Um estimulador da medula espinhal (SCS) ou estimulador da coluna dorsal (DCS) é um tipo de dispositivo de neuromodulação implantável (às vezes chamado de "marcapasso da dor") que é usado para enviar sinais elétricos para selecionar áreas da medula espinhal (colunas dorsais) para o tratamento de certas condições de dor. SCS é uma consideração para pessoas que têm uma condição de dor que não respondeu a uma terapia mais conservadora.

Usos médicos
O uso mais comum do SCS é a síndrome da cirurgia de falha nas costas (FBSS) nos Estados Unidos e a dor isquêmica periférica na Europa.

A partir de 2014, o FDA aprovou o SCS como tratamento para FBSS, dor crônica, síndrome da dor regional complexa, angina intratável, bem como dor abdominal e perineal visceral e dor nas extremidades por danos nos nervos.

Uma vez que uma pessoa tenha uma avaliação psicológica e considerada um candidato adequado para SCS, um implante temporário é colocado, chamado de teste, para determinar o melhor padrão de estimulação, e a pessoa é enviada para casa por três a dez dias com um gerador de pulso externo. Se o controle da dor e o aumento da atividade foram alcançados, um sistema permanente, com eletrodos e um gerador de pulsos, é colocado.

Contra-indicações
A SCS pode ser contraindicada em pessoas com distúrbios relacionados à coagulação ou em terapia anticoagulante. Outras contra-indicações incluem infecção local e sistêmica, marca -passos ou aquelas pessoas para as quais estudos de imagem pré-cirúrgicos mostram ter anatomia que dificulta a colocação, ou se surgirem preocupações durante a avaliação psicológica.

Efeitos adversos e complicações
As complicações com SCS variam de problemas simples facilmente corrigíveis a paralisia devastadora, lesão nervosa e morte. Em um acompanhamento de 7 anos, a taxa geral de complicações foi de 5-18%. As complicações mais comuns incluem migração do eletrodo, quebra do eletrodo e infecção. Outras complicações incluem rotação do gerador de pulsos, hematomas (subcutâneos ou epidural), vazamento de líquido cefalorraquidiano (LCR), cefaleia pós-punção dural, desconforto no local do gerador de pulsos, seroma e paraplegia transitória.

Algumas pessoas acham desagradável a sensação de formigamento causada pelo modelo SCS mais antigo.

A complicação mais comum relacionada ao hardware é a migração de eletrodos, na qual os eletrodos implantados se movem de sua colocação original. Com essa complicação, pode-se tentar recapturar a cobertura de parestesia com reprogramação. Em circunstâncias que envolvam grande migração de eletrodos, pode ser necessária uma reoperação para redefinir a colocação de eletrodos. Os estudos diferem muito em relatar a porcentagem de pessoas que têm migração de chumbo, mas a maioria dos estudos relata na faixa de 10-25% de migração de chumbo para estimulação da medula espinhal.

Mecanismo de ação
Os mecanismos neurofisiológicos de ação da estimulação da medula espinhal não são completamente compreendidos, mas podem envolver o mascaramento da sensação de dor com formigamento, alterando o processamento da dor do sistema nervoso central . O mecanismo de analgesia quando o SCS é aplicado em estados de dor neuropática pode ser muito diferente daquele envolvido na analgesia por isquemia do membro. Nos estados de dor neuropática, evidências experimentais mostram que o SCS altera a neuroquímica local no corno dorsal, suprimindo a hiperexcitabilidade dos neurônios. Especificamente, há algumas evidências de níveis aumentados de liberação de GABA, serotonina e talvez supressão dos níveis de alguns aminoácidos excitatórios, incluindo glutamato e aspartato . No caso da dor isquêmica, a analgesia parece derivar da restauração da oferta de demanda de oxigênio. Esse efeito pode ser mediado pela inibição do sistema simpático, embora a vasodilatação seja outra possibilidade. Também é provável que uma combinação dos dois mecanismos acima mencionados esteja envolvida.

Procedimento cirúrgico
Os estimuladores da medula espinhal são colocados em dois estágios diferentes: um estágio de teste seguido por um estágio final de implantação. Primeiro, a pele é preparada e coberta com técnica estéril. O espaço peridural é acessado com técnica de perda de resistência com agulha Tuohy calibre 14. O eletrodo é alimentado cuidadosamente com orientação fluoroscópica até o nível espinhal apropriado. Este processo é repetido para colocar outra derivação adjacente à primeira. A fluoroscopia é usada frequentemente durante o procedimento para identificar a colocação adequada dos eletrodos SCS. A colocação do eletrodo depende da localização da dor do paciente. Com base em estudos anteriores, a colocação do eletrodo para pacientes com lombalgia é tipicamente de T9 a T10. O técnico do dispositivo então ligará a estimulação, normalmente começando em uma frequência muito baixa. O paciente é solicitado a descrever a sensação percebida pela ativação dos eletrodos e o técnico calibrará o SCS para obter a cobertura máxima de parestesia da área de dor alvo do paciente. Finalmente, os eletrodos são ancorados externamente para reduzir o risco de migração de eletrodos, o local é limpo e um curativo limpo é aplicado. Uma vez que o paciente se recuperou do procedimento, o dispositivo é novamente testado e programado.

Triagem de pacientes

 Os pacientes candidatos à colocação do estimulador devem ser rastreados quanto a contraindicações e comorbidades. O seguinte deve ser considerado antes do teste do estimulador:

 Risco de sangramento – O teste e o implante do estimulador da medula espinhal foram identificados como procedimentos com alto risco de sangramento intraespinhal grave, que pode causar danos neurológicos permanentes. O planejamento apropriado para a descontinuação e reinstituição de medicamentos antiplaquetários e anticoagulantes é necessário antes da colocação de um estimulador.
 Avaliação psicológica – Depressão, ansiedade, somatização e hipocondria estão associadas a piores resultados para estimuladores medulares. Especialistas recomendam avaliação psicológica antes da colocação. Um diagnóstico de transtorno psiquiátrico não é uma contraindicação estrita para a colocação do estimulador. No entanto, o tratamento do distúrbio antes da consideração de uma colocação de teste é indicado.
 Colocação tardia – Os estimuladores podem ter pouca eficácia se colocados muitos anos após o início da dor crônica. Uma revisão de 400 casos encontrou uma taxa de sucesso de apenas 9% para pacientes com estimulador colocado mais de 15 anos após o início da dor em comparação com quase 85% para pacientes que receberam estimuladores dentro de dois anos do início da dor.
 Dificuldade técnica – Variações na anatomia, sejam congênitas ou adquiridas, podem impedir a colocação bem-sucedida em certos indivíduos. A imagem da coluna é necessária para orientar a seleção de candidatos para os quais a cirurgia da coluna é mais apropriada do que a colocação do estimulador.

Período de teste
Para avaliar a eficácia do estimulador da medula espinhal antes do implante, um teste deve ser realizado. Este teste começa com a colocação de eletrodos temporários no espaço epidural e conectados percutaneamente a um gerador externo. O teste normalmente dura de 3 a 7 dias, seguido por uma suspensão de 2 semanas antes da implantação do SCD para garantir que não haja infecção do teste. A tentativa bem-sucedida é definida por pelo menos 50% de redução na dor e 80% de sobreposição da parestesia da área original da dor. Se um paciente tiver mudanças repentinas em sua dor, é necessária uma investigação mais aprofundada para possível migração de eletrodos ou mau funcionamento do estimulador.

História
A eletroterapia da dor por neuroestimulação começou logo após Melzack e Wall proporem a teoria do controle do portão em 1965. Esta teoria propôs que os nervos que transportam estímulos periféricos dolorosos e os nervos que transportam o tato e a sensação vibratória terminam no corno dorsal (o portão) da medula espinhal. Foi hipotetizado que a entrada para o último poderia ser manipulada para "fechar o portão" para o primeiro. Como uma aplicação da teoria de controle de portão, Shealy et al. implantaram o primeiro dispositivo estimulador da medula espinhal diretamente na coluna dorsal para o tratamento da dor crônica e em 1971, Shimogi e colegas relataram pela primeira vez as propriedades analgésicas da estimulação epidural da medula espinhal. Desde então, esta técnica passou por inúmeros desenvolvimentos técnicos e clínicos.

Neste momento, a neuroestimulação para o tratamento da dor é usada com estimulação nervosa, estimulação da medula espinhal, estimulação cerebral profunda e estimulação do córtex motor .

Pesquisa
A SCS foi estudada em pessoas com doença de Parkinson e angina de peito .

A pesquisa para melhorar os dispositivos e o software incluiu esforços para aumentar a vida útil da bateria, esforços para desenvolver controle de circuito fechado e combinação de estimulação com sistemas de entrega de medicamentos implantados.

SCS está sendo estudado para tratar lesões na medula espinhal. Em agosto de 2018, o programa Horizon 2020 Future and Emerging Technologies da Comissão Europeia anunciou uma doação de financiamento de US$ 3,5 milhões para a equipe do projeto de quatro países que está construindo um protótipo de um implante projetado para 'religar' a medula espinhal. Em setembro de 2018, a Mayo Clinic e a UCLA relataram que a estimulação da medula espinhal apoiada por fisioterapia pode ajudar as pessoas com paralisia a recuperar a capacidade de ficar de pé e andar com assistência. Em dezembro de 2019, o primeiro estudo pivotal duplo-cego, randomizado e controlado na história da estimulação da medula espinhal foi publicado na Lancet Neurology. Segurança e eficácia a longo prazo da estimulação da medula espinhal em circuito fechado para tratar a dor crônica nas costas e nas pernas (Evoke): um estudo duplo-cego, randomizado e controlado. https://doi.org/10.1016/S1474-4422(19)30414-4

Veja também

 Estimulação nervosa elétrica transcutânea

Referências

Neurocirurgia
Implantes (medicina)

Estimulador da medula espinhal


لي فان كليف  هو ممثل أمريكي وأحد أشهر وجوه الشر في السينما، اشتهر بأدواره في أفلام الغرب الأمريكي وأفلام الأكشن حيث جعلت منه تقاطيعه الحادة ونظراته الثاقبه الخيار الأمثل للعب أدوار الشر في العديد من أفلام الغرب الأمريكي وأفلام السباغيتي مثل «منتصف الظهيرة» و«الرجل الذي اطلق النار على ليبرتي فالانس» ودوره الأشهر في فيلم الطيب والرديء والبشع.

حياته المبكرة
ولد في 9 يناير، 1925 في مدينة سومرفيل بولاية نيوجيرسي تحت اسم «كلارنس ليروي فان كليف الأصغر»، وهو من أصول هولندية. انخرط في البحرية الأمريكية إبان الحرب العالمية الثانية حيث عمل على ظهر السفن الكاسحة للالغام والسفن المطاردة للغواصات، وبعد أن انتهت الحرب عمل لفترة قصيرة كمحاسب ثم قرر أن يبدأ حياتة الفنية.

حياته المهنية
أول تجاربه في التمثيل كانت على خشبة المسرح حيث حصل على دور صغير في مسرحية "مستر روبرتس" التي شاهده فيها المخرج ستانلي كرامر واسند له دور الشرير "جاك كولبي" في فيلم "منتصف الظهيرة عام 1952، وقد لفت دوره الانتباه على الرغم من انه لم ينطق بأية حوار.

وفاته
توفي بجلطة قلبية في أوكسنارد، كاليفورنيا في 16 ديسمبر، 1989.

قائمة أفلامه

 منتصف الظهيرة (1952)
 الحدود الجامحة (1952)
 سر في مدينة كانساس (1952)
 النسل المتمرد (1953)
 لصوص كورسيكا (1953)
 البرق الأبيض (1953)
 صحوة الديناصور (الوحش من الـ 20,000 قامة) (1953)
 الساحة (1953)
 شرطة الآداب (1953)
 جاك سليد (1953)
 النبراسكي (1953)
 العشب المتدحرج (1953)
 كولت الغجر (1953)
 القضبان إلى لارامي) (1954)
 سهم في الغبار (1954)
 الفأس الأصفر (1954)
 أميرة النيل (1954)
 المجرم اليائس (1954)
 الفجر في سوكورو (1954)
 كنز روبي هيلز (1955)
 عشرة رجال مطلوبين (1955)
 الكومبو الكبير (1955)
 أغطي العالم السفلي (1955)
 الطريق إلى دنفر (1955)
 الشارع العاري (1955)
 رجل لوحده (1955)
 الأمريكي الغائب (1955)
 الفاتح (1956)
 قانون الرسن (تحية لرجل سيء) (1956)
 وغزت العالم (1956)
 الشريكين (1956)
 متهم بالقتل (1956)
 المسدس الهادئ (1957)
 شارة المشير رينان (1957)
 بوابة الصين (1957)
 النزاع المسلح في أو كيه كورال (1957)
 الرجل الوحيد (1957)
 ممر الأرز الأسود (آخر عربة للغرب) (1957)
 جو داكوتا (1957)
 نجمة من قصدير (1957)
 معركة بالأسلحة النارية في مونتيري (1957)
 على طول النهر الأحمر (غزاة من كاليفورنيا القديمة) (1957)
 قانون البندقية (يوم الرجل الشرير) (1958)
 الأسود الشابة (1958)
 المتبجحون (1958)
 منجل (1958)
 مسدسات، بنات ورجال عصابات (1959)
 اركب وحيداً (1959)
 أبطأ بندقية في الغرب (1960) - فيلم تلفزيوني
 رجال من الجحيم (1961)
 الرجل الذي أطلق النار على ليبرتي فالانس (1962)
 كيف غُلِب الغرب (1962)
 لوك والوافد الجديد (1965) - فيلم تلفزيوني.
 من اجل دولارات أكثر (1965)
 المبارزة الكبيرة (1966)
 الطيب والرديء والبشع (1966)
 الموت يمتطي حصاناً (1967)
 يوم الغضب (1967)
 ما وراء قانون (1968)
 الكوماندوز (1968)
 سباتا (1969)
 الكوندور (1970)
 باركويرو (1970)
 عودة سباتا (1971)
 النقيب أباتشي (1971)
 نهر الرجل الشرير (1971)
 رحلة العظماء السبعة (1972)
 المبارزة العظيمة (1972)
 الرب، أنت الرب (1973)
 الغريب والمحارب (1974)
 الرحلة العنيفة (1975)
 ديامانتي لوبو (1977)
 الانتقام (1977)
 لا مكان للاختباء (1977) - فيلم تلفزيوني
 القاتل الكامل (1977)
 الأزمة (1978)
 الطريق الصعب (1979) - فيلم تلفزيوني
 المُثَمَن (1980)
 الهروب من نيويورك (1981)
 غوما-2 (1984)
 الاسم الرمزي: الإوز البري (1985)
 غزاة الغابة (1985)
 الاستجابة المسلحة (1986)
 القائد - دير كوماندر (1988)
 لصوص الكنز (1989)
 منطقة السرعة (1989)

مراجع

وصلات خارجية

 Van Cleef's only published English-language biography
 TheBad.net: A Tribute to Lee Van Cleef
 Lee Van Cleef page
 Lee van Cleef Forum

أفراد البحرية الأمريكية في الحرب العالمية الثانية
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل هولندي
جنود بحرية الولايات المتحدة
عسكريون أمريكيون في الحرب العالمية الثانية
مدفونون في منتزه فورست لاون التذكاري
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو أفلام غرب أمريكي
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من أوكسنارد
ممثلون من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
ممثلون من ولاية نيوجيرسي
مواليد 1925
وفيات 1989
وفيات السرطان في كاليفورنيا
وفيات بسبب سرطان الرأس والعنق
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في أوكسنارد
وفيات ناجمة عن الأمراض القلبية الوعائية في كاليفورنيا

لي فان كليف


Devrimci Sosyalist İşçi Partisi (kısaca DSİP), 1997 yılında Türkiye'de kurulmuş devrimci Troçkist siyasi partidir. Şu ana kadar hiçbir seçime katılmamıştır.

