Haploblepharus pictus é uma espécie de tubarão, pertencente à família Scyliorhinidae, endêmico das águas temperadas do sul da Namíbia e oeste da África do Sul. É de natureza bêntica e habita águas rasas e costeiras e favorece recifes rochosos e florestas de algas. Crescendo até 60 centímetros de comprimento, este tubarão pequeno e atarracado tem uma cabeça larga e achatada com um focinho arredondado e uma grande aba de pele que se estende desde as narinas até a boca. Sua coloração dorsal é extremamente variável e pode apresentar marcas alaranjadas a enegrecidas com bordas pretas e/ou manchas brancas sobre um fundo marrom claro a quase preto.

Quando ameaçado, a espécie se enrola em um anel com a cauda cobrindo os olhos, o que deu origem ao nome "shyshark". Alimenta-se principalmente de pequenos crustáceos, peixes ósseos e moluscos. A reprodução é ovípara e prossegue ao longo do ano. As fêmeas colocam duas cápsulas de ovos de cada vez, que eclodem após 6 a 10 meses. Esta espécie inofensiva é de pouca importância comercial devido ao seu pequeno tamanho. É frequentemente capturado por pescadores recreativos e perseguido como uma praga. A União Internacional para a Conservação da Natureza (UICN) listou esse tubarão como pouco preocupante, pois é comum e não parece estar substancialmente ameaçado pela pesca ou pela degradação do habitat.

Taxonomia e filogenia
Os médicos e biólogos alemães Johannes Peter Müller e Friedrich Gustav Jakob Henle descreveram originalmente o H. pictus em Systematische Beschreibung der Plagiostomen de 1838-41, baseado em cinco espécimes capturados no Cabo da Boa Esperança e depositados no Rijksmuseum van Natuurlijke Historie em Leiden, Países Baixos. Por causa da coloração ornamentada do tubarão, deram-lhe o epíteto específico pictum do latim para "pintado". Originalmente colocado no agora obsoleto gênero Scyllium, autores subsequentes moveram esta espécie para o gênero Haploblepharus, cunhado pelo zoólogo americano Samuel Garman em 1913.

A espéce foi muitas vezes considerada a mesma que H. edwardsii até 1975, com a publicação de A.J. Bass, Jeanette D'Aubrey e a revisão de Nat Kistnasamy sobre os tubarões do sul da África. Ele continua a ser confundido com as outras três espécies de "shyshark" por causa de sua coloração extremamente variável. O nome comum "pretty happy" ("happy" refere-se ao nome do gênero Haploblepharus) foi recentemente apresentado ao público como uma alternativa facilmente lembrada aos nomes coloquiais "shyshark" e "doughnut", que podem se aplicar a várias espécies e confundiram esforços de pesquisa. A análise filogenética de 2006 de Brett Human, baseada em três genes de DNA mitocondrial, descobriu que o H. pictus e o H. fuscus são espécies irmãs, e que os dois formam o clado mais derivado dentro do gênero.

Descrição

Atingindo não mais do que 60 centímetros de comprimento, o H. pictus difere de outros "shyshark", pois é esbelto quando jovem e encorpado quando adulto. A cabeça é curta, larga e achatada, com focinho arredondado e narinas muito grandes. As bordas anteriores das narinas apresentam lóbulos de pele muito alargados, que se fundem em uma única aba que atinge a boca; a aba esconde as aberturas exalantes nasais e um par de sulcos que correm entre elas e a boca. Os olhos grandes e ovais horizontalmente são equipados com membranas nictitantes rudimentares (terceiras pálpebras protetoras) e possuem sulcos fortes embaixo. A boca é curta, mas larga e tem sulcos nos cantos que se estendem em ambas as mandíbulas. Existem 45–83 fileiras de dentes superiores e 47–75 inferiores; cada dente tem uma longa cúspide central flanqueada por um par de cúspides menores. Os cinco pares de fendas branquiais estão localizados na parte superior do corpo.

As duas barbatanas dorsais são de tamanho quase igual e localizadas na parte de trás do corpo, com a primeira originando-se no último terço das bases da barbatana pélvica e a segunda na segunda metade da base da barbatana anal. As barbatanas peitorais e pélvicas são largas e arredondadas; os machos têm cláspers robustos. As barbatanas pélvica e anal são tão grandes quanto as barbatanas dorsais. A barbatana caudal larga compreende cerca de um quinto do comprimento total do corpo e tem um entalhe forte perto da ponta do lobo superior e um lobo inferior indistinto. A pele é espessa e coberta por dentículos dérmicos em forma de ponta de flecha bem calcificados. A coloração desse tubarão é altamente variável, e indivíduos particulares podem se assemelhar a qualquer uma das outras espécies de "shyshark". A cor de fundo varia de marrom claro a avermelhado a acinzentado a quase preto acima, passando abruptamente para branco ou creme abaixo, às vezes com manchas escuras sob as barbatanas emparelhadas. Podem haver 6 a 8 marcas laranjas, marrons ou enegrecida de forma variável ao longo das costas e da cauda, com bordas mais ou menos óbvias em preto. Também pode haver manchas brancas dentro ou dentro e entre as marcas.

Distribuição e habitat

O alcance do H. pictus é restrito às águas costeiras do sul da África, do norte de Lüderitz, no sul da Namíbia, a leste da foz do rio Storms, na província do Cabo Oriental, na África do Sul. É abundante, particularmente a oeste do Cabo das Agulhas. É uma espécie bêntica encontrada perto da costa, da zona entre-marés a uma profundidade de 35 metros. Prefere recifes rochosos e florestas de algas, mas também atravessa planícies arenosas entre trechos de habitat mais adequado. Como esse tubarão não é conhecido por viajar longas distâncias, é provável que haja diferenciação de subpopulação em partes de seu alcance.

Biologia e ecologia
O H. pictus é um predador generalista cujas principais fontes de alimento são, em ordem decrescente de importância, pequenos crustáceos bentônicos, peixes ósseos e moluscos. Tubarões maiores consomem proporcionalmente mais crustáceos. Poliquetas e equinodermos também são ingeridos ocasionalmente, e as algas podem ser engolidas acidentalmente. Esta espécie é predada pelo cação-bruxa (Notorynchus cepedianus), e potencialmente também outros grandes peixes e mamíferos marinhos. Quando ameaçado, adota uma postura de defesa característica na qual se enrola em um anel com a cauda sobre os olhos; esse comportamento provavelmente torna o tubarão mais difícil de engolir e é a origem dos nomes comuns "shyshark" e "doughnut". Em cativeiro, os búzios Burnupena papyracea e B. lagenaria foram documentados perfurando as cápsulas de ovos desta espécie e extraindo a gema. Um parasita conhecido da espécie é o tripanossoma Trypanosoma haploblephari, que infesta o sangue.

Como outros membros de seu gênero, o H. pictus é ovíparo; as fêmeas adultas têm um único ovário e dois ovidutos funcionais. Parece não haver uma estação reprodutiva distinta e a reprodução ocorre durante todo o ano. As fêmeas produzem dois ovos maduros de cada vez, um por oviduto. Os ovos são colocados em cápsulas em forma de bolsa medindo 5,5 centímetros de comprimento e 2,5 centímetros de diâmetro; cada cápsula é de cor âmbar a marrom escuro e possui gavinhas finas e enroladas nos quatro cantos. Em uma observação de um ovo que eclodiu após 104 dias, o embrião em desenvolvimento tinha filamentos branquiais externos até os 50 dias de idade e absorveu completamente seu saco vitelino pouco antes da eclosão. Os ovos na natureza normalmente eclodem em 6 a 10 meses, com o tubarão recém-nascido medindo 10 a 12 centímetros de comprimento. Ambos os sexos crescem aproximadamente na mesma taxa, atingindo a maturidade sexual por volta dos 15 anos de idade. Machos e fêmeas maduros variam de 40–57 centímetros e 36–60 centímetros de comprimento, respectivamente. A expectativa máxima de vida é de 25 anos.

Interações humanas
O H. pictus não representa perigo para os seres humanos e é pequeno demais para ter importância comercial. Muitos são fisgados por pescadores esportivos que lançam da costa, que consideram o tubarão uma praga e muitas vezes o matam. Também pode ser capturado por pescadores de subsistência e em armadilhas de lagosta e redes de arrasto de fundo, embora não em quantidades substanciais. Este tubarão ocasionalmente encontra seu caminho para o comércio de aquários, embora não haja pesca direta para esse fim. Como a espécie permanece comum e não parece fortemente ameaçada pela atividade humana, foi avaliada como menos preocupante pela União Internacional para a Conservação da Natureza. Seu pequeno alcance levanta preocupações de que um aumento na pressão regional de pesca ou degradação do habitat possa afetar toda a população.

Peixes descritos em 1838

Haploblepharus pictus


Mihael Zmajlović (Jastrebarsko, 19. siječnja 1978.) ekonomist i političar. Bio je ministar u Ministarstvu zaštite okoliša i prirode od 2012. do 2016. godine, a prethodno je bio gradonačelnik Jastrebarskog od 2009. do 2012 godine. Trenutno kandidat za župana Zagrebačke županije.

Obrazovanje
Pohađao je Osnovnu školu Ljubo Babić u Jastrebarskom. Od 1992.do 1996. pohađao je XV. gimnaziju u Zagrebu. 2001. je diplomirao na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu.

Između ostalog, važno je za istaknuti pohađanje Programa osposobljavanja internih auditora, i to 2005. za sustav upravljanja kvalitetom ISO 9001:2000; 2007. za sustav upravljanje sigurnošću hrane ISO 22000:2005 te 2008. za sustav upravljanja okolišem ISO 14001:2004.

Politička karijera
Političku karijeru započeo je kao član gradskog Poglavarstva 2001. godine. 2005 godine postaje članom Socijaldemokratska partija Hrvatske, a iste je godine izabran za predsjednika Gradske organizacije SDP-a Jastrebarsko. 2009. godine izabran je za gradonačelnika grada Jastrebarskog na hrvatskim lokalnim izborima, a tu dužnost obnaša tri godine, do 2012. Za predsjednika Županijske organizacije SDP-a Zagrebačke županije izabran je 2010., a godinu kasnije, 2011., izabran je na parlamentarnim izborima te ulazi u hrvatski sabor kao saborski zastupnik. Početak obnašanja zastupničkog mandata počinje 22. prosinca 2011. godine.

2012. je bitna godina za Zmajlovićev politički put jer postaje ministar zaštite okoliša i prirode i tu dužnost obnaša do 2016. godine. Iste godine kada je postao ministar, izabran je u Predsjedništvo SDP-a Hrvatske te obnaša dužnost Predsjednika Odbora za prostorno uređenje i graditeljstvo.

2016. godine napušta ministarsku poziciju, no ostaje saborski zastupnik iduće četiri godine, do 2020. U navedene četiri godine zastupničkog mandata, Zmajlović je obnašao niz značajnih funkcija, poput voditelja izaslanstva Hrvatskog sabora u Parlamentarnoj skupštini OESS-a, potpredsjednika Odbora za gospodarstvo, predsjednika Odbora za zaštitu okoliša i prirode i predsjednika Odbora za ravnopravnost spolova. Također je bio član Odbora za zaštitu okoliša i prirode, član Odbora za međunarodnu suradnju te član Izaslanstva Hrvatskoga sabora u Parlamentarnoj skupštini Organizacije za europsku sigurnost i suradnju.

2020. godine ponovno je izabran kao član Predsjedništva SDP-a Hrvatske.

Trenutno je kandidat za župana Zagrebačke županije.

Izvori

SDP
Životopisi, Jastrebarsko

Mihael Zmajlović


Paolo Rossi (İtalyanca:ˈpaːolo ˈrossi; d. 23 Eylül 1956 - ö. 9 Aralık 2020) Forvet pozisyonunda görev yapan eski İtalyan futbolcusu. 1982 FIFA Dünya Kupası'nda İtalya'yı şampiyonluğa götüren isimlerden biri olup, şampiyonadaki 6 golle gol kralı olmuş; Golden Boot (Altın Ayak) ve Golden Ball (Altın Top) ödüllerini almıştır. Rossi şu anda bu üç unvanı tek bir şampiyonada kazanan ve elinde bulunduran tek oyuncudur.

1977 - 1986 yılları arasında İtalya millî futbol takımı formasını 48 kez giymiş ve bu maçlarda toplam 20 gol atmıştır. Futbol kariyeri boyunca İtalyan Serie A liginin en üst düzey takımlarında forma giymiştir. En başarılı dönemini Juventus ve Vicenza takımlarında geçişmiştir.

2004 yılında FIFA'nın desteğiyle Pele tarafından seçilen tüm zamanların en başarılı 125 futbolcusu (FIFA 100) listesinde yer almıştır. Rossi 9 Aralık 2020'de 64 yaşında akciğer kanserinden öldü. 12 Aralık'ta Vicenza'da binlerce kişinin katıldığı cenazesinde Bucine'deki evi soyuldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

1956 doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
Como Calcio 1907 futbolcuları
LR Vicenza Virtus futbolcuları
AC Perugia Calcio futbolcuları
Juventus FC futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Hellas Verona FC futbolcuları
1978 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1982 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1986 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
FIFA 100
2020 yılında ölenler
Avrupa'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Forvet futbolcular
Serie A futbolcuları
World Soccer Dergisi Dünya'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
İtalya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Serie B futbolcuları
Akciğer kanserinden ölenler
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Paolo Rossi


قَرْعَة المَبْطُوح وهي قرعة تقع في ولاية بنزرت من الشمال الشرقي التونسي، قرب قرية المبطوح على بعد 20  جنوب مدينة بنزرت. تبلغ مساحتها 2000 هكتارًا، ويبلغ ارتفاعها بين 15 و25  عن سطح البحر، وهي تمتلئ بالماء في فصول الشتاء الممطرة. تستقبل قرعة المبطوح أعداد كبيرة من الطيور المائية في فصول الشتاء.

المراجع

سبخات تونس
مناطق هامة لحفظ الطيور في تونس

قرعة المبطوح


Oliver Hoffinger (* 30. Oktober 1970 in Wien) ist ein österreichischer Fernsehkoch. Er wurde durch die Fernsehsendung Koch mit! Oliver bekannt, die ab 2008 auf Sat.1 Österreich lief und dann zu Puls 4 wechselte.

