1999 ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් තරගාවලිය ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් ඉතිහාසයේ පැවැත්වුණු 07 වන තරගාවලියයි.මෙම තරගාවලියේ ප්‍රධාන දායකයා වශයෙන් එංගලන්තය කටයුතු කළ අතර ඇතැම් තරග ස්කොට්ලන්තය,නෙදර්ලන්තය,වේල්ස් සහ අයර්ලන්තය යන රටවල පැවැත්විණි. මෙවර ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් තරගාවලිය ජයග්‍රහණය කරනු ලැබුවේ ඕස්ට්‍රේලියාවයි.ඒ අභිමානවත් ලෝඩ්ස් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගණයේදී  පකිස්තාන කණ්ඩායම කඩුලු 8 කින් පරාජය කිරීමෙනි.එමෙන්ම මෙම තරගාවලියේ අර්ධ අවසන් වටයට පැමිණීමට නවසීලන්තය සහ දකුණු අප්‍රිකාව සමත් විය.

පසුගිය ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයෙන් වසර තුනකට පසුව මෙම තරඟාවලිය සත්කාරකත්වය දැරූ අතර සුපුරුදු සිව් අවුරුදු පරතරයෙන් ඈත් විය.

ආකෘතිය
මෙයට කණ්ඩායම් 12 ක් ඇතුළත් වූ අතර මුළු තරඟ 42 ක් ක්‍රීඩා කළහ. කණ්ඩායම් අදියරේදී කණ්ඩායම් හය දෙනෙකුගෙන් යුත් කාණ්ඩ දෙකකට බෙදා ඇත. සෑම කණ්ඩායමක්ම තම කාණ්ඩයේ අනෙක් සියල්ලන්ම සමග එක් වරක් ක්‍රීඩා කළහ. 1999 ලෝක කුසලානය සඳහා වූ නව සංකල්පයක් වූ සුපර් සික්ස් වෙත සෑම කාණ්ඩයකින්ම මුල් කණ්ඩායම් තුන ඉදිරියට පැමිණියහ. සෑම කණ්ඩායමක්ම තම කාණ්ඩයේ සිටි අනෙක් කණ්ඩායම් 2 හැර අනෙක් කාණ්ඩයේ කණ්ඩායම් 3 සමග තරග වැදුනි. නමුත් මූලික වටයේදී තම කාණ්ඩයේ කාණ්ඩයේ කණ්ඩායම් 2 අතර ප්‍රතිඵලය ද සුපර් 6 වටයට යොදා ගැනුනි. (උදාහරණයක් ලෙස "ඒ" කාණ්ඩයේ පළමු තැන ගත් දකුණු අප්‍රිකාව, සුපර් සික්ස් වටයේදී තරග කලේ පාකිස්ථානය, ඕස්ට්‍රේලියාව හා නවසීලන්තය සමගිනි. නමුත් පළමු වටයේදී මුණ ගැසුනු "ඒ" කාණ්ඩයේ 2 හා 3 ස්ථාන දිනූ ඉන්දියාව හා සිම්බාබ්වේ හි ප්‍රසාද ලකුණුද සුපර් සික්ස් කාණ්ඩයට අයත් විය. සුපර් සික්ස් හි පළමු කණ්ඩායම් හතර අර්ධ අවසන් පූර්ව වටයට සුදුසුකම් ලැබීය.

සුදුසුකම් ලැබීම
1999 ලෝක කුසලානය සඳහා කණ්ඩායම් 12 ක් සහභාගී වූ අතර එය 1996 දී පැවති පෙර සංස්කරණයට සමාන විය. සත්කාරක එංගලන්තය සහ අනෙකුත් ටෙස්ට් රටවල් අට ලෝක කුසලානය සඳහා ස්වයංක්‍රීය සුදුසුකම් ලබා ගත්හ. ඉතිරි ස්ථාන තුන තීරණය කරනු ලැබුවේ 1997 මැලේසියාවේ පැවති අයිසීසී කුසලාන තරඟාවලියේ දී ය.

1997 අයිසීසී කුසලානය සඳහා රටවල් 22 ක් තරඟ කළහ. කාණ්ඩ වශයෙන් අදියර දෙකක් පසු කිරීමෙන් පසු අවසන් වටයේදී කෙන්යාව සහ බංග්ලාදේශය ලෝක කුසලානය සඳහා සුදුසුකම් ලැබීය. තුන්වන ස්ථානය හිමි කර ගැනීමේ තරඟයේදී අයර්ලන්තය පරාජය කළ බැවින් සුදුසුකම් ලැබූ තුන්වන රට ස්කොට්ලන්තයයි.

පැවැත්වෙන ස්ථාන

එංගලන්තය

එංගලන්තයෙන් පිටත
ස්කොට්ලන්තය සිය මව්බිමේදී බී කාණ්ඩයෙන් තරග දෙකක් ක්‍රීඩා කළ අතර ලෝක කුසලාන තරගාවලියකට සත්කාරකත්වය සැපයූ ප්‍රථම ආශ්‍රිත රට බවට පත්විය. බී කාණ්ඩයේ එක් තරගයක් වේල්සය හා අයර්ලන්තය තුළ පැවැත්වූ අතර ඒ කාණ්ඩයේ එක් තරගයක් නෙදර්ලන්තයේදී පැවැත්විණි.

සංචිත
1999 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන කණ්ඩායම් සංචිත

කණ්ඩායම් අධියර

"ඒ" කාණ්ඩය

"බී" කාණ්ඩය

සුපිරි 6
ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය අතර තරගය මෙම තරඟාවලියේ වැඩිපුරම නැරඹූ තරග වලින් එකක් වූ අතර ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය තරඟය පැවැත්වෙන අවස්ථාවේදී නිල වශයෙන් යුද්ධයක් පැවති අතර, ඉතිහාසයේ මෙතෙක් සිදු වූ එකම අවස්ථාව මෙයයි.

සුපර් සික්ස් අදියර සඳහා සුදුසුකම් ලැබූ කණ්ඩායම් ක්‍රීඩා කළේ අනෙක් කාණ්ඩයේ කණ්ඩායම් සමඟ පමණි. එකම කාණ්ඩයේ අනෙක් කණ්ඩායම් වලට එරෙහි ප්‍රතිඵල මෙම අදියර දක්වා ඉදිරියට ගෙන යන ලදී. එම නිසා සුදුසුකම් නොලත් කණ්ඩායම් වලට එරෙහිව ලබා ගත් ප්‍රතිඵල මේ අවස්ථාවේදී බැහැර කරන ලදි.

නවසීලන්තය සහ පාකිස්තානය සමඟ පැවති මූලික වටයේ තරඟ පරාජයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඕස්ට්‍රේලියාව තම කාණ්ඩයේ දෙවන ස්ථානයට පත් වුවද ලකුණු කිසිවක් ඉදිරියට නොගෙන සුපර් සික්ස් අදියර දක්වා ඉදිරියට පැමිණියහ. ඉන්දියාවද  මෙයට සමාන තත්වයන්ට මුහුණ දුන් අතර තම කාණ්ඩයේ 2 වන ස්ථානයට පත් විය. ඒ සිම්බාබ්වේ සහ දකුණු අප්‍රිකාවට පරාජය වීමෙන් පසුවය.

අවසන් පූර්ව වටය

අවසන් තරගය

සංඛ්‍යා ලේඛණ

තරගාවලියේ වීරයා ලෙස දකුණු අප්‍රිකාවේ ලාන්ස් ක්ලුසෙනර් නම් කෙරිණි. තරගාවලියේ වැඩිම ලකුණු (461) වාර්තා කළේ ඉන්දියාවේ රාහුල් ඩ්‍රැවිඩ් ය. නවසීලන්තයේ ජෙෆ් ඇලෝට් සහ ඕස්ට්‍රේලියාවේ ෂේන් වෝන් තරගාවලියේ වැඩිම කඩුලු (20) දවා ගැනීමෙන් එකිනෙකා බැගින් සම කළහ.

පන්දුව
1999 ලෝක කුසලානයේදී ප්‍රථම වරට නව ක්‍රිකට් බෝලයක් වන සුදු 'ඩියුක්' හඳුන්වා දෙන ලදී. බ්‍රිතාන්‍ය ක්‍රිකට් බෝල්ස් ලිමිටඩ් විසින් පසුගිය ලෝක කුසලාන වලදී භාවිතා කරන ලද බෝල වලට සමාන ලෙස බෝල හැසිරෙන බවට නිෂ්පාදකයින් විසින් ප්‍රකාශ කර තිබුනද, අත්හදා බැලීම් වලින් පෙන්නුම් කළේ ඒවා අමාරු වූ අතර වැඩියෙන් චලනය වූ බවයි.

මාධ්‍ය
තරඟාවලියේ රූපවාහිනී විකාශනය සඳහා සත්කාරක විකාශකයින් වූයේ ස්කයි සහ බීබීසී රූපවාහිනී ය. එක්සත් රාජධානියේ, සජීවී ක්‍රීඩා විකාශකයින් අතර බෙදී ගිය අතර ඒ දෙකෙහිම අවසාන සජීවී ලෙස තිරගත විය. එම ගිම්හානයේදී බීබීසියේ අවසාන සජීවී ක්‍රිකට් ආවරණය මෙය විය, 1999 සිට චැනල් 4 හෝ ස්කයි හි එංගලන්තයේ සියළුම ස්වදේශික ටෙස්ට් තරග මාලාවන් ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි. බීබීසීය 2020 අගෝස්තු දක්වා නැවත කිසිඳු සජීවී ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවක් නොපෙන්විය.

සටහන්

 "ඔහුගේ පිත්ත රැගෙන යන" ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා යනු ආරම්භක පිතිකරුවකු ලෙස පැමිණ තම කණ්ඩායමේ සියළු ක්‍රීඩකයන් දැවී ගිය අවස්ථාවක ඉනිම අවසන තෙක් නොදැවී සිටි ක්‍රීඩකයන් වේ.

යොමුව
ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය
ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

1999 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය


Ole Erik Frimer (født 3. november 1952 i Aalborg) er en dansk bluesguitarist, sanger og komponist.

Karriere

De første år
Ole Frimers musikkarriere begyndte i Aalborg i 1968 da han blev bassist i et lokalt soulband ved navn Gags of Gnoggles og desuden spillede guitar i et bluesband. Som 20 årig rejste han til Aarhus for at studere biologi. Her blev han, sideløbende med studierne, hurtigt indlemmet i det aarhusianske musikmiljø og spillede i forskellige blues- og countryblues-sammenhænge som Jensen Band, FBN Trio og Peter Thorup. Sidstnævnte kom han senere til at arbejde tæt sammen med. Efter nogle års optræden med disse bands, i især Danmark og Finland, valgte Ole Frimer at gå egne veje.

Frimer Band (1989 – 1999)
I 1989 dannede han Frimer Band og begyndte at komponere. Frimer Band pladedebuterede i 1990 med live-albummet Blues Uncovered, som for alvor satte skub i karrieren. Men kort efter udgivelsen rejste Ole Frimer til Grønland, da han blev tilbudt en stilling som videnskabelig leder af Københavns Universitets Arktiske Station i Godhavn. Her opholdt han sig i perioden 1990-1993. Efter hjemkomsten færdiggjorde han en ph.d.-afhandling om sit arbejde i Grønland, som han forsvarede i København i 1994. Herefter genoptog han musikerkarrieren og indspillede de følgende år tre albums med Frimer Band med skiftende besætninger, dog med bassist Jørgen Nielsen som fast ankermand.

Blue Junction (1996 – 2009)
I 1996 indleder han et samarbejde med guitarist Uffe Steen, bassist Morten Brauner og trommeslager Esben Bach (senere erstattet af trommeslager Claus Daugaard). Kvartetten kaldte sig Århus All Stars, men da samarbejdet blev intensiveret tog bandet det mere regulære navn Blue Junction, Bandet gjorde sig bemærket også udenfor blueskredse, både nationalt og internationalt. Blue Junction indspillede fire albums, en DVD og nogle singler. Bandet modtog bl.a. to amerikanske Real Blues Awards for hhv. Best Live European Blues Recording og Best European Blues Act. Seneste album Live Out Of Love vandt en Danish Music Award for Årets Danske Bluesudgivelse 2007. Blue Junction opløstes i 2009.

Peter Thorup & Ole Frimer (2001 – 2007)
I 2001 dannede Ole Frimer "Den Sprøde Duo" med sin ven og kollega gennem 17 år, bluesmusiker og producer Peter Thorup. De udgav singlen Glade Jul og live-albummet På Stedet, og turnerede flittigt i Danmark, Tyskland, Polen og Grønland indtil Thorups pludselige død i 2007.

Varna
Ole Frimer har turneret meget i Grønland gennem årene. Han og hans bandmedlemmer introducerede bluesmusikken til grønlandske musikere gennem flere workshops og koncerter. På en festival i Nuuk mødte Frimer den grønlandske sanger og sangskriver Varna. Frimer opfordrede Varna og hendes producer og bassist Jorsi Sørensen til at komme til Aarhus for at indspille deres sange. I 2006 arbejdede Varna, Jorsi, Frimer, keyboardspiller Claus Sand og trommeslager Claus Daugaard på Varnas debutalbum I Wish i et studie i Aarhus, og udgav det i Grønland og Danmark i 2007. Varna modtog Kodas Talent Pris for I Wish samme år.

Ole Frimer Band (2008 - )
Allerede i 2008 startede Ole et nyt Ole Frimer Band op. I 2010 var den endelige besætning klar med bassist Jesper Bylling, organist Palle Hjorth og trommeslager Claus Daugaard. Ole Frimer Band udgav i 2014 deres første album, det dansksprogede, Blålys, som fik stor medieomtale i Danmark og de øvrige nordiske lande og blev nomineret til en Danish Music Award for Årets Danske Blues Album. I 2015 sendte de albummet Live At Blues Baltica på gaden, Pladen, der var optaget på en festival i Eutin i Tyskland, modtog rosende anmeldelser fra det meste af Europa og i USA. Også Live At Blues Baltica blev nomineret til en Danish Music Award for Årets Danske Blues Album. I 2019 blev Palle Hjorth erstattet med organist og keyboardspiller Niels Ole Thorning. I januar 2020 udgav de deres andet dansksprogede album Faerd, og i august samme år albummet Live In Eppingen på det tyske label Katti Records..Sidstenævnte blev nomineret til en Danish Music Award for Årets Danske Blues Album.

