Forbidden Door (2023) será o segundo evento anual de pay-per-view (PPV) de luta profissional Forbidden Door e supershow co-produzido pela promoção americana All Elite Wrestling (AEW) e pela New Japan Pro-Wrestling (NJPW) baseada no Japão. Acontecerá em 25 de junho de 2023, na Scotiabank Arena em Toronto, Ontário, Canadá. Será o primeiro PPV da AEW a ser realizado fora dos Estados Unidos e o primeiro PPV tradicional da NJPW a ser realizado no Canadá.

Produção

Introdução
Em fevereiro de 2021, a promoção americana de luta profissional All Elite Wrestling (AEW) iniciou uma parceria com a promoção japonesa New Japan Pro-Wrestling (NJPW). Após um ano de lutadores da AEW e da NJPW aparecendo nos programas uma da outra, as duas empresas co-promovem um evento pay-per-view (PPV) intitulado Forbidden Door em junho de 2022. O evento recebeu o nome do mesmo termo frequentemente usado pela AEW quando se refere ao trabalho com outras promoções de wrestling profissional.

Em 15 de março de 2023, um segundo evento Forbidden Door entre AEW e NJPW foi agendado para 25 de junho de 2023, no Scotiabank Arena em Toronto, Ontário, Canadá, estabelecendo assim o Forbidden Door como um evento anual entre as duas empresas. Os ingressos começaram a ser vendidos em 24 de março. Isso marca o primeiro PPV da AEW realizado fora dos Estados Unidos e também dará início a uma turnê de um mês pelo Canadá para a AEW, que incluirá seus programas de televisão semanais e house shows. Forbidden Door será o primeiro evento canadense co-promovido pela NJPW a ir ao ar em canais PPV tradicionais. Antes de sua aquisição, a promoção irmã da AEW, Ring of Honor, co-promoveu dois eventos Global Wars com a NJPW em 2014 e 2015, ambos realizados em Toronto e transmitidos ao vivo na internet pay-per-view (iPPV).

Rivalidades
Forbidden Door contará com lutas de wrestling profissional que envolvem diferentes lutadores de rivalidades e histórias pré-existentes. Os lutadores retratam heróis, vilões ou personagens menos distinguíveis em eventos roteirizados que criam tensão e culminam em uma luta ou uma série de lutas.

No episódio de 26 de abril do Dynamite, o presidente da AEW, Tony Khan, anunciou que as lutas do torneio para a segunda edição da Owen Hart Cup ocorreriam no Forbidden Door. No episódio do dia 21 de junho, as chaves foram reveladas, com duas lutas a serem realizadas durante o pay-per-view - Campeã Mundial Feminina da ROH, Athena enfrentando Billie Starkz no torneio feminino durante o pré-show e CM Punk enfrentando Satoshi Kojima em torneio masculino. Esta será a primeira aparição de Punk em um pay-per-view da AEW desde o All Out de 2022, onde ele lutou no evento principal antes de participar de uma luta nos bastidores com The Elite.

No Wrestle Kingdom 17, Kenny Omega derrotou Will Ospreay para ganhar o Campeonato dos Pesos Pesados dos Estados Unidos IWGP. Em abril, a NJPW anunciou um torneio para determinar o novo candidato número 1 ao campeonato de Omega, apresentando Ospreay, Lance Archer, Juice Robinson e Hiroshi Tanahashi. No entanto, em 16 de abril no Capital Collision, Robinson foi (kayfabe) suspenso do NJPW após atacar Fred Rosser e um árbitro do NJPW durante uma partida contra Rosser, que terminou em no contest. Logo depois, foi anunciado que Rosser substituiria Robinson no torneio. Em 16 de abril no Collision in Philadelphia, Archer derrotou Rosser. Em 21 de maio no Resurgence, Ospreay derrotou Tanahashi para preparar a final do torneio, que aconteceu em 4 de junho no Dominion 6.4 em Osaka-jo Hall, onde Ospreay derrotou Archer para se tornar o candidato número um ao título dos EUA. Em 6 de junho, NJPW deu uma coletiva de imprensa onde a partida foi oficializada para Forbidden Door.

No Dominion 6.4 em Osaka-jo Hall, Jon Moxley e Claudio Castagnoli do Blackpool Combat Club (BCC) se juntaram ao protegido de Moxley, Shota Umino, para enfrentar Kazuchika Okada, Hiroshi Tanahashi e Tomohiro Ishii pelo Campeonato Openweight de Duplas de 6 Homens NEVER, mas falhou para ganhar os títulos. Após a partida, Moxley pegou o microfone, apresentando um pacote de vídeo para Okada. O vídeo apresentava outro membro do BCC, Bryan Danielson, que desafiou Okada para uma partida. Okada respondeu afirmando que a "porta proibida" estaria aberta, provocando a partida que aconteceria no PPV. Em 6 de junho, a NJPW deu uma entrevista coletiva onde Okada aceitou o desafio de Danielson para Forbidden Door, tornando a partida oficial.

Após All Together Again em 9 de junho, foi sugerido que o Campeão Mundial dos Pesos-Pesados da IWGP Sanada faria um anúncio em um episódio futuro do Dynamite sobre seus planos como Campeão Mundial da NJPW para o próximo PPV Forbidden Door. Os rumores foram comprovados no episódio de 14 de junho do Dynamite, onde Sanada apareceu por meio de uma mensagem de vídeo lançando um desafio aberto por seu título no PPV. Mais tarde no show, a oferta foi aceita por "Jungle Boy" Jack Perry, que pediu que seu parceiro de duplas, Hook, estivesse em seu canto para a partida. Logo depois, a partida foi oficializada para Forbidden Door. Na edição de 23 de junho do Rampage, Perry derrotou o companheiro de equipe Just 5 Guys de Sanada, Douki, usando o finalizador de Sanada para vencer a partida, levando Sanada a confrontar Perry no ringue, após a partida.

No episódio de 14 de junho do Dynamite, Hiroshi Tanahashi da NJPW desafiou o Campeão Mundial da AEW MJF para uma luta pelo título no Forbidden Door por meio de uma mensagem de vídeo. A luta foi oficializada para o PPV, no entanto, MJF alegou não ter interesse em defender o cinturão contra Tanahashi, alegando que a NJPW era uma empresa inferior, ao mesmo tempo em que insinuava não comparecer ao PPV. Apesar disso, na edição de 21 de junho do Dynamite, MJF aceitou o desafio de Tanahashi após ser chamado de "covarde" por Adam Cole. No episódio da mesma semana do Collision, Tanahashi derrotou Swerve Strickland e após a partida foi insultado por MJF por meio de uma mensagem de vídeo.

Da mesma forma, na edição de 21 de junho do Dynamite, foi revelado que os rivais MJF e Adam Cole se uniriam no Blind Eliminator Tournament, a fim de determinar o desafiante número 1 para o Campeonato Mundial de Duplas da AEW, para desespero de ambos. Dois dias depois, no Rampage, MJF fez sua estreia no Rampage, interrompendo Cole e informando-o de que havia arranjado uma luta para Cole no Forbidden Door contra Tom Lawlor da NJPW. Isso levou Lawlor e Royce Isaacs do Team Filthy a fazerem sua estreia na AEW, atacando Cole, enquanto MJF zombeteiramente provocava salvando seu parceiro Cole do ataque.

O Campeão Internacional da AEW, Orange Cassidy, defendeu com sucesso seu título no Double or Nothing, vencendo o Blackjack Battle Royal. Na coletiva de imprensa pós-show, Cassidy foi questionado contra quem ele gostaria de defender o título no futuro, ao que ele respondeu expressando o desejo de enfrentar o Campeão Mundial de Televisão da NJPW, Zack Saber Jr.. Enquanto isso, na edição de 31 de maio do Rampage, aliado de Cassidy, Katsuyori Shibata derrotou com sucesso Lee Moriarty para reter seu Campeonato Puro da ROH, embora tenha sido confrontado por Daniel Garcia, que buscava uma futura chance pelo título. Na edição de 14 de junho do Dynamite, Saber Jr confrontou Cassidy nos bastidores, procurando marcar uma luta futura, porém, foi interrompido por Garcia, que perguntou a Cassidy sobre o paradeiro de Shibata. Cassidy sugeriu que ele e Shibata se unissem contra Garcia e Saber Jr na semana seguinte, em uma luta de duplas. Na partida da semana seguinte, Garcia e Saber Jr derrotaram Cassidy e Shibata. Após a luta, todos os quatro lutaram pelo Campeonato Internacional e uma luta four-way pelo título foi agendada para Forbidden Door.

Após sua derrota no Double or Nothing, Sammy Guevara voltou ao Dynamite em 14 de junho, expressando seu desejo de "fazer algumas mudanças" em si mesmo na AEW. Guevara foi interrompido por Darby Allin, que também havia perdido no Double or Nothing, que sugeriu que Guevara não deveria viver nas sombras da Jericho Appreciation Society (JAS). Isso levou o líder do JAS, Chris Jericho, a confrontar a dupla, derrotando Allin por sua sugestão e questionando o distanciamento de Guevara do JAS e sugerindo que ele e Guevara deveriam se unir para restabelecer Guevara na facção. Como Jericho sugeriu atacar Allin, Sting entrou no ringue ficando cara a cara com Jericho, que logo fugiu do ringue, Na semana seguinte, depois de se juntar a Guevara e Minoru Suzuki para derrotar Darius Martin, Action Andretti e AR Fox, Jericho convocou Sting e Allin, desafiando-os a encontrar um parceiro para enfrentar a si mesmo, Guevara e Suzuki no Forbidden Door, que Sting e Allin enfrentaram. aceitou, com Allin afirmando que eles tinham um parceiro que revelariam na edição daquela semana do Collision. No show, foi revelado que o parceiro de Sting e Allin era o antigo rival de Jericho, Tetsuya Naito, que fez sua estreia na AEW, já que uma luta de duplas de seis homens foi oficializada para Forbidden Door.

Na edição de 14 de junho do Dynamite, Campeã Mundial Feminina da AEW, Toni Storm defendeu com sucesso seu título contra Skye Blue. Após a luta, Storm e sua companheira de equipe Ruby Soho atacaram Blue, apenas para ela ser salva pela Campeã Mundial Strong da NJPW, Willow Nightingale. No episódio de estreia de Collision, Nightingale e Blue derrotaram Storm e Soho, em uma luta de duplas. Logo depois, foi anunciado que Storm defenderia seu Campeonato Mundial Feminina da AEW contra Nightingale em Forbidden Door.

Luta cancelada
No episódio de 21 de junho de "Dynamite", foi revelado que os rivais MJF e Adam Cole se uniriam no Blind Eliminator Tournament para determinar o contendor número um para o AEW World Tag Team Championship, muito para consternação de ambos os homens. Dois dias depois, MJF fez sua estreia no Rampage, interrompendo Cole e informando-o de que havia arranjado uma luta para Cole no Forbidden Door contra NJPW's Tom Lawlor . Isso levou Lawlor e Royce Isaacs do Team Filthy a fazer sua estreia na AEW, atacando Cole, enquanto MJF zombava de salvar seu parceiro Cole do ataque. No dia do evento , no entanto, foi anunciado que Cole não tinha autorização médica para competir devido a uma doença e, portanto, a luta Forbidden Door foi cancelada. Em vez disso, Lawlor competiu contra Serpentico em uma dark match antes do pré-show. Durante a discussão da mídia pós-evento, Tony Khan disse que a doença de Cole parecia ser uma gripe.

Evento

Zero Hour
Foram quatro lutas disputadas no pré-show Zero Hour, com uma gravada como dark match. No concurso de abertura, Mogul Embassy (Swerve Strickland, Brian Cage, Toa Liona e Bishop Kaun) (com Prince Nana) enfrentou El Desperado e Caos (Rocky Romero,Chuck Taylor e Trent Bereta). Nos estágios finais, Beretta entregou o Strong Zero on Swerve, mas Kaun quebrou a imobilização. Enquanto Romero tentava o Shiranui, Cage e Swerve o evitaram e lançaram um combo F-10/DDT; Swerve então entregou o Swerve Stomp para a vitória.

Em seguida, Athena enfrentou Billie Starkz em uma partida da primeira rodada do torneio da Fundação Owen Hart. Nos estágios finais, enquanto Starkz tentava um senton no avental para Athena, Athena evitou o movimento, permitindo que Athena trouxesse Starkz de volta ao ringue e entregasse um  Dominator  para obter a vitória.

Na penúltima partida da Hora Zero, El Phantasmo enfrentou Stu Grayson. No final, Grayson acertou um Pelé Kick com um splash de 450 ° para uma contagem de dois. Phantasmo entregou uma avalanche hurricanrana e o Thunder Kiss '86 para uma contagem de dois. Enquanto Grayson tentava o Skyfall, Phantasmo escapou e entregou o Jodi Flysch S-DDT e o CR II para a vitória.

No evento principal de Zero Hour, Los Ingobernables de Japon (Shingo Takagi, Hiromu Takahashi e Bushi) enfrentaram [ [Império Unido]] (TJP, Kyle Fletcher e Jeff Cobb). Nos estágios finais, Takahashi deu um superkick e Takagi entregou um Death Valley Driver e um lariat para TJP, mas Cobb quebrou a imobilização. Takahashi deu um dropkick para Cobb do lado de fora, enquanto Bushi deu um mergulho suicida para Fletcher também do lado de fora, permitindo que Takagi entregasse o Made in Japan no TJP para a vitória.