Leben
Oliver Hoffinger trat nach Beendigung seiner Lehrzeit in die erste Küchenmannschaft von Do & Co im Haas-Haus in Wien ein. Anschließend erkochte er als jüngster Sous-Chef Europas im Restaurant Vincent drei Hauben gemäß Gault-Millau. Es folgten  Stationen bei Wolfgang Puck in Los Angeles und bei Jean-Georges Vongerichten in New York.

1999 eröffnete er sein eigenes Restaurant, die Kochwerkstatt am Spittelberg in Wien und erhielt auf Anhieb wieder zwei Hauben. 2006 wurde das Lokal behördlich geschlossen und er verließ nach einem kurzen Zwischenspiel im Restaurant Gaumenspiel die Gastronomie.

Nach seiner Hochzeit, ebenfalls 2006, konzentriert er sich auf die Familie, er ist Vater einer Tochter (2008) und eines Sohnes (2012), dem Verfassen von Kochbüchern und seit 2008 der Sendung Koch mit! Oliver.

Im September 2010 gab er bekannt, dass er an Hodenkrebs erkrankt sei. Als Mann, der in der Öffentlichkeit steht, sehe er es als seine Aufgabe, auf die Vorsorgeuntersuchung für Männer aufmerksam zu machen. Dazu hat er auch einen Spot für die Österreichische Krebshilfe gedreht.

"Koch mit! Oliver" wurde mit Dezember 2018 abgesetzt, die letzte neu produzierte Folge wurde am 16. Dezember 2018 auf Puls 4 ausgestrahlt.

Veröffentlichungen
 Das Knorr-Kochbuch: raffinierte Rezepte, Brandstätter Verlag, 2011, ISBN 978-3-85033-390-0.
 Rezepte für
 Koch mit! Oliver, Brandstätter Verlag, 2012, ISBN 978-3-85033-608-6, mit Fotos Harald Eisenberger.
 Schokolade, Coll. Rolf Heyne, 2009, ISBN 978-3-89910-439-4, mit Fotos von Luzia Ellert und Text von Elisabeth Ruckser.
 Kochen für Schnellos : gut, günstig & genial, Brandstätter Verlag, 2009,  ISBN 978-3-85033-203-3, mit Fotos von Kurt-Michael Westermann.
 Ingwer, Coll. Rolf Heyne, 2008, ISBN 978-3-89910-405-9, mit Fotos von Luzia Ellert, Foodstyling von Gabriele Halper und Text von Ingo Swoboda.
  Chili, Coll. Rolf Heyne, 2007, ISBN 978-3-89910-333-5, mit Fotos von Luzia Ellert, Foodstyling von Gabriele Halper und Text von Ingo Swoboda.
 Risotto: 120 Rezepte, Collection Rolf Heyne, 2009, ISBN 978-3-89910-394-6.
 Kochwerkstatt, agensketterl Druckerei, 2002, ISBN 978-3851340150, mit Illustrationen von  Michael Fluhme.

Einzelnachweise

Fernsehkoch (Österreich)
Koch (Österreich)
Sachbuchautor (Essen und Trinken)
Person (Puls 4)
Österreicher
Geboren 1970
Mann

Oliver Hoffinger


Birkach ist ein Gemeindeteil des Marktes Bechhofen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt in einer flachhügeligen Ebene am Gartenwiesgraben (im Unterlauf Ellenbachgraben genannt), der ein rechter Zufluss der Wieseth ist, und liegt mit dem im Osten gelegenen Röttenbach in einer Lichtung, die ringsum von Wald umgeben ist (im Norden Brandlach, im Südosten Schwarzholz genannt). Direkt nordöstlich grenzt das Flurgebiet Stockfeld an.

Die Kreisstraße AN 54 führt an der Weihermühle vorbei nach Königshofen a.d.Heide zur Staatsstraße 2220 (2 km westlich) bzw. zur Staatsstraße 2221 bei Röttenbach (1 km östlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Rottnersdorf (1,3 km nördlich).

Geschichte
Das Kollegiatstift Herrieden erlangte diese Ansprüche im Jahr 1058 durch ein Vermächtnis des Propstes und Erzdiakons Heysso zu Herrieden.

Birkach lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Wassertrüdingen. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft wurde vom eichstättischen Stiftskapitel Herrieden ausgeübt. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Birkach 12 Anwesen (7 Ganz- bzw. Halb- und Viertelhöfe, 5 Güter) und ein Gemeindehirtenhaus. Alleiniger Grundherr über alle Anwesen war das Stiftskapitel Herrieden. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Birkach dem 1809 gebildeten Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Unterkönigshofen zugewiesen. 1818 entstand die Ruralgemeinde Birkach, zu der Burgstallmühle, Fröschau, Heinersdorf, Röttenbach und Rottnersdorf gehörten. Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Wassertrüdingen zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Wassertrüdingen. 1870 wurde die Gemeinde nach Heinersdorf umbenannt. Am 1. Juli 1971 wurde Birkach im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Bechhofen eingegliedert.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 9: Wohnstallhaus, eingeschossiges massives Gebäude mit Steildach, bez. 1840.
 Haus Nr. 18: Gasthaus, zweigeschossiger massiver Satteldachbau, 1. Hälfte 19. Jahrhundert; Nebengebäude, wohl 2. Hälfte 19. Jahrhundert
 Haus Nr. 22: Bauernhaus, zweigeschossiger massiver Satteldachbau, mit Eckquaderungen und profilierten Rahmungen, 2. Drittel 19. Jahrhundert

Bodendenkmäler
In der Gemarkung Birkach gibt es zwei Bodendenkmäler.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und ist nach St. Maria (Königshofen an der Heide) gepfarrt. Die Katholiken sind nach Herz Jesu (Bechhofen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Bechhofen, Mittelfranken)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Birkach (Bechhofen)


ريتشموند (إنكليزية, Richmond) هي منطقة سكنية وضاحية من ضواحي مدينة لندن في انكلترا ومركز بلدية ريتشموند آبون تيمز والتي هي إحدى تقسيمات لندن الكبرى الإدارية الرئيسية، ومقرها تويكنهام.

تقع ريتشموند إلى الجنوب الغربي من مركز مدينة لندن ويمر من خلالها نهر التايمز, تقع فيها محطة ريتشموند للقطارات. تضم ريتشموند العديد من المعالم السياحية والأثرية مثل قصر ريتشموند الملكي وعدد من البارات والمسارح والمطاعم كما تضم عدداً من الحدائق العامة مثل حديقة كيو (كيو غاردنز) أو كما تعرف رسميا باسم الحدائق النباتية الملكية في كيو وهي حديقة تضم قسما مغطى بالزجاج وتضم نباتات نادرة من أنحاء العالم. كما تضم حديقة ريتشموند والتي تحتوي على عدد كبير من الغزلان إضافة إلى ريتشموند هل.

توأمة
لريتشموند على نهر التايمز اتفاقيات توأمة مع كل من:
 كونستانس
 فونتينبلو
 ريتشموند

أعلام

 يان بفنغتون جيليت
 ديفيد هيوز
 أوليفر جولدنج
 ألفريد فيليكس لندن بيستون
 تشارلي كارتر
 ريتشارد كوك
 نويل إيفري ساندوذ
 رودني آكلاند
 جون غيلبرت بيكر
 ليزلي جودفري

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1965
بلدات لندن
تأسيسات سنة 1965 في المملكة المتحدة
ريتشموند (لندن)
مناطق لندن

ريتشموند على نهر التايمز


Events from the year 1749 in Canada.

Incumbents
French Monarch: Louis XV
British and Irish Monarch: George II

Governors
Governor General of New France: Roland-Michel Barrin de La Galissonière then Jacques-Pierre de Taffanel de la Jonquière, Marquis de la Jonquière
Colonial Governor of Louisiana: Pierre de Rigaud, Marquis de Vaudreuil-Cavagnial
Governor of Nova Scotia: Edward Cornwallis
Commodore-Governor of Newfoundland: George Brydges Rodney

Events
 Halifax, capital of Nova Scotia, is founded by British General Edward Cornwallis to counter French presence at Louisbourg.
 La Vérendrye was awarded the cross of Saint Louis, in honour of his career.
 French agricultural settlement established in what would become Windsor, Ontario.

Births

Full date unknown
Joel Stone, founder of Gananoque, Ontario (died 1833)

Deaths
 December 5 - Pierre Gaultier de Varennes, sieur de La Vérendrye,  French Canadian military officer, fur trader and explorer (born 1685).

Historical documents
Brief rundown of religious orders in Canada and "the duties of their ministries" in healthcare and education

European visitor describes the character of French Canadian women

From Quebec City, Pehr Kalm writes to Benjamin Franklin about impressive welcome given Marquis de la Jonquière, new Governor General

Upper class lady says priests have ordered Ladies of the Holy Family who caused scandal over dancing to do penance

Madame Bégon quotes someone as saying it's "foolish to remain in a country where all of the money goes towards keeping oneself warm"

Ambassador to France to "make remonstrances" about Canadians trying to move into Saint John River lands and debauch Six Nations prisoners

Decision to "settle and fortify" Nova Scotia based on need to counter Louisbourg, and for trade and fishery

Notice to recently discharged war veterans, plus tradesmen and surgeons, to take up land, arms, tools and one year's subsistence in Nova Scotia

Settler describes voyage, arrival and establishment of hundreds of settlers under Gov. Cornwallis at Chebucto

Cornwallis promises Acadians can still exercise their religion and keep their lands if they take oath of allegiance and obey orders

Nova Scotia Council unanimously rejects Acadian request for exemption from wartime service and sets mid-October deadline for oath-taking

Acadians forbidden to sell or take property if they chose to leave and will lose possessions and rights if they miss oath deadline

"We are resolved, everyone of us, to leave the country" - Strong emotion revealed in Acadian plea to live under old oath's terms

Leaders of First Nations in Chignecto and on Saint John River renew Peace and Friendship Treaty of 1725

Canadians and Indigenous people "have made some small appearances to intimidate our new settlers" in Minas, Chignecto and Chebucto

More troops needed, what with "a number of Indians a declared Enemy" and "Accadians certainly more Friends to the French than us"

"I [lack] any sanguine Expectation as to the Success of this New Colony" - In a word,  hostilities (Note: scalping described)

"Far exceeds any idea I could possibly have of it" - Newcomer very pleased with climate, soil, game and leadership of Halifax

Illustration of Halifax, drawn from high up on ship's mast (Note: gallows depicted)

French evidence of British policy of new settlement in Nova Scotia breaking agreement with France to fix its borders (Note: "savages" used)

Annapolis Royal houses burned to better protect fort, but "Soldiers [who] cannot be kept within due Bounds" burn too many of them

Description of Indigenous people in Nova Scotia includes story involving Chief Membertou (Note: racial stereotypes)

Indigenous hunting season in what is now Nova Scotia ranges from elk to sea wolf to eggs of turtles and birds

Hudson's Bay Company undercuts its trade by making Indigenous people come to Bay posts and offering worse deals than French do

Ending Hudson's Bay Company's monopoly on trade in territory it claims could increase British exports from £3,600 to £200,000 annually

Explorer describes clues on Hudson Bay that indicate nearness of "western sea" and existence of Northwest Passage

References

1740s in Canada
1749 in New France
Canada
49

1749 in Canada


Microananteris serrulata est une espèce de scorpions de la famille des Buthidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Guyane. Elle se rencontre vers Roura dans la réserve naturelle régionale Trésor.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Lourenço en 2021.

Publication originale
 Lourenço, 2021 : « The genus Microananteris Lourenço, 2003 in French Guiana (Scorpiones: Buthidae). » Zoosystema, , , .

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Buthidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique de Guyane

Microananteris serrulata


Meryem Ana Evi, Efes çevresinde yer alan Bülbüldağı'nda bulunan bir Katolik mabet yeridir. Selçuk'a 7 km uzaklıktadır. Ev, 19. yüzyılda Katolik rahibesi olan Anne Catherine Emmerich (1774-1824)'in rapor edilmiş rüyalarını takiben keşfedilmiştir. Görümleri ölümünden sonra Clemens Brentano'nun kitabında toplanmıştır. Katolik Kilisesi evin gerçekten Meryem Ana'nın olup olmadığı hakkında bir yorum yapmamıştır, fakat ev keşfedildiğinden bugüne düzenli olarak hac ziyaretleri almaktadır. Anne Catherine Emmerich 3 Ekim 2004 tarihinde Papa II. İoannes Paulus tarafından kutsanmıştır.

Katolik hacılar İsa'nın annesi Meryem'in, Havari Yuhanna tarafından bu taş eve getirildiği ve cennete alınışına kadar (Katolik doktrinine göre Assumption, Ortodoks doktrinine göre Dormition) bu evde yaşadığına inanarak ziyaret etmektedirler.

Bu kutsal mekan çeşitli papaların ziyaretine ve Patriklik Kutsanmasına layık görülmüştür. İlk hac ziyareti 1896'da gelen Papa XIII. Leo tarafından yapılmıştır ve en son olarak 2014 yılında Papa Franciscus tarafından ziyaret edilmiştir.

Meryem'in mezarının da Bülbüldağı'nda olduğu düşünülür.

Efes antik kentin üst kapısının yanından geçilerek çıkılan Meryem Ana ören yerinde, küçük bir Bizans kilisesi bulunmaktadır. Burada İsa'nın annesi Meryem'in yaşadığına ve öldüğüne inanılır. Hristiyanlar tarafından kutsal sayılır ve ziyaret edilir, hastalara şifa aranır, adaklar adanır.

Mekan

Mabet, büyük olmaktan ziyade mütevazı bir ibadet yeri olarak tanımlanabilir. İnşaat ve korunan taşları, o zamanlardan beri korunmuş diğer binalarla tutarlı olarak Havariler Çağı'na uzanır. Yalnızca küçük bahçe düzenlemeleri ve bina dışına ibadet için eklentiler yapılmıştır. Mabede girişte ziyaretçiler Kutsal Bakire Meryem'in merkezde öne çıkarıldığı bir heykelinin olduğu genişçe bir oda ve karşıda sunakla karşılaşırlar.

