Priştine veya Piriştina (Arnavutça: Prishtinë / Prishtina; Sırpça: Priština / Приштина) Kosova'nın başkenti ve en büyük şehri.

De facto olarak Kosova'nın Priştine ilinde; de jure olarak Sırbistan'a bağlı Kosova ve Metohiya Özerk Bölgesi'nin Kosovski ilinde yer alır. Ayrıca de jure olarak Birleşmiş Milletler Kosova Geçici Yönetim Misyonu'nun Priştine Bölgesi'nde (District of Pristina) bulunur.

Coğrafya

Kosova'nın ortasından biraz doğuda, cumhuriyetin kuzeydoğu kesiminde Golyak Dağları'nın alt kesiminde yer alır. Tarihî Kosova Ovası'nın üstünde konumlanan şehir, Fushë Kosova, Kastriot ve Graçaniça belediyeleri ile çevrelenmiştir.

Priştine-Mitroviça kara yolu üzerinde Sultan Murad Hüdavendigâr'ın öldürüldüğü yerde kurulan türbe Meşhed-i Hüdavendigâr ve Gazimestan bulunur.

Priştine, güneyde ana şehirler olarak Prizren (batı koluyla) ve Makedonya'nın başkenti Üsküp'e ulaşan ana kara yolunun kuzey ucunda yer alır. Şehrin kuzeyindeki iki ana kara yolu ise Mitroviça ve Poduyeva'ya ulaşır.

Tarih

Erken dönem

Roma döneminde Priştine'nin 15 km civarında bulunan Ulpiana şehri bir yerleşim yeri olarak mevcut olmuştur. Bu şehir tamamen yok edilmiş, daha sonraları da İmparator I. Justinianus tarafından yeniden kurulmuştur. Bugün Liplan şehrinin bu tarihi şehrin üzerinde bulunduğu söylenir.

Roma'nın çöküşü sonrasında Priştine, Balkanlar'da konumu gereği, bulundurduğu iyi pozisyonunu, ticaret merkezi özelliğini korumuştur.

Priştine, Sırbistan bölgesi içinde başkent olduğu II. Stefan Uroş Milutin (1282-1321) döneminde önemini daha da arttırmıştır. 1389 yılındaki büyük savaş olan 1. Kosova Savaşı'na kadar diğer Sırp idarecilerin altında bu durum sürmüştür.

Osmanlı Dönemi

1. Kosova Savaşı'nın Osmanlı Türklerince kazanılması sonrasında bütün Kosova bölgesinde olduğu gibi, bu bölgenin önemli şehirlerinden Priştine'de de yeni bir dönem başlamıştır. Yeni dönemde Priştine'de Osmanlı devlet idaresi, kurumlarıyla beraber yerleşmiştir.

Osmanlı hâkimiyetindeki Priştine, kısa sürede İslamî karakter kazanmaya başlamıştır. Bu dönemlerde şehir, yeni kimlik altında gelişmiştir. Osmanlı devrinde bir Balkan şehri olan Priştine, Priştineli Mesihi gibi birçok divan ve halk şairi, ünlü kişilik yetiştirmiş bir kenttir.

1870'lerde Balkanlar'da Osmanlı idaresi aleyhine gelişen hareketler sonrasında Priştine'de bu durumların sonuçları görülmeye başlar.

19. yüzyılda hazırlanan bir Osmanlı atlasına göre ilgili yüzyıl sonlarında, Üsküp, Priştine, Seniçe, İpek, Prizren ve Taşlıca sancaklarından oluşan Kosova Vilayeti'nin sancak merkezlerinden biri olan Priştine 11.000 kişilik nüfusa sahiptir. Söz konusu dönemde Kosova Vilayeti'nin idarî merkezi olan Üsküp'ün nüfusu 25.000'dir. Prizren ise 38.000 kişilik nüfusa sahiptir.

Balkan Savaşları
20. yüzyıl başında Balkanlar'da Osmanlı egemenliğinin kalkması sonucunu doğuran Birinci Balkan Savaşı ve İkinci Balkan Savaşı sırasında Priştine büyük sıkıntılar yaşamıştır. Şehre Ekim 1912'de giren Sırp ordusu Priştine'deki Müslümanlara (Türk, Arnavut vb.) ağır saldırılar ve katliamlar gerçekleştirmiştir.

1. Dünya Savaşı'nda Priştine
Uzun yıllar Osmanlı idaresinde kalan şehir I. Dünya Savaşı'ndan sonra Yugoslavya'nın bir parçası hâline geldi. Balkan Savaşları'ndan sonra, Kosova'nın birçok yerinden olduğu gibi, Priştine'den de on binlerce Türk ve Müslüman, özellikle Türkiye'ye göç etmek durumunda kalmıştır. Bugün, Türkiye'de yaşayan Kosova Türklerinin az sayılmayan bir kısmı Priştine kökenlidir.

2. Dünya Savaşı'nda Priştine

II. Dünya Savaşı sırasında, 1941-1945 yılları arasında Priştine, İtalya ordusunun kontrolüne geçmiştir.

Yakın Tarih

1946'da Priştine, Sosyalist Kosova Özerk Bölgesi'nin başkenti olmuştur. 1953'ten 1999'a kadar şehrin nüfusu 24.000'den 300.000 civarına dayanmıştır. Bu dönemde, şehirde yaşayan her milletin nüfusunda artış görülse de en büyük artış Arnavut nüfusta görülmüştür. Arnavutlardaki büyük nüfus artışının sebebi, son dönemde Kosova'da görüldüğü gibi, dağlık bölgelerden Priştine'ye yapılan göçtür. 1980'lerde şehir nüfus oranının % 70 kadarının Arnavut olduğu söylenmektedir.

Priştine, Kosova'nın başkenti olması sebebiyle, Kosova'da Sırpların başını çektiği Yugoslavya idaresine karşı gerçekleştirilen protesto gösterilerinin de merkezi olmuştur. Kasım 1968'de yapılan öğrenci hareketleri Priştine üzerinden Belgrad'a doğru olmuştur. Bu hareketler, dönemin Yugoslavya güvenlik güçlerince ortadan kaldırılmıştır. Tito idaresi tarafından bu dönemde Priştine Üniversitesi'ne bağımsız bir enstitü özelliği verilmiştir. Ancak, sonraki dönemde Belgrad Üniversitesi'nin karşısında Kosova'daki demokratik faaliyetlerin bilim ve idare merkezi olmaya başlayan üniversiteye baskılar uygulanmıştır.

1998-1999 Kosova Savaşı Dönemi
1989 yılında Sırbistan cumhurbaşkanı Slobodan Miloşeviç'in Kosova'da yaptığı ve Sırpları koruyup diğer halklara gözdağı veren konuşması ardından Priştine'de her alanda durumlar değişmeye başlamıştır. Sıkıyönetim idaresi şeklinde gelişen ve Müslümanları her alanda devre dışı bırakmaya yönelen anlayış sonucunda Priştine zor bir döneme girmiş oldu.

Sıkıyönetim ve baskıcı idarenin patlama noktası olan 1998 yılında Priştine'de durum iyice gerginleşmişti. 24 Mart 1999'da NATO güçlerinin Yugoslavya ordusuna ve Yugoslavya idarî yapılarına yönelik başlattığı harekât sonucunda birçok yapı bombalandı. Bu süreçte Priştine'de de birçok bombalama gerçekleştirildi.

1999 Mart'ı ile beraber Priştine'de büyük şiddet olayları başladı. Bu dönemde Arnavut ve Türklere Sırp asker, polis ve gerilla güçleri tarafından büyük saldırılar gerçekleştirildi. Çeşitli gizli yollarla Arnavut ve Türk ailelerinin büyük kısmı şehri boşaltarak başta Makedonya, Arnavutluk ve Türkiye olmak üzere kaçabildikleri bölgelere sığındılar. Bu dönemde Türkiye'de göçmen kampları kurulmuştur.

Savaş sonrasında Priştine'de bu döneme dek yaşayan Sırpların çok büyük kısmı şehri terk etti. Bunlardan bir kısmı Priştine yakınlarındaki Sırp yerleşim yeri olan Graçaniça'ya yerleştiler. Sırpların boşalttıkları yerlere Priştine dışından şehre gelen Arnavut köylüleri geçti. Şehir, 1999'dan sonra çok büyük bir göç dalgası yaşamış ve nüfusunu epeyce arttırmıştır. Bu hareketlenme, köy ve dağlık bölgelerdeki Arnavutların göçü idi. Son nüfus hareketleri neticesinde Priştine'nin demografik yapısı Arnavutlar lehine iyice değişti. Şehirde yaşayan Türkler, savaş sonrasında azınlık durumuna düşmüşlerdir.

Günümüzde Priştine

Priştine, Kosova Cumhuriyeti'nin idarî, kültürel, ticari, ekonomik vb. yönlerden merkez şehridir. Özellikle, Kosova'nın bağımsızlığından sonra (17 Şubat 2008), şehrin ulusal ve uluslararası yolları genişletilmeye başlanmıştır; binalarının bazıları tadil edilmiştir, bazılarının tadilatına hâlen devam edilmektedir. Şehir, Kosova'nın geneli gibi, bir yeniden yapılanma içindedir. Kosova'nın idare, eğitim ve kültür merkezi olan Priştine'de, Priştine Üniversitesi ve Priştine Uluslararası Havalimanı bulunmaktadır.

Priştine'deki Osmanlı eserleri, tarihî süreçte ciddi zararlar görmüştür. Osmanlı sonrasındaki devirden itibaren başkent sıfatı verilen şehirde, Slav ve Batı tarzı bir anlayış ve yaşam tarzı egemen kılınmaya çalışılmış ve bu çalışma sistemiyle şehir, Osmanlı kimliğinden kısmî uzaklaşmalar yaşamıştır.

Şehir, Yugoslavya ve NATO arasında 1999 yılında meydana gelen savaştan sonra BM'nin kontrol merkezi oldu. Priştine, I. ve II. Kosova Savaşları'nın yapıldığı ovada yer almaktadır. Bu yönüyle de ayrıca, Türkler için önemlidir. Priştine yakınlarında, Kosova Ovası'nda I. Murat'ın türbesi (Meşhed-i Hüdavendigâr) bulunmaktadır.

Nüfus ve Kültürel Yapı
Başkent Priştine'nin nüfusu 200.000 civarındadır. 2011 Kosova Genel Nüfus Sayımı sonuçlarına göre Priştine'nin toplam nüfusu 198.214'tür. Belediye sınırları içinde km²'ye düşen insan sayısı 385.5 olarak görünmüştür.

Şehirde Arnavutlar, Türkler, Boşnaklar, Sırplar ve Romlar yaşamaktadır. Şehir, başkent olması sebebiyle, çok etnikli bir yöne sahiptir. Kosova'nın geneli de çok etniklidir ancak Priştine, birçok yönüyle Kosova'nın diğer şehirlerinden ayrılır. Burası, tipik bir Balkan ve Müslüman şehri olması sıfatının üstüne Avrupa tarzı Batı kültürünü de eklemiş bir yapı arz eder.

Şehir, Kosova'nın alışveriş, eğlence ve gece hayatı bakımından en canlı şehridir. Büyük alışveriş merkezleri ve kafeler, özellikle genç nüfusun buluşma yerlerinin başında gelir.

Demografik Yapı

Osmanlı İmparatorluğu'nda
 1486: 392 aile
 1487: 412 Hristiyan ev sahibi ve 94 Müslüman ev sahibi
 1569: 692 aile
 1669: 2.060 aile
 1685: 3.000 aile
 1689: 4.000 aile

Osmanlı Devleti'nde Kosova Vilayeti devrinde:
 1850: 12.000 vatandaş; 3.000 aile
 1902: 18.000 vatandaş; 3.760 aile

Sırbistan ve Yugoslavya Krallığı'nda
 1921: 14.338 vatandaş
 1931: 18.358 vatandaş:
 Türk - 7.573 (% 42)
 Sırp - 5.738 (% 31)
 Arnavut - 2.351 (% 13)
 diğerleri (Romlar vb.) - 2.651 (% 14)

Sosyalist Yugoslavya'da
 1948: 19.631 vatandaş; 4.667 aile.
 1953: 24.229 vatandaş:
 Arnavut - 9.034 (% 37)
 Sırp ve Karadağlı - 7.951 (% 33)
 Türk - 4.726 (% 20)
 Rom ve diğerleri - 2.518 (% 10)

 1961: 38,593 vatandaş; 9.095 aile:
 Arnavut - 19.060 (% 49)
 Sırp ve Karadağlı - 14.695 (% 38)
 Hırvat - 404 (% 1)
 Rom - 195

 1971: 69,514 vatandaş; 14,813 aile:
 Arnavut - 40.873 (% 59)
 Sırp ve Karadağlı - 19.767 (% 28)
 Rom - 4.199 (% 6)

 1981: 108,083 vatandaş; 21,017 aile:
 Arnavut - 75.803 (% 70)
 Sırp ve Karadağlı - 21.067 (% 19)
 Rom - 5.101 (% 5)
 Müslüman - 2.504 (% 2)

 1991: 199.654 vatandaş

Bağımsızlık Sonrasında

 2004: 500.000 vatandaş

Not: İstatistikler % 100 oranında gerçek rakamları yansıtmayabilir.

