El tirahojas colinegro (Sclerurus caudacutus), también denominado raspahojas colinegro (en Colombia), raspahojas de cola aguda, raspa hoja rabiagudo (en Venezuela) o tira-hoja de cola negra (en Perú), es una especie de ave paseriforme perteneciente al género Sclerurus de la familia Furnariidae. Es nativo de Sudamérica, en la cuenca amazónica y el escudo guayanés, con poblaciones aisladas en el litoral oriental de Brasil.

Distribución y hábitat

Se distribuye por el sureste de Colombia, sur y este de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana francesa, gran parte de la Amazonia brasileña, este de Ecuador, este de Perú y norte de Bolivia, con poblaciones aisladas en el litoral oriental de Brasil.

Esta especie es considerada poco común en su hábitat natural, el suelo, o cerca de él, de selvas húmedas tropicales de regiones bajas, localmente hasta cerca de 1000 m de altitud.

Descripción

El tirahojas colinegro mide entre 16 y 18 cm de longitud y pesa entre 34 y 42 g. El plumaje de todo su cuerpo es de color pardo uniforme, con la garganta blanca y la cola negra. Su pico es relativamente largo, recto y negruzco. Ambos sexos tienen un aspecto similar.

Sistemática

Descripción original
La especie S. caudacutus fue descrita por primera vez por el naturalista francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1816 bajo el nombre científico Thamnophilus caudacutus; localidad tipo «Guayana francesa».

Etimología
El nombre genérico masculino «Sclerurus» deriva del griego «sklēros»: rígido, y «oura»: cola; significando «de cola rígida»; y el nombre de la especie «caudacutus», proviene del latín «cauda»: cola, y «acutus»: puntiagudo, significando «de cola puntiaguda».

Taxonomía
La presente especie es hermana de Sclerurus guatemalensis, con base en las similitudes de plumaje y distribución parapátrica, lo que ha sido corroborado por análisis filogenéticas. La validad de la subespecie insignis, descrita a partir de una única localidad, parece cuestionable. La subespecie oscura caligineus puede haber sido negligenciada. La distribución geográfica de las subespecies, particularmente al norte del río Amazonas, no está bien explicada y las variaciones individuales de muchas de las características usadas para describirlas pueden conducir a una revisión substancial de los límites. La subespecie propuesta olivascens (del centro sur de Perú) aparentemente no es diagnosticable, y probablemente representa una variación clinal dentro de brunneus. Se hace necesaria una urgente revisión de las subespecies y sus límites.

Subespecies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Aves del Mundo se reconocen seis subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Sclerurus caudacutus brunneus , 1857 – oeste de la Amazonia desde el sureste de Colombia (al sur desde el oeste de Meta y Vaupés) y sur de Venezuela hacia el sur por el este de Ecuador, este de Perú, oeste de Brasil (oeste de Amazonas, Acre, Rondônia) y norte de Bolivia (Pando, noroeste de La Paz).
 Sclerurus caudacutus caudacutus (, 1816) – las Guayanas y norte de Brasil (Amapá).
 Sclerurus caudacutus insignis , 1934 – noroeste de Pará y tal vez más extendida en el norte de Brasil al norte del río Amazonas.
 Sclerurus caudacutus pallidus , 1934 – centro de Brasil al sur del Amazonas (hacia el este al menos desde el río Madeira hasta el oeste de Maranhão).
 Sclerurus caudacutus caligineus , 1954 – litoral noreste de Brasil (Alagoas).
 Sclerurus caudacutus umbretta (, 1823) – litoral este de Brasil (de Bahia al sur hasta Espírito Santo).

La clasificación Clements Checklist v.2018, lista a la subespecie olivascens (que es incluida en brunneus por el IOC) y  no lista a caligineus.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de  Sclerurus caudacutus en The Internet Bird Collection.
 Sonidos y mapa de distribución de Sclerurus caudacutus en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Sclerurus caudacutus en Wikiaves.

caudacutus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot
Animales descritos en 1816

Sclerurus caudacutus


An Indosasa parvifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chi Son Chao ngan Qi Hui Dai. An Indosasa parvifolia in nahilalakip ha genus nga Indosasa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Indosasa

Indosasa parvifolia


පහතින් දැක්වෙන්නේ එක් එක් වර්ෂ වලදී ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණ කිරුළ හිමිකරගත් ජයග්‍රාහිකාවන්ගේ විස්තරයයි.

ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණ ජයග්‍රාහිකාවන්

කරුණු
 1966 ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණ තරඟය නොපැවැත්වුනු නිසා 1967 දක්වා ජයග්‍රාහිකාව වූවේ 1965 ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණයි.
 ඝාතනය විය.

මේවාද බලන්න
ලෝක රූ රැජිණ
ලෝක රූ රැජිණ ජයග්‍රාහිකාවන්
මිහිකත රූ රැජිණ
මිහිකත රූ රැජිණ ජයග්‍රාහිකාවන්
විශ්ව රූ රැජිණ
විශ්ව රූ රැජිණ ජයග්‍රාහිකාවන්
ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණ
ශ්‍රී ලංකා විශ්ව රූ රැජිණ

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි
Official Miss International website - Past titleholders

Miss International

ජාත්‍යන්තර රූ රැජිණ ජයග්‍රාහිකාවන්


L'Intérieur d'une cuisine est un tableau  de Martin Drolling (1752-1817), une peinture à l'huile sur toile de  datant de 1815.

Description
Le tableau présente une cuisine de l'époque (début du ) avec une fenêtre ouverte dans le fond, de nombreux ustensiles, deux femmes et un enfant jouant avec un chat.

Historique
Cette peinture de 1815 est présentée au Salon de 1817 quelques jours après le décès de l'artiste. Il y connait un grand succès.
Honoré de Balzac cite le nom du peintre dans la Femme de trente ans''' et dans Pierre Grassou tirés de La Comédie humaine.

Hanns Heinz Ewers en a fait le héros de sa nouvelle le Cœur des rois dans son recueil de nouvelles de 1907 Das Grauen (traduit en français par Dans l'épouvante''). Il y raconte l'histoire romancée de ce tableau.

Le tableau a été acquis par le musée le 20 juin 1817 pour  auprès du fils du peintre.

Utilisation du brun de momie
Lors de la Révolution française, les restes des rois, reines et autres personnages inhumés dans la Basilique Saint-Denis sont exhumés, profanés et versés dans des lits de chaux.

Mais selon la tradition, les cœurs des rois et des reines étaient conservés à l'abbaye du Val-de-Grâce. Ils sont également profanés pour fabriquer du brun momie, réputés réaliser des vernis de qualité ou de nombreuses nuances de brun-rouge. Louis François Petit-Radel revend 45 de ces cœurs momifiés à prix d'or à des peintres. Martin Drolling en acquiert 17 pour ses futurs tableaux dont le présent.

Notes et références

Articles

Articles connexes
 Brun momie

Liens externes

   Description plus détaillée du tableau.

Tableau d'un peintre français
Tableau des années 1810
Fenêtre dans la peinture
Chat dans la peinture
Œuvre exposée au Salon de 1817
Collection de peintures françaises du Louvre

L'Intérieur d'une cuisine (Louvre)


John Stuart Mill (20 Mayıs 1806 - 8 Mayıs 1873), İngiliz filozof, politik ekonomist, parlamento üyesi ve devlet memurudur.

Mantık alanında, yalnızca tümdengelimsel mantıkla ilgili çalışmalar yapmayıp, tümevarımsal mantığı da formüle ederek geliştirmiş olan Mill, mantıksal ilkeleri sosyal alana, siyaset ve ahlak alanına uygulamasıyla ün kazanmıştır. Psikoloji alanında, çağrışımcılığın babası olarak kabul edilen filozof, psikolojiyi "zihin kimyası" olarak tanımlamıştır. O, çağrışımcı psikolojisini bilgi konusuna da taşımış ve bu alanda, Berkeley'den esinlendiği besbelli olan psikolojik bir idealizm geliştirmiştir. Mill, bununla birlikte, psikolojik idealizminde, maddesizciliği seçen Berkeley'den ayrılmış ve dış gerçekliğin varoluşunu kabul ederek, söz konusu nesnel gerçekliği "duyumları mümkün kılan, kalıcı dayanak" olarak tanımlamıştır. Ahlak alanında yararcılığı savunan Mill, hazzı ya da mutluluğu insan eylemlerinin en büyük amacı ve mutlak ölçüsü yapmış ve yararcılığında, genelin iyiliğini ve refahını temele almıştır.

Dış bağlantılar
 Utilitarianism

1806 doğumlular
Londra doğumlular
1873 yılında ölenler
19. yüzyılda İngilizler
19. yüzyıl yazarları
19. yüzyıl filozofları
İngiliz filozoflar
İngiliz ekonomistler
İngiliz agnostikler
Klasik liberaller
Siyaset felsefecileri
Victoria devri
Sosyal liberaller
19. yüzyıl İngiliz filozofları
19. yüzyıl İngiliz yazarları
19. yüzyıl ekonomistleri
Britanyalı agnostikler
Britanyalı otobiyograflar
Britanyalı klasik liberaller
Britanyalı ekonomistler
Britanyalı feminist yazarlar
Britanyalı feministler
Kurgusal olmayan eserler veren Britanyalı yazarlar
Britanyalı filozoflar
Britanyalı siyaset felsefecileri
Britanyalı siyasi yazarlar
Britanyalı süfrajetler
Klasik iktisatçılar
Sonuççular
Deneyciler
İngiliz otobiyograflar
İngiliz feminist yazarlar
İngiliz feministler
Kurgusal olmayan eserler veren İngiliz yazarlar
İskoç asıllı İngilizler
İngiliz siyaset felsefecileri
İngiliz siyasi yazarlar
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Feminist ekonomistler
Feminist filozoflar
İfade özgürlüğü aktivistleri
Bireyci feministler
Fransa'da enfeksiyon hastalıklarından ölen kişiler
Mantıkçılar
Erkek feministler
Ahlâkçılar
Tarih filozofları
Dil felsefecileri
Zihin felsefecileri
Bilim felsefecileri
St Andrews Üniversitesi rektörleri
Toplum eleştirmenleri
Birleşik Krallık Avam Kamarası (1865-1868)
Faydacılar
Mantık felsefecileri

Anti-natalistler

John Stuart Mill


Brian Drummond (født 10. august 1969) er en canadisk skuespiller og komiker med bopæl i USA. Hans primære virke er at lægge stemme til figurer i animationsfilm, videospil m.v.

Kilder

Personer fra Salmon Arm
Skuespillere fra Canada

Brian Drummond


ලියන ද සිල්වා (උපත:1985 ඔක්තෝබර් 2) ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩිකාවකි. ඔහු කෝල්ට්ස් ක්‍රිකට් සමාජයට ක්‍රීඩා කළ වමත් පිතිකරුවෙක් සහ දකුණත් මධ්‍යම වේග පන්දු යවන්නෙක් විය. ඔහු ඉපදුනේ කොළඹ ය.

ලියන ද සිල්වා 2005-06 වාරයේදී ටැමිල් යූනියන් ක්‍රිකට් සහ මලල ක්‍රීඩා සමාජයට එරෙහිව කණ්ඩායම වෙනුවෙන් තනි පළමු පෙළ තරගයක් කළේය. ඔහු පන්දුවට පහර දුන් එකම ඉනිමේදී පහළ පෙළේ සිට ලකුණු 12ක් ලබා ගත්තේය.
ජීවමාන ජනයා
1985 උපත්

ලියන ද සිල්වා


Paul Bins, comte de Saint-Victor (11 July 1827 in Paris – 9 July 1881 in Paris), known as Paul de Saint-Victor, a French author and critic. He is likely most known today as a French cultural figure mentioned by Marcel Proust in the novel In Search of Lost Time.

Personal
Saint-Victor was born in Paris. His father Jacques Bins, comte de Saint-Victor (1772–1858), is chiefly remembered for his poem L'Espérance, and for an excellent verse translation of Anacreon.

He had an affair with Lia Félix, a sister of the famous actress Rachel Félix. They had a girl, Claire, on 26 October 1860, whose godfather was Edmond de Goncourt.

Saint-Victor died in Paris on 9 July 1881.

Career
Saint-Victor ceased using his title as he found it out of keeping with his democratic principles. He began as a drama critic on the Pays newspaper in 1851, and in 1855 he succeeded Théophile Gautier on the Presse. In 1866 he migrated to the Liberté, and in 1869 joined the staff of the Moniteur universel. In 1870, during the last days of the Second Empire, he was made inspector-general of fine arts.

Almost all of Saint-Victor's work consists of articles, the best known being the collection entitled Hommes et Dieux (1867). His death interrupted the publication of Les Deux Masques, in which he intended to survey the whole of ancient and modern dramatic literature. Saint-Victor's critical faculty was considerable, though rather one-sided. He owed a good deal to Théophile Gautier, but his writing was more florid than Gautier's.

Notes

References
  This work in turn cites:
 Alidor Delzant, Paul de Saint-Victor (1886).

1827 births
1881 deaths
Burials at Père Lachaise Cemetery
French essayists
French male essayists

Paul Bins, comte de Saint-Victor


Göknebi, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.