Sağ tarafta daha küçük bir oda bulunur. (Geleneksel olarak Bakire Meryem'in uyuduğu asıl oda olduğuna inanılır.) Gelenekte Bakire Meryem'in uyuduğu ve dinlendiği odada, binanın dışında bulunan çeşmeye çıkan akan bir suyun bulunduğu bir çeşit kanal olduğuna inanılır.

Dilek Duvarı
Mabedin dışında, gelen ziyaretçilerin kişisel niyetlerini kağıtla veya kumaşla bağladıkları bir çeşit dilek duvarı bulunur. Çevresinde çeşitli meyve ağaçları, çiçekler ve evin daha iyi gözlemlenebilmesi için mabedin dışında ek ışıklandırmalar bulunur. Ayrıca bazı ziyaretçilerin olağanüstü doğurganlık ve iyileştirme gücü oluğuna inandıkları bir çeşit çeşme ya da kuyu bulunmaktadır.

Almanya'da Açıklanması
19. yüzyılın başında, Almanya'da yatalak bir Agustunyan rahibe olan Anne Catherine Emmerich, İsa'nın yaşamının son günlerini ve annesi Meryem'in yaşamının detaylarını gördüğünü belirttiği bir dizi görü raporlar. Dülmen'in tarım topluluğunda bulunan Emmerich uzun bir süredir hastadır fakat Almanya'da mistik güçleri ile bilinir ve önemli insanlar tarafından ziyaret edilir.

Emmerich'in ziyaretçilerinden biri, yazar Clemens Brentano'dur. İlk ziyaretinden sonra Dülmen'de beş yıl boyunca Emmerich'i her gün ziyaret ederek gördüklerini yazıya döker. Emmerich'in ölümünden sonra, Brentano topladığı görümlere dayanarak bir kitap basar ve kendi ölümünden sonra da ikinci kitap yayımlanır.

Emmerich'in görümlerinden biri Havari Yuhanna'nı İsa'nın annesi Meryem için Efes'te yaptığı, Meryem'in ömrünün sonuna kadar yaşamını sürdürdüğü evin tasviriydi. Emmerich evin konumu ve çevresinin topografisi hakkında bir dizi detay vermiştir.

Emmerich evin detaylarını da tasvir etmiştir: dikdörtgen taşlardan yapıldığını, pencerelerin yüksekte, düz olan çatıya yakın yerleştirildiğini, iki parçadan oluştuğunu ve merkezde bir şöminenin yer aldığını belirtmiştir. Ayrıca kapıların yeri, bacanın şekli gibi detayları da tasvir etmiştir. Bu detayları içeren kitap 1852'de Münih, Almanya'da yayımlanmıştır.

Türkiye'de Keşfi

18 Ekim 1881'de Emmerich'le konuşmalarına dayanarak Brentano'nun yazdığı kitaptan yola çıkıp, Abbé Julien Gouyet isimli bir Fransız rahip Ege Denizi'ne bakan bir dağda küçük bir taş bina ve antik Efes kalıntılarını keşfetmiştir. Emmerich'in tarif ettiği Bakire Meryem'in son yıllarını geçirdiği evin bu olduğuna inanmıştır.

Abbé Gouyet'in keşfi çoğu insan tarafından ciddiye alınmadı, fakat on yıl sonra Rahibe Marie de Mandat-Grancey, DC'in ısrarıyla, iki Lazarist misyoner Peder Poulin ve Peder Jung, İzmir'de binayı aynı kaynağı kullanarak 29 Temmuz 1891'de tekrar keşfettiler. Dört duvarlı bu çatısız kalıntının, Efes'in ilk Hristiyanlarının torunları olan 17 km uzaktaki Şirince yerlileri tarafından uzun süredir saygı gösterildiğini öğrendiler. Eve Panaya Kapulu ("Bakireye giden kapı") ismini vermişlerdi. Her yıl çoğu Hristiyan'ın Meryem'in yükselişini (Assumption/Dormition) kutladığı 15 Ağustos tarihinde buraya hac ziyareti yapılır.

Rahibe Marie de Mandat-Grancey Katolik Kilise tarafından Meryem'in Evi'nin kurucusu olarak seçildi ve öldüğü tarih olan 1915'e kadar evin kazandırılması, restore edilmesi, dağın çevresindeki alanın ve Meryem'in evinin korunmasından sorumlu olmuştur. Keşif 12. yüzyıldan kalma bir gelenek olan "Efes geleneği"ni canlandırmış ve güçlendirmiştir. Bu gelenek daha eski olan "Kudüs geleneği" ile Kutsal Bakire'nin cennete alındığı yer konusunda rekabet içindeydi. Papa XIII. Leo'nun 1896'da ve Papa XXIII. İoannes'in 1961'deki eylemleri sebebiyle Katolik Kilise, Kudüs'teki Dormition Kilisesi'nden temel affı kaldırmış ve sonra Efes'teki Meryem'in evindeki hacılara tüm zamanlar için bağışlamıştır.

Arkeoloji
Yapının restore edilmiş kısmı, yapının orijinal kalıntılarından kırmızı boyalı bir çizgi ile ayırt edilmiştir. Meryem'in Efes'le olan ilişkisi sadece 12. yüzyılda meydana çıktığı için ve kilise babalarının evrensel geleneğinde Meryem'in Kudüs'te oturduğu, dolayısıyla cennete alınmasının da orada olduğu söylendiği için bazıları alan ile ilgili şüphelerini dile getirmiştir. Destekçileri inançlarını Meryem Ana'ya adanan ilk kilise olan Meryem Ana Kilisesi'nin 5. yüzyılda Efes'te bulunmasına dayandırmışlardır.

Roma Katolik Kilisesi'nin Tutumu

Roma Katolik Kilisesi yeterli bilimsel kanıt olmadığı için asla evin orijinalliğini telaffuz etmedi. Ancak, 1896'da Papa XIII. Leo'nun ilk hac ziyaretindeki kutsamasından bölgeye olumlu baktıkları anlaşılır. Papa XII. Pius, 1951'de Meryem'in yükselişi dogmasının tanımı üzerine evi Kutsal Yer statüsüne yükseltmiştir, daha sonra Papa XXIII. İoannes tarafından bu statü kalıcı yapılacaktır. Bölge Hristiyanlar kadar Müslümanlar tarafından da saygı görmekte ve ziyaret edilmektedir. Hacılar evin altında bulunan iyileştirme özelliği olduğuna inanılan kaynar sudan içerler.

Meryem'in cennete alınışını anmak amacıyla her yıl 15 Ağustos'ta burada bir dini ayin düzenlenir.

Papa'nın ziyaretleri
Papa VI. Paulus 26 Temmuz 1967'de, Papa II. İoannes Paulus 30 Kasım 1979'da Papa XVI. Benedictus 29 Kasım 2006'da ve Papa Franciscus 28 Kasım 2014'te Türkiye'ye yapmış olduğu dört günlük ziyaret sırasında kutsal evi ziyaret etmişlerdir.

Ayrıca bakınız
 Efes
 Meryem Ana Kilisesi
 Meryem Ana Manastırı
 Meryem Kilisesi

Kaynakça
Özel

Genel
 Mary's House, Donald Carroll (20 Nisan 2000) Veritas,

Dış bağlantılar
 Gönder bir dua Mary Hizmeti için yazılan bir dua duvar Ev Meryem de Efes
 Meryem Ana Evi resmi web Sitesi
 Meryem Ana Evi Bilgi ve 35 Fotoğraf
 Facebook üzerinde Meryem Ana Evi
 Meryem Ana Evi Tarihçesi
 Meryem Ana Evi  fotoğrafları
 Evin Bakire, kılavuz ile harita ve resim sitesi
 Meryem Ana evi
 Evden Meryem 3D Sanal Gerçeklik, 3B görünüm iç
 Kutsal Bakire Meryem mezarı
 Bülbül Dağı
 Meryem Ana Evi seçili fotoğrafları
 Uzaydan Meryem Ana Evi

Hristiyanlık
İzmir ilindeki görülecek yerler
İzmir ilindeki arkeolojik sitler
İzmir ilinde turizm
Selçuk'taki yapılar
Ana Evi
Türkiye'deki Dünya Mirasları

Meryem Ana Evi


Coccinia abyssinica, trajnica iz roda kokcinija, porodica tikvovki. Raste po Etiopiji, Eritreji, Egiptu i Sudanu na visinama od 1300 do 2400 metara, gdje je važna prehrambena biljka za lokalno stanovništvo.

Vernakularno je poznata kao anchote.

Izvori

Tikvovke

Coccinia abyssinica


Claude-André Attiret est un architecte français, né à Dole le , et mort à Lons-le-Saunier le .

Biographie
Claude-André Attiret est le fils de l'architecte Antoine-Louis Attiret et de Anne Thérèse Saillard. Il et le frère Claude-François-Marie Attiret, architecte à Riom. Son père est le cousin de Jean-Denis Attiret et Claude-François Attiret.

Famille
Il s'est marié à Besançon le  avec Thérèse Josèphe Barrière, fille de l'orfèvre René-Prothade Barrière (1748-1806) dont il a eu un fils,  Joseph-René-Prothade Attiret (1786-1824), architecte voyer de la ville de Vesoul.

Construction
 il s'établit à Besançon en 1780 où il réalise une maison, et donne les plans d'une partie des maisons de la place Saint-Pierre, le travail hydraulique du port au bois et le projet du canal Monsieur pour la traversée de la ville.
 aménagement de l'hôtel de ville d'Arbois dans l'ancien couvent des Ursulines.
 fontaine à Mirebel (1813)
 projet pour l'église de Morez (1813), non réalisé du fait de son décès.
 il meurt alors qu'il travaille sur le chantier des nouveaux bâtiments de graduation de la Saline de Montmorot.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes
 Vincent Claustre, Contribution à un dictionnaire des architectes jurassiens ou ayant exercé dans le département du Jura au  siècle : Attiret Claude-André (1751-1813) et son père, Société d'émulation du Jura, 2020

Architecte français du XVIIIe siècle
Naissance en novembre 1751
Naissance à Dole
Décès en septembre 1813
Décès à Lons-le-Saunier
Décès à 61 ans

Claude-André Attiret


Cantemir este o rezervație naturală mixtă în raionul Cantemir, Republica Moldova. Este amplasată în lunca inundabilă a râului Prut la sud de orașul Cantemir. Are o suprafață de 132 ha. Obiectul este administrat de Întreprinderea agricolă "Drujba".

Referințe

Legături externe

Cantemir
Raionul Cantemir

Rezervația naturală Cantemir


Papa Petar II. Aleksandrijski bio je 21. papa Aleksandrije i patrijarh svetog Trona sv. Marka od 373. do 381.
godine. Bio je učenik  sv. Atanazija I. koji ga je odredio za svoga nasljednika prije svoje smrti 373. godine.

Život

Bio je revni protivnik arianizma i pretrpio je mnoge nevolje od sljedbenika Arija koji su ga često pokušavali ubiti, ali ga je nedugo nakon njegova imenovanja za papu, prefekt Paladije, koji je djelovao po zapovijedima rimskog cara Valensa, (car Istočnog rimskog carstva od 364. do 378.godine) odvezao iz grada i na njegovo mjesto postavio Lucija, pristašu arijanizma kao biskupa.
Pošto je arijanstvo imalo dosta uvaženih sljedbenika, Petar se osjećao nesigurnim da se vrati u Aleksandriju nego je potražio utočište u Rimu, gdje ga je primio papa Damaz I. (366. – 384. AD) i pružio mu punu podršku u suprotstavljanju arijancima.

Povratak

Tijekom vremena, protivnici arijanaca su znatno ojačali, nakon čega se, 375. godine, Petar vratio u Aleksandriju, gdje je saznao da je Lucije pobjegao radi straha od stanovništva koje nije odobravalo da se njega kao arijanca, postavi da obnaša funkciju patrijarha na svetom Tronu sv. Marka.

Ostavština

Nakon povratka u Aleksandriju, Petar II. je ostao na Tronu pape Aleksandrijskog punih 6 godina od progona, tijekom kojega vremena se snažno odupirao arijancima. Odlazi kada je napunio 8 godina na Tronu sv. Marka. Slavi se u Koptskoj crkvi 12. veljače (20. dana amšira prema koptskom kalendaru). Njegovo ime je ubilježeno u sinaksarionu.

Izvori

Vanjske poveznice

Petar II. Aleksandrijski
Peter II. Aleksandrijski
Odlazak sv. Atanazija
Sinaksarion biskupa Suriela
Sinaksarion koptske Crkve
Aleksandrijska Crkva
Khaled Gamelyan: The Coptic Encyclopedia,opensource

Kršćanstvo
 Koptski pape
Životopisi, Bizant

Petar II. Aleksandrijski


Nogometna liga Zajednice općina Varaždin, također i kao Međuopćinska nogometna liga Varaždin, za sezonu 1990./91. je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila ''"Sloga" iz Čakovca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Povezani članci
 Regionalna liga – Sjever – skupina A 1990./91.

Izvori
 library.foi.hr, "Varaždinske vijesti"
 nk-polet-smnm.hr, NK "Polet" Sv. Martin na Muri - Pregled konačnih tablica seniora NK "Polet", Sveti Martin na Muri, 2011., str. 27, preuzeto 20. ožujka 2018.
 nk-nedelisce.hr, sezona 1990./91. - Liga zajednica općina Varaždin, pristupljeno 20. ožujka 2018.

1990-91 Varaždin
Varaždin
1990-91 Varaždin

Nogometna liga Zajednice općina Varaždin 1990./91.


Marele Premiu al Ungariei din 2019 (cunoscut oficial ca Formula 1 Rolex Magyar Nagydíj 2019) a fost o cursă de Formula 1 care s-a desfășurat între 2 și 4 august 2019 la Budapesta, Ungaria. Cursa a fost cea de-a douăsprezecea etapă a Campionatului Mondial de Formula 1 din 2019, fiind pentru a treizeci și patra oară când s-a desfășurat o etapă de Formula 1 în Ungaria.

Max Verstappen a condus cursa pentru 66 de tururi, fiind depășit în turul 67 de britanicul Lewis Hamilton după o strategie mai bună din partea echipei Mercedes.