Priser

Udgivelser

Frimer Band
 1990 Blues Uncovered
 1995 Handmade
 1997 Sheltered Roads
 1999 Second live

Blue Junction
 1998 22:17 Live In Aarhus
 2002 Diamond On A Dump
 2004 The Journey
 2005 Dating (DVD/dual disc)
 2005 En Gydehistorie (single)
 2006 Net Date (single)
 2007 Live Out Of Love
 2007 Black Magic Woman (single)

Peter Thorup & Ole Frimer
 2005 Glade Jul (single)
 2006 På Stedet

Varna
 2007 I Wish

Ole Frimer Band
 2014 Blålys
 2015 Live At Blues Baltica
2020 Faerd
2020 Live in Eppingen

Referencer

Eksterne henvisninger

 Ole Frimer Bands hjemmeside

Bluesmusikere fra Danmark
Guitarister fra Danmark

Ole Frimer


Christian Sørensen, né le  à Odense au Danemark, est un footballeur danois qui évolue au poste d'arrière gauche au FC Copenhague.

Biographie

Débuts professionnels
Christian Sørensen est formé par le  avant de poursuivre sa formation à l'Odense BK. Il joue son premier match en professionnel avec ce club, lors de la première journée de la saison 2011-2012, le 16 juillet 2011, contre le FC Nordsjælland. Il entre en jeu à la place de Bashkim Kadrii lors de cette rencontre remportée par son équipe sur le score de deux buts à zéro.

Le 15 septembre 2011, il joue son seul et unique match de Ligue Europa, lors d'un déplacement sur le terrain du Wisła Cracovie (victoire 1-3 à l'extérieur).

Le , est annoncé le transfert de Christian Sørensen au Silkeborg IF. Le joueur, en fin de contrat, signe librement avec son nouveau club.

FC Fredericia
Le 13 février 2017, Christian Sørensen s'engage en faveur du FC Fredericia, club évoluant alors en deuxième division danoise. Il joue son premier match pour sa nouvelle équipe le 5 mars 2017, lors d'une rencontre de championnat face au Næstved BK. Il entre en jeu et marque également son premier but, donnant par la même occasion la victoire à son équipe, qui l'emporte par deux buts à un.

Viborg FF
Le , Christian Sørensen s'engage librement en faveur du Viborg FF.

Il est sacré champion de deuxième division danoise à l'issue de cette saison 2020-2021, et participe donc à la promotion du club dans l'élite du football danois.

Sørensen retrouve donc l'élite du football danois avec Viborg lors de la saison 2021-2022 et contribue au bon début de saison de son équipe, se révélant comme l'un des joueurs les plus performants du championnat, étant notamment à l'automne à l'origine de 62 occasions de buts, plus que tout autre joueur de la Ligue. Ses prestations attirent notamment l'Aalborg BK en janvier, lors du mercato hivernal, mais il reste à Viborg. Sørensen continue sur sa lancée, étant l'un des meilleurs passeurs décisifs du championnat et contribuant à la bonne saison du promu.

FC Copenhague
Le 31 août 2022, lors du dernier jour du mercato estival, Christian Sørensen s'engage en faveur du FC Copenhague. Il signe un contrat courant jusqu'en juin 2025.

Sørensen est sacré champion du Danemark pour la première fois pour sa participation à la saison 2022-2023, le FC Copenhague glanant le quinzième titre de son histoire.

Palmarès

En club
 Viborg FF
 Championnat du Danemark D2 (1) :
 Champion : 2020-21.
 FC Copenhague
 Championnat du Danemark (1) :
 Champion : 2022-23.
 Coupe du Danemark (1) :
 Vainqueur : 2022-23.

Notes et références

Liens externes

Footballeur danois
Joueur de l'Odense BK
Joueur du Silkeborg IF
Joueur du FC Fredericia
Joueur du Viborg FF
Joueur du FC Copenhague
Naissance en août 1992
Naissance à Odense

Christian Sørensen


The Baikal teal (Sibirionetta formosa), also called the bimaculate duck or squawk duck, is a dabbling duck that breeds in eastern Russia and winters in East Asia.

Taxonomy
The first formal description of the Baikal teal was by the German naturalist Johann Gottlieb Georgi in 1775 under the binomial name Anas formosa. A molecular phylogentic study published in 2009 found that the genus Anas as then defined was non-monophyletic.  Based on this analysis the genus was split into four proposed genera with the Baikal teal placed in the resurrected genus Sibirionetta that had been introduced by the German zoologist Hans von Boetticher in 1929. The name Sibirionetta is derived from the Latin sibiricus for Siberia and the Ancient Greek nētta for a duck. The specific epithet formosa is from the Latin formosus for "beautiful".

Description
At between , this duck is slightly larger and longer-tailed than the common teal. The breeding male is unmistakable, with a striking green nape, yellow and black auriculars, neck, and throat. It has a dark crown, and its breast is light brown with dark spots. It has long dropping dark scapulars, and its grey sides are set off on the front and rear with white bars.

The Baikal teal has a height from 11.75 to 15.75 inches and a weighs an average of 1 pound.

The female looks similar to a female green-winged teal but with a longer tail, and a distinctive white spot at the base of the bill and a white throat that angles to the back of the eye. She also has a distinct light eyebrow bordered by a darker crown. The underwing is similar to the Green-winged Teal also, but has a darker leading edge.  The green speculum has an indistinct cinnamon-buff inner border. Some "females" have "bridle" markings on their faces, but it has been suggested that at least some of these bridled "females," if not all, are in fact juvenile males. The juvenile has a plumage similar to that of the female and can be distinguished from the Common Teal by the pale loral spot.

In non-breeding (eclipse) plumage, the drake looks more like the female, but plumage is a much richer reddish-brown (rufous) colour.

Distribution and habitat
It breeds within the forest zone of eastern Siberia from the Yenisey basin eastwards to Kamchatka, northern Koryak, eastern Magadan Oblast, northern Khabarovsk Krai, southeastern and northern Sakha east central Irkutsk Oblast, and northern Krasnoyarsk Krai. It is a migratory species, wintering in South Korea, Japan, Taiwan, northern and eastern China, from Beijing down the coast to the Vietnam border, and west to Yunnan then north to Chongqing and Henan.

It breeds in pools on the tundra edge and within swampy forests. In winter it is found on lowland fresh waters.

Status
This species is classified as Least Concern on the IUCN Red List, though it was classified as Vulnerable before 2011 due to hunting and destruction of its wintering wetland habitats. These threats remain, but the Baikal teal is recovering, with increased numbers of wintering birds and some increase in habitat area. Based on the numbers of Baikal teal counted wintering in South Korea, the global population is estimated to be around 1.07 million individual adults around 2010, a major increase from the tens of thousands counted in the 1980s and few hundreds of thousands in the 2000s.

Gallery

References

External links

Images and movies of the Baikal teal (Anas formosa) on ARKive
Baikal Teal from the Internet Bird Collection

Baikal teal
Birds of North Asia
Baikal teal
Baikal teal

Baikal teal


Svaneti or Svanetia (Suania in ancient sources;  ) is a historic province in the northwestern part of Georgia. It is inhabited by the Svans, an ethnic subgroup of Georgians.

Geography

Situated on the southern slopes of the central Caucasus Mountains and surrounded by 3,000–5,000 meter peaks, Svaneti is the highest inhabited area in the Caucasus. Four of the 10 highest peaks of the Caucasus are located in the region. The highest mountain in Georgia, Mount Shkhara at 5,201 meters (17,059 feet), is located in the province. Prominent peaks include Tetnuldi (4,974 m / 16,319 ft), Shota Rustaveli (4,960 m / 16,273 ft), Mount Ushba (4,710 m / 15,453 ft), Ailama (4,525 m / 14,842 ft), as well as Lalveri, Latsga and others.

Svaneti has two parts corresponding to two inhabited valleys:
 Upper Svaneti (Zemo Svaneti) on the upper Inguri River; administratively part of Samegrelo-Zemo Svaneti; main town Mestia
 Lower Svaneti (Kvemo Svaneti) on the upper Tskhenistsqali River; administratively part of Racha-Lechkhumi and Kvemo Svaneti; main town Lentekhi

They are separated by the Svaneti Range which is almost as high as the main Caucasus range. Historical Svaneti also included the Kodori Gorge in the adjoining rebel province of Abkhazia, and part of the adjacent river valleys of Kuban and Baksan north of the crest of the Caucasus. Writing in 1848, Bodenstedt said that Upper Svaneti could only be reached by a difficult footpath that was closed in winter.

Landscape

The landscape of Svaneti is dominated by mountains that are separated by deep gorges. Most of the region which lies below 1,800 meters (5,904  ft) above sea level is covered by mixed and coniferous forests. The forest zone is made up of tree species such as spruce, fir, beech, oak, and hornbeam. Other species that are less common but may still be found in some areas include chestnut, birch, maple, pine and box. The zone which extends from 1,800 meters to roughly about 3,000 meters (5,904–9,840  ft) above sea level consists of alpine meadows and grasslands. Eternal snows and glaciers take over in areas that are over 3,000 meters above sea level. The region is notable for its glaciers and picturesque summits.  Svaneti's signature peak is probably Mount Ushba which towers over the Inguri Gorge and can be seen from many parts of the region.

Climate

The climate of Svaneti is humid and is influenced by the air masses coming in from the Black Sea throughout the year.  Average temperatures and precipitation vary considerably with elevation. Annual precipitation ranges between 1000 and 3200  mm (39 and 126 inches). The highest amount of precipitation falls on the Greater Caucasus Mountains. The region is characterized by very heavy snowfall in the winter and avalanches are a frequent occurrence. Snow cover may reach 5 meters (16.4 feet) in some areas. In general, the lowest regions of Svaneti (800–1200 meters / 2624–3936 feet above sea level) are characterized by long, warm summers and relatively cold and snowy winters. Middle altitudes (1200–1800 meters above sea level) experience relatively warm summers and cold winters. Areas above 2000 meters above sea level lie within a zone that experiences short, cool summers (less than 3 months) and long and cold winters. Large parts of Svaneti lie above 3000 meters (9840 feet) above sea level, a zone that does not have a real summer. Due to Svaneti's close proximity to the Black Sea, the region is spared from the extremely cold winter temperatures that are characteristic of high mountains.

History

The Svans are usually identified with the Soanes mentioned by Greek geographer Strabo, who placed them more or less in the area still occupied by the modern-day Svans. The province had been a dependency of Colchis, and of its successor kingdom of Lazica (Egrisi) until AD 552, when the Svans took advantage of the Lazic War, repudiated this connection and went over to the Persians. The Oxford Dictionary of Late Antiquity notes that "this seems to have reflected a general Suanian preference for the alliance to Persia, set against a Lazican preference for Roman alliance, which was to remain a point of tension until the Arab conquests". The Byzantines wanted the region, for if they secured its passes, they could prevent Persian raids on the border areas of Lazica. With the end of the war (562), Svanetia again became part of Lazica. Then, the province joined the Kingdom of Abkhazia (John and Adarnase of the Shavliani dynasty, 871–893) to form a unified monarchy which was incorporated into the Kingdom of Georgia in the early 11th century. Svanetia became a duchy (saeristavo) within it, governed by a duke (eristavi). The province's Orthodox culture flourished particularly during the Georgian "golden age" under Queen Tamar (r. 1184–1213), who was respected almost as a goddess by the Svanetians. The legend has it that the duchy was annually visited by Tamar. The Svans had been known as fierce warriors for centuries. Their inflatable war banner was named Lemi (Lion) because of its shape.

The marauding Mongols never reached Svanetia and, for a time, the region became a cultural safe house. Following the final disintegration of the Kingdom of Georgia in the 1460s, fighting broke out for controlling the province. Part of Upper Svanetia formed an independent principality under the Princes Dadeshkeliani, a branch of the Gelovani family, while Lower Svanetia, originally ruled by the Princes Gelovani, was temporarily usurped and subdued by the Mingrelian princes Dadiani. Facing serious internal conflict, Prince Tsioq' Dadeshkeliani of Svanetia signed a treaty of protectorate with the Russian Empire on November 26, 1833. Difficult to access, the region retained significant autonomy until 1857, when Russia took advantage of the dynastic feud in Svanetia and effectively abolished the principality's autonomy. In 1875, the Russians toughened their rule by imposing additional taxes. Protests ensued, and Russia deployed troops against the province. Despite having suffered heavy losses, the Russian army units eventually crushed the rebels burning their stronghold Khalde to the ground in 1876.

Part of the Russian governorate of Kutais, Svanetia was divided into two raions (districts) — Mestia (former Sethi) and Lentekhi — under the Soviet rule. The unsuccessful anti-Soviet Svaneti uprising took place in the region in 1921.

In 1987, avalanches destroyed several homes and killed at least 80, many of them schoolchildren. In the aftermath the Central Committee of the Communist Party of the Soviet Union and the Council of Ministers of the Soviet Union passed a decree to resettle some 2,500 families to districts of eastern Georgia (eco-migration to Marneuli, Tetritskaro, Bolnisi, Sagarejo, Gardabani, Dmanisi, Kaspi, Tskaltubo, Khoni, Ozurgeti, and Lanchkhuti rayons). The end of the Soviet Union and subsequent Georgian Civil War created severe socioeconomic problems in the region. While the Svanetian population resisted the unpleasant conditions of the high mountain environment they lived in for centuries, the increasing economic difficulties of the last two decades and frequent natural disasters — floods and landslides as of April 2005 () have brought about a strong tendency towards migration. The province became a safe haven for criminals threatening local residents and tourists. Large-scale anti-criminal operations carried out by the Georgian Special Forces as of March 2004  resulted in significant improvement of the situation.