Lutas preliminares
Na disputa de abertura, MJF defendeu o AEW World Championship contra Hiroshi Tanahashi. Nos estágios iniciais, Tanahashi desferiu um antebraço voador, um senton de corda intermediária e um crossbody de mergulho para uma contagem de dois. Tanahashi então lançou uma lâmina de estilingue, mas enquanto tentava o High Fly Flow, MJF evitou e lançou um disjuntor de ombro duplo sob o gancho para uma contagem de dois. Tanahashi então trancou no Texas Cloverleaf, mas MJF escapou. Enquanto Tanahashi tentava outro High Fly Flow, MJF levantou os joelhos. Como MJF estava tentando usar o cinturão do título em Tanahashi, o árbitro impediu e jogou o título fora. Tanahashi então entregou um estudante para MJF, mas o árbitro se distraiu, permitindo que MJF acertasse Tanahashi com o AEW Dynamite Diamond Ring para reter o título.

Em seguida, CM Punk foi um contra um com Satoshi Kojima em partida da primeira rodada do torneio da Fundação Owen Hart. Nos estágios finais, Punk entregou uma queda de cotovelo em mergulho para uma contagem de dois. Punk então trancou no Anaconda Vice, mas Kojima escapou e entregou um varal. Enquanto Punk tentava o GTS, Kojima escapou e entregou o Koji Cutter e um brainbuster para uma contagem de dois. Enquanto Kojima tentava um lariat, Punk contra-atacou no GTS para a vitória.
 Na luta seguinte, Orange Cassidy defendeu o AEW International Championship contra Daniel Garcia, Katsuyori Shibata e Zack Saber Jr. . Na primeira etapa, Saber Jr. travou na reta Octopus, mas Garcia quebrou a finalização. Shibata então enrolou Garcia para uma contagem de dois. Cassidy então entregou um tornado DDT para Garcia para uma contagem de dois. Garcia então atingiu Shibata com o cinturão do título Pure para outra contagem de dois. Shibata então entregou o Kawada Kicks e o Orange Punch para Cassidy, mas Saber Jr. travou a Ode para Jim em Cassidy, mas Garcia interrompeu a finalização. Cassidy então entregou o Stundog Millionaire e o Satellite DDT para Garcia para outra contagem de dois. Shibata então travou no RNC, mas Saber Jr. o rebateu em um European Clutch. Garcia então entregou um piledriver para Saber Jr., mas Shibata imediatamente entregou o PK para Garcia; então Cassidy empurrou Shibata para fora e acertou um crucifixo em Garcia para a vitória.

Na luta seguinte, Sanada (com Douki) defendeu o IWGP Heavyweight Championship contra "Jungle Boy" Jack Perry (com Hook). Nos estágios finais, Jungle Boy deu um superkick e uma bomba de tigre para uma contagem de dois. Jungle Boy então travou em Skull's End, mas Sanada alcançou as cordas e entregou o nocaute técnico. Enquanto Sanada tentava o Moonsault, Jungle Boy escapou e deu um superkick e um veneno Rana. Sanada então lançou um Shining Wizard, outro Poison Rana e um Moonsault para reter o título.

Em seguida, The Elite ("Hangman" Adam Page, Matt Jackson e Nick Jackson), Eddie Kingston e Tomohiro Ishii enfrentaram o Blackpool Combat Club (Wheeler Yuta, Jon Moxley e Claudio Castagnoli), Konosuke Takeshita e Shota Umino.

Evento Principal

Resultados

IWGP United States Heavyweight Championship #1 contender tournament

Notas

Veja também

 Lista de eventos pay-per-view da All Elite Wrestling

Referências

Ligações externas

Eventos da AEW

Forbidden Door (2023)


Crkva sv. Marije (sv. Gospe) je bila rimokatolička crkva u Foči.

Nalazila se na lijevoj obali Čehotine. Bila je građena u romaničkom stilu. Gradnju joj datira najkasnije u 12. stoljeću. Srušena je tijekom osmanske vlasti u Bosni, u 16. stoljeću. Od zgrade su ostali dio kamenoga friza s bogatom dekoracijom, kamena rozeta i tri zanimljiva kamena ornamenta  kapitela i dr. Nova, secesijska crkva, nasljednica ove crkve, sagrađena je na suprotnoj strani rijeke i bila je posvećena Božanskom Srcu.
Na drugoj strani Čehotine bila je od srednjeg vijeka crkva u Kaurskom Polju. O objema crkvama postojala je samo narodna predaja, a nalazi su poslije potvrdili postojanje obiju. Neki su pisci išli daleko u tezama, da je to bila patarenska bogomolja, ali su se oslanjali samo na narodnu predaju bez ikakva navedenog konkretnog podatka u prilog toj tezi.

Kad su Osmanlije zauzele Foču, ova je katolička crkva pretvorena u Carevu džamiju. Povjesničar Alija Bejtić zabilježio je da je napisao na temeljima ove crkve sultan Bajazit Drugi podigao džamiju 1501. godine. Pri pretvaranju crkve u džamiju unutrašnjost joj je bila poprilično izmijenjena. Vanjski su zidovi ostali netaknuti. Prije preuređenja imala je karakterističan tlocrt trobrodne crkve baziličnog tipa, što je bila velika rijetkost u tadašnjem vremenu, kada je graditeljstvu pridavano kudikamo veće značenje nego danas.

Arheološka snimanja 1953. utvrdila su doista postojanje ove crkve i da je prvotna građevina na mjestu Careve džamije crkva. Tlocrtni oblik objekta odvaja se od uobi čajenog rješenja džamija, Unutarnje dimenzije danas iznose 19,00 x 10,65 m, gdje je omjer stranica gotovo 1:2. Tlocrt je tipičan za trobrodne crkve bazilikalnog tipa. Zid čini nepravilno i pritesano kamenje. Snažni vanjski zidovi debljine 110 cm pokazuju namjenu nošenja kamene konstrukcije, što odudara od tadašnjeg relativno laganoga četverostrešnog drvenog krovišta Careve džamije. Džamija s običnim krovištem ne rabi tako snažne zidove. Na adaptaciju crkve u džamiju pokazuje podnožje minareta. Nije uopće povezano nekim rješenjem s objektom, što je kod džamija, nego pokazuje da je naknadno prikrpljeno već postojećem objektu. Pri renoviranju unutrašnjosti džamije 1920-ih nađene su u zidu škulje, uzidani ormarići. Do 1953. zazidani su i prežbukani. U kamenoj ogradi džamijskog groblja u neposrednoj okolini džamije otkriveni su arhitektonski fragmenti koji uopće ne pripadaju orijentalno-islamskoj građevnoj umjetnosti: rozeta - stilizirani lotosov cvijet, frizevi u više pojasa s i bez antičkih karakteristika, motiviima vijugave loze s lišćem i grozdovima te unikatni ornament dvostrukih hrastovih listova, sve rađeno visokom klesarskom tehnikom. Ukazivali su na monumentalnu i raskošnu građevinu, kojoj su pripadali. Svi ti elementi jasno ukazuju da je stara crkva bila također reprezentativna građevina. U podnožju je kvalitetna žbuka, danas potpuno petrificirana. Škulje u unutrašnjosti zdanja tipične su za romaničku građevinu. Najviše ih je gradila romanika. Škulje nisu drugo nego tzv. kustodije. Gradilo ih se uz apsidu ili odmah do ulaza, za potrebe svećenika.

Izvori

Marija

Crkva sv. Marije u Foči


جبل سلع أحد جبال المدينة المنورة، يقع غربي المسجد النبوي الشريف على بعد 500 متر أو أقل بعد توسعة المسجد النبوي يبلغ طول الجبل 1000 متر وارتفاعه 80 متراً وعرضه ما بين 300 - 800 متر ويمتد من الشمال إلى الجنوب وتتفرع منه أجزاء في وسطه على شكل أجنحة قصيرة باتجاه الشرق والغرب. ويتكون الجبل من صخور بازلتية لونها بني داكن ويميل إلى السواد في بعض المناطق.

نبذة تاريخية
اكتسب أهميته ومكانته التاريخية في الإسلام من وقوع غزوة الخندق بقربه في السنة الخامسة من الهجرة حيث أقام المشركون معسكرهم في الجهة الغربية منه ولا يفصل بينهم وبينه إلا الخندق الذي حفره المسلمون وكان سفح جبل سلع الغربي مقر قيادة المسلمين بقيادة رسول الله صلى الله عليه وسلم محتمين به من جهة الشرق من كيد وخيانة اليهود التي توقعها المسلمون وحصلت بالفعل. وضربت خيمة رسول الله على سفح الجبل ورابط أصحاب رسول الله في مواقع مختلفة من الجبل وأعينهم على خيمة قائدهم وأيديهم على السلاح في أجواء باردة ورياح شديدة انحدرت بدرجة الحرارة ليلاً إلى ما تحت الصفر بكثير. واشتدت الرياح ونزل الصقيع من السماء وتجمدت الأطراف وزلزلت الأنفس وبلغت القلوب الحناجر وتطايرت خيام المشركين وقدورهم وتفلتت دوابهم من عقلها. ونصر الله جنده وهزم الأحزاب وحده وولوا الأدبار.

ومن أسباب هذا النصر بعد إرادة الله أن المشركين وأحزابهم لم يستطيعوا مهاجمة المسلمين من الخلف من جهة الشرق لوجود جبل سلع ولم يتمكنوا من اقتحام الخندق المحفور غرباً وهبت الرياح الشديدة وهكذا هزمهم الله بتدبيره ومن ذلك اتخذ جبل سلع شهرته في الإسلام. ويتناقل كبار السن في المدينة المنورة أن بعضاً منهم أراد الالتفاف على جبل سلع بنزع حماية الدولة عنه ثم الاستيلاء على أجزاء منه واتفقوا على أن أول خطوة إزالة مدفع رمضان من على قمته فشكلوا وفداً من أهل المنازل الواقعة في سفحه وقابلوا الملك فيصل طالبين منه نقل مدفع رمضان من على الجبل إلى موقع آخر بحجة أنه أزعجهم عند إطلاقه خلال شهر رمضان أو في المناسبات وخوف صوته أطفالهم، فأمرهم الملك بكتابة طلب بذلك.

وعندما عرض عليه الطلب شرح عليه بعبارة حول «ينظر أيهما أقدم فيزال الحديث ويثبت القديم» وهو يعلم أن المدفع على جبل سلع منذ العهد العثماني ولم يكن العمران قد وصل إلى الجبل آنذاك بل ولسنين عديدة.

وأصيب الأهالي بهلع مخافة أن تزال دورهم وطبعاً لم يكن الملك يقصد ذلك بل لردعهم حيث إن الدولة كانت بحاجة إلى خدمات المواقع العسكرية التي كانت على قمة الجبل ومن ضمنها مدفع رمضان.

أمر ولي العهد
سبق للأمير سلطان بن عبد العزيز ولي العهد نائب رئيس مجلس الوزراء وزير الدفاع والطيران والمفتش العام أن تدخل في العام الماضي لإنقاذ جبل الأصيفرين الواقع وسط البلد على طريق الأمير عبد المجيد عندما تم منح الجبل لبعض الأشخاص وبدأ بتشكيل المعدات لتكسير الجبل ومساواته بالأرض إلا أن المواطنين اشتكوا لسموه فأمر برفع المعدات وتوقف تكسير الجبل ومنح المواطن بدلاً عنه في موقع آخر ويومها رفع جيران الجبل برقيات شكر وامتنان لسمو ولي العهد على حرصه وسرعة استجابته لما فيه صالح الوطن والمواطن.

ويتكرر الأمر الآن لجبل سلع حيث أمر سمو ولي العهد يبوقف التكسير والا زالة والمحافظة على هذا الجبل العظيم كأثر إسلامي خالد ساهم بعد الله بنصرة المسلمين وهزيمة الأحزاب من المشركين واليهود والذين كان يبلغ عددهم 10 آلاف مقاتل من غطفان و كنانة و بني أسد و فزارة و أشجع و بني سليم بالإضافة إلى يهود المدينة الذين خانوا عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم وحاولوا أن يباغتوه من الخلف لولا أن الله أتى على بنيانهم وهدمه فوق رؤوسهم.

المساجد السبعة
اشتهر سفح جبل سلع الغربي بين أهل المدينة باسم المساجد السبعة وهي في الحقيقة ستة مساجد وليست سبعة وقد بنيت في الأماكن التي صلى فيها أصحاب رسول الله أثناء اقامتهم لحفر الخندق إلا أن أشهرها مسجد الفتح الذي دعا في مكانه رسول الله ربه كثيراً بأن يهزم الأحزاب ويكفي المسلمين شرورهم فاستجاب الله لرسوله وبشره بعده بشائر منها هزيمة الأحزاب و فتح مكة القريب ونزلت على رسول الله الآية الكريمة {نصر من الله وفتح قريب} وقد تحقق ذلك النصر في شهر شوال من عام 4 للهجرة وقبل 5 للهجرة وبني في ذلك المكان مسجد الفتح في الموقع الذي نزلت فيه الآية الكريمة.