Pneuri

Pneurile programate de Pirelli pentru cursă

Cele mai folosite pneuri

Clasament

Calificări

Note
  – Antonio Giovinazzi a primit o penalizare de trei locuri pe grila de start pentru împiedicarea altor piloți în timpul calificărilor.
  – Daniel Ricciardo trebuie să plece de pe ultima poziție de pe grila de start pentru schimbarea elementelor de Power Unit.

Cursa

Clasament campionat după cursă

Clasament piloți

Clasament constructori

 Notă: În ambele clasamente sunt prezentate doar primele cinci locuri.

Referințe

Ungaria
2019 în Ungaria
2019 în sport
Marele Premiu al Ungariei

Marele Premiu al Ungariei din 2019


VIDA (Viden - Information - Dokumentation - Arkiv), indtil 2008 Dansk Arkivselskab,  er en dansk interesseorganisation, stiftet 18. marts 1976, med særlig fokus på informations- og vidensorganisation i både digitale og papirbaserede arkiver, såvel som generel dokumenthåndtering i organisationer, virksomheder og offentlige myndigheder.

Formålet med VIDA er gennem netværk og foreningsaktiviteter, at skabe forståelse og udvikling for personer med faglig interesse og kompetencer inden for området.

Litteratur
 O. Gran-Jacobsen: Dansk Arkivselskab (Erhvervshistorisk årbog, nr. 29, 1979, s. 173-185)

Eksterne links
 vida.dk – foreningens hjemmeside
 LinkedIn - foreningens LinkedIn-side
 VIDA - foreningens Facebook-side

Videnskabelige og historiske institutioner
Etableret i 1976
Foreninger fra Danmark

VIDA


7403 Choustník este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7403 Choustník este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Antonín Mrkos. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,72 ua, o excentricitate de 0,27 și o înclinație de 8,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

7403 Choustník


Le Château de Houtain-le-Val est un château à Houtain-le-Val, Wallonie, dans la commune de Genappe, Brabant wallon, Belgique.

Présentation

Le premier château du site aurait été construit par Walter de Holton, premier seigneur de Houtain, en 1129. Lors de sa restauration en 1850, deux tours ont été ajoutées. Les propriétaires actuels sont les descendants du Comte de Moerkerke.
Il a fait l'objet d'un chantier de restauration en 2018/2019.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des châteaux en Belgique

Liens externes
 Château de Houtain-le-Val, www.châteaux belges

Genappe
Château dans la province du Brabant wallon
Château fort en Wallonie

Château de Houtain-le-Val


Geologija Božićnog otoka uključuje slojeve karbonata i vulkanskih stijena formiranih tijekom eocena i miocena. Dolomit i vapnenac grebenskog i lagunskog podrijetla posebno su česti, zajedno s fosfatima poput krandalita, milizita, koji nastaju raspadanjem laterita, te apatita i barandita koji nastaju kemijskom zamjenom. Većina vulkanskih stijena su bazične i uključuju andezit i limburgit.

Izvori

Zemljopis Božićnog otoka
Geologija
Zemljopis Australskih teritorija Indijskog oceana

Geologija Božićnog otoka


Ernesto Beckmann Geisel (3. ágúst 1907 – 12. september 1996) var brasilískur herforingi og stjórnmálamaður sem var forseti Brasilíu frá 1974 til 1979, á tíma brasilísku herforingjastjórnarinnar.

Geisel var fyrsti forseti Brasilíu sem var mótmælendatrúar, en allir forverar hans höfðu verið kaþólskir.

Æviágrip
Ernesto Geisel fæddist þann 3. ágúst 1907 og var þýskur í báðar ættir. Faðir hans, sem var kennari, og föðurafi hans, sem var prestur, höfðu flutt til Brasilíu frá Stuttgart. Faðir Geisels kvæntist konu sem einnig var af þýskum ættum og eignaðist alls með henni fimm börn. Ernesto Geisel var þeirra yngstur.

Geisel gekk í brasilíska herinn ásamt tveimur bræðrum sínum og náði hershöfðingjatign. Talið er að árið 1962 hafi Geisel verið meðal þeirra herforingja sem komu í veg fyrir að herinn steypti forsetanum João Goulart af stóli. Árið 1964 var Geisel hins vegar meðal helstu forsprakkanna í valdaráni herforingjanna gegn stjórn Goularts. Geisel varð sérstakur ráðunautur Humberto de Alencar Castelo Branco, aðalleiðtoga valdaránsins, sem varð fyrsti forseti Brasilíu eftir stofnun herforingjastjórnar í landinu.

Eftir að herforingjarnir tóku völdin var Geisel útnefndur forseti herdómstóls. Hann gegndi því embætti til ársins 1969 en þá hætti hann störfum í hernum eftir að hafa gegnt herþjónustu í 44 ár samfellt og var útnefndur forstjóri brasilíska ríkisolíufélagsins Petrobras.

Brasilíska herforingjastjórnin hafði þann hátt á að hver forseti gegndi aðeins einu fimm ára kjörtímabili áður en herforingjarnir völdu nýjan forseta. Tilkynnt var um það í júní 1973 að Geisel myndi taka við af Emílio Garrastazu Médici sem forseti næsta ár. Geisel var þá lítt kunnur meðal Brasilíumanna en hann ferðaðist um landið fyrir embættistöku sína til að kynnast stjórnarleiðtogum í fylkjum og héruðum landsins. Þegar kjörmannaráð kom saman til að kjósa nýjan forseta fékk Geisel rúmlega 400 atkvæði af 503.

Þegar Geisel tók við sem forseti árið 1974 voru uppi vonir um að hann myndi taka upp frjálslyndari stjórnarhætti en fyrri forsetar herforingjastjórnarinnar höfðu viðhaft, meðal annars með því að færa þingi landsins aukin völd og draga úr ritskoðun. Fyrstu stjórnarár Geisels þóttu nokkuð frjálslegri en undanfara hans og blöðum var veitt meira svigrúm til athafna en áður.

Á tíma herforingjastjórnarinnar voru tveir stjórnmálaflokkar leyfðir: Viðreisnarbandalagið (ARENA), stjórnarflokkur herforingjanna, og Brasilíska lýðræðishreyfingin (MDB), sem var formlega stjórnarandstöðuflokkur en var undirgefinn stjórninni í flestum málum. Þegar MDB neitaði að greiða atkvæði með fyrirhuguðum breytingum stjórnarinnar á brasilíska réttarkerfinu árið 1977 lét Geisel senda þingmennina heim til þess að geta þröngvað frumvarpinu í gegn án þeirra aðkomu.

Í apríl árið 1977 gaf Geisel út úrskurð til þess að skerða völd þingsins verulega, auk þess sem hann lét lengja kjörtímabil forseta Brasilíu úr fimm árum í sex ár. Kosningafyrirkomulaginu var jafnframt breytt þannig að forsetinn skyldi framvegis ekki aðeins kjörinn af þinginu heldur einnig af fulltrúum fylkja landsins. Þessi breyting var til þess fallin að veita herforingjastjórninni tryggari stjórn yfir forsetakjörinu þar sem tvísýnt var orðið hvort herforingjarnir gætu gert það einungis með meirihluta sínum á þinginu. Lögum var jafnframt breytt svo að einfaldur þingmeirihluti nægði til að gera stjórnarskrárbreytingar.

Árið 1977 lét Geisel reka flotamálaráðherrann Sylvio Frota, sem hafði verið fulltrúi þeirra afla innan herforingjastjórnarinnar sem vildu ekki færa stjórnina í frjálsræðisátt. Frota hafði verið talinn líklegur eftirmaður Geisels á forsetastól en árið 1978 útnefndi Geisel João Figueiredo forsetaefni sitt í næstu kosningum.

Figueiredo tók við af Geisel sem forseti árið 1979. Eitt síðasta verk Geisels í embætti var að fella úr gildi reglugerð sem heimilaði forsetanum að skerða valdsvið þingsins og dómstólanna.

Tilvísanir

Forsetar Brasilíu

Ernesto Geisel


Lilianae, biljni nadred, dio razreda Magnoliopsida. Podijeljen je na 12 redova sa 81 porodicom, 1 028 rodova i 9 123 vrste.

Redovi i broj vrsta
 Acorales Mart., 3
 Alismatales R. Br. ex Bercht. & J. Presl, 300
 Arecales Bromhead, 128
 Asparagales Link, 1 703
 Commelinales Mirb. ex Bercht. & J. Presl, 96
 Dioscoreales Mart., 49
 Liliales Perleb, 279
 Pandanales R. Br. ex Bercht. & J. Presl, 16
 Petrosaviales Takht., 4
 Poales Small, 6 462
 Zingiberales Griseb., 87

Izvori

Dvosupnice
Biljni nadredovi

Lilianae


Maria Fuss (* 5. Februar 1907 in Düsseldorf; † 29. März 1979 ebenda) war eine deutsche Bildhauerin und Grafikerin.

Leben
Stationen der Ausbildung von Maria Fuss waren das Polytechnikum in Fribourg/Schweiz, die Kunstakademien zu Genf (1925) und München als Schülerin von Bernhard Bleeker (1928–1930), ferner an den Staatsschulen für freie und angewandte Kunst zu Berlin bei Otto Hitzberger (1931). Letzte Studienjahre von 1932 bis 1936 an der Kunstakademie Düsseldorf als Meisterschülerin von Alexander Zschokke.

Maria Fuss wurde im Jahr 1948 als erste Frau ordentliches Mitglied des Düsseldorfer Künstlervereins Malkasten. Sie unternahm zahlreiche Studienreisen, u. a. nach Italien, Frankreich, England, Spanien, USA und Mexiko.

Das bildhauerische Werk ihrer frühen Zeit besteht hauptsächlich in plastischen Gestaltungen von Mensch und Tier, später folgten zahlreiche Auftragsarbeiten für öffentliche Gebäude sowie Werke zur Ausgestaltung des liturgischen Raumes in Kirchen und Kapellen. Ihre zahlreichen graphischen Arbeiten, insbesondere die Lithographien, thematisieren immer wieder das Tier in seinem kreatürlichen Leiden (z. B. Stierkampf). Das bildhauerische Werk von Maria Fuss zeichnet sich durch eine Formsprache aus, die stets auf einfache und kraftvolle Weise den Blick auf das Wesentliche des Dargestellten  konzentriert.

Maria Fuss lebte und arbeitete, in ihren letzten Lebensjahren zurückgezogen, im Düsseldorfer Stadtteil Golzheim. Am 29. März 1979 erlitt sie einen tödlichen Herzinfarkt.

Der künstlerische Nachlass von Maria Fuss – darunter mehr als 140 Skulpturen sowie weit über 100 graphische Arbeiten – befindet sich als Schenkung im Museum Ratingen.

Ausstellungen (Auswahl)
 Schloss Morsbroich, Leverkusen, Köln (Kölnischer Kunstverein), München, Mainz, Düsseldorf (städtische Kunsthalle Düsseldorf, 1946) Utrecht, Aachen, Berlin, Wien (Künstlerhaus Wien 1943) Wuppertal, Ancona

Ehrungen und Auszeichnungen
 Preis der Akademie der Bildenden Künste in München für die Preisaufgabe: Sport (1929)
 Preis der Akademie der bildenden Künste in München für die Preisaufgabe: Schmuck für den Platz vor Haus-Nr. 7 an der Brienner Straße (1930)
 Erster Preis und Ausführung einer Plakette für die staatliche Kunstakademie Düsseldorf (1937)
 Cornelius-Preis der Stadt Düsseldorf (1941)
 Preis auf der 2. Annuale Italiana D'Arte Graphica, Ancona (1968)
 Preis der Mostra Rappresentativa National (1969)

Siehe auch

 Liste von Bildhauerinnen

Literatur
 Maria Fuss – Bildhauerin und Zeichnerin. Begleitheft zur Ausstellung im Museum der Stadt Ratingen vom 11. August bis 30. November 1979
 Anna Klapheck: Klar und zupackend. In: Die Quecke, Ratinger und Angerländer Heimatblätter Nr.  46, Oktober 1979, S. 9
 Jürgen Schläder: Maria Fuss – Bildhauerin und Zeichnerin. Zur Ausstellung im Ratinger Stadtmuseum. In: Die Quecke, Ratinger und Angerländer Heimatblätter Nr.  46, Oktober 1979, S. 10 ff.
 U.Sch.: Für die Kunst mit dem Kopf durch die Wand – Der Bildhauerin Maria Fuss zu ihrem 60. Geburtstag. In: Düsseldorfer Hefte 3, 1. – 15. Februar 1967, 12. Jhg., S. 21 ff.
 Herbert Griebitzsch: Die Bildhauerin Maria Fuß. Merkur-Verlag, Düsseldorf 1947

Weblinks

 Pieta von Maria Fuss in St. Ursula, Bedburg
 Katalog-Nr. 2185 des Meerbuscher Auktionshauses mit einer Graphik von Maria Fuss
 rechts oben Marienskulptur von Maria Fuss in St. Marien, Ratingen Tiefenbroich

Bildhauer (Düsseldorf)
Bildhauer der Moderne
Grafiker (Düsseldorf)
Deutscher
Geboren 1907
Gestorben 1979
Frau

Maria Fuss


Queridos Papás é uma telenovela portuguesa produzida pela Plural Entertainment, transmitida pela TVI desde 13 de março de 2023, substituindo Quero é Viver. Trata-se da adaptação do original argentino Sres. Papis e é adaptada por Maria João Mira.

É protagonizada por José Fidalgo, Pedro Sousa, Tiago Teotónio Pereira e Fernando Pires.

Sinopse
Esta trama conta-nos a vida de quatro homens que se encontram no infantário dos filhos e partilham as suas experiências de pais num mundo constituído maioritariamente por mães. Entre temas de amizade, relacionamentos pai-filhos, conflitos amorosos e mudanças nos papeis sociais, conhecemos as histórias de cada família e as suas vicissitudes.