Population

The Svans, the indigenous population of Svanetia, are an ethnic subgroup of the Georgians. Until the 1930s, Mingrelians and Svans had their own census grouping, but were classified under the broader category of Georgian thereafter. They are Georgian Orthodox Christians, and were Christianized in the 4th-6th centuries. However, some remnants of old paganism have been maintained. Saint George (known as Jgëræg to the locals), a patron saint of Georgia, is the most respected saint. The Svans have retained many of their old traditions, including blood revenge. Their families are small, and the husband is the head of his family.

Typically bilingual, they use both Georgian and their own, unwritten Svan language, which together with the Georgian, Mingrelian, and Laz languages constitute the South Caucasian or Kartvelian language family.

Culture and tourism

Svanetia is known for its architectural treasures and picturesque landscapes. The botany of Svanetia is legendary among travelers. The famous Svanetian tower houses, erected mainly in the 9th-12th centuries, make the region's villages more attractive. With a high quantity of these unique houses and exceptional preservation of a medieval rural village, the community of Ushguli in Upper Svaneti was listed as a UNESCO World Heritage Site in 1996.

Svan songs and dances are notable cultural traditions. Svanetia boasts arguably the most archaic three-part polyphonic singing. Most of their songs are connected to round dances, are performed very loudly and are full of dissonant chords.

See also

 Samegrelo-Zemo Svaneti
 Racha-Lechkhumi and Kvemo Svaneti
 Kodori Valley
 Dadeshkeliani
 Ushguli
 Gelovani

References

External links

 Frescos and icons from Svanetia.
 Svan language. Encyclopædia Britannica.
 Svan language. TITUS.
 Svaneti trek GPS coordinates, GPS maps and information links.

Former provinces of Georgia (country)
Historical regions of Georgia (country)
Caucasus
World Heritage Sites in Georgia (country)

Svaneti


Han spiller Fodbold er en dansk stumfilm fra 1919, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr..

Handling
Der er så meget, kvinder ikke forstår. Sådan lyder en ældre reklame. Det gjaldt også hjemme hos gamle rentier Back. Hans pæne hustru forstår absolut ikke hans begejstring for fodboldsporten. Da Fru Back opdager, at hendes mand har meldt sig til en oldboys-kamp, giver hun ham simpelthen stuearrest. Hvordan skal Hr. Back mon få sneget sig hen til kampen i tide?

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1919

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark

Han spiller Fodbold


Takaji Mori (24. november 1943 - 17. juli 2011) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1966||4||0
|-
|1967||5||1
|-
|1968||4||0
|-
|1969||4||0
|-
|1970||13||0
|-
|1971||3||0
|-
|1972||8||0
|-
|1973||1||1
|-
|1974||1||0
|-
|1975||9||0
|-
|1976||4||0
|-
!Total||56||2
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Takaji Mori


David Katims () é um ator e comediante .

Vida e carreira
Katims começou sua carreira no cinema no filme de terror Friday the 13th Part III, interpretando o dependente químico Chuck, um personagem inspirado em Tommy Chong. Desde então, continuou aparecendo em outros longas-metragens e também atuou na televisão, em comerciais e no teatro. A maioria de seus trabalhos é voltada para a comédia, o que inclui apresentações de stand-up, nas quais ele relatou ter dividido o palco com o próprio Chong em algumas ocasiões. Posteriormente, tornou-se instrutor na Lettuce Amuse-U Comedy Traffic School, uma escola de comédia. Na década de 2010, ele participou de uma websérie intitulada The World of Chaldea.

Filmografia

Cinema

Televisão

Internet

Atores de cinema dos Estados Unidos
Atores de televisão dos Estados Unidos
Humoristas dos Estados Unidos

David Katims


La riziculture au Japon est importante pour l'approvisionnement alimentaire du pays, le riz étant un élément de base du régime japonais. La plupart des Japonais considèrent cet aliment comme une partie importante de leur alimentation quotidienne.

Production
La riziculture est importante pour l'approvisionnement alimentaire, le riz étant un élément de base du régime alimentaire japonais. Le Japon est le neuvième producteur de riz au monde. La saison de production du riz dure de mai-juin à septembre-octobre dans le nord du Japon, d'avril-mai à août-octobre dans le centre, et d'avril-mai à août-septembre dans le sud. Environ 85 % des 2,3 millions d'exploitations au Japon sèment du riz chaque année. Des variétés améliorées de riz japonais  (Oryza sativa subsp. japonica) sont cultivées dans presque toutes les préfectures du pays. La variété la plus plantée est 'Koshihikari'.

Le champ de riz moyen d'un agriculteur japonais est très petit et la riziculture est fortement mécanisée. En raison de la petite taille des exploitations, la culture du riz est considérée comme une occupation à temps partiel par de nombreux agriculteurs. Le nombre de ménages agricoles japonais et la population agricole ont diminué au cours des dernières décennies. La production de riz a également diminué. Le déclin est survenu parce qu'en 1969, le ministère de l'Agriculture, des Forêts et de la Pêche a demandé aux agriculteurs de réduire la superficie emblavée en riz ; en vertu de la loi de 1942 sur le contrôle des aliments de base, le gouvernement japonais est officiellement responsable de la production, de la distribution et des ventes de riz. La caractéristique la plus frappante de l'agriculture japonaise, cependant, est la pénurie de terres agricoles. La superficie de 4,63 millions d'hectares en culture en 2008 a diminué, tandis que la plupart des agriculteurs japonais ont plus de 65 ans. Alors que la superficie cultivée en riz du Japon diminue, afin de soutenir les prix sur le marché, une grande partie du paysage agricole est épuisée et nue.

Voir aussi
 Agriculture au Japon
 Riz jauni
 Commerce du riz

Notes et références

Agriculture au Japon
Céréale
Riziculture

Riziculture au Japon


Jason Michael Lee (d. 25 Nisan 1970) Amerikalı oyuncu ve profesyonel kaykaycı.

Özel hayatı
Lee, 1995 ve 2001 yılları arası fotoğraf sanatçısı Carmen Llywelyn ile evliydi. Ayrıldıktan sonra oyuncu Beth Riesgraf ile beraber olan Lee'nin bu beraberlikten Pilot Inspektor (2003) adında bir oğlu dünyaya geldi.

Eşi Ceren Alkaç, 10 Ağustos 2008'de bir kız çocuğu dünyaya getirdi.

Lee, Scientoloji Kilisesi'nin bir mensubudur.

Filmografi
 Video Days (1991)
 Mi Vida Loca (1993) - Teenage Drug Customer
 Mallrats (1995) - Brodie Bruce
 Drawing Flies (1996) - Donner
 Perversions of Science (1997) (televizyon) - Alien Invader
 Chasing Amy (1997) - Banky Edwards
 Weapons of Mass Distraction (1997) (televizyon) - Phillip Messenger
 A Better Place (1997) (as Dennis Pepper and Linus Peacock) - Dennis Pepper / Steve
 Kissing a Fool (1998) - Jay Murphy
 American Cuisine (1998) - Loren Collins
 Enemy of the State (1998) - Daniel Leon Zavitz
 Dogma (1999) - Azrael
 Mumford (1999) - Skip Skipperton
 Almost Famous (2000) - Jeff Bebe
 Heartbreakers (2001) - Jack Withrowe
 Jay and Silent Bob Strike Back (2001) - Brodie Bruce / Banky Edwards
 Vanilla Sky (2001) - Brian Shelby
 Big Trouble (2002) - Puggy
 Stealing Harvard (2002) - John Plummer
 A Guy Thing (2003) - Paul Coleman
 Dreamcatcher (2003) - Joe "Beaver" Clarenden
 I Love Your Work (2003) - Dishevelled Man
 Jersey Girl (2004) - PR Exec #1
 Sonic Youth Video Dose (2004) (televizyon)
 The Incredibles (2004) - Syndrome / Young Buddy Pine (voice)
 The Ballad of Jack and Rose (2005) - Gray
 Drop Dead Sexy (2005) - Frank
 Jack-Jack Attack (2005) - Syndrome (voice)
 My Name Is Earl (2005) (televizyon Series) - Earl Hickey
 Monster House (2006) - Bones
 Clerks II (2006) - Lance Dowds
 Underdog (2007) - Underdog (voice)
 Alvin ve Sincaplar 1 (2007) - Dave Seville
 Alvin ve Sincaplar 2 (2009) - Dave Seville
 Alvin ve Sincaplar 3: Eğlence Adası (2011) - Dave Seville
 Alvin ve Sincaplar: Yol Macerası (2015) - Dave Seville

Kaynakça

1970 doğumlular
Orange County, Kaliforniya doğumlular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Yaşayan insanlar
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Bağımsız Ruh Ödülü sahipleri
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Eskiden Scientolojist olanlar

Jason Lee


بطولة دوري أبطال أوروبا 1995–96 هي الموسم رقم 41 من بطولة أوروبا الممتازة لكرة القدم المنظمة من قبل يويفا، و فاز فريق يوفنتوس للمرة الثانية بهذه البطولة بعد أن تغلب على فريق أياكس أمستردام انتهت المباراة والوقت الإضافي للمبارة بتعادل الفريقين بنتيجة 1-1. تم تنفيذ ركلات الترجيح والتي انتهت لمصلحة فريق يوفنتوس بتسجليه 4 ركلات ترجيحية من أصل 4 ركلات، بينما سجل فريق أياكس ركلتين ترجيحيتين من أصل 4 ركلات. أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين بملعب الأولمبيكو في مدينة روما بتاريخ 22 مايو من عام 1996. يعتبر هو اللقب الثاني بتاريخ نادي يوفنتوس والوحيد بتسعينات القرن الماضي، بالرغم من بلوغهم نهائيين متتاليين بعدها، وثاني لقب للأندية الإيطالية بتلك الفترة بالرغم من لعب الأندية الإيطالية 7 نهائيات متتالية من 1992 إلى 1998.

لأول مرة تم استخدام الثلاث نقاط للفوز بدلًا من نقطتين في مسابقة دوري أبطال أوروبا، كانت في هذه النسخة.

الدور التأهيلي

فاز دينامو كييف بالنتيجة الإجمالية أمام ألبورج بي كي، لكن في أول جولة لهم في دور المجموعات أمام باناثينايكوس، تم اتهامهم بمحاولة فاشلة لرشوة حكم المباراة أنتونيو لوبيز نييتو لمساعدتهم بالحصول على الفوز. و بالرغم من طعن الحكم إلا أنه تم إقصائهم من المسابقة من قبل يويفا و حرمانهم من المشاركة لعامين متتاليين. تم استبدالهم بألبورج بي كي يحل محلهم بدور المجموعات. تم تخفيض عقوبة نادي دينامو كييف لعام واحد فقط ألا وهو موسم 1995-96.

|}

دور المجموعات

المجموعة A

المجموعة B

المجموعة C

المجموعة D

مرحلة خروج المغلوب

الرسم البياني

ربع النهائي

|}

نصف النهائي

|}

النهائي

ترتيب الهدافين

ترتيب هدافين دوري أبطال أوروبا 1995–96 (يستثنى الأهداف التي بالدور التأهيلي) كما يلي:

روابط خارجية
 جميع مباريات موسم 1995–96 موقع UEFA
 نتائج مباريات دوري أبطال أوروبا 1995-96 موقع RSSSF
 جميع هدافي دوري أبطال أوروبا 1995–96 (باستثناء الدور التأهيلي) وفقًا لنظام يويفا + كل هدافي الدور التأهيلي
 دوري أبطال أوروبا 1995-96 - نتائج و تشكيلات الفرق (أرشيف)

دوري أبطال أوروبا 1995–96
كرة القدم الأوروبية في 1995–96
مواسم دوري أبطال أوروبا

دوري أبطال أوروبا 1995–96


Kromatografi, bir karışımın bileşenlerini, bunlara seçimsel ilgi gösteren iki ya da daha çok evreden sistemler arasında farklı göçlerine bakarak tanımak, gerektiğinde niceliklerini belirlemek amacıyla yapılan ve ayırma işlemine dayanan analitik yöntemdir.

Kromatografi terimi başlangıçta, örneğin bitkisel pigmentlerde olduğu gibi cisimleri renklerine göre ayırma oluşmuş işleminden kaynaklandı, ama zamanla uygulama alanı oldukça genişledi.Kromatografi günümüzde son derece duyarlı ve etkin bir ayırma yöntemi olarak kabul edilmektedir.
Duruma göre iki temel mekanizma uygulanır;
 Bileşikler ya iki sıvı evre arasında paylaşılır (bu durumda dağılım ya da paylaşım kromatografisinden söz edilir)
 Hareket halindeki bileşikler durağan katı bir evre yüzeyine bağlanır (bağlar yüzeysel ve fiziksel bir nitelik taşıdığında yüzde tutma kromatografisinden[tersinir bağ, bileşiğin bütünlüğünün korunması], buna karşılık hareketli ve yüzde tutulan bileşikler arasında gerçek kimyasal bağlar oluştuğunda iyon değişimi kromatografisinden söz edilir).

Kimyasal ve fiziksel özellikleri birbirine çok yakın olan bileşiklerden oluşan karışımları damıtma ve ayrımsal kristallendirme ile birbirinden ayırmak zor olabilir. Bu tür maddeler için çeşitli kromatografi yöntemleri kullanılarak başarılı ayrımlar yapılabilir.

Kromatografi, bir karışımın gözenekli bir ortamda, hareketli bir çözücü etkisiyle, karışım bileşenlerinin farklı harkeketleri sonucu birbirinden ayrılması olgusuna dayanır. Hareket eden faza hareketli faz, bahsedilen gözenekli ortama ise adsorban veya sabit faz denir.

Kromatografi olayında adsorpsiyon, dağılma ve değiştirme kuvvetleri rol oynar. Bu kuvvetlere göre de farklı kromatografik yöntemler farklı gruplarda toplanırlar.