أما المساجد الأخرى فهي مسجد الصحابي الجليل سلمان الفارسي صاحب مشورة حفر الخندق وهو المكان الذي أم فيه الصحابي الجليل سلمان الفارسي جموعاً من المصلين وفي بطن الجبل قريب من السفح بنيت مساجد لكل من أبي بكر الصديق - عمر بن الخطاب - علي بن أبي طالب - فاطمة الزهراء. وقامت الحكومة بإعادة بناء هذه المساجد في أول الأمر إلا أن تبرك الحجاج وتمسحهم ببعض أحجارها وقربها من بعضها البعض الذي شكل زحاماً شديداً في موسم الحج عند زيارتها أدى إلى ازالة بعضها وليس كلها وبناء مسجد كبير في موقعها باسم مسجد الخندق ويقال إن موقعه قريب جداً من الخندق الذي حفره الرسول وأصحابه.

الاعتداء
الاعتداء الأخير على جبل سلع والاعتداء من قبله على جبل الأصيفرين هدفه التجارة واقامة مخططات لبيعها خاصة أن الجبلين وسط البلد ولا تقف أية أهداف أخرى دينية أو اجتماعية خلف هذا الاعتداء.

واللوحة التي تثبتت على سفح الجبل تشير إلى ذلك وتؤكده فالجهة المسؤولة عن التكسير هي المهندسون للتطوير العقاري وقد أطلقت على هذا الموقع «مخطط قمة سلطانة» ومن اسم المؤسسة ونشاطها يتضح انها حاصلة على إذن من أمانة المدينة بالمضي قدماً في ازالة ما يستطيعون من الجبل لاقامة مخطط سكني محله.

صمت المعدات.. ولكن!
بعد أمر سمو ولي العهد صمتت المعدات بل انها سحبت من الموقع وأعيد لجبل سلع كرامته وشهامته عندما دافع عن المسلمين وتنفس الغيورون على المآثر الإسلامية الصعداء وحمدوا الله على أن قيض لهذا الأمر من حال دونه ودعوا الله أن يجزي سمو ولي العهد خير الجزاء على ما قام به تجاه المآثر الإسلامية بطيبة الطيبة.

ولكن هل يعمينا الطمع والجشع بأن نأتي على الأخضر واليابس ولا نفرق بين أرض جرداء وأثر إسلامي عريق عندما نحول كل ما بين أعيننا إلى مخططات عقارية بهدف البيع والربح السريع غافلين عن تلك الشواهد الإسلامية التي شهدتها هذه الأرض المباركة؟ وهل لا يردعنا عن ذلك الا أمر يصدر من ولاة الأمر يجب أن تكون هناك روادع ذاتية من دواخلنا تشير إلينا بما يجب أن نفعل وبما يجب أن لا نقترب منه.

انظر أيضاً
 قائمة جبال السعودية

مراجع

جبال الحجاز
سلع
سلع
منطقة المدينة المنورة

جبل سلع


Patricia Sarán (24 de febrero de 1961) es una exmodelo, actriz, conductora y cantante argentina. Saltó a la fama en su país durante la década del '80 gracias a una recordada publicidad televisiva de jeans que grabó en un ascensor y que causó furor en el momento, por lo atrevido de las escenas y el escultural físico de esta modelo.

Biografía
Nació en La Pampa, en el campo familiar, se puede precisar cómo: de casualidad. Sus padres habían ido de visita a sus campos de Monte Nievas, una localidad de 470 habitantes, a 45 kilómetros de General Pico. La mamá o tenía mal la fecha probable de parto o se adelantó.
Hija de un estanciero y una madre que fue "profesora de yoga toda la vida", y además tiene dos hermanos varones. Los Sarán vivieron en Caballito, Recoleta y veraneaban en su casa de Punta del Este.

Empezó los estudios precozmente a los 3 años de edad. Realizó la secundaria en el colegio San Cirano, que era un colegio bilingüe, donde hizo toda la primaria y secundaria y no la invitaban a los cumpleaños de 15 porque era hija de padres separados. Paralelamente, desarrolló actividades relacionadas con la danza, el canto y artes escénicas.

A los 14 años, cuando fue a cortarse el pelo, el peluquero le ofreció cortárselo otro día, en un concurso y, en lugar de pagar ella, él le pagaría. En ese hotel la vio la gente de Fiorucci. Sarán hizo las cuentas rápido: por una hora de hacer fotos le pagaban montañas de billetes.

Siendo adolescente también participó como deportista federada destacándose especialmente en natación y hockey. Al finalizar la secundaria, Sarán se fue a Suiza, con tan sólo 17 años, a un "internado carísimo. Se fue a hacer un 'finishing school'. Ahí estuvo tres años en los que perfeccionó su francés.

Al regresar de Europa ingresó a la carrera de Abogacía en la Universidad del Salvador y paralelamente continuaba con su carrera como modelo.

A fines de la década de 1980, se hizo conocida en una publicidad televisiva de jeans de la marca Jordache cuyo eslogan era la frase "Vos sabés". Apurada, Sarán abría la puerta tijera de un ascensor. En off, su voz acompañaba: "Hola, Soy Patricia. Después de la señal, ¿me dejás tu mensaje?". Apenas el ascensor arranca comienza a desvestirse. Para ponerse el jean, se sube la falda. Son 25 segundos pero el país recordará tres, un solo plano: el contrapicado de su cola.

Sarán estudiaba Derecho, desfilaba para la marca de ropa Fiorucci y era una de las secretarias de Sofovich en su programa La Noche del domingo. Había entrado a trabajar en el programa ya que en aquella época acompañó a una amiga al casting para La Noche del Domingo. Gerardo Sofovich la eligió a ella. Aunque Sarán explicó que iba de acompañante, Sofovich no escuchó. Patricia pidió una suma de dinero exorbitante y él aceptó. El comercial de jeans se mantuvo al aire durante varios años.

En 1988 fue convocada por Raúl Lecouna para formar parte de la telenovela Amándote junto a Arnaldo André, Jeannette Rodríguez, Jorge Barreiro, María Concepción César, Gino Renni, Gabriel Corrado, Rodolfo Machado, Tincho Zabala, Constanza Maral, Marta Albertini, Marcela Ruiz, Boy Olmi, Paola Papini, Ana María Campoy, Cecilia Maresca, Ivo Cutzarida, Marcelo Dos Santos y Ginette Reynal

En 1989 actuó en la película Bañeros 2, la playa loca, dirigida por Carlos Galettini junto a Emilio Disi, Guillermo Francella, Gino Renni, Mónica Gonzaga, Juan Manuel Tenuta y elenco.  Ese mismo año estrena la película Los Extermineitors junto a Emilio Disi, Guillermo Francella, Aldo Barbero y elenco .

Grabó la segunda parte de Amándote en 1990, pero la dirección estaba a cargo de Lito de Filippis.
También en este año 1990 condujo junto a Gustavo Lutteral el programa televisivo "Estudio 13".

En el año 1991 conduce junto a Juan Alberto Badía el programa televisivo "Imágen de radio".

En 1994 forma parte del elenco de la película cinematográfica "Muerte dudosa" junto a Víctor Laplace, María Socas, Manuel Callau, Salo Pasik y gran elenco. En este mismo año protagoniza la obra teatral "Pobres angelitas" en el Teatro Regina de la ciudad de Mar del Plata acompañada por las actrices Analía Gadé, Marta González y Adriana Parets.

Tuvo dos matrimonios. El primero fue con un psiquiatra del cual luego de 9 años de relación se separó. El 11 de diciembre de 1997 se casó por segunda vez con Carlos Rebuffo, uno de los dueños del restaurante Rodizio. A los 4 años de éste segundo matrimonio se volvió a separar. La segunda separación fue un padecimiento de 11 años de litigio (su marido había escondido patrimonio en sociedades offshore). Toda esta situación provocó que Sarán tenga un pico de estrés lo que hizo que perdiera el olfato. Patricia lo denunció en el año 2000, y posteriormente Carlos se suicidó en la clínica psiquiátrica en la que se encontraba internado.

En 2000 condujo Saber Elegir, un magazín de Interés General emitido por la señal Plus Satelital y continuó con él hasta el año 2005, momento en el cual debutó con ¿X Donde es?, un programa para adolescentes.

En 2006 actuó en Bañeros III, todopoderosos, dirigida por Rodolfo Ledo y protagonizada por Pachu Peña, Freddy Villarreal, Pamela David, Emilio Disi, Gino Renni y Jorge Montejo, entre otros.

Desde ese año hasta el 2009 condujo el programa  Dansaran, que se emitía los domingos por Metro donde mostraban distintas partes del mundo a través de los diversos bailes típicos de cada región.

En el año 2011 condujo el programa televisivo "Pinceladas".

En el 2012 graba el videoclip musical de la canción "Desde la eternidad" junto a Martín Sochi.

En el año 2013 actúa en la obra de  teatro "Show Suarte" en la Asociación Mutual Suarte con cena incluida junto a Gustavo Álvarez, Raúl France y elenco.

En el año 2015 conduce el programa de televisión "Tu evolución".

En 2016 lanza un proyecto de una página web que lleva el nombre de "Lo mejor para vos". En este mismo año graba el videoclip musical de la canción "Corazón en mis labios".

En 2017 graba el videoclip de la canción "Yo te invito", además de grabar otras canciones como Resistiré, Bailar pegados o A quien le importa por nombrar algunas.

En 2019 graba el tema musical "Pura pasión" en homenaje al fallecido cantante cuartetero Rodrigo Bueno. La letra es de la misma Patricia Saran, música de Marcelo Ceraola y acompañados por Alejandra Gil en percusión, Mariana Molinero en piano y Pablo Bronzini en acordeón. Presenta y canta el tema en varios programas de televisión. En este año realiza también una participación especial en el programa televisivo "Polémica en el bar" bajo la dirección de Gustavo Sofovich.

En el año 2020 en pleno tiempo de cuarentena por el Covid 19 Patricia compone y graba dos canciones nuevas: "Primero yo" y "Tal vez".

En el año 2021 escribe la canción "Estaba ahí" junto a la cantante y compositora Mariana Molinero y realiza el videoclip de la misma. Presenta tanto la nueva canción como el videoclip en varios programas televisivos y radiales así como también en redes sociales como Instagram y Facebock.

En el año 2022 estrena el videoclip de una nueva canción compuesta nuevamente junto a Mariana Molinero y que lleva el nombre de "No vuelvas más".

Televisión
 1985: Publicidad Conogol para Frigor
 1986: Publicidad Yogurbelt de Gándara
 1987/1989: La noche del domingo
 1988: Amándote
 1989: Publicidad Jordache
 1990: Amándote II
 1990: Estudio 13
 1991: Imagen de radio
 2000/2005: Saber elegir
 2005: ¿X Dónde es?
 2006/2009: Dansaran
 2011: Pinceladas
 2015: Tu evolución
 2019: Polémica en el bar (Participación especial)

Cine
 1989: Bañeros II, la playa loca - Junto a Emilio Disi, Guillermo Francella, Gino Renni, Mónica Gonzaga, Juan Manuel Tenuta, Joe Rígoli, Bettina Vardé, Claudia Brousquet, Sigfrido Kutzarida, Yohana Fonseca, Luis Cordara, Hilda Ojeda, Silvia Sigman y  Marcela Ortiz
 1989: Los extermineitors - Junto a Emilio Disi, Guillermo Francella, Aldo Barbero, Marcela Ortiz, Karina Colloca, Héctor Echavarría, Néstor Varzé, Omar Pini, Isabel Llibosart, Miguel Ramos, Hugo Quiril, Fabiana Donato, Leonardo Nápoli, Mabel Dai Chee Chang y Enrique Alonso
 1994: Muerte dudosa - Telefilme junto a Víctor Laplace, María Socas, Manuel Callau, Salo Pasik, Miguel Dedovich, Carlos Santamaría, Augusto Larreta, Walter Balzarini, Silvina Sabater, Gigí Rua, Dora Baret, César Vianco, Daniel Marcove y Silvina Chediek
 2006: Bañeros 3: todopoderosos - Junto a Pachu Peña, Pablo Granados, Freddy Villarreal, Christian Sancho, Luciana Salazar, Pamela David, Emilio Disi, Gino Renni, Guillermo Francella, Paolo "El Rockero", Yayo Guridi, Alberto Fernández de Rosa, Sabrina Ravelli y Fernanda Vives

Teatro
 1994: Pobres angelitas - Teatro Regina de Mar del Plata junto a Analía Gadé, Marta González y Adriana Parets
 2013: Show Suarte junto a Gustavo Álvarez, Raúl France, Verónica Garcés, Baile Karina y Claudio Parenti

Vídeos como cantante
 2012: Desde la eternidad (videoclip)
 2016: Corazón en mis labios (videoclip)
 2017: Yo te invito (videoclip)
 2019: Pura pasión (video con letra)
 2021: Estaba ahi (videoclip)
 2022: No vuelvas más (videoclip)

Canciones grabadas
 2012: Desde la eternidad
 2016: Corazón en mis labios
 2017: Yo te invito
 2017: Algo contigo
 2017: A quien le importa
 2017: Resistiré
 2017: Bailar pegados
 2017: Seguir viviendo sin tu amor
 2019: Pura pasión
 2020: Primero yo
 2020: Tal vez
 2021: Estaba ahi
 2022: No vuelvas más

Notas

 Patricia Sarán: "Juana Molina tomó revancha conmigo porque la rechacé" / La Nación, 23 de octubre de 2019.
 Patricia Sarán reconoció su romance con Luismi y lanzó :"es la persona más triste que conocí"

 Cómo está hoy Patricia Sarán, la diosa de la publicidad de los jeans (2017/12/04)

Referencias

Enlaces externos

 Instagram
 Patricia Sarán reveló que Juana Molina se le insinuó y por despecho la ridiculizó con un personaje Telebajocero.com
 Patricia Sarán: Luis Miguel es una persona triste
 Patricia Sarán: Alumna de Zaffaroni, chica del ascensor y autora de este hitazo
 El nuevo emprendimiento de Patricia Sarán, en medio de la pandemia: vende barbijos y escudos faciales
 Patricia Sarán comenzó a vender barbijos y escudos faciales contra el coronavirus
 La historia oculta del romance entre Luis Miguel y Patricia Sarán
 Patricia Sarán reconoció que tuvo un romance secreto con Luis Miguel
 Escandalosas revelaciones del ex de Patricia Sarán
 Reapareció la célebre cola de Jordache Patricia Sarán y criticó a Natalia Oreiro
 La inesperada revelación de Patricia Sarán sobre la muerte de Carlitos Menem 19/12/2018, PLayus - Pablolayus.com.ar
 Patricia Sarán: "Luis Miguel es la persona más triste que conocí"
 El Instagram Alcoholic de Patricia Saran es muy bizarro y me hace muy feliz Rodrigo Cañete - Loveartnotpeople.org

Actrices de televisión de Argentina
Actrices de cine de Argentina
Modelos femeninas de Argentina

Patricia Sarán


Les îles Chetwode sont un groupe d'îles des Marlborough Sounds, situé en aval de l'entrée de la baie de Pelorus, au nord de l'île Forsyth, en Nouvelle-Zélande.