Tarihi

Kuruluşundan önce
Partinin öncü kadroları Kurtuluş Hareketi içinde yer almış militanlardan oluşmuştur. Kurtuluş içinde merkez komite düzeyinde Doğan Tarkan'ın içinde yer aldığı bir grubun işçi iktidarı, işçi demokrasisi, SSCB'deki rejimlerin niteliği ve parti gibi konularda yürüttüğü tartışmalar üzerine ayrılması ile grubun nüvesi oluşmuştur.

Bu çevre 12 Eylül 1980 darbesinin ardından hem yurt içinde hem de yurt dışındaki sürgün devrimciler arasında yürütülen aktif bir tartışma sürecinin örgütleyicisi olmuştur. Darbe koşullarında yasa dışı olarak yayınlanan Sosyalist İşçi gazetesi, ardından yerini İşçiler ve Politika gazetesine ve İşçiler ve Toplum dergisine bırakmıştır.

İşçiler ve Toplum dergilerinde yapılan tartışmalar grubun bugün bulunduğu devrimci-Marksist çizginin oluşumunda kilit rol oynamıştır. Bu yayındaki temel tartışmalar; işçi demokrasisi, faşizm analizleri, devrimci partinin yapısı, SSCB ve Doğu Bloku ülkelerinin yapısıdır. Bu yayınla beraber, Troçki'nin fikirleri Türkiye'de ilk defa bir tartışma yayınında kitlelere ulaşmıştır. İşçiler ve Toplum, bir yandan 1989 yılında darbeye rağmen gerçekleşen bahar eylemlerinin bir yandan da SSCB ve Doğu Bloku rejimlerinin yıkılma sürecine girdiği bir dönemde oldukça ilgi uyandırmıştır.

İşçiler ve Toplum çevresinin, Troçkist olduğunu ilan eden, SSCB ve Doğu Bloku rejimlerini devlet kapitalisti olarak tanımlayan kadroları 1992 yılı sonunda "Sosyalist İşçi" adlı dergiyi yayınlamaya başlamıştır. Aylık dergi olarak yayınlanan Sosyalist İşçi, devrimci-Marksist geleneği savunmuş ve tartışmıştır.

Sosyalist İşçi çevresi, 1990'ların yeni-liberal politikalara karşı direnişin belirleyen faktör olacağını tespit etmiştir. Özellikle beyaz yakalı işçilerin ağır bir saldırıyla karşılaşmakta olduğunu öngören grup, Türkiye'de de kamu emekçileri hareketi (önce Kamu Çalışanları Sendikaları Konfederasyonlaşma Kurulu (KÇSKK), ardından Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu (KESK) içinde mücadele etmiştir.

Dünya'daki ve Türkiye'deki sınıf mücadelesinin seyri, bu çevrenin tahlili ile paralel olarak gelişti. Grup, Troçkizmin "hainlik" olarak görüldüğü yıllarda Türkiye'de KESK sendikaları ve öncü işçiler tarafından tanınan bir politik çevre haline gelmiştir. 1990'lı yılların sert sınıf mücadelesi içinde pek çok politik grup tarafından "işçi sınıfının rolünü abartmak"la suçlanmıştır.

KESK'teki delegelik sisteminin aşağıdan muhalefeti engelleyerek siyasal grupların egemenliğine yol açtığını savunarak, doğrudan seçim sistemini önermiştir. 1990'lı yıllar boyunca, KESK hareketinin aktif inşacısı olmuş, aralıksız olarak kazanmanın aracının grev olduğunu tartışmıştır. Bu yıllarda, KESK içinde ve neredeyse bütün siyasal partilerde beyaz yakalıların küçük burjuva olduğu yönündeki görüşe karşı ciddi bir tartışma yürütmüş, uzun vadede geç de olsa bu tartışma artık kazanılmıştır. Uzun süre beyaz yakalıların da işçi sınıfının önemli bir bileşeni olduğunu tartışan grubun bu konuda yayınlanmış Değişen İşçi Sınıfı adlı bir kitabı da bulunmaktadır.

Bu yıllarda aynı zamanda Kürt sorunu da grubun politikalarında belirleyici oldu. Lenin'in ulusların kendi kaderini tayin hakkı görüşünü temel alan grup, Kürtlerin kendi yaşadığı coğrafya için belirlediği "Kürdistan" tanımlanmasını kabul ederek, bu bölgenin Türkiye'nin sömürgesi olduğunu savundu. Bu bağlamda ayrılıkçı Kürt hareketinin ve onun siyasal yansıması Demokratik Toplum Hareketi partilerini eleştirel ama koşulsuz olarak desteklemiştir. Parti iddia ettiği şekilde, Kürtlere yönelik imha ve inkâr politikalarına sonuna kadar karşı çıkmış, işçi sınıfının Kürtlerle ittifakını savunmuştur.

1997'den günümüze
Sosyalist İşçi dergisi etrafındaki kadrolar pek çok kez bürolarının basılması gibi engellemelerle karşılaşmaları üzerine, hukuki koruyuculuğu olduğunu düşünerek yasal bir siyasi parti kurma fikrini ilan etmişlerdir. 1996 yılı boyunca, Sosyalist İşçi gazetesinden Sosyalist İşçi Partisi adıyla ve bir parti kurulacağı ilan edilmiştir.

1997 yılında Sosyalist İşçi Partisi kuruluş dilekçesi Nisan ayında ilgili makamlara teslim edilmiştir. 1 Mayıs 1997 yılında parti kadroları alana Sosyalist İşçi Partisi olarak çıkmıştır. Bir süre sonra, Sosyalist İşçi Partisi'ne, Sosyalist İktidar Partisi'ne yakınlığı ile bilinen Gelenek yayınlarından bir faks çekilerek, Sosyalist İşçi Partisi adıyla bir parti kurulduğu; hukuken bu partinin kurulamayacağı tebliğ edilmiştir. Pek çok çevre tarafından bu girişim Sosyalist İktidar Partisi'nin benzer kısaltmaya sahip olacağı için yaptığı bir engelleme olarak görülürken, kimileri bunun Troçkist bir parti kurulmasını engelleme çabası olarak görmektedir.

Sosyalist İşçi Partisi Kurucuları, Sosyalist İşçi gazetesinde bir açıklama yayınlayarak; hiçbir gücün partileşme girişimini engelleyemeyeceği ve Sosyalist İşçi Partisi'nin Devrimci ön eki ile faaliyetini sürdüreceği duyurulmuştur.

1995 seçimlerinde Sosyalist İşçi dergisi, Cumhuriyet Halk Partisi'ne oy çağrısı yapmıştır. "Sağ parlamentoya karşı oylar CHP'ye" başlığı ile yayınlanan seçim çağrısında "işçi sınıfının öncüleri ile beraber hareket edelim" denmiştir.

28 Şubat 1997'de verilen muhtırayla gelişen süreci darbe olarak tanımlayan grup, darbeye karşı aktif mücadele çağrısı yapmıştır. Yükselen şeriat Siyasal İslamın karşısında ordudan hiçbir destek alınamayacağını savunan grup, 28 Şubat sürecine bütünüyle karşı çıkmış ve 28 Şubat sonrası çıkan ilk Sosyalist İşçi gazetesi manşeti de "Darbeye geçit yok!" olmuştur.

Kuruluşundan itibaren Troçki'nin faşizm analizini yaygın olarak anlatmaya ve faşist olarak tanımladığı MHP'ye karşı mücadele çağrısında bulunmuştur. 18 Nisan 1999 genel seçimlerinde MHP'nin ikinci parti olarak koalisyon ortağı olmasıyla çok daha aktif bir şekilde, faşizme karşı birleşik mücadele çağrısı yapmıştır. Parti, faşist olarak tanımladığı MHP ve BBP'yi bütün diğer partilerden ayrı, meşruiyeti olmayan ve hiçbir platformda bulunmaması gereken partiler olarak görmektedir.

Uluslararası Sosyalizm Akımı, 1999 yılının aralık ayında ABD'nin Seattle şehrinde Dünya Bankası ve Dünya Ticaret Örgütü'ne karşı yaşanan protestolarla, yeni bir dönemin başladığı tespitinde bulunmuştur. Bu hareketi "küresel antikapitalist hareket" olarak tanımlamıştır. 1980'lerin yenilgisini dünya çapında yaşamamış bir kuşağın ortaya çıktığını ve bu kuşağın radikal bir mücadele içine girdiğini düşünen DSİP, bu hareketleri yaygınlaştırmak, hareketten öğrenmek ve harekete müdahalede bulunmak için örgütsel biçimlerini değiştirmiştir.

Küresel antikapitalist hareket kadar, bir diğer dikkat çekici tespit de, hegemonya mücadelesi tespitidir. SSCB'nin çöküşü ile beraber iki emperyalist kutuptan; ABD, Almanya-Fransa eksenli Avrupa, Çin, Rusya gibi çok sayıda emperyalist gücün rekabetine dayalı bir döneme geçildiğini tespit eden IST ve DSİP; küresel bir hegemonya savaşının işaretleri görüldüğünü anlatmıştır.

Küresel antikapitalist hareket içinde Prag ve Cenova eylemleri ile paralel kampanyalar inşa etmiştir.

Afganistan savaşıyla beraber, yaklaşan bir küresel savaş tehdidine dikkat çekerek İstanbul başta olmak üzere pek çok şehirde Savaşa Hayır Platformu oluşturmuştur. Kısa süre sonra 1 Aralık 2002'de ilk savaş karşıtı ortak miting İstanbul'da gerçekleşmiştir. Bu süreçte, 152 örgütün ortaklaştığı "Irak'ta Savaşa Hayır Koordinasyonu"nun çağrıcılığını ve ardından sekreteryasını yapmıştır. Bu yapı 1 Mart 2003'te TBMM'de tezkere görüşülürken Ankara Sıhhiye Meydanı'nda 100.000 kişinin katılımı ile bir miting düzenlemiştir. Yürütülen yoğun kampanya sayesinde Türkiye, ABD'nin Irak işgaline ortak olmamıştır.

ABD'nin 2003 yılı Mart ayında işgale başlaması üzerine, ÖDPlilerin ve DSİPlilerin de içinde yer aldığı aktivistler Küresel Barış ve Adalet Koalisyonunu (Küresel BAK) oluşturmuşlardır. Küresel BAK; Filistin işgaline, İsrail'in Lübnan işgaline karşı sayısız kampanya ve mitingde yüzbinlerce savaş karşıtı aktivisti bir araya getirmiştir.

Küresel BAK, ilk Barışarock müzik festivalini düzenlemiş, ardından altı yıl boyunca sürecek bu festival; antikapitalist gençlerin buluştuğu büyük bir eyleme dönüşecektir. DSİP, Barışarock'ın en önemli düzenleyicilerinden de biri olmuştur.

Küresel Eylem Grubu ile küresel iklim değişikliği ve nükleer santrallere karşı mücadele içinde yer alan DSİP, bu konudaki pek çok kurumla da işbirliği yapmaktadır.

Antikapitalist Blok adıyla 2009 yılında İstanbul'da düzenlenen IMF toplantılarına karşı aktif bir kampanya örgütlemiştir.

DSİP, Uluslararası Sosyalist Akım'ın üyesidir.

1997 ile 2013 yılları arasında DSİP genel başkanlığını Doğan Tarkan yürüttü.  2010 Anayasa Referandumu'nda içinde yer aldığı Yetmez Ama Evet kampanyası Türkiye solu ve DSİP içerisinde tartışmaya neden oldu. Eleştirilerin ardından 2013 yılında gerçekleştirilen DSİP'in Genel Konferansı'nda, genel başkanlık makamı kaldırıldı ve Eş başkanlık sistemine geçildi. Meltem Oral ve Şenol Karakaş'ın eş başkanlığa seçildiği Konferansta Doğan Tarkan ise yeniden Merkez Komite üyeliğine seçilmişti.

Seçimler
Devrimci Sosyalist İşçi Partisi bugüne kadar hiçbir seçime katılmamıştır.

DSİP ve öncülü siyasi gruplar "Kürt illeri" olarak tanımladığı Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde her zaman Kürt Özgürlük Hareketi olarak tanımladığı siyasi çizginin partisine oy çağrısı yapmıştır. Bu bölgede Türk grupların politika yapmaması gerektiğini, "Kürdistan'ın Türkiye sömürgesi olduğunu" ifade etmiştir.

DSİP kurulmadan önce Sosyalist İşçi çevresi 1995 genel seçimlerinde Kürt illeri/Kürdistan olarak tanımladığı bazı doğu illerinde Halkın Demokrasi Partisi'ni, batıda Cumhuriyet Halk Partisi'ni desteklemiş; DSİP 1999 genel seçimlerinde "Kürt illeri/Kürdistan" olarak tanımladığı bazı doğu illerinde Halkın Demokrasi Partisi'ni, batıdaÖzgürlük ve Dayanışma Partisi'ni, 2002 genel seçimlerinde  ise "Kürt illeri/Kürdistan" olarak tanımladığı bazı doğu illerinde hem de batıda DEHAP listesinde yer alan Emek, Barış ve Demokrasi Bloku'nu, 2007 genel seçimlerinde "Kürt illeri/Kürdistan" olarak tanımladığı bazı doğu illerinde Demokratik Toplum Partisi'ni, İstanbul 1. bölgede Baskın Oran, 2. bölgede Ufuk Uras diğer batı illerinde Özgürlük ve Dayanışma Partisini, 2011 genel seçimlerinde ise hem batıda hem de doğuda Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku'nu desteklemiştir.

2010'da yapılan anayasa referandumunda ise, Adalet Ağaoğlu, Ferhat Kentel, Osman Can gibi isimlerin de içinde yer aldığı "Yetmez ama Evet" kampanyasının örgütleyicilerinden olmuştur. "Kürt illeri/Kürdistan" olarak tanımladığı bazı doğu illerinde ise, Barış ve Demokrasi Partisi'nin aldığı boykot kararını desteklemiştir.

2014 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçimi'nde Selahattin Demirtaş'ı desteklemiştir.

2015 genel seçimlerinde Halkların Demokratik Partisi'ni destekleyeceğini açıklamıştır.

Referandum sürecinde parti olarak referandumun getirdiği propaganda haklarından yararlanmamış fakat, Yetmez ama Evet kampanyası çatısı altında düzenlenen toplantılara kendi partisi üyesi Roni Margulies gibi üyeleri katılmıştır.

Referandum sürecinde hem kendi üyeleri hem de Adalet Ağaoğlu ve Abdurrahman Dilipak gibi diğer destekçilerin konuşmacı olduğu panellere çeşitli gruplar tarafından fiziki ve sözlü saldırılar gerçekleştirilmiştir. DSİP, bu saldırıların sola ve düşünce özgürlüğüne yönelik gerçekleştiğini ifade etmiştir.