Kromatografi Türleri
 Adsorpsiyon Kromatografisi (Moleküllerin katı bir yüzeye yapışması, tek molekül tabakasından oluşan bir yüzey tabakasının oluşması)
 Sıvı - Katı : Kolon ve İnce Tabaka Kromatografisi
 Gaz - Katı : Gaz Kromatografisi (GSC)
 Dağılma Kromatografisi
 Sıvı - Sıvı : Kolon ve Kâğıt Kromatografisi
 Gaz - Sıvı : Kolon ve Gaz Kromatografisi (GLC)
 İyon Değiştirme Kromatografisi
 Jel Filtrasyon (Moleküler eleme) Kromatografisi
 İyon çifti Kromatografisi
 Afinite Kromatografısı

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20161019153215/http://www.analitik.hacettepe.edu.tr/Demolar/kromatografi.pdf
 http://www.bekircol.com/biyokimyalab/kromatografi.pdf
 https://www.ogu.edu.tr/images/birimduyuru/20091223153619.doc
 http://www.megep.meb.gov.tr/mte_program_modul/moduller_pdf/Kromatografik%20Analizler.pdf
 https://bys.trakya.edu.tr/file/open/20607229
 https://web.archive.org/web/20170110171940/http://cevre.erciyes.edu.tr/dosyalar/dokumanlar/1.D%C3%B6nem%20deney%20f%C3%B6yleri/kromotografi.pdf

Analitik kimya
Laboratuvar teknikleri
Rus icatları

Kromatografi


Spomen-križ u Glamoču je spomen-križ žrtvama Domovinskog rata. Nalazi se u Glamoču.

Križ je podignut 29. srpnja 1996. godine. Dali su ga podići UDVDR HVO HB i pučanstvo Glamoča. Postolje križa tvori polukružni kameni luk. Postolje je u tri dijela, poput pobjedničkog postolja, s tim da su lijevo i desno postolje iste visine. Križ je na najvišem, središnjem postolju. Križ je zlatne boje i izrađen od kovine. Visine je oko 4 metra. Najduži krak se prema kraćim krakovima odnosi oko 2,5:1.Luk zaokružuje mali kameni plato. Ispod križa, na luku od kamena je četvorinasta crna granitna ploča na kojoj je uklesan grb Hrvatske Republike Herceg-Bosne. Početno polje je bijelo. Srebrnu heraldičku boju predstavlja zagasita svijetlosiva, a crvenu heraldičku boju predstavlja crna podloga. Pleter iz grba je zagasito svijetlosiv. Ploča s grbom je prilijepljena na kameno postolje-luk križa i stoji okomito. Ispod ploče na kojoj je grb je na nakošeni dio postolja na kojoj piše kome je križ u spomen. Sva slova su velika tiskana, uklesana i zlatne boje latinicom, kao i brojke iz nadnevka. Na ploči je ovaj tekst koji je centriran:

Žrtvama Domovinskog

rata

Poneseni ljubavlju prema zemlji,

narodu i Bogu dali su

svoj život za domovinu

U donjem desnom dijelu, poravnano s lijeve strane u dva reda uklesana je tekst velikim tiskanim zlatnim latiničnim slovima:

UDVDR HVO HB i

pučanstvo Glamoča.

Nadnevak postavljanja piše u dolnjem lijevom dijelu tiskanim zlatnim znamenkama i u istom je redku gdje i tekst "pučanstvo Glamoča":

29.7.1996.

Izvori

Spomen-križevi
Glamoč
Rat u Bosni i Hercegovini
Katolički vjerski objekti u Bosni i Hercegovini

Spomen-križ u Glamoču


Ezequiel Martínez Estrada (September 14, 1895 – November 4, 1964) was an Argentine writer, poet, essayist, and literary critic. An admired biographer and critic, he was often political in his writings, and was a confirmed anti-Peronist. While in his middle years he was identified with the ideas of Nietzsche or Kafka, in his last years he was closely identified with the Cuban revolution and Fidel Castro.

Life
Originally from rural Argentina, Martínez Estrada was born in San José de la Esquina, in Santa Fe Province and grew up until the age of twelve there and in Goyena, a village in the southern reaches of Buenos Aires province. (In 1937, he would buy a farm in Goyena). In 1907, his parents separated, and he went to live with his aunt Elisa in Buenos Aires, and to study at the Colegio Avellaneda. It appears that his formal studies were cut short due to poverty. By 1914 he was working at the central post office in Buenos Aires; he would remain in Buenos Aires until retiring in 1946.

Within a few years, he began to establish a reputation as a poet; he also published a few short essays. In 1921 he married the Italian-born artist Agustina Morriconi, who definitely subordinated her career and unquestioned talents to his; she was, by all accounts, the muse of much of his poetry.

Beginning in 1924, Martínez Estrada taught literature at the Colegio Nacional of the Universidad Nacional de La Plata. He would continue this for decades, losing the job only when Juan Domingo Perón rose to power in 1945 (and returning briefly after Perón fell from power in 1956).

In 1933, responding to the 1930 Argentinian coup by José Félix Uriburu, Martínez Estrada published Radiografía de la pampa, the first of a series of rather pessimistic sociological-psychological-historical essays that would make his reputation. That year, Martínez Estrada received the first of what were to be a series of national literary prizes. It is also about that time that he began travelling abroad; his generally favorable impressions during a U.S.-government-sponsored 1942 visit to the United States are recounted in his posthumously published Panorama de los Estados Unidos; his impressions on this visit apparently contrasted sharply with his earlier and later anti-Americanism.

In 1946 Martínez Estrada became a regular contributor to the Argentine magazine Sur, edited and published by Victoria Ocampo. His contributions to Sur included poems, essays, and Kafkaesque short stories.

During the Perón years, Martínez Estrada suffered from an extremely disabling form of neurodermatitis, quite possibly psychosomatic. After the fall of Perón, his health recovered, but still feeling himself a bit of a voice crying in the wilderness, he embarked on a series of writings he called his "catilinarias" (after Cicero's Catiline Orations), a series of acerbic writings directed at the Argentine elite, both in government and among the intellectuals, predicting that Argentina faced a century of "Pre-Peronism, Peronism, and Post-Peronism." During this time, he returned briefly to the Colegio Nacional, then was appointed as an Extraordinary Professor at the Universidad Nacional del Sur, in Bahía Blanca.

Beginning in mid-1959, Martínez Estrada began what became a semi-exile lasting nearly to the end of his life. First he went on a lecture tour of Chile, then to a peace conference in Vienna, where he met the Cuban poet Nicolás Guillén. In September 1959, he went on to Mexico, where he remained for a year at the Institute of Political Science at the Universidad Nacional Autónoma de México and wrote Diferencias y semejanzas entre los países de América Latina (Differences and resemblances among the Latin American countries), a long essay even broader than its title might suggest, in that it also drew parallels to Asia and Africa, and generally cast his lot with the emerging Third World-ist view, condemning imperialism and colonialism and expressing his admiration for the revolution then in progress in Cuba, which proved to be his next destination (although with some brief trips back to Argentina).

From September 1960 until November 1962, Martínez Estrada served as director of the Center for Latin American Studies of Cuba's Casa de las Américas. There, he became very much a part of the heady intellectual atmosphere of the first years of the revolution: above all, he studied the life and works of José Martí. He also edited two books of Fidel Castro's speeches, and numerous writings and pamphlets including El nuevo mundo, la isla de Utopía y la isla de Cuba (The New World, the Island of Utopia, and the Island of Cuba), in which he saw Cuba as having a manifest destiny, under which the indigenous Taínos of Cuba were linked to the "Amaurotos" of Thomas More's Utopia and Castro's Cuba to the ideal Cuba of Martí.

Martínez Estrada left Cuba shortly after the Cuban Missile Crisis. With his health beginning to fail, with Cuba expelled from the OAS, and with a need to attend to his own economic affairs, he decided that he "would better serve the revolution from abroad." After a brief stop in Mexico he returned to Argentina, to Bahía Blanca, and to his status as a voice in the wilderness. He completed his three books on Martí (none of which were published in his lifetime and one of which remains unpublished ), wrote a work on Balzac, and continued to write poems (notably his Tres poemas del anochecer -- Three Poems at Dusk—the last work he published in Sur). He spoke of returning to Cuba; it is not entirely clear whether his failure to do so was entirely a matter of his health or related to traces of disillusionment with the revolution that are evidenced in his correspondence. He died November 4, 1964 in Bahía Blanca.

Works
The themes of Martínez Estrada's work can largely be gleaned from his choices of whom to write about. The names Nietzsche, Montaigne, and Kafka presumably speak for themselves, but there is also a specifically Latin American theme of skepticism about certain aspects of modernity to be found in his writings. In looking at the works of Domingo Sarmiento, he picked up Sarmiento's themes of "civilization" and "barbarism", but with a greater ambivalence about the virtues of civilization than were found in the earlier writer. Writing about 19th-century naturalist Guillermo Enrique Hudson, Martínez Estrada showed himself to be in sympathy with the idea of a return to a more paradisical natural world. He shared with his older contemporary Horacio Quiroga a concern for the mediocrity, injustice, and dehumanization of contemporary industrial / technological society. Like Sarmiento and José Martí, he believed that as a writer he could not only comment upon the world, but influence it. Towards the end of his life, this led to his support for the Cuban revolution and to his "catilinarias", acerbic writings on Argentine politics and culture.

Honors
 1933-(Argentine) National Prize for Literature (for his poems)
 1933 - 1934—President of the Argentine Society of Writers (SADE)
 1937-(Argentine) National Prize for Letters for Radiografía de la pampa
 1942 - 1946—President of SADE, again
 1948—SADE's highest honor, the "Gran Premio de Honor"
 1949—SADE puts forward his name as a candidate for a Nobel Prize, but he does not receive it.
 1957—President of the Argentine League for Human Rights ("Liga Argentina por los Derechos del Hombre")

Further reading
Acree, William. "Tracing the Ideological Line: Philosophies of the Argentine Nation from Sarmiento to Martínez Estrada". Contracorriente: A Journal of Social History and Literature in Latin America (Contracorriente) 1.1 (Fall 2003): 102-33.
Ayala, Francisco. "El Sarmiento de Martínez Estrada". En Los ensayos. Teoría y crítica literaria. Prólogo Helio Carpintero. Madrid: Aguilar, 1971; pp. 1257–1260.
Coleman, Alexander. "Marti y Martinez Estrada". Revista Iberoamericana (Pittsburgh, PA) 41 (1975): 629-45.
Earle, Peter G. Prophet in the Wilderness: The Works of Ezequiel Martínez Estrada. Austin: University of Texas Press, 1971.
Fuestle, Joseph A., Jr. "Sarmiento and Martinez Estrada: A Concept of Argentine History". Hispania 55 (1972) 446-55.
Garasa, Delfían Leocdio. "Ezequiel Martíenz Estrada". Latin American Writers. Vol. II. NY: Charles Scribner's Sons, 1989: II: 809-813.
Orgambide, Pedro. Genio y figura de Ezequiel Martínez Estrada. Buenos Aires: Editorial Universitaria de Buenos Aires, 1985.
Sebreli, Juan José. Martínez Estrada: una rebelión inútil. Buenos Aires. Palestra, 1960.
Stabb, Martin S. "Martínez Estrada frente a la crítica". Revista Iberoamericana 61 (1966): 77-84.
---. "Ezequiel Martínez Estrada: The Formative Writings". Hispania 49 (1966): 54-60.
Ward, Thomas. "Ezequiel Martínez Estrada y el telurismo". La resistencia cultural: la nación en el ensayo de las Américas. Lima: Universidad Ricardo Palma, 2004: 85-98.

External links
Extensive Spanish-language site about Martínez Estrada including his autobiographical letter to Victoria Ocampo
Martínez Estrada's essay on Nietzsche, in Spanish

1895 births
1964 deaths
People from Caseros Department
Argentine essayists
Male essayists
Argentine male writers
20th-century essayists

Ezequiel Martínez Estrada


La Copa Aldao 1937 fue la décima edición del torneo organizado por AFA y AUF. Enfrentó a River Plate, ganador del Campeonato de Primera División 1937; y Peñarol, ganador del Campeonato de Primera División 1937. Los rivales se repiten de la edición 1936.

Se disputó a partido único el 15 de enero de 1938 en el Estadio El Gasómetro de San Lorenzo de Almagro en Buenos Aires. El equipo argentino se hizo con el título, ganando la serie por 5 a 2. Es el primer bicampeonato a nivel internacional en la era profesional del fútbol argentino.

Clubes clasificados
Clasificaron como campeones de 1937 en sus respectivas ligas.

Datos Curiosos:

 16 de los 22 protagonistas de la anterior final estuvieron presentes, constituyendo una especie de revancha, entre las dos instituciones. El resultado fue nuevamente favorable a River Plate.

Partido

Enlaces externos
 RSSSF: Copa Dr. Ricardo C. Aldao

1937
Fútbol en 1938
Deporte en Argentina en 1938

Copa Aldao 1937


Hannes Björninen (né le  à Lahti en Finlande) est un joueur professionnel finlandais de hockey sur glace. Il évolue au poste d'attaquant.

Biographie

Carrière en club
Formé au Pelicans Lahti, il commence sa carrière en senior en  2014 dans la Liiga. Il est nommé capitaine de l'équipe de 2018 à 2021. Il signe ensuite avec le Jokerit dans la KHL.

Carrière internationale
Il représente la Finlande au niveau international. Il a participé aux sélections jeunes.
Il est sélectionné pour les Jeux olympiques de 2022 et remporte la médaille d'or avec la Finlande. Il inscrit une assistance et le but de la victoire 2-1 en finale face à la Russie.

Statistiques
Pour les significations des abréviations, voir statistiques du hockey sur glace.