İstatistikler, Priştine'nin yakın tarihte yaşadığı demografik değişikliği gösterir niteliktedir. 1950'den itibaren Türklere karşı Yugoslavya çapında girişilen asimilasyon ve korkutarak göçe zorlama politikasının sonucu olarak istatistiklerde Türk nüfusunun hızla düştüğü ve sonraki istatistiklerde de kayda alınmadığı görülmektedir. 1950 sonrasında Kosova'nın her yerinde olduğu gibi, Priştineli Türklerin büyük kısmı da Türkiye'ye göç etmiştir. Göç etmeyenler içindeki büyük bir kısım da yavaş yavaş kendisini Arnavut kimliğine yazdırmak durumunda kalmıştır. Bu sebeple yukarıda 1953 ve sonrasındaki istatistik yıllarında Türkler, "Arnavut, Müslüman" gibi isimlendirmelerin içinde sayılmışlardır.

Ekonomi
Priştine'de son rakamlara göre 8.725 adet işletme ve 75.089 çalışan mevcuttur. Son savaşın akabinde ekonomik canlanmayla doğru orantılı olarak şehirde çok sayıda yol yapımı, yol düzeltme ve genişletme çalışması yapılmıştır. Altyapı çalışmaları yapılmıştır. Şehrin güneyinden Ferizovik'e otoyol çalışması başlatılmıştır.

Balkanlar'ın en yüksek binası olması planlanan 400 milyon Avroluk bir proje olan binanın yapımına başlanmıştır. Binanın 38'inci katındaki restorandan bütün şehri izlemek mümkün olacaktır.

Kardeş Şehirler
  Ankara, Türkiye (2005)
  Dıraç, Arnavutluk
  Karaçi, Pakistan
  Tiran, Arnavutluk
  Bursa, Türkiye (2010)
  Bolu, Türkiye
  Konya, Türkiye

Ayrıca bakınız
 Priştine Uluslararası Havalimanı
 Priştine Üniversitesi
 Priştine ili
 1998-1999 Kosova Savaşı

Kaynakça

Priştine ili
Kosova'daki şehirler
Türk topluluklar

Priştine


Carmões Portekiz'de Torres Vedras belediyesine bağlı olan, 6,84 km2 yüzölçümüne sahip, 847 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Torres Vedras

Carmões


George E. Stone (nascido Gerschon Lichtenstein), (18 de maio de 1903 - 26 de maio de 1967) foi um ator americano nascido na Polônia que atuava em filmes, rádio e televisão.

Vida e carreira
Stone nasceu Gerschon Lichtenstein em Łódź, Congresso da Polônia, em uma família judaica. Ele partiu do porto de Hamburgo, na Alemanha, como passageiro da terceira classe a bordo do S/S President Grant, que chegou ao porto de Nova York em 29 de maio de 1913; em Ellis Island, ele passou na inspeção federal de imigrantes com suas duas irmãs e um irmão. Como ator, Stone atraiu a atenção pela primeira vez como "Georgie Stone" no filme mudo de 1927 7th Heaven, onde interpretou o bandido de rua local The Sewer Rat; o público se lembrava de sua constituição esguia e rosto muito expressivo. Ele fez uma transição bem-sucedida para o cinema falado na Warner Bros. Tenderloin, falando em um tenor agradável e ligeiramente nasal. Stone foi então classificado em papéis de rua, muitas vezes interpretando um mafioso ou assistente de um chefe de gangue, notavelmente como o braço direito de Rico Bandello, Otero, no clássico gangster Little Caesar (1931). Ele adotou um bigode elegante para esses papéis na tela. Uma de suas aparições mais famosas foi no clássico musical 42nd Street (1933), no qual o wiseguy Stone avalia uma corista promíscua: "Ela só disse 'não' uma vez e depois não ouviu a pergunta!" Seu único filme estrelado (como George E. Stone) foi a comédia gangster da Universal Pictures The Big Brain (1933).

Em 1939, o produtor de comédia Hal Roach contratou Stone para seu filme The Housekeeper's Daughter. Foi um papel difícil: Stone teve que interpretar um assassino com retardo mental de uma maneira doce e simpática. Stone ficou barbeado, enfatizando uma aparência infantil e inocente, e desempenhou o papel com tanta sensibilidade que Roach costumava escalá-lo para outros filmes. Em 1942, Stone parodiou Hirohito na comédia de guerra de Roach, The Devil with Hitler. Stone repetiu sua caracterização japonesa, desta vez dramaticamente, no filme de 1942 Little Tokyo, USA; ele interpretou o agente japonês Kingoro.

O papel mais conhecido de George E. Stone foi "The Runt", companheiro leal do aventureiro ex-criminoso Boston Blackie na série de comédia de ação da Columbia Pictures. Stone deveria atuar com Chester Morris no primeiro filme da série, Meet Boston Blackie, mas foi afastado por um vírus. O ator Charles Wagenheim o substituiu, e Stone se juntou à série na segunda entrada, Confessions of Boston Blackie. As atuações de Stone nos Blackies foram bem recebidas e ele entusiasticamente interpretou cenas para rir, fazendo dialetos, disfarçando-se com roupas de mulher, posando como uma criança ou reagindo com espanto ou frustração com as reviravoltas de cada história. A doença atingiu Stone novamente em 1948, forçando-o a desistir do último filme do Boston Blackie, Boston Blackie's Chinese Venture (lançado em 1949); ele foi substituído por Sid Tomack.

Mesmo em seus menores papéis, Stone impressionava. No longa-metragem Midnight Manhunt, com tema de jornal de 1945, ele interpreta uma vítima de assassinato que não diz uma palavra, mas morre eloquentemente. Outro pequeno papel tem Stone contribuindo para o perene favorito do feriado Miracle on 34th Street - mas não no filme. Ele aparece no trailer das próximas atrações, como um roteirista abertamente cínico confrontado por um produtor de cinema autoritário.

Stone fez participações especiais em filmes e televisão durante a década de 1950 como o show de ação e aventura Adventures of Superman, como líder da máfia "Big George". Quando se tratava de caras durões, Stone podia ser tão convincente quanto os homens maiores e mais musculosos. No longa-metragem O Homem do Braço de Ouro, Stone é o mafioso vingativo que foi enganado nas cartas e ataca Arnold Stang, amigo do traficante Frank Sinatra, em uma briga brutal.

A visão de Stone se deteriorou no final dos anos 1950, limitando-o a papéis secundários ou a papéis pouco exigentes. Ele interpretou o nervoso informante "Toothpick Charlie" na comédia de sucesso de Billy Wilder, Some Like It Hot, e tornou-se regular na TV na popular série Perry Mason, aparecendo em 44 episódios no papel secundário do escrivão do tribunal e dois episódios adicionais em outros papéis.

Um dos amigos mais próximos de Stone era o repórter-humorista Damon Runyon. Stone freqüentemente aparecia em adaptações cinematográficas da obra de Runyon. No último filme de Stone, Pocketful of Miracles (1961), dirigido por Frank Capra, ele interpretou o papel não creditado de um mendigo cego.

Doença e morte
Ao longo de sua carreira, Stone foi afastado por doença. Em 1936, ele teve pneumonia e perdeu um papel no cinema. No início dos anos 1950 começou a perder a visão a ponto de quase total escuridão em ambos os olhos. Ele disse ao The Daily Mirror em novembro de 1958: "Para mim, isso significava o fim de tudo que eu considerava garantido". Em 1958, ele foi submetido a uma cirurgia para salvar a visão. Sua visão estava tão limitada quando ele interpretou o escriturário do condado em Perry Mason que teve que ser conduzido pelo set por seus colegas de elenco.

Depois de sofrer um derrame em 1966 que o deixou acamado e incapaz de falar, Stone passou a maior parte de seu último ano de vida no Motion Picture Country Home até sua morte em 26 de maio de 1967. Esta sepultado no Cemitério Mount Sinai Memorial Park .

Reconhecimento
Por suas contribuições ao cinema, Stone recebeu uma estrela na Calçada da Fama de Hollywood em 8 de fevereiro de 1960. A estrela está localizada em 6932 Hollywood Boulevard.

Filmografia selecionada

Referências

Ligações externas

 George E. Stone at Virtual History

Mortos em 1967
Nascidos em 1903
Atores de cinema mudo
Atores dos Estados Unidos
Naturais de Łódź

George E. Stone


Borbe za Dubravsku visoravan bile su borbe HVO-a i Armije Bosne i Hercegovine.

Poprište
Dubravska visoravan ima veliko geopolitičko i geostrateško značenje za Stolac i Čapljinu i šire. Geostratezi drže da je Dubravska visoravan zajedno s prostorom Tropolja (Kupreško, Livanjsko i Duvanjsko polje) jedan je od ključnih točaka u nadzoru nad srednjim Jadranom. U Domovinskom ratu JNA je uz potporu lokalnog bošnjačkog pučanstva u drugoj polovici 1991. pacificirala ovaj prostor. Hrvatske su snage u proljeće 1992. kad su deblokirale Dubrovnik, oslobodile njegovu okolicu i zaleđe, stavile pod svoj nadzor Dubravsku visoravan i neretvanski pravac. Ljudstvom HV i HVO oslobođen je ovaj dio BiH odakle je bio teroriziran krajnji jug Hrvatske. Hrvati su odmah prepoznali opasnost te je organizirao obranu BiH, dok se bošnjačko-muslimansko vodstvo držalo inertno. Dio Muslimana nije htio čekati svoje neodlučne sunarodnjake na čelu države BiH koji su oklijevali i imali druge planove sa Srbima. Uključili su se u postrojbe HVO te su ponegdje bili značajan udio, što su bošnjačko-muslimanski stratezi poslije htjeli zloupotrijebiti.

Tadašnjem bošnjačkom vodstvu nije nikako bilo prihvatljivo da Hrvati kontroliraju to područje. Nazočnost Hrvata nikako im nije bila prihvatljiva, kako je pokazala kasnija kolaboracija sa Srbima, i kasnije otkriveni zajednički srpsko-bošnjački planovi i negiranje hrvatskog suvereniteta na hrvatskom moru. Jedan od pet bošnjačkih imperijalističkih strateških ciljeva bio je izlazak na hrvatsko more i hrvatski suverenitet nije im se uklapao u plan.

