; and James Wilson; plus that of John Jay for Chief Justice) was confirmed by the Senate two days later. Cushing's service on the Court officially began February 2, 1790, when he took the Judicial oath. He generally held a nationalist view typically in line with the views of the Federalist Party, and often disagreed with Thomas Jefferson's Democratic-Republicans.  His two most important decisions were probably Chisholm v. Georgia and Ware v. Hylton, which held that treaties made under the Constitution supersede state law. Though he served on the Court for two decades, only 19 of his decisions appear in the United States Reports.

Cushing administered the oath of office at Washington's second inauguration on March 4, 1793. This was the first inauguration to take place in Philadelphia (then the nation's capital).

When Chief Justice John Jay resigned from the Court in June 1795, during a long Senate recess, Washington appointed John Rutledge as the new chief justice by a recess appointment.  On December 15, 1795, during the Senate's next session, it rejected Rutledge's nomination. Washington subsequently nominated Cushing on January 26, 1796; the Senate confirmed the nomination the following day.

Cushing received his commission on January 27, but returned it to Washington on February 2, declining appointment.  An error in the rough minutes of the Court on February 3 and 4, 1796, lists Cushing as Chief Justice, although this entry was later crossed out.  This error can be explained by the text of the Judiciary Act of 1789, which allowed for the Court to hear cases with a quorum of only four justices; that is, the Chief Justice need not always be present for the Court to conduct business. As Cushing was the most senior associate justice present on those dates, he would have been expected to serve as the presiding justice, directing the Court's business.

Washington then nominated Oliver Ellsworth to be chief justice, transmitting the nomination to the Senate in a March 3 message stating that Ellsworth would replace "William Cushing, resigned."  Subsequent histories of the Court have not counted Cushing as chief justice, but instead report that he declined the appointment.  Had Cushing accepted promotion to chief justice and then resigned, he would have had to leave the Court entirely; accepting the appointment would have implicitly required Cushing to resign his place as associate justice.  That he continued on the Court as an associate justice for years afterward lends weight to the assertion that Cushing declined promotion.  Additionally, Cushing's February 2 letter explicitly stated his return of the commission for chief justice, and his desire to retain his seat as associate justice.

Later life and death
In 1810, Cushing died in his hometown of Scituate, Massachusetts. He is buried in a small cemetery there which is also a state park.

See also

Judiciary Act of 1789
List of nominations to the Supreme Court of the United States
List of United States Supreme Court cases prior to the Marshall Court
List of justices of the Supreme Court of the United States

References

Bibliography

 Davies, Ross E.: "William Cushing, Chief Justice of the United States", University of Toledo Law Review, Vol. 37, No. 3, Spring 2006
 Flanders, Henry. The Lives and Times of the Chief Justices of the United States Supreme Court. Philadelphia: J. B. Lippincott & Co., 1874 at Google Books.

 Mauro, Tony: "The Chief Justice Who Wasn't There", Legal Times (September 19, 2005)
  (Rugg was chief justice of the Massachusetts SJC when he wrote this biographical sketch.)

External links

 Michael Lariens, William Cushing Biography.
 Oyez, U.S. Supreme Court media, William Cushing Biography.
 Supreme Court Historical Society, William Cushing.

|-

|-

1732 births
1810 deaths
18th-century American judges
19th-century American judges
American people of English descent
American Unitarians
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Harvard College alumni
Justices of the Massachusetts Superior Court of Judicature
Massachusetts Federalists
Justices of the Massachusetts Supreme Judicial Court
People from Scituate, Massachusetts
United States federal judges appointed by George Washington
Justices of the Supreme Court of the United States
People from Dresden, Maine
Cushing family

William Cushing


Niame Vilayeti, Cezayir'in kuzeybatısında yer alan bir vilayet.

33.852 km2 yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 204.000'dir. Vilayetin merkezi Niame şehridir.

Nâme (il)


Nefron, böbreğin en küçük yapısal birimidir. Nefron böbrekte idrarın yapıldığı morfolojik üniteyi oluşturur. Bir böbrekteki nefron sayısı 1-2 milyon arasındadır. Nefronlar ortak açılma kanalları ile böbrek papillaları üzerindeki deliklere açılırlar. Böylece oluşan idrar ilk olarak kalikslerde ve dolayısı ile havuzcukta biriktirilmiş olur. Sağ ve sol böbreklere gelen günlük kan akımı 1,5 tonu bulur. Nefronlarda gerçekleşen süzme (filtrasyon), salgılama (sekresyon) ve geri emilme (reabsorpsiyon) aşamalarından sonra idrar şeklinde atılan miktar 1,5 lt kadardır.
Ayrıca içindeki süzücü kanallar kanı temizlemekte yardımcıdır. Bir nefronda; bowman kapsülü, glomerulusa kan getiren afferent damar, glomerulusdan kanı uzaklaştıran efferent damar, glomerulus ve tubuluslar bulunmaktadır.

Böbrek

Nefron


MASE, Multi Aegis Site Emulator'un kısaltmasıdır. NATO Hava Savunma ve Gözetleme birimleri tarafından farklı radar sensörlerden gelen bilginin işlenmesi ve dijital ortamda teşhiri ilkesine dayanır.

NATO
Kısaltmalar

MASE


Kalamış Atatürk Parkı, İstanbul ilinin Kadıköy ilçesinin Kalamış semtinde Münir Nurettin Selçuk Caddesi üzerinde Marmara Denizi kıyısında yer alan bir park.

Kalamış Parkında futbol, basketbol ve tenis sahası, çocuk bahçesi, köpek gezdirme alanı ve benzeri tesisler bulunur.

Kaynakça

Kadıköy'deki parklar

Kalamış Atatürk Parkı


Gemi inşaatı ve gemi makineleri mühendisliği, her türlü sivil ya da askeri deniz aracının (gemi, yat, denizaltı, açık deniz yapıları, platformlar), bu araçların makinelerinin ve diğer donanımlarının tasarım, üretim ve planlamasından sorumlu mühendislik dalı. İngilizcede Naval Architecture and Marine Engineering olarak karşılık bulur.

Temeli makine mühendisliğine dayanmakta olup zamanla ayrı bir disiplin haline gelmiştir. Deniz teknolojisi mühendisliği birçok ortak yönü olmakla beraber, Gemi makineleri işletme mühendisliği ile karıştırılmaması gerekir.

Çalışma alanları
Gemi inşaatı ve gemi makineleri mühendislerinin temel çalışma sahaları tersaneler, dizayn büroları, denizcilik şirketleri, denetim kuruluşları, üniversiteler, ürün ve servis sağlayıcı firmalar olmakla beraber farklı sektörlerde de çalışmak mümkündür.

Ayrıca bazı ek eğitimlerin ardından gemilerde de uzakyol vardiya mühendisi yeterliliği ile çalışmak mümkündür. Daha sonra alınan eğitimler ve sınavlar sonucunda üst yeterliliklere terfi imkânı da vardır.

Gereken nitelikler
Genel olarak tüm mühendislik alanlarında olduğu gibi
Matematik, fizik ve bu alanları temel alan diğer branşlarda yetenekli olabilme, üç boyutlu düşünebilme,
Karşılaşılan bir durumu analiz edebilme, elde edilen sonuçlara göre hızlı ve doğru karar verebilme,
Yaratıcı olabilme, eleştiri kaldırabilme ve takım olarak uyumlu çalışabilme
becerilerinin iyi ve geliştirilebilir olması gerekmektedir.

Eğitim
Türkiye'de gemi inşaatı ve gemi makineleri mühendisliği programında eğitim süresi 4 yıldır.

Eğitim süresince birçok mühendislik alanında olduğu gibi temel bilim ve temel mühendislik derslerinin ardından, alan dersleri ile tamamlayıcı dersler verilmektedir. Eğitim kurumuna göre derslerin adı, içeriği ve kapsamı değişebilmekte, bölünmüş ya da bir diğeri ile iç içe olabilmektedir.

Temel Dersler: Matematik, fizik, kimya, teknik resim, mühendisliğe giriş, bilgi teknolojileri, bilgisayar programlama, yabancı dil dersleri, istatistik, sayısal yöntemler
Temel Mühendislik Dersleri: Mekanik, statik, dinamik, mukavemet, malzeme, imalat, ısı transferi, termodinamik, akışkanlar mekaniği
Alan Dersleri: Gemi geometrisi, gemi yapıları, hidrostatik, stabilite, hidrodinamik, gemi direnci ve sevki, gemi makineleri, gemi yardımcı makineleri, yüksek hızlı tekneler, gemi ve makine tasarımı, tersane işletme ve organizasyonu, otomasyon, ısıtma-soğutma, elektrik, ekonomi, hukuk gibi meslek alanını ve sektörü ilgilendiren konularda dersler okutulur.

Eğitim esnasında çeşitli ödevler, projeler ve sunumlar hazırlanır. Staj zorunluluğu vardır.

Türkiye'deki eğitim kurumları
Türkiye'de gemi inşaatı ve gemi makineleri mühendisliği eğitimi
 İstanbul Teknik Üniversitesi (İTÜ)
 Yıldız Teknik Üniversitesi (YTÜ)
 [Bursa Teknik Üniversitesi]]
(BTÜ)
 Karadeniz Teknik Üniversitesi (KTÜ)
 İskenderun Teknik Üniversitesi (ISTE)
 Bandırma 17 Eylül Üniversitesi (BANÜ)
 Deniz Harp Okulu (DHO)
 Piri Reis Üniversitesi'nde verilmektedir.