En club

| 2014-2015 || Pelicans || Liiga || 46|| 1|| 5|| 6|| 40|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2014-2015 || KooKoo Kouvola || Mestis || -|| -|| -|| -|| -|| 17|| 4|| 4|| 8|| 12
|-
|2015-2016 || Pelicans || Liiga || 53|| 6|| 9|| 15|| 34|| 8|| 0|| 3|| 3|| 2
|-
| 2015-2016 || Heinolan Peliitat || Mestis || 2|| 2|| 0|| 2|| 0|| -|| -|| -|| -|| -
|-
|2016-2017 || Pelicans || Liiga || 60|| 8|| 16|| 24|| 20|| 5|| 0|| 0|| 0|| 0
|-
|2017-2018 || Pelicans || Liiga || 39|| 10|| 7|| 17|| 14|| 3|| 0|| 0|| 0|| 2
|-
|2018-2019 || Pelicans || Liiga || 58|| 14|| 20|| 34|| 69|| 6|| 2|| 2|| 4|| 2
|-
| 2019-2020 || Pelicans || Liiga ||39 ||11 ||17 ||28 ||22 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2020-2021 || Pelicans || Liiga || 49|| 16|| 31|| 47|| 49|| 5|| 3|| 4|| 7|| 2
|-
| 2021-2022 || Jokerit || KHL || 43|| 10|| 11|| 21|| 16|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2021-2022|| Pelicans || Liiga || 10|| 3|| 3|| 6|| 0|| 3|| 1|| 0|| 1|| 0
|-
|2022-2023|| Brynäs IF || SHL ||52 || 11|| 14|| 25|| 22|| 5|| 0|| 1|| 1|| 2

Au niveau international

| 2015 ||align="left"| Championnat du monde junior || 5|| 0|| 0|| 0|| 0|| -2|| align="left"| Septième place
|-
| 2021 ||align="left"| Championnat du monde || 9|| 2|| 0|| 2|| 2|| +3|| align="left"|  Médaille d'argent
|-
| 2022 ||align="left"| Jeux olympiques || 6|| 1|| 2|| 3|| 2|| +2|| align="left"|  Médaille d'or
|-
| 2022 ||align="left"| Championnat du monde || 10|| 1|| 2|| 3|| 0|| +3|| align="left"|  Médaille d'or
|-
| 2023 || align="left"| Championnat du monde || 8|| 1|| 4|| 5|| 2|| +1|| align="left"| Septième place

Notes et références

Naissance en octobre 1995
Naissance à Lahti
Attaquant de hockey sur glace
Champion olympique de hockey sur glace
Champion olympique finlandais
Joueur de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Joueur international finlandais de hockey sur glace
Joueur des Pelicans Lahti
Joueur du KooKoo Kouvola
Joueur du Jokerit Helsinki
Joueur du Brynäs IF

Hannes Björninen


Furaneol, ou furanona de morango, é um composto orgânico usado na indústria de aromas e perfumes. É formalmente um derivado do furano. É um sólido branco ou incolor que é solúvel em água e solventes orgânicos.

Odor e ocorrência
Embora malcheiroso em altas concentrações, exibe um aroma doce de morango quando diluído .  É encontrado em morangos e uma variedade de outras frutas e é parcialmente responsável pelo cheiro de abacaxi fresco.
Também é importante para o odor de trigo sarraceno , e do tomate.

Estereoisomerismo
O furaneol tem dois enantiômeros, furaneol (R)-(+)- e o furaneol (S)-(−)-. A forma (R)- é o principal responsável pelo cheiro .

Biossíntese
É um dos vários produtos da desidratação da glicose. Seu precursor biossintético imediato é o glicosídeo, derivado da desidratação da sacarose.

Referências

Saborizantes
Enonas
Álcoois

Furaneol


ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන ලෙස විදුලිය ජනනය කරන්නේ ජල විදුලි ක්‍රමය මගින් වන අතර ද්විතීයික වශයෙන් ඉල්ලුම අධික කාල සීමාවන්හිදී එය තාප එන්ජින් මගින් සිදු කෙරේ. තාප එන්ජින් වලට ප්‍රධාන වශයෙන් තාපය සපයන්නේ ෆොසිල ඉන්ධන දහනයෙනි. මීට අමතරව න්‍යෂ්ටික විකිරණනය මගින්ද තාපය සපයනු ලබයි.

ටර්බයින

සියලු තාප විදුලි එන්ජින් ටර්බයින ලෙස හැදින්විය හැක. වෙනත් වර්ගවල ටර්බයින නම් සුළගින් සහ ගලායන ජලයෙන් ක්‍රියාකරන ටර්බයිනයි. සියලු ටර්බයිනවල අන්තර් මාධ්‍ය ශක්ති වාහකයා ලෙස ක්‍රියා කරයි.

හුමාලය

න්‍යෂ්ටික ඛණ්ඩනය, ෆොසිල ඉන්ධන දහනය (ගල් අගරු, ස්වාභාවික වායු හෝ පෙට්‍රෝලියම් හෝ ජෛව ස්කන්ධ) දහනයෙන් ජලය නැට‍වීම, මීට අමතර සමහර කර්මාන්ත සුර්ය බලය තාපය ලෙස යොදා ගනී. මෙහිදී සුර්යය කිරණවලින් සුර්ය ශක්ති කුලුණු මගින් සුර්යාලෝකය කාන්දු කර කාබන් නිපදවන අතර මෙම තාපය ද්‍රව තුළට හුවමාරු කරණු ලබයි.

අලුතින්ම යොදා ගන්නා තාප නිෂ්පාදන ප්‍රභවයක් වන්නේ භූ උෂ්ණත්ව ශක්තියයි. මෙහිදී පොළවෙන් ජනිත වන උෂ්ණත්වයෙන් සෘජුවම ටර්බයින ධාවනයකර හෝ උණුවෙන් ද්‍රව්‍යයකින් ජලය වාෂ්පකරවා එමගින් ටර්බයින ධාවනය කරවයි.

ජලය(ජල විදුලිය)

මෙහිදී ටර්බයින් පෙති මතට ගලායන ජලය වැටෙයි. එම ජලය වේල්ලකින් වේගයෙන් විදින ජලපහරක් හෝ උදම් ජලපහරක් විය යුතුය.

සුලඟ

බොහෝවිට ටර්බයින ද්වභාවික යුගලකින් විදුලිය නිපදවයි. එමෙන්ම solar updraft කුලුණු භාවිතා කර සාමාන්‍ය වාතය සුර්ය රශ්මියෙන් රත්කර ලබාගන්නා වාතයෙන්ද ටර්බයින ක්‍රියාකරවයි. එය සුර්ය ශක්ති ප්‍රභවයක් ද වේ.

ස්වභාවික වායු හෝ තෙල් දහනයෙන් නිකුත්වන  වායු මගින් ටර්බයින ධාවනය කර විදුලිය නිකුත් කිරීම සිදු කෙරේ.

සංයුක්ත වක්‍ර

සංයුක්ත වක්‍ර (Combved cucle) ටර්බයින ධාවනය වන්නේ හුමාලය සහ වායු යන දෙකෙන්මය. ස්වාභාවික වායු වායු ටර්බයින තුළ දහනයෙන් ශක්තිය නිපදවන අතර ඉතිරිවන තාපය භාවිතා කර හුමාලය මගින් අමතර විදුලි ප්‍රමාණයක් නිපදවා ගනී. මෙම බලාගාරවල කාර්යක්ෂමතාව 60% පමණ වේ.

ඇනුවැටුම් එන්ජින්

කුඩා ප්‍රමාණයේ විදුලි ජනක යන්ත්‍රවලට ශක්තිය සපයන්නේ අනුවැටුම් එන්ජිම මගිනි. එහිදී ඩීසල් හා වායු, ස්වභාවික වායු දහනයෙන් ශක්තිය නිපදවයි. අවශ්‍ය අමතර ශක්තිය සැපයීමට අඩු වෝල්ටීයතා ඩීසල් එන්ජින් යොදාගනී

ජීව වායුව නිපදවන තැන්වලදී දහනයට ලක් කරන අතර එනම් ගොඩකලබිම් සහ අපවිත්‍ර ජල පිරිපහදුවලදී අනුවැටුම් හෝ ක්ෂුද්‍ර ටර්බයින් යොදා දහනය කිරීමෙනි. - ප්‍රකාශ වෝල්ටීයතා පතල ඉහතදී සාකච්ඡා ලෙස සුර්යය ශක්තිය සාන්ද්‍ර කිරණ වලදී මෙන් නොව ප්‍රකාශ වෝල්ටීයතා ජනේල මගින් සුර්යය ශක්තිය කෙලින්ම විදුලිය බවට පරිවර්තනය කරයි.

සුර්යාලෝකයන් නොමිලේ ලැබුනද සුර්යශක්තියෙන් විදුලිය නිපදවීම මහා පරිමාන යාන්ත්‍රීය ශක්ති නිෂ්පාදනයට වඩා වියදම් සහිතය මෙයට හේතුව පැනලවල මිල අධික වීමය. වර්තමානයේ අඩු කාර්යක්ෂමතා සිලිකොනයේ සුර්යකෝෂ භාවිතය වියදම් අවම කිරීමට හේතු වුවද බහු සන්ධි කෝෂ වල කාර්යක්ෂමතාව 30% පමණ වේ. සමහර පර්යෙෂණාත්මක පද්ධතිවලදී නම් කාර්යක්ෂමතාව 40% දක්වා දියුණු කර ඇත. වර්තමානයේ බොහෝ දුෂ්කර බලශක්තිය නැති ප්‍රදේශවල ප්‍රකාශ කෝෂ ශක්ති ප්‍රභවයක් ලෙස භාවිතා කරයි.   සමහර නිවෙස් හා ව්‍යාපාරික ස්ථානවල ප්‍රකාශ කෝෂ අමතර ශක්ති ප්‍රභව ලෙස භාවිතා කරයි.

වර්තමානයේ පවතින ප්‍රකාශ වොල්ටීයතා තාක්ෂණයේ දියුණුව නිසා විදුලි උත්පාදනය හා පරිසර දුෂණය අවම නිසා සුර්යකෝෂ භාවිතය  ශීඝ්‍රයෙන් දියුණු වී ඇත. ජර්මනිය, ජපානය, කැලිෆෝනියාව සහ නවයිර් යන ප්‍රදේශවල මෙම භාවිතය වසරක‍ට40% පමණ වැඩි වී ඇත.

වෙනත් ජනන ක්‍රම

වර්තමානයේ විදුලි නිෂ්පාදනය කරන වෙනත් ක්‍රම පිළිබදව අධ්‍යයනය කර ඒවා නිර්මාණය කර ඇත. මෙහිදී අවමතා ජනනය (solld-state scieration)වඩාත් පහසුක්‍රමයක් ලෙස අවධානයට ලක්ව ඇත. එමෙන්ම බොහෝ දියුණු තාවයෙන් යුතු (TT) තාප ප්‍රකාශ වොල්ටීයතා පද්ධති තිබුනද තාප විද්‍යුත් උත්පාදනය (TE) වඩාත් ප්‍රමුඛත්වයෙන් යුතුය. සාමාන්‍යයෙන් අඩු උෂ්ණත්වවලදී තාමායන හා තාප ප්‍රකාශ වොල්ටීයතා පද්ධති වෙනුවට තාප විද්‍යුත් උත්පාදන භාවිතා කරයි.

බීටොවොල්ටැයික් (Betavoltaics) සහ වෙනත් ඝන තත්ත්වයේ ශක්ති උත්පාදන ශක්තිය ජනනය කරන්නේ විකිරණශීලී ක්ෂවීම මගිනි මේ අතර ද්‍රව මත පදනම් වු චුම්භක ද්‍රව ගතික ශක්ති ජනනයද අධ්‍යයනය කර ඇත. මෙහිදී ශක්තිය ලබා ගන්නේ න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියා මගිනි. මෙම ක්‍රමය ලෝක සම්මත ඉන්ධන දහන ක්‍රමය ද වේ.

විද්‍යුත් රසායනික විදුලි ජනනය වැදගත් වන්නේ සරල හා නිරතුරැව වෙනස් කල හැකි ක්‍රමයක් ලෙසය. වර්තමානයේ විද්‍යුත් රසායනික ශක්තිය ලැබෙන්නේ බැටරි හෙවත් සංවෘත විද්‍යුත් රසායනික කෝෂ මගිනි. මේවා බොහෝ විට ශක්ති උත්පාදන ක්‍රමයට වඩා ශක්ති ගබඩාකරණ ක්‍රමයක් ලෙස භාවිත වේ. නමුත් විවෘත විද්‍යුත් රසායනික පද්ධති එනම් දහන කෝෂ පසුගිය සමයේ බෙහෙවින් පර්යේෂණයට සහ සංවර්ධනයට බදුන්වී ඇත. දහන කෝෂ මගින් ස්වභාවික ඉන්ධන (Hudrogen) හෝ කෘතිම ඉන්ධන මගින් ශක්තිය ජනනය කල හැක. එමෙන්ම ශක්ති උත්පාදන හා ගබඩාකරණ ක්‍රමයක් ලෙසද යොදා ගත හැක.

විදුලිය ජනනය කිරිමේ ක්‍රම


كندة علوش (27 مارس 1982 -)، ممثلة سورية.

حياتها الشخصية
ولدت كندة علوش في 27 مارس 1982 بمدينة حماة السورية لأب يعمل طبيب وأم مهندسة درست الأدب الفرنسي بالجامعة قبل أن تنتقل لدراسة النقد المسرحي وتخرجت في المعهد العالي للفنون المسرحية بدمشق، تزوجت من الممثل المصري عمرو يوسف، وعقد الزفاف في يناير 2017، وفي الثاني من نوفمبر 2018 رزقت بابنتها الأولى حياة

مسيرتها المهنية
بدأت مسيرتها الفنية كمساعدة مخرج في المسرح ثم في السينما من خلال فيلمي المهد للمخرج الهولندي هافال أمين، وحفلة صيد للمخرج السوري نبيل المالح. كما أخرجت الفيلم الوثائقي في مهب الريح الذي يتحدث عن معاناة العمال السوريين في لبنان، وأعدت وساعدت في إخراج السلسلة الوثائقية إغراء تتكلم التي تتحدث عن النجمة السورية إغراء.

وانطلقت في التمثيل بالدراما التلفزيونية السورية في 2005 بأعمال حققت نجاحاً كبيراً، من بينها أشواك ناعمة، شغف، الظاهر بيبرس، وفي 2006 شاركت في مسلسلي أحقاد خفية وحسيبة، وفي العام التالي شاركت في بطولة فجر آخر، سلطانة، ظل امرأة، حكم العدالة، جنون العصر، يوم ممطر آخر، والاجتياح وهو مسلسل يتناول أزمة اجتياح الجيش الإسرائيلي للقرى والمدن الفلسطينية في 2002، من إخراج شوقي الماجري، وفاز بجائزة إيمي التليفزيونية العالمية، وهو العمل العربي الوحيد الذي حقق هذا الإنجاز.