Akcija
Velikobošnjačka nakana vojnog prodora prema Jadranu postojala je prije rata. Raščlambe iz budućnosti prošlih događaja pokazale da je sve vodilo tome. Stanovništvo je bilo svjesno da se sprema predigra rata. Rasplet događaja najavio ne neslužbeni bilten Miloševićeve Srbije, beogradska politika, koja je cijelog ožujka najveći interes posvetila s dva područja BiH: Bosanske Posavine i Hercegovine, izvješćujući s dramatikom i tendencioznom patetikom. Cijelog ožujka 1992. trajale su "igre" s prometnim barikadama nižeg intenziteta. Vozila su stavljana sa strane u pripremi za barikade. Konačno je od 27. ožujka do 2. travnja 1992. godine Stolac osvanuo "odsječen" prometnim barikadama napravljenih u organizaciji šefa policijske postaje u Stocu, Muslimana Mehmeda Dizdara (ideolozi prometne blokade "za mir" su Mehmed Dizdar, Rusmir Mahmutčehajić, Alija Rizvanbegović i dr.). Blokadom Stoca zaustavljeni su izviđački i provokativni pokreti hrvatskih postrojbi. Barikade su postavljene na četiri izlaza iz grada, prema Čapljini, Neumu, Bileći i Ljubinju, držali su ih Muslimani i kontrolirali su ulazak i izlazak iz grada. Načelniku policije Hrvatu nisu dopustili ulazak u grad. Barikade su bile od kamiona, automobila i drugih različitih prepreka. Jedan dio prepreka bili su tzv. ježevi koje je HV dala stolačkim Muslimanima da ih stave na cestama prema Ljubinju i Berkovićima kao prepreke tenkovima. Medijima je plasirana neistinita priča da je to djelo svih naroda Stoca. Mimo dogovora, dio Muslimana-Bošnjaka organizirao je ovu blokadu. Domicilni Srbi nisu znali što će im donijeti budućnost pretvaranja grada u geto te su masovno napustili Stolac. Hrvati Stoca nisu imali nikakvu cestovnu komunikaciju. Ostali su odsječena enklava od 10.000 Hrvata na lijevoj obali Neretve, prepušteni na volju JNA koja se pripremala u susjedstvu. Hrvati su shvatili da u nadolazećem udaru JNA ne mogu računati na Muslimane kao na saveznike, jer su ovime prepušteni Srbima u ruke. Ni ugledni Stočani muslimani nisu prihvatili zamisao barikada. Neki su izravno oponirali barikadama. Po posljedicama barikade pokazala se namjera. Bez velikog objašnjenja odjednom je blokada obustavljena. Sigurno to nije bilo zbog dobrih sigurnosnih uvjeta. Paradoksalno je da su Muslimani-Bošnjaci blokirali grad "u ime mira", a kasnije pasivno promatrali ulazak snaga JNA. Ubrzo nakon skidanja barikada, sredinom travnja, JNA je bez otpora prometovala Stocem. U događajima ožujka i travnja 1992., dio gradske bošnjačko-muslimanske političke elite otvoreno je surađivao s JNA i strukturama SAO Hercegovina. Postavljanjem uoči primicanja JNA presijecale su se prometne komunikacije Hrvatima koji su se povlačili. Uklanjanje barikada prilikom pokreta JNA prema Neretvi Muslimani poslali simboličnom gestom JNA i pobunjenim Srbima koga su izabrali za savezničku stranu. Bez očekivane pomoći od HV, bez izgleda za otpora protiv nadmoćnog neprijatelja, prometno odsječeni, Hrvati (njih 6000) su napustili Stolac te u barkama i na druge načine spas potražilo na drugoj obali Neretve. Muslimani-Bošnjaci nisu napustili Stolac, niti pružili otpor okupatoru. Netom uoči očekivanog ulaza JNA jedna brojčano značajna borbena skupina Muslimana napustila je borbene položaje oko Stoca, na čelu s tadašnjim sekretarom Izvršnog odbora SO Stocem Bajrom Pizovićem, poslije čelnika bošnjačke brigade Bregava. Pošli su na obuku u kamp HV kod Vrgorca. Logično je da su premješteni da se izbjegne sukob s postrojbama JNA. Ali, svega par dana nakon okupacije Stoca po JNA Pizović i dio pripadnikea te postrojbe vratio se u Stolac i nastavili miran život. Službeni organ sigurnosti u Stocu ostala je i dalje je policija na čelu s Dizdarom.

Muslimani su pristajanjem uz JNA nakratko kupili sigurnost, što je bila loša odluka. Grad je pošteđen razaranja, ali okolna naselja nisu i otuda se mnogo ljudi povuklo u izbjeglištvo. Teža posljedica je prekid dobrih odnosa s hrvatskih povratnicima. HVO je ušao u Stolac sredinom lipnja 1992. godine. Muslimani su odbili sudjelovati u tome, nego su tražili su osnivanje muslimanske brigade ABiH "Bregava" i na silu pokušavali od Hrvata preuzeti nadzor nad Stocem. Dio muslimana interesno je promijenio zastave. Ljeta 1992. godine u Metkoviću bila je smotra na kojoj su bili stolački HOS-ovci muslimani, odjeveni u crne odore novom poglavniku pozdravljajući ga "starim hrvatskim pozdravom" "Za dom spremni", "Bog i Hrvati", Alah i Muslimani". Tek nekoliko mjeseci ranije isti muslimani bili su suradnici srpske vojske u vrijeme okupacije. Nakon dolaska hrvatskih snaga, najveći dio vojno sposobnih Muslimana priključio se HOS-u, među njima i Mehmed Dizdar, a manji dio HVO-u, ali su intenzivirali veze s političkih vrhom Bošnjaka-Muslimana u Sarajevu. Načelnik GŠ tzv. ARBIH Sefer Halilović imenovao je Bajru Pizovića za zapovjednika muslimansko-bošnjačke brigade Bregava.

Izetbegović i najbliži suradnici uvijek su izražavali strah od "kroatiziranja" muslimanskoga pučanstva. Krajem 1992. i početkom 1993. smijenio legalno izabrane muslimanske dužnosnike u Konjicu i Mostaru pouzdanicima koji su bili spremne ući u sukob s Hrvatima, pa je smijenjen i predsjednik Regionalnog odbora SDA Ismet Hadžiosmanović, a na njegovo mjesto imenovan je Zijad Demirović koji je bio spreman podrediti se zapovjedništvu Četvrtog korpusa ABiH.
Služba sigurnosti brigade HVO Knez Domagoj uočila je nakane muslimanskih političkih aktivista da se steknu uvjeti za osvajanje grada Stoca. Ožujka 1993. načelnik Službe sigurnosti brigade HVO Knez Domagoj procijenio je da je Stolac potencijalno veliki sigurnosni problem, odnosno "mjesto gdje bi trebali izbiti neredi" kojima bi pomoć trebala stizati "s Bune, Gubavice, prema Stocu...".

Od početka 1993. postojali su planovi muslimanskog vodstva vojnog zauzimanja Stoca. Aktivirali su plan napada na hrvatske snage u dolini Neretve. 14. travnja 1993. pokrenuli su operacije u kojima je sudjelovalo oko 13.000 muslimanskih vojnika. Za dva tjedna brojčano nadmoćna ABiH, izdajom nepripremljenih hrvatskih saveznika, uspjela je skoro sasvim ovladati Konjicom i Jablanicom. Iz središnje Bosne, gdje su Muslimani (ABiH) bili nadmoćni, prelili su se preko Konjica i Jablanice do Mostara, a prijetnje su stizale i iz muslimanskih uporišta u Stocu i Čapljini. ABiH je podigla sve postrojbe u stanje pune borbene gotovosti te pozivala Muslimane u HVO-u neka im se pridruže. Samovoljno su 42. brdskom brigadom ABiH stigla na plato Gubavice i ušli u zonu odgovornosti čapljinske Prve brigade HVO, radi okupiranja Stoca. U ABiH su računali da će Muslimani u postrojbama HVO izdati Hrvate. Izdale su zapovijed kojima su 17. travnja 1993. naredili uvezivanje s Muslimanima u HVO-u te odredio da muslimansko ljudstvo iz HVO-a Čapljina ima zadaću zauzeti selo Tasovčiće i most u Čapljini. U zapovijedi se precizira "zauzimanje grada Stoca sa našim ljudima u HVO-u".

Namjere muslimanske stolačke brigade razvidne su iz autobiografskom romana "Zaboravljeni govor probuđenih" koji je u tom naglašeno antihrvatski, antikršćanski i šovinistički intoniranom djelu ispisao autor, nekadašnji pomoćnik zapovjednika stolačke brigade "Bregava" za moral i vjerska pitanja Enes Ratkušić. Roman je objavio u Mostaru 2000. godine. U romanu piše: "More će se krvlju zamutiti kad ta vojska jednoga dana krene…Toliko bih želio dočekati dan kad ćemo uspostaviti savezništvo sa najvećim dušmaninom, pa krenuti na još većeg. Možda ću i dočekati." Vojska koju Ratkušić u romanu opisuje već ratuje pod crnom zastavom Kalifata.

Muslimansko-bošnjačka napadna Operacija Neretva 93 zahuktala se i muslimansko-bošnjački osvajači namjeravali su ovladati dolinom Neretve i izbiti na Jadransko more.
Pri tome su računali na Muslimane u HVO-u kao infiltrirani element u hrvatskim redovima koji će se aktivirati.
U vrijeme muslimanske agresije na Hrvate BiH 1993. Muslimani u Stocu opet su promijenili zastave. Pokušali su po oprobanoj metodi koja im je uspjela u Mostaru i još nekim gradovima, a pokušana neuspješno u nekoliko mjesta, izdajom Hrvata koji su ih spasili preuzeti grad. Oružjem koje su dobili od HVO-a pokušali su po planu muslimanskog nacionalnog vodstva napasti s leđa ili na spavanju svoje suborce Hrvate, zauzeti tako Stolac, ovladati dolinom Neretve i osigurati izlazak na more.
Poučeni iskustvom nakon napada Armije RBiH na HVO u srednjoj Bosni, te nakon toga i u Mostaru, osobito nakon ubijanja hrvatskih suboraca, i suočeni s muslimanskim čarkama, hrvatske vlasti na slobodnom teritoriju Stoca, Dubrava i Čapljine pošle su razoružati pripadnike dotadašnjih saveznika ARBiH 42./442. brdske brigade Armije Republike Bosne i Hercegovine "Bregava" (dio 4. korpusa Armije BiH, zapovjednik Arif Pašalić) i muslimansko-bošnjačke pripadnike HVO-a. U HVO-u morali su reagirati na muslimanske napade i zauzimanje taktičkih položaja i objekata. Brigadi "Bregava" dali su ultimatum za povlačenje. HVO je imao mješovit sastav gdje su neke brigade imali trećinu vojnika muslimanske nacionalnosti, koji su ušli u brigadu HVO tek nakon oslobođenja Stoca. HVO ih je uvježbao i naoružao, a u brigadi "Bregava" bili su gotovo isključivo Muslimani. Odbili su iz "Bregave" Nakon zapovijed za povlačenje. Nakon saznanja o pripremama za napad, pripadnici HVO-a 19. travnja 1993. uhitili su zapovjedništvo brigade i razoružali oko 700 vojnika koji su ih planirali napasti. Istovremeno, sjevernije od Stoca, ABiH je na konjičkom i jablaničkom području nastavljala napade koji su se 9. svibnja proširili i na Mostar i trajali su sve do proljeća 1994. i Washingtonskog sporazuma.

Muslimansko izaslanstvo iz Mostara predvođeno Safetom Oručevićem i Fatimom Leho više puta se tijekom ljeta 1993. sastajalo sa srpskim političkim i vojnim vrhom, čak i s Ratkom Mladićem. Na sastancima su izražavali žaljenje što nisu zajedničkim snagama porazili Hrvate i "izišli na more". Hrvatska akcija zamrsila je konce muslimansko-bošnjačkim planerima te je zapovjedništvo brigade ARBiH uvidjelo propast plana. Odlučili su se spojiti s teritorijem Blagaja koji je bio pod njihovim nadzorom, da bi otvorili Stolac i Dubravsku visoravan za zauzimanje od strane ARBiH. Muslimanska akcija počela je 13. srpnja 1993. godine. Pripadnici 42. brigade "Bregava" krenuli su iz Stoca ka Gubavici. HVO je predusreo tu akciju i bošnjačke snage nisu uspjele probiti HVO-ove crte na Buni i spojiti se s 42. brigadom na Gubavici. Potom su prešli na alternativni plan. Preostali dio 42. bbr. se uz velike gubitke jedva probio do Blagaja. ARBiH doživjela je težak poraz. Poneseni neobjektivno laganim vojnim uspjesima u gornjem toku Neretve gdje su od saveznika prijevarom i izdajom došli do kontrole teritorija, lakomo su se upustili u akciju prodora prema jugu. Nerealna bošnjačka slika o snazi vlastitih snaga rasplinula se u donjem toku Neretve. Nisu uspjeli okupirati Stolac ni Dubrave, niti čapljinsko područje. Poražena i uništena brigada je poslije 13. srpnja 1993. premjestila zapovjedništvo u Blagaj, gdje je ostalo do kraja rata. Da bi relativizirali svoj poraz, svojoj javnosti plasirali su izmišljene priče o obrani Blagaja od HVO-a i regularne Hrvatske vojske. Takve tvrdnje su neutemeljen, jer su se hrvatske snage bavile Vojskom Republike Srpske. Sve do primirja Washingtonskim sporazumima, bošnjačko-muslimanske snage više se nisu pokušavale tako upustiti u frontalni napad na Hrvate, nego im je preostalo djelovati preko diverzanata. Zbog nedostatka materijalno-tehničkih sredstava i teška poraza od HVO-a mogli su djelovati samo preko jakih diverzantsko izviđačkih snaga, što ih je koštalo mnoštvom poginulih. Muslimansko-bošnjački diverzanti djelovali su po vojnicima HVO-a, a bilo je i akcija koje su kršile Ženevsku konvenciju jer je bilo terenskih izvješća da su stradali civili Hrvati.
Područje Dubravske visoravni više je od pola godine nakon tih velikih previranja u stolačkoj općini bilo duboko u HVO-vom teritoriju. Crta bojišnice bila je kod Blagaja: Domanovići, Poprati, Crnići, Jasoc. Jedan pojas zemlje bio je ničija zemlja. Muslimanski diverzanti nastojali su ometati put Stolac-Čapljina i komunikacije HVO-a u Stocu s Čapljinom. Sva sela na dubravskoj visoravni imala su velike muslimanske populacije, a ponegdje su bila većinska. Vojničko neznanje vodstva bošnjačkih snaga dolazilo je do izražaja. Pješaštvo su slali u vrlo pogibeljne akcije koje nisu dale rezultata. Snage hercegovačkih Srba služile su se protiv njih Pragama, češkim proizvodom, vrlo učinkovitim u brdsko-šumskim krajevima. Rasprskavajuće streljivo iz nje veliku štetu nanosi u tranšejima i rovovima na rubu šume ili u šumarcima.