Ayrıca bakınız

 Gemi Mühendisleri Odası

Kaynakça

!1
Denizcilik eğitimi


The Jacksonville Jumbo Shrimp are a Minor League Baseball team of the International League (IL) and the Triple-A affiliate of the Miami Marlins. They are located in Jacksonville, Florida, and are named for shrimp caught in the area. The team plays their home games at 121 Financial Ballpark, which opened in 2003. They previously played at Sam W. Wolfson Baseball Park from 1962 until the end of the 2002 season.

A team known as the Jacksonville Suns competed in the Triple-A International League from 1962 to 1968. The franchise was relocated to Norfolk, Virginia, as the Tidewater Tides in 1969. After one season without professional baseball, a different Suns team came to the city in 1970 as members of the Double-A Southern League (SL). From 1985 to 1990, the team was known as the Jacksonville Expos during an affiliation with the Montreal Expos, but they returned to the Suns moniker in 1991. The club rebranded as the Jacksonville Jumbo Shrimp before the 2017 season. In conjunction with Major League Baseball's reorganization of Minor League Baseball in 2021, the Jumbo Shrimp were elevated to the Triple-A East, which was renamed the International League in 2022.

Jacksonville won their only IL championship in 1968 as the Triple-A affiliate of the New York Mets. They won the SL championship six times. The first came in 1996 as the Double-A affiliate of the Detroit Tigers. As a farm club for the Los Angeles Dodgers, they won in  2001 and 2005. Three SL titles were won as the Double-A affiliate of the Miami Marlins, including back-to-back championships in 2009 and 2010 and most recently in 2014.

History
Jacksonville, Florida, has hosted professional baseball teams since the late 19th century. Six teams of the Southern League of Colored Base Ballists were based in the city in 1886. An unnamed team played in an early iteration of the Florida State League in 1892. With only a few interruptions from 1904 to 1961, the city was home to such Minor League Baseball teams as the Jays, Tars, and Braves, which played predominantly in the original South Atlantic League ("Sally League"), a predecessor to the modern Southern League. Jacksonville was also home to the Red Caps of the Negro leagues.

International League (1962–1968)
The first team from the Sunshine State of Florida known as the Jacksonville Suns arrived in the city by way of Havana, Cuba, and Jersey City, New Jersey. Following the Cuban Revolution in 1959, the Havana Sugar Kings of the Triple-A International League (IL) relocated to become the Jersey City Jerseys during the 1960 season. The franchise folded after the 1961 campaign and was bought by a local group headed by Samuel W. Wolfson, previously the owner of the Jacksonville Braves. The Suns played their home games at Jacksonville Baseball Park, which was renamed Sam W. Wolfson Baseball Park after Wolfson's death in 1963.

As the Triple-A affiliate of the Cleveland Indians, the Suns ended their first season by winning the 1962 International League pennant with a league-best 94–60 record under manager Ben Geraghty. In the Governors' Cup playoffs for the IL championship, they won the semifinals over the Rochester Red Wings but lost the finals to the Atlanta Crackers, 4–3. Shortstop/second baseman Tony Martínez was selected for the IL Most Valuable Player (MVP) Award, and right-hander Joe Schaffernoth won the Most Valuable Pitcher Award.

In 1964, Jacksonville became the top farm club of the St. Louis Cardinals. The team won a second IL pennant that year under manager Harry Walker with an 89–62 season, but they were eliminated in the postseason semifinals by Rochester. Shortstop Joe Morgan was selected as the 1964 league MVP. The Suns switched affiliations to the New York Mets in 1966.  During this period, pitchers Tom Seaver (1966) and Nolan Ryan (1967), both future Baseball Hall of Fame inductees, played for the Suns. Skipper Clyde McCullough led the 1968 Suns to win their only IL playoff championship. After defeating the Toledo Mud Hens, 3–1, in the semifinals, they won the league crown over the Columbus Jets, 4–0, in the finals.

When the Milwaukee Braves moved to Atlanta in 1966, the Atlanta Crackers relocated to Richmond, Virginia. This left Jacksonville as the southernmost team in the league, far away from the nearest clubs in Richmond and Louisville, Kentucky. After the 1968 season, the team was relocated to Norfolk, Virginia, as the Tidewater Tides. Jacksonville went without a minor league team in 1969.

Southern League (1970–2020)

A new Suns team began play in 1970 when the Double-A Southern League (SL) added expansion franchises in Jacksonville, and Mobile, Alabama. Jacksonville became the Double-A affiliate of both the Milwaukee Brewers and Montreal Expos for their first Southern League season. They became a Cleveland Indians farm club in 1971, and then began a much longer affiliation with the Kansas City Royals in 1972.

The Suns made their first Southern League playoff appearance in 1973 behind Manager of the Year Billy Gardner. They won the Eastern Division title but lost the championship finals versus the Montgomery Rebels, 3–1. Jacksonville returned to the playoffs in 1974 via another Eastern Division title but were again denied a championship by the Knoxville Sox, 3–2. By 1977, the SL had begun using a split-season schedule wherein the division winners from each half qualified for the postseason. The Suns won 1977's Second Half Eastern Division title, won the division title over the Savannah Braves, but lost to Montgomery, 2–0, in the finals. Jacksonville made two more appearances in the playoffs with Kansas City but lost in the finals each time. The 1982 team won both halves of the season with a league-best 83–61 record under Manager of the Year Gene Lamont, but they ultimately lost the championship to the Nashville Sounds, 3–1. The 1983 second-half champion Suns lost in the finals, 3–1, to the Birmingham Barons. Outfielder John Morris was selected as the 1983 Southern League MVP.

Jacksonville became the Double-A affiliate of the Montreal Expos in 1984. After being purchased by Peter Bragan Sr. and his family in 1985, the team was renamed the Jacksonville Expos. Much like in the previous affiliation, the Expos made four playoff appearances in seven seasons with Montreal but were eliminated in the Eastern Division series on each occasion (1986, 1987, 1988, and 1990). Individual players and managers, however, garnered several league awards during this period. First baseman Andrés Galarraga was the 1984 Southern League MVP, and skipper Rick Renick was the season's Manager of the Year. Tommy Thompson was recognized as the top manager for 1987 after leading the Expos to a league-best 85–59 record. Starting pitcher Brian Holman won the 1987 Most Outstanding Pitcher Award. Two other notable players to appear for Jacksonville in 1987 were future National League MVP Larry Walker and future Hall of Famer Randy Johnson. In 1990, starter Brian Barnes was the Most Outstanding Pitcher, and Jerry Manuel was the Manager of the Year.

Upon switching affiliation to the Seattle Mariners in 1991, the team reverted to its Suns moniker. Over four seasons with Seattle, the Suns never qualified for the playoffs. Right-hander Jim Converse won the 1992 Most Outstanding Pitcher Award after leading the Southern League with 157 strikeouts. Future major league All-Stars Alex Rodriguez (1994) and Bret Boone (1991) came through Jacksonville during the Mariners affiliation.

The Detroit Tigers became the parent club of the Suns in 1995. Behind the leadership of managers Bill Plummer and Larry Parrish, the 1996 Suns won both halves of the season and then the Eastern Division title over the Carolina Mudcats. They went on to defeat the Chattanooga Lookouts, 3–1, to win their first Southern League championship and first league title since 1968. The Detroit-affiliated Suns reached the championship finals twice more but lost to the Mobile BayBears in 1998 and West Tenn Diamond Jaxx in 2000. Outfielder Gabe Kapler won the 1998 MVP Award after leading the league in home runs (28), hits (176), runs (113), doubles (47), RBI (146), total bases (319, and sacrifice flies (11). Closer Francisco Cordero, the league's saves leader (27), was 1999's Most Outstanding Pitcher.

Jacksonville affiliated with the Los Angeles Dodgers in 2001. Manager of the Year John Shoemaker's 2001 club paced the league with an 83–56 mark, winning both halves of the season. They bested Chattanooga, 3–2, to advance to the finals against the Huntsville Stars, but the September 11 terrorist attacks brought a halt to the championship series before it began. Jacksonville and Huntsville were declared co-champions. The 2002 season was the Suns' last year at Wolfson Park. They moved into the newly constructed Baseball Grounds of Jacksonville, later renamed 121 Financial Ballpark, at the start of the 2003 season. The 11,000-seat, US$34-million venue was created as part of the Better Jacksonville Plan. The 2002 team made a bid to win the championship outright but was swept by Birmingham in the best-of-five finals. Starter Joel Hanrahan was 2003's Most Outstanding Pitcher. With Shoemaker still at the helm, the Suns won the first half title before sweeping Birmingham, 3–0, in the Southern Division series. They went on to win their third Southern League championship over West Tenn, 3–1. Though the 2006 club was eliminated by the Montgomery Biscuits in the division series, Shoemaker won his second Manager of the Year Award, and Spike Lundberg was selected as the league's Most Outstanding Pitcher.