Referandum sonrası balkon konuşması olarak bilinen konuşmasında Recep Tayyip Erdoğan tarafından Evet çağrısı yapan çeşitli parti ve toplumsal gruplara teşekkür edilmiş, bu teşekkür sırasında DSİP adı "Devrimci Solcu İşçi Partisi" olarak geçmiştir.

Yayınlar
Bu partinin üyeleri haftalık Sosyalist İşçi gazetesini ve iki ayda bir çıkan Altüst dergisini yayınlamaktadır. Daha önce yayınlanmış Enternasyonal Sosyalizm ve Antikapitalist isimli aylık dergileri de bulunmaktadır. Parti ayrıca, Sosyalist İşçi gazetesinin eki olarak, güncel konularla ilgili çok sayıda broşür yayınlamaktadır.

Marksizm tartışmaları
Devrimci Sosyalist İşçi Partisi, 1992 yılından bu yana "Marksizm" adında 3-5 gün süren ve pek çok başlıkta sunuşların yapıldığı toplantılar dizisi şeklinde konferanslar düzenlemektedir.

2000'li yılların sonuna kadar her yıl bir kez düzenlenen toplantılar, 2008, 2009 ve 2010 yılında senede iki kez düzenlenmiştir. 2008 yılında "Marksizm Festivali" adıyla yalnızca İstanbul'da değil, Ankara, İzmir, Manisa-Akhisar ve Bursa'da da toplantılar organize edilmiştir.

Marksizm'e daha önce katılan konuşmacılar şunlardır:

Ahmet İnsel, Akın Birdal, Alex Callinicos, Ali Bilge, Avi Haligua, Aydın Cıngı, Aydın Engin, Ayhan Bilgen, Ayşe Batumlu, Ayşe Hür, Barış Pirhasan, Bejan Matu, Bilge Contepe, Bülent Somay, Chris Harman, Christakis Georgiou, Doğan Erbaş, Doğan Tarkan, Eray Özer, Ercan Karakaş, Ertuğrul Kürkçü, Eylem Çağdaş, Ferhat Kentel, Fethiye Çetin, Filiz Ülgüt, Hakan Tahmaz, Harun Tekin, Hayko Bağdat, Hayri Kozanoğlu, Kemal Nebioğlu, Kerem Kabadayı, Küçük İskender, Lale Mansur, Leyla İpekçi, Manolis Spathis, Mehmet Ali Alabora, Mete Çubukçu, Mete Tuncay, Metin Üstündağ, Metin Yeğin, Murat Coşkun, Murat Çelikkan, Murat Özveri, Murathan Mungan, Mücteba Kılıç, Necmiye Alpay, Oral Çalışlar, Orhan Koçak, Orhan Miroğlu, Orhan Pamuk, Ömer Laçiner, Ömer Madra, Özgür Gürbüz, Pakrat Eseyan, Panos Garganas, Ragıp Duran, Rıdvan Akar, Roni Margulies, Sebahat Tuncel, Sami Evren, Saruhan Oluç, Sevgi Göğçe, Seyfi Öngider, Sinan Özbek, Sotiris Kondoyanis, Stefan Bornost, Talad Ahmet, Tayfun Görgün, Tayfun Mater, Tolga Tüzün, Ufuk Uras, Ümit Kıvanç, Ümit Şahin, Yelda, Yıldıray Oğur, Yorgo Pittas.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 DSİP İnternet Sitesi

1997'de kurulan siyasi partiler

Türkiye'deki etkin siyasi partiler
Türkiye'deki komünist partiler
Türkiye'deki sosyalist partiler
İşçi partileri
Halkların Demokratik Kongresi

Devrimci Sosyalist İşçi Partisi


هلوكيفتسي (Глухівці) هي بلدة من النمط المدني في محافظة فينيتسا في أوكرانيا.

أعلام
 يفهين تشيوماك

مراجع

مدن أوكرانيا

هلوكيفتسي (محافظة فينيتسا)


Gerard Bontius (auch: Geraert de Bondt, Gerardus de Bont; * um 1536/1539 in Rijswijk; † 15. September 1599 in Leiden) war ein niederländischer Mediziner, Botaniker, Mathematiker und Astronom.

Leben
Der Sohn eines vermögenden Vaters wurde im Privatunterricht in Schoonhoven und Delft in den philosophischen Grundfächern und der lateinischen Sprache ausgebildet. Dann begann er ein Studium der medizinischen Wissenschaften an der Universität Löwen, reiste nach Italien und setzte seine Studien an der Universität Padua fort, wo er zum Doktor der Medizin promovierte. Zurückgekehrt in die niederländische Heimat ließ er sich in Leiden als Arzt nieder und wurde, als hier 1575 die Gründung der Universität Leiden erfolgte, am 17. Juli 1575 der erste Professor der Medizin, Mathematik und Astronomie. Im September 1587 übernahm er die Professur der Kräuterkunde und Anatomie und wurde am 10. Oktober 1598 Leiter des Hortus Botanicus in Leiden.

Der für sein umfangreiches Wissen bekannte Wissenschaftler war unter anderem für seine Kenntnisse der griechischen Sprache berühmt und hielt Vorlesungen zu Hippokrates. Zudem beteiligte sich Bontius auch an den organisatorischen Aufgaben der Leidener Hochschule und war 1582/83 sowie 1599 zum Rektor der Alma Mater gewählt worden. In seiner letzten Amtszeit verstarb er jedoch. Von ihm sind keine Veröffentlichungen in den Druck gelangt. Zudem hatte er verfügt, dass auch nach seinem Tod keines seiner Manuskripte gedruckt werde.

Aus seiner Ehe mit Jacoba Jans stammen vier Söhne und vier Töchter. Davon erlangten die Söhne Reiner Bontius (1576–1623), Willem Bontius (1588–1646) und Jacob de Bondt ebenfalls einige Berühmtheit. Der Sohn Jan Bontius wurde Mediziner in Rotterdam.

Literatur

 Johann Samuel Ersch, Johann Gottfried Gruber: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste. Johann Friedrich Gleditsch, Leipzig 1823, Bd. 11, S. 413, (uni-goettingen.de).
 August Hirsch: Biographisches Lexikon der hervorragenden Ärzte aller Zeiten und Völker. Urban & Schwarzenberg, Wien, Leipzig, 1884, S. 523

 Abraham Jacob van der Aa: Biographisch Woordenboek der Nederlanden. Verlag J. J. van Brederode, Haarlem, 1854, Bd. 2, Teil 1, S. 834 (historici.nl, niederländisch)

Weblink
 Bontius im Professorenkatalog der Universität Leiden

Mediziner (16. Jahrhundert)
Astronom (16. Jahrhundert)
Botaniker (16. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Leiden)
Rektor (Universität Leiden)
Niederländer
Geboren im 16. Jahrhundert
Gestorben 1599
Mann

Gerard Bontius


Süleyman Rıza Seba (5 Nisan 1926, Sakarya - 13 Ağustos 2014, İstanbul), Abhaz asıllı Türk futbolcu, MİT mensubu, spor yöneticisi ve Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün 30. başkanıdır. Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün 1984 ile 2000 yılları arasında kesintisiz başkanlığını yaptı. Hakkı Yeten ile birlikte Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün iki onursal başkanından biridir.

Biyografi

İlk yılları
5 Nisan 1926 tarihinde Hendek'te doğan Süleyman Seba, ilkokulu Sakarya'da okuduktan sonra liseyi okumak için İstanbul'a geldi. İki yıl Galatasaray Lisesi'nde okuduktan sonra Kabataş Erkek Lisesi'ne geçti. Mezun olduğu Kabataş Erkek Lisesi'nin futbol takımında futbola başladı. Lisedeki ilk yıllarında Beşiktaş Genç Takımı'na girdi. Beşiktaş'ta oynadığı sırada Mimar Sinan Üniversitesi Fransız Filolojisine başlamasına rağmen eğitimine devam etmedi.

Futbolculuk kariyeri
Seba, 1946'da Refik Osman Top döneminde A takıma yükseldi. 1946-47 sezonunda ilk İstanbul Ligi maçına sezonun ilk maçı olan Fenerbahçe derbisiyle çıktı. 4-3 yenildikleri maçta bir gol kaydetti. İlk sezonunda 9 maçta 6 gol atmıştı. O sezon Millî Küme'de şampiyonluk yaşayarak kariyerinin ilk şampiyonluğunu kazandı.

1947-48 sezonu Seba'nın geçirdiği en etkili sezondu. Sezona Başbakanlık Kupası'yla başlasalar da Seba o maçta forma şansı bulamamıştı. Ancak İstanbul Ligi'nde 14 maçta 8 gol atıp, takımının en golcü ikinci ismiydi. Ancak İstanbul ikincisi olmuşlardı.

1949-50 sezonunda kariyerinin ilk İstanbul Ligi şampiyonluğunu kazandı. 14 maçın hepsinde forma giyen Seba, bir gol atmıştı. Bu sezondan sonra 1950-51 ve İstanbul Profesyonel Ligi adına geçiş yapılan 1951-52 sezonunda da forma şansı buldu. Ancak 1951-52 sezonunda sakatlığı nedeniyle sadece 3 maç forma giyebilmişti. 1952-53 sezonunda da 9 maçta forma giyip 2 gol kaydetti. 1954'te 28 yaşındayken menisküs sebebiyle futbolu bıraktı.

1947 yılında BJK İnönü Stadyumu'nun açılışı sebebiyle Beşiktaş ile İsveç'in AIK takımı yapılan maçta bu stattaki ilk golü atarak tarihe geçti. 1950'de Beşiktaş'ın ABD turnesinde de yer aldı.

Millî takım kariyeri
Süleyman Seba, kısa süren futbol hayatı nedeniyle sadece 15 Mayıs 1952'de Yunanistan karşısında Türkiye millî futbol takımı forması giydi. Türkiye'nin 1-0 kaybettiği maçın önemi Futbol Federasyonu'nun millî takımı temsil etme hakkını Beşiktaş'a vermiş olmasıydı.

Yöneticilik kariyeri
1957'de Beşiktaş'a üye oldu. Altı sene sonra 1963'te ilk kez yönetim kurulunda yer aldı. Bundan sonra çeşitli dönemlerde aralıklarla kulüpte yöneticilik yaptı. 1984 yılında çok zor bir dönemde Mehmet Üstünkaya'dan yönetimi devraldığı başkanlık görevini 2000 yılına kadar devam ettirdi.

16 yıl süren Başkanlığı boyunca 8 kongrede rakiplerine sürekli üstünlük sağladı. Süleyman Seba başkanlığı döneminde kazanılan kupalar şu şekildedir:

 5 Süper Lig
 4 Türkiye Kupası
 4 Cumhurbaşkanlığı Kupası
 2 Başbakanlık Kupası
 6 Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası

Bu başarılar dışında istikrarlı bir şekilde başarıyı daim kılmıştır. 16 sezonun beşinde futbol takımı şampiyon olmuş, sekizinde ise ikinci olmuştur. Futbol takımının altın dönemini yaşadığı bu dönemde Süleyman Seba'ya gelen eleştiri, amatör branşlara aynı ilgiyi göstermemesi olmuştur.

Seba, 1992-93 sezonunun sonunda Galatasaray'ın Ankaragücü takımını 8-0 yenerek averajla şampiyon olması üzerine "şerefli ikincilik" terimini literatüre sokmuştur.

Sportif başarılar dışında 1980'lerin başında maddi yönden son derece sıkıntılı olan kulübü yönetimi boyunca tesis zengini ve maddi açıdan zengin bir kulüp haline gelmiştir. Seba döneminde Akaretler'deki BJK Plaza, Fulya Stadı ve Kamp Tesisleri Yeşilköy, Pendik ve Çilekli tesisleri, BJK Koleji yapılırken, BJK İnönü Stadyumu da, 1998'de 49 yıllığına Beşiktaş'a devredildi.

Beşiktaş'a büyük hizmetlerde bulunan Seba, 1999-2000 sezonunda futbol takımının gösterdiği kötü performans sonucu tribün ve muhalefetin tepkisini çekmesi üzerine 2000 yılı Mart ayındaki kongrede aday olmamış ve yerine Serdar Bilgili seçilmiştir. Bu kongrede kongre üyeleri oybirliği ile Hakkı Yeten'den sonra Beşiktaş'ın ikinci onursal başkanı olarak Süleymen Seba'yı seçmiştir. Seba'nın son sezonunda futbol takımı ligi ikinci sırada bitirmiştir.

Başkanlığı bıraktığı 2000 yılında anısına Akaretler ile Maçka semtleri arasında uzanan Spor Caddesinin adı Süleyman Seba Caddesi olarak değiştirildi.

Seba'dan sonraki 15 sezonda Beşiktaş futbol takımı, ligi sadece iki kere şampiyon olarak, bir kere de ikinci olarak bitirmiştir. 16. sezonda, futbol takımı Seba sonrası üçüncü şampiyonluğunu yaşamıştır.

Seba, spor yaşamının dışında Millî İstihbarat Teşkilatı İstanbul Bölge Müdürlüğünde görev yaptı.

Seba, 13 Ağustos 2014 tarihinde bir süredir sağlık sorunları nedeniyle tedavi gördüğü hastanede, 88 yaşında hayatını kaybetti.

Başarıları

Futbolcu olarak
Beşiktaş
 Millî Küme: 1947
 Türkiye Futbol Şampiyonası: 1951
 İstanbul Profesyonel Ligi: 1952
 İstanbul Futbol Ligi: 1949-50, 1949-50
 Başbakanlık Kupası: 1947

Başkanlığı dönemindeki futbol takımı puan tablosu

Süleyman Seba'nın başkanlığı altında Beşiktaş JK futbol takımı 16 sezonda ve toplam 538 maçta; 339 galibiyet (%63,0) ve 129 beraberlik (%24,0) almış, toplam 1084 gol (2,01 gol/maç) atıp 426 gol (0,79 gol/maç) yemiştir. 16 sezonun yedisinde Gordon Milne teknik direktör olmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Süleyman Seba biyografisi
 Süleyman Seba'nın ayrıntılı şekilde hayatı

1926 doğumlular
Hendek doğumlular
2014 yılında ölenler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler
Türk erkek futbolcular
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
Millî İstihbarat Teşkilatı kişileri
Resim aranan futbolcular
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Türk spor yöneticileri
Kabataş Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Abhaz asıllı Türkler
Beşiktaş JK başkanları
Kanat futbolcuları
Beşiktaş JK kaptanları
Sakarya doğumlu futbolcular

Süleyman Seba


ඩොරීන් වික්‍රමසිංහ ( පෙර යං; 1907 පෙබරවාරි 15  – 2000 මැයි 29  ) ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ කොමියුනිස්ට් දේශපාලඥයෙකු සහ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු බවට පත් වූ බ්‍රිතාන්‍ය වාමාංශිකයෙකි. ඇය ශ්‍රී ලංකාවේ සිටි යුරෝපීය රැඩිකල්වාදීන් අතලොස්සෙන් කෙනෙකි.