Sve što se u tom razdoblju poslije događalo na području Stoca i Čapljine posljedice su zamisli onih krugova koji su iz Sarajeva pokrenuli napadnu operaciju širih razmjera na neretvanskom operativnom pravcu.

Zbog muslimanske zloporabe civila i regularnih snaga, HVO je 3. kolovoza 1993. godine deportirao Muslimane iz općine Stolac prema crtama Armije Bosne i Hercegovine u Blagaju. Protjerani stolački Muslimani utočište su pronašli u istočnom Mostaru, čime je stvoren još veći pritisak istočni dio grada Mostara i njegove ograničene mogućnosti. Ovaj događaj posljedica je velikobošnjačkih nakana koje su uzrok, a hrvatska reakcija bila je legitimna obrana.

Izvori

Dubravska visoravan

Borbe za Dubravsku visoravan


An Dendrobium scoriarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Wright Smith. An Dendrobium scoriarum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium scoriarum


La estación sencilla Universidades hace parte del sistema de transporte masivo TransMilenio de Bogotá, inaugurado en el año 2000.

Ubicación
La estación se encuentra ubicada en el sector del centro histórico de la ciudad, más específicamente sobre la carrera 3 entre la avenida Ciudad de Lima y la calle 22. Se accede a ella de dos formas: mediante un cruce semaforizado ubicado sobre la calle 22 y mediante un túnel subterráneo que la conecta con la estación de Las Aguas.

Atiende los barrios Las Aguas, Las Nieves y alrededores. Así mismo es utilizada por estudiantes de las distintas instituciones universitarias ubicadas en esa zona.

Igualmente ofrece cercanía a los cerros de Monserrate y Guadalupe, el centro histórico de La Candelaria, BD Bacatá, las Torres de Fenicia, entre otros.

Toponimia

La estación recibe su nombre dada la cercanía de varias universidades e instituciones educativas en el área de la estación. Entre ellas se encuentran la Universidad Jorge Tadeo Lozano, la Universidad de los Andes, Universidad Externado de Colombia, Universidad de La Salle (Bogotá), Universidad Central de Colombia, Universidad Distrital Francisco José de Caldas, Universidad La Gran Colombia, Universidad del Rosario y la Universidad de América, entre otras.

Historia
Esta estación hace parte de la Fase III de TransMilenio que empezó a construirse a finales de 2009 y, después de varias demoras relacionadas con casos de corrupción y del paso obstruido por la Calle 26 debido a la obra paralizada del parque Bicentenario, fue entregada el 27 de abril de 2013.

Servicios de la estación

Servicios troncales

Esquema

Servicios urbanos
Así mismo funcionan las siguientes rutas urbanas del SITP en los costados externos a la estación, circulando por los carriles de tráfico mixto sobre la carrera 3, con posibilidad de trasbordo usando la tarjeta TuLlave:

Ubicación geográfica

Referencias

Enlaces externos

TransMilenio

Estaciones de TransMilenio
Santa Fe (Bogotá)
Avenida Jiménez

Universidades (estación)


Thrift may refer to:
 Frugality
 Thrift shop or charity shop
 A savings and loan association in the United States
 Apache Thrift, a remote procedure call (RPC) framework
 Thrift (plant), a plant in the genus Armeria
 Syd Thrift (1929–2006), American baseball executive

See also

 Thrifty (disambiguation)
 Affluenza
 Anti-consumerism
 Conspicuous consumption
 Downshifting (lifestyle)
 Mottainai
 Over-consumption
 Simple living

Thrift


Konstantynów Łódzki  is a town in Pabianice County, Łódź Voivodeship, Poland, with 18,335 inhabitants (2020). It borders Lodz to the east, Lutomiersk to the West, Aleksandrow Lodzki to the North, and Porszewice to the South. It was incorporated in 1924, but was founded in the 1820s by a landowner who had planned to build a textile industry there.

In 1821 Konstantynów Łódzki, at that time still a village, became a part of the textile industry of the Łódź region. Shortly thereafter, in 1824 the town was given its current name and was established as a town in 1830.

Notable residents
Krzysztof Matyjaszewski (born 1950), Polish-American chemist, Wolf Prize winner

References

External links

 Konstantynów Łódzki chapter of the Encyclopedia of Jewish Communities in Poland, Volume I (Poland)

  Konstantynow Lodzki Jewish Cemetery Restoration.

Cities and towns in Łódź Voivodeship
Pabianice County

Konstantynów Łódzki


Regatta İtalyanca kökenli bir sözcük olup, bir ya da bir dizi tekne yarışına verilen addır. Yarışlar motorlu ya da motorsuz tekneler arasında olabilir. Anlam olarak genellikle yarışın yanı sıra, yarış öncesinde ve sonrasında yapılan şenlikleri de kapsar.

Regattalar çoğunlukla amatör yarışlar olup, profesyonel yarışlar genellikle regatta olarak adlandırılmazlar.

Yat yarışları
Yelken

Regatta


La bataille de Baguio (philippin : Labanan sa Baguio ; Ilocano : Gubat ti Baguio) a eu lieu entre le 21 février et le 26 avril 1945 et faisait partie de la grande campagne de Luçon lors de la libération alliée des Philippines à la fin de la Seconde Guerre mondiale.  Au cours de la bataille, les forces américaines et philippines reprennent la ville de Baguio sur l'île de Luçon face à la force d'occupation japonaise. L'un des derniers combats de chars de la campagne des Philippines a lieu pendant la bataille. Baguio devint plus tard le théâtre de la capitulation finale des forces japonaises aux Philippines en septembre 1945.

Contexte
Avant la Seconde Guerre mondiale, Baguio était la capitale d'été du Commonwealth des Philippines, ainsi que le siège de l'académie militaire des Philippines. En 1939, la ville compte 24 000 habitants, dont la plupart sont des Philippins, ainsi que d'autres nationalités, dont environ 500 Japonais. À la suite de l'invasion japonaise des Philippines en 1941, les Japonais utilisent le camp John Hay, une installation américaine à Baguio, comme base militaire. En octobre 1944, des soldats américains débarquent à Leyte, marquant le début de la libération des Philippines.

Le général Tomoyuki Yamashita, commandant de la quatorzième armée de zone japonaise, transfère son quartier général à Baguio en décembre 1944, prévoyant de mener une action dilatoire contre les Américains pour donner le temps au Japon de se défendre. Début janvier 1945, les forces américaines débarquent dans le golfe de Lingayen. Par la suite, la sixième armée américaine mène deux campagnes, l'une contre les forces japonaises à l'est de Manille et la seconde contre les forces de Yamashita dans le Nord de Luçon.

Campagne
Entre fin février et début avril 1945, les forces alliées, composées principalement de la 33 division d'infanterie de l'armée américaine, avec l'aide des régiments de la guérilla philippine, avancent vers Baguio. Fin mars, la ville est à portée de l'artillerie américaine. Le président José P. Laurel de la Deuxième république philippine collaborationniste, s'étant déplacé de Manille à Baguio en décembre 1944, quitte Baguio le 22 mars, atteignant Taiwan le 30 mars; le reste du gouvernement de la Deuxième république, ainsi que les civils japonais, reçoivent l'ordre d'évacuer la ville le 30 mars. Yamashita et son équipe déménagent à Bambang. Une offensive majeure pour capturer Baguio n'a lieu qu'à la mi-avril, lorsque la 37 division d'infanterie est libérée de la garnison de Manille pour lancer un assaut à deux divisions sur Baguio depuis l'ouest et le sud.

Au cours de la poussée des Alliés vers Baguio depuis l'ouest, une bataille de six jours a lieu dans les gorges d'Irisan et la rivière Irisan à proximité. Cette bataille implique l'un des derniers engagements entre chars de la campagne des Philippines, opposant des Sherman M4 de la compagnie B du 775 bataillon de chars de l'armée américaine aux Type 97 de la 5 compagnie de chars du 10 régiment de l'armée impériale japonaise.

À la mi-avril, 7 000 civils, dont des ressortissants étrangers, quittent Baguio pour rejoindre les lignes américaines . Parmi eux se trouvent cinq membres du cabinet de la Seconde République ; le général de brigade Manuel Roxas est « libéré », les quatre autres sont capturés en tant que collaborateurs. Le 22 avril, le général de division Noakata Utsunomiya, qui avait été laissé à la tête de la défense de Baguio par Yamashita, ordonne un retrait de Baguio. Le 24 avril, les premières forces alliées – une patrouille du 129 régiment d'infanterie – entrent dans la ville.

Conséquences
Yamashita, disposant de 50 500 hommes du groupe Shobu, résiste à l'avancée américaine dans le nord de Luzon jusqu'au 15 août 1945. Le 3 septembre 1945, un jour après la capitulation officielle japonaise dans la baie de Tokyo, Yamashita annonce la reddition officielle des forces japonaises aux Philippines lors d'une cérémonie à la résidence américaine du camp John Hay en présence des lieutenants-généraux Arthur Percival et Jonathan Wainwright.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire des Philippines pendant la Seconde Guerre mondiale

Liens externes
 U.S. Army footage of the battle of Baguio via Archive.org

Février 1945
Mars 1945
Avril 1945
Théâtre sud-ouest de la guerre du Pacifique
Bataille de 1945
Baguio
Baguio
Histoire des Philippines pendant la Seconde Guerre mondiale

Bataille de Baguio (1945)


An Eriocaulon liberisepalum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Z.X.Zhang. An Eriocaulon liberisepalum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon liberisepalum


A eleição parlamentar etíope de 2015 ocorreu em  para renovar a totalidade de assentos da Assembleia Parlamentar Federal. Confirmando todos os prognósticos, a coalizão governista Frente Democrática Revolucionária Popular do Povo Etíope (EPRDF) venceu o pleito de forma arrasadora após obter 91,41% dos votos válidos e eleger 500 dos 547 deputados que compõem o órgão legislativo máximo da Etiópia. Os partidos de oposição e os candidatos independentes obtiveram, somados, 8,59% dos votos válidos e elegeu os 47 deputados restantes.

Resultados eleitorais

Parlamentares
Etiópia
2015 na Etiópia

Eleição parlamentar na Etiópia em 2015


ريو إفاي Rio Ivaí هو مجرى مائي يوجد ب ريو غراندي دو سول بالبرازيل وهو يعد ثاني أكبر نهر في الولاية.

مراجع

أنهار ولاية بارانا
جغرافيا البرازيل

ريو إفاي


An Oxystophyllum oblongum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames ngan Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark Alwin Clements. An Oxystophyllum oblongum in nahilalakip ha genus nga Oxystophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oxystophyllum

Oxystophyllum oblongum


Ulykkens Galoscher er en stumfilm fra 1912 instrueret af Eduard Schnedler-Sørensen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1912

Ulykkens Galoscher


Sietse Bakker es un empresario ejecutivo y escritor neerlandés. Actualmente también es supervisor ejecutivo de la Unión Europea de Radiodifusión (UER).