Jacksonville entered into a new affiliation with the Florida Marlins in 2009; the MLB team became the Miami Marlins in 2012. The relationship got off to an auspicious start as the Suns won back-to-back Southern League championships. Brandon Hyde's 2009 second-half winners swept Birmingham for the Southern Division title then defeated the Tennessee Smokies, 3–1, in the finals for the championship win. Tim Leiper took over managerial duties for the 2010 season. After winning both halves of the season with an 81–59 record, Jacksonville bested Mobile, 3–1, in the division series before knocking off Tennessee, 3–1, for the second-straight year in the championship round. Tom Koehler won that season's Most Outstanding Pitcher Award. In 2014, the Suns finished the regular season on a ten-game winning streak, edging out the Mississippi Braves by one game to win the second half title. Including the playoffs, the Suns won 16 of their final 17 games en route to winning the Southern Division title over Mobile and their sixth and final Southern League championship over Chattanooga, 3–0. Justin Nicolino was recognized as the league's Most Outstanding Pitcher.

The Bragan family sold the franchise to Ken Babby of Fast Forward Sports Group in 2015. The Suns rebranded after the 2016 season, becoming the Jacksonville Jumbo Shrimp. The name combines shrimping, which is popular on Jacksonville's St. Johns River, with the sentiment that Jacksonville, Florida's largest city, still has a small-town feel, hinting at the moniker's oxymoronic nature. The 2017 team won a second half title, but they lost the Southern Division to the Pensacola Blue Wahoos. The start of the 2020 season was postponed due to the COVID-19 pandemic before being cancelled on June 30.

Triple-A East / International League (2021–present)

Since the move to 121 Financial Ballpark, the Suns have consistently been at or near the top of their league in attendance. This success led to speculation that the team could return to the Triple-A level in the future. In conjunction with Major League Baseball's reorganization of the minor leagues after the 2020 season, the Jumbo Shrimp were selected to move up to the Triple-A classification—making them the only active Florida-based team at that level—and continue as affiliates of the Miami Marlins in 2021. They were placed in the 20-team Triple-A East. Jacksonville began competition in the new league on May 4 with an 11–5 victory over the Norfolk Tides at 121 Financial Ballpark. They ended the season in second place in the Southeastern Division with a 69–51 record. No playoffs were held to determine a league champion; instead, the team with the best regular-season record was declared the winner. However, 10 games that had been postponed from the start of the season were reinserted into the schedule as a postseason tournament called the Triple-A Final Stretch in which all 30 Triple-A clubs competed for the highest winning percentage. Jacksonville finished the tournament tied for seventh place with a 6–4 record. In 2022, the Triple-A East became known as the International League, the name historically used by the regional circuit prior to the 2021 reorganization.

Season-by-season records

Radio and television
Scott Kornberg has been the play-by-play announcer for Jumbo Shrimp games since 2020. Live audio broadcasts are available online through the team's website, on WOKV 690 AM, and the MiLB First Pitch app. Games can be viewed through the MiLB.TV subscription feature of the official website of Minor League Baseball, with audio provided by a radio simulcast.

Roster

Awards

Fourteen players, six managers, and six executives have won league awards in recognition for their performance with Jacksonville.

Notes

See also
Jacksonville Jumbo Shrimp players (2017–present)
Jacksonville Suns players (1962–1968, 1970–1984, 1991–2016)
Jacksonville Expos players (1985–1990)

References

External links

 Statistics from Baseball-Reference

1962 establishments in Florida
Baseball in Jacksonville, Florida
Baseball teams established in 1962
Cleveland Guardians minor league affiliates
Detroit Tigers minor league affiliates
International League teams
Southern League (1964–present) teams
Kansas City Royals minor league affiliates
Los Angeles Dodgers minor league affiliates
Miami Marlins minor league affiliates
Montreal Expos minor league affiliates
New York Mets minor league affiliates
Professional baseball teams in Florida
Seattle Mariners minor league affiliates
St. Louis Cardinals minor league affiliates
Triple-A East teams

Jacksonville Jumbo Shrimp


Thomas Hürlimann (Zug, 21 de diciembre de 1950) es un escritor suizo germanófono.

Su madre fue Margrit Gritli y su padre era el consejero federal Hans Hürlimann. Libros suyos como Der große Kater o Fräulein Stark han sido polémicos por criticar la sociedad suiza alemana. Vive actualmente en Willerzell, Suiza y Berlín, Alemania.

Obra
 Großvater und Halbbruder, Frankfurt am Main, 1980
 Die Tessinerin, Zúrich, 1981
 Stichtag; Großvater und Halbbruder, Frankfurt am Main, 1984
 Der Ball, Zúrich, 1986
 Das Gartenhaus, Zúrich 1989
 Der letzte Gast, Zúrich 1990
  Der Gesandte, Zúrich 1991
 Innerschweizer Trilogie, Zúrich 1991
 Die Satellitenstadt, Zúrich 1992
 Güdelmäntig, Einsiedeln 1993
 Unter diesen Sternen, Weilheim 1993
  Carleton, Zúrich 1996
 Der Franzos im Ybrig, Zúrich 1996
  Zwischen Fels und See, Múnich 1996
 Das Holztheater, Zúrich 1997
  Der große Kater, Zúrich 1998
 Das Lied der Heimat, Frankfurt am Main 1998
  Das Einsiedler Welttheater, Zúrich 2000, 2007
  Fräulein Stark, Zúrich 2001
 Himmelsöhi, hilf!, Zúrich 2002
 Vierzig Rosen, Zúrich 2006
 Das Einsiedler Welttheater, Zúrich 2007
 Der Sprung in den Papierkorb. Geschichten, Gedanken und Notizen am Rand, Zúrich 2008

Referencias

Escritores de Suiza del siglo XX
Escritores en alemán del siglo XX
Escritores en alemán del siglo XXI
Miembros de la Academia Alemana de Lengua y Literatura
Miembros de la Academia de las Artes de Berlín
Escritores de Suiza del siglo XXI
Premio Gottfried Keller
Nacidos en Zug

Thomas Hürlimann


Antonio Pascual Narbona (1773 Mauvila, Florida Occidental española territorios del Imperio español [actualmente parte de Alabama, Estados Unidos] - 20 de marzo de 1830 Arizpe, Sonora, México) Militar, político, jefe superior político de la Provincia de Sonora y gobernador del estado de Nuevo México.

Perfil biográfico
Criollo nacido en Mobile (ciudad llamada durante el gobierno español como Mavila o Mauvila), en la Florida española, que corresponde hoy al sur de Alabama. Arribó a Sonora en el destacamento de Santa Cruz, promovido por su cuñado el brigadier Enrique Grimarest que era Comandante en Jefe.
Inició su carrera militar en las compañías presidiales, pasó a Campeche, de allí al Estado y en 1759, siendo Alferéz de la Compañía de Tucson, acompañó al capitán José Zúñiga en el reconocimiento del camino de Sonora a Nuevo México al través del Moqui. En 1809 era capitán de la compañía situada en Fronteras; pasó a la del Tucson y en 1819 sometió de paz a los apaches del Pinal que se encontraban en pugna con los asentados en el presidio. Ascendió a teniente coronel en 1820, fue ayudante inspector de la comandancia general, tuvo el mando de las armas en Arizpe y el 6 de septiembre de 1821 encabezó a los jefes y oficiales de la guarnición que juraron la independencia de acuerdo con las bases del Plan de Iguala. Como el jefe superior político se negó a asumir igual actitud, resignó el poder y el teniente coronel Narbona se hizo cargo del mando de las armas en las Provincias de Sonora y Sinaloa. Días después salió con fuerzas en dirección a Guaymas en virtud de que el padre Pedro Leyva y los vecinos se habían negado a jurar el citado Plan y los sometió.

Electo segundo vocal de la diputación provincial, el 23 de julio de 1822 se hizo cargo, por ministerio de la ley, del mando político de las Provincias de Sonora y Sinaloa. Administrativamente se manifestó apocado en el despacho de los asuntos del Gobierno; durante su gestión se separaron las Provincias por primera vez; en el primer semestre de 1823 sometió a los ópatas y a los yaquis que principiaban a agitarse y en agosto entregó el mando político y militar al coronel Urrea. Ascendió a coronel, en abril de 1825, tomó el mando de las armas, contribuyó a debelar a los yaquis encabezados por Jusacamea, resignó la comandancia en el general Figueroa.

Fue gobernador de Nuevo México en los años de 1825 a 1827.

Falleció en Arizpe el 20 de marzo de 1830 y su hijo del mismo nombre, que también fue militar y alcanzó el grado de coronel, fue asesinado por los apaches en Cuquiárachi, en el umbral de su casa, el 23 de diciembre de 1848.

Cañón de Chelly

Un episodio importante en la historia militar de Nuevo México y citado en los libros de historia de los navajos es el sitio del Cañón de Chelly, acontecido en enero de 1805. Antonio Narbona, teniente criollo, viajó del pueblo Zuñi al cañón de Chelly con tropas españolas y guías indígenas para castigar a los indios navajo por sus ataques a Cebolleta, un puesto militar español en la base de la montaña Taylor (la montaña sagrada de los navajos, llamada también montaña turquesa). Los Navajos habían estado atacando Cebolleta y asentamientos españoles cercanos como una forma de reclamar sus tierras para pastoreo. Los Navajos perdieron más de 115 personas entre ellos 90 guerreros navajos murieron en ese ataque y 33 niños y mujeres fueron esclavizados. Por estos hechos el enclave de piedra es también conocido como la cueva de la Masacre.

