Marcel Dalio (París, 17 de julio de 1900 – 20 de noviembre de 1983) fue un actor de carácter de nacionalidad francesa, activo en los medios teatral, cinematográfico y televisivo, y conocido por sus importantes actuaciones en dos de los más famosos filmes de Jean Renoir, La gran ilusión (1937) y La regla del juego (1939).

Primeros años y carrera inicial
Su verdadero nombre era Israel Moshe Blauschild, y nació en París, siendo sus padres unos inmigrantes judíos rumanos. En sus inicios en la década de 1920 actuó en cabarets, revistas y obras teatrales, y empezó a trabajar en el cine francés en los años treinta. Tras divorciarse de su primera esposa, en 1938 se casó con la actriz de diecisiete años de edad Madeleine LeBeau.

En junio de 1940 LeBeau y Dalio dejaron París para huir del invasor ejército alemán durante la Segunda Guerra Mundial, trasladándose a Lisboa. Tras pasar dos meses consiguieron los visados para viajar a Chile. Sin embargo, cuando su barco hizo escala en México, se quedaron varados, junto a otros 200 pasajeros, ya que sus visados eran falsificaciones. Finalmente fueron capaces de conseguir pasaportes temporales de Canadá y entrar en los Estados Unidos. Los padres de Dalio morirían más tarde en campos de concentración Nazis.

En Hollywood, Dalio nunca alcanzó el nivel del que había disfrutado en Francia. Aun así, actuó en 19 películas en Estados Unidos a lo largo de la guerra, con papeles estereotipados de francés. En la Francia ocupada por los alemanes, los nazis utilizaron su fotografía en pósteres que representaban a "un típico judío".

El primer film de Dalio en Estados Unidos fue la comedia de Fred MacMurray One Night in Lisbon (1941) en la cual hacía de un conserje de hotel. Ese mismo año figuró en el filme de Edward G. Robinson Unholy Nights y en el de Gene Tierney The Shanghai Gesture. Siguió activo en 1942, actuando en Flight Lieutenant, con Pat O'Brien y Glenn Ford. Dalio después encarnó al francés Focquet en la cinta The Pied Piper. En la misma Monty Woolley era un inglés intentando salir de Francia para huir de la invasión alemana, y protegiendo a un número cada vez mayor de niños. Dalio posteriormente actuó en una cinta tachonada de estrellas, Tales of Manhattan.

En 1942 hizo un par de escenas con el papel de Emil el croupier en Casablanca (por lo cual percibió 667 dólares). Su esposa, Madeleine LeBeau, también aparecía en el filme, e interpretaba a Yvonne, la amiga de Rick. El 22 de junio, mientras LeBeau filmaba sus escenas con Hans Twardowski, Dalio presentó una demanda de divorcio en Los Ángeles por abandono.

En 1943 obtuvo papeles de mayor importancia, como los que hizo en los dramas bélicos Tonight We Raid Calais y Paris After Dark, en el cual actuaba con su exesposa LeBeau. Al final de ese año Dalio fue un policía francés en La canción de Bernadette. Uno de sus papeles más conocidos en el cine estadounidense llegó en 1944 con Tener y no tener, película protagonizada por Humphrey Bogart.

Época postbélica
Cuando la guerra finalizó en Europa en mayo de 1945, Dalio volvió a Francia para seguir con su carrera cinematográfica. Su primera actuación ese año llegó con Son dernier rôle. En los últimos años cuarenta actuó en otras diez películas francesas y en una inglesa. Además, en 1950 fue el Capitán Nikarescu en Black Jack (1950).

Dalio intervino en dos películas en 1953, Los caballeros las prefieren rubias, protagonizada por Jane Russell y Marilyn Monroe, y Flight to Tangiers, con Joan Fontaine. En 1954 Dalio trabajó en otras dos cintas estadounidenses, Lucky Me, con Doris Day, y Sabrina, con Bogart y Audrey Hepburn.

En 1955 Dalio trabajó en una serie televisiva estadounidense, Casablanca, que no llegó a ser un éxito, y en la cual hacía el papel que Claude Rains interpretó en el cine, el del Capitán Renault. Además, Dalio encarnó a un sargento francés en el drama bélico Jump into Hell, acerca de la derrota francesa en la Batalla de Điện Biên Phủ en Vietnam. En 1957 Dalio trabajó con Paul Henreid en la comedia musical Ten Thousand Bedrooms, en la cual actuaba Dean Martin. También actuó, como un sacerdote francés en el conflicto de Vietnam, en China Gate (film en el cual aparecía Nat King Cole). Ese mismo año Dalio fue Zizi en The Sun Also Rises (su tercera película basada en una novela de Ernest Hemingway), protagonizada por Tyrone Power y Ava Gardner. En los siguientes cuatro años actuó en Lafayette Escadrille, The Perfect Furlough (con Tony Curtis), The Man Who Understood Women (con Henry Fonda), Pillow Talk (con Rock Hudson y Doris Day)), Can-Can (con Frank Sinatra) y The Devil at 4 O'Clock, esta última con Sinatra y Spencer Tracy.