Bakker comenzó su carrera como fundador y editor jefe del sitio web independiente Esctoday.com (dedicado a informar sobre noticias de Eurovisión), a la edad de 18 años. Con 22 años de edad, fue contratado por la UER como Gerente de Nuevos Medios. Dos años más tarde fue ascendido al cargo de Gerente de Comunicaciones y Relaciones Públicas del Festival de Eurovisión y Eurovisión Junior.

Desde el 1 de enero de 2011 hasta finales de 2012, Sietse Bakker fue el Supervisor Ejecutivo del Festival de la Canción de Eurovisión Junior, puesto que le fue designado unos meses antes después de que Svante Stockselius renunciara al cargo. En la edición de 2013 del Festival de la Canción de Eurovisión Junior, fue sustituido por Vladislav Yakovlev para poder centrarse en sus labores en la versión senior del Festival de la Canción de Eurovisión. Actualmente ocupa el cargo de Supervisor de eventos del Festival de Eurovisión.

Bakker también dirige la empresa holandesa de gestión de eventos Wow!works. En 2009 fue elegido como uno de los 25 jóvenes empresarios más exitosos de los Países Bajos. En 2010 terminó como subcampeón en la Competición de Talentos de Comunicaciones del Año en los Países Bajos.

En junio de 2011, Sietse Bakker publicó el libro How To Live Wow!? en neerlandés.

Referencias

Ejecutivos de televisión
Festival de la Canción de Eurovisión
Festival de la Canción de Eurovisión Junior
Escritores de los Países Bajos del siglo XXI
Nacidos en Ámsterdam

Sietse Bakker


In dubio pro reo (hrvatski u dvojbi za optuženog) pored pretpostavke nevinosti jedno je od temeljnih načela kaznenog prava: u slučaju sumnje treba presuditi u korist okrivljenog.

Kada sud u pogledu pitanja da li određena činjenica koja ide na štetu okrivljenom postoji ili ne, se nađe u sumnji mora uzeti da ona nije dokazana, i dodatno u slučaju sumnje u pogledu činjenica koje okrivljenom idu u korist, a ne mogu se s izvjesnošću utvrditi, mora se uzeti da su utvrđene. Ovim pravilom se uzima kao dokazano ono što nije dokazano.
Ako nakon provedenog kaznenog postupka ostane u sumnji u pogledu kaznene odgovornosti optuženog, sud mora donijeti oslobađajuću presudu.

Povezani članci
latinski u pravu
međunarodno pravo

Izvori

Latinske poslovice

In dubio pro reo


A wayport is a major airport, built on the outskirts of or away from an urban area, having the primary purpose of serving connecting and origin destination flights, cargo, express mail and general aviation as part of the national airport network. Wayports have been proposed as a potential solution in the United States to deal with increasing congestion and delays at major urban airports.

No wayports have been built, but the idea is being considered by the Federal Aviation Administration as it reviews future needs of the air transportation network in the United States.  Due to the high number of connecting passengers, cargo and express mail using city airports which are neither the passengers' origin nor destination, wayports could offload some of this demand by funneling these passengers through facilities designed expressly for this purpose, allowing city airports to deal primarily with passengers originating or terminating their travel at that location.  This would increase city airport capacity without new construction.

For example, Pittsburgh International Airport is an existing major airport that is currently vastly underused on account of the loss of US Airways hub status in the early 2000s.  Its fully modern air traffic control and ground operations capabilities, in conjunction with its three parallel runways, give it the ability to easily handle a high number of aircraft operations per hour, even in poor weather conditions.  Estimates indicate that only 15% of the airport's capacity is being utilized, and therefore the airport has been proposed as a wayport for lessening the tremendous load on congested and delay-prone airspace around Philadelphia International Airport and the New York City airports (Newark, JFK, and LaGuardia).

The concept of wayports has existed for over twenty years but has been touted by former FAA officials James Sheppard and William Shea as an answer for future air system development.

See also
Airpark
Aerodrome
Altiport
Heliport
Highway strip
Joint-use airport
Naval outlying landing field
Non-towered airport
Pilot-controlled lighting
Satellite airfield
STOLport
List of shortest runways

References

Airports by type

Wayport


Monodrama je vrsta drame u kojoj je tekst dodijeljen samo jednom liku, koji monološki govori svoj tekst.

Ovaj naziv se prvi put pojavljuje u Njemačkoj, kada je glumac Brandes između 1775. i 1780. godine popularizirao kratki komad za jednog glumca ili glumicu, uz pratnju glazbe ili zbora.

Monodrame su davane u sklopu predstava s tri dramska programa, a često i kao adaptirani dijelovi dužih drama. Na isti način su nastale i duodrame, kratki komadi s dva lica. U realističkom pozorištu monodrama postaje popularna sredinom 8. stoljeća.

Monodrama može biti i dramski prikaz jednog lika, u kome su, prema teoriji N. Evrejinova, svi likovi samo projekcija različitih stanja duše glavnog junaka. Tako se u kratkoj monodrami samog Evrejinova (U kulisama duše, 1912. g.) smijenjuju, suočavaju i sukobljavaju racionalno, sentimentalno i nesvjesno čovjekovo Ja. Na osnovu ovog teorijskog mjerila, i Krležina legenda Sjena mogla bi se smatrati monodramom.

Istaknute monodrame hrvatskog teatra su komični "Münchhausen" (1998.) redatelja Borisa Kovačevića u izvedbi Vilija Matule o poznatom barunu lažljivcu, "Na rubu pameti" (2004.) u režiji i izvedbi Dragana Despota prema istoimenom romanu Miroslava Krleže i "Dnevnik jednog luđaka" (2015.) redatelja Marjana Nećaka u izvedbi Ozrena Grabarića, prema predlošku Niklaja Vasiljeviča Gogolja.

Vidi još
Monolog
Solilokvij

Izvori

Književne vrste

Monodrama


Serra dos Órgãos National Park (: "Organs Range") is a national park in the state of Rio de Janeiro, Brazil. It protects the Serra dos Órgãos mountain range and the water sources in the range. It was the third national park to be created in Brazil.

Location

The Serra dos Órgãos National Park is located about a one-hour drive from the city of Rio de Janeiro.
The BR-116 highway leads through the park.
The origin of the unusual name is credited to early Portuguese settlers who thought the ensemble of the hill tops resembled the pipes of organs in European cathedrals.
The park is part of the larger Serra do Mar chain of mountains, and the most accepted theory about its origin is that it rose about 60 million years ago during earthquakes that caused the Andes to rise. That means it is located in a geologically unstable location, although no incident has ever been recorded in the area.

The Park's area is .
It has ten peaks higher than  and six other peaks over  high. The lowest point in the park is located in the relatively flat municipality of Magé, at . The highest peak is Pedra do Sino (Bell Rock), at . The most famous formation in the park is the Dedo de Deus (God's Finger) peak, which resembles a left hand with its index finger stretched, pointing towards the sky. It is  high and can be seen in the background of the  of Rio de Janeiro state.

History

The Serra dos Órgãos National Park was created on 30 November 1939 as the third national park in Brazil.
The purpose of the park was to protect the headwaters of the rivers that flow into the Fluminense basin, and to protect the spectacular mountains.
The park was created by the government of Getúlio Vargas by decree law 1822 of 30 November 1939 with an area of about .
It covered parts of the municipalities of Magé, Petrópolis and Teresópolis.

Various buildings and other infrastructure were built in the 1940s such as the natural swimming pool, administrative buildings, warehouses, garage, staff quarters and four shelters on the Trilha do Sino (Bell Trail). The park had about 250 employees, including waiters in the mountain shelters.
In the 1960s, with the national capital transferred from Rio de Janeiro to Brasilia, the park lost funding and the facilities were allowed to deteriorate. The shelters and some of the staff homes were lost.

Efforts were made to restore the park from 1980, including publication of the management plan and purchase of land to regularize the park's tenure.
Decree 90023 of 2 August 1984 delimited the area of the park as .
In the 1990s the municipality of Guapimirim was split off from Magé, and also contains the biggest part of the park.
From the 1990s the old buildings have been restored and new ones built.
The park was included in the Central Rio de Janeiro Atlantic Forest Mosaic, created in 2006.

Environment

The climate is tropical superhumid, with 80% to 90% relative humidity caused by moist air from the Atlantic most of the year.
Average temperatures range from , but may reach  and may fall below freezing in the highest parts.
Average rainfall is , with more rain in the summer (December to March) and a dry season in the winter from June to August. The south east side facing the ocean receives more rain than the north west side.

The park is in the Atlantic Forest biome, and due to the high rainfall has rich vegetation, much of it unique to this biome.
More than 2,800 species of plant have been recorded including 360 of orchids and over 100 bromeliads.
Up to  the lower slopes are covered by typical lowland rainforest.
From  the vegetation is montane forest, with significant variations depending on the conditions in each area.
In many places the upper canopy is  with emergent trees reaching up to .
From  there is cloud forest, typically trees of  with crooked trunks covered in  epiphytic moss and plants such as bromeliads and orchids. The understory has shrubs and the outcrops are populated by ferns and mosses.
There are various endemic species.
Above  the vegetation is high montane, with open fields and small woody shrubs.
347 species have been found in this environment of which 66 are endemic to this ecosystem.
The park is one of the few natural habitats of species of Schlumbergera, which were developed into the colourful "Thanksgiving Cactus" and "Christmas Cactus", widely grown as house plants.

References

Sources

External links

Orgaos
National parks of Brazil
Protected areas established in 1939
Protected areas of Rio de Janeiro (state)
1939 establishments in Brazil
Protected areas of the Atlantic Forest

Serra dos Órgãos National Park


Elizabeth Davidson Fraser (born 29 August 1963) is a Scottish singer. She was the vocalist for the band Cocteau Twins who achieved international success primarily during the fifteen years from the mid-1980s to the late 1990s. Their studio albums Victorialand (1986) and Heaven or Las Vegas (1990) both reached the top ten of the UK Album Charts, as well as other albums including Blue Bell Knoll (1988), Four-Calendar Café (1993) and Milk & Kisses (1996) charting on the Billboard 200 album charts in the United States as well as the top 20 in the UK. She also performed as part of the 4AD group This Mortal Coil, including the successful 1983 single "Song to the Siren", and as a guest with Massive Attack on their 1998 single "Teardrop".

The album Heaven or Las Vegas was included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die, and was voted number 218 in the third edition of Colin Larkin's All Time Top 1000 Albums. In 2020, Rolling Stone listed it at No. 245 in its list of the 500 Greatest Albums of All Time. Four of their studio albums reached number one on the UK Indie Chart.

When the Cocteau Twins disbanded, Fraser embarked on a moderately low-key solo career and provided guest vocals for other artists. In 2000, she appeared alongside Paul Buchanan and Peter Gabriel on Later...with Jools Holland performing "Downside-Up, one of two songs she performed with Gabriel as part of the Millennium Dome Show which ran between 1 January 2000 and 31 December 2000. " She released some solo material, including singles "Underwater" (2000) and "Moses" (2009). Fraser has reportedly recorded enough material for a debut solo studio album; however, a release date or further information has not been published. In 2022, Fraser released the EP Sun's Signature, which includes a re-worked version of her 2000 single release "Underwater". In May 2022, Fraser and former band mates Robin Guthrie and Simon Raymonde were awarded the Visionary Award by The Ivors Academy.

Her distinctive style has received much critical praise in her four-decade career; Melody Maker'''s journalist Steve Sutherland once described her as "the voice of God". She was described by critic Jason Ankeny as "an utterly unique performer whose swooping, operatic vocals relied less on any recognizable language than on the subjective sounds and textures of verbalized emotions".

Biography
Early years
Fraser was born and grew up in Grangemouth, which she described as "a dark and stifling industrial town". Her mother worked in a factory. She was the youngest of six children. During her teenage years, she developed eating disorders and became bulimic. In 1996, Fraser revealed that she was sexually abused by a brother-in-law and possibly her father and that at 16 she was forced to leave the family house for having a punk look. Music was important and represented an escape; at that time Fraser had portraits of her heroes like Siouxsie Sioux tattooed on her arms. She met her partner Robin Guthrie at 17; "What brought us together was me having no ideas and opinions of my own, and him having plenty – enough for both of us. We were attracted to each other for the wrong reasons".