Gobernador de Nuevo México

En 1825 el Presidente James Monroe fue convencido de enviar a tres representantes a Santa Fe, Nuevo México, a negociar una "carretera entre las naciones" y a establecer rutas comerciales y de caza. George Champlin Sibley se entrevistó con el Gobernador Narbona y estableció cordiales relaciones.

El gobernador Narbona también estableció permisos de caza para pieles en 1826, autorizando una expedición de comercio y la caza de animales proveedores de pieles a Sonora, actualmente en la baja cuenca del río Gila que corresponde a Arizona.

Referencias

Nacidos en Mobile
Gobernadores de Nuevo México (estado mexicano)
Insurgentes de la independencia de México
Militares de México
Militares de Sonora
Políticos de Sonora
Fallecidos en Arizpe

Antonio Pascual Narbona


K. Jamuna Rani (Tamil: கே ஜமுனா ராணி.) (Nacida el 17 de mayo de 1938 en Andhra Pradesh) es una cantante prolífica de playback o reproducción india que ha interpretado más de 6.000 canciones en telugu, el tamil, canarés, malayalam y los idiomas cingalés.

Rani era la hija del oficial de K. Varadarajulu y Droupathy K., una violinista. Ella primero contribuyó con su voz en una película cuando contaba unos 7 años de edad en el film titulado "Telugu Tyagayya" (1946). A los trece años, Rani fue vocalizar para los personajes principales en películas como "Valayapathy". Ella tenía una propuesta con "Asauym Ennesamum" para interpretar una canción, para la película "Gulebakaavali" en lengua Tamil en 1955.

Rani cantó por primera vez para el cine en Sri Lanka, para la película "Sujatha" en 1953 bajo la dirección del compositor Ananda Samarakoon. Posteriormente, contribuyó a Warada Kageda (1954), Seda Sulang (1955, trabajando de nuevo con Samarakoon), Mathalan (1955), Suraya (1957), y Vana Mohini (1958).

Filmografía
 Tyagayya (Telugu, 1946)
 Drohi (Telugu, 1948)
 Sujatha (Sinhala, 1953)
 Parivartana (Telugu, 1954)
 Gulebakavali (Tamil, 1955)
 Seda Sulang (Sinhala, 1955)
 Bhagya Devatha (1959) (playback singer)
 Sabhash Ramudu (1959) (playback singer)
 Sivagangai Seemai (Tamil, 1959)
 Annapurna (Telugu, 1960)
 Chivaraku Migiledi (Telugu, 1960)
 Pasamalar (Tamil, 1961)
 Sabash Raja (1961) (playback singer)
 Atma Bandhuvu (1962) (playback singer)
 Kula Gothralu (Telugu, 1962)
 Manchi Manasulu (Telugu, 1962)
 Lava Kusa (Telugu, 1963)
 Aatma Balam (1964) (playback singer)
 Murali Krishna (Telugu, 1964)
 Ramudu Bheemudu (Telugu, 1964)

Premios
 Kalaimamani award from the State Government of Tamil Nadu in 1998.
 Aringnar Annadurai award in 2002.

Enlaces externos
 Jamina Rani K. at IMDb.
 Listen to some popular songs of Jamuna Rani at Raaga.com

Personas de Andhra Pradesh
Cantantes de playback de India

Jamuna Rani


Dendrophthoinae, podtribus biljaka iz porodice ljepkovki, dio tribusa Lorantheae. Sastoji se od četiri roda iz Afrike, Australije, zapadnog Pacifika i jugoistočne Azije

Rodovi
 Dendrophthoe Mart. (33 spp.)
 Helixanthera Lour. (40 spp.)
 Tolypanthus (Blume) Rchb.  (7 spp.)
 Trithecanthera Tiegh. (5 spp.)

Izvori

Ljepkovke

Dendrophthoinae


Ronee Sue Blakley (født 24. august 1945) er en amerikansk skuespiller, sanger, instruktør, manuskriptforfatter og sangskriver.

Hun blev nomineret til en Oscar for sin rolle i Robert Altmans film Nashville (1975), hvor hun også udførte en række sange. Derefter fokuserede hun primært på skuespillerkarrieren og medvirkede bl.a. i Terror on Elm Street.

Hun turnerede med Bob Dylan og var gift med Wim Wenders (1979 - 1981).

Hun tilbragte lang tid væk fra berømmelsen siden begyndelsen af 1990'erne. Hendes plader Ronee Blakley (1972) og Welcome (1975) blev udgivet på cd i 2006. I forbindelse med genudgivelsen af sine plader har hun lavet mindre koncerter. I 2009 udgav hun albummet River Nile  på et mindre selskab.

Filmgrafi
 1975 - Nashville
 1978 - Renaldo og Clara
 1978 - I storbyens nat
 1979 - She Came to the Valley
 1979 - Stemplet for altid
 1980 - Nicks film
 1984 - Terror på Elm Street
 1987 - A Return to Salem's Lot

Diskografi

Album
 1972 - Ronee Blakley
 1975 - Welcome
 2007 - I Played It for You
 2008 - Freespeak (lyrik)
 2008 - Live at the Mint
 2009 - Lightning Over Water (Soundtrack)
 2009 - Naked Truth
 2010 - Grief Holes (lyrik)
 2010 - River Nile
 2011 - Live At the Bitter End
 2012 - Djerassi Collection (lyrik)

Singler
 1972 - Bluebird / Along The Shore
 1977 - True Love Leaves No Traces / Iodine (sammen med Leonard Cohen)

Øvrigt
 1975 - Nashville (Soundtrack)
Ronee Blakely bidrager til sangene Bluebird (sangskriver), Tapedeck in his Tractor, Dues (kunstner, sangskriver), One, I Love You (kunstner), My Idaho Home (kunstner, sangskriver) fra soundtrack albummet. Hun bidrager også til sangene Down to the River (kunstner, sangskriver) og In the Garden (kunstner), der er inkluderet i filmen, men ikke på albummet.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Idaho
Filminstruktører fra USA
Sangere fra USA
Manuskriptforfattere fra USA
Sangskrivere fra USA
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Ronee Blakley


Crucecita (Randia aculeata), es un arbusto de la familia de las rubiáceas. Se le considera una especie nativa de México. Llega a medir hasta 4 m de alto, hojas elípticas-oblanceoladas, flores de tonalidad blanca y frutos globosos. En México se distribuye en el litoral del Golfo de México. Habita principalmente pastizales y áreas perturbadas.

Descripción
Es un arbusto que alcanza un tamaño de hasta 4 m de alto, glabro a pubérulo, generalmente armado con espinas apareadas, de 6–15 mm de largo. Hojas generalmente apareadas en nudos separados o agrupadas en espolones, elípticas a oblanceoladas, de 1–6 cm de largo y 0.5–3 cm de ancho, el ápice obtuso, base cuneada a aguda y atenuada, papiráceas, con nervios secundarios 4–6 pares; subsésiles; estípulas caducas, 1–1.5 mm de largo. Flores terminales en espolones, subsésiles, las estaminadas solitarias o fasciculadas, las pistiladas solitarias; limbo calicino de 1 mm de largo, 5-lobado; corola glabra, excepto vellosa en la garganta, tubo 4–8 mm de largo, lobos 5, 4–5 mm de largo. Frutos globosos, 0.8–1.5 cm de diámetro, lisos, glabros, verde pálidos a blanquecinos o amarillentos.

Distribución y hábitat
Ocasional en sitios perturbados, en pastizales y/o suelos muy degradados, en áreas húmedas a secas, en las zonas atlántica y norcentral; a una altitud de 0–1520 metros desde los Estados Unidos (Florida), México al norte de Sudamérica y en las Antillas. Muy variable morfológicamente; las flores se recolectan muy raras veces, las pistiladas casi nunca. Las plantas sin espinas han sido separadas por unos autores como Randia mitis, pero éstas en general parecen corresponder mejor a una variante morfológica que a un taxón distinto. Ocasionalmente se usa como cerca viva.

En México su distribución principal es el litoral del golfo de México, Tamaulipas y Veracruz. Hay algunos registros en Quintana Roo y Sinaloa.

Taxonomía
Randia aculeata fue descrita por Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum 2: 1192, en el año 1753.
Variedades aceptadas
Randia aculeata var. aculeata	Randia aculeata var. dasyclada Steyerm.Randia aculeata var. jamaicensis (Spreng.) C.D.Adams
Sinonimia

 Nombres comunes
Castellano: palo de cotorra, palo de Navidad, sota caballo, tintillo, crucetillo (México). En Cuba recibe los nombres de pitajoní y agalla.
Crucecita,, Crucero, Cruceta, Crucetilla blanca, Crucetillo, Crucetillo de la costa, Espino cruz, Granadillo, Limoncillo, Torito (en Español) Kajal k'aax, Kat ku'uk, Pech-kitam, Peech kitam, Puuts' che', X-pech-kitam (en Maya).''
Papiamento: Palu di lele (Curazao, Bonaire), rabu di kabai, wakuri (Bonaire)

Referencias

Bibliografía
 & al. 2006. World Checklist of selected plant families. The Board of Trustees of the Royal Botanic Gardens. 2010 Dec 16 .
  1753. Species Plantarum 2:1192.
, &  2008. Atlas of Florida Vascular Plants. Institute for Systematic Botany, University of South Florida, Tampa .