GÖKNEBİ KÖYÜ,

Kayı Boyu Karakeçili yörükleridir.
İsmini köyde yer alan türbede bulunan iki kabirin içerisinde bulunan Nebi ve Gökçe (eş) çiftinden alıyor.
Türkmenistan'ın Merv bölgesinden Anadolu'ya gelen KAYI boyu, ilk olarak Kütahya - Eskişehir arasında bulunan Domaniç bölgesine yerleştiği bilinir. Kayı'lar bilindiği üzere özellikle hayvancılık (keçi yetiştiriciliği) ile geçimini sağlar. Karakeçili Yürkleri de buradan geliyor sanırım. Bu bölgede çoğalan sağlar kayılar bölgeye yayılmıştır. çevre illere Muğla, Ankara, Aydın, Kütahya, Afyon bölgesine dağılmışlardır. Eskişehir'de de 36 tane Karakeçili Yörük köyü vardır. Göknebi'de bunladan biridir. Dağlarında hayvan yetiştirm ek için kullanılan terkedilmiş ve hâlen kullanılmakta olan ağıl yani KIŞLA lar vardır. Karakeçili köylerindeki gelenekler, Oğuz Türk töresi ve geleneklerin pek çoğu günümüzde yaşatılmaktadır.

Coğrafya
Eskişehir iline 62 km, Seyitgazi ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Seyitgazi'nin mahalleleri

Göknebi, Seyitgazi


Páll Klettskarð (født 17. maj 1990) er en færøsk fodboldspiller, angriber, der spiller for KÍ Klaksvík og Færøernes fodboldlandshold.

International karriere
Han blev en del af truppen til det færøske fodboldlandshold i februar 2013 til en træningslejr i Thailand og blev skiftet ind i en venskabskamp mod Thailands U23 fodboldlandshold.
Han fik sin officielle debut for Færøerne i en VM-kvalifikationskamp mod Irland den 7. juni 2013.

Individuel hæder
 Effodeildin Bedste unge spiller: 2012
 Effodeildin Topscorer: 2012 (sammen med Clayton Soares)
 Effodeildin Bedste angriber: 2013

Familie
Hans mor er Óluva Klettskarð, hun var medlem af Lagtinget fra 2011 til 2019 for Tjóðveldi.

Referencer

Fodboldspillere fra KÍ Klaksvík
Fodboldspillere fra Víkingur Gøta
Fodboldspillere fra Færøerne

Páll Klettskarð


Deux doigts de meurtre est un film franco-canadien réalisé par Eddy Matalon et sorti en 1993.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Deux doigts de meurtre
 Titre original : Sweet Killing
 Réalisation : Eddy Matalon
 Scénario : Eddy Matalon et Dominique Roulet, d'après La Mort dans l'âme, roman de Angus Hall
 Photographie : Hugues de Haeck
 Décors : Claude Paré
 Costumes : Nicoletta Massone
 Montage : Debra Karen
 Musique : Jean Musy
 Son : Claude Hazanavicius
 Production : Maki Films
 Pays d'origine :  -
 Durée :
 Dates de sortie :
 États-Unis :
 France :

Distribution
 Anthony Higgins
 Leslie Hope
 Michael Ironside
 F. Murray Abraham
 Andréa Ferréol

Notes et références

Bibliographie
 Gérard Lenne, Le Mensuel du cinéma, , ,
 Jean-Michel Beer, La Saison cinématographique 93, ,

Liens externes

 Affiche

Film français sorti en 1993
Adaptation d'un roman britannique au cinéma
Film réalisé par Eddy Matalon

Deux doigts de meurtre


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture de Nagano au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La première circonscription de la préfecture de Nagano regroupe la moitié est de la ville de Nagano, la totalité des villes de Suzaka, Nakano et Iiyama ainsi que les districts de Kamitakai, Shimotakai et Shimominochi.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Première circonscription de la préfecture de Nagano


Palestina (arap. فلسطين, Filasṭīn), službeno Država Palestina (arap. دولة فلسطين, Dawlat Filasṭīn), djelomično je priznata država na Bliskom istoku. Službeno je nastala unilateralnim usvajanjem deklaracije o neovisnosti koju su 15. studenoga 1988. u egzilu proglasili Palestinska oslobodilačka organizacija i Palestinsko nacionalno vijeće. Međunarodno-pravni status priznat joj je 29. studenoga 2012. nakon glasanja u Općoj skupštini Ujedinjenih naroda, kada je Državi Palestini dodijeljen status države promatrača u Ujedinjenim narodima (s 138 glasova za, 9 protiv i 41 suzdržanih).

Članica je Arapske lige, Organizacije islamske konferencije, G77, Međunarodnog olimpijskog komiteta i drugih međunarodnih organizacija.

Palestina je ujedno i naziv za zemljopisno područje na Bliskom istoku.

Zemljopis
Država Palestina sastoji od dva područja, to su: Pojas Gaze i Zapadna obala. Ova dva dijela Palestine razdvaja područje Države Izrael. Palestina graniči s Izraelom, Egiptom i Jordanom.

Etimologija
Naziv Palestina potiče od naroda pod nazivom Filistejci, koji je nastanjivao ovo područje u antičko doba. Filistejci su imali nekoliko nezavisnih gradova-država, od kojih su najznačajniji bili Gaza, Ašdod i Aškelon. Filistejci su bili indoeuropski narod grčkog podrijetla čije izvorno ime (najvjerojatnije Kaftori) ostaje nepoznato. Riječ Palestina hebrejskog je podrijetla, i u povijesnom, lingvističkom i kulturološkom pogledu odnosila se isključivo na drevne Filistejce, dok se u modernoj političkoj terminologiji povezuje s arapskim stanovništvom Palestine. Filistejci su se naselili na područje Levanta u 12. stoljeću pr. Kr., a filistejsku državu bila je uništila Asirija u 8. stoljeću pr. Kr.

Nakon neuspješnog židovskog ustanka protiv Rimljana 135. godine, Rimljani su preimenovali provinciju Judeju u provinciju Sirija-Palestina. Termin "Palestina" bili su nakon toga sporadično koristili europski povjesničari, kao i Križari. Za vrijeme Osmanskog Carstva službeni naziv za Palestinu bio je Vilajet Sirija-Jeruzalem. Britanci su svoju koloniju, osnovanu 1920. godine, također nazvali Palestinom. Nakon Arapsko-izraelskog rata 1948. godine, a posebno nakon Šestodnevnog rata, termin Palestina i Palestinski narod počinju se u terminološko-lingvističkom smislu povezivati s arapskim stanovništvom tog područja.

Povijest

Od 7. stoljeća, Palestina je dio Arapskog kalifata, a u 11. stoljeću osvajaju je Križara. Nakon pobijede muslimana nad Križarima u 12. stoljeću, Palestina ulazi u sastav države Ajubida, a u 16. stoljeću postaje dio Osmanskog carstva.

Nakon Prvog svjetskog rata
Nakon Prvog svjetskog rata, Palestina postaje kolonija Britanskog Carstva, da bi 1947. godine bila predložena njena podjela na židovsku i arapsku državu. Stvorena je, međutim, samo država Izrael, koja je pored područja koje bi joj pripale prema planu podjele, anektirala i neka područja koja su trebala pripasti državi Arapa (Palestinaca). Dijelovi Palestine koji nisu ušli u sastav Izraela (Zapadna Obala i Pojas Gaze) uključeni su tada u sastav Jordana i Egipta.

Povijest nakon
Tijekom Šestodnevnog rata u 1967. godini, Izrael osvaja Zapadnu Obalu i Pojas Gaze da bi na dijelu ovih područja bila formirana autonomna Palestinska Samouprava 1994. godine. Godine 2004., Izrael se povlači iz Pojasa Gaze, ali zadržava kontrolu nad Zapadnom Obalom. Godine 2007. kontrolu nad Pojasom Gaze preuzima palestinska organizacija Hamas, koja u Pojasu Gaze formira vlastitu palestinsku vladu suprotstavljenu palestinskoj vladi na Zapadnoj Obali.

Dana 29. studenog 2012. godine, Generalna skupština OUN-a primila je Palestinu kao promatrača u nepunopravno članstvo.

Administrativna podjela

Guvernati

Područje Palestine je podijeljeno na 16 guvernata, od kojih se 11 nalazi na Zapadnoj Obali, a 5 u Pojasu Gaze.

Guvernati na Zapadnoj Obali
 Dženin
 Tubas
 Nablus
 Tulkarm
 Salfit
 Kalkilija
 Ramala i el Bira
 Jerihon
 Jeruzalem
 Betlehem
 Hebron

Guvernati u Pojasu Gaze
 Deir el Balah
 Han Junis
 Rafa
 Severna Gaza
 Gaza

Za razliku od guvernata u Pojasu Gaze, koje su u potpunosti pod upravom Palestinaca, guvernati na Zapadnoj Obali su djelomično pod kontrolom Palestinaca, a djelomično pod direktnom kontrolom Izraela.

Gradovi
Najveći gradovi u Pojasu Gaze su:
 Gaza (400.000)
 Kan Junis (200.000)
 Džabalija (103.000)
 Rafa (152.920)
 Bait-Lahija (40.000)

Najveći gradovi na Zapadnoj Obali su:
 Istočni Jeruzalem (385.000)
 Hebron (229.000)
 Nablus (130.000)
 Ramala (57.000)
 Tulkarm (54.000)
 Kalkilija (40.000)
 Betlehem (28.000)
 Dženin (20.000)
 Jerihon (20.000)

Najveći grad Palestine je Gaza, dok je službeni glavni grad države Istočni Jeruzalem. S obzirom na to da je Istočni Jeruzalem pod upravom Izraela i službeno povezan sa Zapadnim Jeruzalemom, sjedišta dviju palestinskih vlada nalaze se u Ramali i Gazi. Svi veći gradovi Palestine, izuzev Istočnog Jeruzalema, su pod palestinskom upravom.

Politika

Međunarodno priznanje

Iako UN Palestinu priznaje kao neovisnu državu, samo djelomično kontrolira područja na koje polaže pravo, a postoje i dvije suprotstavljene palestinske vlade. Pojasom Gaze, koji je u potpunosti pod kontrolom Palestinaca, upravlja palestinska vlada organizacije Hamas, dok Zapadnom Obalom, koja je i dalje pod okupacijom Izraela, upravlja palestinska vlada organizacije Fatah.

Galerija

Vidi još
 Palestinska Autonomna Područja
 Arapsko-izraelski rat 1948.
 Šestodnevni rat

Izvori

Literatura
 Becker, Tal. International Recognition of a Unilaterally Declared Palestinian State: Legal and Policy Dilemmas. Jerusalem Center for Public Affairs. Prsitupljeno 28. 9. 2011.
 Cross, Tony (24. 9. 2011). "After Abbas's UN Bid Are Palestinians Closer To Having a State?". Radio France Internationale. Prsitupljeno 28. 9. 2011.

Vanjske poveznice

 Status Palestine u UN (A/RES/67/19), cijeli tekst
 Politička izjava o proglašenju
 Stalna promatračka misija UN

Države u Aziji
Nepriznate države

Država Palestina


L'Ondée est un bateau-citerne de la Marine nationale aujourd'hui démantelé.

Navire de charge utilisé pour l'approvisionnement en eau, il est conçu entre 1934 et 1935 dans les Forges et Chantiers de la Méditerranée à Graville. Il a notamment servi à alimenter les navires à vapeur et les îles bretonnes en eau douce, particulièrement en période estivale.

L'Ondée est désaffectée et abandonnée en 1993 à Brest, puis déconstruite au Havre par le chantier naval Gardet et Bezenac. Il est alors le dernier navire à vapeur encore en service actif.

Il ne subsiste aujourd'hui de L'Ondée que sa machine à vapeur à triple expansion qui le propulsait. Après négociation avec le ministère de la défense français, l'association Amerami obtient l'accord de ce dernier pour récupérer la machine à vapeur à triple expansion. Elle est décrite comme étant le dernier moteur à vapeur de ce type visible en France. C'est qu'Amerami passe une convention avec le Musée Maritime et Portuaire du Havre pour trouver une solution pour restaurer la machine qui a été vandaliser pendant ses années d'abandon. La solidarité d'entreprise havraise rend le projet réalisable.  L'apparition de nouvelles techniques (chauffe au mazout, turbines à vapeur, moteur diésel) a rendu obsolètes les vapeurs, faisant d'elles des témoignages d'une époque passée. Pour assurer sa conservation, la machine à vapeur a été restaurée entre 2017 et 2022.

Etymologie
Le nom "Ondée" évoque l'eau, sans doute en référence à sa fonction de citerne. En effet, les navires de charge de ce type, construits aux XIXe et XXe siècles, ont très souvent une dénomination évoquant l'élément qu'ils transportent.

Histoire

Fabrication et usage (1934-1993)
L'Ondée est commandée par la Marine nationale en 1934 pour renouveler la flottille vieillissante. Elle sort des Forges et chantiers de la Méditerranée à Graville en 1935. Le navire est fabriqué en même temps qu'un autre bateau-citerne, son sister-ship, l'Averse. Il est d'abord affecté par la Marine nationale à la Direction du Port de Brest.

La citerne est principalement utilisée pour alimenter les navires du port en eau distillée. L'été ou en période de travaux publics, l'Ondée permet également d'approvisionner en eau douce les îles bretonnes de l'Iroise, Molène, et Sein, ainsi que son phare, le grand phare de l'île de Sein.

Ce bateau-citerne pouvait transporter 235 tonnes d'eau potable dans ses huit réservoirs, ce qui représente dix jours de consommation d'eau d'un village de 1000 habitants

Une construction renflouée deux fois (Seconde Guerre mondiale et Après-Guerre)
En raison de l'absence de source, l'histoire du navire durant la Seconde Guerre mondiale est incertaine. Il semble néanmoins que l'Ondée est demeurée à Brest toute la durée du conflit. A la Libération en 1945, elle est retrouvée coulée au fond du fleuve la Penfeld, les documents de bord disparus. Cependant, renflouée par les scaphandriers, elle reprend du service. L'Ondée est alors particulièrement utilisée pour les travaux de reconstruction et de reprise d'activité du port de guerre.

Le 30 janvier 1982 à la suite d'une voie d'eau, c'est-à-dire une ouverture accidentelle dans la coque du navire, l'Ondée sombre à nouveau dans la Penfeld. Elle est de nouveau renflouée après trois semaines de travail. La machine, elle, redémarre quelques heures après le sauvetage.