Tras unas cuantas producciones en Francia, Dalio recibió en 1963 un pequeño papel en la cinta de misterio The List of Adrian Messenger. A ello siguió el papel del Padre Cluzeot en el filme de John Wayne Donovan's Reef. Tras trabajar de nuevo con Tony Curtis en 1964 en Wild and Wonderful, Dalio volvió a Francia y, aunque continuó haciendo películas para Hollywood, también participó en numerosas producciones francesas.

De entre sus últimas películas pueden destacarse Lady L (1965, con Sophia Loren y Paul Newman), How to Steal a Million (1966, con Audrey Hepburn y Peter O'Toole), How Sweet It Is! (1968, con Debbie Reynolds y James Garner), Catch-22 y The Great White Hope (con James Earl Jones), las dos últimas de 1970. Tras ello trabajó casi enteramente en Francia, siendo el filme más conocido de ese período Las locas aventuras de Rabbi Jacob. En total, a lo largo de su carrera, Dalio actuó en cerca de 150 películas.

Televisión
Dalio también actuó en numerosas producciones televisivas, tanto en Estados Unidos (entre 1954 y 1963) como en Francia (1968 a 1981). Entre ellas se incluyen actuaciones como artista invitado en Alfred Hitchcock Presents, Gunn, 77 Sunset Strip y Ben Casey, además del ya mencionado papel en la serie Casablanca. Su última interpretación tuvo lugar en el telefilm Les Longuelune en 1982, encarnando en el mismo a Lord Exeter.

Marcel Dalio falleció en París en 1983. Tenía 83 años de edad. Fue enterrado en el Cementerio de Bagneux, en París.

Selección de su filmografía
 La gran ilusión (1937)
 Pépé le Moko (1937
 La regla del juego (1939)
 The Shanghai Gesture (1941)
 Casablanca (1942)
 La canción de Bernadette (1943)
 Wilson (1944)
 Tener y no tener (1944)
 Monte Carlo Baby (1951)
 Las nieves del Kilimanjaro (1952)
 Los caballeros las prefieren rubias (1953)
 Sabrina (1954)
 Ten Thousand Bedrooms (1957)
 The Perfect Furlough (1958)
 Pillow Talk (1959)
 Can-Can (1960)
 Sueño de amor (1960)
 Le Diable et les Dix Commandements (1963)
 La hora 25 (1967)
 Justine (1969)
 Las locas aventuras de Rabbi Jacob (1973)
 Surprise Sock (1978)

Referencias

Enlaces externos

Actores de teatro de Francia
Actores de cine de Francia
Actores de televisión de Francia
Actores de París
Judíos de Francia
Nacidos en París
Fallecidos en París

Marcel Dalio


Rezoluciju Vijeća sigurnosti Ujedinjenih naroda 1325 (S/RES/1325), o ženama, miru i sigurnosti, Vijeće sigurnosti UN-a usvojilo je jednoglasno 31. listopada 2000. godine, nakon povlačenja rezolucija 1261 (1999), 1265 (1999), 1296 ( 2000.), i 1314 (2000.). Rezolucijom je priznat nerazmjeran i jedinstven utjecaj oružanog sukoba na žene i djevojke. Poziva na usvajanje rodne perspektive kako bi se uzele u obzir posebne potrebe žena i djevojaka tijekom sukoba, repatrijacije i preseljenja, rehabilitacije, reintegracije i obnove nakon sukoba.

Rezolucija 1325 bila je prvi formalni i pravni dokument Vijeća sigurnosti koji je zahtijevao od strana u sukobu da spriječe kršenje prava žena, da podrže sudjelovanje žena u mirovnim pregovorima i u obnovi nakon sukoba te da zaštite žene i djevojke od ratnog seksualnog nasilja. To je također bila prva rezolucija Vijeća sigurnosti Ujedinjenih naroda u kojoj se posebno spominje utjecaj sukoba na žene. Rezolucija je od tada postala organizacijski okvir za agendu o ženama, miru i sigurnosti, koja se usredotočuje na unapređenje komponenti Rezolucije 1325.