Cocteau Twins (1981–1997)

Fraser then became the vocalist and lyricist in Cocteau Twins in 1981, (a group founded in 1979 by Guthrie and Will Heggie): they spotted her dancing at a club one night and asked her to join their band. At the time, she was 17 years old and had never thought of herself as a singer. After an on-off phase, the band recorded some tracks which were sent as demos to John Peel and Ivo Watts-Russell of 4AD which led to their signing by the London-based label and a successful career in music. Fraser and Guthrie formed a relationship, and in 1989 had a daughter, Lucy Belle. Guthrie liberally used alcohol and drugs throughout the years they were together, and Fraser had a nervous breakdown during the recording of Four-Calendar Café. The couple broke up in 1993, but opted to continue a musical relationship mostly due to contractual obligations until 1998, when Cocteau Twins were finally disbanded.

Fraser had a relationship with singer Jeff Buckley and recorded a duet with him, "All Flowers in Time Bend Towards the Sun", written together but never released commercially. She speaks about their relationship in the BBC documentary, Jeff Buckley: Everybody Here Wants You.

Collaborations and guest appearances
While working as part of Cocteau Twins, Fraser also collaborated with numerous artists. She appeared on 4AD house band This Mortal Coil's first release (along with her Cocteau Twins bandmates) where her contributions included a cover version of Tim Buckley's "Song to the Siren". She provided one-off vocals for acts such as Felt (Primitive Painters), Dif Juz (Extractions LP), The Wolfgang Press, and Ian McCulloch (Candleland and Mysterio).

Fraser has sporadically collaborated with a range of performers, including The Future Sound of London (Lifeforms EP), Elliot Goldenthal, Craig Armstrong (The Space Between Us) and Peter Gabriel (the millennium project OVO). Apart from her Cocteau Twins work she is probably best known for her collaborations with Massive Attack, having recorded three songs for the band's Mezzanine album in 1998 (including the international hit single "Teardrop", on which she replaced the original choice of Madonna), and subsequently toured with the band in 2006, and again in 2018–2019. She has also contributed to the soundtracks of several films including In Dreams, Cruel Intentions, The Winter Guest, The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring and The Lord of the Rings: The Two Towers, and occasionally appeared as a guest artist on other musicians' projects. In 2005, she appeared on Yann Tiersen's album Les Retrouvailles, singing in two pieces: "Kala" and "Mary".

Billy Howerdel envisioned Fraser as his first option for A Perfect Circle's lead singer, but she was unavailable for the project. Fraser also rejected a collaboration request from Linkin Park. Fraser appeared as a guest artist on folk singer Sam Lee's single "The Moon Shines Bright", released in December 2019, and subsequently on Sam Lee's album Old Wow, released in January 2020. She sings a fragment of lyrics from a traditional Scottish folk song "Wild Mountain Thyme". Under the project Sun's Signature with her partner Damon Reece, Fraser was set to release a self-titled extended-play album on 23 April 2022, via Rough Trade Records. It was later announced the album would be released on 18 June via Partisan Records, with the single "Golden Air" released on 6 April.

Solo career
Fraser's solo career has been intermittent, featuring guest appearances with other artists, and rare solo releases and live appearances. In 2000, a white label recording, "Underwater", was released in a limited edition of 200 copies. She contributed a cover version of "At Last I Am Free" (originally by '70s band Chic, covered by Robert Wyatt) on the 2003 album Stop Me If You Think You've Heard This One Before, a celebration of 25 years of Rough Trade Records. In 2004, she was invited to participate in an audio exhibit, Shhh..., at London's Victoria and Albert Museum for which she produced a piece called "Expectant Mood", which has not been made commercially available.

She was reportedly signed to Blanco y Negro Records. In December 2006, NME reported that her solo album was due for release in early 2007. The album would have contained eight tracks, one of which was to be a cover version. No titles were announced and the album was not released in 2007 as suggested. In June 2012, extracts from the as-yet-unreleased album were played on BBC Radio 4.

In November 2009, Fraser released a solo single, "Moses", available on 12" and download through Rough Trade. The single was recorded with Damon Reece and Jake Drake-Brockman and was a memorial to the latter.

In August 2012, Fraser performed at Royal Festival Hall for two nights as part of the Meltdown Festival at London's Southbank Centre, curated by Anohni. Prior to the concerts, she confirmed that she had assembled an album's worth of material and would showcase these at the event in addition to performing re-interpretations of some Cocteau Twins songs. She also referred to the physical exertion involved in her singing against the wall of sound in many of the Cocteau Twins songs, of which she said it was "like an endurance test. I don't intend to do that again. I've been using my voice more gently." Prior to her appearance at Meltdown, she played a warm-up concert at Bath Pavilion on 4 August.

In addition to Damon Reece on drums and percussion, Fraser's backing band featured three other former or current members of Spiritualized – Sean Cook (guitar), Martin Shellard (guitar), Thighpaulsandra (keyboards) – and two backing vocalists (Jo Goldsmith-Eteson and Lucy Potterton, both from The Swingle Singers).'LIVE REPORT: Elizabeth Fraser' by Chris Roberts, 'The Quietus', 9 August 2012.

Sky Arts' 2016 drama series The Nightmare Worlds of H. G. Wells carried a score composed by Fraser and Reece. Also in 2016, she collaborated with The Insects on the soundtrack to the BBC TV series The Living and The Dead. She could be heard singing "She Moves Through the Fair" in episode 1, and "The Lover's Ghost" over the end titles in episode 4. The soundtrack has been made available as a digital download.

Fraser made a rare appearance at the Royal Albert Hall on 23 July 2017, in conversation with John Grant. They discussed the Cocteau Twins 1988 album, Blue Bell Knoll, with all proceeds from the show going to gay rights charity Stonewall. During the conversation, Fraser responded to a question from the audience about a possible collaboration with John Grant, saying "He doesn't need to persuade me!" Speaking of her insecurity about recording and performing, Fraser said "I get it in the studio, it's a horror, but it's part of the journey ... I don't think I was confident, especially when I stopped singing. That's when the voice kicks in, really nagging you, telling you what a horrible person you are and 'what do you think you're doing'. But then you sing and it shuts up that voice, the other voice is louder … "

On 3 September 2018, Fraser performed an intimate invitation-only performance at the "Society of the Golden Slippers" showcase in Soho where she was joined by John Grant on harmonies for "Oh Shenandoah".

Sun's Signature (2022–present)
In June 2022, Fraser, as part of Sun's Signature with partner Damon Reece, released the extended play entitled Sun's Signature via Partisan Records. The duo have also provided the soundtrack for Graham Duff's TV miniseries The Nightmare World of H.G. Wells. The release of the EP marked Fraser's first release in thirteen years according to Rolling Stone.

Artistry
Fraser's lyrics with many of the Cocteau Twins's songs range from straightforward English to absolute gibberish and abstract mouth music. For some recordings, she has said she used foreign words without knowing what they meant – the words acquired meaning for her only as she sang them. She has a soprano vocal range.

Personal life
Fraser lives with her partner, musician Damon Reece (from the band Lupine Howl), in Bristol. She has two daughters, the first by her former partner Robin Guthrie and the second by Reece.

Discography
With Cocteau Twins

 Garlands (1982)
 Head over Heels (1983)
 Treasure (1984)
 Victorialand (1986)
 Blue Bell Knoll (1988)
 Heaven or Las Vegas (1990)
 Four-Calendar Café (1993)
 Milk & Kisses (1996)

As main artist
Singles
1983: "Song to the Siren" (with This Mortal Coil) – UK No. 66  – (4AD)
2000: "Underwater" (Blanco Y Negro)
2009: "Moses" (Rough Trade)

 With Sun's Signature

 Singles

2022: "Golden Air" (Partisan Records)

 EP Sun's Signature'' (Partisan Records)

Guest appearances

References

External links
 Official website

1963 births
Living people
Women rock singers
People from Grangemouth
4AD artists
Scottish sopranos
Cocteau Twins members
20th-century Scottish women singers
21st-century Scottish women singers

Elizabeth Fraser


The Twin Towers Correctional Facility, also referred to in the media as Twin Towers Jail, is a complex in Los Angeles, California. The facility is located at 450 Bauchet Street, in Los Angeles, California and is operated by the Los Angeles County Sheriff's Department. The facility consists of two towers, a medical services building, and the Los Angeles County Medical Center Jail Ward.

The 1.5 million square foot (140,000 m2) complex was opened in 1997, though it remained empty for a period prior to opening because of lack of operating funds. During that time, the deputy sheriffs had to prevent people from breaking in. It was authorized and constructed after the Northridge earthquake damaged the historic Hall of Justice in the city. Security at the facility centers on a panoptic design that allows deputies and officers in a central control room to look through secure optical material to see into all areas of the facility.

Concerns

Despite the state-of-the-art security systems built into the jail, inmate Kevin Jerome Pullum walked out of an employee exit on July 6, 2001, two hours after being convicted of attempted murder, and remained at large for eighteen days before he was apprehended within a mile of the jail. Pullum used a newspaper photograph of actor Eddie Murphy to alter an identification badge he used in the escape. The attempt made Pullum the 13th person to successfully escape the facility.

In May 2013, along with the adjacent Men's Central Jail, Twin Towers ranked as one of the ten worst County Jails in the United States, based on reporting in Mother Jones, which noted the large number of complaints received by the American Civil Liberties Union (ACLU). Mother Jones described the facility as "overflowing" and the deputies as prone to attacking inmates "unprovoked" or for "the slightest infractions". They report an allegation that one inmate injured in an attack by multiple deputies was marched down a jail module as one deputy yelled "gay boy walking" and then beaten and raped by other inmates as deputies watched.

The jail has also come under fire from human rights advocates as a central focus in the use of psychiatric drugs to control prisoners.

Notable inmates
The Game, rapper
Freddie Gibbs, rapper
Paris Hilton, reality TV personality. Was in jail for a few weeks.
Danny Masterson, former actor
Conrad Murray, Michael Jackson's personal doctor
Ron Jeremy, pornographic actor
Steve-O, Jackass cast member
Johnny "J", rap producer
Robert Durst, real estate heir and killer, extradited to California to face murder charge for killing best friend Susan Berman
 Harvey Weinstein, former film producer extradited from New York to face his sexual assault trials

Cultural references
It has also been used as a filming location for the movies Blast and Mean Guns, both directed by Albert Pyun.

It also features in Michael Connelly's book The Law of Innocence.

References

External links

Los Angeles County Sheriff's page for the Twin Towers Correctional Facility

Prisons in California
Jails in California
Buildings and structures in Downtown Los Angeles
Government buildings in Los Angeles
Los Angeles County Sheriff's Department
1997 establishments in California

Twin Towers Correctional Facility


Wallengrenia otho este un fluture din familia Hesperiidae. Acesta a fost inițial descris de Smith în anul 1797. Se poate găsi din estul statului Texas și sud-estul Statelor Unite, la sud în Indiile de Vest și America Centrală până în Argentina. Fluturi rătăciți pot fi găsiți în nord chiar până în Missouri, nordul Kentucky și Delaware.

Anvergura aripilor este de 24-35 mm. Adulții zboară din aprilie până în octombrie, în două generații (uneori o a treia generație parțială), în cea mai mare parte din America de Nord. În peninsula Florida și sudul Texas, adulții zboară pe tot parcursul anului.

Larvele se hrănesc cu specii de Paspalum și Stenotaphrum secundatum. Adulții se hrănesc cu nectarul din flori precum Pontederia, Prunella și Clethra.

Subspecii

 Wallengrenia otho otho (din Georgia până în Mexic și Brazilia (Amazonas))
 Wallengrenia otho drury (Latreille, [1824]) (Pennsylvania, Puerto Rico)
 Wallengrenia otho clavus (Erichson, 1848) (din Mexic până în Brazilia, Trinidad, Guyana, Surinam, Venezuela)
 Wallengrenia otho misera (Lucas, 1857) (Cuba, Bahamas, Honduras)
 Wallengrenia otho ophites (Mabille, 1878) (Antile, Dominica)
 Wallengrenia otho vesuria (Plötz, 1882) (Jamaica)
 Wallengrenia otho sapuca Evans, 1955 (Paraguay)

Note

Fluturi din Statele Unite
Fluturi din Mexic
Fluturi din Caraibe
Pages with unreviewed translations
Wallengrenia

Wallengrenia otho


Reşid, Reşit ya da Rosetta (Arapça رشيد, Rashid), Kuzey Mısır'da Akdeniz kıyısında bir kenttir. İskenderiye kentinin 65 km kadar doğusunda, Mısır'ın El-Buheyra ilinin içinde yer almaktadır. Nüfusu yaklaşık olarak 70.000 kadardır. Kentin Mısır'ın kıyı ticaretinde önemli bir yeri vardır. Kara ve demiryolları ile İskenderiye ve Demenhur şehirlerine bağlantısı vardır.