L'épisode des sous-marins nucléaires de 1986
En février 1986, le bateau-citerne est mobilisé plusieurs semaines sur l'île Longue, dans le Finistère, après que les installations d'eau douce aient été détruites par le gel. La Marine nationale française possède sur cette île une base pour ses sous-marins nucléaires et l'eau est essentielle pour son fonctionnement.

Fin de vie (fin des années 1980 - 2015)
Le navire a participé à Douarnenez 88 et Brest 92 en 1988 et en 1992. Au cours de ces célébrations du patrimoine maritime, des bateaux traditionnels venus du monde entier de se rassemblent. Mais en 1993, il est le dernier vapeur traditionnel de la Marine française en service actif. Il est alors désaffecté et abandonné dans une vasière voisine de Brest avant d'être condamné à la démolition le 8 janvier 2013. Quant à la citerne à vapeur, elle est acheminée sur une barge jusqu'au chantier naval Gardet de Bezenac du Havre en 2015 pour y être déconstruite.

Projets de sauvegarde comme patrimoine maritime (années 2000)
Plusieurs projets de sauvegarde sont envisagés dans les années 2000 pour tenter de sauver et de restaurer le bateau-citerne.

En 1985, le Port-musée de Douarnenez propose d'accueillir l'Ondée. En 2003, une délégation de la commission du patrimoine de la Marine se penche à son tour sur le cas de cette ancienne citerne, puis un organisme chargé de la revalorisation de l'estuaire de la Loire. Cependant, aucun de ces projets n'aboutit en raison des coûts d'une telle entreprise (dépollution environnementale, transport, entretien, assurances, etc.).

Dans les années 2010, l'association parisienne Amerami se mobilise pour restaurer l'embarcation. Toutefois, la coque, trop fragile, ne permet pas de conserver le bâtiment. En revanche, la machine à vapeur peut être sauvée. Par la suite, le Ministre de la Défense Jean-Yves Le Drian accorde à l'organisation la propriété de la machine à vapeur et de son hélice pour les valoriser.

La machine à vapeur de l'Ondée

Restauration de la machine à vapeur (2017- janvier 2022)
Le bateau est finalement démantelé en 2015, à l'exception de son moteur. Les membres d'Amerami sont désormais propriétaires de ce dernier. Ils prennent contact avec l'Association du Musée Maritime du Havre dans le but de restaurer l'ancienne machine et passer entre eux une convention de dépôt. En juillet 2015, la machine de l'Ondée est transférée au musée maritime et portuaire du Havre avec le soutien de l'état-major de la Marine Nationale et de la Ville du Havre. Pendant deux ans, la machine à vapeur est placée dans les réserves du musée en attendant l'élaboration d'un dossier de restauration. Gilles Fournier, PDG de la société de réparation d'ouvrage métaux Fouré Lagadec, adhère au projet au milieu des années 2010. En effet, son grand-père était à la tête du chantier de construction en 1935. PBI prit en charge les travaux de grenaillage et de peinture, Fouré Lagadec prend les commandes de la restauration mécanique. Comme le souhaitait Amerami et Fouré Lagadec la restauration est confiée aux apprentis de son école interne et de l'IUMM du Havre, sous le contrôle de responsable d'atelier et professeurs de formation continue.

A la fin de l'année 2021, la restauration mobilise des industriels, d'anciens marins et des apprentis. Pour remettre la machine en état, elle est désamiantée, démontée, puis grenaillée (sa surface métallique est décapée, ou sablée). L'entreprise PBI, localisée à Gonfreville-l'Orcher, repeint la machine. Elle est ensuite remontée chez Fouré Lagadec en 2021.

La machine de l'Ondée est accueillie dans les collections de l'Association du Musée Maritime et Portuaire du Havre à la mi-janvier 2022 après ses restaurations. Elle est désormais présentée au public dans un but pédagogique.

Description et dimensions
L'Ondée d'une taille modeste pèse près de 200 tonnes et est faite d'acier. Le bateau comporte huit réservoirs pouvant transporter 235 m3 de liquide. Les autres compartiments sont occupés par la machine à vapeur, les combustibles et les logements de l'équipage qui peut compter jusqu'à dix membres. L'Ondée est reconnaissable à sa cheminée sur le pont, d'où s'échappe un panache de fumée, et par une caisse d'une contenance de 13 000 litres située sur le pont.

La machine à vapeur de l'Ondée ou appareil propulsif
La machine à vapeur de l'Ondée est à triple expansion. C'est un moteur compound, (Moteur composé) conçu par Français Benjamin Normand et breveté en 1872.

Caractéristiques de l'Appareil moteur

 Diamètre du cylindre H. P. : 280

 Diamètre du cylindre M. P. : 430

 Diamètre du cylindre B. P. 660

 Course des pistons : 450

 Nombre de tour par minute : 180

 Puissance prévue de l'appareil moteur en chevaux indiqués : 300

 Nombre d'hélice : 1

 Taille hélice : 2 m de diamètre

 Nombre de chaudière: 1

 Type : Prudhon Capus

 Diamètre extérieur : 3, 122 m

 Longueur totale : 3, 066 m

 Jauge : 223 T

 Volume des cales à eau : 223 T

 Puissance : 300 cv

 Vitesse maximale : 8 nœuds

La chaudière de l'Ondée
La chaudière de l'Ondée est du type Prud'hon et Capus et composée de deux foyers. Elle présente une surface de grille de 3, 20 m² et une surface de chauffe de 92,75 m².

Caractéristique chaudière

 Diamètre extérieur : 3, 122 m

 Longueur totale : 3, 066 m

 Timbre : 13 kg/cm².

Caractéristique de la coque

 Longueur : 34,80 m

 Largeur : 7, 60 m

 Profondeur de carène : 2,75 m

 Tirant d'eau moyen en charge: 2, 85 m

Galerie

Plan du bateau-citerne l'Ondée

Notes et références

Articles connexes
 Navire-citerne
 Bateau à vapeur
 Le Havre III

Bateau lancé en 1935
Bateau français

L'Ondée (bateau-citerne)


The 2001 Conservative Party leadership election was held after the party failed to make inroads into the Labour government's lead in the 2001 general election. Party leader William Hague resigned, and a leadership contest was called under new rules Hague had introduced. Five candidates came forward: Michael Ancram, David Davis, Kenneth Clarke, Iain Duncan Smith and Michael Portillo.

Duncan Smith was announced winner of the election on 13 September 2001, serving until 2003, and Ancram was subsequently awarded the Deputy Leadership, serving until 2005.

Candidates and their platforms
Ancram stood declaring that none of the other candidates were close to his form of Conservatism, as well as arguing that he was best placed to unite the party. As the party chairman for the previous three years, he was widely seen as the candidate who best represented a continuity in the direction of the Hague years.

Clarke had previously stood in the 1997 leadership election but had otherwise maintained a low profile in the subsequent four years. It was argued that his non-involvement in the party's election campaign meant that he was free from blame. His manifesto involved taking a softer line on the European Union, allowing a free vote on many issues, while concentrating heavily on the economy and public services.

Davis was very much an outsider candidate, not having served on the front bench under Hague, though he had served as a junior Minister in the government of John Major. As Chairman of the House of Commons Public Accounts Committee in the previous Parliament he had gained a good reputation at Westminster, and his relatively unknown profile among the electorate was argued to be an asset.

Duncan Smith stood as the standard bearer of the Thatcherite wing of the party, arguing the need for the party to stick to its principles and take a hard line on the European Union, while making use of the talents of all sections of the party.

Portillo ran on a somewhat socially liberal manifesto, calling for the party to reform and reach out to groups not normally associated with the party, calling for greater involvement of women, ethnic minorities and homosexuals. His supporters, and the platform, were dubbed "Portilistas". Portillo was the first candidate to declare, and many commentators saw the contest as coming down to whether or not the party agreed with him as his platform proved deeply controversial in some quarters.

Prominent Conservatives who did not stand
There were several prominent Conservative politicians who did not stand despite speculation by political commentators preceding the election:
Michael Howard, the former Home Secretary, had stood in the 1997 leadership election but subsequently withdrew from frontline politics and was not at this stage widely considered. He subsequently made a comeback, however, first as Shadow Chancellor of the Exchequer and then as Leader from 2003.
Francis Maude, the Shadow Foreign Secretary, had been popular with the liberal wing of the party, but after his ally Portillo returned to Parliament the lead shifted. Maude instead ran Portillo's campaign.
John Redwood, who had stood in both the 1995 and 1997 leadership elections, initially declined to confirm his intentions but eventually decided not to run.
Malcolm Rifkind, the former Foreign Secretary, had been unsuccessful in his attempt to return to Parliament. Whilst the rules did not actually specify on paper that candidates had to be MPs, political realities meant that a non-MP was not a viable option. (It was because of this that Portillo did not stand in the 1997 leadership election.)
Ann Widdecombe, the Shadow Home Secretary, took preliminary soundings but found that despite being popular among the full party membership she had limited support in the Parliamentary Party, who voted in the initial rounds. As a result, she decided not to run.

Contest rules
The election was conducted by the 1922 Committee, with that committee's chairman serving as returning officer. As the outgoing chairman, Sir Archie Hamilton, had stood down from Parliament at the election, no returning officer was available for some time until Sir Michael Spicer was elected. This led to calls for the job of Returning Officer to be reallocated in future.

The rules required MPs to vote in a succession of ballots, with the lowest-scoring candidate eliminated each time, until only two candidates remained. MPs could vote for only a single candidate, but could change their vote each time.

MPs' ballots
The first ballot proved problematic. The party rules made no provision for a tie. As a result, Michael Spicer ordered that a fresh ballot be held the next day and declared that if the tie prevailed then both lowest-scoring candidates would be eliminated. On the second ballot, Ancram was eliminated by virtue of placing last. Davis withdrew as the difference between him and the next candidate was greater than Ancram's votes. Both Davis and Ancram endorsed Duncan Smith. By a single vote Portillo was eliminated from the contest on the third ballot.

Criticisms
The MP-only stage of the contest attracted much criticism. Many questioned the validity of MPs eliminating the candidates, potentially denying the ordinary members the opportunity to vote for a favourite candidate (Ann Widdecombe declined to run because she believed she would not reach the last round). Others questioned how it could be claimed that the eventual winner could be assured of support among MPs (the argument often given for previous elections being conducted by MPs only and now for holding these initial rounds) as in the final round each had attracted the support of only a third of the Parliamentary Party. The potential for tactical voting also came in for question. On more technical grounds, the lack of provision of a tie and the delay in appointing a returning officer also sparked concerns, with the former point also leading to ridicule from political opponents.

Membership vote
Duncan Smith and Clarke's names went forward to the full party membership in a three-month contest that was at times acrimonious. Both outgoing leader Hague and Margaret Thatcher endorsed Duncan Smith's candidacy, while John Major endorsed Clarke; Edward Heath, the only other living former Conservative leader did not publicly endorse either of them, but was thought to favour Clarke.

The closing date for ballots was 11 September, but due to the September 11 attacks in the United States, the announcement of the result was delayed until 13 September. Iain Duncan Smith emerged as winner with over 60% of the vote, although without a clear majority among MPs, which many believe hampered the inexperienced leader and led to the events which saw Michael Howard replace him in 2003.

Legacy
In hindsight, Iain Duncan Smith's leadership was widely regarded as a disaster for the Conservatives, with the party's poll ratings declining to under 30% at times. After just two years as leader of the Conservative Party, Duncan Smith lost a confidence vote amongst Conservative MPs and was replaced as leader by Michael Howard. Howard went on to lose the 2005 General Election, improving on William Hague's performance in 2001 but still falling some way short of the 209 MPs Labour picked up in their disastrous 1983 campaign. Howard announced he was to resign the leadership, but first he would attempt to reform the electoral system to reduce the role for the rank-and-file party membership (he failed in this).

In the subsequent leadership election, David Cameron was elected as Conservative Party leader. Although he had failed in his own campaign, commentators have since argued that Portillo's run in 2001 created the conditions under which his reformist agenda was able to succeed four years later. By this point, however, Portillo himself had retired from Parliament, frustrated with party politics.

Cameron returned the party to government at the 2010 general election as the head of a Conservative and Liberal Democrat coalition. In this government, Duncan Smith was appointed Secretary of State for Work and Pensions and Clarke was appointed Lord Chancellor and Secretary of State for Justice. Cameron subsequently won a majority five years later at the 2015 general election.

References

2001
Conservative leadership election
Conservative Party leadership election
Kenneth Clarke


Yuki Uekusa (født 2. juli 1982) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Shimizu S-Pulse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Uekusa


Rheinische Stahlwerke AG (groupe Rheinstahl) était une entreprise de l'industrie sidérurgique ainsi que de la construction mécanique et d'installations.

Historique

De la fondation à 1918
L'entreprise a été fondée en 1870 à Paris par Barthold Suermondt, sous le nom de Société Anonyme des Aciéries du Rhin. Elle a été rebaptisée Rheinische Stahlwerke en 1872. Suermondt nomma son fils William Suermondt et son cousin George Oktave Pastor comme directeurs techniques. Gustave Léon Pastor, frère de George Oktave, lui succéda à partir de 1878 comme nouveau directeur technique, tant pour la Rheinische Stahlwerke que pour la Hörder Bergwerks- und Hütten-Verein. En 1879, grâce à sa médiation, ces entreprises qui travaillaient auparavant selon le procédé Bessemer, furent les premières sur le territoire douanier allemand à obtenir une licence de Sidney Gilchrist Thomas pour le nouveau procédé Thomas. Cette innovation, ainsi que la distribution de sous-licences, ont permis une expansion rapide de l'entreprise au cours des 15 années suivantes, durée de la protection légale du brevet. Pour cela, les Rheinische Stahlwerke ont été honorés de la médaille d'argent de l'État à la Rheinisch-Westfälische Industrie- und Gewerbeausstellung à Düsseldorf en 1880. En 1881-1882 a été construit un nouveau laminoir ferroviaire, sur lequel des rails jusqu'à 20 m de long pouvaient être fabriqués en une seule pièce. La main-d'œuvre s'y élevait à 1331 personnes. La même année, la mine d'Alringen en Lorraine est acquise afin d'avoir accès aux minerais pour le procédé Thomas. En raison des coûts élevés de fret par chemin de fer, cependant, ce n'est qu'en 1901 que l'entreprise a utilisé le minerai dans son propre convertisseur.