Rezolucija

Ključne komponente
Operativne stavke u Rezoluciji 1325 općenito pozivaju države članice da se pozabave potrebama žena i djevojaka u oružanim sukobima i podrže njihovo sudjelovanje u mirovnim pregovorima. Ključne komponente i preporuke rezolucije su:

 Sprječavanje seksualnog i rodno uvjetovanog nasilja u oružanom sukobu: Rezolucija 1325 poziva sve strane u sukobu da poduzmu posebne mjere za zaštitu žena i djevojaka od nasilja u oružanom sukobu, posebno seksualnog i rodno uvjetovanog nasilja. Također poziva države da ukinu nekažnjivost zločina protiv čovječnosti, posebno seksualnog nasilja, i procesuiraju počinitelje.
 Mirovni pregovori: Rezolucija poziva na uključivanje rodne perspektive u mirovne pregovore i povećanje sudjelovanja žena u mirovnim pregovorima, s posebnom pažnjom na potporu lokalnim ženskim mirovnim inicijativama.
 Zaštita žena i djevojaka u izbjegličkim sredinama : Rezolucija poziva strane u sukobu da uzmu u obzir posebne potrebe žena kod djevojčica u projektiranju i upravljanju izbjegličkim kampovima .
 Razoružanje, demobilizacija i reintegracija (DDR): rezolucija također poziva na razmatranje spola u DDR-u, posebice različitih potreba muškaraca i žena bivših boraca.
 Političko sudjelovanje žena : Rezolucija poziva države članice da povećaju sudjelovanje žena na svim razinama donošenja odluka u nacionalnim, regionalnim i međunarodnim institucijama.
 Uključivanje rodne perspektive u mirovne operacije, razmotranje rodne ravnopravnost u misijama Vijeća sigurnosti i konzultacije s međunarodnim i lokalnim ženskim organizacijama.
 Osiguravanje obuke za UN i države članice o zaštiti, pravima i potrebama žena; rodnoj osjetljivost; te važnost uključivanja žena u mjere očuvanja i izgradnje mira.
 Ravnoteža spolova u UN-u: Povećati zastupljenost žena kao posebnih predstavnika i izaslanika, te u terenskim operacijama, osobito među vojnim promatračima, policijom, te osobljem za ljudska prava i humanitarno osoblje.
 Izvještavanje: Rezolucijom se traži da glavni tajnik UN-a provede studiju o utjecaju oružanog sukoba na žene i djevojke, ulozi žena u izgradnji mira, rodnoj dimenziji mirovnih procesa i rješavanja sukoba te o rodno osviještenoj politici UN-a mirovne misije. Također poziva glavnog tajnika da izvjesti o nalazima ovih studija Vijeću sigurnosti.

Povijest
Rezolucija je jednoglasno donesena u listopadu 2000. nakon opsežnog lobiranja od strane NVO Radne skupine za žene, mir i sigurnost (NGO WG) i Fonda Ujedinjenih naroda za razvoj za žene (UNIFEM; sadačijiWje sljedbenik omen ). Netumbo Nandi-Ndaitwah, tadašnja ministrica za ženska pitanja u Namibiji, inicirala je rezoluciju kada je zemlja došla na red predsjedavanjem Vijećem sigurnosti. Veleposlanik Anwarul Chowdhury, koji predstavlja Bangladeš u Vijeću, također je dao značajan doprinos koristeći ulogu Bangladeša kao predsjedavajućeg Vijećem kako bi skrenuo pozornost na doprinos žena miru i sigurnosti. Chowdhury je ostao glasan i aktivan zagovornik pune provedbe Rezolucije 1325. NVO Radna skupine za žene, mir i sigurnost  odigrala je ključnu ulogu u uspješnom lobiranju Vijeća da se održe otvorene sjednice o ženama, miru i sigurnosti, savjetujući se s članovima Vijeća o rezoluciji i dajući im primjenjive informacije.

Pekinška platforma za akciju iz 1995. sadržavala je cijelo poglavlje usredotočeno na žene, mir i sigurnost. Tijekom 1990-ih, zajednica nevladinih organizacija bila je sve zabrinutija zbog negativnih utjecaja rata na žene, posebno široko rasprostranjenog seksualnog nasilja viđenog u građanskim ratovima u Bosni i Hercegovini, zapadnoj Africi i Ruandi . Aktivisti su također bili uznemireni jer su se žene suočavale sa značajnim preprekama za ulazak u mirovne pregovore i negativnim utjecajima koje su žene doživjele nakon sukoba. Peta godišnjica Pekinške konferencije (Peking+5) pružila je ključni zamah u napretku o pitanjima žena, mira i sigurnosti u UN-u.

Povijest i donošenje rezolucije značajni su po razini uključenosti nevladinih organizacija i civilnog društva, koji su pomogli u izradi rezolucije. Dvodnevna rasprava o rezoluciji bila je i prvi put da je Vijeće posvetilo raspravu ženama.

Implementacija

Ujedinjeni narodi
Dvije glavne komponente Rezolucije 1325 odnose se na seksualno nasilje u oružanim sukobima i povećanje sudjelovanja žena u mirovnim procesima i političkim institucijama. Unutar Ujedinjenih naroda, rezolucija je dovela do povećane pozornosti na rodno osviještenu politiku ili procjenu različitih učinaka politike na žene i muškarce. Glavne institucije koje provode rezoluciju su UN Women i Odjel za mirovne operacije, iako je u svom radu primjenjuju i mnoge druge institucije.