Xavier, Matias, Simão e Jaime são pais jovens, atraentes e atuais. Cada um deles tem um filho e/ou uma filha no jardim infantil. Xavier está prestes a separar-se de Alice (irmã de Jaime). O casal tem três filhos e Alice troca o marido por uma mulher. Xavier fica de rastos, até que uma outra mulher surge na sua vida: Íris, que vai ajudá-lo a superar o divórcio e apostar de novo no amor. Tudo isto com consequências inesperadas, porque ela é a namorada do pai dele. Jaime casou duas vezes e tem um filho de cada casamento. A sua atual mulher quer desesperadamente ter outro bebé, mas ele não está preparado para isso. O seu dilema é voltar a ser pai ou ficar sozinho. Matias é solteiro e acaba de saber que tem um filho. Habituado a viver sozinho, a recém-descoberta paternidade vai obrigá-lo a confrontar-se com as suas origens e a querer descobrir segredos sobre o seu próprio pai. Simão enviuvou recentemente e não está preparado para se apaixonar de novo, até que conhece Sílvia, uma educadora do jardim de infância. Porém, ela tem os seus próprios problemas.

Elenco

Elenco infantil

Elenco adicional

Lista de temporadas
</onlyinclude>

Audiências
Na estreia, a 13 de março de 2023, "Queridos Papás" foi líder e marcou 8.6 de audiência média e 21.2% de share, com cerca de 822.800 espectadores, com um pico de 10.1/21.4%. Sendo o pior resultado de uma estreia de uma telenovela da TVI desde a 2.ª temporada de Na Corda Bamba.

No segundo episódio, "Queridos Papás" perdeu espectadores face à estreia, mas manteve a liderança das audiências e marcou 7.9 de audiência média e 20.0% de share, com cerca de 757.900 espectadores. O pico foi de 9.4/20.5%.

No dia 18 de março, "Queridos Papás" teve o melhor resultado desde a estreia e liderou com 8.7 de rating e 18.3% de share com 828.900 espectadores. Teve um pico de 9.4/19.5%, com 901.100 espectadores às 22h00.

Músicas
Referências:

Telenovelas da TVI
2023 na televisão em Portugal
Programas de televisão de Portugal que estrearam em 2023
Telenovelas da década de 2020
Telenovelas em português
Refilmagens de telenovelas

Queridos Papás


Kalista Sy é uma roteirista e produtora senegalesa que aborda temas tabus para a sociedade do Senegal, tendo personagens femininas como protagonistas. Uma de suas séries televisivas, a Maîtresse d'un homme marié (em portuguêsː Amante de um homem casado), causou polêmica no país ao abordar sobre a liberdade sexual feminina, adultério, poligamia, depressão, violência doméstica, estupro conjugal, entre outros assuntos, através de uma perspectiva feminina. Sy Foi classificada como uma das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo, pela BBC 100 Women, no ano de 2019.

Biografia
Nascida como Khadidiatou Sy, mais conhecida como Kalista Sy. se formou no ensino médio, obteve seu diploma de bacharelado em Letras, e mestrado em Jornalismo no Instituto Superior de Empreendedorismo e Gestão. Trabalhou como jornalista em redações de rádios e televisão, como a 2STV.

Usando o pseudônimo de Marème Dial, publicou uma coluna para um grupo de mulheres e foi bem aceita, Sy começou a elaborar um projeto para escrever sua primeira série televisiva, a Maîtresse d'un homme marié. Como não tinha conhecimento sobre redigir roteiros, estudou e fez pesquisas na internet. Conheceu Serigne Massamba Ndour, chefe da produtora audiovisual Marodi, e fecharam um acordo para desenvolver o projeto em co-produção. E em 2019, lançaram a série. No terceiro episódio da série, no ano de 2021, Sy rompe laços com a produtora, por divergências de ideias. Neste período, já a série tendo muito sucesso, a produtora deixa de pagar os benefícios financeiros devidos a Sy, que ganha na justiça e recebe uma indenização de 21.087.800 francos CFA.

Com apoio financeiro da Delegação Geral para o Empreendedorismo Rápido de Mulheres e Jovens (DER/FJ), Sy abriu sua própria produtora, a Kalista Productions. E produziu sua segunda série, a Yaay 2.0 (em portuguêsː Mãe 2.0).

Obras

 Série Maîtresse d'un homme marié (2019).
 Série Yaay 2.0 (2022).

Mulheres roteiristas
Senegaleses
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2019

Kalista Sy


Palmeolie er en spiselig vegetabilsk olie udvundet fra frugtkødet fra oliepalmer, primært fra den afrikanske oliepalme (Elaeis guineensis) og i nogle tilfælde fra den amerikanske oliepalme (Elaeis oleifera) og maripa-palmen (Attalea maripa). En palme kan give flere hundrede kg frugt om året.

Palmeolie er naturlig rødlig i farven, grundet det høje indhold af betakaroten. Det er ikke at forveksle med palmekerneolie, udvundet fra kernen af samme frugt eller kokosolie udvundet fra kernen af kokospalmen (Cocos nucifera). De er forskellige i farven (rå palmekerneolie mangler karotiner og er ikke rødlig). Forskel i mættet fedtindhold: Palmefrugtkødets olie er 49% mættet, mens palmekerneolie og kokosolie er hhv. 81% og 86% mættet fedt.

Sammen med kokosolie, er palmeolie en af de få højt mættede vegetabilske fedtsyrer og er tyktflydende/fast ved stuetemperatur.

Palmeolie er ofte brugt som ingrediens i madlavning i det tropiske bælte Afrika, Sydøstasien og dele af Brasilien. Anvendelsen i den kommercielle madvareindustri og andre dele af verden er stort på grund af den lave pris og den høje oliesyrestabilitet (mættet) af det raffinerede produkt ved stegning. Desuden bruges det i kosmetik og biodiesel; EU brænder 4-5 mio tons om året i dieselmotorer og varmeforsyning med en drivhuseffekt der kan være værre end fossilt diesel, i mængder som er langt større end de største firmaers forbrug i madvarer og sæbe.

EU og Danmark lovgiver om biobrændstof.

Anvendelsen af palmeolie i madvarer og energi har vakt bekymring hos miljøaktivister. Det høje udbytte af træerne har sat gang i større dyrkning, som har ledt til rydning af skove i dele af Indonesien og Malaysia, for at gøre plads til oliepalme-monokultur. Det har resulteret i betydelige tab af naturareal til bl.a orangutangen, hvor begge arter er truet; specielt sumatra-orangutangen er blevet udnævnt til meget truet. I 2004 blev RSPO (Roundtable on Sustainable Palm Oil) stiftet, for at arbejde sammen med palmeolieindustrien vedrørende disse bekymringer. Derudover blev der som svar på rydning af skove, lavet en lov af regeringen i Malaysia, om at opretholde mindst halvdelen af nationens land dækket af skov. RSPO-områders skadelige virkning er mindre end i øvrige områder.

Historie

Menneskets brug af palmeolie kan dateres tilbage til 5.000 år siden; i sidste del af 1800-tallet opdagede arkæologer en masse, de fandt i en grotte på Abydos som var tilbage fra 3.000 f.kr. Man mener at handelsmænd bragte palmeolie til Egypten.

Palmeolie fra E. guineensis har længe været kendt i de vestlige og centrale dele af afrikanske lande, og er ofte brugt som stegeolie. Europæiske handelsmænd, der handlede med det vestlige Afrika, købte ofte palmeolie til stegning i Europa.

Palmeolie blev meget efterspurgt af britiske handelsmænd til anvendelse som smørelse for maskiner under den industrielle revolution.

Palmeolie er grundstenen i sæbeprodukter, såsom Lever Brothers' (nu Unilever) "Sunlight" sæbe, og det amerikanske mærke Palmolive.

Omkring 1870 var palmeolie den primære eksportvare i nogle afrikanske lande, såsom Ghana og Nigeria, selvom det blev overgået af kakao i 1880'erne.

Opbygning

Fedtsyrer
Hovedartikel: FedtsyrePalmeolie er som alt andet fedt, opbygget af fedtsyrer, esterificeret med glycerin. Palmeolie har en specielt høj koncentration af mættet fedt, specielt af den 16-carbon mættede fedtsyre palmitinsyre, deraf navnet. Monoumættet organisk syre er også den største bestanddel i palmeolie. Uraffineret palmeolie er den største kilde til tocotrienol, del af vitamin E-familien.

Den omtrentlige koncentration af fedtsyre i palmeolie:

Karotener
Rød palmeolie er rigt på karoten, såsom alfa-karoten, beta-karoten og lycopen, hvilket giver den karakteristiske mørkerøde farve.

Eksterne kilder og henvisninger

 Om palmeolie

Madolier
Vegetabilske olier

Palmeolie


Prodidomus palkai est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique d'Andhra Pradesh en Inde. Elle se rencontre vers Tirupati.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Cooke en 1972.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de John Palka.

Publication originale
 Cooke, 1972 : « Four new species of Prodidomus (Araneae: Prodidomidae) from south India. » Journal of the New York Entomological Society, , .

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique d'Andhra Pradesh

Prodidomus palkai


James Prinsep ( - ) est un érudit anglais, orientaliste et antiquaire. Il est le rédacteur fondateur du Journal de la Société asiatique du Bengale et est surtout connu pour avoir déchiffré les écritures Kharosthi et Brahmi de l'Inde ancienne. Il étudie, documente et illustre de nombreux aspects de la numismatique, de la Métallurgie, de la météorologie en plus de poursuivre sa carrière en Inde en tant que maître d'essai à la Monnaie de Bénarès.

Jeunesse

James Prinsep est le septième fils et le dixième enfant de  (1746–1830) et de sa femme, Sophia Elizabeth Auriol (1760–1850). John Prinsep va en Inde en 1771 avec presque pas d'argent et devient un planteur d'indigo prospère. Il retourne en Angleterre en 1787 avec une fortune de 40 000 £ et s'établit comme marchand des Indes orientales. Il déménage à Clifton en 1809 après avoir subi des pertes. Ses relations l'aident à trouver du travail pour tous ses fils et plusieurs membres de la famille Prinsep accèdent à des postes élevés en Inde. John Prinsep devient ensuite député. James étudie d'abord dans une école de Clifton dirigée par un certain M. Bullock, mais apprend davantage à la maison auprès de ses frères et sœurs aînés. Il montre un talent pour le dessin détaillé et l'invention mécanique, ce qui lui fait étudier l'architecture sous le doué mais excentrique Auguste Charles Pugin. Sa vue décline cependant en raison d'une infection et il ne peut pas se lancer dans une carrière dans l'architecture. Son père est informé d'une ouverture dans le département d'analyse de la Monnaie en Inde et l'envoie suivre une formation en chimie au Guy's Hospital et plus tard comme apprenti chez Robert Bingley, maître d'analyse à la Royal Mint de Londres (1818–19) .

Carrière en Inde

Prinsep trouve un poste de maître d'essai à la Monnaie de Calcutta et arrive à Calcutta avec son frère Henry Thoby le 15 septembre 1819. Moins d'un an après, il est envoyé par son supérieur, l'éminent orientaliste Horace Hayman Wilson, pour travailler comme maître d'essai à la Monnaie de Bénarès. Il reste à Bénarès jusqu'à la fermeture de cette Monnaie en 1830. Il retourne ensuite à Calcutta en tant que maître d'essai adjoint, et lorsque Wilson démissionne en 1832, il est nommé maître d'essai (prenant la place du candidat de Wilson à ce poste, James Atkinson) à la nouvelle monnaie d'argent conçue dans le style néo-grec par le major WN Forbes.

Son travail de maître d'essai l'amène à mener de nombreuses études scientifiques. Il travaille sur des moyens de mesurer avec précision les températures élevées dans les fours. La publication de sa technique dans les Philosophical Transactions de la Royal Society de Londres en 1828 conduit à son élection en tant que Fellow de la Royal Society. Il suggère la possibilité d'une mesure pyrométrique visuelle à l'aide d'une série calibrée de plaques de mica ainsi que l'utilisation de la dilatation thermique du platine, mais estime qu'une approche pratique consiste à utiliser des combinaisons calibrées d'alliages de platine, d'or et d'argent placés dans une coupelle ou un creuset et d'observer leur fonte. Il décrit également un pyromètre qui mesure l'expansion d'une petite quantité d'air contenue dans une ampoule en or . En 1833, il appelle à des réformes des poids et mesures indiens et préconise une monnaie uniforme basée sur la nouvelle roupie d'argent de la Compagnie des Indes orientales. Il conçoit également une balance si sensible qu'elle mesure trois millièmes de grain (≈0,19 mg) .

Architecture

James Prinsep continue à s'intéresser à l'architecture à Bénarès. Retrouvant la vue, il étudie et illustre l'architecture des temples, conçoit le nouveau bâtiment de la Monnaie à Bénarès ainsi qu'une église. En 1822, il mène une étude de Bénarès et produit une carte précise à l'échelle de 8 pouces à un mile. Cette carte est lithographiée en Angleterre. Il peint également une série d'aquarelles de monuments et de festivités à Bénarès qui sont envoyées à Londres en 1829 et publiées entre 1830 et 1834 sous le titre Bénarès illustré, dans une série de dessins. Il aide à concevoir un tunnel voûté pour drainer les lacs stagnants et améliorer l'assainissement des zones densément peuplées de Bénarès et construit un pont de pierre sur la rivière Karamansa. Il aide à restaurer les minarets d'Aurangzeb qui sont au bord de l'effondrement. Lorsqu'il s'installe à Calcutta, il propose d'aider à achever un canal qui a été planifié par son frère Thomas mais laissé inachevé par la mort de ce dernier en 1830. Le canal de Thomas relie la rivière Hooghly aux branches du Gange plus à l'est.

Société asiatique du Bengale

En 1829, le capitaine James D. Herbert lance une série intitulée Gleanings in Science. Le capitaine Herbert, cependant, est nommé astronome du roi d'Oudh en 1830, laissant la rédaction en chef du journal à James Prinsep, qui en est lui-même le principal contributeur. En 1832, il succède à HH Wilson comme secrétaire de la Société asiatique du Bengale et suggère que la Société reprenne Gleanings in Science et produise le Journal of the Asiatic Society. Prinsep devient l'éditeur fondateur de cette revue et rédige des articles sur la chimie, la minéralogie, la numismatique et sur l'étude des antiquités indiennes. Il s'intéresse aussi beaucoup à la météorologie et à la tabulation des observations et à l'analyse des données météorologiques de partout au pays. Il travaille sur l'étalonnage d'instruments de mesure de l'humidité et de la pression atmosphérique . Il continue à éditer le journal jusqu'à sa maladie en 1838 qui le conduit à quitter l'Inde et par la suite à sa mort. Il illustre de nombreuses planches du journal .