Une aciérie intégrée a été construite à Duisbourg en 1884-1885, avec la construction d'une aciérie Siemens-Martin, et en 1887-1888 deux hauts fourneaux. En 1891, 2100 personnes travaillaient à la Rheinische Stahlwerke. Dès 1896-1897, un troisième haut fourneau a été construit. Grâce à l'acquisition de la mine Centrum en 1899-1900, une mine a également été rattachée aux usines de transformation du fer et de l'acier. La main-d'œuvre est passée de 3843 à 7387 personnes. En 1903-1904, les usines sidérurgiques de Duisbourg à Meiderich ont été intégrées, avec environ 1500 travailleurs supplémentaires, et la gamme de produits a ainsi été élargie vers des produits raffinés. En 1904 et 1908, un quatrième et un cinquième hauts-fourneaux ont été construits. La production de fonte brute a été portée à  par an. En 1910-1911, l'Ilsenburger Hütte a été acquise et peu de temps après fermée afin de transférer les chiffres de participation du Stahlwerkeverband à la Duisburger Stahlwerke. En 1911-1912, l'achat de Vereinigte Walz- und Röhrenwerke AG a encore augmenté les capacités de traitement. L'effectif est passé à 11 697 personnes.

1918-1945
En 1922, Arenbergsche AG für Bergbau und Hüttenbetrieb fusionne avec la mine Prosper pour former Rheinische Stahlwerke. En outre, en 1924, une communauté d'intérêts a été conclue avec IG Farben, qui a subsisté jusqu'en 1945. L'objectif du groupe d'intérêt était de garantir les besoins en charbon d'I.G. Farben.

En 1926, Rheinische Stahlwerke AG a transféré ses mines de minerai et ses activités sidérurgiques à la nouvelle Vereinigte Stahlwerke AG, mais a continué à posséder elle-même la propriété de la mine et le commerce du charbon. En contrepartie de l'apport de ses participations, la société a reçu une participation dans Vereinigte Stahlwerke AG. Jusqu'à la fin de la guerre, Rheinische Stahlwerke AG était l'un des principaux actionnaires du groupe sidérurgique.

Après 1945
Lors du démantèlement du groupe Vereinigte Stahlwerke après la Seconde Guerre mondiale, Rheinstahl a conservé non seulement les mines, mais aussi les usines de traitement sous la forme de Rheinstahl Union Maschinen- und Stahlbau AG ainsi que des participations dans Ruhrstahl AG avec Henrichshütte, Rheinisch-Westfälische Eisen- und Stahlwerke AG à Essen et Bochumer Verein. La participation de Rheinstahl dans I.G. Farben a été convertie en une participation majoritaire dans Dynamit Nobel, qui avait été fusionnée dans I.G. Farben, à la suite du démantèlement du groupe. Rheinstahl vendit cette participation majoritaire à Friedrich Flick en 1959. Le groupe s'agrandit considérablement en 1952 par le rachat de Hanomag et en 1964 par l'achat de l'usine Henschel de Cassel. Les divisions camions des deux sociétés ont été fusionnées en 1969 pour former Hanomag-Henschel Fahrzeugwerke GmbH (HHF) et reprises par Daimler-Benz AG en 1971.

À la fin des années 1960, cependant, le groupe Rheinstahl a rencontré des difficultés financières, qui n'ont pas pu être modifiées de manière décisive par une restructuration au début des années 1970. Le 21 février 1973, il a été annoncé d'un commun accord qu'August Thyssen-Hütte AG (ATH) cherchait à obtenir une participation majoritaire dans Rheinstahl AG. Dès le 14 mars 1973, la majorité des actions étaient détenues par ATH. Les entreprises de transformation et de construction mécanique ont été transférées à Rheinstahl AG et la production d'acier a été transférée à August Thyssen-Hütte. Au cours de l'année 1976, le nom « Rheinstahl » a été abandonné et l'ensemble du groupe a été regroupé sous la nouvelle marque, composée de la feuille Rheinstahl et du lettrage Thyssen.

Rheinstahl Union Brückenbau AG est devenue particulièrement célèbre pour ses structures telles que le barrage d'Assouan en Égypte et le pont du zoo de Cologne.

Aujourd'hui
Les sous-sociétés encore existantes du groupe Rheinstahl appartiennent désormais à ThyssenKrupp, et le logo de l'ancien groupe Rheinstahl, la feuille Rheinstahl, fait toujours partie du logo ThyssenKrupp AG aujourd'hui.

Le nom Rheinstahl perdure aujourd'hui dans la « Fondation Rheinstahl » à but non lucratif et juridiquement capable, qui, depuis sa fondation en 1960, attribue des bourses à des étudiants motivés et volontairement engagés dans les domaines de l'ingénierie, de l'économie et des disciplines STEM.

Galerie

Filiales
À partir de 1957, chantier naval Nordseewerke (MS Rheinstahl)

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Liens externes
 .

Entreprise de fabrication ayant son siège en Allemagne
Entreprise allemande disparue
Entreprise sidérurgique ayant son siège en Allemagne
Entreprise fondée en 1870

Rheinstahl


كالينكا (بالروسية:Калинка) هي أغنية روسية معروفة، تعتبر أغنية شعبية في روسيا، النص واللحن من تأليف إيفان لاريونوف عام 1860. هذا الملحن الروسي ألف الأغنية لأحد المسارح في ساراتوف.

نص الأغنية

مراجع

أشجار خيالية
أغان سوفيتية
أغان عن نباتات
أغاني 1860
أغاني فولك روسي

كالينكا (أغنية)


Luca Caldirola (Desio, Provincia de Monza y Brianza, 1 de febrero de 1991) es un futbolista italiano. Juega de defensa y su equipo es la A. C. Monza de la Serie A de Italia.

Selección nacional
Ha sido internacional con la selección de fútbol de Italia desde la categoría sub-16 hasta la sub-21.

Participaciones en Eurocopas

Clubes

Palmarés

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial
 Perfil y estadísticas

Futbolistas del SBV Vitesse en los años 2010
Futbolistas del Inter de Milán
Futbolistas del Brescia Calcio
Futbolistas del Cesena Football Club
Futbolistas del Werder Bremen en los años 2010
Futbolistas del Werder Bremen II
Futbolistas del SV Darmstadt 98
Futbolistas del Benevento Calcio
Futbolistas de la Associazione Calcio Monza
Futbolistas de la selección de fútbol sub-16 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-17 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-18 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-19 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-20 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Italia
Nacidos en Desio

Luca Caldirola


Robert Ewing Thomason (* 30. Mai 1879 in Shelbyville, Tennessee; † 8. November 1973 in El Paso, Texas) war ein US-amerikanischer Jurist und Politiker. Zwischen 1931 und 1949 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus; anschließend wurde er Bundesrichter am Bundesbezirksgericht für den westlichen Distrikt von Texas.

Werdegang
Ewing Thomason besuchte die öffentlichen Schulen in Gainesville (Texas), wohin er bereits im Jahr 1880 mit seinen Eltern gezogen war. Danach studierte er bis 1898 an der Southwestern University in Georgetown. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Texas in Austin und seiner im Jahr 1900 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er ab 1901 in Gainesville in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1902 und 1906 war er Staatsanwalt im Cooke County. Im Jahr 1911 zog er nach El Paso, wo er als Anwalt praktizierte. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. Zwischen 1917 und 1921 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Texas, dessen Präsident er in den Jahren 1920 und 1921 war. Von 1927 bis 1930 amtierte er als Bürgermeister von El Paso.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1930 wurde Thomason im 16. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1931 die Nachfolge von Claude Benton Hudspeth antrat. Nach acht Wiederwahlen konnte er bis zu seinem Rücktritt am 31. Juli 1947 im Kongress verbleiben. Seit 1933 wurden dort die New-Deal-Gesetze der Bundesregierung unter Präsident Franklin D. Roosevelt verabschiedet; ab 1941 war auch die Arbeit des Kongresses von den Ereignissen des Zweiten Weltkrieges und dessen Folgen geprägt. Im Jahr 1933 wurden der 20. und der 21. Verfassungszusatz ratifiziert.

Thomasons Rücktritt erfolgte nach seiner Ernennung zum Richter am United States District Court for the Western District of Texas. Dieses Amt bekleidete er als Nachfolger von Charles Albert Boynton bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand im Juni 1963. Sein Sitz fiel danach an Homer Thornberry. Er starb am 8. November 1973 in El Paso, wo er auch beigesetzt wurde.

Weblinks

 R. Ewing Thomason im Biographical Directory of Federal Judges

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Sprecher des Repräsentantenhauses von Texas
Bürgermeister (El Paso, Texas)
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Politiker (20. Jahrhundert)
Richter (United States District Court)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1879
Gestorben 1973
Mann

R. Ewing Thomason


Carl Nyrén (Jönköping, 11 de noviembre de 1917 - 6 de noviembre de 2011) fue un arquitecto sueco.

Historia
Nyrén estuvo inicialmente influenciado por el modernismo de Gunnar Asplund, y más tarde, a partir de la década de los 60, derivó su estilo hacia la arquitectura estructuralista.

Durante las dos últimas décadas de la carrera de Nyrén, sus edificios se han caracterizado por un estilo humanístico y romántico. Su estudio, Nyréns Arkitetkontor AB, es en la actualidad una de las firmas líderes dentro de la arquitectura sueca.

Carl Nyrén murió el 9 de noviembre de 2011, dos días antes del que hubiera sido su 94 cumpleaños.

Edificios

 1952, Escuela de economía de la Universidad de Gotemburgo.
 1963 - 1973, Facultad de educación, Universidad de Malmoe.
 1960 - 1980, Laboratorio farmacéutico, Upsala.
 1973, Laboratorio Arrhenius, Universidad de Estocolmo.
 1980, Iglesia Gottsunda, Upsala.
 1991, Ampliación del Museo del condado de Jönköping.
 1992, Artisten, complejo educativo de música y teatro, Universidad de Gotemburgo.
 1999, Museo Vitlycke, Tanum.

Referencias

Enlaces externos
https://web.archive.org/web/20111110094510/http://www.nyrens.se/1000.html
http://www.svd.se/kultur/arkitekten-carl-nyren-avliden_6620972.svd

Arquitectos de Suecia del siglo XX
Arquitectos de Suecia del siglo XXI
Galardonados con la Medalla del Príncipe Eugenio

Carl Nyrén


Wajdi Sahli, né le  à La Seyne-sur-Mer, est un footballeur tunisien évoluant au poste d'ailier gauche au club du FK Sutjeska Nikšić. Élevé dans le petit village du Beausset, il commence son parcours dans le Sud de la France, avant de partir pour la Tunisie, le Kazakhstan, la Grèce, le Monténégro puis la Serbie.

Carrière

En club
Il signe un contrat de deux ans et demi avec le Club africain en décembre 2017.

En mai 2020, il révèle avoir reçu une offre de la part d'une formation espagnole évoluant en deuxième division.

Libre de tout contrat dès septembre 2020, Sahli s'engage avec le club kazakh du FK Kaspiy Aqtaw. Après seulement six mois, le club grec d'Apollon Smyrnis décide de l'engager à l'été 2021 pour deux saisons.

En équipe nationale
Il joue en équipe de Tunisie A' pour un match comptant pour les éliminatoires du championnat d'Afrique des nations contre la Libye. Lors des qualifications pour les Jeux olympiques de 2020, l'équipe de Tunisie affronte le Cameroun ; Wajdi Sahli marque un but à la  mais, malgré la victoire, l'équipe ne se qualifie pas.

Notes et références

Liens externes

Footballeur tunisien
Joueur du Club africain (football)
Joueur de l'Apollon Smyrnis
Naissance en avril 1997
Naissance à La Seyne-sur-Mer

Wajdi Sahli


Ingrid Matthäus-Maier (Werlte, ) est une juriste et femme politique allemande.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Femme politique allemande
Personnalité du Parti social-démocrate d'Allemagne
Personnalité du Parti libéral-démocrate (Allemagne)
Membre du conseil de la fondation Friedrich-Naumann
Député de la huitième législature du Bundestag
Député de la neuvième législature du Bundestag
Député de la dixième législature du Bundestag
Député de la onzième législature du Bundestag
Député de la douzième législature du Bundestag
Député de la treizième législature du Bundestag
Député de la quatorzième législature du Bundestag
Naissance en septembre 1945
Naissance en Basse-Saxe

Ingrid Matthäus-Maier


L'Oxalis incarnat (Oxalis incarnata) est une espèce de plantes de la famille des Oxalidacées.

Liens externes

incarnata
Espèce d'Oxalidaceae (nom scientifique)
Taxon décrit par Carl von Linné

Oxalis incarnata


بلدية بادايلا دي أباجو ، هي إحدى بلديات مقاطعة برغش، التي تقع في منطقة قشتالة وليون، والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 102 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

بادايلا دي أباجو


Der Bahnhof Berlin Eichborndamm ist ein S-Bahnhof im Berliner Ortsteil Reinickendorf des gleichnamigen Bezirks, unmittelbar an der Grenze zum Ortsteil Wittenau. Der an der Kremmener Bahn gelegene Haltepunkt wird von der Linie S25 der Berliner S-Bahn bedient.