Četiri stupa provedbe
Godine 2009. Rezolucija 1889 pozvala je glavnog tajnika UN-a da razvije skup indikatora za praćenje provedbe Rezolucije 1325. Indikatori se koriste za programe UN-a, ali su ih također usvojile države članice i nevladine organizacije. Razvijena indikatori predstavljaju četiri stupa prevencije, zaštite, sudjelovanja, te pomoći i oporavka.

 Prevencija je usmjerena na prevenciju seksualnog i rodno uvjetovanog nasilja, kao i na rodnu svijesti u prevenciji sukoba i sustava ranog upozoravanja. To uključuje sprječavanje seksualnog iskorištavanja i zlostavljanja od strane mirovnih snaga.
 Zaštita uključuje poboljšanje sigurnosti žena i djevojčica, fizičkog i mentalnog zdravlja, ekonomske sigurnosti i opće dobrobiti. Fokusira se također  na poboljšanje prava žena i djevojaka i njihove pravne zaštite.
 Sudjelovanje se odnosi na promicanje sudjelovanja žena u mirovnim procesima, povećanje broja žena na svim razinama institucija odlučivanja i povećanje partnerstava s lokalnim ženskim organizacijama. Sudjelovanje također uključuje povećanje sudjelovanja žena na visokim položajima u UN-u na pozicijama posebnog izaslanika te u mirovnim misijama i operacijama.
 Pomoć i oporavak trebali bi osigurati jednaku distribuciju pomoći ženama i djevojčicama i uključiti rodnu perspektivu u napore pomoći i oporavka.

Specifični indikatori uključuju brojeve za praćenje koji se odnose na ishode, kao što je broj žena u mirovnim pregovorima, broj vojnih priručnika koji uključuju mjere o zaštiti žena ili broj istraženih slučajeva nasilja nad ženama.

Nacionalni akcijski planovi
Dvije godine nakon lansiranja Rezolucije 1325, Vijeće sigurnosti počelo je poticati razvoj Nacionalnih akcijskih planova (NAP) kao alata koji bi države članice mogle koristiti za detaljiziranje koraka koje će poduzeti kako bi ispunile ciljeve Rezolucije. Do rujna 2016. 63 zemlje su usvojile takve planove. NAP-ovi se bave političkim, društvenim i ljudskim sigurnosnim politikama i često zahtijevaju međuagencijsku koordinaciju. Mnogi NAP-ovi zemalja donatora imaju tendenciju da budu eksterno usmjereni, prikazujući i dokumentirajući svoje obveze u promicanju načela Rezolucije 1325 u žarišnim zemljama. Zemlje u razvoju i zemlje zahvaćene sukobima općenito koriste NAP za potporu internom sudjelovanju žena u politici i mirovnim procesima, kao i za navođenje internih obveza u zaštiti od seksualnog nasilja i nasilja na temelju spola. Trenutačno su Europa (27) i Afrika (19) regije s najvećim brojem nacionalnih akcijskih planova. Dok se broj zemalja NAP-a brzo povećao uoči 10. (2010.) i 15. (2015.) godišnjice Rezolucije 1325, samo je 32% država članica UN-a implementiralo NAP. Veliki je jaz postoji kod zemalja koje doprinose vojnim snagama (TCC) i zemalja koje doprinose policiji (PCC) u mirovnim misijama – prve četiri zemlje koje osiguravaju policiju, vojne stručnjake i trupe još uvijek nemaju nacionalne akcijske planove.

Mnogi NAP-ovi zemalja donatora imaju tendenciju da budu usmjereni na van, sa nacrtom promicanja načela Rezolucije 1325 u žarišnim zemljama, ocrtaju unutarnje obveze zaštite od seksualnog i rodno uvjetovanog nasilja. Trenutačno su Europa (27) i Afrika (19) regije s najvećim brojem nacionalnih akcijskih planova. Dok se broj zemalja NAP-a brzo povećao uoči 10. (2010.) i 15. (2015.) godišnjice Rezolucije 1325, samo je 32% država članica UN-a implementiralo NAP. Veliki je jaz u zemljama koje daju trupe (TCC) i zemljama koje doprinose policiji (PCC) u mirovnim misijama – četiri najveće zemlje koje pružaju policiju, vojne stručnjake i trupe još nemaju nacionalne akcijske planove.