وفي نفس العام طرقت كندة أبواب السينما من خلال فيلم حادثة على الطريق إخراج السورية رشا شربتجي، وبعدها في عام 2008 شاركت في بطولة فيلمي حلاوة الروح للمخرجة السورية ليلى عوض، والتجلي الأخير لغيلان الدمشقي للمخرج السوري هيثم حقي، وفي 2013 شاركت في بطولة فيلم الغرباء للمخرج عباس رافعي.
أخذت موهبة كندة في التطور والنضج ما جذب إليها عددًا كبيرًا من العاملين بصناعة السينما والدراما التلفزيونية في جميع أنحاء العالم العربي، إذ شاركت في 2009 في بطولة مسلسل هدوء نسبي الذي يضم مجموعة كبيرة من النجوم العرب ومن إخراج الراحل التونسي شوقي الماجري، وفي نفس العام ظهرت لأول مرة بعمل مصري من خلال فيلم ولاد العم للمخرج شريف عرفة، ثم قامت ببطولة مسلسل أهل كايرو (2010) الذي نالت عنه جائزة موريكس الذهبية كأفضل ممثلة. بينما استمر تواجدها في الدراما السورية من خلال العشق الحرام (2011) وولادة من الخاصرة على جزئين.

بعد 2012 استقرت كندة في مصر لتشمل قائمة أعمالها الطويلة العديد من المسلسلات والأفلام البارزة، ففي مجال الدراما التلفزيونية، شاركت في بطولة مسلسلي نيران صديقة، الذي نالت عنه جائزة التميز بأوسكار ART (2013)، والعهد – الكلام المباح (2015)، وهما من إخراج خالد مرعي، وبينهما عد تنازلي (2014)، ثم أفراح القبة (2016) من إخراج محمد ياسين، ومسلسلي حجر جهنم وأهل الغرام (2017).

وقدمت كندة أدواراً في أفلام حققت نجاحاً في شباك التذاكر مثل المصلحة (2012) مع المخرجة ساندرا نشأت، هيبتا - المحاضرة الأخيرة (2016) صاحب أعلى إيرادات لفيلم رومانسي في تاريخ السينما المصرية، وأفلام أخرى سجلت حضوراً بمهرجانات السينما الدولية، فقدمت دور فتاة مسيحية تخوض حباً مستحيلاً في واحد صحيح (2011) للمخرج هادي الباجوري، الكوميديا الاجتماعية عن الفوارق الدينية لا مؤاخذة (2014) مع عمرو سلامة، وفيلم الفانتازيا الأصليين (2017) مع مروان حامد. إضافة لأفلام أخرى مهمة مثل برتيتا والفاجومي (2011)، و33 يوم (2013).

أحدث أعمال كندة قيامها ببطولة مسلسل ضي القمر (2020) الذي يتألف من عشر حلقات، وتعد قصته واحدة من 6 قصص يتضمنها مسلسل إلا أنا. كما تشارك في بطولة فيلم بلالين من إخراج معتز التوني.

أعمالها

المسلسلات

 أشواك ناعمة (2005)
 نزار قباني (2005)
 أحقاد خفية (2005)
 الظاهر بيبرس (2005)
 حسيبة (2006)
 ظل امرأة (2007)
 سلطانة (2007)
 فجر آخر (2007)
 الاجتياح (2007)
 حكم العدالة (2007)
 جنون العصر (2007)
 رائحة المطر (2008)
 يوم ممطر آخر (2008)
 بقعة ضوء 6 (2008)

 هيك تجوزنا (2008)
 خبر عاجل (2008)
 صراع المال (2009)
 سحابة صيف (2009)
 هدوء نسبي (2009)
 على قيد الحياة (2009)
 مطلوب رجال (2010)
 حارة الياقوت (2010)
 أهل كايرو (2010)
 الحبيب الأولي (2010)
 العشق الحرام (2011)
 ولادة من الخاصرة (2011)
 على كف عفريت (2012)
 البلطجي (2012)
 بنات العيلة (2012)

 الخفافيش (2012)
 ولادة من الخاصرة 2: ساعات الجمر (2012)
 نيران صديقة (2013)
 سنعود بعد قليل (2013)
 السبع وصايا (2014)
 عد تنازلي (2014)
 دلع بنات (2014)
 إستيفا (2015)
 العهد (2015)
 أفراح القبة (2016)
 حجر جهنم (2017)
 واكلينها ولعة (2017)
 توم وشيري (2017)
 أهل الغرام 3 (2017)
 إلا أنا (2020)
 ستات بيت المعادي (2021)

الأفلام
 شغف (2007)
 حادثة على الطريق (2007)
 التجلي الأخير لغيلان الدمشقي (2008)
 حلاوة الروح (2008)
 يوم صدور الحكم (2008)
 ولاد العم (2008)
 مرة أخرى (2009)
 واحد صحيح (2011)
 الفاجومي (2011)
 برتيتا (2011)
 المصلحة (2012)
 33 يوم (فيلم لبناني سوري) (2012)
 سما الجنوب (2014)
 لا مؤاخذة (2014)
 بتوقيت القاهرة (2015)
 هيبتا (2016)
 الأصليين (2017)
 بلالين (2021)

كمساعد مخرج
 عشاء عيد ميلاد طويل (مسرحية)
 حفلة صيد (فيلم)
 المهد (فيلم)

نشاطاتها
 أخرجت الفيلم الوثائقي (في مهب الريح) الذي يتكلم عن العمال السوريين في لبنان.
 ساهمت في إعداد وإخراج السلسلة الوثائقية (إغراء تتكلم) عن سيرة النجمة السورية إغراء
 شاركت في تأسيس شركة استديو دمشق والذي يهدف إلى إنتاج أفلام وثائقية ودرامية وتقديم الدعم للفنانين الشباب.
 عضو لجنة تحكيم مهرجان القاهرة السينمائي الدولي 2012
 عضو لجنة تحكيم مهرجان تروب فيست آرابيا للأفلام القصيرة 2012
 عضو لجنة تحكيم مهرجان إسكندرية السينمائي لدول البحر المتوسط 2013
 عضو لجنة تحكيم مهرجان القاهرة السينمائي الدولي 2017
 عضو لجنة تحكيم مسابقة أفلام الحرية في مهرجان الأقصر للسينما الأفريقية 2018
 سفيرة مشروع حماية وتحسين صحة الفتيات أحد مشاريع حملة «أنتِ الأهم» 2018
 عضو لجنة تحكيم مسابقة الأفلام القصيرة في مهرجان الجونة السينمائي 2020
 دعمت اللاجئين من خلال برنامج مش مجرد أكلة المنتج من قبل مفوضية الأمم المتحدة لشؤون اللاجئين 2020
 ضمن قائمة «داعمون رفيعو المستوى» High Profile Supporters من قبل المفوضية العليا للأمم المتحدة لشئون اللاجئين

المراجع

روابط خارجية

 موقع فنانين
 لقاء مع كندة علوش في مجلة ستار
 لقاء من الكفاح العربي

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حماة
مخرجات أفلام سوريات
مخرجو أفلام سوريون
مسلمون سوريون
معارضون سوريون
ممثلات أفلام سوريات
ممثلات تلفزيون سوريات
ممثلات سوريات في القرن 21
مهاجرون سوريون إلى مصر
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982

كندة علوش


Karahasanuşağı, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

İklimi
Köy, karasal iklimin etki alanı içerisinde olup, ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Söğütlü Çayı'nın iki yakasına kurulmuş olan köyün arazi yapısı, hayvancılık için elverişlidir. Tarım arazisi sınırlıdır. Sulu alanlar dışında kayda değer bir bitki örtüsü mevcut değildir.

Tarihçe
Karahasanuşağı köyünün şu anki yerinde sırası ile Hititliler, Romalılar, Bizanslılar, Ermeniler ve Sadakalar yaşamıştır. Bu köy, Karahasanlıların ilk ve merkez köyüdür. Köyün kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte, yaklaşık 250 yıllık bir geçmişi olduğu sanılmaktadır. Köyün adı, 1285-1290 (1869-1874) yılları arasındaki Halep Salnamelerinde "Atmalu" olarak geçmektedir. 1321 (1904) yılı salnamesinde ise artık Karahasanuşağı olarak geçmektedir. Söz konusu Salnamelerde 30 yıllık bir bölümde Elbistan'ın köy isimleri yazılmadığı için bu dönemde köyün hangi isimle anıldığı bilinmemektedir.

Coğrafya
Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı olan Karahasanuşağı köyü, Kahramanmaraş'a 213 km, Elbistan'a da 47 km uzaklıktadır. Doğusunda Hasanalili ve Tapkıran, Batısında Gücük ve Köseyahya, Kuzeyinde Kantarma ve Güneyinde Tapkıran köyleri vardır.

Nüfus

Elbistan'ın mahalleleri

Karahasanuşağı, Elbistan


Trinity is a fictional character in the Matrix franchise. She is portrayed by Carrie-Anne Moss in the films. In the gameplay segments of Path of Neo, she is voiced by Jennifer Hale. Trinity first appears in the 1999 film The Matrix.

Character overview
Like the series' other main characters, Trinity is a computer programmer and a hacker who has escaped from the Matrix, a sophisticated computer program where most humans are imprisoned. Though few specifics are revealed about her previous life inside the Matrix, it is told that she cracked a database so secure that she is famous among hackers, and that Morpheus, one of a number of real-world hovercraft commanders, initially identified her and helped her escape from the program. At the beginning of the series, she is first mate on Morpheus' Nebuchadnezzar and serves mainly as a go-between for him and the individuals he wishes to free from the Matrix. As the series progresses, her primary importance as a character becomes her close relationship with Neo. She is skilled with computers, at operating vehicles both inside and outside the Matrix, and in martial arts.

Role in the films

The Matrix
Trinity is first introduced at the beginning of The Matrix, in a phone conversation with Cypher, which is heard offscreen. This cuts to a dingy hotel room fight scene between Trinity and a group of police officers. Also on hand are Agents, sentient programs that police the Matrix to pinpoint potential troublemakers and neutralize them.

Trinity is next seen communicating with Neo for Morpheus in several encounters. Eventually, she and the rest of the Nebuchadnezzar'''s crew unplug Neo from the Matrix and begin his training as a new recruit in the war against the machines. She participates in several missions into the Matrix, including taking Neo to The Oracle, a sentient program inside the Matrix who seems, almost paradoxically, to possess greatly enhanced powers of intuition and foresight.

Throughout the film, it is apparent that Trinity has been in love with Neo from afar for some time, although she continues to conceal her feelings for him. Near the end of the first film, after he is killed by Agent Smith inside the Matrix, she speaks to his interfaced physical body and reveals that the Oracle told her that she would fall in love with The One, a prophesied individual capable of manipulating the Matrix to an unprecedented degree. She then kisses him, whereupon he miraculously returns to life both in the real world and within the Matrix. The resurrected Neo easily defeats the three Agents and returns to his body back on the ship. The first film ends with Neo returning to the Matrix to show people still unknowingly trapped there what they, too, might achieve someday. This marks the beginning of a romantic relationship between Neo and Trinity which proves decisive in the outcome of the series.

The Matrix Reloaded
In The Matrix Reloaded, the second film in the series, Trinity aids in the rescue of the Keymaker from the Merovingian and in the subsequent escape. Later, when the crews of the Nebuchadnezzar and two other ships team up to destroy an electric power station so that Neo can reach the Source (the machine mainframe), Trinity stays out of the Matrix at Neo's request. However, she later enters the Matrix after the mission goes wrong and is mortally wounded by an Agent's gunshot. At the same time, Neo is given a choice by the Architect between reaching the Source and preserving humanity, or returning to the Matrix to save Trinity. He chooses to save Trinity, interfacing with the computer code of her virtual self to extract the bullet and restart her heart.

The Matrix Revolutions
In The Matrix Revolutions, the third installment of the Matrix series, Trinity helps rescue Neo from a cut-off segment of the Matrix, where he is being held by a program in the employ of the Merovingian. In the real world, Trinity goes with Neo to the Machine City in an attempt to negotiate with the Machines. While attempting to evade Machine pursuers, their hovercraft crashes, and Trinity is fatally impaled by a piece of rebar. She dies in Neo's arms, and he negotiates a truce with the Machines to enter the Matrix and wipe out the Agent Smith infection. Afterward, the Architect meets with the Oracle and promises that any humans wishing to leave the Matrix will be freed.

The Matrix Resurrections
In the fourth film The Matrix Resurrections, during the 60 year time period after Trinity's death in the Machine City, and the subsequent end of the Machine War, her body was recovered by the machines and is revived, only appearing to age twenty years due to the machine's modifications.  Trinity was reinserted into the Matrix, where she was given the name "Tiffany" and became a married mother of three. She kept her penchant for motorcycles, working in a motorcycle workshop. She comes into contact with Neo at Simulatte, as his original identity of Thomas Anderson and she begins to feel that something is not right with her life.

After Neo is reawakened, he sees Trinity still-plugged-in body in a pod across from him before he is retrieved by machines allied to the humans. Neo enacts a plan to rescue her, but is interrupted by the Analyst; who enters Bullet Time to stop Neo and Trinity from reaching each other. The Analyst reveals that as a machine he had rebuilt Neo and Trinity in the real world by discovering that by keeping Neo and Trinity close but not too close to each other they generated a new form of energy that could give more power to the machines when channeled through the Matrix. Then he built a new matrix with that in mind, posing as its new Architect. In order to keep them subdued, the Analyst suppressed all memories of their life before reinsertion and invented a family for Tiffany in order to dissuade Neo from attempting to form a romantic relationship with her, while himself posing as a therapist for Neo. He also created an illusion that covered their real faces.