Adı
M.S. 800 yılında Harun Reşid tarafından kurulduğu için onun adını almıştır. Rosetta adını Mısır'ı 18. yüzyılın sonlarında işgal eden Fransızlar vermişlerdir.

Tarihi
MS 800 yılında Harun Reşid tarafından kurulmuştur. 1517 yılında Mısır'ın Osmanlılar tarafından fethinden sonra önem kazanmıştır. 18. yüzyıla değin önemli bir ticaret merkezi olan kent İskenderiye'nin tekrar canlanmasıyla önemini yitirmiştir. 19. yüzyılda İngilizler için popüler bir sayfiye yeri olmuştur. Ünlü Rosetta Taşı 1799 yılında bu kentte bir Fransız lejyoner tarafından bulunmuşur.

Ayrıca bakınız
 Mısır'daki şehirler listesi
 Rosetta Taşı

Kaynakça
 World Gazetteer - Reşid, Mısır
 Falling Rain Genomics, Inc. - Reşid, Mısır

Dış bağlantılar

Nil Deltası
Mısır'daki şehirler
Buheyre (il)
Akdeniz'e kıyısı olan yerleşim birimleri
1. binyılda kurulan yerleşim birimleri

Reşid


Donationware je programska podrška čiji je licencijski model u potpunosti pružen funkcionalni softver korisniku a koji zahtijeva opcionalnu donaciju programeru ili trećoj strani, obično neprofitnoj organizaciji. Tvorac može preporučiti donirani iznos ili je to ostavio na diskreciju korisnika, temeljeno na individiualnoj percepcji vrijednosti softvera. Budući da je donationware u potpunosti funkcionalan, tj. nije crippleware/Freemium, jer plaćanje je samo mogućnost a ne i obveza, spada u vrstu freewarea.

Povijest
Primjer donationwarea je videoigra iz 1987. za Atari ST Ballerburg, čiji je programer distribuirao igru besplatno ali je tražio donaciju, nudivši izvorni kod igre. Red Ryder je bio emulator terminala stvoren za Apple Macintosh 1980-ih koji je koristio donacije za financiranje razvoja.

Sličan je koncept careware.

Usporedi
plati koliko želiš
darovna ekonomija
freemium
freeware
shareware
demo
abandonware
vaporware
shovelware (crapware, garbageware)
adware
otvoreni kod
nagware
glossyware
beerware

Izvori

Vanjske poveznice
 Jesse Reichler (2006.) Donationware experience – Članak opisuje pokuse s donationwareom na Donationcoderu.

Vrste programske podrške

Donationware


Walter Odington je bio engleski benediktinski glazbeni teoretičar i znanstvenik koji je djelovao između 1298. i 1316. Autor je djela Suma spekulacije o glazbi (Summa de speculatione musice), najsveobuhvatnijeg engleskog glazbenoteorijskoga traktata 14. stoljeća. Odington je napisao i djela za ostale discipline kvadrivija (aritmetika, geometrija, astronomija), a najpoznatije mu je djelo alkemijski traktat Ycocedron. Suma obrađuje područja glazbe, numerologije, glazbene teorije, organologije i metrike kao teorijskih, te pjevanja, heksakordskoga sustava i diskanta kao praktičkih aspekata glazbe, a sadrži i niz primjera pojedinih vrsta višeglasja.

Izvori

Srednjovjekovni glazbeni teoretičari
Britanski glazbenici
Britanski znanstvenici
Britanski matematičari
Britanski astronomi
Engleski benediktinci
Glazbeni teoretičari

Walter Odington


Ruralna cjelina Vuletića staje, ruralna cjelina unutar područja sela Dobranja, općina Cista Provo.

Povijest
Nastale su u 18. stoljeću. Vuletića staje u Dobranjama karakteristična su naseobinska struktura sekundarnog naselja za boravak ljudi i stoke u vrijeme ljetne ispaše. Kuće su znatno udaljene jedne od drugih, prizemnice, rijetko katnice, izduženog tlocrta. Uz staje su bile kužine i spremišta za krumpire-trapovi te čatrnje. Kontinuitet naseljavanja staja proteže se duboko u 18. stoljeće. Sačuvan je prostorni raspored kuća i većina arhitektonskih elementa pojedinih građevina.

Zaštita
Pod oznakom Z-3851 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Cista Provo

Vuletića staje (ruralna cjelina)


منطقة شمال غرب الصليبخات هي منطقة من مناطق محافظة العاصمة. و تقع على حسب اسمها، وهو اسم مؤقت حتى يتم اخيار لها اسم جديد، وهي من المناطق حديثة النشأة، وهي غرب مدينة الكويت، حيث تبعد 20 كيلو وتبلغ مساحتها 243 هكتارًا (2.5 كم2) و تنقسم إلى ثلاث قطع ويبلغ عدد الوحدات السكنية فيها 1736 وحدة سكنية وتشمل البيوت حكومية جاهزة عدد 396 بيت وقسائم حكومية فلل عدد 1030 و مساحة الوحدة البيت والقسائم 400 م2 و شقق 1030 و مساحة الشقة 385 م2 و تحتوي المنطقة على 10 مدارس بجميع المراحل الدراسية و 7 مساجد ومركز ضاحية رئيسي ومجمع حكومي وعدد 4 مجموعة محلات ومركز صحي وفرع غاز. يقع موقعها على بحر جون الكويت، يحدها من الشمال مدينة الكويت الترفيهية و من الشرق بحر جون الكويت ومن الجنوب شارع جمال عبد الناصر في منطقة الدوحة و من الغرب طريق الدوحة في مدينة جابر الأحمد.

المصادر
ٍٍ

أماكن مأهولة في الكويت
ضواحي مدينة الكويت

شمال غرب الصليبخات


අයර්ලන්ත සමූහාණ්ඩුව වයඹ දිග යුරෝපයේ පිහිටි රටකි. වර්තමාන ස්වාධින රාජ්‍යය අයර්ලන්තයෙන් 5% ක් අත්කරගෙන  ඇති අතර 1921 දි අධකරණ බල සීමා 02 ක ට වෙන් කරන ලදි. එය පාර්ලිමේන්තු  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමූහාණ්ඩුවකි. මායිම් වන්නේ ඊසාන උතුරු අයර්ලන්ත, අත්ලාන්තික් සාගරය, අයර්ගන්ත මුහුද, නැගෙනහිර අයිරිස් මුහුද ගිණිකොන සෙන් ජෝර්ජ් ඕඩය, සහ දකුණට පෙල්වින් මුහුද වේ. මෙම රාජ්‍ය 1922 අයිරිස් නිදහස රාජ්‍ය ලෙස නම් කෙරැණි. නව ව්‍යවස්ථාව 1937 හදුන්වා දුන් අතර අයර්ගන්තය නමින් ස්වාධීන රාජ්‍යක් විය 1949 එය සමූහාණ්ඩුවක් ලෙස ස්ථාපිත වූ අතර පෙර පැවති බ්‍රිතාන්‍ය පොදු රාජ්‍යයන්  ඉවත් විය.  බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය  පැවති කාලයේ බටහිර යුරෝපයේ  දිළිදුම රටක් විය. 1950 රැකවරණ ආර්ථිකයක් විවෘත කර අතර  යුරෝපානු ආර්ථික සවිධානය සමග 1970 එකතු විය 1980 ආර්ථික අවපාතයක් හේතුවෙන් ආර්ථිකය විශාල ලෙස සංවිධානය කෙරැණි. 2006 වන විට ලෝකයේ  31 වන ආර්ථික බලවතකු වන මෙම දළ දේශිය නිෂ්පාදනය හයවන ස්ථානය සහ මානව  සංවර්ධන සටහනෙහි පස්වන ඉහළම ස්ථානයේ සිටී. මෙහි ලොක්යේ ඉහළම ජිවන රටාවක් ඇති අතර ලෝක සාම සටහනෙහි 06 වන තැන සිටි. මෙහි අධ්‍යාපනය දේශපාලන නිදහස හා විසිල් අයිතීන් මානව අයිතින් මාධ්‍ය  නිදහස  හා ආර්ථික නිදහස ඉහළ මට්ටම (IMF) ක පවතී. අයර්ගන්තය යුරෝපානු සංගමය OECD   සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සාමාජික යෙකි.

අයර්ලන්ත සමූහාණ්ඩුව


Acımak şu anlamlara gelebilir:

 Acımak (roman), Reşat Nuri Güntekin'in kısa soluklu romanı
 Acımak (film, 1970), 1970 yapımı Türk filmi
 Acımak (dizi), 1985-1986 yılları arasında TRT 1'de yayımlanan Türk televizyon dizisi.
 Acımak (dizi, 2002), 2002 yapımı televizyon dizisi.

Acımak


Hitaylar, Hıtaylar, Kitanlar (Khitan People)  (Hıtaylar, Çince: 契丹 pinyin: qìdān), 4. yüzyıldan itibaren modern Moğolistan, Kuzeydoğu Çin ve Rusya'nın Uzak Doğu bölgelerine tekabül eden bir bölgede yaşayan Kuzeydoğu Asya'dan tarihsel bir Moğol göçebe halkıydı.

Ön-Moğolların soyundan gelen bir halk olan Moğol dilleriyle ilişkili görünen Hitay dilini konuşuyorlardı. Liao hanedanlığı sırasında, Sibirya ve Kuzey Çin'in geniş bir bölgesine hakim oldular. Jin Hanedanı işgalini takiben 1125'te Liao hanedanının yıkılmasından sonra, birçok Hitay, 1218'de Moğol İmparatorluğu'na düşmeden önce yaklaşık bir yüzyıl süren Orta Asya'da Kara Hitay veya Batı Liao hanedanını kurmadan önce Yelü Dashi'nin grubuyla batıya göç etti.

Kaynakça

Hıtaylar


Hævnen er sød er en dansk stumfilm fra 1911, der er instrueret af William Augustinus efter manuskript af Johs. Baack.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1911

Hævnen er sød


O Ferrari F1-75 é um modelo de carro de corrida de Fórmula 1 projetado e construído pela Scuderia Ferrari para disputa do Campeonato Mundial de Fórmula 1 de 2022, pilotado por Charles Leclerc e Carlos Sainz.

O chassi é o primeiro monolugar da Ferrari sob o Regulamento Técnico da FIA de 2022. O F1-75 tem atualmente quatro vitórias, dos grandes prêmios de Barém, da Austrália, da Grã-Bretanha e da Áustria, e onze pódios em suas treze corridas. O carro fez sua estreia competitiva no Grande Prêmio do Barém de 2022.

O engenheiro sul-africano Rory Byrne, embora não creditado oficialmente, esteve fortemente envolvido no projeto do F1-75. Como o carro foi bem sucedido na primeira parte da temporada, seu contrato foi renovado por mais três anos.

Ligações externas
F1-75, the New Ferrari Single-Seater - Ferrari.com

Carros de Fórmula 1 da Ferrari

Ferrari F1-75


Knjiga o Urizenu (eng. The Book of Urizen) jedna je od značajnijih proročkih knjiga engleskog književnika Williama Blakea. Knjigu je ilustrirao sam Blake koristeći se tehnikom dubokog tiska. Knjiga je izvorno bila objavljena 1794. godine pod naslovom Prva knjiga o Urizenu. Kasnija su izdanja izbacila riječ "prva". Knjiga je dobila ime po liku Urizenu iz Blakeove mitologije koji predstavlja otuđeni razum kao izvor ugnjetavanja. Knjiga opisuje Urizena kao "prastarog svećenika" te opisuje njegovo odvajanje od ostalih Vječnih kako bi stvorio svoje otuđeno i porobljavajuće carstvo vjerske dogme. Los i Enitharmon stvaraju prostor unutar Urizenovog palog svemira kako bi porodili svojeg sina Orca, duha revolucije i slobode.