මුල් ජීවිතය සහ පවුල
ඩොරීන් වික්‍රමසිංහ බ්‍රිතාන්‍ය 'ආචාර ධර්ම සමාජවාදීන්' දෙදෙනෙකුගේ දියණියකි. 1920 ගණන්වල ලන්ඩනයේ ශිෂ්‍යාවකව සිටියදී ඇය ඉන්දියානු නිදහස් ලීගයට සම්බන්ධ වී වෙනත් අධිරාජ්‍ය විරෝධී වැඩ කටයුතු කරගෙන ගියාය. මෙහිදී ඇයට ලන්ඩනයේ පශ්චාත් උපාධි ශිෂ්‍යාවක්ව සිටියදී කොමියුනිස්ට් සහ රැඩිකල් කවයන් තුළ ගමන් කරන රැඩිකල් ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු වන ආචාර්ය එස්ඒ වික්‍රමසිංහ හමුවිය.

ආචාර්ය වික්‍රමසිංහ ඇයට ශ්‍රී ලංකාවේ රැකියාවක් සොයා දීමට ඉදිරිපත් විය. ඇය මාතර, සුජාතා විද්‍යාලයේ (1930-32) බෞද්ධ බාලිකා විද්‍යාලයක විදුහල්පතිනිය බවට පත් වූවාය. එහිදී ඇයගේ විෂය මාලාවට බ්‍රිතාන්‍ය ඉතිහාසය ශ්‍රී ලංකා හා ලෝක ඉතිහාසය ආදේශ කිරීමත්, ගුරුවරුන්ට සුදුසුකම් ලැබීමට අවසර දීමත් ඇතුළත් වූ අතර, පාසල ඉවතට ගෙන ගියේය. එහි 'භාර්යාව සඳහා පුහුණුව' පිළිබඳ අවධාරණයෙන්. මේ කාලය තුළ ඇය සිංහල ඉගෙන ගත්තාය. 1933 දී ප්‍රමුඛ පෙළේ බෞද්ධ බාලිකා විද්‍යාලය වන විශාකා විද්‍යාලයේ විදුහල්පති ධූරය ඇයට පිරිනැමූ නමුත් ඇය වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ සමඟ විවාහ වීමට යන පුවත මත එම යෝජනාව ඉල්ලා අස්කර ගන්නා ලදී. ආචාර්ය එස්ඒ වික්‍රමසිංහ සමඟ විවාහ වීමෙන් පසු ඇය කොළඹ ප්‍රමුඛ පෙළේ බෞද්ධ බාලිකා විද්‍යාලයක් වන ආනන්ද බාලිකා විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිනිය ලෙස වෙනත් තනතුරක් ලබා ගත් අතර එහිදී ශ්‍රී ලාංකේය කලා ප්‍රවර්ධනය සහ ආසියානු කවි ඉගැන්වීම ඇතුළත් විය. 1936 දී ඇයව ඉවත් කරනු ලැබුවේ ඇය පාසල බ්‍රිතාන්‍ය විරෝධී ක්‍රියාකාරකම්වල මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත් කර ඇතැයි යන බිය නිසා - බෞද්ධ පාසල්වල බොහෝ තරුණියන් වමට සම්බන්ධ වීමට ඇය නිසැකවම වගකිව යුතු ය.

ඇයට සහ ආචාර්ය වික්‍රමසිංහට සුරේන් (ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙක්) සහ සූරිය ( Amnesty International IEC සභාපති, 1982-85) යන දරුවන් දෙදෙනෙක් සිටියහ.

දේශපාලන ජීවිතය
1933 දී ඇය The Battle of the Flowers නමින් ලිපියක් ලිවූ අතර එය සිලෝන් ඩේලි නිවුස් හි පළ වූ අතර බ්‍රිතාන්‍යයේ හිටපු සෙබළුන්ගේ වියදමට ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල් සිසුන්ට පොපි මල් මිලදී ගැනීමට බලකිරීමේ විකාරයක් ලෙස යංග් සිතන්නේ කුමක්දැයි විස්තර කළේය. ඇගේ සගයන් විසින් ඇයව අපකීර්තියට පත් කිරීමට හේතු වූ ශ්‍රී ලංකාව. මෙය නව අධිරාජ්‍ය විරෝධී සහ යුද විරෝධී පදනමක් මත සූරිය-මල් ව්‍යාපාරයේ පුනර්ජීවනය සඳහා දකුණු කොළඹ තරුණ සංගමයේ මැදිහත්වීමේ ආරම්භය විය. පොපි දිනයට පාසල් සිසුන් අනිවාර්යයෙන් සහභාගි කර ගැනීමට විරුද්ධ වූ ව්‍යාපාරය, විකල්පයක් ලෙස කහ සූරිය ( පෝර්ටියා ගස ) මල් විකිණීමට ඉදිරිපත් කළේ, 'කාගේ අවශ්‍යතාව වඩාත් දරුණුද, එංගලන්තයේ හිටපු හමුදා සෙබළුන් ද දුප්පත් මේ රටේද?'

සූරිය මල් ව්‍යාපාරයේ ප්‍රථම සභාපතිවරයා ලෙස ඩොරීන් තේරී පත් වූයේ හොරණ විල්මට් පෙරේරා මහතාගේ නිවසේ පැවැති රැස්වීමකදීය. ටෙරන්ස් ද සිල්වා සහ රොබින් රත්නම් සම ලේකම්වරුන් ලෙසද, රෝයි ද මෙල් භාණ්ඩාගාරික ලෙසද තේරී පත් විය. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය දක්වා වාර්ෂිකව, තරුණ තරුණියන් සටන් විරාම දිනයේ පොපි වෙළෙන්දන් සමඟ තරඟ කරමින් වීදිවල සූරිය මල් අලෙවි කළහ. සූරිය මල් මිලදී ගන්නන් සාමාන්‍යයෙන් සමාජයේ දිළිඳු කොටස්වල අය වූ අතර එකතු කරන ලද මුදල් විශාල ප්‍රමාණයක් නොවූ අතර එයින් ලැබෙන ආදායම මානසික අවපීඩනයෙන් පෙළෙන රොඩි කුලයේ ගැහැණු ළමයෙකුට අධ්‍යාපනය ලබා දීමට යොදා ගන්නා ලදී. එහෙත් එම ව්‍යාපාරය එකල අධිරාජ්‍ය විරෝධී මනසක් ඇති තරුණ තරුණියන්ට ඒකරාශී කිරීමේ ස්ථානයක් ලබා දුන්නේය. බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත රජය විසින් 'වීදි එකතු කිරීමේ නියාමන ආඥාපනත' හරහා ව්‍යාපාරයේ සඵලතාවය මැඩලීමට උත්සාහයක් ගන්නා ලදී.

මෙම යුවළගේ තවත් වසර ගණනාවක උද්ඝෝෂණයෙන් පසුව, ආචාර්ය වික්‍රමසිංහ 1939 දී දේශද්‍රෝහී චෝදනාවට සිරගත කරන ලදී.

1947 දී ලසසප සහ CPC එක්ව එක්සත් කාන්තා පෙරමුණ (එක්සත් කාන්තා පෙරමුණ) පිහිටුවා ගත් අතර එහි වික්‍රමසිංහ ප්‍රමුඛ භූමිකාවක් ගත්තේය.

1952 දී ඇය එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සී. විජේසිංහ පරදවමින් අකුරැස්ස ආසනය සඳහා ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (CPC) සාමාජිකාව ලෙස පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් වූවාය.  1998 දී ශ්‍රී ලංකා රජය ඇයට ගෞරවනීය ජාතික ගෞරව නාමයක් වන දේශමාන්‍ය යන පදවිය පිරිනමන ලදී.

ප්‍රකාශන

 ඩොරීන් වික්‍රමසිංහ (සංස්), නැගෙනහිර සහ බටහිර කවි . කොළඹ: Colombo Apothecaries Co., 1950.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණ, දේශපාලන සහ කම්කරු ව්‍යාපාර සඳහා කාන්තාවන්ගේ සහභාගීත්වය WSCF ආසියා පැසිෆික් පුවත් පත්‍රිකාව - මැයි-අගෝස්තු 1980
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
2000 මරණ
1907 උපත්

ඩොරීන් යං වික්‍රමසිංහ


|}

Die Bahnstrecke Salzburg–Hangender Stein, meist als Lokalbahn oder umgangssprachlich als Rote Elektrische bezeichnet, war eine 13,6 Kilometer lange Nebenbahn in Österreich. Die normalspurige und elektrifizierte Strecke führte vom Salzburger Lokalbahnhof nach Grödig. Dort bestand im Bahnhof Hangender Stein Anschluss an die Bahnstrecke Berchtesgaden–Hangender Stein, mit der die hier beschriebene Strecke betrieblich eng verbunden war. Im Zentrum von Salzburg wiederum bestand eine enge Verknüpfung mit der ehemaligen Straßenbahn Salzburg, zwischen Lokalbahnhof und Fünfhaus teilten sich beide Verkehrsmittel die, hierfür 1909 zweigleisig ausgebaute,  Strecke. Eine weitere Verknüpfung bestand mit der anschließenden Bahnstrecke Salzburg–Lamprechtshausen, die bis heute existiert und abgrenzend zur hier behandelten Südlinie beziehungsweise Südlokalbahn nach Hangender Stein meist als Nordlinie beziehungsweise Nordlokalbahn bezeichnet wurde.

Zuständiges Verkehrsunternehmen für die Bahnstrecke Salzburg–Hangender Stein war die Salzburger Eisenbahn- und Tramwaygesellschaft (SETG). Nach der 1948 erfolgten Abwicklung der SETG waren die Städtischen Verkehrsbetriebe Salzburg für die Strecke verantwortlich, die wiederum 1950 in den Salzburger Stadtwerken aufgingen.

Geschichte

In den Jahren 1884 und 1885 bemühten sich der Direktor der Linzer Tramwaygesellschaft Alexander Werner und der Zivilingenieur Franz Kreuter um eine Genehmigung zum Bau und Betrieb einer Bahn vom damaligen Salzburger Staatsbahnhof in Richtung bayerische Staatsgrenze. Am 21. April 1885 erhielt Werner schließlich die Konzession für eine Lokalbahn. Die Bauarbeiten begannen im Juni 1886, die anfänglich als Dampfstraßenbahn betriebene Strecke wurde in drei Teilabschnitten eröffnet:

 10. August 1886: Salzburg Hauptbahnhof–Zentrum–Äußerer Stein
 29. August 1886: Äußerer Stein–Hellbrunn
 20. November 1886: Hellbrunn–Drachenloch

Bis Nonntal war die Lokalbahn dabei wie eine Straßenbahn trassiert, erst im weiteren Verlauf stand ein eigener Bahnkörper zur Verfügung. Am 31. August 1892 verkürzte man die Strecke um circa 400 Meter, als die neue Endstation St. Leonhard-Drachenloch die alte Endstation Drachenloch ersetzte.

Am 1. Mai 1893 ging schließlich die 1,8 Kilometer lange Zweigstrecke zwischen Äußerer Stein und Bahnhof Salzburg-Parsch in Betrieb, damit war auch eine Verbindung zur Talstation der Gaisbergbahn sowie zur Salzburg-Tiroler-Bahn hergestellt. Sie ermöglichte es den Güterzügen die Innenstadt zu umgehen, die Waren konnten fortan in Parsch an die Staatsbahn übergeben werden. Ergänzend zu den Dampfstraßenbahnzügen fuhren 1893 und zwischen 1895 und 1902 auch Straßenbahn-Pferdebahnwagen nach Parsch. Ebenso wurde die Lokalbahn zwischen 1887 und 1908 auch auf dem Abschnitt Lokalbahnhof–Bazar durch zusätzliche Pferdebahnwagen verstärkt. Die spätere elektrische Straßenbahn nutzte die Lokalbahnstrecke hingegen nur noch zwischen Lokalbahnhof und Fünfhaus.

Am 1. Oktober 1907 ging die Verlängerung zwischen St. Leonhard-Drachenloch und Hangender Stein in Betrieb. Der Grenzbahnhof Hangender Stein wurde gemeinsam mit den Königlich Bayerischen Staatseisenbahnen betrieben, die ihre von Berchtesgaden kommende Strecke ebenfalls am 1. Oktober 1907 dorthin verlängerte. Kurz darauf, am 1. Juli 1909, nahm man den elektrischen Betrieb zwischen Salzburg und Hangender Stein auf, nachdem die bayerische Strecke dorthin bereits seit dem 15. Januar 1908 elektrifiziert war. Als Stromsystem wurde im österreichischen Abschnitt 800 Volt Gleichstrom gewählt, was eine damals übliche Spannung für Straßenbahnen war. Im Unterschied dazu wurde der bayerische Abschnitt mit 1000 Volt Gleichstrom elektrifiziert. Dieser Unterschied rührte aus der Streckenführung: der bayerische Abschnitt war durchgängig auf einem eigenen Bahnkörper, der österreichische Abschnitt hingegen größtenteils auf öffentlichen Straßen geführt worden. Im Güterverkehr waren die Dampflokomotiven aber noch bis 1919 im Einsatz.

Es bestand eine durchgehende Gemeinschaftslinie von Salzburg nach Berchtesgaden, auf dieser verkehrten grün lackierte Fahrzeuge der Königlich Bayerischen Staatseisenbahnen bis Salzburg und rot lackierte Wagen der SETG bis Berchtesgaden. Die Fahrzeuge waren baugleich, zudem existierten einheitliche Tarife und ein grenzüberschreitender Personaleinsatz.

Nachdem der Abschnitt St. Leonhard–Hangender Stein bereits am 2. Oktober 1938 zusammen mit dem angrenzenden bayerischen Streckenabschnitt eingestellt worden war, folgte zum 31. Oktober 1953 auch die Stilllegung des Restbetriebs. Ursächlich hierfür war der zunehmende Individualverkehr und der damit verbundene Straßenausbau.

S-Link
Ungefähr im Verlauf der alten Trasse ist seit 2021 die als S-Link bezeichnete Regionalstadtbahn Salzburg in Bau.

Weblinks
 Lokalbahn Salzburg–Hangender Stein auf www.regionale-schienen.at
 120 Jahre Bahngeschichte im Berchtesgadener Land auf www.regionale-schienen.at (PDF; 1,7 MB)

 Gunter Mackinger: 120 Jahre Bahngeschichte im Berchtesgadener Land – traditionell Salzburg eng "verbunden". In: Berchtesgadener Land Bahn 09/2010 (Präsentation, pdf, regionale-schienen.at).

Einzelnachweise

Bahnstrecke im Land Salzburg
Bahnstrecke SalzburgHangender Stein
Verkehr (Land Salzburg)
Salzburg AG

Bahnstrecke Salzburg–Hangender Stein


Lalić (Odžaci, Srbija), naselje u Srbiji
 Lalić (prezime), hrvatsko prezime

Lalić


Gunnlaugur Blöndal (27. ágúst 1893 – 28. júlí 1962) var íslenskur myndlistarmaður, þekktastur fyrir litríkar myndir með mjúkum formum undir áhrifum frá expressjónisma og kúbisma. Hann lærði meðal annars hjá Fernand Léger í París og starfaði lengi í Kaupmannahöfn, en flutti til Íslands í Petsamóförinni í upphafi síðari heimsstyrjaldar. Meðal þekktustu verka hans er málverk af þjóðfundinum 1851 sem hangir í anddyri Alþingishússins og nektarmyndir af ungum konum.

Íslenskir myndlistarmenn

Gunnlaugur Blöndal


Jean Rouse Preston (May 25, 1935 – January 10, 2013) served for 20 years in the North Carolina General Assembly, including seven terms in the North Carolina House of Representatives and three in the North Carolina Senate. She retired in 2012 when she was the Joint Republican Caucus Leader and Senator representing the state's second district, including constituents in Carteret county. She also served as co-chair of the Education/Higher Education and the Appropriations Education/Higher Education Committees.  She was a retired educator from Emerald Isle, North Carolina. Preston died in 2013 at age 77.