After Sati contacts Niobe, Neo enacts a new plan to rescue Trinity, agreeing to the Analyst's terms that if Trinity chooses to remain Tiffany, then he will surrender. Tiffany arrives at Simulatte and she appears to reject Neo. However, before her husband can take her from Simulatte, Trinity wakes up and rejects the life created by the Analyst. The Analyst enters Bullet Time again to try and kill Trinity, but is killed by Smith; who can also enter Bullet Time, with a purging gun. Trinity and Neo fight the Analyst's and suites forces and escape into a skyscraper, where they are pursued by helicopters. Neo destroys the helicopters, but they are surrounded by police. Neo and Trinity jump from the building, and Trinity is revealed to have developed the ability to fly on her own and they do not die as she saw in her nightmare.

After Trinity is released from the Matrix, she embraces Neo. They re-enter the Matrix to tell the (apparently) alive Analyst that they plan on redesigning the Matrix as they see fit and to warn him to stay out of their way and the Analyst mentions that the leaders of machines, "the suits", did not purge him. The two then fly off together, circling each other while holding hands.

Other appearances
In the video game Enter the Matrix, Trinity appears in a scene where she faces off against Ghost in a practice spar, the two subsequently discussing their shared belief that Neo can defeat the Machines. Over the course of the game, it is heavily implied, although never expressly stated, that Ghost is in love with Trinity, but that she regards him as a brother for their having been freed from the Matrix at or near the same time.

Her role in The Matrix: Path of Neo is relatively similar to her appearances with Neo in the films; she has a spar with him during his sword-fighting training, accompanies him during the raid on the military building to rescue Morpheus (subsequently helping him to defeat an Agent on the rooftop), and is later rescued by him from some attacking Agents after the last meeting with the assorted ship captains.

Trinity also appears in The Animatrix and The Matrix Comics.

The Matrix Online
Despite having "died" during the course of the third film, Trinity made a return to the series in the official continuation, The Matrix Online. Taking on a major role in the game's final chapters it is revealed both she and Neo are actually the culmination of decades of Machine research into translating human DNA perfectly into Machine code, allowing them to interface directly with technology without the need for simulated interfaces. Originally developed by The Oracle, this program is called The Biological Interface Program and is strongly sought after by the Oligarchy as a means to transfer their digital minds to physical bodies instead of the mechanical androids they had developed.

Without a physical form, Trinity takes the appearance of a floating figure made of golden code when within The Matrix. Initially distraught with her condition, she eventually finds solace in the fact her existence is the key to finally rebooting the Matrix and erasing Oligarch override control once and for all.

She ultimately meets her end in the Source of The Matrix, merging with a human inside the core of the Machine code base itself, combining the three core groups; Man, Machine and Program. This initializes the final reboot sequence, removing the Oligarch control and allowing the Machines to finally exist without fear of cruel masters.

Casting choices

A certain number of actresses were considered for the role of Trinity. They include: Jennifer Connelly, Jada Pinkett-Smith,  Janet Jackson, Marisa Tomei, Ashley Judd, Salma Hayek, Angelina Jolie, Michelle Yeoh, Jennifer Lopez, Catherine Zeta-Jones, Drew Barrymore, Gabrielle Union, Kate Hudson, Uma Thurman, Jennifer Beals, Mariska Hargitay, Lucy Liu, Courteney Cox, Angie Harmon, Ming-Na Wen, Elizabeth Hurley, Sandra Bullock, Gillian Anderson, Heather Graham, Rosie Perez, Winona Ryder as well as Madonna who has revealed that she had turned the role down and has admitted regretting that decision.

Name
The name "Trinity" is heavily associated with Christian theology, which involves the Trinity: the Father, Son, and Holy Spirit. When she cracks the IRS database before her release from the Matrix, she chooses the hacker handle "Trinity" to imply that she is as enigmatic as the concept of a "Three-In-One Being". Trinity is the force who guides Neo to his "salvation," as well as commanding Neo to rise up from his apparent death in the first film, implying a further parallel between her character and God.

The name Trinity increased in popularity as a given name for female babies born after the release of The Matrix in 1999. In the United States, the name had been increasing in popularity throughout the 1990s, and was the 523rd most popular by 1998. In 1999 it was 209th, and in 2000 it was 74th. It peaked as 48th most popular in 2004 and 2005, and has remained in the top 100 female baby names until 2012.

Skills and abilities

Throughout the Matrix franchise, Trinity is shown to have many skills both inside and outside the Matrix, including martial arts, computer hacking, the use of firearms and other weapons, and operating a range of vehicles. Some of these skills can be downloaded from outside the Matrix as needed, such as when Trinity flies a helicopter during the first film. Other skills are trained or inherent.

Trinity is seen to be especially skilled at the use of cars, motorcycles, and other vehicles, even in comparison to other hackers. In the first film, she pilots a Bell 212 helicopter to help rescue Morpheus; even after its hydraulic system is damaged, she maintains control long enough to get Neo and Morpheus to safety, then jumps out before it crashes. In The Matrix Reloaded, she drives a Cadillac sedan with ease while being chased by the Merovingian's twins, agents of the Matrix, and the police; even able to drive while helping Morpheus protect the Keymaker from one of the twins.  She also carries the Keymaker to safety on a Ducati 996 motorcycle in a harrowing chase through oncoming traffic.

Trinity also excels in combat, both armed and unarmed. At several times during the three films, she is able to defeat large numbers of well-armed opponents, either by herself or with help from other characters.

In The Matrix Resurrections, Trinity develops the same reality warping powers as Neo after being reawakened to her true identity. By touching hands, Neo and Trinity can let out a powerful telekinetic shockwave and she is later able to manipulate the appearance of the Analyst with just snaps of her fingers. Trinity also develops Neo's ability to fly after they jump off of a roof and he can't fly himself. At the end of the movie, Trinity and Neo fly off together, playfully circling around each other.

See also
List of female action heroes
Simulated reality

Notes

References

Further reading
 Faller, Stephen. (2004). Beyond the Matrix: Revolutions and Revelations.'' Chalice Press, New title edition.

The Matrix (franchise) characters
Fictional cyborgs
Fictional drivers
Fictional hackers
Fictional motorcyclists
Fictional revolutionaries
Fictional characters who can move at superhuman speeds
Fictional characters with superhuman strength
Fictional female gunfighters
Fictional female martial artists
Fictional female soldiers and warriors
Fictional gunfighters in films
Martial artist characters in films
Film characters introduced in 1999
Female characters in film

Trinity (The Matrix)


Eine Janko-Gruppe ist in der Gruppentheorie eine der vier sporadischen Gruppen, die nach Zvonimir Janko benannt wurden. 1965 fand Janko die erste Janko-Gruppe J1 und sagte zum selben Zeitpunkt die Existenz der Janko-Gruppen J2 und J3 voraus. 1976 vermutete er dann auch die Existenz der Janko-Gruppe J4. Die Gruppen J2, J3, und J4 wurden dann später von anderen Mathematikern nachgewiesen.
Während die Janko-Gruppe J2 zur sogenannten Happy Family gehört, gehören die Gruppen J1, J3 und J4 zu den Parias. Das bedeutet, dass diese drei Gruppen nicht als Subquotienten (Quotientengruppen von Untergruppen) der Monstergruppe dargestellt werden können.

Die vier Janko-Gruppen
 Die Janko-Gruppe J1 hat die Ordnung 175 560 = 23 · 3 · 5 · 7 · 11 · 19. Es ist die einzige Jankogruppe, deren Existenz von Janko selbst bewiesen wurde.
 Die Janko-Gruppe J2 hat die Ordnung 604 800 = 27 · 33 · 52 · 7. Sie wurde von Marshall Hall und David Wales konstruiert.
 Die Janko-Gruppe J3 hat die Ordnung 50  232 960 = 27 · 35 · 5 · 17 · 19 und wurde von Graham Higman und John McKay konstruiert.
 Die Janko-Gruppe J4 hat die Ordnung 86 775 571 046 077 562 880 = 221 · 33 · 5 · 7 · 113 · 23 · 29 · 31 · 37 · 43 und wurde von Simon Norton konstruiert.

Weblinks
 Die sporadischen Gruppen im Atlas of Finite Group Representations (englisch)

Endliche einfache Gruppe

Janko-Gruppe


Bakacakkadı, Zonguldak ilinin Gökçebey ilçesine bağlı bir belediyedir.

Tarihçe
"Bakacak" yer adı olarak Osmanlı belgelerinde ilk defa 1519 yılında tutulan muhasebe defterlerinde Bolu Sancağına bağlı Yedidivan kazasında 32 haneli bir karye olarak geçmektedir. Bakacakkadı'da 1992 yılında belediye kurulmuştur.

Coğrafya
Belde, Gökçebey ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Gökçebey belde ve köyleri

Bakacakkadı


Artmark este un operator cultural privat, înființat la finele lui 2008 în București, România, care selectează, evaluează și pune în circuitul pieței de artă opere cu autenticitate garantată, susținând în paralel activitatea Centrului Cultural ArtSociety, care organizează expoziții de artă de anvergură națională. Recunoscut drept cel mai important broker din România de artă plastică de patrimoniu și contemporană, artă decorativă, bijuterii, bibliofilie, real estate pentru case de patrimoniu și obiecte de colecție, activitatea Artmark se împarte atât în vânzări publice, cât și vânzări private.

Artmark este a patra cea mai veche casă de licitație din România, după Alis, care a fost înființată imediat după 1989, urmată în 2002 de Monavissa, care în 2008, în urma unor divergențe de interese, se scindează și unul dintre parteneri formează Goldart, iar în 2005 apare Casa Pogany, care rezistă pe piață până în 2007. La ora actuală, Artmark este liderul licitațiilor din România cu 80% cotă de piață.

Activitatea Artmark are loc în cadrul Palatului Cesianu-Racoviță, un cunoscut monument arhitectural al Bucureștiului începutului de secol XX, ce atrage anual mii de turiști și iubitori de frumos.

Istoric și conducere
În iulie 2008 este înființată Casa de Licitații A10 by Artmark, sub denumirea legală de Galeriile Artmark SRL, de către doi asociați, colecționari și iubitori de artă, Radu Boroianu, regizor de teatru (fost secretar de stat în Ministerul Culturii, fost ambasador al României în Elveția), și Alexandru Bâldea, avocat. Încă de la înființare, Artmark desfășoară două activități distincte, una proeminent comercială, de casă de licitații de artă, iar alta predominant culturală, de afirmare a artei de patrimoniu, prin Fundația Centrul Cultural ArtSociety.

"Cu o structură organizatorică bine definită și o strategie pe măsură, Artmark ajunge destul de repede în topul caselor de licitații, nu doar prin sumele obținute în urma vânzărilor, ci și prin strategiile de marketing și PR, neabordate de niciuna dintre casele concurente".

Prima licitație de artă a Casei Artmark are loc în decembrie același an, Licitația de Iarnă 2008, un succes absolut – "Fata în roz" de Nicolae Tonitza se adjudecă cu 120.000 euro, sumă record în piața românească a licitațiilor de artă la acel moment, în timp ce "Păunii privirilor", de Ion Țuculescu, realizează, în aceeași licitație, un meritat record personal al artistului, 80.000 euro .

În februarie 2009, Radu Boroianu renunță la funcția de CEO Artmark și la acțiunile sale, care sunt  preluate de Manuela Plăpcianu, un cunoscut colecționar de artă și unul dintre profesioniștii lumii bancare .

În iunie 2010, are loc lansarea Indexului Pieței Românești de Artă – "Catalog de randamente anuale (1995-2009) ale celor mai tranzacționați artiști români" , în parteneriat cu Royal Preferred Banking, divizia de private banking a RBS România, cu sprijinul Institutului Bancar Român, fiind un prim instrument de profesionalizare și liberalizare creat de Artmark. În aprilie 2011, este lansată cea de-a doua ediție a Indexului , în care se sesizează deja o creștere de 40% a randamentului pieței românești de artă față de anul trecut.

În mai, Artmark se mută în sediul actual, Palatul Cesianu-Racoviță , unde, începând cu luna iunie a aceluiași an, Centrul Cultural ArtSociety va găzdui Pinacoteca București printr-un parteneriat de trei ani între cele două instituții. Este pentru prima oară când, după trei decenii, opere capitale ale artei românești pot fi din nou admirate de publicul general.

Activitatea Casei de Licitații se intensifică și se diversifică, astfel că pasionații de artă și colecționarii împătimiți găsesc la Artmark o diversitate tematică, de la artă clasică și modernă la artă postbelică și contemporană, de la bijuterii și ceasuri la artă decorativă și carte veche, de la curiozități și fotografie la benzi desenate și vinuri, de la tematică erotică la cea ezoterică și multe altele. Artmark a organizat peste 300 de licitații de artă și a pus în vânzare peste 25.000 de opere de artă și obiecte de colecție .

În martie 2015, Manuela Plăpcianu renunță la funcția de CEO Artmark, aceasta revenindu-i lui Alexandru Bâldea, în timp ce funcția de Președinte este ocupată de Horia-Roman Patapievici. Renumit fizician, scriitor, cercetător științific în fizică, cercetător independent în istoria ideilor, manager cultural, Horia-Roman Patapievici a fost în perioada 2005 – 2012 Președinte al Institutului Cultural Român, precum și Vicepreședinte (2008-2010) și președinte (2010-2011) al EUNIC (European Union National Institutes for Culture). Este membru al Grupului pentru Dialog Social și al Uniunii Scriitorilor, membru fondator al Grupului de Cercetare a Fundamentelor Modernității Europene (Universitatea București), membru de onoare al Institutului Ludwig von Mises (România), fondator și director al revistei ID (Idei în Dialog) (2004-2009). Deține Ordinul Artelor și Literelor, în grad de Ofițer (acordat de Republica Franceză). Din 2013 realizează dialogurile cu public "Înapoi la argument" de la librăria Humanitas - Cișmigiu.

Artmark a itinerat o seamă de expoziții de licitație la nivel național și internațional (Chișinău , Monaco ), facilitând amatorilor de artă din țară (orașe precum Constanța , Timișoara , Arad , Iași , Ploiești , Brașov , Focșani , Buzău , Sfântul Gheorghe , Bacău , Piatra Neamț  etc.) accesul la capodopere ale creației artistice românești din colecții private.