Numismate

Les pièces de monnaie sont le premier intérêt de Prinsep. Il interprète des pièces de monnaie de Bactriane et de Kushan ainsi que des pièces de la série indienne, notamment des pièces "poinçonnées" de la série Gupta. Prinsep suggère qu'il y a trois étapes; les pièces poinçonnées, les pièces frappées et les pièces moulées . Prinsep rend également compte de la monnaie indigène poinçonnée  notant qu'ils sont mieux connus dans l'est de l'Inde .

Philologue de l'écriture brahmi

À la suite du travail de Prinsep en tant que rédacteur en chef du journal de la Société asiatique, des pièces de monnaie et des copies d'inscriptions lui sont transmises de toute l'Inde, pour être déchiffrées, traduites et publiées .

Les premières tentatives réussies de déchiffrement de Brahmi sont faites en 1836 par le savant norvégien Christian Lassen, qui utilise les pièces bilingues grec-brahmi des rois indo-grecs Agathocles et Pantaleon pour identifier correctement plusieurs lettres de Brahmi . La tâche est ensuite accomplie par Prinsep, qui peut identifier le reste des caractères de Brahmi, avec l'aide d'Alexander Cunningham .

Dans une série de résultats qu'il publie entre 1836 et 1838, Prinsep peut déchiffrer les inscriptions sur les édits rupestres trouvés autour de l'Inde. Les édits en écriture Brahmi mentionnent un roi Devanampriya Piyadasi que Prinsep suppose initialement être un roi sri-lankais . Il peut ensuite associer ce titre à Ashoka sur la base de l'écriture pali du Sri Lanka qui lui est communiquée par George Turnour . Ces écritures sont trouvées sur les piliers de Delhi et d'Allahabad et sur des inscriptions rupestres des deux côtés de l'Inde, ainsi que l'écriture Kharosthi dans les pièces de monnaie et les inscriptions du nord-ouest. L'idée de Corpus Inscriptionum Indicarum, une collection d'épigraphie indienne, est suggérée pour la première fois par Prinsep et le travail est officiellement commencé par Sir Alexander Cunningham en 1877 . Ses études sur les inscriptions contribuent à l'établissement de la date des dynasties indiennes sur la base de références à Antiochus et à d'autres Grecs. Les recherches et les écrits de Prinsep ne se limitent pas à l'Inde. Il se plonge également dans l'histoire des débuts de l'Afghanistan, produisant plusieurs ouvrages traitant des découvertes archéologiques dans ce pays. De nombreuses collections sont envoyées par Alexander Burnes . Après la mort de James Prinsep, son frère Henry Prinsep publie en 1844 un volume explorant le travail du numismate sur les collections provenant d'Afghanistan .

Autres activités
Artiste et dessinateur talentueux, Prinsep réalise des croquis méticuleux de monuments antiques, d'astronomie, d'instruments, de fossiles et d'autres sujets. Il est également très intéressé par la compréhension de la météo. Il conçoit un baromètre modifié qui compense automatiquement la température . Il tient des registres météorologiques, en plus de fournir des baromètres aux volontaires et de résumer graphiquement les enregistrements des autres . Il mène des expériences sur des méthodes pratiques pour empêcher la rouille des surfaces de fer .

Vie privée
Prinsep épouse Harriet Sophia Aubert, fille aînée du lieutenant-colonel Jérémie Aubert (petit-fils d'Alexander Aubert) de l'armée du Bengale et de sa femme Hannah, à la cathédrale de Calcutta le 25 avril 1835. Ils ont une fille Eliza en 1837 qui est le seul enfant à survivre .

Il est élu membre de l'American Philosophical Society en 1839 .

Prinsep s'est littéralement tué au travail. À partir de 1838, il commence à souffrir de maux de tête récurrents et de maladies. On pense initialement que cela est lié à une affection hépatique (bilieuse) et il est contraint de s'éloigner de ses études et part pour l'Angleterre en novembre 1838 à bord du Herefordshire . Il arrive en Angleterre en mauvaise santé et ne s'en est pas remis. Il meurt le 22 avril 1840 chez sa sœur Sophia Haldimand au 31 Belgrave Square d'une " Encéphalomalacie " . Un genre de plante Prinsepia est nommé en son honneur par le botaniste John Forbes Royle en 1839 en reconnaissance de son travail .

La nouvelle de sa mort parvient en Inde et plusieurs mémoriaux sont commandés. Un buste à l'Asiatic Society devait être réalisé par Francis Chantrey mais est terminé par Henry Weekes. Prinsep Ghat, un porche palladien sur la rive de la rivière Hooghly conçu par W. Fitzgerald en 1843, est érigé à sa mémoire par les citoyens de Calcutta  . Une partie de sa collection originale de pièces de monnaie et d'objets anciens du sous-continent indien se trouve maintenant au British Museum de Londres .

Références

Notes et références

 Kejariwal, OP (1993), The Prinseps of India: A Personal Quest . Les archives indiennes, 42 (1-2)
 Allbrook, Malcolm (2008), « Famille impériale » : Le Prinseps, l'Empire et le gouvernement colonial en Inde et en Australie, Ph.D. thèse, Griffith University, Australie.
 James Prinsep et OP Kejariwal (2009), "Benares Illustrated" et "James Prinsep and Benares", Pilgrims Publishing , .

Liens externes

Membre de la Royal Society
Orientaliste britannique
Indianiste
Numismate britannique
Décès en avril 1840
Naissance en août 1799
Décès à 40 ans

James Prinsep


A59 may refer to:

 A59 road, a road connecting Liverpool and York in England
 A59 motorway (Netherlands), a road connecting Willemstad and Oss
 One of the Encyclopaedia of Chess Openings codes for the Benko Gambit in chess

A59


أصحاب الكهف (بالفارسية: اصحاب كهف يا مردان آنجلس) مسلسل تلفزيوني تاريخي إيراني أنتج عام 1999، يروي قصة اتت بعد رفع المسيح إلى السماء بسنوات عندما كان بنو إسرائيل يقتلون كل من يعتقد بالديانة المسيحية.

قصة المسلسل
يروي المسلسل قصة حدثت في فترة حكم الإمبراطور دقيانوس وذلك بعد رفع المسيح إلى السماء بسنوات، عندما كان بنو إسرائيل يقتلون كل من يؤمن بالله، تروي القصة حكاية اشخاص كانوا يخفون إيمانهم بالله وعندما كشفوا عن ايمانهم هربو إلى كهف وبقدرة الله ناموا في الكهف لمدة 309 سنوات وظن الناس بانهم ماتوا ولم يستطع أحد الدخول اليهم واستيقظوا بعد كل هذه الأعوام وشاهدوا التغيرات التي حصلت، وفي النهاية وقبل موتهم آمن بمعتقدهم الكثيرين ثم ماتوا بعد ذلك مرتاحين. عرض هذا المسلسل بعدة لغات وقد لاقى اعجاب الكثيرين من بلدان مختلفة ومن العديد من الأديان.

مسلسل اصحاب الكهف أو رجال انجلوس رواية مقتبسة من القرآن وقد انتج الكثير من المخرجين السينمائيين افلام على أساس هذه الرواية القرآنية، لكن مسلسل اصحاب الكهف المنتج بواسطة المخرج السينمائي الإيراني فرج الله سلحشور يعتبر أفضلها، سجلت الكثير من الأعمال والمسلسلات الروائية القرآنية للمخرج فرج الله سلحشور منها: مسلسلي النبي أيوب والنبي يوسف.

طاقم العمل
 المخرج: فرج الله سلحشور
 المنتج: محسن علي أكبري
 السيناريو: محمد سعيد بهمن بور
 الممثلين: جعفر دهقان ومهتاب كرامتي وجهانبخش سلطاني وحسين ياري ورضا ايرانمنش واردلان شجاع كاوه و....

الأصوات العربية
 محمد إبراهيم - مكسميليان
 صبحي عيط - دياكليتيانوس
 جهاد الأطرش - يوليوس
 ربى الشريف - هيلين
 إسماعيل نعنوع - القاضي
 علي سعد
 جان قسيس
 هاني أحمد
 عمر ميقاتي
 وسن إبراهيم
 حسن حمدان
 حسني بدر الدين
 منى مجذوب
 شربل أيوب
 ربيع بحر صافي
 أيمن بيطار
 فادي الرفاعي
 شربل زيادة
 سهير ناصر الدين
 محمود هزيمة
 علي شقير
 علي فقيه
 جمال حمدان
 رضوان راضي
 سعد حمدان
 عدي رعد
 بسام القادري

روابط خارجية

مصادر

مسلسل اصحاب الكهف

الأناضول الرومانية
أفلام إيرانية
أفلام باللغة الفارسية
أفلام تاريخية إيرانية
أفلام تقع أحداثها في الإمبراطورية الرومانية
أفلام دراما إيرانية
أفلام عن المسيحية
أفلام مبنية على القرآن
مسلسلات تلفزيونية إسلامية
مسلسلات تلفزيونية إيرانية بدأ عرضها في 1998
مسلسلات تلفزيونية تاريخية إيرانية
مسلسلات تلفزيونية دينية تاريخية

أصحاب الكهف (مسلسل)


Malta este împărțită în 5 regiuni (în ). Ini'ial au fost create trei regiuni prin Legea Consiliilor locale din 1993 și au fost integrate în constituția din 2001. Două dintre regiuni au fost împărțite în regiuni mai mici prin Legea nr. XVI din 2009, iar acum există cinci regiuni.

Fiecare regiune are un Comitet Regional (în ), care constă dintr-un președinte regional, un vicepreședinte, un secretar executiv și între 10 și 14 membri.

Listă

Regiunile actuale

Foste regiuni

Referințe

Regiunile Maltei
Geografia Maltei

Regiunile Maltei


1. listopada
Hrvatska neće odustati od postojećeg nacrta Rezolucije o produženju mandata UNPROFOR-a, koji podržava 14 članica Vijeća sigurnosti, unatoč protivljenja Rusije, koja se protivi formulaciji kojom se imenuje Srbiju kao izvor sukoba, izjavio hrvatski ambasador u UN dr. Mario Nobilo.
Mi, žene, djeca, roditelji i braća već treću godinu uzalud tragamo za 12.751 nestalom osobom, moleći Međunarodni Crveni križ, UNPROFOR, međunarodne organizacije za zločine da nam pomognu. Ovakav UNPROFOR nije nam potreban, stoji u Deklaraciji hrvatskih žrtava rata upućenoj iz Zagreba javnosti.

2. listopada
Hrvatska je pristala na još jedno tehničko, kratkotrajno produženje mandata UNPROFOR-a, s iskrenom nadom da će Vijeće sigurnosti prihvatiti nacrt rezolucije u predloženom obliku, tim više što je naznačilo da više neće biti rasprave o sadržaju rezolucije, stoji u priopćenju sa sjednice Vijeća obrane i nacionalne sigurnosti u Zagrebu.
Svjetska organizacija poručuje Srbima u okupiranim područjima, a i u Beogradu, da mirno napuste ta područja, a nama jamči da imamo pravo da ih vratimo na miran način, a ako bude trebalo i svim sredstvima, pa i oružjem, rekao dr. Tuđman otvarajući novu stazu zračne luke Osijek.
Nizozemski pravnik dr. Frits Kalshofen otkazao glavnom tajniku UN dužnost predsjednika Komisiji UN za ratne zločine u bivšoj Jugoslaviji, zbog sabotiranja Tajništva UN, nekih članica Vijeća sigurnosti, i međusobnih sukoba u komisiji, javljaju nizozemska sredstva priopćavanja.

3. listopada
Izaslanstvo HVO-a i muslimanske vojske potpisala u Međugorju, u nazočnosti visokih dužnosnika UNPROFOR-a, Memorandum o prekidu vatre i zaštiti civilnog pučanstva u Mostaru i drugim područjima Herceg-Bosne, javlja HABENA.
HVO i brigada Kralj Tvrtko iz Sarajeva samostalni su politički i vojni subjekti hrvatskog naroda u Sarajevu i ultimatum 1. korpusa muslimanske vojske, da mu prepuste svoje položaje, flagrantna je povreda autonomnog prava na obranu Hrvata u Sarajevu s nesagledivim posljedicama, stoji u pismu predsjednika HR Herceg-Bosna mr. Mate Bobana zapovjedniku UNPROFOR-a generalu Briquemontu.
Ako Hrvatska krene u oslobađanje okupiranih teritorija proglasit ćemo opću mobilizaciju i krenuti u obranu republike srpske krajine, točnije u napad na Hrvatsku, izjavio na Palama vođa bosanskih Srba Radovan Karadžić.

4. listopada
Vijeće sigurnosti UN usvojilo Rezoluciju br. 871, kojom su prihvaćeni uglavnom svi hrvatski zahtjevi u svezi mandata UNPROFOR-a, kojem je produžen mandat u Hrvatskoj za 6 mjeseci.
Predsjednik BiH Alija Izetbegović, posredstvom zapovjedništva francuskog bataljuna UNPROFOR-a u Velikoj Kladuši, proslijedio ultimatum Frikretu Abdiću da se poništi odluka o osnivanju Autonomne Pokrajine Zapadna Bosna.
Izvršni odbor Muslimanske demokratske stranke izdao u Mostaru priopćenje za javnost da odlučno podupire proglašenje AP Zapadna Bosna, smatrajući taj čin izrazom demokratske volje golemog dijela Muslimana s tih prostora.
Predsjednik HR Herceg-Bosne Mate Boban uputio pismo zapovjedniku UNPROFOR-a u BiH Francisu Briquemontu, u kojem zahtijeva da UNPROFOR zaštiti integritet HVO-a i hrvatskog pučanstva sukladno svom mandatu.
U Moskvi ruski predsjednik Jeljcin slomio pobunu parlamenta.
Na Vrdima, padinama Čabulje iznad Mostara, pripadnici HVO iznijeli tešku obrambenu bitku protiv Armije BiH koja je izvodila zloglasnu operaciju Neretva 93. Tog i sljedećeg dana vodila se odlučujuća bitka između Armije BiH potpomognute ratnicima s Bliskog Istoka i HVO-a. ABiH zaustavljena je na crti Hrvatskog vijeća obrane u zoni odgovornosti grudske brigade Viteza Ranka Bobana.Marta G.: Obilježena 26. obljetnica stradanja hrvatskih vitezova na Vrdima iznad Mostara  Kamenjar.com. 7. listopada 2019. Pristupljeno 24. listopada 2019.