Lage und Aufbau
Der S-Bahnhof befindet sich östlich der Überführung über den Eichborndamm am Streckenkilometer 8,5 der Kremmener Bahn. Der Zugang erfolgt von dieser Straße aus durch das Widerlager. Der Bahnhof umfasst einen Mittelbahnsteig, wobei nur die nördliche Bahnsteigkante bedient wird. Der Bahnhof besitzt kein eigenständiges Empfangsgebäude, die nötigen Einrichtungen zur Passagierabfertigung waren im Zugangsbauwerk untergebracht. Dieses ist innerhalb des Bahndamms als dreijochiges Kreuzgratgewölbe mit rundem Oberlicht im mittleren Joch konstruiert. Im unmittelbaren Umfeld am Eichborndamm und an der Antonienstraße befinden sich eine Bushaltestelle, Fahrradabstellplätze sowie ein P&R-Parkplatz.

In Höhe des Bahnhofs zweigt ein Anschlussgleis von der Kremmener Bahn nach Norden zum Industriegebiet in Borsigwalde ab, das ausgehend vom Güterbahnhof Alt-Reinickendorf bis hierher parallel zum S-Bahngleis verläuft.

Der Bahnhof steht unter Denkmalschutz.

Geschichte

Bau
Beim Bau der Kremmener Bahn war an dieser Stelle kein Bahnhof vorgesehen. Die Königliche Eisenbahndirektion lehnte einen entsprechenden Antrag von Anliegern ab, lag doch der Haltepunkt Dalldorf (heute: Karl-Bonhoeffer-Nervenklinik) der Nordbahn nur 800 Meter entfernt.

Knapp zwei Wochen nach Inbetriebnahme der Strecke berichtete das Reinickendorfer Tageblatt am 12. Oktober 1893:

Es gelang, zumindest einen Großteil des geforderten Geldes zu sammeln, und am 1. Oktober 1894, exakt ein Jahr nach Eröffnung der Strecke, wurde ein zusätzlicher Haltepunkt unter dem Namen Eichbornstraße in Betrieb genommen. Die Anlage bestand zunächst aus einem Seitenbahnhof an der eingleisigen und ebenerdigen Strecke. Ab 1900 wurde die Bahn zweigleisig ausgebaut und auf einen Damm gelegt, 1905 wurde der heutige Dammbahnhof eröffnet.

Ab dem 16. März 1927 hielten die ersten elektrischen Vorortzüge am Bahnhof Eichbornstraße, aus ihnen ging am 1. Dezember 1930 die Berliner S-Bahn hervor.

West-Berliner Zeit
Ende April 1945 stellte die Reichsbahn ihren S-Bahn-Betrieb ein, erst ab dem 19. Juli fuhren wieder erste Züge auf der Strecke, wenn auch noch mit Dampf. Das südliche Gleis wurde 1945 oder 1946 als Reparationsleistung demontiert. Nach dem Mauerbau fuhren die S-Bahnen nicht mehr bis Velten oder Hennigsdorf, Endstation war bereits Heiligensee.

In den Jahren 1974–1975 wurde die nördliche Brücke über den Eichborndamm erneuert, außerdem wurden im Zuge der Verlängerung der Antonienstraße neue Brücken über diese errichtet. Während der Bauzeit wurde das südliche Bahnsteiggleis 1 übergangsweise in Betrieb genommen, anschließend wurde der Verkehr wieder zurück an das nördliche Bahnsteiggleis 2 verlegt.

Die Kremmener Bahn blieb nach dem Reichsbahnerstreik 1980 zunächst in Betrieb. Mit der Übernahme der West-Berliner S-Bahn durch die Berliner Verkehrsbetriebe am 9. Januar 1984 erfolgte die Stilllegung der S-Bahn in diesem Abschnitt.

Wiederöffnung nach dem Mauerfall

Die Wiedereröffnung erfolgte elf Jahre später zum 28. Mai 1995, vorher wurden der nördliche Brückenüberbau über den Eichborndamm erneuert sowie Treppenzugang und Bahnsteigdach saniert. Bis heute halten die S-Bahnen ausschließlich an der nördlichen Bahnsteigkante, ein Wiederaufbau des südlichen Gleises ist mittelfristig im Zuge der Wiederherstellung der Zweigleisigkeit der Kremmener Bahn geplant.

Zwischenzeitlich wurde die Station am 29. Mai 1994 von Eichbornstraße in Eichborndamm umbenannt, erst 57 Jahre nach der Umbenennung der namensgebenden Straße.

Geplanter Ausbau und Umbau
Für einen barrierefreien Zugang zum Bahnsteig wurde im Jahr 2014 ein Aufzug gebaut. Mittelfristig ist es geplant die gesamte Strecke zwischen den Bahnhöfen Schönholz und Tegel zu sanieren und zweigleisig auszubauen, um unter anderem einen 10-Minuten-Takt bis Tegel einzuführen. Im Zuge dessen soll auch der Bahnhof Eichborndamm wieder zwei Gleise erhalten.

Unabhängig vom Zustand der Gesamtstrecke plant die Senatsverwaltung für Verkehr den Bau eines zweiten Zugangs zum Bahnhof. Ursprünglich war dies bis Ende 2017 vorgesehen, letztendlich begannen die Planungen inklusive des Planfeststellungsverfahrens in der zweiten Hälfte des Jahres 2018. Die Pläne berücksichtigen die Möglichkeit, den S-Bahnhof wieder zweigleisig in Betrieb zu nehmen sowie zwischen dem bestehenden S-Bahngleis und dem Industriebahngleis ein Gleis für den Regionalverkehr aufzubauen. Der zweite Zugang sollte bis Ende 2020 in Betrieb genommen werden. Anfang 2021 wurde bekannt, dass das zugehörige Planfeststellungsverfahren abgebrochen werden musste, da Aspekte des Denkmalschutzes im Entwurf unzureichend berücksichtigt wurden. Eine neue Planung soll u. a. auch eine barrierefreie Lösung zur Variantenentscheidung beinhalten. Ein konkreter Realisierungstermin ist nicht absehbar.

Verkehr
Der S-Bahnhof Eichborndamm wird von der Linie S25, die zwischen Hennigsdorf und Teltow Stadt verkehrt, bedient. Es besteht eine Umsteigemöglichkeit zu den Omnibuslinien 221 und 322 der Berliner Verkehrsbetriebe.

Literatur

Weblinks

 Umgebungsplan des Bahnhofs

 Bahnhof Eichborndamm bei stadtschnellbahn-berlin.de

Einzelnachweise

Eichborndamm
Berlin Eichborndamm
Eichborndamm
Baudenkmal in Berlin
Berlin-Reinickendorf
Erbaut in den 1890er Jahren

Bahnhof Berlin Eichborndamm


Stilkøjefluer (Diopsidae) er en familie af fluer hvor øjne og følehorn sidder på stilke på hver sin side af hovedet. Der er omkring 180 arter i tropiske egne, flest i  Afrika. Familien findes ikke i Sydamerika, og der kendes kun en art i Nordamerika. I 1990'erne blev der fundet en europæisk art i Ungarn.

Udseende
Stilkøjefluer er 3-18 mm lange. Øjnene sidder for enden af stilke. Følehornene er små og sidder på øjenstilkene som er længst hos hanner, og kan mangle hos hunnerne af nogle arter. Stilkøjefluer har typisk røgfarvede vingemønstre og små torne på brystets bagkant.

Levevis
Hannerne har territorier, og hannerne med de længste øjenstilke har ofte størst succes med at finde hunner at parre sig med. Fluerne findes ofte på lav vegetation eller ved vandløb. Larverne spiser planter eller dødt plantemateriale.

Billeder

Referencer

Eksterne henvisninger

Fluer

Stilkøjefluer


Kyoto Protokolü, küresel ısınma ve iklim değişikliği konusunda mücadeleyi sağlamaya yönelik uluslararası tek çerçeve. Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi içinde imzalanmıştır. Bu protokolü imzalayan ülkeler, karbon dioksit ve sera etkisine neden olan diğer beş gazın salımını azaltmaya veya bunu yapamıyorlarsa karbon ticareti yoluyla haklarını arttırmaya söz vermişlerdir. Protokol, ülkelerin atmosfere saldıkları karbon miktarını 1990 yılındaki düzeylere düşürmelerini gerekli kılmaktadır. 1997'de imzalanan protokol, 2005'te yürürlüğe girebilmiştir. Çünkü, protokolün yürürlüğe girebilmesi için, onaylayan ülkelerin 1990'daki emisyonlarının (atmosfere saldıkları karbon miktarının) yeryüzündeki toplam emisyonun %55'ini bulması gerekmekteydi ve bu orana ancak 8 yılın sonunda Rusya'nın katılımıyla ulaşılabilmiştir.

Kyoto Protokolü şu anda yeryüzündeki 160 ülkeyi ve sera gazı salımının %55'inden fazlasını kapsamaktadır. Kyoto Protokolü ile devreye girecek önlemler, pahalı yatırımlar gerektirmektedir. Sözleşmeye göre;

 Atmosfere salınan sera gazı miktarı %5'e çekilecek,
 Endüstriden, motorlu taşıtlardan, ısıtmadan kaynaklanan sera gazı miktarını azaltmaya yönelik mevzuat yeniden düzenlenecek,
 Daha az enerji ile ısınma, daha az enerji tüketen araçlarla uzun yol alma, daha az enerji tüketen teknoloji sistemlerini endüstriye yerleştirme sağlanacak, ulaşımda, çöp depolamada çevrecilik temel ilke olacak,
 Atmosfere bırakılan metan ve karbon dioksit oranının düşürülmesi için alternatif enerji kaynaklarına yönlenecek,
 Fosil yakıtlar yerine örneğin bio dizel yakıt kullanılacak,
 Çimento, demir-çelik ve kireç fabrikaları gibi yüksek enerji tüketen işletmelerde atık işlemleri yeniden düzenlenecek,
 Termik santrallerde daha az karbon çıkartan sistemler, teknolojiler devreye sokulacak,
 Güneş enerjisinin önü açılacak, nükleer enerjide karbon sıfır olduğu için dünyada bu enerji ön plana çıkarılacak,
 Fazla yakıt tüketen ve fazla karbon üretenden daha fazla vergi alınacaktır.

Kyoto Protokolü şu prensipleri temel alır:
 Kyoto Protokolü devletler tarafından desteklenir ve BM şemsiyesi altında küresel kurallar ile belirlenir
 Devletler iki genel sınıfa ayrılmıştır: gelişmiş ülkeler, bu ülkeler Ek 1 ülkeleri olarak anılacaktır; ve gelişmekte olan ülkeler, bu ülkeler Ek 1'de yer almayan ülkeler olarak anılacaklardır. Ek 1 ülkeleri sera gazı salımlarını azaltmayı kabul etmişlerdir. Ek2 ise Ek 1'in alt kümesidir. Ek 2 ülkeler Ek 1'de yer almayan (gelişmekte olan) ülkelerin masraflarını ödemekle yükümlüdürler. Ek 2'de yer almayan Ek 1 ülkeleri 1992'de geçiş ülkesi olarak tanımlanan ülkelerdir. Ek 1'de yer almayan ülkelerin ise sera gazı sorumlulukları yoktur ve her yıl sera gazı envanteri raporu vermelidirler.
 Kyoto Protokolündeki hedeflerine uymayan herhangi bir Ek 1 ülkesi bir sonraki dönem azaltma hedeflerinin %30 daha azaltılması ile cezalandırılacaktır.
 2008 ile 2012 arasında, Ek 1 ülkeleri sera gazı salımlarını 1990 yılı seviyesinden ortalama %5 aşağıya çekmek zorundadırlar (birçok AB üyesi ülke için bu 2008 için beklenilen sera gazı salımlarının %15 aşağısına denk gelmektedir). Ortalama salım azalmasının %5 olarak belirlenmesine rağmen AB üyesi ülkelerin salım hedefleri %8 azaltma ile İzlanda tarafından hedeflenen %10 artırıma kadar değişmektedir. Bu azaltma hedefleri 2013 yılına kadar belirlenmiştir.
 Kyoto Protokolü, Ek 1 ülkelerinin sera gazı salımı hedeflerine ulaşmak için başka ülkelerden salım azalması satın alabilmeleri esnekliğine imkân tanımıştır. Bu, çeşitli borsalardan (AB Salım Ticaret Sistemi gibi) veya Ek 1'de yer almayan ülkelerin salımlarını azaltan Temiz Gelişim Tekniği (TGT) projeleri ile veya diğer Ek 1 ülkelerinden satın alınabilinir.
 Sadece TGT Yönetim Kurulu tarafından onaylanmış Onaylı Salım Azaltımları (OSA) alınıp satılabilir. BM çatısı altında, Kyoto Protokolü Bonn merkezli Temiz Gelişme Tekniği Yönetim Kurulu'nu Ek 1'de yer almayan ülkelerde gerçekleştirilen TGT projelerini değerlendirip onaylaması için kurmuştur. Bu projeler onaylandıktan sonra OSA verilir.

Pratikte bu kurallar Ek 1'de yer almayan ülkelerin sera gazı sınırlamalarına tabi olmadıklarını ama sera gazını azaltan bir projenin bu ülkelerde uygulanması durumunda elde edilen Karbon Kredisinin Ek 1 ülkelerine satılabilineceğini anlatır.