Enlaces externos

 Randia aculeata at the USDA Germplasm Resources Information Network.
 Randia aculeata at the USDA PLANTS database.

aculeata
Flora de América
Plantas descritas en 1753
Plantas descritas por Linnaeus

Randia aculeata


En géologie, un membre est une subdivision lithostratigraphique constituée de couches. Le regroupement de plusieurs membres forme une formation.

La formation géologique étant l'unité lithostratigraphique de base, elle n'est pas systématiquement subdivisée en membres. Ce découpage est effectué selon l'appréciation du géologue sur le terrain.

Références

Articles connexes

 Stratigraphie
 Formation géologique
 Glossaire de géologie

Lithostratigraphie

Membre (géologie)


An Rhynchospora nitens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Vahl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Asa Gray. An Rhynchospora nitens in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 R. n. hispaniolica
 R. n. nitens

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora nitens


Campionatul European de Volei Feminin din 1977 a fost a zecea ediție a Campionatului European de Volei organizată de CEV. A fost găzduită de Finlanda din 25 septembrie până în 2 octombrie 1977. Orașele gazdă au fost Tampere, Kotka, Turku și Lahti. La turneu au participat 12 echipe naționale și victoria finală a revenit Uniunii Sovietice pentru a noua oară, a șasea oară consecutiv.

Echipe

Calificate direct
 - țară organizatoare
 - campioana ediției precedente
 - viceampioana ediției precedente
 - locul 3 la ediția precedentă
 - locul 4 la ediția precedentă
 - locul 5 la ediția precedentă

Calificate în urma preliminariilor

Componența grupelor

Grupa A

Grupa B

Faza preliminară

Grupa A - Kotka
</center>

</center>

Grupa B - Turku
</center>

</center>

Faza finală

Finalele pentru locurile 1 și 3 - Tampere

Rezultate
</center>

Finalele pentru locurile 5 și 7 - Kotka

Rezultate
</center>

Finalele pentru locurile 9 și 11 - Lahti

Rezultate
</center>

Clasamentul final

Referințe
 Rezultate site personal

Campionatul European de Volei
Competiții sportive internaționale găzduite de Finlanda
1977 în sport


was a town located in Usa District, Ōita Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 4,860 and the density of 42.77 persons per km2. The total area was 113.62 km2.

On March 31, 2005, Innai, along with the town of Ajimu (also from Usa District), was merged into the expanded city of Usa.

Dissolved municipalities of Ōita Prefecture

Innai, Ōita


An Brachiaria semiundulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Brachiaria semiundulata in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria semiundulata


NGC 159 este o galaxie lenticulară, posibil galaxie spirală, situată în constelația Phoenix. A fost descoperită în 28 octombrie 1834 de către John Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 158
 NGC 160

Legături externe
 NGC 159 pe spider.seds.org
 NGC 159 pe WikiSky

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Phoenix
Obiecte astronomice descoperite în 1834
Obiecte astronomice descoperite de John Herschel

NGC 159


Şarap veya Mey, fermente meyvelerden yapılan alkollü bir içecektir. Maya, meyvelerdeki şekeri tüketir ve onu etanol ve karbondioksite dönüştürerek ısı açığa çıkarır. Şarap erik, kiraz, nar, yaban mersini, frenk üzümü ve mürver gibi çeşitli meyvelerden yapılabilse de çoğunlukla üzümden yapılır ve "şarap" terimi genellikle bir niteleyici olmadan kullanıldığında üzüm şarabını ifade eder. Şarap, çoğunlukla %9 ila %15 arası alkol ihtiva etmektedir. Başka meyvelerden de üretilebilen şaraplar o meyvenin adı ile anılmaktadır.

Şarap binlerce yıldır üretilmektedir.  Şarabın en eski örnekleri, bugünkü Gürcistan (MÖ 6000), İran (MÖ 5000), İtalya ve  Kafkasya  (MÖ 4000) bölgesindendir. Yeni Dünya şarabının Amerika'nın yerli halkları tarafından yapılan alkollü içeceklerle bir miktar bağlantısı vardır, ancak esas olarak Yeni İspanya'daki daha sonraki İspanyol gelenekleriyle bağlantılıdır. Daha sonra, Eski Dünya şarabı bağcılık tekniklerini daha da geliştirdikçe, Avrupa en büyük şarap üreten üç bölgeyi kapsayacaktı. Bugün en büyük şarap üretim bölgelerine sahip beş ülke İtalya, İspanya, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri ve Çin'dedir.

Şarap uzun zamandır dinde önemli bir rol oynamıştır.  Kırmızı şarap, eski Mısırlılar tarafından kanla ilişkilendirildi ve hem Yunan Dionysos kültü hem de Romalılar tarafından Bacchanalia'da kullanıldı;  Yahudilik aynı zamanda onu Kiduş'a, Hıristiyanlık da Efkaristiya'ya dahil eder.  Mısır, Yunan, Roma ve İsrail şarap kültürleri hâlâ bu antik köklerle bağlantılıdır.  Benzer şekilde İtalya, İspanya ve Fransa'daki en büyük şarap bölgeleri kutsal şarapla bağlantılı miraslara sahiptir; aynı şekilde Güneybatı Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bağcılık gelenekleri, Katolik rahiplerin ve keşişlerin ilk kez New Mexico ve Kaliforniya'da şarap üretmesiyle Yeni İspanya'da başlamıştır.

Etimoloji

Türkçede yer alan şarap kelimesi, Arapça şrb kökünden gelen ve "her türlü içecek, içki" manasında kullanılmış شراب (şarāb) sözcüğünden ödünçlemedir. Bu kelime Arapça "içti" anlamındaki شَرَبَ (şaraba) fiilinin faˁāl vezninde türevidir. Herhangi bir Türkî dilde en eski kaydedilmiş kullanımı 1069 yılına tarihlenen Kutadgu Bilig'de yer alır, ancak burada genel içki manasında kullanılmıştır. Günümüzde ise Macarca'daki bor sözcüğü Türkçe kökenlidir. Şarap manasında ilk kullanım 1303'e tarihlenen Codex Cumanicus eserinde tespit edilmiştir. Aynı kökten maşrapa, meşrep, meşrubat, şerbet (sorbe) ve şurup kelimeleri de evrilmiştir.

Mey, kökensel açıdan Farsça "mayalanmış içki, şarap" manasındaki مى  (may) sözcüğünden alıntıdır ve bu kelime Orta Farsça aynı anlama gelen may sözcüğünden evrilmiştir. Bu kelime Proto Hint-Avrupa dilinde var olduğu düşünülen ve "bal veya baldan yapılan içki" anlamındaki *médʰu biçiminden evrilmiştir. Aynı kökten Grekçe methý ile İngilizce mead kelimeleri türemiştir.

Pek çok Hint-Avrupa dilinde şarabı kastetmek için kullanılan sözcük, bir proto dil olan Proto Hint-Avrupa dilinde yer aldığı varsayılan *win-o- kelimesinden türemiştir. Bu kullanım modern İngilizcede yer alan wine kelimesinin yanı sıra Latince vinum,   oinos, Hititçe wiyana, Ermenice գինի gini ve Likçe oino gibi diğer çağdaş ve tarihî dillerde de tespit edilmiştir. Güney Kafkas dillerine mensup Gürcücede de ღვინო () şekliyle mevcuttur ve bu kelimenin kökeni Proto Güney Kafkasya dilinde yer alan *ɣwino- köküne bağlanmıştır. Bu proto dile genellikle ya Proto Hint-Avrupa dilinden,  ya da Proto Ermeniceden (*ɣʷeinyo-) ödünçlenerek girdiği düşünülür,.  ancak bazı akademisyenlere göre Proto Kartveli dilinde yerli olarak bulunan ve "bükmek" anlamındaki *ɣun- kökünden evrilmiştir.

Tarihçe

Şarap üretimi binlerce yıllık bir geçmişe sahiptir. Günümüzde Gürcistan'ın yer aldığı bölge genellikle şarap üretiminin doğum yeri olarak kabul edilir. Bu bölgedeki arkeolojik ve arkeobotanik çalışmaları, üzüm şarabı ve bağcılığın başlangıcına dair kanıtları MÖ 6000–5800 yılları arasına tarihlemiştir.

Gürcistan'dan sonra şarabın ilk Güney Kafkasya'da veya Doğu Anadolu ile Kuzey İran arasındaki bölgelerde üretilmeye başlandığı düşünülmektedir. İran'daki arkeolojik kanıtlar üretimin MÖ 5000'de, Sicilya'da ise MÖ 4000 dolaylarında başladığını ortaya koymaktadır.

En eski şaraphane ise günümüzde Ermenistan'daki Areni-1 Mağara Kompleksi'ndeki şaraphanedir.