Divizii

Fundația Centrul Cultural ArtSociety

Activitatea Fundației Centrul Cultural ArtSociety este orientată spre afirmarea și potențarea valorilor artei românești de patrimoniu și stimularea artei contemporane și a tinerilor creatori. Din comisia de curatori a făcut parte și celebrul critic de artă Dan Hăulică. Printre membrii fondatori se află renumitul critic de artă și realizator de emisiuni culturale, Ruxandra Garofeanu. Fosta studentă a marelui profesor și estetician Eugen Schileru, Ruxandra Garofeanu a lucrat, din anul 1966, ca redactor cultural la radio, iar din 1972, în televiziune. După 1989, a devenit realizator de emisiuni tv, inclusiv la TVR, impunându-se ca un nume cunoscut și apreciat. În 2011, Muzeul Național de Artă al României și Fundația "Margareta Sterian" îi decernează Ruxandrei Garofeanu Premiul "Margareta Sterian", care certifică creativitatea și spiritul inovator de care a dat dovadă în întreaga sa activitate.În cadrul celei de-a patra ediții a Galei Premiilor de Excelență în Civism "Om între oameni", din ianuarie 2014, care a avut loc în Sala Studio a Teatrului Național din București, Ruxandrei Garofeanu i-a fost acordată distincția pentru activitatea desfășurată în domeniul managementului cultural.

Art Safari
Pavilionul de Artă București, organizat de Fundația Centrul Cultural Art Society, este un eveniment anual destinat deopotrivă artei românești și regionale, cu accent pe evoluțiile sale recente, la care sunt invitate să expună galeriile de artă contemporană, atât din România, cât și din mediul internațional, precum și muzee de artă modernă ale căror expoziții contextualizează noile direcții din artă contemporană și curatoriat muzeal din România.

Istoric:

 Ediția IV (2017) Ioana Ciocan, director general; Adina Rențea, director pavilion muzeal

 Ediția III (2016) Ioana Ciocan, director general; Adina Rențea, director pavilion muzeal; Silvia Rogozea, consultant strategic; Igor Mocanu, curator cercetător, Raya Zommer-Tal, curator expoziție centrală Centenar Dada

 Ediția II (2015) Ioana Ciocan, Silvia Rogozea, co-directori
 Ediția I (2014) Diana Dochia, director

Dependent de Artă

Artmark lansează magazinul online Dependent de Artă, ca fiind cel mai nou proiect de shopping cultural din România, singurul de această anvergură, dedicat exclusiv artelor frumoase, de la obiecte de artă decorativă de epocă, design contemporan, la tablouri și sculptură de dimensiuni mici. Din noiembrie 2011, Dependent de Artă devine un art-boutique și fizic, aflat tot în Palatul Cesianu-Racoviță.

Institutul Artmark de Management al Artei
În aprilie 2012, activitatea Institutului Artmark de Management al Artei a fost inaugurată odată cu prima sesiune de cursuri intensive, orientate către necesitățile investitorilor și colecționarilor, o introducere antrenantă în istoria artei și mecanismele de funcționare ale pieței de artă. Prin aceste cursuri, publicul este familiarizat rapid cu organizarea pieței de artă și principalele etape de creație artistică, aflând direct de la specialiștii din domeniu secretele pieței românești de artă. Cursurile au loc și în țară. Până acum, acestea au avut loc la Cluj-Napoca, unde accentul a fost pus pe fenomenul Școala de la Cluj - recunoscut pentru artiștii români care au cucerit mediul internațional în ultimii ani (un important exemplu fiind Adrian Ghenie), și la Constanța, de unde s-a pornit pe urmele artiștilor la Balcic și Caliacra, acolo unde, la începutul secolului XX, s-a format Colonia artistică de la Balcic sub mecenatul Reginei Maria. În 2016, Institutul a organizat primul curs dedicat exclusiv femeii în arta românească, abordând teme precum feminismul în artă, reprezentarea femeii și rolul pe care artistele l-au jucat în scrierea istoriei artei românești. Printre lectorii importanți care au predat de-a lungul timpului la Institutul Artmark de Management al Artei se numără Mircea Deac, Pavel Șușară, Tudor Octavian, Corina Șuteu,Tiberiu Alexa, Cătălin Davidescu, Doina Păuleanu, Petru Lucaci, Călin Stegerean, Erwin Kessler, Joana Grevers, Magda Cârneci, Călin Dan, Ion Grigorescu, Dumitru Gorzo, Hans Knoll, Gili Mocanu, Teodor Graur, Ioana Ciocan, Răzvan Ion, Alexandru Rădvan, Roman Tolici, Marian Zidaru, Marilena Preda-Sânc.

Lavacow
Lavacow.com este prima inițiativă din Europa de Est care oferă iubitorilor de artă din toată lumea un spațiu virtual în care pot licita, socializa și interacționa cu artiști contemporani din România, Polonia, Bulgaria, Ungaria, Serbia, Cehia, Moldova,Turcia și Rusia. Licitațiile Lavacow au loc exclusiv online.

Artmark Historical Estate
Prin această divizie, Artmark oferă acces publicului la un segment special de piață, dedicat proprietăților istorice și artistice precum palate, castele, cetăți, conace și vile vechi de secole, repere în Registrul Monumentelor Istorice.

Începând cu iulie 2020, Artmark Historical Estate devine Romania Sotheby's International Realty, franciza oficiala Sotheby's.

Art Games
Este o divizie specializată pe crearea programelor și a soft-urilor de licitare online, precum este cel folosit de Lavacow și de Artmark Live  – platforma online de licitare în cazul licitațiilor organizate de Casa de licitații A10 by Artmark.

Artmark Exclusive
Această divizie se ocupă de vânzările private de artă și obiecte de colecție.

Consiliu de Excelență
Către sfârșitul lui 2013, Casa Artmark comunică oficial înființarea Consiliului său de Excelență, ce acoperă, ghidează și girează activitatea întregii platforme culturale Artmark, inclusiv Centrul Cultural ArtSociety și Institutul de Management al Artei, cuprinzând ilustre personalități culturale sau publice românești, cu misiunea declarată de a se implica în creșterea vizibilității culturii românești și a impactului acesteia în modelarea societății românești, de la Președintele României (1996-2000) prof. univ. dr. Emil Constantinescu la Prințesa Marina Sturdza ori la artistul Ioan Sbârciu, Președintele Senatului Universității de Artă Cluj, sau la Catrinel Pleșu, directorul Centrului Național al Cărții etc. Este de menționat și numirea în Consiliu a Angelei Baillou, directorul general al Christie's Austria, în coordonarea activităților pentru Europa Centrală și de Est, pe fondul intensificării colaborării profesionale între cele două case și a interesului manifestat de către Christie's pentru evoluția pieței regionale.

Recorduri în licitațiile din România
Nicolae Grigorescu, "Țărăncuțe (De la fântână)", 320.000 euro
Nicolae Tonitza, "În iatac", 290.000 euro (locul 2 în topul celor mai scumpe opere de artă din România)
 Nicolae Grigorescu, "Țărăncuță odihnindu-se", 270.000 euro (locul 3 în topul celor mai scumpe opere de artă din România)
 Camil Ressu, "Aișe", 160.000 euro
 Theodor Aman, "Natură statică cu căpșuni", 160.000 euro
 Ion Andreescu, "Ulcică cu flori de câmp", 135.000 euro
 Marcel Iancu, "Port", 130.000 euro
 Victor Brauner, "Poetul Geo Bogza arată capului său peisajul cu sonde", 120.000 euro
 Ion Țuculescu, "Mare fermecătoare", 105.000 euro
 Constantin Artachino, "Scenă din Dobrogea", 67.500 euro
 Theodor Pallady, "Natură statică cu crizanteme galbene", 67.500 euro

Distincții și premii
 Excellence for Branding 2015 (Superbrands Romania, 7th Edition)
 Excellence for Branding 2014 (Superbrands Romania, 6th Edition)
 Top 400 Worldwide Auction Houses (TEFAF Art Market Report 2014 - Survey by Arts Economics)
 Excellence in Business 2014 Nominee (BR - Annual Investment Awards, 9th Edition)
 Entrepreneur of the Year 2012 (BR - Annual Investment Awards, 7th Edition)
 Business Champions 2012: for the Development of the Romanian Art Market (EI - Muntenia Region, 1st Edition)
 Pioneer of the Luxury Industry Award 2012 (ZF - Premium Gala, 1st Edition)

Note

Case de licitații
Galerii de artă din România

Artmark


Der Buayan (eng.: Buayan River) ist ein Fluss, der in der Provinz South Cotabato fließt, auf den Philippinen. Er entspringt an der Nordostflanke des Mount Matutum. Der Fluss mündet in der Nähe der gleichnamigen Gemeinde General Santos City in die Bucht von Sarangani. Der Buayan hat eine Länge von 64,17 km und ein Wassereinzugsgebiet von 1434 km². Sein Einzugsgebiet wird im Osten durch die Tangbulan-Gebirge, im Südosten durch die Kioto-Berge, im Westen durch die Nopol-Hügel und im Nordwesten durch die Quezon-Berge begrenzt.

Ab seiner Quelle, im Norden der Gemeinde Polomolok, fließt der Buayan in östliche Richtung in einer Schlucht mit fast senkrechten  Felswänden, nach Verlassen der Schlucht vereint er sich mit dem Malungon, der am Mount Tangali seine Quelle hat, und ändert seine Fließrichtung nach Süd und fließt dann in einer weiten Ebene dem Meer entgegen. Seine wichtigsten Nebenflüsse sind der Kalaha, der im Tangbulan-Gebirge entspringt, und der Tinagakan, der in Nopol-Hügeln entspringt. Der Maribulan entspringt den Kioto-Bergen und vereint sich mit dem Buayan kurz vor seiner Mündung in der Bucht von Sarangani, bei starken Niederschlägen tritt er über die Ufer und mündet auch direkt ins Meer.

Einzelnachweise

South Cotabato
Gewässer von Mindanao
0Buayan

Buayan (Fluss)


Louis Palmer (* 1971 in Budapest) ist ein Schweizer Umweltaktivist.

Leben
Palmer ist in Luzern aufgewachsen. Nach der Schule wurde er zuerst Lehrer. Nach mehreren Reisen begann er Projekte mit solarer Energie. Im Jahr 1996 durchquerte er die Vereinigten Staaten mit einem Ultraleichtflugzeug. Für dieses Experiment bekam er den Preis "Herausragendster Flug des Jahres" von der Amerikanischen Ultraleichtflugzeug-Vereinigung.

Projekte

Solartaxi

Im Jahr 2004 begann Palmer mit dem Bau eines elektrisch angetriebenen Autos, das seine Energie von mitgeführten und stationären Photovoltaikmodulen erhielt. Er nannte das Fahrzeug Solartaxi. Er umrundete mit diesem Auto zwischen 2007 und 2008 die Welt. Mit dem Solartaxi legte er dabei über 54.000 km zurück und fuhr durch mehr als 40 Länder. Im Jahr 2008 endete die Tour nach 18 Monaten in Luzern. Währenddessen machte sein Begleiter, Erik Schmitt, einen Dokumentarfilm über die Reise mit dem gleichnamigen Titel. Ein Jahr später gewann er den Europäischen Solarpreis.

Zero Race
Palmer war Initiator und Tourleiter des sogenannten Zero Race. Das Rennen fand zwischen August 2010 und Februar 2011 statt. Ziel war eine Weltumrundung in 80 Tagen, um somit zu zeigen, dass emissionsfreie Fahrzeuge dies schaffen können. Durch dieses Rennen gelang es ihm erneut, Aufmerksamkeit für seine Vision eines nachhaltigen Lebens zu gewinnen. Im Jahr 2011 wurde er von der UNEP mit dem Preis "Champion of the Earth" in der Kategorie Inspiration und Action ausgezeichnet.

WAVE – World Advanced Vehicle Expedition
Diese von Palmer organisierte Elektroauto-Rallye begann im Jahr 2011 in Paris und endete im September desselben Jahres in Prag. Hier begleiteten ihn 25 elektrische Autos aus über acht Ländern. Die Veranstaltung machte in 30 Städten mit der Absicht Halt, der Öffentlichkeit zu  zeigen, dass elektrische Autos nachhaltig seien. Alle Fahrzeuge mussten ihre eigene Energie aus erneuerbarer Energie gewinnen und diese ins Netz einspeisen.

Seither findet die WAVE jedes Jahr mit zunehmenden Teilnehmerzahlen statt. An der WAVE Switzerland 2017 für eine Strecke von 1.600 km in 8 Tagen hatten 112 Teams teilgenommen. Inzwischen sind auch Pedelecs und andere Elektrofahrzeuge eingebunden. 2019 wird es erstmals eine WAVE Germany geben.

Switzerland Explorer/Switchbus
Gemeinsam mit seiner Frau, Julianna Priskin, gründete er die Firma Switzerland Explorer mit dem selbsternannten Ziel, mit dem ersten elektrischen Tourbus der Welt für Gruppen und Individualreisende nachhaltige Touren durch die Schweiz anzubieten. Als Basis-Fahrzeug diente ihm ein IVECO Daily der Bundeswehr, den er zum Elektroantrieb umbauen liess. Der Bus bietet derzeit Platz für 16 Personen und hat eine Reichweite von bis zu 300 km. Die Touren führen meist in die UNESCO Biosphäre Entlebuch, zum Rhonegletscher oder in einer Woche rund um die ganze Schweiz.

Schriften
 Verrückt nach dieser Welt: Abenteuer zwischen Himmel und Erde. Delius Klasing Verlag, Bielefeld 2005, ISBN 978-3-7688-1682-3

Weblinks

 Louis Palmers Biografie auf zero-race.com
 Solartaxi. Around the world with the sun – Website über den Film von Erik Schmitt
 Solartaxi. Around the world with the sun – Website des Solartaxi
 Zero Emissions Race 2010 – Website des Zero Emissions Race
 Website der WAVE Trophy

Einzelnachweise

Person (Solarenergie)
Schweizer
Geboren 1971
Mann

Louis Palmer