Utjecaj
Rezolucija 1325 koristi se diljem svijeta kao politički alat za provedbu rodno osjetljivih politika vezanih uz sukobe. Također se koristi kao organizacijski okvir za aktere izvan Ujedinjenih naroda, kao što su države, nevladine organizacije i istraživači, na način na koji nije korištena nijedna druga rezolucija Vijeća sigurnosti. Primjerice, to je jedina rezolucija čija se obljetnica obilježava izvješćima, konferencijama i posebnim sjednicama Vijeća sigurnosti, kao i jedina rezolucija čijoj su provedbi posvećenje nevladine organizacije.. Od 2000. godine žene, mira i sigurnosti postali su važna tema u međunarodnoj politici, nedvojbeno potaknuta usvajanjem rezolucije i kasnijim zagovaranjem njezine provedbe, kao i povećanom pozornošću na seksualno nasilje u oružanim sukobima. Još jedna velika značajnost bila je Nobelova nagrada za mir 2011., dodijeljena Ellen Johnson Sirleaf, Leymah Gbowee i Tawakkol Karman "za njihovu nenasilnu borbu za sigurnost žena i za prava žena na puno sudjelovanje u radu izgradnje mira".

Unutar UN-a, rezolucija je potaknula povećanu pozornost oko pitanje žena i sukoba. Prije Rezolucije 1325, Vijeće sigurnosti je rijetko razmatralo žene, osim povremenog usputnog spominjanja žena i djece kao ranjivih skupina u sukobu kojima je potrebna zaštita. Od svog donošenja, Vijeće sigurnosti donijelo je još šest rezolucija vezanih uz temu žena i oružanih sukoba. Nadalje, došlo je do značajne promjene u retorici, sa sve više UN-ovih agencija, predstavnika i država članica koje raspravljaju o tome kako nejednakost spolova utječe na mir i sigurnost. Međutim, sugerirano je da su te promjene ograničene, sa samo 33 od 225 rezolucija Vijeća sigurnosti donesenih u tri godine nakon donošenja Rezolucije 1325 u kojima se spominju riječi "rod" ili "žene".

Ishodi
Procjene Rezolucije 1325 uključuju godišnja izvješća glavnog tajnika u 2013. i 2014. i izvršenu desetogodišnju reviziju provedbe Rezolucije 1325 od strane Odjela za mirovne operacije promatrajući dvanaest mirovnih misija UN-a i rezultate u svim komponentama rezolucije. Zaključci uključuju:

 Političko sudjelovanje žena imalo je uglavnom pozitivne rezultate, pri čemu su zemlje domaćini bilježile veće stope birača i političarki, kao i povećane zakonske odredbe koje podržavaju ravnopravnost spolova.
 I dalje je bila niska razina žena u mirovnim pregovorima, pri čemu žene čine manje od 10% službeno uključenih u svim misijama.
 Akademsko istraživanje pokazalo je da se žene značajno češće spominju u mirovnim procesima i sporazumima nakon Rezolucije 1325.
 Većina mirovnih procesa uz podršku UN-a u razdoblju 2011. – 2013. održavala su redovite konzultacije sa ženskim organizacijama, a 2012. i 2013. svi timovi UN-a za podršku uključivali su žene.
 Institucije sigurnosnog sektora zabilježile su ograničeni dobitak u ženskom uniformiranom osoblju, unatoč povećanju broja uniformiranih žena u mirovnim misijama.
 Više misija mirovnih operacija ima savjetnike za rodna pitanja — od 2014. devet od šesnaest misija ima savjetnike za rodna pitanja.
 Postoje različiti rezultati u gender mainstreamingu u DDR-u – neke su misije povećale broj demobiliziranih žena, ali ti su dobici bili neujednačeni u svim misijama i reintegracija je i dalje izazov.
 Seksualno i rodno uvjetovano nasilje i dalje je široko rasprostranjeno i nekažnjeno za one koji ga počine, unatoč povećanju obuke i zakonodavstva.
 Prijave o seksualnom zlostavljanju i iskorištavanju od strane mirovnih snaga nastavljaju rasti, unatoč povećanju pozornosti na ovaj problem unutar UN-a.
 Nadalje, žene graditelji mira i aktivistice redovito su žrtve nasilja i nemaju zaštitu.
 Misije su uložile veći napor kako bi zaštitile žene u okruženju izbjeglica i interno raseljenih osoba kroz pojačane ophodnje i pratnju, ali sredstva za tu zaštitu bila su ograničena.

Izvori

Ženska prava
 1325

Rezolucija Vijeća sigurnosti UN-a 1325


Milisekundni pulsar (MSP) pulsar je s rotiranjem u rasponu od oko 1–10 milisekundi. Otkriveni su milisekundni pulsi u radio, rendgenskim i gama zracima u elektromagnetskom spektru. Vodeća teorija o podrijetlu milisekundnih pulsara je da su stare, brzo rotirajuće neutronske zvijezde koje su se raspršile ili "reciklirale" akumulacijom materije iz prateće zvijezde u uskom binarnom sustavu. Iz tog razloga milisekundni pulsari ponekad se nazivaju i reciklirani pulsari.