Ces îles ont été constituées en réserve naturelle et sont inaccessibles au public.

Toponymie
Le nom anglais de l'archipel est un hommage au lieutenant Chetwode, commandant du Pelorus, qui fut le premier Européen à explorer la région au

Situation
Les îles Chetwode sont situées en limite nord-est des Marlborough Sounds, face à l'entrée de la baie de Pelorus. Le groupe est consitué de deux îles principales, Te Kakaho à l'est et Nukuwaiata à l'ouest. Des petits îlots sont disséminés à proximité : Ninepin Rock dans le prolongement de la pointe sud-ouest de Nukuwaiata, Moturaka () à un peu moins d'un kilomètre au sud-est de la même île, enfin Sentinel Rock à trois kilomètres à l'est de Te Kakaho.

D'autres récifs et rochers affleurants parsèment les alentours des îles, rendant la navigation dans leurs eaux assez dangereuse, y compris le passage entre les deux îles, et l'atterrissage, qui de surcroît est interdit du fait de la réserve naturelle.

Topographie et géologie
Les deux îles principales offrent une surface cumulée de 280 hectares. L'île de Nukuwaiata, un peu plus importante, mesure environ trois kilomètres du sud-ouest au nord-est, mais sa largeur excède rarement cinq cents mètres ; c'est elle qui possède le point culminant le plus élevé, à 247 mètres d'altitude. L'île de Te Kakaho mesure à peu près un kilomètre et demi du nord au sud, pour une largeur également inférieure à cinq cents mètres. Elle cumine à 179 mètres.

Climat

Faune et flore
La flore des îles Chetwode se caractérise notamment par la présence de manuka, de , de bois de reinette ou , de  ou  et d' ou .

Les îles Chetwode constituent une zone de nidification pour les puffins fuligineux, appelés localement . D'autres populations aviaires sont également présentes, comme le miro de Garnot ou , le kākāriki, le mohoua à tête jaune ou le faucon de Nouvelle-Zélande, appelé localement .

Histoire
Traditionnellement, l'iwi Ngāti Kuia effectuait des captures de puffins fuligineux sur les îles, mais ces dernières n'étaient pas habitées en permanence. En 1856, la Couronne acquiert à propriété des îles de manière contestée et y développe l'agriculture. Rapidement, toutefois, la pertinence de cette activité est remise en cause et l'île est transformée en réserve naturelle dès 1904.

Certaines espèces endémiques avaient disparu du fait de l'activité humaine ou des espèces invasives introduites durant l'exploitation agricole de l'île. En 1965, une première réintroduction, celle du créadion rounoir, est effectuée sur Nukuwaiata avec trente individus, auxquels se rajoutent dix-sept spécimens en 1970. Toutefois, cette première réintroduction est un échec, les oiseaux ne s'habituant pas à cet habitat : toute la population a disparu en 1973

En 1993, les populations de rats et de wekas qui avaient été introduites sont éliminées pour favoriser la reprise des espèces indigènes ; en ce qui concernes les wekas, les oiseaux sont capturés et introduits dans d'autres îles avant les populations restantes ne soient éliminées. La disparition des prédateurs permet le redéveloppement des espèces indigènes, au point que les îles Chetwode servent de vivier de prélèvement pour repeupler d'autres îles. Ainsi, la perruche à tête d'or est réintroduite en 2001 sur Long Island depuis Te Kakaho et le miro rubisole vers l'île de Maud en 1983.

Une tentative d'adaptation du strigops kakapo est menée entre 1998 et 2001 sur Nukuwaiata, mais l'île de la Morue est finalement préférée pour maximiser les chances de survie de l'espèce.

Les réintroductions concernent également des espèces d'insecte, comme l' ou « charançon ngaio », dont trente individus sont réintroduits fin 2012 sur Te Kakaho depuis l'île Stephens.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes

Île des Marlborough Sounds

Îles Chetwode


Tetsuya Ito (født 1. oktober 1970) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Marinos, Sanfrecce Hiroshima og FC Tokyo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tetsuya Ito


Cameron Michelle Diaz (d. 30 Ağustos 1972, San Diego, A.B.D.), Amerikalı aktris, aynı zamanda yazar, yapımcı ve modeldir. Oyunculuk kariyeri boyunca sık sık komedilerde yer aldı ve dramatik filmlerde eleştirel olarak tanınmaya başladı. 2018 itibarıyla, Diaz'ın filmlerinin ABD yerel gişe hasılatı toplam 3 milyar ABD dolarının üzerindedir ve dünya çapındaki hasılat 7 milyar ABD dolarını geçerek onu en yüksek beşinci ABD yerli gişe oyuncusu yapmaktadır.

Hayatı

30 Ağustos 1972'de San Diego'da doğdu. Kübalı bir baba ile İngiliz, Alman ve Çeroki kökenli Amerikalı bir annenin kızı olan Diaz, 16 yaşında Hollywood'da bir partide tanıştığı fotoğrafçı sayesinde Elite Model Ajansı ile bir anlaşma imzaladı. mankenlikteki başarısı Japonya, Avustralya, Fas ve Paris'te çalışmaya, Mademoiselle ve Seventeen gibi dergileri de resimlerinin çıkmasına ve Calvin Klein, Coca Cola ve Levi's gibi büyük şirketlerin reklam kampanyalarında rol almasına neden oldu. 1994'te Jim Carrey'in başrol oynadığı "The Mask / Maske" adlı aksiyon komedi filminde sinema kariyerine ilk adımını attı. Oyunculuk deneyimi hiç olmamasına rağmen filmdeki yardımcı oyuncu rolü denemelerine katılması sağlandı. 12 kez geri çağrıldıktan sonra kadın başrol oyuncusu Tina Carlyle rolünde oynaması kararlaştırıldı.

"The Mask" filminden sonra "The Last Supper"da rol alan Diaz, Keanu Reeves ile başrolü paylaştığı "Feeling Minnesota" başlıklı filmde, evlenmek üzere olduğu adamın kardeşine aşık olan genç bir kadını canlandırdı. Bu filmle birlikte istediği çıkışı tam olarak yakalayamayan Cameron Diaz, daha sonraları Edward Burns ile "She's the One" ve Harvey Keitel ile "Head Above Water"da rol aldı. "Head Above Water / İz Peşinde" filmindeki başarılı oyunculuğu ile eleştirmenler tarafından geleceğin yıldızları arasında gösterilen Diaz, sinemadaki kariyerine ticârî filmlerle devam etmeyi tercih etti.

Romantik komedi filmi "My Best Friend's Wedding/ En İyi Arkadaşım Evleniyor"da Julia Roberts'a eşlik eden genç oyuncu, bu filmdeki performansıyla yükselişe geçti. "My Best Friend's Wedding"in ardından Danny Boyle'un 1995 yapımı "A Life Less Ordinary/ Olağanüstü Bir Hayat" başlıklı filminde, Ewan McGregor ile başrolü paylaştı. Aynı yıl uzun süredir beraber olduğu La Torre'den ayrılan Diaz, 1998 yılında "There's Something About Mary/ Ah Mary Vah Mary" başlıklı filmde birlikte oynadığı Matt Dillon üç yıl sürecek bir ilişkiye başladı.

Bir kara mizah örneği olan "Very Bad Things/ Hiç Hesapta Yokken"de Christian Slater'la başrolü paylaşan Diaz, 1999 yılında "Being John Malkovich/ John Malkovich Olmak"da da rol aldı. Filmde, John Cusack'ın karısını canlandırdı ve bu rol ona 1999 Altın Küre ve Screen Actors Guild ödüllerinde "en iyi yardımcı kadın oyuncu" dalında ödül kazandırdı. Aynı yıl, yönetmenliğini Oliver Stone'un üstlendiği, başrollerinde Al Pacino, Dennis Quaid ve James Woods gibi usta oyuncuların yer aldığı "Any Given Sunday/ Kazanma Hırsı"nda babasından kendisine miras olarak kalan "Sharks" adlı bir takımın sahibi Christina Pagniacci'yi canlandırdı.

2000 yılında tüm dünyada seyircilerin yoğun ilgisiyle karşılaşan ve gişe rekorları kıran "Charlie's Angels/ Charlie'nin Melekleri"nde üç melekten "Natalie"'yi canlandıran Cameron Diaz, 2001 yılında bir başka büyük yapımla yine kamera karşısındaydı. Güzel oyuncu, Tom Cruise ve Penelope Cruz ile birlikte rol aldığı "Vanilla Sky"da New York'lu yayıncı David Aames'e aşık Julie Gianni rolünde izleyici karşısına çıktı. Daha sonra Leonardo DiCaprio ve Daniel Day-Lewis birlikte Martin Scorsese'nin "Gangs of New York/ New York Çeteleri" başlıklı filminde rol aldı.

Özel hayatı
15 Nisan 2008'de Diaz'ın babası Emilio Diaz, zatürre'den 58 yaşında öldü.

Müzisyen Benji Madden ile 5 Ocak 2015 tarihinde Beverly Hills, Kaliforniya'daki evinde bir Yahudi töreninde evlendi. Çift on ay önce yakın arkadaşı ve şimdi kayınbiraderi Nicole Richie tarafından tanıtılmıştı. 3 Ocak 2020'de kızları Raddix Chloe Wildflower Madden'in doğumunu duyurdular. 30 Aralık 2019 tarihinde, Los Angeles'taki Cedar's Sina Tıp Merkezinde, saat 13:58'de doğdu.

Diaz, 2020 yılında iş ortağı Katherine Power ile birlikte Avaline adlı bir organik şarap markasını piyasaya sürdü.

Cameron Diaz bir agnostiktir.

Aktivizm
Diaz, 2000 cumhurbaşkanlığı seçimleri sırasında Al Gore'u açıkça destekledi. Çevresel aktivizmi ile tanınan Toyota Prius hibritini tanıttı ve Gore'un Canlı Dünya kampanyasını tanıtmak için çalıştı ve iklim değişikliği bilincini artırdı. Diaz Charlie'nin Melekleri için tanıtım ziyaretleri yaparken "Bush'un oğlu için oy vermeyeceğim!" yazan bir tişört giydi.

Diaz, Irak ve Afganistan'daki savaş gazileri için ilk ve en büyük kâr amacı gütmeyen kuruluş olan Irak ve Afganistan Amerika Gazileri (IAVA) ile ilgilendi ve askeri ailelerin savunucusu olarak konuştu.

Filmografi

Kaynakça

Dış bağlantılar

1972 doğumlular
San Diego doğumlu oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın seslendirme sanatçıları
Amerikalı kadın modeller
Amerikalı agnostikler
Alman asıllı Amerikalılar
İngiliz asıllı Amerikalılar
Çeroki asıllı Amerikalılar
İspanyol asıllı Amerikalılar
Küba asıllı Amerikalılar
Yaşayan insanlar
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri

Cameron Diaz


Volgograd Oblast () is a federal subject (an oblast) of Russia, located in the lower Volga region of Southern Russia. Its administrative center is Volgograd. The population of the oblast was 2,500,781 in the 2021 Census.

Formerly known as Stalingrad Oblast, it was given its present name in 1961, when the city of Stalingrad was renamed Volgograd as part of de-Stalinization. Volgograd Oblast borders Rostov Oblast in the southwest, Voronezh Oblast in the northwest, Saratov Oblast in the north, Astrakhan Oblast and the Republic of Kalmykia in the southeast, and has an international border with Kazakhstan in the east. The two main rivers in European Russia, the Don and the Volga, run through the oblast and are connected by the Volga–Don Canal. Volgograd Oblast's strategic waterways have made it a popular route for shipping and for the generation of hydroelectricity.

Volgograd Oblast was the primary site of the Battle of Stalingrad during World War II, often regarded as one of the single largest and the bloodiest battles in the history of warfare.