5. listopada
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman ocijenio najnoviju Rezoluciju Vijeća sigurnosti 871 kao afirmaciju hrvatske politike koja je išla za tim da se problemi riješe na miran način.
Predstavnici članica Vijeća sigurnosti - SAD, Rusije, Britanije i Francuske - izjavili u New Yorku da Rezolucija 871 upućuje na teritorijalni integritet Hrvatske uz zaštitu legitimnih prava manjina, te na jasnu poruku Beogradu da se prestane miješati u unutarnje stvari Hrvatske.
Hrvati su imali 11 posto od svih poginulih žrtava u Sarajevu što je znatno više od njihova udjela u pučanstvu- samo HVO ima 80 poginulih i 236 ranjenih, izjavio Slavko Zelić, predsjednik HVO-a Sarajeva.
Najnoviji rezultati prvog tjedna temeljitog popisa izbjeglica u Sloveniji pokazuju da ova država, umjesto nešto više od 100.000 svojedobno prijavljenih, ugošćuje tek 29.000 izbjeglica.
U Predsjedničkim dvorima u Zagrebu dr. Tuđmanu vjerodajnice predali veleposlanici Španjolske, Kanade, Švicarske i Belgije.

6. listopada
Rezolucija 871 UN-a učvršćuje međunarodni položaj Hrvatske i važno je da je slika Hrvatske u međunarodnoj javnosti bitno poboljšana, izjavio ministar inozemnih poslova Hrvatske dr. Mate Granić po povratku iz New Yorka u Zagreb.
Komisija za izbjeglice UN u Ženevi objavila da se Hrvatska po broju primljenih izbjeglica nalazi na visokom sedmom mjestu u svijetu, dok predvode Iran i Pakistan.
Na Sajmu knjiga u Frankfurtu predstavljena na njemačkom jeziku knjiga dr. Franje Tuđmana Bespuća povijesne zbiljnosti.

7. listopada
Predsjednik dr. Tuđman iznio u Zagrebu hrvatske zahtjeve u svezi s Rezolucijom 871 dužnosnicima Konferencije o bivšoj Jugoslaviji i UNPROFOR-a.
Telekomunikacijske veze za područja pod kontrolom UNPROFOR-a ne mogu ići preko Beograda jer se tako legalizira srpska okupacija dijela teritorija Hrvatske, stoji u prosvjednom pismu hrvatskog veleposlanika pri UN dr. Maria Nobila predsjedniku Vijeća sigurnosti Ronaldu Motu Sardenbergu.
Vijeće obrane i nacionalne sigurnosti zaključilo u Zagrebu da se odmah zaduže sva državna tijela i lokalne razine u provedbu Rezolucije 871, a povjerenstvo za UNPROFOR razradit će konkretan i detaljan plan mjera.
Gorjela cijela bojišnica od Zadra do Šibenika, mnoštvom projektila napadnuti Zadar, Biograd, Sv. Filip Jakov, Turanj, Pakoštane, Vodice i Šibenik.
Predsjednik Predsjedništva BiH Alija Izetbegović izjavio u New Yorku da neće prihvatiti Ženevski mirovni plan ako njegovi zahtjevi ne budu prihvaćeni, čak i ako to znači produljenje rata tijekom zime.

8. listopada
Dva su osnovna problema u Hrvatskoj što se tiče ostvarenja ljudskih prava: jedna četvrtina zemlje je i dalje pod okupacijom, a Hrvatska je opterećena svim aspektima i posljedicama rata u BiH, rekao dr. Mate Granić na summitu Europskog vijeća u Beču.
Hrvatska većina u užem području grada Mostara nije sporna u posljednjih sto godina, stoji u pismu predsjednika HR Herceg-Bosne Mate Bobana glavnom tajniku Zapadnoeuropske unije Van Eekelenu.
Zagrebačko zapovjedništvo UNPROFOR-a objavilo osnivanje posebne komisije koja će istraživati navode o neprimjerenom ponašanju zaštitnih snaga, UNHCR i ostalih humanitarnih organizacija.
Zatražio sam pojačanje od 4 bataljuna (4.000 ljudi) za provedbu Rezolucije 871 - izjavio general Jean Cot, zapovjednik UNPROFOR-a.
Predsjednik BiH Alija Izetbegović izjavio talijanskom državnom radiju da pojedini vođe bosanskih Hrvata nastavljaju politiku etničkog čišćenja, ali da Hrvatska to nastoji zaustaviti.

9. listopada
Tražeći rješenja za BiH predložili smo da sve strane prihvate rješenje do kog bi došlo u okviru Ženevske konferencije, da se NATO angažira kao mirovna snaga, a razgraničenja povjere međunarodnoj komisiji, rekao predsjednik Tuđman po povratku u Zagreb sa summita u Beču.
Šefovi država ili vlada 32 zemlje, članice Vijeća Europe, prihvatili Deklaraciju o ljudskim pravima i pravima manjina na svom sastanku u Beču, te dogovorili uspostavljanje Stalnog suda za ljudska prava, umjesto postojećeg, koji se sastaje povremeno - javlja HINA.
Ured predsjednika Republike Herceg-Bosne iz Splita uputio svjetskoj javnosti apel za spas 80-ak ranjenih Hrvata koji se ne mogu izvući iz Sarajeva.

10. listopada
U strahu za gole živote Hrvati iz Zenice svu svoju imovinu prodaju u bescjenje i potplaćuju Muslimane da ih izvedu iz grada, te kroz planinska bespuća i minska polja stižu u Vareš skrhani nesrećom, izjavio predsjednik HVO Vareša Anto Pejčinović.
U incidentu na mostu preko Dunava kod Batine pripadnici srpskih dobrovoljačkih jedinica Željka Ražnatovića Arkana pretukli belgijske pripadnike UNPROFOR-a i trojicu lakše ozlijedili, izjavio u Zagrebu predstavnik UNPROFOR-a Kiran Singh.
U razgovoru za austrijsku agenciju APA, dr. Mate Granić izjavio u Beču da se stvaraju umjetne prepreke za prijam Hrvatske u Vijeće Europe, ali da vjeruje da će Hrvatska uskoro postati članicom.

11. listopada
Ako Srbi u Hrvatskoj i Beograd, koji iza njih stoji, ne pristanu na provedbu svih rezolucija, Vijeće sigurnosti donijet će odluku o peacemaking snagama, ili ćemo biti pred odlukom da mirovnim snagama otkažemo mandat - izjavio predsjednik Tuđman na konferenciji za novinare u Zagrebu.
Karlovačko Vojno odvjetništvo podiglo pred Vojnim sudom u Karlovcu optužnicu protiv desetorice pripadnika srpskih postrojba uhićenih u akciji Hrvatske vojske na području Divosela 10. rujna.
Muslimanske snage odbile mogućnost evakuiranja hrvatskih ranjenika iz Nove Bile, uvjetujući njihovo izmještanje novim evakuiranjem samo muslimanskih ranjenika, priopćio Odjel za ljudska prava i humanitarna pitanja HR Herceg-Bosne.
Armija BiH uskoro će osloboditi sve okupirane teritorije od Bihaća do Foče, a što se tiče Neuma i Mostara, to su povijesno uvijek bili muslimanski gradovi,naglasio Rasim Delić na zboru u Bihaću, javio Radio Cazin.
Londonski sud odlučio da se račun tzv. Narodne banke Jugoslavije, koji je u procesu raspada SFRJ prisvojila Srbija, ne može koristiti za plaćanje srbijanskih narudžbi u inozemstvu.

12. listopada
Skupina građana srpske nacionalnosti sa zbora u Karlovcu pozvala sve građane srpske nacionalnosti da utječu svojim obiteljskim i prijateljskim vezama na pobunjene Srbe u UNPA zonama da prihvate Republiku Hrvatsku kao svoju domovinu.
Svi ubijeni u akciji Hrvatske vojske na Divoselo, Čitluk i Počitelj bili su naoružani, nosili su uniforme i pružali aktivan otpor, stoji u pismu ministra Granića izvjestitelju UN za bivšu Jugoslaviju Tadeuszu Mazowieckom o ulasku hrvatskih snaga u Medak.
Međunarodni Crveni križ evidentirao je samo 850 Hrvata zatočenih u muslimanskim logorima, a podnesenim zahtjevom tražimo 3.575 vojnika, 11.323 civila, 2 fratra, 3 časne sestre i 26 članova čelništva HDZ-a i zapovjedništva HVO-a iz Konjica, rekao predsjednik Ureda za zamjenu zarobljenika HR Herceg-Bosne Berislav Pušić u Mostaru.
Bivši zapovjednik snaga UN u BiH francuski general Philippe Morillon zatražio, u svom predavanju u Londonu, da se BiH proglasi protektoratom UN, te da se nad njim uspostavi uprava Svjetske organizacije uz pomoć vojnih snaga UN.

13. listopada
Naglašavam svu spremnost Hrvatske da u sklopu svojih mogućnosti utječe na potpunu provedbu Deklaracije, koju su u Ženevi 14. rujna 1993. potpisali predsjednici dr. Tuđman i Izetbegović, kao i poštovanje Ženevskih konvencija te međunarodnog humanog prava, poručuje dr. Mate Granić u pismu ministru vanjskih poslova BiH dr. Harisu Silajdžiću.
U bolnici u Novoj Bili, u kojoj se nalazi 110 ranjenih Hrvata, stanje je kritično, a ne postoji mogućnost premještanja u neki opskrbljeniji bolnički centar, javlja Press-služba HVO iz Novog Travnika.

16. listopada
Na Općem saboru Hrvatske demokratske zajednice dr. Franjo Tuđman, velikom većinom glasova, ponovo izabran za predsjednika stranke, za glavnog tajnika izabran dr. Jure Radić, a za potpredsjednike Mate Granić, Franjo Gregurić, Marijan Šunjić, Gojko Šušak i Nikica Valentić.
Ovisit će više o vodstvu, nego o samom programu stranke, kako će nas primiti svjetska politika i oni čimbenici o kojima ovisi sudbina Hrvatske, istaknuo dr. Franjo Tuđman nakon ponovnog izbora za predsjednika HDZ, napominjući kako valja imati na umu da se Hrvatskoj s mnogih strana traži svaka greška.
Ne možemo se pomiriti ni s kakvim političkim rješenjem o budućnosti BiH, koje bi ozakonilo uništenje više od polovice članova i imovine Katoličke crkve i hrvatskog naroda u BiH, stoji u zajedničkoj izjavi katoličkih biskupa Hrvatske i BiH sa Sabora u Splitu.
U povodu izjave biskupskog vikara talijanskih oružanih snaga Angela Santarosse agenciji ANSA, koji je, uz ostalo, rekao da hrvatski katolički svijet ne želi mir, odnosno da ga želi tek kad nametne svoje nacionalističke uvjete..., kardinal Franjo Kuharić, na Saboru biskupa u Splitu, izjavio da je javnost zaprepaštena takvom optužbom i klevetom Crkve u Hrvata i hrvatskog naroda, te da će tražiti javnu ispriku ili da Santarossa svoje tvrdnje dokaže.

17. listopada
Iz muslimanskih logora odmah bi trebalo biti pušteno 314 Hrvata a iz hrvatskih 750 Muslimana, a predviđena je zamjena još 100 zatočenih Muslimanima i Hrvata, izjavili u Međugorju hrvatski ministar Granić i predsjednik vlade HR HB Jadranko Prlić, javlja HABENA.
Američki predsjednik Bill Clinton, u intervjuu Washington Postu, priznao pogreške svjetske politike u BiH, rekavši kako je čvrsto uvjeren da su UN učinili tešku pogrešku, primjenjujući BiH embargo na oružje nakon što su je priznali. Imao sam osjećaj da Britanci i Francuzi procjenjuju kako je važnije izbjeći skidanje embarga nego spasiti tu zemlju.
Neum je hrvatski grad i u njemu živi više od 90 posto Hrvata, dok je u prijašnjim razdobljima taj postotak bio i viši, osim toga 97 posto zemljišta u katastru je vlasništvo Hrvata, a najbliže parcele Muslimana i Srba su 40-ak kilometara od mora, izjavio gradonačelnik Neuma Ivan Bender francuskom veleposlaniku u Hrvatskoj George-Marie Chenu.

18. listopada
Poglavarstva i vijeća Labina, Novigrada, Umaga, Buja, Pazina, Poreča i Rovinjaizrazila zabrinutost glede najavljenog dolaska 4.000 izbjeglih Hrvata iz srednje Bosne, s obzirom na promjenu demografske slike Istre, a predsjedništvo Istarskog demokratskog sabora na sjednici u Pazinu osudilo provođenje ove akcije u organizaciji Ministarstva obrane Republike Hrvatske.
Pripadnici Armije BiH oružano su napali Hrvate sela Duboštica (općina Vareš) i brutalno ubili 6 hrvatskih civila.
Prema izvješćima Petog korpusa Armije BiH iz Cazina, postoje indicije da su napadi srpskog agresora na svim linijama obrane Bihaća, Bužima i slobodnog teritorija Bosanske Krupe koordinirani s Abdićevom vojskom, jer su uslijedili nakon ulaska Petog korpusa u Cazin.

19. listopada
Slovenci prosvjeduju protiv smještaja 1.500 izbjeglica, Hrvata iz središnje Bosne, u turističko naselje Pineta u istarskom Novigradu slovenskog vlasnika.
Pripadnici Armije BiH oružano su napali Hrvate sela Kopijari (općina Vareš) i brutalno ubili 6 Hrvata.
Iz Sabirnog centra u Gabeli oslobođeno više od 700 zatočenih Muslimana, uglavnom vojnih obveznika, od kojih je 180 odlučilo ostati u Čapljini, dok im preko Crvenog križa ne stignu dokumenti za odlazak u zemlje Europe, javlja HINA.
Prema dogovoru Hrvata i Muslimana u BiH o procesu oslobađanja zatočenika, ovih bi dana proces zamjene trebao obuhvatiti 6.000 ljudi, javlja HINA.