Early life and education
Preston was born on May 25, 1935, in Snow Hill, North Carolina. Her parents were Marvin Wayne Rouse and the former Emma
Mae Kearney. She graduated from Snow Hill High School in 1953 and then attended Flora MacDonald College for a couple of years before graduating with a B.S. degree and in Business Education from East Carolina University in 1957. She later returned to ECU to receive her M.A. in Education in 1973.

References

External links

|-

|-

1935 births
2013 deaths
Republican Party members of the North Carolina House of Representatives
Republican Party North Carolina state senators
People from Snow Hill, North Carolina
People from Emerald Isle, North Carolina
Women state legislators in North Carolina
Accidental deaths from falls
Accidental deaths in North Carolina
21st-century American politicians
21st-century American women politicians

Jean R. Preston


Simon Fraser Tolmie,  (January 25, 1867 – October 13, 1937) was a veterinarian, farmer, politician, and the 21st premier of British Columbia, Canada.

Early life

Tolmie had a pioneer lineage, which aided him in his political aspirations.  He was the son of Dr. William Fraser Tolmie, a prominent figure in the Hudson's Bay Company and a member of both the colonial assembly of Colony of Vancouver Island and the Legislative Assembly of British Columbia. William Fraser was early supporter of Scottish industrialist reformer Robert Owen, and was a strong supporter of women's suffrage in British Columbia. His maternal ancestry was Métis and representative of the marriages of First Nations women and French and Scottish men who worked in the fur trade. Tolmie's mother, Jane Work, was the daughter of John Work, a prominent Victoria resident, Hudson's Bay Company Chief Factor, and member of the former colony's assembly.  Jane's mother was Josette Legace, a Métis daughter of a First Nations woman from the Spokane area and Pierre Legace, a French-Canadian trapper father.  Born in Victoria, Tolmie spent his early life on his family's vast farm, Cloverdale (the Victoria neighbourhood bears its name).  He graduated from the Ontario Veterinary College in 1891 and later became the Dominion Inspector of Livestock.

Early political career

Tolmie entered federal politics in the election of 1917, becoming Unionist MP for Victoria City.  He was returned in the subsequent four elections as a Conservative (the riding changed its name to Victoria in 1924).  Tolmie served as Minister of Agriculture in the governments of Sir Robert Borden and Arthur Meighen from 1919–1921, and in 1926.

Tolmie was part of a general anti-drug panic in 1922 with severe racist overtones. He supported amendments to drug laws calling for the deportation of all Asians convicted of trafficking and for the use of the 'lash'.

Premier of British Columbia

Tolmie was elected leader of the British Columbia Conservative Party in 1926 but continued to sit as a Member of Parliament until the 1928 provincial election, in which he ran and was elected MLA for Saanich.  The Conservatives were victorious that year, taking 32 of the legislature's 48 seats, including every seat in Vancouver and Victoria.  Tolmie thus became Premier of the province, also serving as Minister of Railways.

Like their federal counterparts, who returned to power in 1930, Tolmie's Tories' commitment to applying "business principles to the business of government," rebounded to their disadvantage when the Great Depression hit.  By 1931, unemployment reached 28% - the highest in Canada - and Tolmie was finally forced to act, setting up remote relief camps.   Tolmie acceded to the request from the business community that a royal commission be established to propose solutions to the province's increasingly dire financial situation. The Kidd Report, issued in 1932, recommended such sharp cuts to social services that mainstream British Columbians were enraged. They had come to expect more from their provincial government than its traditional functions of maintaining law and order, providing physical infrastructure and encouraging private enterprise.

The strained situation took its toll on the provincial party, which became so wracked by internal discord that the executive decided to run no candidates in the 1933 election.  Rather, each local riding association acted on its own. Some candidates ran as independents, some as Independent Conservatives.  Those supporting Tolmie, ran as Unionists, and those grouped around William John Bowser, a former premier, ran as Non-Partisans.  The result was easily foreseen.  The Liberals captured 42% of the vote and 34 of the 47 seats, the new social democratic Co-operative Commonwealth Federation became the official opposition, and the Conservatives who had run under various banners picked up just five seats.  Tolmie lost his own seat.

Later life

Tolmie returned to politics three years later, returning to his old federal seat of Victoria in a 1936 by-election.  He died in Victoria a little over a year later.

Tolmie led the last Conservative provincial government in British Columbia.

References

External links

1867 births
1937 deaths
British Columbia Conservative Party MLAs
British Columbia Conservative Party leaders
Canadian farmers
Canadian veterinarians
Male veterinarians
Canadian people of Métis descent
Conservative Party of Canada (1867–1942) MPs
Members of the House of Commons of Canada from British Columbia
Members of the King's Privy Council for Canada
Premiers of British Columbia
Unionist Party (Canada) MPs

Simon Fraser Tolmie


Robert Primrose Wilson  (born 30 October 1941) is a former Scotland international football goalkeeper and later broadcaster.

As a player, Wilson spent 11 years at Arsenal where he made over 300 appearances. He also featured as a youth and senior international for Scotland. After retiring as a player, he turned to coaching and broadcasting, presenting football programmes on television for 28 years until 2002. Wilson has also gone on to create a charity organization known as the Willow Foundation.

Early life
Wilson was born on Ashgate Road, in Chesterfield, where his father William was the Borough Engineer  and Surveyor, and his mother Catherine Wilson (nee Primrose) was a magistrate. Their Ashgate Road house was named "Threepwood" after the Galston, East Ayrshire farm where William Wilson was born.

He was the youngest child of six and had much older brothers and an elder sister. Two of his brothers were killed in the Second World War, one as a Spitfire pilot and the other as a rear-gunner in a Lancaster.

He spent time with Loughborough College.

Club career

Wilson started late as a professional player, as his father would not let him sign papers with Manchester United as he thought it was not a reasonable job whilst he was a youth. Wilson then went on to Loughborough College for training as a teacher. He had been playing reserve games for Wolverhampton Wanderers as an amateur between 1961 and 1963 and was the first amateur to have a transfer fee paid (£7,500). He remained an amateur for eight months when he signed for Arsenal in July 1963 until he signed professional forms in March 1964.

Wilson made his debut against Nottingham Forest on 26 October 1963 in a 4–2 win. However, being forced to play understudy to Jim Furnell, it was to be over four years until Wilson became first-choice keeper in 1968, after Furnell made a mistake in an FA Cup tie against Birmingham City in March 1968. Wilson took over and remained in goal for Arsenal for the remainder of the 1967–68 season.

Later, firmly ensconced in the Arsenal side, Wilson was ever-present in the 1968–69 season, which included Arsenal's loss to Swindon Town in the 1969 League Cup Final. Despite sustaining a broken arm the following season, 1969–70, Wilson recovered and won his first trophy with Arsenal, the 1969–70 Inter-Cities Fairs Cup. In 1971, he was Arsenal's player of the year in their Double-winning season, in which he played every first-team match in League and Cup, culminating in the 1971 FA Cup Final win over Liverpool.

Wilson continued to play as Arsenal's keeper through the early 1970s, although an injury late on in the 1972 FA Cup semi-final against Stoke City meant he missed Arsenal's 1972 FA Cup Final loss to Leeds United and much of the 1972–73 season. Understudy Geoff Barnett took his place, but Wilson regained the number one shirt once fully recovered, and was Arsenal's first-choice goalkeeper up until his surprisingly early retirement from playing in May 1974, at the age of 32.

As a student and teacher of goalkeeping, Wilson has identified his own signature technique as diving at his opponents' feet to save goals. This caused him a number of injuries throughout his career.

International career
He became eligible to play for Scotland when the rules were changed in 1970 to allow players to play for their parents' countries of origin, if they had not already played for their own country. Wilson was selected by Scotland manager Tommy Docherty for his first match in charge, against Portugal on 13 October 1971. Wilson was also selected for the match against the Netherlands on 1 December 1971, but Bobby Clark of Aberdeen was preferred after this.

Coaching career
After retiring, Wilson was goalkeeping coach for Arsenal for 28 years during the period Pat Jennings, John Lukic, and David Seaman were goalkeepers. He retired at the end of the 2002–03 season, having helped Arsenal win two more doubles in 1997–98 and 2001–02, as only one of two people to have been involved with all three, with the other being Pat Rice.

Broadcasting career
Wilson had already appeared as a pundit for the BBC during the 1970 World Cup. He became a television presenter after retiring from football, working for the BBC from 1974 to 1994 as host of Football Focus. During the late 1980s and early 1990s, he also presented Grandstand on a fairly regular basis (he was the presenter on Grandstand during the afternoon of the Hillsborough Disaster in 1989), and also occasionally presented Sportsnight. During the 1980s, he co-presented Match of the Day alongside Jimmy Hill, and also worked extensively on the BBC's World Cup coverage. During Des Lynam's time as the main BBC anchorman, Wilson often covered much of the World Cup while Lynam was concentrating on the Wimbledon Tennis Championships. Wilson also read the sports bulletins on Breakfast News during the early-mid 1990s,

In late 1994, he moved to ITV, where he presented the station's UEFA Champions League, League Cup and FA Cup coverage. In addition, he presented Carlton Television's midweek highlights programme Carlton Sport. He also fronted ITV's coverage of Euro 96 and the 1998 World Cup, including England's loss to Argentina on penalties in the last 16 stage, which was watched by more than 23 million viewers. Following the arrival of Des Lynam at ITV in 1999, Wilson's role was diminished and he was mostly seen presenting late night highlights programmes on ITV and also hosted coverage of matches being shown on On Digital's sports channels, and he remained with them as it evolved into the ill-fated ITV Sport Channel by presenting the service's coverage of the pay-per-view Premier League matches. By the early 2000s, Gabby Logan had assumed some of Wilson's work, especially on the main ITV channel, and Wilson had a much smaller role with the station at the 2002 World Cup, which was to be his last work for ITV.

He still makes occasional appearances on television, on the BBC's Football Focus and Match of the Day 2, as well as occasional work on documentary programmes for Sky Sports. Half Man Half Biscuit made reference to Wilson as a broadcaster in the song "Bob Wilson – Anchorman".

He was the subject of This Is Your Life in 1998, when he was surprised by Michael Aspel during a training session with Arsenal at their training ground near St Alban's.

Roy of the Rovers
In the mid-1980s he was also immortalised in comic strip form when he spent a season playing for the fictional Melchester Rovers team in the "Roy of the Rovers" strip, in a team containing another former professional player turned TV presenter, Emlyn Hughes, and Spandau Ballet members Martin Kemp and Steve Norman. The quartet helped lead Rovers to League Cup glory and a record-breaking successive number of clean sheets – a somewhat unrealistic achievement considering Wilson's age and the fact he had not played for more than 10 years.

Personal life
Wilson married Margaret "Megs" Miles on 25 July 1964 at Holy Trinity Church, Chesterfield, and they had three children: John (born 1965), Anna (1966–1998) and Robert (born 1968). His son John Wilson is a presenter on Front Row, the BBC Radio 4 arts programme.

It was announced in April 2014 that Wilson was fighting prostate cancer.

His middle name, Primrose, stems from a Scottish tradition of giving children their mother's maiden name as a middle name.

Wilson's great niece is Gina Coladangelo, a British businesswoman and lobbyist who made headlines in 2021 after exposure of her extramarital affair with Health Secretary Matt Hancock.

Charity work
In February 1994, his daughter Anna was diagnosed with malignant schwannoma, a cancer of the nerve sheath. She died on 1 December 1998, six days before her 32nd birthday. The "Willow Foundation" was set up in her memory in 1999 and operated locally, mainly in Hertfordshire. Wilson relaunched the charity on 4 October 2005 with a national remit. The organisation was established in Anna's memory and now helps some of the estimated 12,500 people in the UK, aged 16–40, who are diagnosed every year with the illness.

In 2007, Wilson was appointed an Officer of the Order of the British Empire (OBE) for his charity work.

Career statistics

Club

Honours
Arsenal
First Division: 1970–71
FA Cup: 1970–71
Inter-Cities Fairs Cup: 1969–70

Individual
Arsenal Player of the Year: 1971

See also
 List of Scotland international footballers born outside Scotland
 "Bob Wilson - Anchorman", a 2001 song by Half Man Half Biscuit

Notes

References

Sources

External links
The Willow foundation

1941 births
English association football commentators
Living people
Footballers from Chesterfield
Alumni of Loughborough University
Arsenal F.C. players
English men's footballers
Scottish men's footballers
Scotland men's international footballers
Arsenal F.C. non-playing staff
English sports broadcasters
BBC sports presenters and reporters
Men's association football goalkeepers
Officers of the Order of the British Empire
English Football Hall of Fame inductees
People educated at Chesterfield Grammar School
Wolverhampton Wanderers F.C. players
Loughborough University F.C. players

Bob Wilson (footballer, born 1941)


Yersinia Pestis četvrti je studijski album norveškog black/viking metal sastava Helheim. Album je 24. ožujka 2003. godine objavila diskografska kuća Massacre Records.

O albumu
Album je dobio ime prema bakteriji koja je poznata po tome što kod ljudi može izazvati bolest kugu.

Producent albuma bio je Eirik Hundvin, poznatiji po pseudonimu Pytten; on je također producirao i prva dva albuma grupe - Jormundgand i Av norrøn ætt.

Popis pjesama

Osoblje

Helheim
V'gandr – vokali, bas-gitara
H'grimnir – vokali, gitara, ilustracije, dizajn
Hrymr – bubnjevi, programiranje
Lindheim – klavijature, programiranje, gitara
Thorbjørn – gitara

Dodatni glazbenici
A. Jørgensen – glas (na pjesmi 1)
Ostalo osoblje
Davide – inženjer zvuka
Pytten – produkcija, miksanje, mastering
C. Misje – fotografija

Izvori

Albumi iz 2003.
Albumi sastava Helheim

Yersinia Pestis


Ottawa County er navnet på 4 counties i USA:

 Ottawa County, Kansas
 Ottawa County, Michigan
 Ottawa County, Ohio
 Ottawa County, Oklahoma

Se også
 County of Ottawa, et historisk valgdistrikt i Quebec, Canada

Ottawa County


An Coelachyrum piercei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Bentham, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Norman Loftus Bor. An Coelachyrum piercei in nahilalakip ha genus nga Coelachyrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Coelachyrum

Coelachyrum piercei


John Armstrong (October 13, 1717March 9, 1795) was an American civil engineer and soldier who served as a brigadier general in the Continental Army and as a major general in the Pennsylvania Militia during the Revolutionary War. He was also a delegate to the Continental Congress for Pennsylvania. Armstrong County, Pennsylvania is named in his honor.

Early life
Armstrong was born on October 13, 1717, in Brookeborough, County Fermanagh, Ireland, parents not determined, who married in 1704.  He was one of approximately 15 children born to his parents that included: Margaret Armstrong (1737–1817), who married Rev. George Duffield (1732–1790), and Rebecca Armstrong (1738–1828), who married James Turner (1737–1803).

John was educated in Ireland and became a civil engineer before emigrating to Pennsylvania, with his brother-in-law, John Lyon, around 1740.