Geography
Borders length:

Volgograd Oblast borders with Saratov, Rostov, Astrakhan, and Voronezh Oblasts, as well as with Kalmykia of Russia and with Kazakhstan (West Kazakhstan Region).
Most of Volgograd oblast is located in the Pontic–Caspian steppe. The Yergeni hills are located to the southeast. Forests cover 4% of the territory.
The major rivers are:
The Volga River
The Don River
The Medveditsa River
The Khopyor River

History
Stalingrad Oblast () was established on December 5, 1936 on the territory of former Stalingrad Krai. The oblast was given its present name on November 10, 1961.

Administrative divisions

Politics

During the Soviet period, three people exercised oblast-level authority:
the first secretary of the Volgograd CPSU Committee (who in reality had the most power)
the chairman of the oblast Soviet (legislative power)
the chairman of the oblast Executive Committee (executive power)

In 1991 the CPSU lost de facto power, and the head of the Oblast administration, and eventually the governor was appointed/elected alongside elected regional parliament.

The Charter of Volgograd Oblast provides the fundamental law of the region. The Legislative Assembly of Volgograd Oblast is the province's standing legislative (representative) body. The Legislative Assembly exercises its authority by passing laws, resolutions, and other legal acts and by supervising the implementation and observance of the laws and other legal acts passed by it. The highest executive body, the Oblast Government, includes territorial executive bodies such as district administrations, committees, and commissions that facilitate development and run the day-to-day matters of the province. The Oblast administration supports the activities of the Governor, who is the highest official and acts as guarantor of the observance of the oblast Charter in accordance with the Constitution of Russia.

Demographics

The population of the oblast was 2,500,781 according to the 2021 Russian census, 2,610,161 in the 2010 Russian census, 2,699,223 in the 2002 Russian census, and 2,593,944 in the 1989 Soviet census.

Vital statistics for 2022:
Births: 17,622 (7.2 per 1,000)
Deaths: 34,437 (14.1 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.14 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 69.96 years (male — 65.70, female — 74.14)

Settlements

Ethnic groups
(shown are the ethnic groups with a population of more than 7,000 people)

44,541 people were registered from administrative databases, and could not declare an ethnicity. It is estimated that the proportion of ethnicities in this group is the same as that of the declared group.

Religion

According to a 2012 survey 54.5% of the population of Volgograd Oblast adheres to the Russian Orthodox Church, 4% are unaffiliated generic Christians, 2% are Eastern Orthodox Christian believers who don't belong to any church or are members of non-Russian Eastern Orthodox churches, 3% are Muslims. In addition, 18% of the population declares to be "spiritual but not religious", 12% is atheist, and 6.5% follows other religions or did not give an answer to the question.

Government
Governor of Volgograd Oblast is Андрей Бочаров (since 2014)

Both the flag and the coat of arms of Volgograd Oblast include an image of The Motherland Calls, an 85 meter tall statue located in Volgograd.

Economy

Primary branches of economics are agriculture, food production, heavy industry, gas and petroleum refining. The Volga Hydroelectric Station operates on the Volga River.

The largest companies in the region include Volzhsky Pipe Plant, Volgogradenergosbyt (a local electric power distribution company), OJSC Kaustik (caustic soda manufacturer), Volzhsky Orgsintez (a chemical plant).

See also
List of Chairmen of the Volgograd Oblast Duma
Volgograd floating landing

References

Notes

Sources

Исполнительный комитет Волгоградского областного Совета депутатов трудящихся. "Волгоградская область. Административно-территориальное деление на 1 июля 1968 года" (Volgograd Oblast. Administrative-Territorial Structure as of July 1, 1968). Нижне-Волжское книжное издательство. Волгоград, 1969.

External links

 Official website of Volgograd Oblast
Central Eurasian Information Resource: Images of Volgograd Oblast – University of Washington Digital Collections

States and territories established in 1936
Southern Federal District

Volgograd Oblast


Der Darracq 200 ist ein Renn- und Rekordwagen des Automobilherstellers Automobiles Darracq S.A. aus Frankreich.

Beschreibung
Darracq stellte das Fahrzeug 1905 her. Damit wurden 1905 und 1906 Landgeschwindigkeitsrekorde aufgestellt. Er ist wahrscheinlich der erste Rennwagen mit einem V8-Motor und das erste Auto, das offiziell mit über 200 km/h gemessen wurde, worauf sich der Modellname bezieht. Das Auto ist auch als Darracq V8 bekannt.

Darracq war 1904 durch Vierzylindermotor-Rennwagen mit über 12 Liter Hubraum und 80 PS Leistung erfolgreich im Rennsport, unter anderem beim Coupe Gordon Bennett.

Victor Hémery wurde als Chef-Testfahrer eingestellt, sein Mechaniker war Victor Demogeot. Hémery schlug einen doppelt so großen Motor vor, um weiter an der Spitze mithalten zu können. Der Chefkonstrukteur Ribeyrolles war der Meinung, dass zwei Motoren die Leistung verdoppeln würden, daher experimentierte er an einem Doppelmotor-Rennwagen. Das Fahrzeug wurde aber zu schwer, und die Synchronisationsprobleme zwischen den Motoren und mit dem Getriebe waren damals nicht in den Griff zu bekommen.

Um den komplexen Problemen mit Synchronisation und Kraftübertragung auszuweichen und Gewicht einzusparen, kam Ribeyrolles auf die Idee, die Zylinderblöcke auf einen gemeinsames Kurbelgehäuse zu setzen. Dabei bewegten die Kolben eine gemeinsame Kurbelwelle. Als sich herausstellte, dass die beiden Vierzylinderblöcke am wirkungsvollsten arbeiteten, wenn sie in einem Winkel von 45° angebracht wurden, ergab sich daraus eine V8-Konfiguration mit einem Gabelwinkel von 90°. Nocken- und Kurbelwelle wurden von Vierzylinder-Rennmotoren  übernommen und ein gemeinsames Kurbelgehäuse konstruiert. Jeder Zylinder hatte 170 mm Bohrung und 140 mm Hub, was 25.422 cm³ Hubraum ergibt. Jede Zylinderbank bekam einen Vergaser hauseigener Konstruktion. Der Motor leistete 200 PS.

Der Rahmen wurde von Arbel geliefert, der Kühler von Grouville & Arguemborg. Der Kühler ist V-förmig. Der Benzintank ist fassförmig und hinter den Sitzen montiert. Das Benzin wird durch Überdruck gefördert, den der Mechaniker mit einer Luftpumpe aufbauen muss. Das Auto wiegt 900 kg oder 990 kg.

Erste Rennen
Zwar ging der Sieg am Gordon-Bennett-Rennen an Léon Théry auf Richard-Brasier. Dafür gewann Hemery am 7. August 1905 ein 590-km-Rennen auf dem belgischen Circuit des Ardennes und Paul Baras schraubte den Geschwindigkeitsrekord mit einem identischen Darracq auf 105 mph (etwa 168 km/h).

Am 14. Oktober 1905 nahmen Werkteams von Darracq am Vanderbilt Cup auf Long Island teil. Es entstanden erste Kontakte zu Louis Chevrolet, der gerade für Christie und Fiat fuhr.

Weltrekorde
Am 28. Dezember 1905 wurde der Rekordwagen fertig. Ohne Tests oder Feinabstimmung wurde der erste Versuch, einen neuen Weltrekord aufzustellen, auf den 30. Dezember angesetzt. Der Darracq wurde offiziell mit 176,45 km/h (109,65 mph) gemessen – auf Anhieb Weltrekord – und das bei sehr kaltem Wetter, das normalerweise die Funktion der Vergaser einschränkte.

Der Wagen war vom ACF inspiziert worden. Die Rekordstrecke war ein unbefestigter Abschnitt der Überlandstrecke zwischen Salon und Arles. Gemäß den Aufzeichnungen wurden vier Versuche gemacht für den fliegenden Kilometer. Die Zeiten lauteten 21,8 Sekunden, dann 20,6 Sekunden, dann 20,8 Sekunden und zuletzt erneut 20,6 Sekunden.

Unmittelbar darauf wurde der Darracq 200 nach Amerika verschifft. Er sollte mit Hémery und Demogeot am Ormond Beach Speed Tournament in Daytona vom 20. bis zum 27. Januar 1906 teilnehmen.

Am 23. Januar erzielte dort ein zweimotoriger Stanley-Dampfwagen eine Bestzeit von 179,92 km/h (111,80 mph). Victor Hémery konterte am gleichen Tag mit einem neuen Weltrekord von 185,56 km/h (115,30 mph).

Dann gab es Probleme. Hémery war sehr impulsiv und legte sich mehrmals mit der Rennleitung an. Prompt wurde er von allen Anlässen ausgeschlossen, was zu seiner Entlassung bei Darracq führte.

Das Klima war so aufgeheizt, dass man das Auto bewachte für den Fall, dass Hémery versuchen sollte, es zu beschädigen. Kurzfristig sprang Louis Chevrolet als Ersatzfahrer ein. Trotz widriger Wetterumstände ging die Rekordjagd weiter. Chevrolet erzielte 189,34 km/h (117,65 mph) mit einer Zeit von 30,6 Sekunden. Marriott konterte mit dem Stanley und erreichte 205,45 km/h (127,66 mph) in 28,2 Sekunden.

Am letzten Tag der Speed Week sollte erstmals die Marke "2 Meilen in einer Minute" fallen. Der Anlass wurde zu einem riesigen Spektakel. Nur wollte Chevrolet nicht fahren und spekulierte auf eine höhere Entschädigung. Also musste Demogeot fahren und erzielte mit 196,98 km/h (122,4 mph) in 58,8 Sekunden ein grandioses Ergebnis.

Privatfahrer Guinness
Der Darracq wurde wieder nach Frankreich verschifft. Im Juni 1906 wurde der Wagen an einen irischen Gentleman namens Algernon Lee Guinness verkauft, Haupterbe der gleichnamigen Brauerei Guinness und neu auch im Vorstand von Sunbeam-Talbot-Darracq.

Guinness nutzte den 200 neben zwei anderen Darracq-Rennwagen mit Vierzylindermotoren von 80 und 90 PS. Irgendwann brach wohl ein Kolben und das Auto stand eine Zeit lang herum. Er verkaufte es einem Schrotthändler, der das Chassis in drei Teile zerlegte. Als Guinness das Fahrzeug zurückkaufen wollte, gab es nur noch ein Stück Rahmen mit dem Motor dazwischen. Guinness lagerte die Teile in seiner Garage ein, wo sie bis zu seinem Tod 1954 blieben.

Restaurierung
1956 gelangten die Überreste an den Darracq-Sammler Gerald Firkins. Die Restaurierung schritt nur langsam voran. Der Motor erhielt acht Alu-Kolben als Ersatz für die gusseisernen. Kurbelwelle, Nockenwelle und Pleuel sind original.

Ab 2004 wurde der (noch nicht fahrbare) Darracq verschiedentlich gezeigt, so in Shelsley Walsh, Brooklands, an den Goodwood Speed Days und an der Rétromobile.

Am 1. April 2006 lief der Darracq zum ersten Mal seit 97 Jahren wieder. Bonhams versteigerte das Fahrzeug am 4. Dezember 2006 für umgerechnet 237.712 Euro – der vierte Halterwechsel in gut 100 Jahren.

Weblinks

 John Wood: The Darracq V8 1905 - 2005 centenary Auf villiers.info (englisch).

Einzelnachweise

Phaeton
Fahrzeug eines  Landgeschwindigkeitsrekords

Darracq 200


Muntele alb este un film românesc din 1978 regizat de Dan Necșulea. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Traian Stănescu, Emil Hossu, Ana Széles.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1978 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1978

Muntele alb


Caledonian MacBrayne (), usually shortened to CalMac, is the major operator of passenger and vehicle ferries, and ferry services, between the mainland of Scotland and 22 of the major islands on Scotland's west coast. Since 2006, the company's official name has been CalMac Ferries Ltd, although it still operates as Caledonian MacBrayne. In 2006, it became a subsidiary of holding company David MacBrayne, which is owned by the Scottish Government.

The company operates 33 Caledonian MacBrayne fleet vessels to over 50 ports and harbours on the west coast of Scotland. Caledonian MacBrayne operate on average over 162,700 sailings annually. 2018 was the company's busiest in terms of passenger numbers, carrying an estimated 5,309,771 passengers.

History

David MacBrayne

MacBrayne's, initially known as David Hutcheson & Co., began in 1851 as a private steamship operator when G. and J. Burns, operators of the largest of the Clyde fleets, decided to concentrate on coastal and transatlantic services and handed control of their river and Highland steamers to a new company in which Hutcheson, their manager of these services, became senior partner. One of the other partners was David MacBrayne (1817-1907), nephew of Messrs. Burns. In 1878, the company passed to David MacBrayne.

Their main route went from Glasgow down the Firth of Clyde through the Crinan Canal to Oban and Fort William, and on through the Caledonian Canal to Inverness. Services were later added to Islay and the Outer Hebrides. In 1928, the company ran into financial difficulties, and the business was acquired by Coast Lines and the London, Midland and Scottish Railway (LMS Railway). In 1948, the shares in the company owned by the LMS Railway passed to the British Transport Commission, thus partially nationalising it. In July 1969, Coast Line's 50% shareholding passed into state ownership, so that the company became wholly nationalised, and all the shares were transferred to the state-owned Scottish Transport Group.

Caledonian Steam Packet Company

The Caledonian Railway at first used the services of various early private operators of Clyde steamers, then began operating steamers on its own account on 1 January 1889 to compete better with the North British Railway and the Glasgow and South Western Railway. It extended its line to bypass the G&SW's Prince's Pier at Greenock and continue on to the fishing village of Gourock, where they had purchased the harbour.