Çin'de MÖ 7000'ye tarihlenen çömleklerdeki tartarik asit kalıntıları göz önünde bulundurulduğunda bu bölgede şarap üretimine dair Gürcistan'dan daha eski kanıtlar mevcuttur, ancak bu içeceklerde üzüm yerine başka meyvelerin kullanılmış olması olasıdır. Bu içeceğin meyve ve pirincin karıştırılarak üretildiği düşünülmektedir.

Şarap kültürünün batıya yayılmasında Doğu Akdeniz'de yer almış tarihî Fenikelilerin önemli rol oynadığı düşünülmektedir. Fenike şehri Biblos'dan Mısır'daki Eski Krallık'a ve diğer Akdeniz bölgelerine şarap ihraç edilmiştir. MÖ 750'ye tarihlenen ve Robert Ballard'ın keşfetmiş olduğu iki Fenike gemi enkazında, gemilerin taşımış oldukları şaraplar bozulmadan ele geçirilmiştir. Fenikeliler bu şarapları bir zeytinyağı tabakası ile çamdan ve reçineden yapılma bir mühür yardımıyla oksidasyondan korumuştur.

Antik Yunanistan'dan Homeros ve Alkman pek çok kez şaraba atıfta bulunmuşlardır. Antik Romalılar, askerî birliklere şarabın yerel olarak sağlanabilmesi için garnizon şehirlerinin yakınındaki bölgelere şarap bağları ekmiştir. Bu bölgelerden bazıları günümüzdeki en önemli şarap üretim bölgelerini oluşturmaktadır. Romalılar ayrıca boş şarap şişelerinin içerisinde kükürtlü mum yakmanın şarabı taze tuttuğunu ve sirkeleşmesinin önüne geçtiğini keşfetmişlerdir. Orta Çağ Avrupası'nda Katolik Kilisesi şarap üretimini Missa Ayini sırasında kullanıldığı için desteklemiştir. Bu nedenden ötürü Hristiyan keşişler şarap üretimi gerçekleştirmiştir.

İlerleyen dönemlerde dinî amaçlar için kullanılan şarap rafine edilmiş ve tadı geliştirilmiştir. Bu, Fransız şarabı, İtalyan şarabı, Amerika Birleşik Devletleri şarabı, Alman şarabı, Portekiz şarabı, İsveç şarabı, Arjantin şarabı, Şili şarabı ve İspanyol şarabı gibi modern şarapçılık geleneklerinin oluşmasına, bu gelenekler ise coğrafi keşifler sonucunda Yeni Dünya'daki Yeni Dünya şarabı geleneğinin başlamasına yol açmıştır. Yeni Dünya'daki en eski şarapçılık Vikinglerin Vinland Sagalarında geçen Vinland'da gerçekleşmiştir. Daha sonraki dönemlerde ise New Mexico ile Kaliforniya'da üretilmeye başlanan şarap bu bölgelerde köklü bir geçmişe sahiptir.

Türleri ve sınıflandırma

Renklerine göre

Üzüm şarabı, kırmızı (kırmızı şarap), beyaz (beyaz şarap) veya pembe (roze/blush) rengine sahip olabilir. Şaraba rengini veren antosiyanin pigmentleri üzümün kabuğunda yer aldığından ötürü kırmızı şarap üretiminde üzüm, kabukları ile birlikte fermente edilir. Bu nedenden ötürü beyaz şarap yeşil üzümün yanı sıra kabukları ayrılmış kırmızı üzüm şırasından da üretilebilir. Roze, beyaz ve kırmızı şarabın kupajı ile veya üzüm kabuklarının sadece kısa bir süreliğine sıvıda tutulmasıyla elde edilebilir. Üzüm kabuklarının şırada bekletilmesi işlemine maserasyon denir.

Şarabın renklenmesinde tanenler de önemli rol oynar. Bitki, tohum, ağaç kabukları, odun, yaprak ve meyve kabuklarında doğal halde bulunan bir polifenol olan tanen, şaraba ya üzümün kabuğundan, ya da fermente edildiği meşe fıçıdan geçebilir. Tanenlerin yol açtığı burukluk tadına şarap terminolojisinde omurga denir.

Tatlılığına göre

Şarabın tatlılığı, şaraptaki şeker miktarı, göreceli alkol, asit ve tanen seviyesi de dahil olmak üzere çeşitli faktörlerin etkileşimiyle öznel olarak belirlenir. Şekerler ve alkol şarabın tatlılığını artırır; asitler (ekşilik) ve acı tanenler ise tatlılığı azaltır. Bu sınıflandırmaya göre; sek, dömi-sek, yarı-tatlı ve tatlı olmak üzere dört ana grup vardır. Bu şekerler, çoğu zaman fermantasyon sonundaki artık şekerler olmakla birlikte, bazı şarap üreticileri mayalanması bitmiş şaraplara taze üzüm suyu katarak tatlılığını artırır. Bu ekleme özellikle Alman şaraplarında görülür.

Tatlı şarap, tatlıların yanında içilen özel bir şarap türüdür. Neyin tatlı şarabı olduğuna dair farklı bölgelerde farklı tanımlar vardır. Bu tarz üretilmiş şaraplar, brendi gibi kaynaklardan eklenmiş ek alkol ve şeker içerir.

Köpüklü şarap

Bu şaraplar şarabın ikinci kez mayalanması ve bu işlem sırasında ortaya çıkan karbondioksit gazının şişenin içinde kalması sağlanarak üretilir ve bunun sonucunda yüksek miktarda karbondioksit içerirler. Elde edilen şarap mantar ve tel düzeneği sayesinde şişe içinde kalır ve şişe açıldığında veya patlatıldığında köpük oluşması sağlanır. Köpüklü şaraplar büyük oranda beyaz şaraptan üretilir, ancak genellikle yeşil ve kırmızı üzüm varyatelerinin kupajıyla hazırlanmaktadır.

Bazı ülkelerde köpüklü şaraplar şampanya olarak adlandırılır. Ancak şampanya sadece Fransa'nın Champagne bölgesinde özel şartlar altında üretilen bir köpüklü şarap çeşididir. Champagne ismi uluslararası anlaşmalarla korunmaktadır. İtalyan Prosecco ile Alman Sekt, diğer popüler köpüklü şarap türleridir.

Diğer
Üzüm dışı diğer meyvelerden imal edilen şaraplara meyve şarabı adı verilir ve pek çok meyveden şarap üretilebilir. Fakat dünyada şarapların büyük bir kısmı üzümden üretilmektedir. Meyve içermeyen, bal şarabı gibi baldan üretilen şarap çeşitleri de bulunmaktadır.

Şarap olarak adlandırılan, ancak hammadesi şeker içermeyen ürünler olan içkilerde vardır. Bu içkiler arasında pirinç şarabı, sake ve arpa şarabı yer almaktadır. Arpa şarabı, arpanın maltlanması ile üretildiğinden ötürü tanım gereği bira ile daha yakındır. Pirinç şarabında ise nişasta mikroorganizmaların yardımıyla şekere dönüştürülmekte, fermentasyon sonucunda oluşan sıvı ise damıtılmaktadır.

Üretim

Şarap yapmak için önce üzümler bağlarından toplanır, ardından ezilir sonra, maya (üzümde doğal olarak bulunur) üzüm suyundaki şeker ile birleşir ve aşamalı olarak bu şekeri tüketerek alkole dönüşür. Maya aynı zamanda havada buharlaşan karbondioksiti üretir. Mayanın işlemi tamamlandığında üzüm suyu şaraba dönüşür.

Üzüm çeşitleri

Şarap genellikle Pinot noir, Chardonnay, Cabernet Sauvignon, Gamay ve Merlot gibi Vitis vinifera Avrupa üzüm  türünün bir veya daha çok çeşit'inden yapılır. Bu çeşitlerden biri baskın üzüm olarak kullanıldığında (genellikle kanunla minimum %75 ila %85 olarak tanımlanır), sonuç "harman" şarabı yerine "çeşit" (İngilizce: varietal) şarabı olur. Harmanlanmış şaraplar, çeşit şaraplarından daha kötü değildir, aksine farklı bir şarap yapım tarzıdır.

Cabernet Sauvignon, Merlot, Pinot noir, Şiraz/Syrah, Zinfandel, Nebbiolo, Sangiovese, Tempranillo, Aglianico, Gamay, Grenache, Kuntra, Karalahna ve Barbera şarap yapılan başlıca kırmızı üzüm türleridir.

Chardonnay, Riesling, Sauvignon blanc, Pinot Gris/Pinot Grigio, Gewürtztraminer, Chenin Blanc, Misket, Pinot Blanc, Sémillon, Trebbiano, Vasilaki ve Viogner ise şarap yapılan başlıca beyaz üzüm türleridir.

Şarabın diğer kullanım yerleri

Din
Hristiyanlıkta Kudas Ayininde hiçbir katkı maddesi eklenmeden kullanılır.

Eczacılık

Tıbbi Şarap; içine çeşitli maddelerin çözünmesiyle içmek suretiyle yapılan ilaçtır. Alkol derecesi en az 11 olan kırmızı veya beyaz şaraplar tercih edilir.