Career
Armstrong came to Pennsylvania as a surveyor for the Penn family, the proprietary owners of the colony.  In 1750, he laid out the first plat or plan for the town of Carlisle, Pennsylvania, and was one of its first settlers.  He was later appointed surveyor for the newly established Cumberland County.

Seven Years' War

In 1756, he led the Kittanning Expedition.  In 1758, Colonel Armstrong led 2,700 Pennsylvania provincial troops on the Forbes expedition, the approach of which compelled the French to vacate and blow up Fort Duquesne.  Armstrong became a good friend to the other militia commander in this expedition, Colonel George Washington.

James Smith wrote that in the fall of 1763, "I went on the Susquehannah campaign, against the Indians, under the command of General Armstrong. In this route we burnt the Delaware and Monsey towns, on the West Branch of the Susquehannah, and destroyed all their corn."

American Revolution

In the early stages of the American Revolutionary War, Armstrong was a brigadier general in the Pennsylvania militia. On March 1, 1776, the Continental Congress appointed him to that same rank in the Continental Army. He was sent south to begin preparations for the defense of Charleston, South Carolina. He contributed his engineering talents to the construction of defenses that enabled them to withstand the Battle of Sullivan's Island later that year. When General Charles Lee arrived to take command, he returned to his duties with the main army and with the Pennsylvania militia. Pennsylvania named him major general in charge of the state militia. This ended his service in the Continental Army, but not the war or his cooperation with General George Washington.

At the Battle of Brandywine on September 11, 1777, Armstrong's militia held the far left of the American line. They were also to guard the army's supplies. After a hard day's fighting the Americans were forced to withdraw or face being surrounded. Armstrong brought the supplies and his militia out from Pyle's Ford after dark.

In the Battle of Germantown on October 4, General Armstrong led the American right. His mission was to skirt the British left flank and attack there and in their rear. Despite delays and the troubles some units had in moving, the overall attack was going well, until the center was held up at the Benjamin Chew House. The attack then collapsed after a friendly fire incident in the fog in which General Adam Stephen's men fired on Anthony Wayne's troops causing their withdrawal. Armstrong, whose men had advanced nearly to the center of Germantown, but were not greatly involved in the fight later complained that it was "....a glorious victory fought for and eight tenths won, ....mysteriously lost, for to this moment no one man can ....give any good reason for the flight."

After Germantown, Armstrong was granted permission to give up active command. At aged sixty, his health was declining, and old wounds were troubling him. He served until April 4, 1778.

Later life
After his service in the War ended, Armstrong returned home to Carlisle, where he was elected to the Continental Congress by the Pennsylvania Assembly. As a delegate from 1779 to 1780, he was a strong supporter of Washington and the army.  Armstrong was firm in his support for a new United States Constitution, and was returned to the Congress of the Confederation during its final days in 1787 and 1788.

Throughout his life Armstrong served in a number of local or civic offices. One of these, the Carlisle school board, led him to originally oppose Dr. Benjamin Rush's proposal to start a college in the town. He later relented, and became a member of the first Board of Trustees for Dickinson College from 1783 to 1794.

Personal life
In 1747, Armstrong was married to Rebecca Lyon Armstrong (1719–1797), daughter of Archibald Lyon and Ann Lyon.  Together, they were the parents of:

 James Armstrong (1748–1828), who married Mary Stevenson (1766–1813), daughter of George Stevenson, Esq.
 John Armstrong Jr. (1758–1843), who married Alida Livingston (1761–1822), the sister of Robert R. Livingston and Edward Livingston.

John died at home in Carlisle, Pennsylvania, on March 9, 1795, and is buried in the Old Carlisle Cemetery. In 1800, when Pennsylvania created a new county with its seat at Kittanning, it was named Armstrong County in his honor.

References

External links
Armstrong's Congressional Biography

John Armstrong Historic Marker, Armstrong County, Pennsylvania
John Armstrong Historic Marker, Cumberland, Pennsylvania
The Armstrong Clan Society
The Clan Armstrong, Elizabeth Anne Armstrong
The Reiver Trail, Armstrong history
Armstrong ancestry, Burke's Genealogical and Heraldic History of the Landed Gentry, 1847

1717 births
1795 deaths
Irish emigrants to the Thirteen Colonies
Irish people of Scottish descent
18th-century Irish engineers
Continental Army generals
Continental Army officers from Pennsylvania
Continental Congressmen from Pennsylvania
18th-century American politicians
Militia generals in the American Revolution
People of Pennsylvania in the French and Indian War
Engineers from County Fermanagh
People of colonial Pennsylvania
People of Pennsylvania of Pontiac's War
American civil engineers
People from Carlisle, Pennsylvania
Engineers from Pennsylvania
Burials in Pennsylvania
Military personnel from County Fermanagh
People from Brookeborough

John Armstrong Sr.


Release ist David Knopflers erstes Album nach dem Verlassen von Dire Straits. Es erschien 1983 auf dem Label Peach River Records, die Wiederveröffentlichung 1997 und 2008 bei Paris Original Music.

Rezeption
Die Webseite Allmusic.com lobte "David Knopfler's strong, sandpaper vocals and the gentle orchestral feel of some of the tracks" ("Knopflers starke Stimme wie Sandpapier und das sanfte, orchestrale Feeling bei einigen der Stücke"). Die Platte habe einen starken Dire-Straits-Geschmack.

Titelliste
 Soul Kissing, 4:38
 Come to Me, 3:10
 Madonna's Daughter, 4:20
 The Girl and the Paperboy, 2:56
 Roman Times, 4:11
 Sideshow, 4:40
 Little Brother, 3:59
 Hey Henry, 3:14
 Night Train, 4:12
 The Great Divide, 3:42

Einzelnachweise

Album (Pop)
Album (Rock)
Album 1983

Release (David-Knopfler-Album)


Gent-Wevelgem 2017 var den 79. udgave af cykelløbet Gent-Wevelgem. Det var det 12. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2017 og blev arrangeret 26. marts 2017. Løbet blev vundet af belgiske Greg Van Avermaet fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Lars Bak kørte for
Matti Breschel kørte for
Michael Valgren kørte for
Christopher Juul-Jensen kørte for
Magnus Cort kørte for
Michael Mørkøv kørte for
Søren Kragh Andersen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI World Tour 2017

Gent-Wevelgem 2017


Sunset Park es una novela de Paul Auster publicada en noviembre de 2010.

Sumario
Ambientada durante la recesión financiera estadounidense de 2008, un chico salido del college, que ha escapado de su pasado durante 7 años, es forzado a abandonar novia y vida y volver a Nueva York. Allí se une a tres amigos okupas para vivir en una casa abandonada en el barrio de Sunset Park. A través de muchas situaciones de coincidencia y autodescubrimiento, se narra una historia sobre cómo reconectar con un mundo que una vez se dejó atrás y cómo retomar la vida humana tras un exilio voluntario.

Enlaces externos
 New York Times Book Review on Sunset Park
 The Guardian sobre Sunset Park
 New York Times Sunset Park, Brooklyn

Novelas de 2010

Sunset Park (novela)


La route régionale 821 () est une route régionale de Vorna à Pihkalanranta dans la municipalité de Siikalatva en Finlande.

Présentation
La seututie 821 est une route régionale d'Ostrobotnie du Nord.

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

821

Transport à Siikalatva
Pulkkila

Seututie 821


Konstantius Chlorus (Latince tüm ismi: Gaius Flavius Valerius Constantius) (d. 31 Mart 250- ö. 25 Temmuz 306). Roma İmparatoru (305-306). Doğu Roma İmparatorluğu'nun (Bizans) kurucusu Büyük Konstantin'in babasıdır.

Tarihçe
Historia Augusta, Konstantius'un Dardania'lı soylu bir adam olan Eutropius ve İmparatorlar II. Claudius ve Quintillus'un yeğeni Claudia'nın oğulları olduğu söyler. Ancak tarihçiler bu ilişkinin, ataları arasında oldukça saygı görmüş kişiler bulunduğunu ispatlamaya çalışan torunu II. Konstantin tarafından uydurulmuş bir nesep olduğundan şüphelenirler. İmparator Carus döneminde Dalmaçya valisiydi ve söylenenlere göre Carus onu ahlaksız oğlu Carinus'un yerine varisi yapabilmek için evlat edinmişti.

293 yılında İmparator Diokletian, Roma İmparatorluğu'nu Batı ve Doğu parçaları olarak ikiye bölerek Tetrarşi'yi oluşturdu. Her parça bir Sezar tarafından desteklenen bir Augustus tarafından yönetilecekti. Diocletian, Sezar'ı Galerius olduğu halde Doğu İmparatoru oldu. Konstantius, Batı Augustus'u Maximian'ın Sezar'lığına atadı ve üvey kızı Theodora ile evlendi. Altı çocukları oldu. Konstantius, zaten Konstantin adında bir oğul sahibi olduğu ilk karısı (ya da cariyesi) Helena'dan boşandı. Helena bir ihtimale göre Nicomedia'lıdır (şimdiki İzmit)Galya, Britanya ve belki de Hispania'da komutan olarak görev yapmıştır.

293 yılında Konstantius, kendini 286 yılında Bononia yakınlarında Britanya ve Kuzey Galya İmparatoru ilan eden Carausius'un birlikleri tarafından bozguna uğratıldı. Carausius, Konstantius'un Praetorian Muhafız prefect olarak Asclepiodotus'u adanın işgali için göndermesi üzerine 296 yılına kadar Britanya'nın komutasını elinde alan rationalisi Allectus tarafından öldürüldü. Allectus, yenilerek öldürüldü ve Britanya'daki Roma hakimiyeti yeniden tesis edildi.

Aynı zamanda 296 yılında Konstantius, Galya'daki Lingonae (Langes) şehrinde Alamanni'ler le savaştı. Şehirde kapana kısılmasına rağmen altı saat sonra ordusu tarafından kurtarıldı ve düşmanını yendi. Constantius, aynı kabileyi Vindonissa savaşı'nda  (Windisch, İsviçre) bir kez daha yendi. Bu zafer, Ren sınırının savunmasını güçlendirdi.

Diocletian ve Maximian, müşterek imparatorlar olarak 305 yılında Diocletian'ın sağlık problemleri yüzünden geri plana çekildiler ve Sezarlar Kontantius ve Galerius müşterek imparator oldular. Konstantius Batı, Galerius ise Doğu imparatoru oldu. Severus ve Maximinus Sezar olarak atandılar. Konstantius'un oğlu Konstantin, Sezar olma umuduyla babasının Galya ve Britanya seferlerine katıldı. Konstantius Britanya'daki York şehrinde 306 yılınca ölünce, oğlu Konstantin ordu tarafından imparator ilan edildi.

Efsane

Hristiyan efsaneleri
Büyük Konstantin'in babası olarak, Konstantius hakkında birçok Hristiyan efsanesi türetilmiştir. Eusebius'un Konstantin'in hayatı adlı kitabı, Konstantius'un her ne kadar bir pagan gibi davransa da aslında bir Hristiyan olduğunu ve Diocletian'ın Sezar'ı olduğu dönemde, imparatorun Hristiyanları cezalandırma etkinliklerinde yer almadığı anlatılır. İlk karısı Helena, içinde İsa'nın çarmıha gerildiği Gerçek Haç'ın bulunması da olan birçok efsaneye konu olmuştur.

Britanya Efsaneleri
Konstantius'un Britanya'daki eylemleri orta çağ İngiliz efsaneleriyle hatırlanır. Monmouth'lu Geoffrey 'in Britanya Krallarının Tarihi (1136) adlı eserinde O, Roma Senatosu tarafından Asclepiodotus'un ardından Britanya'ya gönderildiğinde, burada Britanyalı bir kral olan Colchester'li Coel hüküm sürmekteydi. Coel, Kontantius'a boyun eğmiş ve Roma'ya haraç ödemeyi kabul etmesinden sadece sekiz gün sonra ölmüştür. Constantius, Coel'in kızı Helena ile evlenerek Britanya kralı olmuştur. Konstantius ve Helena'nın Konstantin adında bir oğulları olmuş ve babasının on bir yıl sonra York'ta ölümü üzerine Britanya tahtına çıkmıştır. Helena'nın İngiliz kimliği ile özdeşleştirilmesi daha önceden Huntingdon'lu Henry tarafından yapılmıştır ancak bunun tarihsel geçerliliği yoktur, çünkü Konstantius Helena'dan Britanya'ya gitmeden önce boşanmıştır.

Notlar

Dış bağlantılar
 Robert DiMaio, "Konstantius I Chlorus (M.Ö. 305-306)", DIR,

250 doğumlular
306 yılında ölenler
Flavius Hanedanı
3. yüzyıl Roma imparatorları
4. yüzyıl Roma imparatorları
İliryalılar
Praefectus praetoriolar

I. Constantius


Grupna liga Nogometnog saveza područja Koprivnica, odnosno Grupno prvenstvo NSP Koprivnica, Grupna liga Koprivnica, Podsavezna liga Koprivnica je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1968./69.
Igrana je u dvije skupine s ukupno 14 klubova, čiji su prvaci bili "Bratstvo" iz Kunovca (A skupina, 8 klubova) i "Podravac" iz Virja (B skupina, 6 klubova).

A skupina

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

B skupina

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Područna liga Koprivnica 1968./69.

Vanjske poveznice

Izvori

 Mladen Levak, Kristina Poljičak: Nogometni klub "Osvit" Đelekovec : 1923. – 2013. : 90 godina Nogometnog kluba "Osvit" i igranja nogometa u Đelekovcu , Đelekovec, 2014.,  (Vendi), str. 133-136
 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 26, god. XXI, izdano 21. lipnja 1969., str. 7, preuzeto 4. kolovoza 2019.

1968-69 1 grupna
Koprivnica 1
1968-69 Koprivnica

Grupna nogometna liga NSP Koprivnica 1968./69.


Lamborghini Jalpa , İtalyan otomobil firması Lamborghini tarafından 1981-1988 arasında üretilen otomobil. Jalpa önceki model olan Silhouette'in geliştirilmişidir, öncülünden daha başarılı olmuş ve 419 adet satılmıştır. Jalpa "ekonomik" bir Lamborghini modeli olarak üretilmişti ve Countach'dan çok daha ucuzdu. Countach'ın V12'sine karşılık Jalpa'da 255bg gücünde çaprazlama yerleştirilmiş 3,5 litre V8 motor kullanılmaktaydı. Şasi tasarımı Bertone tarafından yapılmıştı.

Jalpa ismi ünlü bir boğa cinsinden gelmektedir. Ferrucio Lamborghini boğalara karşı sempatisi ve boğa burcu olması sebebiyle çoğu Lamborghini modeline boğa güreşleriyle alakalı isimler vermiştir.

Countach ile kıyaslayınca Jalpa çok daha kolay sürülebilen, daha iyi görüş açısı sunan ve ağır trafik ile düşük hızlarda daha rahat kullanılabilen bir araçtı. Ancak gece sürüşünde aracın içinde yansımalar oluşuyordu ve aydınlatma sorunları vardı.

Orijinal modelde plastik parçalar (tamponlar, hava girişleri ve motor kapağı) siyahtı ve araç Silhouette modelinin dikdörtgen stop lambalarını kullanıyordu. Ancak 1984 yılında plastik parçalar kaporta ile aynı renge çevrildi ve yuvarlak stop lambaları kullanıldı.

1988'de satışlardaki düşüşün ardından Chrysler Jalpa üretimini durdurdu.