20. listopada
Divoselo, Čitluk, pa i Počitelj, bili su do akcije Hrvatske vojske terorističke vojne utvrde, ratna zona iz koje je dvije godine razaran Gospić, izjavio novinarima načelnik Političke uprava Ministarstva obrane Drago Krpina na konferenciji u Zagrebu.
Nakon višesatnog odugovlačenja Muslimani ipak oslobodili iz logora u Čelebiću i Pavasovićima 307 Hrvata, javljaju sredstva priopćavanja iz Mostara.
Konvoj od 130 vozila dovezao u Čapljinu oko 6.000 Hrvata, prognanika iz Kaknja, koji su nekoliko proteklih mjeseci boravili kao izbjeglice u Varešu. Od njih će 1.500 krenuti preko Ploča brodovima za Istru, 1.000 će biti smješteno u Livnu, a svi ostali ostaju u Čapljini.

21. listopada
Ne znamo kakva je sudbina više od 10.000 hrvatskih građana civila i boraca, nakon okupacije nekih dijelova hrvatskog teritorija od strane srpskih paravojnih i neregularnih jedinica uz pomoć bivše JNA. Držimo da međunarodna zajednica mora izvršiti pritisak na Beograd i lokalne Srbe da poštuju budimpeštanski sporazum te da oslobode sve ratne zarobljenike i zatočenike, stoji u pismu veleposlanika Republike Hrvatske pri UN Marija Nobila upućenom Boutrosu Ghaliju.
Jedini siguran podatak koji donekle upućuje na razmjere stradanja djece u ratu u BiH, jest njihov udio (oko 56 posto) u ukupnom broju od 276.584 izbjeglica smještenih u Hrvatskoj, prema evidenciji Ureda za prognanike pri hrvatskoj Vladi, priopćava HINA.
Milošević raspustio srbijanski parlament i još jednom pokazao tko je gazda u Srbiji.
Ministri 16 članica obrane NATO-a u Travemuendeu priznali da je NATO zatajio u Bosni, da je trebao već na početku odlučnije i djelotvornije reagirati, te nije bilo čak ni uobičajene razmjene obavještajnih podataka zbog nejedinstva Europljana.

22. listopada
Cedric Thomberry, zamjenik šefa misije UNPROFOR-a i šef civilnog sektora, odlazi sa sadašnjih funkcija, potvrdio jučer supredsjedatelj Međunarodne konferencije o bivšoj Jugoslaviji Thorwald Stoltenberg hrvatskim novinarima u Zagrebu.
Zbrinjavanje prognanika i izbjeglica trebalo bi ući u Vladin interventni program kako bi se izbjegle nasilne demografske promjene, rekao je vijećnik IDS-a Dino Debeljuh na sjednici Županije istarske u Rovinju.
Predsjednici AP Zapadne Bosne i HR Herceg Bosne, Fikret Abdić i Mate Boban potpisali u Zagrebu zajedničku izjavu kojoj se promjene u sastavu Predsjedništva BiH, što ih je ono donijelo s Alijom Izetbegovićem na čelu, smatraju neustavnim i nasilnim, javlja HINA.
Vijeće sigurnosti UN odlučilo imenovati vrhovnog tužitelja Venezuele Ramona Escovara-Saloma za tužitelja Međunarodnog suda za zločine počinjene na području bivše Jugoslavije.
Malezijski premijer Mahathir Mohamed na summitu Commonweltha u Limasolu, pred vođama 47 zemalja oštro kritizirao san o velikoj Srbiji, u čije su ime počinjeni krvavi masakri, te pozvao Commonwelth da se pokrene kako bi se okončao holokaust u BiH, javfja HINA.
Fikret Abdić i Radovan Karadžić, u nazočnosti Slobodana Miloševića, potpisali u Beogradu deklaraciju u kojoj republika srpska uvažava postojanje, volju građana i legalnu vlast Autonomne pokrajine Zapadne Bosne Republike Bosne, jedne od triju konstitutivnih republika Unije BiH, kako je predviđeno mirovnim planom Owena i Stoltenberga, dok, Zapadna Bosna uvažava postojanje i legalnu vlast republike srpske, jedne od triju konstitutivnih republika Unije BiH, kako je također predviđeno Owen-Stohenbergovim planom.

23. listopada
Treba očekivati da će Srbi u Hrvatskoj shvatiti da im tu nema života ako ne priznaju državu Hrvatsku i nadam se da će Srbi koji žive među nama moći uvjeriti braću u Kninu, da prihvate pruženu im ruku i ostave se oružja... Nažalost, naša briga da pružimo kruha ne samo prognanim Hrvatima nego i muslimanskim izbjeglicama, vratila nam se kroz nezahvalnost, pa čak i oružanom agresijom. No, uvjeravam vas da će sva sporna pitanja biti riješena, rekao predsjednik Tuđman na svečanom obilježavanju Dana hrane u Zagrebu.
Vjerujemo u skandinavsko rješenje, rekao u Zagrebu supredsjedatelj Konferencije o bivšoj Jugoslaviji Thorvald Stoltenberg u razgovoru s novinarima o rješavanju postjugoslavenske krize.
Stotine Mostaraca već peti dan čeka pred mostarskim Uredom za razmjenu zarobljenika oslobađanje više od stotinu Hrvata zatočenih u muslimanskim logorima na lijevoj obali Neretve.
Postrojbe Ramske brigade zauzele važne muslimanske položaje na ramsko-usorskom bojištu, na strani Muslimana poginulo dvadesetak vojnika, među kojima i tri mudžahedina, javljaju hrvatski mediji iz Rame.

24. listopada
Muslimanska Armija BiH pokrenula snažan napad na Vareš, hrvatsku enklavu u središnjoj Bosni, izjavio agenciji Reuter glasnogovornik UNPROFOR-a u Sarajevu Bill Aikman.

25. listopada
Glavni tajnik UN Boutros Ghali predložio u Kairu sazivanje nove međunarodne konferencije o rješenju sukoba u bivšoj Jugoslaviji na kojoj bi sudjelovale sve države sudionice londonske konferencije održane kolovoza prošle godine.
Srbi minirali željeznički most na pruzi Banova Jaruga-Virovitica između stanica Brezine i Poljana, kilometar zapadno od Lipika.
Fikret Abdić uputio otvoreno pismo Aliji Izetbegoviću u kojem ga optužuje da je svojom politikom pridonio zločinima nad Muslimanima.
Hrvatska je jedna od 17 novih članica UNESCO-a koje su dobile stalno i punopravno mjesto izglasano na početku Glavne skupštine ove međunarodne organizacije za školovanje, znanost i kulturu u Parizu.

26. listopada
Jasenovac je bio posljedica ideološke podjele Europe i svijeta na dvije glavne suprotstavljene ideje - fašizma i komunizma. Moja je zamisao da on bude mjesto pomirbe, rekao predsjednik Franjo Tuđman u intervjuu tjedniku Danas.
Na sastanku u dužnosnicima hrvatske civile vlasti i policije u Sisku predstavnici UNPROFOR-a prvi put službeno priznali dolazak terorista iz Srbije i Bosne u UNPA zonu.
U sklopu borbe protiv organiziranog ratnog kriminala, u Sarajevu pripadnici MUP-a i oružanih snaga BiH uhitili 146 pripadnika 9. motorizirane i 10. brdske brigade, javlja HINA.
Slovenija i Hrvatska su po strahoti svojih nacionalizama gore od fašističke Italije, ustvrdio msgr. Vitale Bommarce, nadbiskup Gorizie,u intervjuu tjedniku dijeceze Gente Veneta.
Čelnici Demokratskog saveza vojvođanskih Mađara upozoravaju da bi zbog sveopće bijede i pritisaka oko 600 mađarskih obitelji moglo uskoro napustiti zemlju, javljaju mađarska sredstva priopćavanja.

28. listopada
Podnijet ćemo konkretne prijedloge zavedenim Srbima u okupiranim područjima da im se osiguraju građanska i etnička prava, da im dokažemo da mogu živjeti u miru i skladu s hrvatskim narodom, rekao predsjednik Tuđman prigodom posjeta Koprivničko-križevačkoj Županiji.
Monsignor Santarossa, vikar vojnog biskupa i glavni kapelan za sjeveroistočnu oblast talijanskih oružanih snaga, uputio pismo kardinalu Kuhariću i ispravak agenciji ANSA, u kojem navodi da su neke njegove rečenice iz općirnog teksta zapažanja s puta po Hrvatskoj uzete iz konteksta.
U Rastovcu pokraj Novog Travnika pronađeno sedam mrtvih tijela staraca i djece koje je proteklog utorka mučki pogubila diverzantska skupina mudžahedina, kada je upala u selo, priopćilo zapovjedništvo Zbornog područja HVO Vitez.
HVO je razorio Stupni Do kraj Vareša, tvrdi UNPROFOR, dok Ured predsjednika HR BH tvrdi da se radi isključivo o obrani Hrvata u Varešu, javlja HINA.
Lord Owen u svom izvještaju ministrima EZ optužio Hrvatsku za komadanje BiH, dok je, prema njegovu mišljenju, Srbija suglasna da se BiH sačuva, piše njemački Suddeutsche Zeitung.
Kninski četnici čuvaju preostale Hrvate u rezervatima, smještaju ih u kuće koje ne smiju napuštati, svjedoči 13 staraca iz okupiranih prominskih sela stiglih preko bojišnice kod Otočca na slobodni teritorij.
Istekao ultimatum zapovjednika 5. korpusa Armije BiH Ramiza Drekovića HVO-u u AP Zapadna Bosna, u kojem se zahtijeva smjena svih zapovjednika HVO-a koji na tom području kontroliraju oko 50 km bojišnice prema srpskim položajima, javlja HINA.
Ministrica SRJ Margit Savović opovrgava navode Memoranduma Udruge Hrvata izbjeglih iz Vojvodine, da ih se iselilo čak 30,000, već priznaje samo 6,000 obitelji.

29. listopada
Pročelnik Ureda za zaštitu ljudskih prava HR Herceg-Bosne Vladislav Pogarčić uputio prosvjedno pismo zapovjedniku UNPROFOR-a za BiH generalu Briquemontu i zapovjedniku britanskog bataljuna UN za BiH generalu Vereau Hayesu, u povodu izjava britanskog časnika Angusa Ramseya o slučaju 'Stupni Do', u kome on izjednačenje istragu muslimanskog zločina nad hrvatskim civilnim pučanstvom u selu Rastovcis onom koja se vodi u Stupnom Dolu, javlja HABENA iz Mostara.
Pripadnici nordijskog bataljuna UN u selu Stupni Do do petka pronašli 25 mrtvih tijela, od kojih su neka bila masakrirana, izvijestili u Uredu za javnost UNPROFOR-a u Zagrebu.
Bili smo vrlo neskloni raspadu Jugoslavije, jer smo slutili rat, izjavio ministar vanjskih poslova Velike Britanije Douglas Hogg u intervjuu za Večernji list.
Dozapovjednik GS HVO general bojnik Milivoj Petković zapovijedio izvršenje cjelovite istrage u svezi s događajem u Stupnom Dolu, javlja HABENA.
Ako se ne pojavi neka nova zapreka, ovi bi dana trebalo početi istraživanje Ovčare, jedne od masovnih grobnica iz velikosrpskog osvajačkog rata, izjavio za Večernji list Cherif Bassiouni, predsjedavatelj Komisije UN za istraživanje ratnih zločina.

30. listopada
Hrvatska oštro osuđuje sve zločine neovisno o počiniteljima, ali ne može se ne primijetiti, to da zločini nad Hrvatima ne dobivaju takvu medijsku pozornost svjetske javnosti, a ni zabrinutost političkih krugova, za razliku od slučajeva u kojima stradaju Muslimani, stoji u priopćenju iz Ureda predsjednika Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman u svezi s komentarima događaja u Stupnom Dolu.
Pripadnici Armije BiH oružano su napali Hrvate sela Mogulic (općina Olovo) i ubili 5 hrvatskih civila.
Pripadnici Armije BiH napali su prostor grada Vareša i ubili najmanje 17 tamošnjih Hrvata.
Pripadnici Armije BiH oružano su napali Hrvate sela Gorica (općina Bugojno) i ubili 19 hrvatskih civila.

31. listopada
Glavni i udarni dio Izetbegovićeva plana o stvaranju islamske države, do kojeg su došli obavještajni organi AP Zapadna Bosna, jest promjena svijesti muslimanskog naroda na osnovi njegove Islamske deklaracije.
Hercegbosanska novinska agencija HABENA objavila svjedočenje dopisnice HTV-a iz Herceg-Bosne Marije Topić, koje teško optužuje UNPROFOR, međunarodne organizacije i zapadne novinare za odnos prema Hrvatima. Tako su u noći između 25. i 26. listopada muslimanske snage masakrirale u selu Zubići kod Novog Travnika sedam hrvatskih civila, a u selo su ušli ubacivši se u postrojbe UNPROFOR-a, tvrdi novinarka HTV-a.

Izvori

1993/10

Kronologija Domovinskog rata: listopad 1993.


بلدية سانت جوان دي بيلاتورّادا (بالكاتالانية: Sant Joan de Vilatorrada) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 10.747 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 لويس لوبيز
 رومان مونتانيز

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في باجس

سان خوان دي تورويلا


Nathan Cleverly (født den 17. februar 1987) er en walisisk tidligere professionel bokser, der konkurrerede fra 2005 til 2017. Han er en 2- gange verdensmester i letsværvægt, der har været mester hos WBO fra 2011 til 2013 og WBA (almindelig) fra 2016 til 2017. Derudover havde han flere regionale letsværvægtsmesterskaber, herunder Europæisk, Britisk, og Commonwealth-titler mellem 2008 og 2010. Cleverly fik en BSc i matematik fra Cardiff University i 2010.

Han har bemærkelsesværdige sejre mod Karo Murat, Nadjib Mohammedi, Aleksy Kuziemski, Tony Bellew, Robin Krasniqi og Jürgen Brähmer. Han har tabt til store navne som Sergey Kovalev, Tony Bellew, Andrzej Fonfara og svenske Badou Jack.

Referencer

Boksere fra Storbritannien
Boksere fra Wales
Verdensmestre i boksning

Nathan Cleverly