Na određeni je način knjiga parodija Knjige Postanka. Urizenova prva četiri sina su Tiriel, Utha, Grodna i Fuzon (poimence elementi Zraka, Vode, Zemlje i Vatre, prema VIII poglavlju). Fuzon je usto jedan od glavnih likova u Knjizi o Ahaniji, objavljenoj 1795. godine.

Pozadina
U jesen 1790. Blake se preselio u grad Lambeth u Surreyju, Engleskoj. U studiju svoje je nove kuće napisao ono što će kasnije postati poznato pod imenom "Knjige iz Lambetha", među kojima će se naći i Knjiga o Urizenu. Blake je u toj kući izvršio dizajn, tiskanje, bojanje te prodaju svih tih knjiga. U Blakeovoj su se bilježnici, koja je sadržavala crteže nastale između 1790. i 1793., nalazile rane skice za Knjigu o Urizenu. Knjiga o Urizenu jedan je od rijetkih uradaka koje je Blake opisao "illuminiranom tiskovinom", pošto je u pitanju jedno od njegovih tiskanih izdanja u boji na kojem je tinta u boji bila stavljena na bakrenu ploču prije nego što je stranica bila tiskana.

Knjiga o Urizenu bila je tiskana od 1794. do 1818. te je bila popularnija od njegove knjige Amerika, proročanstvo. Danas postoji samo osam izvornih primjeraka knjige, među kojima su prisutne varijacije po redu i brojevima na prevlaci. Svi navedeni primjerci bili su tiskani u boji.

Spjev

Priča počinje borbom unutar božanskog uma kako bi osnovao i definirao samoga sebe i svemir. U pitanju je mit o stvaranju koji počinje prije samog stvaranja:

Stvoritelj je Urizen, slijepi izgnanik odbačen iz vječnosti koji stvara svijet kojim je bio u stanju vladati. Tako stvara i zakone:

Međutim, Urizen doživljava pad nakon stvaranja pregrade kojom bi se zaštitio od vječnosti:

Zarobljuje ga i stavlja u lance Los, prorok od kojeg je Urizen bio otrgnut:

Los sedam godina kuje ljudski oblik za Urizena, ali ga žali i plače. Iz tih suza nastaje Enitharmon, koja ubrzo rodi Losovo dijete, Orca. Orcov plač djeteta probudi Urizena, koji nakon toga počne promatrati i mjeriti svijet koji je stvorio. Urizen istraži svoj svijet i svjedoči rođenju svoje četvorice sinova koji predstavljaju četiri klasična elementa. Zbog ovih iskustava Urizenove se nade ruše:

Zbog toga stvara Mrežu Religije, koja služi poput lanaca za um.

Tematika

Knjiga o Urizenu mit je o stvaranju sličan Knjizi Postanka. Blakeov mit o Urizenu nalazi se u mnogim njegovim djelima te se njegov izvor može pronaći u njegovim eksperimentima u pisanju mitova o bogu razuma iz 1780-ih, uključujući i u radu "Prema zimi". U djelu, Urizen je vječno, samousmjereno biće koje stvara sebe iz vječnosti. Ovo se stvaranje ponovno pojavljuje u knjizi Četiri Zoe u kojoj je pradavni čovjek, Albion, bio njihov izvorni oblik. U ovom je djelu samo Urizen koji predstavlja apstrakcije te je sam apstrakcija čovjekove biti. Iz sebe prvo izdvaja nepoznate oblike koji ga počinju mučiti. Također se okreće protiv drugih Vječnih te počne vjerovati da je svet. Duboko razmišljajući o sebi, uspijeva spoznati grijehe te ih pohranjuje u mjedenoj knjizi koja je spoj Newtona, Mojsijevih zakona i deizma koji prisiljuju ravnomjernost. Ostali Vječni pak postaju ogorčeni Urizenovom suprotstavljanju vječnosti te osnivaju srž svih grijeha unutar živih bića. Ovaj poduhvat počinje mučiti Urizena, koji pada u san, što omogućuje Losovo pojavljivanje. Losova je uloga unutar djela da pazi na Urizena te se Urizen smatra vječnim svećenikom, dok je Los vječni prorok.

Dijelovi priče ponovno su bili prikazani u Knjizi o Losu i Knjizi o Ahaniji, dvama eksperimentalnim djelima. Usredotočavanje na Urizena naglašava lance razuma koji su nametnuti na um. Urizen je, poput čovječanstva, vezan tim lancima. Svrha i Knjige o Urizenu te prepričavanja u Knjizi o Losu je ta da se opiše kako se newtonski razum i prosvjetiteljsko poimanje svemira spajaju da bi se zarobila ljudska mašta. Po newtonskom vjerovanju, materijalni je svemir spojen s nesvjesnom moći koja, kao rezultat, karakterizira maštu i intelekt kao slučajne aspekte. Dodatno, mašta i inteligencija su drugi po važnosti nakon sile. Ovaj je ran svjetonazor "opstanka najjačih" po Blakeu povezan s palim svijetom tiranije i ubojstava.

Ovaj spjev opisuje Orca i njegov trostupanjski ciklus, čiji su stupnjevi povezani s povijesnim događanjima, iako je ovaj aspekt izostavljen u Četiri Zoe. U početku dolazi do pada Urizena, sotonističke sile, na sličan način kao sa Sotonom Johna Miltona u djelu Izgubljeni raj. Urizenovo stvaranje bilo je njegov pad. Urizen predstavlja apstrakciju, koja je pasivna i umna sila odvojena od stvarnosti. Los, u palom svijetu, ulazi u svijet kao vatra energije mašte. Međutim, i on pada i postaje nesvjestan i običan. Los je stvoritelj sustava života i spolova, što zauzvrat dovodi do stvaranja njegove partnerice Enitharmon. Na koncu se stvaraju ljudski oblici te se rađa Orc kao evolucija života.

Recenzije
Harold Bloom je komentirao kako je Knjiga o Urizenu "Blakeov najsnažniji iluminirani spjev prije velikih napuštenih Četiri Zoa i epova koji su došli nakon njih."

Izvori

Bilješke

Literatura
 Bentley, G. E. (Jr). The Stranger From Paradise. New Haven: Yale University Press, 2003.
 Bloom, Harold. The Visionary Company. Ithaca: Cornell University Press, 1993.
 Damon, S. Foster. A Blake Dictionary. Hanover: University Press of New England, 1988.
 Frye, Northrop. Fearful Symmetry. Princeton: Princeton University Press, 1990.
 Mee, Jon. Dangerous Enthusiasm. Oxford: Clarendon, 2002.

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
  Popis digitalnih primjeraka izvornih tiskovina na William Blake Archiveu
  The Book of Urizen ca. 1818., na Rare Book Roomu

Britanska književnost

Knjiga o Urizenu


The Heart of England Way is a long-distance walk of around  through the Midlands of England. The walk starts from Milford Common on Cannock Chase and ends at Bourton on the Water in the Cotswolds linking south Staffordshire through Warwickshire to east Gloucestershire (or vice versa).

It crosses seven others: the Beacon Way, Staffordshire Way, Two Saints Way, Arden Way, Cotswold Way, Oxfordshire Way, and Thames Path. It is maintained by the Heart of England Way Association.

On 3 April 2021, Richard Antrobus set a new record, north to south, nonstop of 19 hours 47 minutes. Food and water was provided at prearranged places to comply with Covid restrictions in place at the time. Diversions due to construction of HS2 were followed with the final distance covered being 104 miles. This was confirmed by two separate trackers carried for the entire route.

On 20 July 2013, Ultra Runner David Hollyoak set a solo course record of completing the entire length of the Heart Of England Way (south to north) nonstop in 25 hours 11 minutes. The run is corroborated by having a relay of runners to run sections with him all the way.

Places on the way
Milford
Cannock Chase
Castle Ring
Lichfield
Drayton Bassett
Shustoke
Meriden
Berkswell
Balsall Common
Rowington
Henley-in-Arden
Alcester
Bidford-on-Avon
Upper Quinton
Mickleton
Chipping Campden
Longborough
Bourton-on-the-Water

Gallery

References

External links
 Heart of England Way
 The Rambler's Association info on the Heart of England Way
 Photos taken along the Heart of England Way on geograph.org.uk

Long-distance footpaths in England
Footpaths in Staffordshire
Footpaths in Warwickshire
Footpaths in Gloucestershire

Heart of England Way


An Trichosalpinx orbicularis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Trichosalpinx orbicularis in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Trichosalpinx

Trichosalpinx orbicularis


Où je mets ma pudeur est un court métrage français réalisé par Sébastien Bailly et sorti en 2013.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Où je mets ma pudeur
 Réalisation : Sébastien Bailly
 Scénario : Sébastien Bailly
 Photographie : Sylvain Verdet
 Décors : Marine Fronty
 Son : Marie-Clotilde Chéry
 Montage : Cécile Frey
 Musique : Laurent Levesque
 Production : La Mer à boire Productions
 Pays d'origine :
 Durée :
 Date de sortie : France -

Distribution
 Hafsia Herzi : Hafsia Chouchane
 Marie Rivière : la prof
 Bastien Bouillon : Clément
 Donia Eden : la sœur
 Abdellah Moundy : le père
 Laurent Levesque
 Vincent Dietschy

Distinctions

Nomination
 César du meilleur court métrage 2015

Récompense
 Mention spéciale du Jury Jeunes au Festival du film d'éducation d'Évreux 2014

Sélections

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Cécile Guthleben, Bref, , ,
 Mathieu Lericq, sur formatcourt, 12 septembre 2014
 Jacques Morice, « Fête du court-métrage 2018 : regardez Où je mets ma pudeur, petit bijou signé Sébastien Bailly », Télérama, 20 mars 2018

Liens externes

 Entretien avec Sébastien Bailly sur vimeo

Film français sorti en 2013
Film dramatique français
Court métrage français

Où je mets ma pudeur


Seringes-et-Nesles [] ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Aisne in der Region Hauts-de-France; sie gehört zum Arrondissement Château-Thierry und zum Kanton Fère-en-Tardenois.

Der Zusammenschluss der Gemeinden Nesles und Seringes erfolgte während der Revolution 1790/94

Geografie
Die Gemeinde liegt in der Landschaft Tardenois zwischen Paris und Reims. Durch den Südwesten des Gemeindegebietes fließt der Ourcq, ein Nebenfluss der Marne.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Martin de Seringes (Monument historique)
 Kirche Saint-Nicolas de Nesles
 Burg Nesles (Monument historique)
 Amerikanischer Soldatenfriedhof

Einzelnachweise

Weblinks

 Seringes-et-Nesles auf www.cctardenois02.fr (französisch)

Ort in Hauts-de-France
Träger des Croix de guerre 1914–1918 (Ort in Frankreich)

Seringes-et-Nesles


Crima lui Sylvestre Bonnard (în ) este primul roman al lui Anatole France, care a fost publicat în 1881. Cu această lucrare, una dintre primele sale scrie în întregime în proză, s-a făcut cunoscut ca romancier; anterior el era cunoscut în primul rând ca poet afiliat cu parnasianismul. Romanul a primit premiul Academiei Franceze.

În 1929 a fost adaptat într-un film mut francez cu același titlu.

Rezumat

Sylvestre Bonnard, membru al Institutului, este istoric și filolog, înzestrat cu o mare erudiție. Trăiește printre cărți și se lansează în cercetarea, în Sicilia și la Paris, a prețioaselor manuscrise ale versiunii franceze a Legendei de Aur, pe care o obține în cele din urmă. Întâmplător întâlnește o tânără fată pe nume Jeanne, fiica unei femei pe care a iubit-o cândva. Pentru a proteja copila de tutorele ei abuziv, Maitre Mouche, el o ia să locuiască cu el, iar ea ajunge să se căsătorească cu Henri Gelis, unul dintre elevii lui Bonnard.

Note

  Anatole France - Crima lui Sylvestre Bonnard, Biblioteca pentru toți, nr.17, ESPLA, 1960 -  În românește de Sergiu Dan; Cuvânt înainte de Valentin Lipatti.

Legături externe

Romane din 1881
Romane franceze
Romane de Anatole France

Crima lui Sylvestre Bonnard


Hvorledes en Blikdaase bliver til er en dansk dokumentarisk optagelse fra 1918.

Handling
Fremstilling af dåser på Beauvais-fabrikken i København. Optaget 9. april 1918.

Noter

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1918
Danmark i 1910'erne
Virksomhedsfilm fra Danmark

Hvorledes en Blikdaase bliver til