Jalpa'nın resmi son hızı 235 km/sa. (146mil/sa.) olarak belirtilmiştir, ancak daha yüksek hızlara ulaşabildiği iddia edilir. Aracın toplam ağırlığı 1.507 kg'dır.

Çeşitli
Araç Rocky IV filminde Rocky Balboa'nın (Sylvester Stallone) araç kullandığı ve geçmişi hatırladığı sahnelerde görülebilir.

Jalpa
1981'de tanıtılan taşıtlar
V8 motorlu taşıtlar
Motoru ortada olan taşıtlar
Arkadan itişli taşıtlar
Targa otomobiller
1981'de tanıtılan otomobiller
Lamborghini taşıtları
Spor otomobiller

Lamborghini Jalpa


යකඩ යනු රසායනික මුලද්‍රව්‍යයකි. එය Fe (ලතින් භාෂාවෙත් එය ෆෙරම් යනුවෙන් ද) යන සංකේතයෙන් නිරූපනය කරයි. එහි පරමාණුක ක්‍රමාංකය 26 වේ. යකඩ 8 වන කාණ්ඩයේ හා 4 වැනි ආවර්තයට අයත් මුලද්‍රව්‍යයකි. යකඩ මෘදු රිදී වර්ණයක් දරයි. මුලද්‍රව්‍යවකි. එය චුම්භක ගුණ දරන මූලද්‍රව්‍ය වලින් එකකි.

යකඩ හා නිකල් යනු තාරකා නෂ්ටි ජනකයේ දී ඇති වූ අවසාන මුලද්‍රව්‍යයි. එබැවින් ඒවා බරින් වැඩිම මුලද්‍රව්‍යවේ. යකඩ ජනනයට තාරකාවක රක්ත වර්ණයෙන් යුක්ත පිපිරීමක් අවශ්‍ය නොවේ. එබැවින් යකඩ හා නිකල් ඉතාමත් සුලබ මුලද්‍රව්‍යයන්ය. එය පෘථිවියේ අභ්‍යන්තර කුහරයේ(පෘථිවි හරයේ) අන්තර්ගතය. එදිනෙදා භාවිතා කරන කාන්දම් වල පොදු ප්‍රභවයක් වන්නේ යකඩ හා මාත්තු යකඩ

රසායන විද්‍යාව
යකඩ
මූලද්‍රව්‍යය

යකඩ


Mladen Koščak, né le  à Zagreb et mort le  à Zagreb, est un footballeur international yougoslave. Il évoluait au poste de défenseur.

Biographie

En club

Mladen Koščak est joueur du Dinamo Zagreb de 1955 à 1963.

Il est sacré Champion de Yougoslavie en 1958.

Avec le Dinamo, il remporte également deux coupes nationales en 1960 et en 1963.

En compétitions européennes, il dispute 4 matchs de Coupe des villes de foires et 2 matchs de Coupe des clubs champions sans inscrire de but.

En équipe nationale

International yougoslave, il reçoit 4 sélections pour aucun but marqué en équipe de Yougoslavie en 1956.

Il débute en sélection lors des Jeux olympiques de 1956. Il joue dispute trois rencontres durant le tournoi dont la finale perdue contre l'Union soviétique.

Son dernier match en sélection a lieu le  contre l'Indonésie (victoire 5-1 à Jakarta) en amical.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international yougoslave
Footballeur croate
Médaillé d'argent olympique yougoslave
Joueur du Dinamo Zagreb
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1956
Naissance en octobre 1936
Naissance à Zagreb
Décès en août 1997
Décès à Zagreb
Décès à 60 ans
Naissance en Yougoslavie

Mladen Koščak


Foxfield ist der Name mehrerer Orte:

Foxfield (Colorado), USA
Foxfield (County Leitrim), Irland
Foxfield (Cumbria), England

Foxfield


Ziua internațională a copilului este sărbătorită anual pe 1 iunie, înființat în noiembrie 1949 la Paris și sărbătorită pentru prima dată în anul 1950.

În plus, copiii mai pot sărbători și Ziua mondială a copilului (20 noiembrie), Ziua protecției copiilor din Africa (16 iunie) și Ziua  Orhideei Albe (sărbătoarea copilului "din eprubetă") (prima duminică a lunii aprilie).

Protecția dreptului la viață
Militanții antiavort au ales această zi pentru a efectua acțiuni în apărarea dreptului copiilor nenăscuți la viață. În diferite țări (Republica Cehă, Lituania, Belarus etc.) oamenii se întâlnesc  la 1 iunie sau într-una din următoarele zile, pentru a atrage atenția publicului la problema avortului.

În Rusia, de asemenea, sunt organizate acțiuni împotriva avortului, cum ar fi pichet, caravana auto și altele. Pe 1 iunie 2014, la Moscova, a fost planificat un miting. Organizatorii mitingului au fost cei de la mișcarea "Voia lui Dumnezeu" și toate ONG-ile care luptă împotriva avortului.

În Voronej, pe 2 iunie 2014 (luni) asistența medicală a planificat acțiunea "O Zi fără avorturi" în cinstea Zilei de protecție a copiilor.

Alte acțiuni de sprijin a copiilor
De ziua Internațională a copilului 2014, a fost organizat o  acțiune numită "floare albă" din Sankt -Petersburg.Scopul acțiunii a fost strângere de fonduri pentru copii grav bolnavi și de a atrage atenția societății față de problemele
oncologie cu care se luptă minorii.

De asemenea
 Protecția copiilor
 Ziua copilului
 Foster care

Note

Bibliografie

Copil
Drepturile copilului

Ziua internatională a protecției copilului


Inger Askehave (født 1966) er en dansk professor og prorektor ved Copenhagen Business School.

Uddannelse
Inger Askehave blev i 1992 uddannet cand.mag. i Engelsk og Internationale Forhold fra Aalborg Universitet. Hun opnåede i 1998 en  ph.d.-grad i virksomhedskommunikation fra Handelshøjskolen i Aarhus.

Karriere
Fra 2006 til 2009 var Inger Askehave ansat som institutleder ved Institut for Sprog og Kultur samt en del af fakultetsledelsen på Det Humanistiske Fakultet ved Aalborg Universitet. I 2009 blev hun udnævnt til professor i professionel kommunikation. Siden 2010 har hun været ansat som prorektor for uddannelse ved Aalborg Universitet.

Inger Askehave modtog i 2016 Ridder af Dannebrogordenen.

Inger Askehave er desuden medlem af og formand for en række bestyrelser. Herunder kan nævnes:
Medlem af Rektorkollegiets Uddannelsespolitiske Udvalg (RUP)
Bestyrelsesmedlem, NOVI Ejendomsfond A/S
Bestyrelsesformand, Aalborg Teater
Bestyrelsesmedlem (næstformand), Sino-Danish Center (SDC)
Bestyrelsesformand, Vesthimmerlands Gymnasium & HF
Bestyrelsesmedlem Danmarks Evalueringsinstitut (EVA)

Kilder

Riddere af 1. grad af Dannebrog
Professorer fra Aalborg Universitet
Ansatte ved Aalborg Universitet
Alumni fra Aalborg Universitet

Inger Askehave


යි ගෘහය, හෙවත් කොරියානු අධිරාජ්‍ය ගෘහය හෙවත් ජොන්ජු යි වංශය යනුවෙන් හඳන්වන්නේ ජොසොන් සහ කොරියානු අධිරාජ්‍යයේ රාජකීය ගෘහයයි. මෙය ජොසොන්හි ආදිකර්තෘ වන යි සොං-ග්යේ හෙවත් මරණාපරව තේජෝ ("උසස්ම ආදිතමයා") රජුගෙන් පැවතෙන්නකි. කොරියානු අධිරාජ්‍යයේ (1897-1910) අධිරාජ්‍ය පවුල ඇතුළුව ඔහුගෙන් පැවතෙන සියල්ලන් ජොන්ජු යි වංශයට අයත් යැයි සැලකේ.

1910 ජපන්-කොරියා ගිවිසුම මගින් කොරියානු අර්ධද්වීපය ජපන් අධිරාජ්‍යයට ඈඳාගැනීමත් සමග, යි වංශයේ ඇතැම් සාමාජිකයන් ජපන් අධිරාජ්‍ය ගෘහය වෙත ඇතුළත් කරගැනුණු අතර 1947 වන තෙක්ම ඔවුන් ජපන් රජයේ රදළ පිරිසක් ලෙස සැලකිණි. ජපන් ව්‍යවස්ථාව ප්‍රකාශයට පත්කිරීමෙන් පසු, රාජකීයයන් ලෙස ඔවුන්ගේ තත්ත්වය කිසිදු රටක් විසින් පිළිනොගැණිනි. කෙසේනමුත්, දකුණු කොරියානු මාධ්‍ය වරින්වර ඔවුන් කෙරෙහි උනන්දු වන්නට විය. මෙය සිදු වූයේ 2005 ජූලි මස රාජකීය නිවසේ හිටපු ප්‍රධානී යි ගුගේ අවමංගල්‍යයත් සමගයි.

වර්තමානය වන විට, අපේක්ෂකයන් තිදෙනකු සිහසුනට උරුමකම් කියති. යි ගෘහයේ සාමාජිකයන්ගේ තීරණය අනුව උයි කුමරුගේ නවවන පුත්‍රයාගේ පුත් යි වොන්, මරණාපරව ගුගේ හදාගත් පුත්‍රයා ලෙස නම්කොට ගෘහයේ නාමික ප්‍රධානියා ලෙස පත් කිරීමට තීරණය කරන ලදී. 2006දී ඇතැම් සාමාජිකයන් විසින් ඔහුගේ නැන්දණිය සහ උයි කුමරුගේ දෙවන වැඩිමහල් දියණිය වූ යි හේ-වොන් අධිරාජිනිය ලෙස නම්කරන ලදී. උයි කුමරුගේ තවත් පුත්‍රයකු වූ අධිරාජ්‍ය ප්‍රතිෂ්ඨාපන නිදහස් සංවිධානයක නායකයකු වන යි සොක් ද උරුමකරුවකු ලෙස සැලකෙයි.  මෙම වංශයේ තවත් උරුමකරුවකු එක්සත් ජනපදය වෙත සංක්‍රමණය වී කැලිෆෝනියාවේ අර්වින් කොලීජියට ඇතුළත් වී සිටින බව පැවසෙයි.

ඉතිහාසය

19වන සියවසේ චීනය සහ ජපානය අතර නොසන්සුන්භාවයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පළමු චීන-ජපන් යුද්ධය ඇති විය. මෙම යුද්ධයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් සිදු වූයේ කොරියානු අර්ධද්වීපය තුළ ය. මෙයිජි ප්‍රතිෂ්ඨාපනයෙන් පසු බටහිර යුධ තාක්ෂණය අත්කරගනිමින් ජපානය 1876 ජපන්-කොරියා ගිවිසුම අත්සන් කරන ලෙස ජොසොන් රාජ්‍යයට බලකළේ ය. මත්ස්‍යයින්, යපස්, සහ ස්වභාවික සම්පත් සොයන මුවාවෙන් ජපානය ක්‍රමයෙන් කොරියානු භූමිය අත්පත් කරගත්තේ ය. නැගෙනහිර ආසියාවේ ජපන් අධිරාජ්‍යයේ ව්‍යාප්තිය සනිටුහන් කරමින් ජපානය කොරියානු අර්ධද්වීපය තුළ ශක්තිමත් ආර්ථිකයක් ගොඩනැගී ය.

1894 යුද්ධයේ දී, චීනය පරාජය වීමත් සමග අත්සන් කෙරුණු ෂිමොනොසෙකි ගිවිසුම මගින් නිල වශයෙන් කොරියාව චීනයෙන් නිදහස් විය. මෙම ගිවිසුම මගින් කොරියානු දේශපාලනය කෙරෙහි ඍජුවම ජපන් පාලනය බලපෑවේ ය. 1894දී මහා බලවතුන්ගේ පීඩාවන් මධ්‍යයේ ජාතික ඒකාබද්ධතාව යළි ගොඩනැගිය යුතු බව වටහාගත් ජොසොන් රාජසභාව කොරියානු අධිරාජ්‍යය ප්‍රකාශයට පත්කළේ ය. කොරියාවේ නිදහස දිනාගැනීමට චීන අධිරාජයන් හා සම තත්ත්වයට පත්වෙමින් ගෝජොං රජු 'අධිරාජයා' යන නාමය ආරූඪ කරගත්තේ ය. මීට අමතරව ජපානයෙන් ආරක්ෂා වීම සඳහා යුධ තාක්ෂණය සවිබල ගැන්වීමට රුසියාව වැනි වෙනත් බලවතුන්ගෙන් සහාය ලබාගන්නා ලදී. න්‍යායාත්මකව, රාජ්‍යයේ නාමය වෙනස් කරගැනීමත් සමග 1894 වර්ෂය ජොසොන් යුගයේ අවසානය සනිටුහන් කරයි. නමුත් ජපානය විසින් අහෝසි කරන තෙක්ම රාජවංශය දිගටම පැවතිණි. උදාහරණයක් ලෙස ජපානයට තර්ජනයක් ලෙස සැලකුණු නිසා 1895දී ජපන් සෙන්පති මියුරා ගොරෝගේ මූලිකත්වයෙන් අධිරාජයාගේ බිසව වූ මින් අගබිසව ඝාතනය කිරීම දැක්විය හැක.

1910දී, ජපානය විසින් කොරියානු අර්ධද්වීපය ඈඳා ගැනීමත් සමග යි ගෘහයේ පාලනය අවසන් විය. ආතර් වරායේ සටනින් රුසියානු නාවික හමුදා පරාජයට පත්වීමත් සමග (මෙහි දී රුසියානු අධිරාජ්‍යයේ නාවික හමුදාව අනපේක්ෂිත ප්‍රහාරයක් මගින් පරාජයට පත්කෙරිණි) කොරියාවේ ආරක්ෂාව ක්‍රමයෙන් දුර්වල වන්නට විය. දකුණින් අබිං යුද්ධ නිසා චීනයෙන් එල්ල වූ බලපෑම් මෙන්ම, උතුරින් ජපන් නාවික හමුදාවලින් එල්ල වූ ප්‍රහාර ඉහළ යාම හේතුවෙන් යුරෝපීයයන්ට උතුරු චීනයේ වෙළඳාමට පිවිසිය හැකි සන්ධිස්ථානයක් ලෙස ජපන්නු කොරියාව දකින්නට වූහ. මේ වන විට දකුණු චීනයේ මැකාවු සහ හොං කොං පිළිවෙලින් පෘතුගීසි සහ ඉංග්‍රීසි වෙළඳ කලාපයන් ලෙස පැවතිණි.

යටත් විජිත පාලනය (1910–1945)
පක්ෂ-විපක්ෂ යුධ ව්‍යාපාර මාලාවකින් පසුව, 1905දී ජපානය විසින් රුසියානු නාවික බලකාය පලවා හරින ලදී. (බලන්න රුසියානු-ජපන් යුද්ධය). චීන සහ රුසියානු නාවික බලඇණි කොරියාව ඍජු ආක්‍රමණවලින් ආරක්ෂා කළේ ය. නමුත් රුසියානු හමුදාවේ මෙම පරාජයත් සමග, උතුරු චීනය සහ කොරියාව තෙක් බලය පැතිරවීමට ජපානයට හැකි විය.