Bu mekanizma şu iki ana nedenden dolayı koyulmuştur:

 Kyoto Protokolüne uymak bazı Ek 1 ülkeleri için oldukça sınırlayıcıdır (özellikle Japonya ve Hollanda gibi zaten az salım yapan ve çevre standartlarına saygılı ülkeler için). Protokol böylece bu ülkelerin kendi sera gazı salımlarını azaltmak yerine Karbon Kredisi almalarını sağlar; ve
 bu şekilde Ek 1'de yer almayan ülkeler sera gazı salımlarını azaltmak için teşvik edilmiş olurlar çünkü Karbon Kredisi satarak bu projeler için kaynak edinmiş olurlar.

Tüm Ek 1 ülkeleri Kyoto Protokolü içinde sera gazı salım değerlerini gözetim altında tutmak için ulusal daireler kurmuşlardır. Japonya, Kanada, İtalya, Hollanda, Almanya ve daha birçok ülke devletleri karbon kredisi için bütçeden pay ayırmışlardır. Bu ülkeler kendi büyük enerji, petrol, doğalgaz holdingleri ile birlikte çalışarak mümkün olan en fazla sayıda Karbon Kredisini en ucuza almaya çalışmaktadırlar.

Hemen hemen tüm Ek 1'de yer almayan ülkeler de kendi Kyoto Protokolü süreçlerini izlemek amacıyla ve özellikle TGT Yönetim Kuruluna destek için sunacakları projeleri belirlemek amacıyla yönetim birimleri kurmuşlardır.

Bu iki ülke grubunun çıkarları birbirine terstir, Ek 1 ülkeleri mümkün olan en ucuza Karbon Kredisi almak isterlerken Ek 1'de yer almayan ülkeler ise kendi TGT projelerinden elde ettikleri Karbon Kredisinden en fazla değeri elde etmek istemektedirler.

Amaçlar
Kyoto Protokolü'ndeki amaç, "atmosferdeki sera gazı yoğunluğunun, iklime tehlikeli etki yapmayacak seviyelerde dengede kalmasını sağlamak"tır. Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli, 1990 ile 2010 yılları arasında 1.4 °C ile 5.8 °C arası sıcaklık artışı tahmin etmektedir. Tahminlere göre, başarılı bir şekilde uygulanması durumunda Kyoto Protokolü bu artışı 0.02 ile 0.28 C arasında düşürebilecektir. Kyoto Protokolü savunucuları bu protokolün amaca ulaşmak için ilk adım olduğunu ve amaca ulaşıncaya kadar hedeflerin değiştirileceğini belirtmektedirler.

Anlaşmanın Durumu
Anlaşma Aralık 1997'de Japonya'nın Kyoto şehrinde görüşülmüş, 16 Mart 1998'de imzaya açılmış ve 15 Mart 1999'da son halini almıştır. Rusya'nın 18 Kasım 2004'te katılmasıyla 90 gün sonra 16 Şubat 2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Aralık 2006 tarihinde toplam 169 ülke ve devlete bağlı örgütler anlaşmaya imza atmışlardır (Ek 1 ülkelerinin salımlarının %61.6'sından fazlasına karşılık gelmektedir). İmza atmayan önemli ülkeler arasında ABD ve Avustralya gibi gelişmiş ülkeler haricinde, gelişmekte olan  Türkiye (şubat 2009 itibari ve meclis kararı ile Türkiye 2013 yılına kadar Ek 2 ülkeleri içinde yer almak ve karbon salım azaltımına bu tarihe kadar gitmemek kaydı ile Kyoto Protokolünü imzalamıştır) gibi ülkeler de yer almaktadır. Çin ve Hindistan gibi bazı ülkeler ise anlaşmaya imza atsalar bile karbon salımlarını azaltmak zorunda değillerdir. Anlaşmanın 25. maddesine göre anlaşma "Ek 1'de yer alan en az 55 ülkenin imzalaması ve bunun Ek 1 ülke salımlarının en az %55'ine karşılık gelmesi durumunda, buna uyulduğu tarihten sonraki doksanıncı gün yürürlüğe girer." 55 ülke şartı 23 Mayıs 2002'de İzlanda'nın anlaşmayı kabul etmesi ile, %55 şartı da Rusya'nın 18 Kasım 2004'te anlaşmayı imzalaması ile sağlanmış, anlaşma 16 Şubat 2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Anlaşmanın detayları
Birleşmiş Milletler Çevre Programı basın bildirisine göre:

"Kyoto Protokolü gelişmiş ülkelerin sera gazı salımlarını 1990 yılına göre %5.2 azaltmalarını öngören bir anlaşmadır (protokolün uygulanmaması durumunda 2010 yılı salım tahminleri dikkate alınırsa bu, %29'luk bir azalmaya karşılık gelmektedir). Amaç altı sera gazının – karbon dioksit, metan, nitröz oksit, kükürt heksaflorür, HFC'ler ve PFC'ler – 2008-2012 arası beş yıllık ortalama salım değerlerini azaltmaktır. Ulusal hedefler AB ve başka bazı ülkeler için %8'lik, ABD için %7'lik, Japonya için %6'lık azaltma, Rusya için %0 değişiklik ve Avustralya için %8 ile İzlanda için %10'luk bir artış şeklinde çeşitlilik göstermektedir."

Anlaşma 1992'de Rio De Janeiro'da yapılan Dünya Zirvesi'nda kabul edilen  Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi'ne (BMİDÇS) ek olarak kabul edilmiştir. BMİDÇS üyesi tüm ülkeler Kyoto Protokolüne imza atabilir, üye olmayanlar atamazlar.

Kyoto Protokolünün birçok maddesi BMİDÇS Ek 1'de belirtilen gelişmiş ülkeler için geçerlidir.

Ortak fakat farklılaştırılmış sorumluluklar
BMİDÇS "ortak fakat farklılaştırılmış" sorumluluklar tanımlamaktadır. Ortak ülkeler
 Tarihsel ve güncel küresel sera gazı salımının gelişmiş ülkeler tarafından gerçekleştirildiğini
 Gelişmekte olan ülkelerin kişi başı gaz salımlarının halen düşük olduğunu
 Gelişmekte olan ülkelerin küresel salımlarının sosyal ve gelişimsel ihtiyaçlarına göre artacağını
kabul ederler. Diğer bir deyişle Çin, Hindistan ve diğer gelişmekte olan ülkeler anlaşma gereklerinden muaftırlar çünkü şu andaki iklim değişikliklerine neden olan salımların ana sorumlusu değildirler. Kyoto Protokolünü eleştirenler gelişmekte olan ülkelerin ve özellikle Çin, Hindistan gibi ülkelerin yakın bir zamanda en fazla sera gazı salımı yapan ülkeler olacağını söylemektedirler. Aynı zamanda, protokol sınırlamaları yüzünden gelişmiş ülkelerden gelişmekte olan ülkelere çıkış olacağını ve dolayısıyla net sera gazı salımlarının değişmeyeceğini söylemekteler.

Salım ticareti
Kyoto Protokolüne göre ülkeler 2008 ile 2012 yılları arasında salımlarını 1990 yılına göre %5.2 düşürmekle yükümlüdürler. Buna rağmen, pratikte birçok ülke belirli sanayi kuruluşlarına sınırlamalar koymuştur (kâğıt endüstrisi, enerji santralleri gibi). AB'de bu uygulama vardır ve birçok ülke de buna doğru kaymaktadır. Buna göre, belirlenen seviyeden fazla salım yapacağını anlayan bir şirket bir şekilde başka yerlerden Karbon Kredisi bulmak zorundadır. Bu da Karbon ticaretini ve borsasını ortaya çıkarmıştır.

Yaptırımlar
BMİDÇS Uygulama Biriminin bir Ek 1 ülkesinin salım hedeflerine uymadığına karar vermesi durumunda o ülke salım hedefi farkı ile birlikte fazladan %30 daha salımını azaltması gerekmektedir. Aynı zamanda ülke salım ticareti programın yüzde 50'sini kapsamaktadır.

Kyoto Protokolü ve Türkiye
2004 yılında BMİDÇS'ye taraf olan ancak uzun süre Kyoto Protokolü'nü imzalamayan Türkiye 30 Mayıs 2008'de Protokolü imzalayacağını resmen açıklamıştır. Başlangıçta tüm OECD ülkeleri gibi hem Ek 1 hem de Ek 2'de yer alan Türkiye, kendi başvurusu üzerine 2001'de Fas'da yapılan toplantıda geçiş ülkesi sayılarak Ek 2'den çıkarılmıştır. Zamanın Çevre ve Orman Bakanı Veysel Eroğlu, Dışişleri Bakanlığı'na, "Kyoto Protokolü'ne taraf olmayı kabul ve TBMM tarafından onaylanmasının uygun olduğuna" ilişkin yazı gönderdiğini açıklamıştır. Dışişleri Bakanlığı'nın da taraf olmayı onaylaması halinde, anlaşma önce Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, ardından da TBMM'nin gündemine girecektir. 5 Haziran 2008 tarihinde Protokolün imzalanmasına ilişkin tasarı meclise sunulmuştur.
Türkiye'nin, Kyoto Protokolüne katılmasının uygun bulunduğuna ilişkin kanun tasarısı 05.02.2009 tarihinde, TBMM Genel Kurulunda kabul edilerek yasalaştı. Tasarının maddelerinin görüşülmesinden sonra, tümü üzerinde yapılan açık oylamada, kanun tasarısı, 3'e karşı 243 oyla kabul edildi. Oylamada 6 milletvekili de çekimser kaldı. 17 Şubat 2009 tarih ve 27144 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 5836 Sayılı Kanun ile birlikte meclis oylamasında alınan karar yasal olarak yürürlüğe girmiş oldu.

Türkiye'nin kişi başı sera gazı salınımı 5,9 ton'dur. Bu oran OECD ortalamasının 1/3'ü, Avrupa Birliği ortalamasının 1/2'si kadardır. Türkiye'nin küresel ısınmaya katkısı son 150 yılda %0,04 oranındadır. 1990 yılında 187 milyon ton sera gazı salınmı, 2009 yılında 370 milyon tona çıkmıştır. Günümüzde enerjisinin %20'sini yenilenebilir enerjiden elde eden Türkiye 2023'te bu oranı %30'a çıkartmayı hedeflemektedir.

Türkiye 2010-2020 yıllarını kapsayacak Ulusal İklim Değişikliği Strateji Belgesini kabul etmiştir. Bu belgeye dayalı eylem planı 2011 yılında tamamlanmıştır.

Kaynakça

 Güneş, Ahmet M. (2010): İkllim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi'nden Kyoto Protokolü'ne Küresel Isınmaya Karşı Uluslararası Alandaki Hukuki Gelişmeler, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, Yıl 2010, Sayı 87, Sayfa 43 vd.

Dış bağlantılar
 Ekoloji Haber Merkezi
 Kyoto: Sorular & Yanıtlar (BBC Türkçe)
 Kyoto Protokolü'nün Dünü Bugünü Yarını

Çevre antlaşmaları
İklim değişikliği
Diplomatik konferanslar
Karbondioksit
Karbon finansı
Birleşmiş Milletler
Yeşil siyaset
Protokol
1997'de antlaşmalar
2005'te hukuk
Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi

Kyoto Protokolü


John K. Ousterhout (d. 15 Ekim 1954), Tcl programlama dilini icat eden bilgisayar bilimcisidir. Stanford Üniversitesi'nde bilgisayar bilimleri profesörü olarak görev yapmaktadır.

Dış bağlantılar
 Ousterhout'un kişisel sayfası

1954 doğumlular
Amerikalı bilgisayar bilimcileri
Carnegie Mellon Üniversitesinde öğrenim görenler
Amerikalı bilgisayar programcıları
Association for Computing Machinery Fellow'ları
Grace Murray Hopper Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Ulusal Mühendislik Akademisi üyeleri
Programlama dili tasarımcıları
Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley öğretim üyeleri
Yale Üniversitesinde öğrenim görenler
Stanford Üniversitesi öğretim üyeleri

John K. Ousterhout


Anadolu Lisesi, Türkiye'de eğitim veren bir lise türü. Bu liselerin kuruluş amacı üstün nitelikli öğrenci
yetiştirilmesi ve üniversite giriş sınavlarında yüksek başarı gösterilmesi olarak belirlenmiştir. Anadolu liselerinin bazıları 4 yıl, bazıları da hazırlık+4 yıl sistemiyle öğrenci yetiştirmektedirler. Eskiden Anadolu liselerinin hepsinde öğrenciler ilk yıl İngilizce hazırlık sınıfı okurlardı; ancak günümüzde çoğunda hazırlık sınıfları kaldırılmıştır, sadece başvuru yapan bazı okullarda hazırlık eğitimi verilmesine Millî Eğitim Bakanlığı tarafından izin verilmiştir. Sınıflar 34 kişiden fazla olamaz.

Anadolu lisesi öğrencileri YKS'de ciddî başarılar elde etmişlerdir. Öğrencileri, farklı alanlarda üniversite tercihi yapma avantajına sahiplerdir.

2023 yılı LGS ilk yerleştirme sonuçlarına göre en yüksek puanla öğrenci alan Anadolu lisesi İstanbul'un Beyoğlu ilçesindeki Galatasaray semtinde bulunan Galatasaray Lisesi'dir.

Alanlar
 Sayısal (MF)
 Eşit Ağırlık (TM)
 Sözel (TS)
 Yabancı Dil (YD)

Kaynakça

Anadolu lisesi


Die Badminton-Afrikameisterschaft 2012 war die 18. Auflage der Titelkämpfe im Badminton auf dem afrikanischen Kontinent. Sie fand vom 25. bis zum 28. Februar 2012 in Addis Abeba statt. Wie in Europa wurden die Mannschaftstitelkämpfe gleich mit der Qualifikation für den Thomas- und den Uber-Cup kombiniert.