Edebiyat
Edebiyatta şarabın konu edildiği şiirlere Hamriyyât adı verilmektedir. Klasik Arap edebiyatının en meşhur hamriyyât şairi Ebû Nuvâs'tır.

Kırmızı rengi dolayısıyla sevgilinin dudağı, âşığın kanlı gözyaşıdır. Kadehi andıran biçimiyle lale, kırmızı rengiyle gül de şaraptır ve tekkelerde saki adındaki şarap dağıtıcı aslında Allah'ın rahmetini dağıtır. Yani şarap, edebiyatta mecaz anlamda kullanılır. Şarabın diğer adı da 'mey' olarak adlandırılır.

Şarap üreten ülkeler

Dünyada 2018 yılı itibarıyla 7,4 milyon hektarlık alanda bağcılık yapılmakta olup 29,2 milyar litre şarap üretilmiştir.

Şarap tadımı

Şarap tadımı, duyulara dayanarak şarapların değerlendirilmesi işlemidir. Sadece tat alma değil, görme, koklama ve ağız duyusuna da hitap eden, profesyonellere olduğu kadar amatörlere de seslenen bir uğraştır. Bu dalda profesyonel olarak çalışanlara 'sommelier' denir. Dilin tat alma hassasiyetini korumak amacıyla, profesyoneller kadar amatörler de aşırı derecede acılı, ekşili ve tuzlu yiyeceklerden kaçınmalıdırlar.

Şarabın tatlılığı, şaraptaki kalan şeker miktarı ile tanen, alkol ve asitlerin ortak değerlendirilmesi ile öznel olarak belirlenir; sek, dömi-sek, yarı-tatlı ve tatlı olmak üzere dört adet ana grup vardır. Tanenler, kırmızı ve roze şaraplara burukluk tadını varen kimyasal maddelerdir, şarabın tadına yarattıkları etki omurga olarak adlandırılır ve şaraplar hafif, orta veya güçlü tanenli olarak sınıflandırılabilirler. Şarabın asitlik seviyesi keskinlik olarak adlandırılır. Soğuk ve bulutlu bölgelerde yetişen üzümler daha asitli şaraplar üretmektedir. Malolaktik fermentasyon şarabın keskinliğini azaltabilir. Keskinlik, düşük, orta veya yüksek olarak betimlenir. Gövde, şarabın alkol miktarını belirtir ve şaraplar hafif, orta ve yoğun gövdeli olarak tanımlanır.

Havalandırma sırasında, daha genç bir şarabın havaya maruz kalması genellikle içeceği "rahatlatır", bu ise şarabı daha pürüzsüz yapar ve aroma, doku ve lezzetle daha iyi bütünleşmesini sağlar. Daha eski şaraplar genellikle uzun süreli havalandırma ile solar (karakterlerini ve lezzet yoğunluğunu kaybederler). Bu genel kurallara rağmen, havalandırmak tüm şaraplara mutlaka fayda sağlamaz. Ne kadar süreyle havalandırılması gerektiğini belirlemek için şişe açılır açılmaz şarabın tadına bakılabilir. Şarap tadırken, organik moleküllerin karmaşık karışımından dolayı (ör. esterler ve terpenler) üzüm suyu ve şarap içerebilir. Deneyimli tadımcılar, belirli bir üzümün karakteristik aromaları ile şarap yapımındaki diğer faktörlerden kaynaklanan aromalarını ayırt edebilir. Şaraptaki tipik kasıtlı lezzet unsurları (şarap-çikolata, vanilya veya kahve) üzümün kendisinden ziyade meşe fıçılarda yıllandırılarak verilir.

Dikey ve yatay tatma, aynı üzüm cinsinde ve aynı bağda bir dizi hasatı veya bir hasat zamanı birden çok bağın üzüm hasatından yapılan şarapları kapsar.

"Muz" aromaları (izoamil asetat), "tıbbi" veya "Band-Aid" (4-Etilfenol, "baharatlı" veya "dumanlı" (4-Etilguaiakol), ve çürük yumurta (hidrojen sülfür) gibi bozulma aromaları maya metabolizmasının ürünüdür..

Bazı çeşitler ayrıca, bağ toprağında kireçtaşının bulunması sonucu suda çözülebilir tuzlar nedeniyle mineral bir tat sergileyebilir. Şarap aroması, havaya salınan uçucu bileşiklerden gelir. Bu bileşiklerin buharlaşması, şarap kadehi döndürülerek veya oda sıcaklığında servis edilerek hızlandırılabilir. Birçok içici, Chinon ve Beaujolais gibi zaten oldukça aromatik olan kırmızı şarapları soğutmayı tercih eder.

Sağlık etkileri

Beslenme değerleri: adı= Kırmızı masa şarabı,  kJ=355, yağ=0.0 g, protein=0.1 g, karbonhidrat=2.6 g, şekerler=0.6 g, alkol=10.6 g, kaynak: _usda=1,noRDA=1, not=10.6 g alkol hacimce 13%.100 g şarap miktarı yaklaşık olarak 100 ml.Şeker ve alkol içeriği değişebilir.

Kısa-vadeli etkiler

Şarap etil alkol, bira ve damıtılmış alkollü içkiler'deki kimyasalı içerir. İnsan vücudundaki farklı alkol konsantrasyonlarının kişi üzerinde çeşitli etkileri vardır. Şarabın etkileri diğer faktörlerin yanı sıra tüketilen miktara, tüketimin süresine ve şaraptaki alkol miktarına bağlıdır.

%0.03-0.12'lik kan alkol konsantrasyonu (BAC) değerine ulaşmak için yeterince içme, ruh halinde genel bir iyileşmeye, artan özgüvene ve sosyalleşmeye, kaygının azalmasına, yüzün kızarmasına, muhakeme ve motor koordinasyon bozulmasına neden olur.

%0,09 ila %0,25'lik BAC uyuşukluk, sedasyon, denge sorunları ve bulanık görmeye neden olur.

%0,18'den %0,30'a kadar BAC, derin kafa karışıklığına, konuşma bozukluğuna (örn. geveleyerek konuşma), sendelemeye, baş dönmesine ve kusmaya neden olur.

%0,25 ila %0,40 arasında BAC, stupor, bilinç kaybı, anterograd amnezi, kusma, solunum depresyonu ve bilinçsizlik süresince kusmuk soluma nedeniyle ölüme neden olabilir.

%0,35 ila %0,80 arasında BAC koma, yaşamı tehdit eden solunum depresyonu ve muhtemelen ölümcül alkol zehirlenmesi'ne neden olur. Araç veya makinelerin alkollüyken çalıştırılması kaza riskini artırabilir ve birçok ülkede içme ve araç kullanmaya karşı yasalar vardır.

Şaraplar, rahatlama ve rahatlık gibi kısa sürede olumlu duyguları tetikler. Şarabın içeriği ve kalitesi, ruh halini ve duyguları etkileyebilir.

Ayrıca bakınız
 Şarap üreten ülkeler listesi
 Üzüm çeşitleri listesi
 Arnavut şarabı
 Bocut
 Bağcılık
 Türk şarabı
 Elma şarabı
 Butik şarap
Hamriyyât

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ed McCarthy ve Mary Ewing, Amatörler için Şarap, Dünya Yayıncılık, 4.Baskı, 2004, [ISBN 975-304-043-1].

İçkiler
Tören yiyecek ve içecekleri
Aşçılık
Mayalanmış içkiler
Üzüm

Şarap


Li Qingzhao (1084 – ca. 1155), also known as Yian Jushi (Chinese: 易安居士) was a Chinese poet and essayist during the Song dynasty. She is considered one of the greatest poets in Chinese history.

Biography

Early life

Li Qingzhao was born in 1084 in Jinan, Shandong province. She was born to a family of scholar-officials. Her father, Li Gefei, was an academic professor, a famous essayist, and a member of a poetry and literary circle led by Su Shi. Her mother was a renowned poet descended from prime minister Wang Kung-ch'en. The family had a large collection of books, and Li was able to receive comprehensive education in her childhood. Her poems showed her girlish innocence, sharp mind, and love of nature, such as "Happy Memories: Dreamland". Since she was a teen, she studied hard and had an in-depth understanding of literature. As a teenager, she started to develop a career as a poet by writing two poems in shih form to rhyme with a poem by a friend.

Marriage

Li's poetry was already well known within elite circles by 1101, when, aged eighteen, she married Zhao Mingcheng. They had numerous similarities and both loved poetry, literature, sculpture in bronze and stone, painting, and calligraphy. After her husband started his official career, he was often absent from home. They were not particularly wealthy but enjoyed collecting inscriptions and calligraphy. Since Li spent a quite happy time with her husband, her poetic style became calmer and more elegant. Li and her husband collected many books. They often wrote poems for each other as well as about bronze artifacts of the Shang and Zhou dynasties. Her early poetry portrays her carefree days as a woman of high society, and is marked by its elegance.

Unfortunately, their marital bliss was only temporary because of the Jin-Song wars between the Song dynasty and the Jurchens. The Northern Song capital of Kaifeng fell in 1127. Fighting took place in Shandong and their house was burned. Citizens of Zhao country, including Li and Zhao, endured countless sufferings and fled south of the Yangtze River. The couple took many of their possessions when they fled to Nanjing, where they lived for a year. Zhao died of typhoid fever in 1129 on the route to an official post, and Li never recovered. She wandered aimlessly after her husband's death. It was then up to her to keep safe what was left of their collection. Li described her married life and the turmoil of her flight in an afterword to her husband's posthumously published work, .