Smatra se da su milisekundni pulsari povezani s binarnim sustavima male mase. Smatra se da X-zrake u tim sustavima emitiraju akrecijski disk neutronske zvijezde proizveden od vanjskih slojeva suputničke zvijezde koja je preplavila njegovu Rocheovu šupljinu. Prijenos zamaha zamaha iz ovog akrecijskog događaja može teoretski povećati brzinu rotacije pulsara do stotina puta u sekundi, što je opaženo u milisekundnim pulsarima.

Međutim, nedavno su otkriveni dokazi da standardni evolucijski model ne može objasniti evoluciju svih milisekundnih pulsara, posebno mladih milisekundi pulsari s relativno visokim magnetskim poljem, npr. PSR B1937 + 21. Bülent Kiziltan i SE Thorsett pokazali su da se različiti milisekundni pulsari moraju formirati kroz najmanje dva različita procesa. No priroda drugog postupka ostaje misterija.

Mnogi milisekundi pulsari nalaze se u globularnim nakupinama. To je u skladu sa spin-up teorijom njihovog nastanka, jer izrazito velika zvjezdana gustoća ovih grozdova implicira mnogo veću vjerojatnost da pulsar ima (ili uhvati) divovsku zvijezdu. Trenutno je u globularnim nakupinama poznato oko 130 milisekundnih pulsara. Samo globalarni grozd Terzan 5 sadrži 37, a slijedi 47 Tucanae s 22 i M28 i M15 s 8 pulsara.

Milisekundni pulsari koji se mogu tempirati s velikom preciznošću bolji su satovi od najboljih atomskih satova iz 1997. godine. To ih čini i vrlo osjetljivim ispitivačem njihovog okruženja. Na primjer, sve što se nalazi u orbiti oko njih uzrokuje periodične dopplerove pomake u vremenima dolaska njihovih impulsa na Zemlju, koji se mogu analizirati kako bi se otkrilo prisustvo pratitelja i, uz dovoljno podataka, dati precizna mjerenja orbite i mase objekta, Tehnika je toliko osjetljiva da se čak i mali predmeti poput asteroida mogu otkriti ako se dogodi da orbitiraju milisekundnim pulsom. Prvi potvrđeni egzoplaneti, otkriveni nekoliko godina prije prvih otkrića egzoplaneta oko "normalnih" zvijezda sličnih solarnom zraku, pronađeni su u orbiti oko milisekundnog pulsara, PSR B1257+12. Ti su planeti dugo godina bili jedini objekti Zemljine mase poznatiji izvan Sunčevog sustava. Jedan od njih, PSR B1257+12 D, ima još manju masu, usporedivu s onom našeg Mjeseca, a i danas je objekt najmanje mase poznat izvan Sunčevog sustava.

Izvori

Pulsari

Millisekundni pulsar


Politiques ("políticos", en lengua francesa) fue la denominación que se dio durante las guerras de religión en Francia (a partir de 1568) a un grupo de intelectuales (muchos de ellos juristas), procedentes de la facción moderada de ambos bandos (hugonotes -protestantes- y católicos) que coincidían en la necesidad de restaurar la unidad política mediante una fuerte monarquía y el reconocimiento de algún tipo de tolerancia religiosa. Desde 1588 eran vistos como un grupo organizado, y presentados por sus adversarios (especialmente la Liga Católica) como herejes. Desde ese punto de vista, el término se utilizaba como peyorativo, identificándolo con el indiferentismo religioso y la ambigüedad moral.

Inicialmente eran presentados de forma conjunta con el grupo de los malcontents (los nobles que se oponían a la influencia de los Guisa y su relación con la Monarquía Hispánica de Felipe II).

En su búsqueda de fundamentos firmes para la paz y seguridad en Francia, los politiques defendían la separación de los ámbitos religioso y lo político, así como la supremacía de la soberanía del rey sobre cualquier otra potestad interna o externa (particularismos locales y estamentales o poderes universales). Cierta relación guardan estos principios con la evolución posterior de la monarquía francesa hacia el absolutismo y la interpretación galicana de las relaciones Iglesia-Estado, que culminó a finales del  con Luis XIV; aunque mucho más se identifican con el reinado de Enrique IV, el candidato protestante al trono que optó por convertirse al catolicismo para lograr el consenso más amplio (París bien vale una misa), y promulgó el Edicto de Nantes que garantizaba a los hugonotes la libertad de culto en determinados lugares (1598, revocado precisamente por su nieto Luis XIV con el Edicto de Fontainebleau, 1685).