Medaillengewinner

Medaillenspiegel Einzeldisziplinen

Weblinks
 http://www.badzine.net/news/tuc-africa-south-africa-gets-6-out-of-7-titles/18494/
 http://maryvonnepoolseychelles.blogspot.com/2012/03/badminton-african-championship.html
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=CD21B66B-0DD8-462D-9580-9FE231EB2B09

2012
Afrikameisterschaft 2012
Afrikameisterschaft 2012

Badminton-Afrikameisterschaft 2012


François-Auguste Gevaert (31 July 1828 – 24 December 1908) was a Belgian musicologist and composer.

Life

Gevaert was born in Huise, near Oudenaarde. His father was a baker, and he was intended for the same profession, but better counsels prevailed and he was permitted to study music. He was sent in 1841 to the Ghent Conservatory, where he studied under Édouard de Sommere and Martin-Joseph Mengal. Then he was appointed organist of the Jesuit church in that city.

Soon Gevaert's compositions attracted attention, and he won the Belgian Prix de Rome which entitled him to two years' travel. The journey was postponed during the production of his first opera and other works. He finally embarked on it in 1849. After a short stay in Paris he went to Spain, and subsequently to Italy.

In 1867 Gevaert, having returned to Paris, became  at the Academie de Musique there, in succession to the popular operatic composer Fromental Halévy. Four years later, he was appointed head of the Brussels Conservatoire. In that role, he "exerted a far-reaching influence through his historical concerts, producing works of all nations and periods." Gevaert died in Brussels.

Though during his lifetime Gevaert's own music enjoyed considerable success in Belgium (it included no fewer than a dozen operas, including Quentin Durward and Le Capitaine Henriot), it is now forgotten, save for some of his choral pieces, which have recently been issued on CD by the Fuga Libera label. Nowadays he is mostly remembered, even in his native land, less as a composer than as a teacher, historian, and lecturer. His many prose writings include a Treatise on Instrumentation (still sometimes used today), a book on harmony, and a Vade Mecum for organists. Notable students of Gevaert included Alfred Wotquenne, who is best known for having provided the first thorough listing of C. P. E. Bach's compositions, whilst Gevaert's daughter Jacqueline Marthe married the singer and art historian Hippolyte Fierens-Gevaert.

Honours
 1881: Grand Officier in the Order of Leopold.
 1896: Grand Cordon in the Order of Leopold.

Selected works
 Te Deum (1843)
 Ouverture Flandre au lion (1848)
 Fantasia sobre motivos españoles (1850)
 Requiem (1853)
 "Vers l'avenir" (1905)
 Grand' Messe de Noël Puer Natus est Nobis (1907)
 Quartet for clarinet, horn, bassoon and piano

Operas
 Georgette, ou le moulin de Fontenoy (1853)
 Le billet de Marguerite (1854)
 Les lavandières de Santarem (1855)
 Quentin Durward (1858, libretto by Michel Carré and Eugène Cormon after Walter Scott
 Le diable au moulin (1859)
 La Château Trompette (1860)
 Le Capitaine Henriot (1864)

Secular cantatas
 België (1847)
 Le roi Léar (1847)
 Évocation patriotique (1856)
 De nationale verjaerdag (1857)
 Le retour de l'armée (1859)
 Jacob van Artevelde (1864) (about Jacob van Artevelde)

References

External links

1828 births
1908 deaths
19th-century classical composers
20th-century classical composers
Belgian classical composers
Belgian male classical composers
Romantic composers
Belgian opera composers
Male opera composers
Belgian music educators
Prix de Rome (Belgium) winners
People from Oudenaarde
Recipients of the Pour le Mérite (civil class)
20th-century Belgian male musicians
19th-century Belgian male musicians

François-Auguste Gevaert


අනූෂා දමයන්ති යනු ශ්‍රී ලාංකික රංගන ශිල්පිණියක වේ. 2011 වර්ෂයේ ස්වර්ණවාහිනීයේ විකාශය වූ ඩාන්ස් ස්ටාර්ස් ඩාන්ස් රියැලිටි තරගාවලියෙහි ශූරතාවය හිමිකර ගන්නා ලද්දේ ඇය විසිනි.

චිත්‍රපට

මූලාශ්‍ර

1978 උපත්

අනූෂා දමයන්ති


AGM-129 ACM (Advanced Cruise Missile) bila je slabo uočljiva, podzvučna krstareća raketa s turboventilatorskim pogonom, lansirana iz zraka, koju je izvorno dizajnirao i izradio General Dynamics, a na kraju kupio Raytheon Missile Systems. Prije povlačenja iz službe 2012., AGM-129A nosili su isključivo bombarderi B-52H Stratofortress američkih zračnih snaga.

Dizajn, testiranje i početna proizvodnja
Godine 1983. General Dynamics Convair Division (GD/C) dobio je ugovor za razvoj AGM-129A (gubitnički dizajn bio je Senior Prom tvrtke Lockheed Corporation ). AGM-129A je uključivao oblikovanje tijela i krila zamašena prema naprijed kako bi se smanjio radarski presjek projektila. Usisnik zraka motora bio je u ravnini s donjom stranom projektila kako bi se dodatno poboljšao radarski presjek. Ispuh mlaznog motora bio je zaštićen repom i hlađen difuzorom kako bi se smanjio infracrveni potpis projektila. Kako bi se smanjila elektronička emisija iz projektila, radar korišten u AGM-86B zamijenjen je kombinacijom inercijalne navigacije i usklađivanja kontura terena (TERCOM) poboljšanog s vrlo preciznim ažuriranjem brzine koje pruža Lidar Doppler mjerač brzine.

Ove su promjene učinile AGM-129A težim za otkrivanje i omogućile su projektilu da leti na većoj visini. Noviji turboventilatorski motor Williams International F112-WR-100 povećao je domet za oko 50%. Noviji sustav navođenja, povećao je točnost do između 30 m (100 ft) i 90 m (300 ft).

AGM-129A, kao i AGM-86B, naoružan je nuklearnom bojevom glavom promjenjive snage W80-1.

Prva probna raketa poletjela je u srpnju 1985., a prve proizvodne rakete isporučene su američkim zračnim snagama 1987. Razvojni program doživio je probleme s 'kontrolom kvalitete' hardvera i neuspjehe pri testiranju. Program testiranja leta odvijao se tijekom razdoblja velikih napetosti između sindikata strojara i uprave GDC-a, sa štrajkom koji je trajao 3 tjedna 1987. Američki Kongres ukinuo je financiranje ACM programa 1989. godine. Problemi 'kvalitete' proizvodnje doveli su do toga da su američke zračne snage zaustavile isporuke projektila 1989. i 1991. godine. McDonnell Douglas je pozvan da se kvalificira kao drugi izvor za proizvodnju projektila. Početkom 1989. Sjedinjene Države zatražile su i dobile dopuštenje za testiranje AGM-129A u Kanadi.

Planovi su zahtijevali proizvodnju dovoljno projektila za zamjenu približno 1461 AGM-86B po stopi od 200 projektila godišnje nakon što je 1993. postignuta puna proizvodnja. U siječnju 1992. kraj Hladnog rata natjerao je američkog predsjednika Georgea HW Busha da objavi veliko smanjenje ukupne nabave ACM-a. Predsjednik je utvrdio da je potrebno samo 640 projektila. ACM program je kasnije još smanjen na 460 projektila. U kolovozu 1992. General Dynamics je prodao svoje poslovanje s projektilima tvrtki Hughes Aircraft Corporation. Pet godina kasnije, 1997., Hughes Aircraft Corporation prodala je svoje zrakoplovno-svemirsko i obrambeno poslovanje konačnom izvođaču proizvodnje Raytheonu.

Varijante

 AGM-129A – Proizvedena 461 raketa.
 AGM-129B – Oznaka je dodijeljena 1988. za modificirani projektil sa strukturnim i softverskim promjenama i opremljen drugačijom nuklearnom bojnom glavom.
 AGM-129C – Varijante konvencionalnih bojevih glava

Izvori

Američke rakete zrak-zemlja
Krstareće rakete zrak-zemlja
Američke krstareće rakete

AGM-129 ACM


Der Tirad-Pass-Nationalpark liegt auf der Insel Luzon, Philippinen. Er wurde am 1968 auf einer Fläche von 74,16 km² in der Provinz Ilocos Sur auf dem Gemeindegebiet von Gregorio del Pilar eingerichtet. Benannt wurde er nach dem Tirad-Pass, an dem der philippinische Nationalheld Gregorio del Pilar in einem Kampf mit den amerikanischen Invasoren im Philippinisch-Amerikanischen Krieg 1899 getötet wurde. Zu seinen Ehren wurde bereits 1938 ein National Shrine (nationale Gedenkstätte) errichtet.

Der Nationalpark liegt ca. 80 km südlich von Vigan City im westlichsten Gebirgszug der Cordillera Central. Die nationale Gedenkstätte wurde unterhalb des Mount Tirad errichtet. Südlich des Nationalparks schließt sich das Naturschutzgebiet Bessang Pass Natural Monument an.

Quelle
 Der Nationalpark auf Visitphilippines.com
 Der Nationalpark auf der Seite des Protected Area and Wildlife Bureau (PAWB)

Nationalpark in Asien
Nationalpark auf den Philippinen
Ilocos Sur

Tirad-Pass-Nationalpark


පෘථිවියේ චුම්බක ක්ෂේත්‍රය යනු පෘථිවි අභ්‍යන්තරයේ සිට අභ්‍යවකාශය වෙතට විහිදෙන චුම්බක ක්ෂේත්‍රයයි.

ආශ්‍රිත

Geomagnetic jerk
Geomagnetic latitude
Magnetotellurics
Operation Argus

මූලාශ්‍ර

භහිර සබැඳි

භූ චුම්භකත්වය
Geophysics
Earth

පෘථිවියේ චුම්බක ක්ෂේත්‍රය


SMACS J0723.3-7327 é um aglomerado de galáxias com uma distância comóvel de 5,12 bilhões de anos-luz, dentro região sul da constelação de Volans (RA/Dec = 110.8375, −73.4391667). É um pedaço do céu visível do Hemisfério Sul na Terra e frequentemente observado pelo Hubble e outros telescópios em busca do passado profundo. Foi o alvo da primeira imagem colorida a ser revelada pelo Telescópio Espacial James Webb, fotografada usando o NIRCam.

Constelação de Volans
Matéria escura
Aglomerados de galáxias

SMACS J0723.3-7327


පිංතූර ගැලරිය 54 ගැලරිය 54 ජාල හෝ ගුවන් විදුලි ජාලය (Radio Studio 54 Network- Studio 54 Network) එම lokri enumitattil kalapiriyavil වන ඉතාලි පෞද්ගලික ගුවන් විදුලි නාලිකාවකට ය. දකුණු ඉතාලියේ පළාත් නවය සම්ප්රේෂණය 5 ප්රදේශ කරා.

බාහිර සබැඳි

 54 ගුවන් විදුලි චිත්රාගාරය ජාලයේ නිල වෙබ් අඩවිය
 Studio 54 Network webcast streaming

ගුවන් විදුලි ශබ්දාගාර 54 ජාලකරණය


John Tapling Fremantle ( - ) est un baron britannique de la pairie du Royaume-Uni.

Biographie

Jeunesse

John Fremantle est né le 22 janvier 1927, fils de John Fremantle (4e baron Cottesloe) (1900–1994) et de Lady Elizabeth Harris, fille de James Harris (5e comte de Malmesbury) et de Dorothy Gough-Calthorpe. Ses deux parents sont des descendants de membres loyalistes américains des familles hollandaises Schuyler et Van Cortlandt de l'Amérique du Nord britannique.

Fremantle fait ses études à la Summer Fields School et au Collège d'Eton.

Carrière
Il suit la tradition familiale établie par son ancêtre l'amiral Thomas Fremantle et rejoint la Royal Navy en 1945. Il commande le HMS Palliser entre 1959 et 1961, se retirant de la marine en 1966 avec le grade de commandant. Il est haut shérif du Buckinghamshire en 1969.

Il hérite à la mort de son père en 1994 du titre de pairie britannique de baron Cottesloe. Il hérite également du titre noble autrichien de "baron Fremantle", qui est un titre autorisé au Royaume-Uni de son vivant par mandat du 27 avril 1932 . Il est Lord-lieutenant du Buckinghamshire entre 1984 et 1997.

Juge de paix du Buckinghamshire à partir de 1984, il réside à Swanbourne, où il est communément appelé « le commandant ».

Vie privée
Il épouse Elizabeth Ann Barker, fille du lieutenant-colonel Henry Shelly Barker, le 26 avril 1958. Ils ont deux filles et un fils :

 Elizabeth Wynne Fremantle (née le 15 février 1959)
 Frances Ann Fremantle (née le 7 juin 1961)
 Thomas Henry Fremantle,  baron Cottesloe (né le 17 mars 1966)

Il est le beau-père de Iain Duncan Smith, qui est marié à sa fille, Elizabeth "Betsy" Fremantle, et ils ont quatre enfants.

Il est décédé le 21 mai 2018 à l'âge de 91 ans .

Références

Liens externes

Officier de la Royal Navy
Élève du collège d'Eton
Lord-lieutenant du Buckinghamshire
Chevalier du très vénérable ordre de Saint-Jean
High sheriff du Buckinghamshire
Baron de la pairie du Royaume-Uni
Décès en mai 2018
Naissance en janvier 1927
Décès à 91 ans

John Fremantle (5e baron Cottesloe)


Akif Pirinçci (d. 20 Ekim 1959, İstanbul), Almanya'da Almanca kaleme aldığı Felidae (1989) ile başlayan polisiye kedi romanlarıyla uluslararası üne kavuşmuş bir Türk yazardır. 2012 yılından beri sağ popülist ve İslam karşıtı siyasî etkinliklerde, toplantılarda hatip olarak yer alıyor. Pirinçci, 19 Ekim 2015'te yaptığı bir konuşmada kullandığı üslup ve yabancı düşmanı ifadeler nedeniyle Dresden Bölge Mahkemesi tarafından halk arasında kin ve nefret yaydığı gerekçesi ile 21 Ekim 2021 tarihinde 4 ay hapis ve 3 yıl gözetim cezasına mahkum edildi.