After years of fierce competition between all the fleets, the Caledonian and G&SW were merged in 1923 into the LMS Railway and their fleets were amalgamated into the Caledonian Steam Packet Company. Their funnels were painted yellow with a black top. At the same time, the North British Railway fleet became part of the London and North Eastern Railway (which built the  in 1947). With nationalisation in 1948, the LMS and LNER fleets were amalgamated under British Railways with the name Clyde Shipping Services. In 1957, a reorganisation restored the CSP name, and in 1965 a red lion was added to each side of the black-topped yellow funnels. The headquarters remained at Gourock pierhead.

At the end of December 1968, management of the CSP passed to the Scottish Transport Group, which gained control of MacBrayne's the following June. The MacBrayne service from Gourock to Ardrishaig ended on 30 September 1969, leaving the Clyde entirely to the CSP.

Caledonian MacBrayne

On 1 January 1973, the Caledonian Steam Packet Co. acquired most of the ships and routes of MacBrayne's and commenced joint Clyde and West Highland operations under the new name of Caledonian MacBrayne, with a combined headquarters at Gourock. Funnels were now painted red with a black top, and a yellow circle at the side of the funnel featuring the red Caledonian lion. In 1974, a new car ferry service from Gourock to Dunoon was introduced with the ferries  and .

In 1990, the ferry business was spun off as a separate company, keeping the Caledonian MacBrayne brand, and shares were issued in the company.  All shares were owned by the state, first in the person of the Secretary of State for Scotland, and (after devolution) by the Scottish Government.

A joint venture between Caledonian MacBrayne and the Royal Bank of Scotland named NorthLink Orkney and Shetland Ferries won the tender for the subsidised Northern Isles services, previously run by P&O Scottish Ferries, commencing in 2002. The ambitious programme ran into financial difficulties, and the service was again put out to tender. Caledonian MacBrayne won this tender, and formed a separate company called NorthLink Ferries Limited which began operating the Northern Isles ferry service on 6 July 2006. On 29 May 2012, NorthLink Ferries Ltd lost the contract for provision of the Northern Isles ferry services to Serco.

Restructuring
To meet the requirements of a European Union guideline on state aid to maritime transport, the company's routes were put out to open tender. To enable competitive bidding on an equal basis, Caledonian MacBrayne was split into two separate companies on 1 October 2006. Caledonian Maritime Assets Limited (CMAL) retained ownership of CalMac vessels and infrastructure, including harbours, while CalMac Ferries Ltd submitted tenders to be the ferry operator. Their bid for the main bundle, Clyde and Hebrides Ferry Services, succeeded and on 1 October 2007 CalMac Ferries Ltd began operating these services on a six-year contract. The Gourock to Dunoon service was the subject of a separate tender, but no formal bids were made. In an interim arrangement, CalMac Ferries Ltd continued to provide a subsidised service on this route, until 29 June 2011, when Argyll Ferries took over the service.

Business
The company enjoys a de facto monopoly on the shipment of freight and vehicles to the islands, and competes for passenger traffic with a number of aircraft services of varying quality and reliability. Nonetheless, few if any of the routes currently operated by CalMac are profitable, and the company receives significant government subsidies due to its vital role in supplying the islands: these routes are classified as "lifeline" services. In 1996, CalMac opened its first route outside Scotland, winning a ten-year contract to provide a lifeline service to Rathlin Island in Northern Ireland. This service continued until 2008, when CalMac lost the tender.

Various versions of a local poem (based loosely on Psalm 24) refer to MacBrayne's long dominance of Hebridean sailings:

Several groups have proposed privatising the service, and there has been a long commercial and political struggle with a privately owned company, Western Ferries, which has run a rival unsubsidised service from Gourock to Hunters Quay (near Dunoon) since 1973. In 2005, the Scottish Executive put the collective Hebrides routes out to competitive tender, with the Dunoon route being a separate tender. Some island and union groups opposed the tendering process, fearing it would lead to cuts in services and could be a prelude to full privatisation.

During the tendering period, the company of David MacBrayne Ltd, which had been legally dormant for many years, was re-activated on 4 July 2006. David MacBrayne Group Ltd acquired the full share capital of NorthLink Ferries Ltd, and took over operations of the NorthLink routes on 6 July 2006. Three operators submitted bids for the block of routes, but CalMac retained all its existing routes. During September 2006, David MacBrayne Group Ltd acquired the entire share capital of CalMac Ferries Ltd. Thus, from leaving the hands of David MacBrayne 78 years earlier in 1928, the west coast ferry service returned to the fold in 2006, vastly enlarged.

At the time, no bids were made for the separate Gourock–Dunoon route and the service continued as before. In August 2006, David MacBrayne Group Ltd directed two of its subsidiary companies, Cowal Ferries Ltd and Rathlin Ferries Ltd, to take over operation of the Gourock to Dunoon, and Rathlin to Ballycastle services. Following a European Commission decision not to subsidise a passenger and vehicle service, the route was again put out to tender. In May 2011, Argyll Ferries Ltd, a newly formed subsidiary of David MacBrayne, was named as the preferred bidder for a passenger-only Dunoon-Gourock service. The timetable was extended into the early hours at weekends, with additional sailings integrated with rail services. Two passenger-only ferries,  and  (formerly MV Banrion Chonomara), were arranged for the run. When the service began on 30 June 2011, preparation of the Argyll Flyer was incomplete, and as an interim measure the cruise boat  was leased from Clyde Cruises.

Argyll Ferries was incorporated into Caledonian MacBrayne on 21 January 2019.

On 14 July 2009, it was announced that CalMac would begin Sunday sailings to Stornoway on Lewis from Sunday 19 July. These had historically faced strong opposition from Sabbatarian elements in the Lewis community, particularly the Lord's Day Observance Society and the Free Church of Scotland. However, CalMac stated that EU equality legislation made it unlawful to refuse a service to the whole community because of the religious beliefs of a part of it.

Routes

Other vessels
 &  are spare and relief vessels.
 was chartered from Pentland Ferries in April 2023, initially entering service between Ardrossan and Brodick in May 2023.
Two new dual fuel ferries are being built by Ferguson Marine Engineering.
 is due to enter service on the Arran station in 2024.
 is due to enter service on the Arran station in 2025.
 A contract to build two new vessels for Islay was awarded to Cemre Shipyard in Turkey in March 2022. In May 2023, it was announced that these ferries would be named  and .
 Two further vessels to the same specification as the Islay ferries are to be built at the same yard, to be used on the Uig - Lochmaddy and Uig - Tarbert services. This will be the first time the routes will be separate.

Emergency lifeline timetable
During the COVID-19 pandemic, CalMac operated a much reduced timetable. From 22 March 2020, they provided a turn up and go service to ensure essential goods and services were delivered to the islands. There were no reservations and no onboard retail facilities. Timetables were modified to meet local needs, with occasional additional crossings and extended layovers.

The Portavadie, Campbeltown and Armadale services were cancelled. Crossing frequencies were reduced on other routes, with single vessels at Rothesay, Largs and Kennacraig. On the smaller vessels, vehicle occupants were required to remain in their vehicle.

Until  returned from dry dock in Liverpool,  remained on the Uig triangle, with Lord of the Isles and  providing services to Lochboisdale, Coll/Tiree and Colonsay from Oban.  operated to Arran (22 April – 2 May) and Islay (27 May – 2 June) while  and  were out of service.

Unused vessels were laid up:
 in Campbeltown;  at Craignure; ,  and  at Sandbank;  in Mallaig (covered Sound of Barra service while  in Troon);  and  in Rothesay and  in Troon.

Passenger numbers

Current Fleet

Vessels are owned by Caledonian Maritime Assets Ltd (CMAL) and operated by CalMac Ferries Ltd. There are 34 vessels in current service, with ten "major units" – ships of  or more in length. The largest is  at  in length.  is almost  long and able to carry 550 passengers with 88 cars. She was built in Poland at a cost of £24.5 million and operates the Islay service. The others are , , , , , ,  and .

There are 13 "Loch Class" vessels in different shapes and sizes. These double-ended ferries are mostly symmetrical when viewed from the side, with no operational bow or stern (although in official documents the designation of such is given).  is able to handle Force 7 gales and carry 36 cars and 149 passengers, with a crew of five. The smallest vessel in the fleet is , built in Shetland for the Kerrera route. Since June 2020 CalMac leases  from Clyde Marine Services for the Gourock to Kilcreggan service.

The company is adapting to the demands of the 21st century.  (2000) was designed for the Small Isles service.  (2005) and  (2007), both built in Gdańsk, are on the Wemyss Bay–Rothesay route. A new "super loch", , entered service in 2007 on the Largs–Cumbrae route.  (2013; for Raasay),  (2013; for Tarbert) and  (2015; for Lochranza), built by Ferguson Marine Engineering are pioneering seagoing roll-on roll-off vehicle and passenger diesel-electric hybrid ferries. In 2022, a Norwegian ferry was purchased for the Mull service; after modification it entered service as .

Future Fleet
Two dual fuel ferries are under construction by Ferguson Marine Engineering. The first,  (for the Arran service) was launched on 21 November 2017, and is expected to enter service in early 2024. Repeated delays saw the delivery date of the second,  (the second Arran ferry) slip to between late summer and the end of 2024.

A £91 million contract to build two ferries for the Islay service was awarded to Cemre Shipyard in Turkey in March 2022. The first steel for two ferries was cut at a ceremony in Turkey in October 2022, with the second vessel's being done in January 2023, in the same week as the first vessel's keel was laid. In May 2023, the same week as the second vessel's keel was laid, it was announced that these ferries would be named  and . Isle of Islay is expected to be delivered by October 2024, with the second vessel following in February 2025.

In October 2022, it was announced that two further vessels would be built to a very similar specification as the ferries under construction for Islay. CMAL signed a contract in January 2023 for Cemre Shipyard to also build the two ferries, which would allow a dedicated, peak season services to Tarbert and Lochmaddy from Uig and provide additional resilience in the fleet.

See also

 Transport Scotland
 Caledonian Maritime Assets
 David MacBrayne
 Argyll Ferries

References

Notes

Bibliography

External links

 CalMac (Official) Corporate Homepage
 Caledonian Maritime Assets Limited - website

Ferry companies of Scotland
Ferries of Scotland
Transport in the Outer Hebrides
Transport in Argyll and Bute
Transport in Highland (council area)
Transport in Inverclyde
Scotland transport-related lists
Companies based in Inverclyde
David MacBrayne
British companies established in 1973
Transport companies established in 1973
1973 establishments in Scotland
Cowal
Firth of Clyde
Highlands and Islands of Scotland
Inner Hebrides
Scottish coast

Caledonian MacBrayne


Charlot dentist (în ) este un film american de comedie din 1914 produs de Mack Sennett și regizat de Charlie Chaplin. În alte roluri interpretează actorii Fritz Schade, Alice Howell și Joseph Sutherland.

Prezentare

Distribuție
Charles Chaplin - Dentist's Assistant
Fritz Schade - Dr. Pain, the Dentist
Alice Howell - Dentist's Wife
Joseph Sutherland - Short Assistant
Slim Summerville - pacient la dentist
Josef Swickard - pacient
Mack Swain - pacient
Gene Marsh - pacient (nemenționat)

Note

Legături externe

Vezi și
 1914 în film
 Listă de filme de comedie din anii 1910
 Listă de filme americane de comedie
 Listă de filme americane din 1914
 Keystone Studios

Filme din 1914
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1910
Filme Keystone Studios
Filme americane
Filme alb-negru
Filme mute
Filme de scurt metraj

Laughing Gas (film din 1914)


"I'm Gonna Be (500 Miles)" er en sang der er skrevet og fremført af den skotske duo The Proclaimers, der blev udgivet som førstesinglen fra deres album Sunshine on Leith fra 1988. Sangen nåede nummer 11 på UK Singles Chart ved den oprindelige udgivelse, og det blev deres mest populære sang på verdensplan, hvor den nåede nummer 1 på Island og i både Australien og New Zealand i 1990.

I 1993, efter den blev brugt i den amerikanske film Benny & Joon, blev sangen udgivet i Nordamerika og i mange andre lande rundt om i verden, og den nåede nummer 5 på både på US Billboard Hot 100 og Canadian Hot 100. I 2007 genindspillede The Proclaimers sangen med de engelske komikere Peter Kay and Matt Lucas til Comic Relief, hvor de opnåede at få sangen til toppen af den britiske singlehitliste, hvilket var langt bedre end den oprindelige udgivelse.

"I'm Gonna Be (500 Miles)" har blevet en fast del af gruppens okncerter. De spillede den til Edinburgh 50,000 – The Final Push på Murrayfield Stadium den 6. juli 2005, der var den sidste koncert under Live 8, for at symbolisere afslutningen på "The Long Walk to Justice".

Baggrund
Sangen blev hovedsageligt skrevet af Craig Reid i midten af 1987, mens han ventede på at skylle rejse til en Proclaimers-koncert i Aberdeen. Reid har udtalt at "jeg kan huske, at jeg sad ved klaveret og akkorderne kom til mig. I tror jeg skrev hele sangen på 45 minutter. Jeg vidste, at det var en god sang, muligvis en single, men jeg havde ingen ide om, hvor populær den ville blivee." Reid har sagt at indtægterne fra denne sang er omkring fem gange så store som for alt resten af deres materiale tilsammen.