Later life

Li subsequently settled in Hangzhou, where the Song government made its new capital after the war against the Jurchens. During this period, she continued writing poetry but her later work was full of nostalgic memories of her husband and her hometown. She also kept working on completing the Catalogue of Inscriptions on Metal and Stone. The book was mainly about the calligraphy on bronze and stones; it also mentions the documents Li and Zhao collected and viewed. According to some contemporary accounts, she was briefly married to a man named  who treated her badly, and she divorced him within months. She survived the criticism of this marriage. It is widely believed that she died around the age of 71, but no records of this remain.

Unfortunately, many of her poems disappeared in the following turbulent years, which became an irreparable loss to Chinese literature. Only around a hundred of her poems are known to survive, mostly in the ci form and tracing her varying fortunes in life. A few poems in the shi form also survived, as did the afterword to Catalogue of Inscriptions on Metal and Stone and a study of ci poetry.

Poems
Li's life was full of twists and turns and her poems can be split into two main parts - the dividing line being when she moved to the south. During the early period, most of her poems were related to her feelings as a maiden. They were more like love poems. After her move to the south, they were closely linked with her hatred of the war against the Jurchens and her patriotism. She is credited with the first detailed critique of the metrics of Chinese poetry. She was regarded as a master of the "subtle and concise style" :zh:婉約派.

One of Li's famous ci poems is "A Dream Song" (), written when she was living in Jinan and recalling the events of her hometown before her marriage. Therefore, she wrote it between the ages of 16 and 17 (the second year of Yuan Fu of Song Zhezong, 1099). This is also known as her first poem. Translator Jiaosheng Wang translates as:

《如梦令•常记溪亭日暮》

常记溪亭日暮,

沉醉不知归路。

兴尽晚回舟,

误入藕花深处。

争渡,争渡,惊起一滩鸥鹭。

It was a day at Brookside pavilion[1]

That I often fondly remember,

When, flushed with wine

We could hardly tear ourselves away

From the beautiful view of sunset.

Returning late by boat

When we'd enjoyed our fill,

We got lost and strayed

To where the clustered lotuses

Were at their thickest.

Pushing and thrashing,

Pushing and thrashing as best we could,

We scared into flight

A shoreful of dozing egrets and gulls.

[1] A beauty spot in present-day Jinhua, Zhejiang Province, where the poet spent her girlhood years, and made delightful excursions to the suburb, which she ever afterwards fondly remembered.

 Translator Yang Sai translates it as:

《如梦令·昨夜雨疏风骤》

昨夜雨疏风骤,浓睡不消残酒。

试问卷帘人,却道海棠依旧。

知否,知否?应是绿肥红瘦。

Late night wind howled with light shower,

Still hungover despite my heavy slumber.

Ask for shades to be rolled from sill,

Was told my HaiTang blossomed still.

Oh honey!

But don't you know?

Tis the season reds ebb and greens flow.

Memorial Hall in China

Shandong Zhangqiu Memorial Hall

"Qingzhao Garden" is located at the bank of Baimai Spring in Mingshui, covering 18,000 square meters, including 1,270 square meters of buildings, 1,500 square meters of water, and 10,000 square meters of green space. It was officially opened on May 1, 1997, and is the most significant memorial to Li.

Shandong Qingzhou Memorial Hall

Qingzhou Li Qingzhao Memorial Hall is located at the Yangxi Lake outside the west gate of Qingzhou Ancient City. It covers an area of about 630 square meters. The building faces south; there are tunnels in the entrance to the north, road east built, shun river building, west of the four pine pavilion, are of Qing dynasty architecture. At the end of the corridor is a quadrillion built in 1993; on the door, there is a well-known poet Xiao Lao writing tablet "Li Qingzhao Memorial Hall".

Shandong Jinan Memorial Hall

Jinan Li Qingzhao Memorial Hall is located in Baotu Spring Park, in a courtyard on the north side of Liuxu Spring, with 360 square meters. In the Northern Song dynasty, this courtyard was the courtyard of the Zhang family in Jinan. In the Jin dynasty, it was changed to Linquan Running. In the late Qing dynasty, it was changed to the ancestral temple of Ding Baozhen. In the early Qing dynasty, the poet Tian Wen wrote a poem titled "Visiting Li Yian Old House at Liuxu Spring." People mistakenly thought that Li's former residence was near Liuxu Spring. Later, literati and poets all joined the club. Thus it was said that Li's old house was in Jinan. Moreover, Li was once respected as the lotus root god and was enshrined in the Lotus Shrine beside Daming Lake in Jinan. Since the Qing dynasty, Jinan people have been awarded Li "Lotus Godness" for sacrificing.

Zhejiang Jinhua Memorial Hall
Jinhua Li Qingzhao Memorial Hall is located in the southern corner of Jinhua City, Bayong Road. Ba Yong Lou was built by Shen Yue, governor of Dongyang, in the first year of Qilongchang in the Southern dynasty. In 1994, Ba Yong Lou Cultural Relics Conservation and Management Office changed the main hall of Ba Yong Lou into Li Qingzhao Memorial Hall.

Zhejiang Hangzhou Memorial Hall

Since Li Qingzhao once lived near Qingbo Gate of West Lake in Hangzhou, the relevant authorities built the Qingzhao Pavilion in the Stream of the Metasequoia forest in the Willow Waves And Orioles Park, which was opened in 2002.

Modern References
Two impact craters, Li Ch'ing-Chao on Mercury and Li Qingzhao on Venus, are named after her.

"A Dream Song" and "Sheng Sheng Man"  have been set to music as part of the song cycle 'Chinese Memories' by composer Johan Famaey in 2011.

In 2017, the composer Karol Beffa wrote Fragments of China (Klarthe), setting four of her poems to music. River of Stars, a novel by Guy Gavriel Kay set in a fictionalized Song China, features a protagonist inspired by Li Qingzhao, as acknowledged by the author in the book.

Notes

References

.
.

Further reading
 Egan, Ronald [translator], Shields, Anna M. [editor] (January 2019). The Works of Li Qingzhao .  De Gruyter Mouton.

External links

Li Qinzhao's cí poetry
Li Qingzhao's poetry
Selection of her poetry from Famous Poets & Poems
Entry on Li Qingzhao from Other Women's Voices

1084 births
1150s deaths
11th-century Chinese poets
11th-century Chinese women writers
12th-century Chinese poets
12th-century Chinese women writers
Chinese epigraphers
Chinese women essayists
Chinese women poets
Poets from Shandong
Song dynasty essayists
Song dynasty poets
Writers from Jinan
12th-century antiquarians

Li Qingzhao


Aloplektus (lat. Alloplectus), rod od sedam vrsta zimzelenih trajnica i polugrmova iz porodice gesnerijevki rasprostranjen po Južnoj Americi

Dio je podtribusa Columneinae.

Vrste
 Alloplectus aquatilis C.V.Morton
 Alloplectus chrysanthus Planch. & Lindl.
 Alloplectus dimorphobracteatus Hoehne
 Alloplectus glabrescens C.V.Morton
 Alloplectus hispidus (Kunth) Mart.
 Alloplectus inflatus J.L.Clark & L.E.Skog
 Alloplectus tessmannii Mansf.
 Alloplectus weirii (Kuntze) Wiehler

Izvori

Gesnerijevke

Aloplektus


Lift, aerodinamički uzgon, je komponenta ukupnih sila koja se stvara zbog razlike tlakova pri strujanju fluida oko krutog tijela. Djeluje u centru tlaka (Center of presure) i okomita je na smjer strujanja fluida.

Kada tijelo naiđe na fluid, koji može mijenjati svoj oblik, prema trećem Newtonom zakonu akcije i reakcije javljaju se komponente sile a jedna od njih je i aerodinamički uzgon (lift). Fluid koji u svakoj točki dodiruje kruto tijelo stvara tlak zbog kojeg se pojavljuju sile po površinama. Fluidu u gibanju se može definirati smjer strujanja, a isto tako i strujnice oko profila duž kojih se može postaviti Bernoullijevu jednadžbu. Bernoullijevom jednadžbom, uz poznati iznos brzine fluida (brzinu je moguće odrediti pomoću jednadžbe kontinuiteta) određujemo iznos tlaka. Porastom brzine uz profil dolazi do pada tlaka i zbog te razlike tlakova nastaje sila uzgona.

Aerodinamički uzgon je mehanička sila, nastaje međudjelovanjem krutog tijela i fluida (tekućine ili plina). Nije generirana nekim poljem sila (npr. gravitacijsko polje ili elektromagnetsko polje) koje može generirati silu već je potreban direktan dodir između krutog tijela i fluida.

Lift nastaje razlikom brzina između fluida i krutog tijela, bez razlike u brzinama nema aerodinamičkog uzgona. Za nastajanje aerodinamičkog uzgona nije važno je li se giba fluid ili kruto tijelo ili su oba u gibanju.

Izvori
National aeronautics and space administration

Aerodinamika

Aerodinamički potisak (lift)