Hayatı
Akif Pirinçci, 1969 yılında ebeveyni ve ablası ile Almanya'ya gitti. Pirinçci Ailesi başlangıçta Eifel'da yaşadı ve 1970'te Weißenthurm'a taşındı. Babası, kamyon şoförü olarak, annesi de bir fabrikada işçi olarak çalıştı. Pirinçci, ilköğretim ve lise eğitimini Weißenthurm"da tamamladı. Ailesi, 1980'li yılların ortasında emekli olup tekrar Türkiye'ye döndü.

Pirinçci, daha okul yıllarında senaryolar ve hikâyeler yazmaya başladı. 1974 yılında, Herbert K. oder Die Pflicht zu jung zu sein başlıklı kısa filmi senaryosu Bayerische Rundfunk tarafından film yapıldı. İki yıl sonra Hessischer Rundfunk'un düzenlediği bir yarışmada Die seltsame Krankheit der Nummer 48971 başlıklı bilimkurgu türündeki radyo oyunu ile birinci oldu. Bu radyo oyunu, Pirinçci 1979 yılında Heyne Verlag'ın Die Anderen / Ötekiler başlıklı antolojisinde yayınlanan Am Ende aller Zeit/ Tüm Zamanların Sonunda başlıklı hikâyesiyle henüz yazarlığa adım atmadan önce, yurtdışında satıldı. Bir süre Viyana'da kaldı ve üniversitede sinema bölümüne devam etti. Mezun olduktan sonra sipariş üzerine yazdığı senaryoları, beğenilmedi. İkinci romanı Felidae, milyon dolarlık bir başarı yakaladı ve Pirinçci bu romanın başarısı ile maddî anlamda bağımsızlığını elde etti.

Akif Pirinçci, Bonn'da yaşıyor. Birlikte bir oğulları bulunan eşi, 2013 yılında kendisinden boşandı.

Roman, senaryo ve diğer eserleri

Akif Pirinçci Tränen sind immer das Ende (Sonunda hep gözyaşı var) adlı ilk kitabını henüz 20 yaşındayken 1980 yılında yayınlandı. Bu roman, kırık bir aşk hikâyesiydi ve romanını kendisi neşretmişti. Pirinçci, ZDF kanalının Litera-Tour başlıklı edebiyat programına davet edilip, programda kışkırtıcı şeyler söyleyince bir bestseller yayınevi olan Goldmann Verlag'ın da dikkatini çekti. Henüz kitabı okumamış olan Goldmann Verlag, o zamanlar genç bir yazar sayılan Pirinçci'nin kitabını 20.000 nüsha basmayı teklif etti.

Pirinçci, asıl çıkışını kedilerin baş karakter olarak seçildikleri "Felidae" isimli romanıyla yaptı. Çalışmalarına Bonn'da devam eden yazarın en çok satan kitabı olan "Felidae" Almanya'da yılın en iyi dedektif kitabı seçilmiştir. Kitabın çok satan kitaplar arasına girmesinin ardından yazar aynı isimle anılan (Felidae) ve şimdilik 8 kitaptan oluşan devam romanları yazdı.

Pirinçci kendi blog sayfasında ve çeşitli sağcı gazetelerde yazdığı makaleleri, 2014 yılında Deutschland von Sinnen: Der irre Kult um Frauen, Homosexuelle und Zuwanderer (Almanya Çıldırmış Olmalı: Kadınları, eşcinselleri ve göçmenleri çevreleyen çılgın tarikat) isimli bir kitapta topladı. Kitap siyasi tartışmalara yol açmıştır. Pirinçci, Almanya'daki siyasi tartışmalarda eşcinsellerin, göçmenlerin ve kadınların ayrıcalıklı konumu olduğunu ileri sürdü ve göçmenlerin ve diğer azınlıkların yerel siyasi söylemdeki rolünü eleştirel bir gözle yorumluyordu. Almanya'ya mülteci göçünü Alman halkının bozulması olarak gören ve  "Ah Almanya, sen bir cennetsin. Sen güçlü bir boğasın" cümlesiyle başlayan kitabında Pirinçci kendi kişisel deneyim ile ilgili şöyle yazıyordu:"Türkiye bize hiçbir şey vermedi, hiçbir şans tanımadı, ne birinci ne ikinci bir şans. Hiçbir şans. Biz o kadar fakirdik ki, kışın evimizde yakacak odun ve kömür paramız bile yoktu. Almanya'nın bizi kabul etmesini akılalmaz bir hediye olarak kabul ettik. Eğer bizden istenseydi, önünde diz çökerek, teşekkür ederdik. Ama Almanlar bunu yapmadı. Bize sadece çalışın, okula gidin, hayatınızdan bir şeyler yapın, bize bir şey borçlu değilsiniz, bu ülkenin üretken, yapıcı, zenginleştirici fertleri olun yeter dediler..."

Aşırı sağcı görüşleri
Yabancı ve göçmen karşıtı Batı'nın İslamlaşması'na karşı Avrupalı Yurtseverler hareketi Pegida'nın Dresden'deki birinci yıl kutlamasına davet edilen Pirinçci "Başka alternatifler de var. Ama maalesef şu sıra toplama kampları devre dışı" diyerek göçmenler kadar Almanların da tepkisini çekti. Akif Pirinçci'nin polisiye romanlarının yayıncısı Bertelsmann, yazarla yaptığı sözleşmeleri iptal etti ve kitap satışlarını durdurdu. Yayınevi aynı gün şu açıklamayı yaptı: "Yazar Akif Pirinçci'nin Dresden'de PEGIDA gösterisindeki sözleri bizde büyük dehşet ve tepki uyandırdı. Buna karşı kararlıca tavır aldık..."  Dresden Savcılığı'nın harekete geçerek dava açması üzerine PEGIDA yöneticilerinden Lutz Bachmann da Facebook sayfasında, "Kararlaştırdığımız konuşma çerçevesinin dışına çıktı" diyerek, Pirinçci'ye sırt çevirdi.

Pirinçci'nin kitabı Almanya Çıldırmış Olmalı'da savunduğu anti-feminist ve göç karşıtı tezler, Almanya'da ve tüm Avrupa'da tartışmalara neden oldu. Mayıs 2014'te eleştirilerle karşılaştığında, Die Zeit gazetesinin çevrimiçi bloguna "İnsanların bana Nazi demesi umurumda değil" diyerek,  Pegida, sağ kanat aşırı sağcı partiler Alternative für Deutschland ve Die Freiheit ile ilişkisini savundu.

2017 yılında Türk gazeteci Emrah Cilesun ile yaptığı röportajda "Neden Almanya zengin de Nijerya fakir?" sorusuna Pirinçci, "Bunun iki nedeni var. Birincisi, biz Almanlar, Nijeryalılara nazaran daha çalışkanız. İkincisi de, biz Almanların IQ'su, Nijeryalılara nazaran daha yüksek" yanıtını vermişti.

Yapıtları
 Tränen sind immer das Ende. Roman (1980)
 Felidae. Roman (1989)
 Der Rumpf. Roman (1992)
 Francis. Felidae II Roman (1993)
 Yin. Roman (1997)
 Cave Canem. Felidae III Roman (1999)
 Die Damalstür Roman (2001)
 Das Duell. Felidae IV Roman (2002)
 Salve Roma! Felidae V Roman (2004)
 Der eine ist stumm, der andere ein Blinder. Roman (2006)
 Schandtat. Ein Felidae-Roman Roman (2007)
 Deutschland von Sinnen: Der irre Kult um Frauen, Homosexuelle und Zuwanderer.  (2014)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Şahsi web sitesi (Almanca)

1959 doğumlular
Almanya'daki Türk göçmenler
Yaşayan insanlar
Türk yazarlar
Türk eski Müslümanlar
İstanbul doğumlular
Türk senaristler
Feminizm eleştirmenleri
İslam eleştirmenleri
Göçmen karşıtı siyaset

Akif Pirinçci


Smyglarasnjáldra (fræðiheiti: Sorex granarius) er tegund snjáldra.

Heimildaskrá

Eiginlegar snjáldrur

Smyglarasnjáldra


Kocatepe, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı "Aşkirek"'tir. 1518 yılı kayıtlarından itibaren köy statüsündeki yerleşimden; Asgerik, Asgirik, Aşkirik,  Eşgirik, Eşgirek adlarıyla bahsedilmektedir. Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla birlikte de Aşkirik adıyla anılan yerleşim, Dersim İsyanı sonrasındaki nüfus sayımlarında bir süre yer almamıştır. 22 Mart 1955'te Aşkirek adıyla köye bağlı iki mezrasıyla birlikte yeniden kurulmuştur. Kuruluşundan kısa süre sonrasında ismi değiştirilerek 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 102 km, Pülümür ilçe merkezine 32 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Kocatepe, Pülümür


Mihai Leu (13 de febrero de 1969, Hunedoara, Distrito de Hunedoara), también conocido por el sobrenombre de Michael Loewe, es un exboxeador que vivió en Hamburgo. Fue campeón del mundo de peso wélter de la Organización Mundial de Boxeo (OMB).

Mihai se retiró tras una defensa de su título contra Michael Carruth, siendo el segundo europeo, tras Terry Marsh, en retirarse como invicto siendo campeón del mundo. Debido a una lesión, se vio obligado a abandonar el mundo del boxeo, pero pasó a ser piloto de rallies, convirtiéndose más tarde en el campeón nacional de rally.

Biografía

Boxeo
Comenzó a boxear a la edad de 18 años en 1977 en el club de Hunedoara. Siguiendo con su carrera ascendente ganó el campeonato nacional durante los años 1983, 1984, 1985 y 1986.

En 1987, se convirtió en Campeón del Mundo Junior.

Durante su carrera amateur, disputó 200 combates, ganando 190 de ellos.

En 1991, pasó a ser profesional, peleando en Alemania, bajo el nombre de Michael Loewe. En 1994, ganó el campeonato de Alemania Intercontinental, ganando a Stefan Schramm en los puntos, más tarde dejaría este título vacante sin defenderlo ninguna vez. Siguiendo peleando, consiguió una oportunidad por el título de la OMB Intercontinental en 1995, venciendo por un KO Técnico en la undécima ronda a Craig Houk. Al igual que hizo con si anterior título lo dejó vacante sin realizar ninguna defensa.

En 1997, peleó contra Santiago Samaniego por el título vacante de la OMB de peso wélter. El combate lo ganó por una decisión unánime siendo de esta manera el segundo rumano de la historia en conseguir ser campeón del mundo de boxeo profesionalmente tras Leonard Doroftei.

Rally
Debutó en su carrera de rally en 1998 con un Ford Ka, habiendo participado previamente en una carrera en 1994. En el 2001 ya fue subcampeón de Rumanía, hasta que en el 2003, se proclamó campeón nacional conduciendo un Hyundai Accent WRC, con Ciprian Solomon como copiloto. Dejó el mundo del rally en 2008, para volver en 2010 como gerente del Team Jack Daniels.

Récord profesional

Referencias

Enlaces externos
Web oficial

Boxeadores de Rumania
Campeones de la Organización Mundial de Boxeo
Campeones wélter de boxeo
Pilotos de rally de Rumania
Nacidos en Hunedoara

Mihai Leu


සමුද්‍රගුප්තගෙන් පසුව  රාමගුප්ත නම් ඔහුගේ පුත්‍රයා රජවූ බවට මතයක් ඇත. එහි යම් යම් පරස්පරතා ඇතත් ඉන්දියාව තුළින් රාමගුප්ත නැමැත්තෙකුට අයත් ක්‍රි. ව. 4 වන සියවසට අයත් කාසි පවා හමුව ඇත. එසේම දේවී චන්ද්‍රගුප්තා නාට්‍යයේද රාමගුප්ත ගුප්ත රජෙකු පිළිබඳ විස්තර වෙයි. කෙසේ වෙතත් සමුද්‍රගුප්ත රජු ගෙන් පසු දෙවන චන්ද්‍රගුප්ත නොහොත් වික්‍රමාදිත්‍ය රජු රජවූ බව පිළිගැනේ.

දේවී චන්ද්‍රගුප්තා නාට්‍යයේ එන පුවත

දේවී චන්ද්‍රගුප්තා නාට්‍යට අනුව, "සමුද්‍රගුප්ත රජුගෙන් පසු රාම ගුප්ත නම් රජු රජවෙයි. ඔහුගේ දේවිය ධ්‍රැව දේවිය විය. මේ කාලයේ ශක රජෙකුගේ ආක්‍රමණයක් ගුප්ත රාජ්‍යය වෙත එල්ල විය. එහිදී ශක රජු හා ගිවිසුමකට එළඹෙන රාමගුප්ත තම බිරිඳ වූ ධ්‍රැව දේවිය ශක රජුට දී රාජ්‍ය බේරා ගැනීමට ක්‍රියා කරයි. නමුත් රාමගුප්තගේ සොහොයුරා වූ චන්ද්‍රගුප්ත ධ්‍රැව දේවිය ලෙස වෙස්වලාගෙන ගොස් ශක රජු මරා දමයි. පසුව රාමගුප්තද මරා රාජ්‍යය ගෙන සොහොයුරාගේ බිරිඳ වූ ධ්‍රැව දේවිය සිය අඟමෙහෙසිය කර ගනී."

    කතාව මෙසේ වුවද සොහොයුරාගේ වැන්ඳඹු බිරිඳ විවාහ කර ගැනීමේ චාරිත්‍රයක් හින්දු සංස්කෘතිය තුළ නොමැති වීම නිසා මෙහි පරස්පර තාවයන් දැකිය හැක.

රාමගුප්ත