Spor
Alle numre er skrevet af og komponeret af Charlie og Craig Reid, bortset fra hvor andet er noteret.

 7" single
 "I'm Gonna Be (500 Miles)" – 3:37
 "Better Days" – 3:14
 12" single
 "I'm Gonna Be (500 Miles)" – 3:37
 "Better Days" – 3:14
 "Teardrops" – 2:33
 CD single
 "I'm Gonna Be (500 Miles)" – 3:37
 "Better Days" – 3:14
 "Teardrops" – 2:33
 "I Can't Be Myself" (Merle Haggard) – 2:30

Hitlister

Ugentlige hitlister

Årshitlister

Referencer

Sange fra England
Singler fra 1988

I'm Gonna Be (500 Miles)


Werner Lorant (d. 21 Kasım 1948, Welver), Alman futbolcu ve teknik direktördür.

Futbol kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Oyunculuk döneminde oynadığı kulüpler; Borussia Dortmund (1971 - 1973), Rot-Weiss Essen (1973 - 1977), 1. FC Saarbrücken (1977 - 1978), Eintracht Frankfurt (1978 - 1982), Schalke 04 (1982 - 1983), Hannover 96 (1983 - 1984), Heidingsfeld (1984 - 1986) ve 1. FC Schweinfurt 05 (1986 - 1987) idi.

Teknik direktörlük kariyeri
Türk medyası tarafından kendisine "Köylü" lakabı takılmıştır. Fenerbahçe'de teknik direktörlük yaptığı dönemde 6-0'lık Fenerbahçe-Galatasaray maçını kazanarak tarihe geçmiştir. Bu maçtan sonra "Korkaklar kazanamaz" şeklinde bir demeç vermiştir. 2006-2007 sezonunda İran'ın Saipa takımından Kayseri Erciyesspor'a transfer olmuştur fakat bu takımda aldığı başarısız sonuçlar nedeniyle kulüpten gönderilmiştir. Daha sonra Sivasspor'a geçmiştir. Son olarak Kasımpaşa ile sözleşme imzalamış fakat çıktığı 6 maçının hiçbirini kazanamaması sonucu görevine son verilmiştir. Nisan 2015'te Lorant, Almanya'da bir ilçe takımı olan ve 7. ligde bulunan TSV Waging'le anlaştı.

Nisan 2015'te, Lorant, sezon sonuna kadar TSV Waging'in yöneticisi olarak atandı. 2017 Ocak ayında ÖTSU Hallein takımında görevlendirdi.

2019 yılının Nisan ayında, sezonun sonuna kadar Avusturya beşinci lig kulübü FC Hallein 04'ün teknik direktörlük görevini üstlendi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kicker Dergisi Resmî İnternet Sitesi - Teknik Direktör Werner Lorant Profili

1948 doğumlular
Alman teknik direktörler
SpVgg Unterhaching teknik direktörleri
TSV 1860 München teknik direktörleri
Rot Weiss Ahlen teknik direktörleri
Kasımpaşa SK teknik direktörleri
Fenerbahçe teknik direktörleri
Sivasspor teknik direktörleri
Kayseri Erciyesspor teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
Bundesliga teknik direktörleri
Süper Lig teknik direktörleri
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Rot-Weiss Essen futbolcuları
Borussia Dortmund futbolcuları
1. FC Saarbrücken futbolcuları
Eintracht Frankfurt futbolcuları
FC Schalke 04 futbolcuları
Hannover 96 futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
1. FC Schweinfurt 05 teknik direktörleri
SV Viktoria 01 Aschaffenburg teknik direktörleri
Incheon United FC teknik direktörleri
APOEL teknik direktörleri
Saipa FC teknik direktörleri
Liaoning FC teknik direktörleri
SV ATA Spor München teknik direktörleri
DAC 1904 Dunajská Streda teknik direktörleri
Tennis Borussia Berlin teknik direktörleri
Alman gurbetçi teknik direktörler
Güney Kore'deki gurbetçi teknik direktörler
İran'daki gurbetçi teknik direktörler
Türkiye'deki Alman gurbetçiler
Güney Kore'deki Alman gurbetçiler
İran'daki Alman gurbetçiler
Resim aranan futbolcular
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular
Orta saha futbolcuları

Werner Lorant


Fatma Mernissi (1940, Fez - 30 Kasım 2015, Rabat), Faslı feminist yazar. Sorbonne'da ve daha sonra öğretim görevlisi olarak çalışacağı Brandeis Üniversitesi'nde siyaset bilimi eğitimi gördü.

Mernissi İslam düşüncesinin tarihi gelişimi ve modern tezahürlerinin analizini yaparak İslam'da kadının rolünü araştırdı. Muhammed'den aktarılan rivayetleri derinlemesine araştırarak ona atfedilen bazı hadislerin sahihliğini (geçerliliğini) reddetti. Kadının ikincil konumunun sebebini Kur'an'da değil İslamiyet'te gördü.

Mernissi'nin ilk kitabı "The Veil and the Male Elite: A Feminist Interpretation of Islam", peygamberlerin hamınlarının rolünün tarihi bir tetkikidir.

Eserleri

 The Veil and the Male Elite: A Feminist Interpretation of Islam
 Islam and Democracy: Fear of the Modern World (1992)
 Forgotten Queens of Islam
 Scheherazade is not a Moroccan
 Islam, Gender and Social Change

Mernissi şu anda Rabat Mohamed V Üniversitesinde okutman ve aynı şehirdeki University Institute for Scientific Research'de araştırmacı olarak çalışmaktadır.

Ayrıca bakınız
 İslami feminizm
 Feminist teoloji
 Emine Vedud
 Kasım Emin

Dış bağlantılar

 Fatima Mernissi'nin internet sayfası
 Fatima Mernissi'nin kitapları
 Mernissi'nin "Islam ve Demokrasi" kitabının Martin Kramer tarafından yapılan değerlendirilmesi

1940 doğumlular
Faslı yazarlar
Faslı feministler
Müslüman feministler
Erasmus Ödülü sahipleri
Feminist yazarlar
2015 yılında ölenler

Fatma Mernissi


علي الفارس الحاج داوود المحاميد من أم الفحم وُلِدَ عام 1913، وهو من قيادات ثورة فلسطين الكبرى (1936 - 1939) في فلسطين ضد الإنكليز في أم الفحم ومنطقتها وقائد فصيل مقاوم في حرب 1948.

قاد مجموعة عسكرية تصدت و حاربت القوات الإسرائيلية والعصابات اليهودية في مناطق المثلث والساحل و الجليل. إنضم إلى صفوف ثوار مرج بن عامر عام 1936 وشكل مع أخيه أحمد الفارس، و يوسف الحمدان فصيلاً فحماوياً مقاتلاً في ثورة 1936.

شارك هذا الفصيل الفحماوي في العديد من المعارك والاشتباكات مع القوات الإنكليزية المستعمرة وخاصة معركة عين الزيتونة في وادي عارة. وشارك فصيل الثوار الفحماوي، إلى جانب إخوانهم العرب، في معركة أم الفحم في العام 1938.

ومن المعارك التي شارك فيها الفحماويون سواء بالعمليات العسكرية أو بتوفير الملجأ والمأوى للثوار أثناء انسحابهم نذكر معركة اليامون ومعركة رمانة ومعركة قرية المنسي التي كانت من أواخر و أهم معارك ثورة مرج بن عامر. إضافةً إلى هذه المعارك، فقد شارك فصيل علي الفارس ويوسف الحمدان والفحماويون الملتحقون بالثورة بالعديد من المعارك مع القوات البريطانية ، ومنها معركة الجعارة ومعركة اجزم وبيت راس. يعود اصل عشيرة الفحماوي إلى الصحابي الجليل جابر بن عبد الله بن حرام الانصاري الخزرجي القحطاني رضي الله عنه، و لقد خرج هذا الصحابي من المدينة المنورة و استقر في جنوب بلاد الشام، و كان أحد احفاده عواد الصدقي الذي عاش في فلسطين و حكم منطقة يعبد و جنين، و تفرعت عنه عشائر متعدده في نابلس و الناصره و ام الفحم و حيفا.

الوفاة
توفي في عام 2007 في سوريا عن عمر ناهز ال93 عام.

مراجع

أشخاص حاربوا من أجل عروبة فلسطين
أشخاص من أم الفحم
مواليد 1913
قادة ثوار في الثورة الفلسطينية الكبرى 1936–39
قوميون فلسطينيون
فلسطينيون في حرب 1948

علي الفارس محاميد


Giovanni Battista Conti  (né  et décédé le ) est un poète italien.

Biographie
Giovanni Battista Conti naquit le 22 octobre 1741, à Lendinara dans le Dogado, d'une famille patricienne. Après avoir achevé ses études et reçu le laurier doctoral à l'Université de Padoue, il signala ses talents oratoires au barreau de Venise. Il s'annonça dans le même temps comme poète par des sonnets et d'autres petites pièces. Revêtu successivement de divers emplois publics, Conti les remplit avec exactitude, sans négliger la culture des lettres. Pendant un long séjour à Madrid, il traduisit en italien un choix de poésies espagnoles, qui reçut un accueil favorable des littérateurs des deux nations. Sur la fin de sa vie, il se démit de ses emplois, et se retira dans sa ville natale. Il employa ses loisirs à revoir les ouvrages de sa jeunesse. Conti mourut le 7 décembre 1820. Son éloge a été publié par l'archiprêtre Bozzio, et par Pietro Perolari Malmignati.

Œuvres
Le choix de poésies espagnoles que l'on doit à Conti est intitulé : Colección de poesias castellanas traducidas en verso toscano y ilustradas, Madrid, imprimerie royale, 1782, 1783, 4 part, en 5 vol. in-8°. À la tête du  volume on trouve une dissertation de Conti sur l'origine de la poésie, et l'influence qu'elle exerce sur les autres arts et les mœurs d'une nation ; elle est suivie de notices biographiques sur les poètes espagnols qui ont fleuri du  au , puisées dans les écrits de don Luis José de Velázquez de Velasco, du P. Martín Sarmiento et de don Tomás Antonio Sánchez ; et d'extraits des Loores de Nuestra Señora, par Gonzalo de Berceo ; des Proverbios, de Lopez de Mendoza, marquis de Santillane ; et enfin du Laberinto, de Juan de Mena. Les poètes dont le recueil offre des morceaux choisis sont Juan Boscán, Garcilaso de la Vega, Fernando de Herrera, Hernando de Acuña, Luis de León, Leonardo et Bartolomé d'Argensola. Des notices précèdent les ouvrages de chaque auteur ; et les différents morceaux sont accompagnés, de notes pleines de goût et d'érudition. La version italienne, placée en regard, réunit à l'élégance la fidélité la plus scrupuleuse. Parmi les productions originales de Conti, on distingue surtout un poème en 4 chants, in terza rima, intitulé : Incoronazione della Immagine di Maria Vergine, detta del Pilastello, venerata a Lendinara, Padoue, 1795, in-8°. Les poésies de Conti forment 2 vol. in-8°, Padoue, 1819.

Notes

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Poète italien du XVIIIe siècle
Poète italien du XIXe siècle
Naissance en octobre 1741

Giovanni Battista Conti


Giorgio Canuto ( - ) est un espérantiste italien.

Biographie
Giorgio Canuto nait le  à Turin, en Italie, dans une famille de médecins. Sa mère est la première femme diplômée de médecine de l'université de Turin. En 1921, il obtient un diplôme de médecine, et en 1924, un diplôme de juriste à l'université de Turin.

Il meurt le  à Turin.

Œuvres

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Association universelle d'espéranto

Liens externes

Espérantiste italien
Président de l'Association universelle d'espéranto
Espérantisation en 1925
Naissance en juin 1897
Naissance à Turin
Décès en octobre 1960
Décès à 93 ans
Décès à Turin

Giorgio Canuto


"One Million Bullets" este un cântec al cântăreței australiane Sia de pe cel de-al șaptelea album de studio viitor This Is Acting (2016). Acesta a fost scris de către Sia și produs de către Jesse Shatkin. Cântecul a fost lansat ca al doilea single promoțional pe data de 27 noiembrie 2015.

"One Million Bullets" este singura piesa de pe album care nu a fost scrisă pentru alt artist.

Referințe

Legături externe

Single-uri promoționale
Cântece din 2015
Sia

One Million Bullets


Naunachte (transkr. Njwt-nḫt.tj; wörtl. 'Die Stadt (Theben) ist siegreich'; 13./12. Jh. v. Chr.) war die Gemahlin des ägyptischen Schreibers Kenherchepeschef. Sie ist von einem Testament her bekannt, auf dem sie einige ihrer Kinder enterbte. Das Dokument gilt als ein Beweis für die hohe Stellung der Frau im Alten Ägypten.

Naunachte heiratete als Zwölfjährige den 54 Jahre alten Kenherchepeschef. In ihrer zweiten Ehe gebar sie acht Kinder. Zur Zeit von Ramses V. ließ sie durch den Schreiber Amunnacht ein Testament abfassen, in dem sie nur vier dieser Kinder das ererbte Vermögen ihres ersten Mannes hinterließ. Die anderen vier wurden enterbt, da sie sich nicht um ihre alte Mutter gekümmert hätten. Das Testament der Naunachte wurde in der Arbeitersiedlung Deir el-Medina gefunden und befindet sich heute im Ashmolean Museum in Oxford. Es zeigt, dass altägyptische Frauen berechtigt waren, über ihr eigenes Erbe zu verfügen und selbständig Klagen vor Gericht zu erheben.