Véase también
Maquiavelo, maquiavelismo y razón de Estado
Monarcómacos -:en:Monarchomachs-
Libertad religiosa, libertad de cultos y libertad de conciencia
Michel de Montaigne (Essais, hasta 1592)
 Pierre de L'Estoile (Diarios y Drolleries).
François de Gravelle o François Gravelle (Politiques royales du François de Gravelle: dediées au tr. Ch. Roy de Fr. Henry IV, 1596)
Jean Bodin (Les six livres de la Republique, 1576 -edición latina de 1586-; Heptaplomeres -inédita hasta 1914-)
Renato Benoît o René Benoît (confesor de María Estuardo y traductor de la Biblia, fue elegido por Enrique IV para preparar su conversión al catolicismo)
Maximilien de Béthune, duque de Sully (Mémoires des sages et royales Œconomies d'Estat, domestiques, politiques et militaires de Henri le Grand, 1638)
Etienne Pasquier
Philippe Duplessis-Mornay o Philippe de Mornay
Matteo Zampini, Matthieu Zampini o Mateo Zampini, jurista italiano que llegó a consejero de Enrique III y pasó al partido del Cardenal de Borbón (De la sucession du droict et prerogative du premiere prince de sang de France, 1588)
Pierre de Beloy o Pierre de Belloy (Apologie catholique contre les libelles, déclarations, advis et consultations faictes, escrites et publiées par les liguez perturbateurs du repos du royaume de France, 1585, De l'autorité du roi, 1587, Conférence des édicts de pacification des troubles esmeus au royaume de France, pour le faict de la religion, 1600)
Philippe Hurault de Cheverny
Michel de L'Hopital
Louis Le Roy

Notas

Enlaces externos
French Political Pamphlets Collection at the L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library, Brigham Young University
Politiques ou malcontents en Dictionnaire de l'Histoire de France, Larrouse.
[ Les affrontements religieux en France du début du XVIe siècle au milieu du XVIIe siècle]

Cristianismo en Francia
Terminología política

Politiques


Rawlings es una compañía manufacturera de artículos deportivos de los EE.UU. Fue fundada en 1887. Su casa matriz es Jarden, Inc. Rawlings se especializa en equipamiento de béisbol, pero también fabrica artículos para softbol, baloncesto, fútbol Americano y     entrenamiento. También han comenzado recientemente a hacer equipo para aficionados, como sillas, carpas, y bolsas con logotipos de los equipos.

La mayor manufactura de las pelotas de béisbol se realiza en la fabrica ubicada en Turrialba Costa Rica.

Rawlings y las Grandes Ligas de Béisbol
Rawlings ha sido el proveedor oficial de pelotas de béisbol de las Grandes Ligas desde 1977, sucediendo a Spalding, que había sido proveedor por cien años.

Rawlings es también el creador del premio Guante de Oro de la MLB, y patrocinador del premio «Mujer Ejecutiva Rawlings del Año» de la Minor League Baseball (MiLB).

Rawlings y la National Football League
A partir del 19 de agosto de 2010, Rawlings firmó un contrato de varios años con la National Football League (NFL) para proveer productos tales como toldos, tiendas de campaña, parrillas, y sillas. Esto también incluirá los refrigeradores, los asientos del estadio y los balones de fútbol.

Rawlings y la Liga Venezolana de Béisbol Profesional
Desde la temporada 2012-13, Rawlings junto con la empresa Kaba Novedades C.A., reconocen a la excelencia defensiva durante la temporada regular de la Liga Venezolana de Béisbol Profesional otorgando el premio al Guante de Oro.

Referencias

Enlaces externos

 Rawlings sitio corporativo (en Inglés)
 Blog Rawlings (en Inglés)
 Rawlings Gold Glove Award site (en Inglés)
 Accesorios deportivos Rawlings

Empresas fundadas en 1887
Empresas de Misuri

Rawlings (compañía)


Atıf Yılmaz Batıbeki (9 Aralık 1926, Mersin - 5 Mayıs 2006, İstanbul) Türk film yönetmeni, yapımcı ve senarist ve akademisyendir.

Ailesi
Elazığ'ın Palu ilçesinden göçmüş Kürt bir ailenin üyesi olarak Mersin'de doğdu. Ortaokulda kendisine "Rejisör" lakabı takılmasını  "Mersin ortaokulunun ikinci sınıfındayım. Kim hangi nedenle uygun gördü hatırlamıyorum şimdi. Bana 'rejisör' lakabı takıldı. Herhalde sınıfta bir Yılmaz daha vardı. Ondan ayırmak için olmalı. Ama hâlâ kendime sorarım. Neden rejisör? Bana bu ismi yakıştıran arkadaş, şimdi ünlü bir falcı olmalı. Bu lakabın meslek seçimimde önemli bir payı olmuştur sanırım." diye anlattı.

Eğitimi ve mesleği
Liseye İstanbul Işık Lisesi'nde yatılı olarak başladı, ardından Adana Erkek Lisesi'ne kaydoldu. Mersin'den Adana'ya okulu için yarım dönem her gün trenle gidip geldi. İstanbul Kabataş Lisesi'nde ve kısa bir süre Haydarpaşa Lisesi'nde okudu. Mersin'de lise açılmasıyla birlikte şehre geri döndü, Mersin Lisesi'ni bitirdi. Daha sonra İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde ve İDGSA İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde bir süre eğitim aldı.