1895දී ජපනුන් විසින් ගෝජොං රජුට සිහසුන අත්හැරීමට බල කොට ඔහුගේ අගබිසව ඝාතනය කිරීමෙන් පසු කොරියාව ජපානයේ ආරක්ෂක රාජ්‍යයක් බවට පත් විය. 1910දී ජපානය විසින් කොරියාව ඈඳා ගැනීමෙන් පසු කොරියාව ජපන් අධිරාජ්‍යයේ යටත් විජිතයක් බවට පත් විය.

යටත්විජිත සමයේ, යි පවුලේ සාමාජිකයන් රාජකීය පවුලට (王公族; ඕකෝසොකු) මැදි කිරීම හෝ කොරියානු වංශවතුන් (朝鮮貴族; චෝසෙන්-කිසොකු) ලෙස නම්කිරීම සිදු විය.

ඉයුන්වාදීන්

ගෝජොං අධිරාජයාට පුතුන් නවදෙනකු සහ දියණියන් සිව්දෙනකු විය. නමුත් ඉන් කුමාරවරුන් වූයේ තිදෙනකු සහ කුමරියන් වූයේ එක් අයකු පමණි: එනම් දෙවන පුත් කිරුළහිමි චොක් කුමරු; හයවන පුත් යි කං, සහ හත්වන පුත් යි උන් යන අයයි. දෙවන පුත් චොක් සුන්ජොං අධිරාජයා බවට පත් විය. ඔහු කොරියානු අධිරාජ්‍යයේ අවසාන රජු ලෙස සැලකෙයි. සුන්ජොං අධිරාජයා දරුවන් නොමැතිව මියගිය හෙයින්, ඔහුගේ බාල සොහොයුරු ඉයුන් කුමරු කිරුළහිමි කුමරු බවට පත් විය. සැබැවින්ම ඔහුගේ වැඩිමහල් සො‍හොයුරු කං කුමරුට එම තනතුර හිමිවිය යුතුව තිබිණි. නමුත් ඉයුන්ගේ මව වූ සුන්හොන් කුමරියගේ තත්ත්වය, කංගේ මව වූ චං ආර්යාවට වඩා උසස් වීම මෙයට හේතු විය.

1926දී සුන්ජොං අධිරාජයා මියයාමත් සමග, කිරුළහිමි ඉයුන් කුමරු "කොරියාවේ යි රජ" යනුවෙන් නාමිකව පමණක් හැඳින්වුණේ ඒ වන විටත් රටේ ආධිපත්‍යය ජපානයට නතුවී පැවති බැවිනි. කිරුළහිමි ඉයුන් කුමරු මියාකේ පවුලේ ජපන් වංශවත් කාන්තාවක් වූ මසාකෝ නෂිමොටෝ කුමරිය සමග විවාහ විය. ඇයව යි බංජා ලෙස ද හැඳින්වෙයි. ජපන් අධිරාජයාගේ මනාලිය ලෙස තේරුණු කාන්තාවන් තිදෙනා අතුරින් අයකු වූ ඇය වෛද්‍ය පරීක්ෂණයේ දී වඳ බව හෙළිවීමත් සමග ඉයුන්ට විවාහ කරදුන් බව පවසමින් ඇතැම් කොරියානුවන් චෝදනා කළහ. මෙය කොරියානු රජ පෙළපත වැනසීමට ජපානය කළ කුමන්ත්‍රණයක් බව ඇතැම් මාධ්‍ය මගින් ප්‍රකාශ කරන ලදී. කෙසේනමුත්, බංජා කුමරිය 1921දී යි ජින් සහ 1931දී යි ගු යන අයව බිහිකළා ය.

පශ්චාත්-නිදහස් සමය
1945දී කොරියාවට නිදහස හිමිවීමත් සමග, සිංග්මන් රී ජනපතිවරයා රාජකීය පවුල යටපත් කළේ නැවත රාජාණ්ඩුවක් ස්ථාපනය වළකා නව ජනරජයේ පියා ලෙස තමන්ට අභියෝගයක් වනු වැළැක්වීම සඳහායි. රාජකීය පවුලේ දේපළ බොහෝමයක් රී විසින් ජනසතු කරන ලදී. එසේම සිය මුතුන්මිත්තන්ගේ වරදින් සිදු වූ "ජාතිය බිඳවැටීමේ" වගකීම පිළිබඳ රාජකීය පවුලට නොයෙකුත් දෝෂාරෝපණ එල්ල විය. බොහෝ ධනය සහ බලය අහිමි වීමෙන් පසු, ඇතැමුන් එක්සත් ජනපදය සහ ලතින් ඇමරිකාව වෙත පලාගියහ. මීට අමතරව, දකුණු කොරියාවේ හමුදා/ජනරජය මගින් මෙම පවුලේ ගේසොං ශාඛාවේ සාමාජිකයන්ගේ ඉඩම් රාජසන්තක කොට කොරියාව හැරයාමට බලකෙරිණි. මෙහි හඳුනාගත් පැවතෙන්නන් වර්තමානයේ නිව් යෝක් සහ නිව් ජර්සි ප්‍රාන්තවල වාසය කරයි. ඉන් අයකු හිටපු ඉතාලි ආදිපාදවරියකගේ දියණියක හා විවාහ වී ඇත. හාස්‍යයට කරුණ වූයේ, සිංග්මන් රී ජොසොන්හි තේජොං රජුගෙන් පැවතෙන 16වන පරම්පරාවේ සාමාජිකයකු වීමයි.

1963දී නව ජනපතිවරයකු වූ පාක් චුං-හී විසින් දොක්හ්යේ කුමරිය ඇතුළු රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයන්ට නැවත කොරියාවට පැමිණීමට අවසර ලබාදුන්නේ ය. නමුත් ඔවුනට නවාතැන් ගැනීමට අවසර තිබුණේ සෝල්හි චංදොක්ගුංහි කෙළවරක පිහිටි නක්සොන් ශාලාවේ පමණි. ආඝාතය හේතුවෙන් ඇති වූ රෝගී තත්ත්වයන් නිසා ඉන් වසර හතකට පසු කිරුළහිමි ඉයුන් කුමරු මියගියේ ය. යි ගුහට 1982දී ඔහුගේ සෙසු පවුල් සාමාජිකයින් ඔහුගේ ඇමරිකානු බිරිඳ වූ ජුලියා මුලොක් දික්කසාද කරන ලෙස බලකළේ ඇය වඳභාවයෙන් පෙළුණු නිසායි. (නමුත් මේ දෙදෙනාට හදාගත් දියණියක් විය) ගු කුමරුගේ ව්‍යාපාරික කටයුතු ක්‍රමයෙන් අසාර්ථක වීමත් සමග 2005 ජූලි 16දින ටෝකියෝවේ ග්‍රෑන්ඩ් ප්‍රින්ස් හොටෙල් අකසකා හෝටලය තුළ දී ඔහු මරණයට පත් විය. මෙම හෝටලය පිහිටියේ වසර 74කට පෙර ඔහු උපන් ස්ථානයේ ය.

ගංවාදීන්
ගෝජොං අධිරාජයාගේ සයවන පුත්‍රයා වූ ගං කුමරු පුතුන් 13ක් සහ දියණියන් 9 දෙනකු විය. ඔවුන් මව්වරුන් 14කගේ දරුවන් ය. ඔහු පිළිබඳ නොයකුත් ඇගයීම් ඇත. ඔහු සල්ලාලයකු බවත්, ඔහු රහසේම නිදහස් ව්‍යාපාරය මෙහෙයවූ බවටත් පැවසේ. ජපන් අධිකාරය කුමරුගේ කටයුතු සීමාකළේ ය. සිංග්මන් රී ජනපතිවරයාගේ රාජකීය දේපළ ජනසතු කිරීමේ ක්‍රමවේදය නිසා ගං කුමරුට සිය දේපළ බොහෝමයක් අහිමි විය. කුමරුගේ 11වන පුත්‍රයා වූ යි සොක් පවසා ඇත්තේ, සිය මව වූ හොං චොංසුන්ට සිය ජීවිකාව ගෙනයාමට වීදිවල නූඩ්ල්ස් විකිණීමට සිදු වූ බවයි.

1998දී, වාර්තාවූයේ ගං කුමරුගේ අටවන පුත්‍රයා සෝල්හි සමාජ මධ්‍යස්ථානයක් තුළ මියගොස් ඇති බවයි. එකොලොස්වන පුත්‍රයා වූ සොක් කුමරු 2005වන විට ජොන්ජු විශ්වවිද්‍යාලයේ කථිකාචාර්යවරයකු ලෙස කටයුතු කරමින් සිටියේ ය. ගං කුමරුගේ දැනට ජීවත්ව සිටින පුතුන් සිව්දෙනා සහ දියණියන් සත් දෙනා අතුරින්, සිව්දෙනකු එක්සත් ජනපදය කරා සංක්‍රමණය වීම නිසා පවුල සමග ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතා ඇණහිටියේ ය. සෙසු සාමාජිකයන් ගං කුමරු වෙනුවෙන් වාර්ෂිකව චාරිත්‍ර වත් දෙකක් පවත්වති. දැනට ජීවත්ව සිටින දරුවන් 11 දෙනාගෙන් ඊට සම්බන්ධ වන්නේ දෙදෙනකු හෝ තිදෙනකු පමණි.

ගෝජොංගේ මිණිපිරියක වූ, ඒමි යි 1956දී එක්සත් ජනපදය වෙත සංක්‍රමණය වූ අතර, ඇය නිව් යෝක් නගරයේ කොලොම්බියා විශ්වවිද්‍යාලයේ පුස්තකාලාධිපතිනියක ලෙස වසර 27ක් සේවය කළා ය. 2012 සැප්තැම්බර් මස, ඇය 82වන වියේ පසු වූ අතර, ඇයව හඳුන්වා ඇත්තේ "කොරියානු රාජමාලිගයේ අවසාන සාමාජිකයන් අතුරින් අයෙකි".

හඳුනාගත් වර්තමාන පැවතෙන්නන්
යි චුං (1936දී උපන්) යනු ගෝජොං අධිරාජයාගේ පෙළපතේ පිරිමි උරුමකරුවායි. ඔහුගේ වැඩිමහල් පුත් යි වු උන්හ්යොංගුංහි සිව්වන අධිපතියා ලෙස "හ්‍යුං කුමරු" යන නාමය උරුමකර ගත්තේ ය. යි වුගේ බිරිඳ වූ චන්ජු කුමරිය, ජොසොන්හි චොල්ජොං රජුගේ බෑනා වූ පාක් යොංහ්යෝ වංශාධිපතියාගේ මිණිපිරියයි.

නවවන වියේ දී, හ්‍යුං කුමරු සිය පියා හිරෝෂිමා පරමාණු බෝම්බයෙන් මියගිය පසු උන්හ්යොංගුං උරුමකර ගත්තේ ය. ගෝජොං අධිරාජයා උපත ලැබූයේ උන්හ්යොංගුං තුළයි. 1947දී, හ්‍යුංගේ පියාගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වූ ගුන් කුමරු (මොමොයාමා කෙන්'ඉචි) ජපන් පුරවැසිභාවය ලබාගත්තේ ය. මෙම පුරවැසිභාව වෙනස හේතුවෙන් චුං කුමරු සිය මුත්තණුවන් වූ 1955දී මියගිය කං කුමරුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස තේරිණි. 1991දී, සිය මවගේ මරණින් පසු චුං කුමරු සෝල් නාගරික රජයේ පැවති සිය පාරම්පරික නිවස වූ උන්හ්යොංගුං වෙත පැමිණියේ ය.

වර්තමානය වන විට, පුරුෂ ජ්‍යෙෂ්ඨත්වය සැලකූ විට රාජකීය පවුලේ වංශාවලික ප්‍රධානියා චුං කුමරු ය. කෙසේනමුත්, රාජකීය පවුලේ නායකත්වය සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ ඥාතීන් දෙදෙනකු වන වොන් කුමරු (කං කුමරුගේ නවවන පුත්‍රයාගේ පුතු; පළමු ඥාති සොහොයුරෙකි) සහ හේවොන් කුමරිය (වොන් කුමරුගේ නැන්දණිය, කං කුමරුගේ දෙවන වැඩිමහල් දියණිය) අතර පවතින අරගලය සඳහා ඔහු ක්‍රියාකාරීව සහභාගී නොවේ. 2005 ජූලි 16 දින, යි ගු හෙවත් හොඉයුන් කුමරුගේ මරණයත් සමග, කොරියානු රාජකීය පවුල් සංවිධානය මගින් 2006 සැප්තැම්බර් 29 දින සංකේතාත්මකව හේවොන් කුමරිය සිංහාසනාරූඪ කරවන ලදී. මේ සඳහා ජොසොන් රාජවංශයෙන් පැවතෙන්නන් දොළොස් දෙනකු පමණ සහභාගී වී ඇත. ඇය කොරියාවේ අධිරාජිනිය යන නාමය දරන අතර, සිය සිංහාසනාරූඪ උත්සවයේ දී රාජකීය ගෘහය යළි ස්ථාපනය කරන බවට නිවේදනය කළා ය. කෙසේනමුත් මෙම පෞද්ගලික සිංහාසනාරූඪයට දකුණු කොරියානු ජනරජයේ සහයෝගය හිමි වී නැත.

පදවි නාමය
වර්තමානයේ, කොරියානු රාජකීය නිවසේ ප්‍රධානියාට කොරියානු ජනරජයෙන් නිල පිළිගැනීමක් හිමි නොවේ. එසේනමුත්, මෑතක පැවති සිංහාසනාරූඪයේ දී හේවොන් කුමරිය විසින් කොරියාවේ අධිරාජිනිය ලෙස "අධිරාජ උත්තමාවිය" වැනි විරුද නාමයක් ආරූඪ කොටගෙන ඇත. කෙසේනමුත්, පුරුෂ ජ්‍යෙෂ්ඨත්වය අනුව සැලකූ විට රාජකීය නිවසේ ප්‍රධානියා චුං කුමරුයි.

යි ගෘහයේ පවුල් ගස

– – – – – – - මෙම කඩඉරි මගින් හදාගත් දරුවන් බව පෙන්වයි

1910 සිට කොරියානු කිරුළ
කොරියාවේ සුන්ජොං අධිරාජයා (1910–1926)
කිරුළහිමි උන් කුමරු (1926–1970)
ගු කුමරු, හෝඉයුන් අධිරාජ්‍ය කුමරු (1970–2005)
යි වොන්, යි සොක් හා යි චුං කුමාරවරුන් සහ යි හේ-වොන් කුමරිය අතර අරගලය (2005–වර්තමානය)

|-

සටහන්

කොරියානු රාජකීයයා
යි ගෘහය
ආසියානු රාජකීය පවුල්
ජොසොන් රාජවංශය
කොරියානු අධිරාජ්‍යය

යි ගෘහය


تيميكولا  هي إحدى مدن مقاطعة ريفيرسيدي، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 ديسمبر، 1989.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لتيميكولا:

أعلام

 كاسيدي ولف
 مايلز وايلدر
 شاين بيترسون
 دا تشن
 هوارد سكوت غينتري

مراجع

تيميكولا (كاليفورنيا)
أماكن مأهولة أسست في 1859
أماكن مأهولة أسست في 1989
أماكن مأهولة في مقاطعة ريفيرسايد (كاليفورنيا)
تأسيسات سنة 1859 في كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1989 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ريفيرسايد (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

تيميكولا (كاليفورنيا)