Literatur

Weblinks
 Testament der Naunachte im Ashmolean Museum (Inv. no. AN1945.97.4)
 Images of Deir el-Medina: The Ashmolean Museum, Oxford, UK

Altägypter
19. Dynastie (Ägypten)
20. Dynastie (Ägypten)
Geboren im 13. Jahrhundert v. Chr.
Gestorben im 12. Jahrhundert v. Chr.
Frau

Naunachte


Monteri çamı (Pinus radiata), çamgiller (Pinaceae) familyasından anavatanı ABD ve Kanada olan 15–30 m boy, 30–90 cm çap yapabilen çam türü.

Morofolojik özellikleri

Tacı geniş koniktir; kabuk gri veya kırmızımsı-kahverengi, derin çatlaklıdır. Üst yüzeyi düzgün olmayıp uzunlamasına-dikdörgen şeklindedir. Dallar aşağıya doğru eğilmiş veya yukarıya doğru yönelmiştir. İnce dallar, kırmızı-kahverengidir. Reçineli tomurcuklar yumurtamsı, kırmızı-kahverengi, 1,5 cm uzunluğundadır.

3'lü yapraklar, 3-4 yıl ağaç üzerinde dökülmeden kalır; 9–15 cm uzunluğunda 1,3-1,8 mm genişliğinde, hafif bükülebilir, koyu sarımsı-yeşil, bütün yüzeyi çok ince stoma bantlı, kenarları testere dişli, ucu konik, kın 1,5–2 cm'dir.

Erkek çiçekler elips-silindirik, 10–15 mm, turuncu kahverengidir. Kozalaklar iki yılda olgunlaşır, kısa bir süre içerisinde saçılır. 6-20 yaşlarında tohum üretmeye başlar. Soliter olarak yetiştirildiğinde helezon bir yapı gösterir. Kozalaklar eğri, çok asimetrik, açılınca yumurtamsı, 7–14 cm, koyu kırmızı-kahverengi ve parlak, pullar sert, sap 1 cm; apofizler kozalaktan dışa doğru çıkmıştır. Umbo merkezde, çoğunlukla basıktır. Tohumlar basık-elips, 6 mm, koyu kahverengi; kanatlar 20–30 mm dir. 2n=24.

Ekolojik özellikleri
Monteri çamı, iklim olarak nemli orta sıcaklık değerlerine sahip yerlerde görülür. Yayılış alanında kışlar yağışlı geçer. Genellikle Temmuz-Ağustos aylarında yağış düşmez fakat yaz boyunca sisin etkisindedir. Derin, kumlu topraklar ile kilin hakim olduğu topraklarda iyi gelişme gösterir. Asidik toprakları tercih eder. Eğimli kuzeye bakan yamaçlarda görülür. Yarı ışık ağacıdır.

Kullanımı
Odunu açık, yumuşak, kolay yarılır.

Pinus

Monteri çamı


Nova S je komercijalna kabelska televizija Srbije koji se emitira od 25. ožujka 2019. godine kao član United Groupa, trenutno vodeće medijske platforme u jugoistočnoj Europi.

Povijest

2017. − 2019: Početak emitiranja
Televizija Nova S na samom početku zvala je imenom TOP, a osnovana je od 29. studenog 2017. godine. Ideja za televizijom nastala je još u studenom 2016., ali je bilo potrebno godinu dana do realizacije. United grupa uspjela je u konačnici i kreirati TV kanal koji svoje emitiranje započeo svojim kablovskim i digitalnim platformama.

2019. − danas: Promjena naziva

Od 25. ožujka 2019. dolazi do novog imena i vizualnog identiteta kanala. Kanal TOP mijenja naziv u Nova S prema vodećem medijom kanalu u regiji Nova TV iz Hrvatske.

Najveće novine u programu su povratak popularnog srpskog talk showa Veče sa Ivanom Ivanovićem koju vodi Ivan Ivanović, a prikazuje se svakog petka od 22 sata. Od travnja 2019. godine jutarnji program će činiti Mentalno razgibavanje od 6.30 do 8.30 sati koji će voditi Darko Mitrović i Veljko Pajović, a nedjeljom će se emitovati Utisak nedelje s Oljom Bećković u terminu od 21 sat i novi serijal Male velike priče koju priprema produkcija Brankice Stanković Insajder.

Nova S također emitira i sportski program: kvalifikacije i glavno natjecanje za Europsko prvenstvo u nogometu 2020. godine te natjecanje Liga nacija.

Informativna emisija Nove S zove se Pregled dana Newsmax Adria koji se emitira svaki dan uživo od 20:00 te ga vode Goran Dimitrijević i Jelena Obučina.

Dostupnost kanala
Program Nova S moguće je pratiti putem različitih kabelskih operatera.

 Srbija: SBB, TotalTV, D3I, Beogrid, EON
 Bosna i Hercegovina: Telemach, TotalTV, EON
 Crna Gora: Telemach, TotalTV, EON
 Makedonija: TotalTV
 svijet: NetTV Plus, Total TV

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 Nova S na United Media
 Nova S na Facebooku
 Nova S na Twitteru
 Nova S na Instagramu
 Nova S na YouTube-u

Srbijanske televizijske postaje
United Group

Nova S


Serpil Barlas (1953, İstanbul - 20 Şubat 2021, İstanbul), Türk şarkıcı.

Hayatı
Babası İsmet Bey, annesi Türk müziği sanatçısı Aysel İpar'dır. Annesi Aysel İpar (1938-2021) 1970'li yılların başlarında Taksim Belediye Gazinosu'nun sahibi Gazinocular Kralı Kazım Polat ile evlenmiştir. 1960'lı yıllarda şehir tiyatrolarında sanat hayatına başlamıştır. Zamanın ünlü orkestralarında solistlik yapmıştır. 1970 yılında Altın Ses Yarışması'nda Nilüfer'in ardından ikinci olmuştur. 1976-1978 yılları arasında birkaç 45'lik plak doldurmuş ve bunların arasında en çok Oldu Olanlar (orj. Dibi Dibi Daba da) adlı parça ile adından söz ettirmiştir. 1978'de Eurovision Şarkı Yarışması Türkiye finalinde "Yaşamaya Bak" isimli şarkı ile katılmıştır. 1978 yılında ABD'ye yerleşerek bu ülkede 15 sene ikamet etmiştir. 1993 yılında Türkiye'ye dönüşünden sonra AIDS ile mücadelede öncülük yaparak sanat camiasında bir ilke imza atmıştır. Gerek AIDS gerekse sahipsiz sokak çocukları ve Bosna'daki sistematik soykırımı gibi toplumsal konularda yaptığı çalışmalarla kamuoyunun dikkatini çekmeye çalışmış ve ünlü müzisyen Uğur Dikmen'in desteğiyle yaptığı albümlerinde bu konulara temas eden "Benim Adım İnsan", "Sahipsiz Çocuklar", "Bosna" adlı şarkıları ile üstlendiği misyonu savunmaya çalışmıştır.

Flash TV'de 3 sene (1998-2001) Serpil Barlas'la Kurdele adlı televizyon programını hazırlayıp sunmuştur. 20 Şubat 2021 tarihinde Beşiktaş'taki evinde akşam yemeğinin ardından ritim bozukluğuna bağlı kalp yetmezliği nedeniyle 68 yaşında hayatını kaybetti. Cenazesi, 22 Şubat 2021 tarihinde Feriköy Mezarlığı'na defnedildi.

Diskografi

45'lik
 Hangisi - İlk ve Son (Diskotür-1976)
 Oldu Olanlar - Yandım Aşkınla Ben) (Nova-1976)
 Biricik Sevgilim - Ne Olur Ne Olmaz (Nova-1977)
 Yaşamana Bak - Yaşamana Bak (Enstrümental) (Atlas-1978)
 Farkın Kalmadı - Sensiz Bir Hiçim (Yavuz-1979)
 Dert Etmem Kendime - İlk Sevgilimdi O (Öncü)

Albüm (MC/CD)
 Serpil'in Dünyası (Diskotür MC-1994)
 Efkarım Tarumar (Majör CD&MC-1998)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi web sitesi

1953 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
1970'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
Türk kadın pop şarkıcıları
2021 yılında ölenler
Beşiktaş'ta ölenler
Kalp yetmezliğinden ölenler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler

Serpil Barlas


NGC 7643 (NGC 7644) je spiralna galaktika u zviježđu Pegazu. Naknadno je utvrđeno da je NGC 7644 ista galaktika.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7643
  Auke Slotegraaf: NGC 7643 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7643 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7600 - 7649

7643

NGC 7643


An Dendrobium langbianense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni François Gagnepain. An Dendrobium langbianense in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium langbianense


Pamela Hayden, født 28. november 1953 i USA, er en amerikansk skuespillerinde som er mest kendt for Tv-serien Simpsons. I serien lægger hun stemme til bland andre Milhouse Van Houten, Jimbo Jones og Rod Flanders.

Eksterne henvisninger

Tv-skuespillere fra USA
Stemmeskuespillere fra USA
Skuespillere fra USA

Pamela Hayden


Termoplast (od starogrčkog: θερμός termós = toplo, vruće i πλάσσειν plássein = oblikovati), ili Plastomer je plastika, koja se kod određene temperature
može oblikovati. Ovaj je postupak reverzibilan. Može se hlađenjem i ponovnim zagrijavanjem ponoviti onoliko puta koliko dok ga se ne pregrije i nastane takozvana termička razgradnja. Još jedna jedinstvena značajka termoplastike je mogućnost zavarivanja.

Termoplastični polimeri nisu otporni na povišene temperature, pa kad se zagriju postanu pogodni za oblikovanje, a zatim kao tekućina pogodni za ubrizgavanje. Nakon hlađenja, smjesa se stvrdne i zadržava zadani oblik. Termoplastični materijali mogu se reciklirati.

Danas postoji veliki broj različitih termoplastičnih materijala.

Vanjske poveznice

Polimeri

Termoplast


Cyphostemma currorii es una especie de árbol perteneciente a la familia Vitaceae. Es originaria del sur de África.

Descripción
Es un árbol de hoja caduca que alcanza un tamaño de  8 m de altura, muy suculento (pachycaul); el tronco de 1 m de diámetro, es recto, formando una gran bulbo ovato-cónico hacia el ápice, está cubierto con una corteza lisa, herbácea de color verde blanquecino y epidermis de color marrón.

Distribución y hábitat
Se encuentra en las planicies rocosas, laderas y montañas secas, a una altitud de 120-180 m altura, en Namibia y Sudáfrica.

Galería

Taxonomía
Cyphostemma currorii fue descrita por (Hook.f.) Desc. y publicado en Naturalia monspeliensia. Série botanique. 18: 220. 1967, en el año 1967.
Sinonimia
Cissus gastropus Welw. ex Planch.
Vitis gastropus Welw. ex Planch.
Cissus crameriana Schinz
Cissus currori Hook.f.	basónimo
Cissus macropus Welw.
Cyphostemma cramerianum (Schinz) Desc.
Cyphostemma macropus (Welw.) Desc.
Vitis currori (Hook. f.) Baker
Vitis macropus (Welw.) Baker

Referencias

Enlaces externos

currorii

Cyphostemma currorii


Mu Telescopii (μ Tel) es una estrella en la constelación austral de Telescopium.
Tiene magnitud aparente +6,29 y está a 120 años luz de distancia del sistema solar.

Mu Telescopii es una estrella blanco-amarilla de la secuencia principal de tipo espectral F5V.
Las dos componentes del sistema Diadem (α Comae Berenices), ι Pegasi A o ψ Capricorni son estrellas de parecidas características a Mu Telescopii.
Esta última tiene una temperatura efectiva de 6503 ± 63 K y su radio es un 45% más grande que el radio solar.
Gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada de 11 km/s —límite inferior de la misma—, por lo que rota al menos 5 veces más deprisa que el Sol.
Aunque presenta un contenido metálico inferior al del Sol, dos estudios determinan diferentes valores de -0,13 y -0,24 para su índice de metalicidad [Fe/H].

Mu Telescopii tiene una masa de 1,25 masas solares y su edad se estima entre 1800 y 2520 millones de años.
Al igual que el Sol y la mayor parte de las estrellas de nuestro entorno, Mu Telescopii es una estrella del disco fino.

Referencias

Estrellas de tipo F
Constelación de Telescopium

Mu Telescopii


Anoreksi, kelime olarak iştahsızlık anlamına gelmektedir. Fizyolojik veya psikolojik nedenlere bağlı,
kısa dönemli ya da uzun dönemli kronik olabilir. Kronik formlarından Anoreksia Nervoza ve Bulimiya nervoza ağır seyirli olabilir ve öldürücü sonuçlar doğurabilir.

Belirtiler
 Kilo kaybetmek için uğraş
 Yaş ve boya uyumsuz kilo
 Kilo almaktan korkup, yemek yememek
 3-4 ay üst üste regl olmama (Kadınlarda)
 Halsizlik, nefes darlığı, konsantrasyon bozuklukları
 Cilt kuruluğu

İlerleyen dönemlerde ise;
 Kemiklerde zayıflama ve çabuk kırılma
 Büyümede gerilik
 Kalp ritminde düzensizlik
 Vücut sıcaklığının düşmesi gibi belirtiler gözlenir.

Yeme bozuklukları
Sindirim sistemi hastalıkları
Fizyolojik hastalıklar
Psikolojik hastalıklar

Anoreksi