1951 yılında Kanlı Feryat filmi ile yönetmenliğe başlamadan önce iki kez yardımcı yönetmenlik ve ayrıca film eleştirmenliği ve senaryo yazarlığı da yaptı. Orhan Günşiray'la birlikte Yerli Film adındaki prodüksiyon firmasını kurduktan sonra film çalışmalarına hız veren Yılmaz, çeşitli sinema derneklerinde ve sendikalarında da görev aldı. Yerli Film kapandıktan sonra 1980'de Ömer Kavur ve Yavuz Özkan ile birlikte ADAF'ı kuran Yılmaz, bu şirket dağıldıktan sonra, kendi adına Yeşilçam Filmcilik yapımevini açtı. Mimar Sinan Üniversitesi Sinema-TV Bölümünde öğretim görevlisi olarak çalıştı. Aktif olduğu dönem boyunca 110'dan fazla film yönetti. 2004 yılında gösterime giren Eğreti Gelin filmi yönettiği son film oldu.

Özel hayatı ve ölümü
Atıf Yılmaz'ın üç evliliği oldu. Oyuncu Nurhan Nur ve senarist Ayşe Şasa'dan sonra oyuncu Deniz Türkali ile Türkan Şoray'ın da şahit olduğu bir nikâhla 1974'te evlendi.

5 Mayıs 2006 akşamı İstanbul'daki evinde mide kanserinden öldü.

Filmografisi
Tabloda Atıf Yılmaz'ın yönettiği, senaryosunu yazdığı ve yapımcılığını yaptığı filmler gösterildi.

Kitapları
 Hayallerim, Aşkım ve Ben, Simavi Yayınları, 1991 ("Söylemek Güzeldir" adıyla genişletilmiş 2. baskısı, Afa Yayınları, 1995)
 Bir Sinemacının Anıları, Doğan Kitap, 2002

Ödüller
 1965: 2. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yönetmen - Keşanlı Ali Destanı
 1965: 2. Altın Portakal Film Festivali - En İyi 2. Film - Keşanlı Ali Destanı
 1966: 3. Altın Portakal Film Festivali - En İyi 2. Film - Toprağın Kanı
 1966: 3. Altın Portakal Film Festivali - En İyi 3. Film - Muradın Türküsü
 1968: 5. Altın Portakal Film Festivali - En İyi 3. Film - Ölüm Tarlası
 1972: 9. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Film - Zulüm
 1972: 9. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yönetmen - Zulüm
 1976: 13. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yönetmen - Deli Yusuf
 1978: 15. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yönetmen - Selvi Boylum Al Yazmalım
 1984: 21. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yönetmen - Bir Yudum Sevgi
 1986: 23. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yönetmen - Aaahh Belinda
 1985: 4. Uluslararası İstanbul Sinema Günleri - En İyi Ulusal Film - Bir Yudum Sevgi
 1986: 5. Uluslararası İstanbul Sinema Günleri - En İyi Ulusal Film - Adı Vasfiye
 1987: 24. Altın Portakal Film Festivali - En İyi 3. Film - Hayallerim, Aşkım ve Sen
 1959: 1. TGC Türkiye Gazetecilik Başarı Ödülleri - En Başarılı Rejisör - Bu Vatanın Çocukları
 1991: 10. Uluslararası İstanbul Film Festivali - Sinema Onur Ödülü
 1991: Valensiya Film Festivali - En İyi Film - Berdel
 1992: 6. Altın Koza Film Festivali - En İyi 2. Film - Berdel
 1996: 33. Altın Portakal Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
 2001: 6. Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema Oyuncu Ödülleri - Sinema Onur Ödülü
 2006: 13. Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Yeşilçam oyuncuları
 Yeşilçam Türk Sineması
 Türk sinemacılar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Atıf Yılmaz, İntersinema

 Atıf Yılmaz ile Sanat Söyleşisi , 1990

1925 doğumlular
2006 yılında ölenler

Türk film yönetmenleri
Türk film yapımcıları
Türk senaristler
Türkiye Kürtleri
Türkiye'de kanserden ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Altın Portakal En İyi Film Ödülü kazanan yapımcılar
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Mersin doğumlular
Altın Portakal Yaşam Boyu Onur Ödülü sahipleri

Atıf Yılmaz


منير حسن أحمد نايفة (13 ديسمبر 1945 - ) عالم ذرة وفيزيائي فلسطيني، ولد في مدينة طولكرم الفلسطينية، وهو من أبرز علماء تكنولوجيا النانو، ويحمل الجنسية الأمريكية والأردنية، وحاصل على الدكتوراه من جامعة ستانفورد الأمريكية في مجال الفيزياء الذرية وعلوم الليزر، ولديه العشرات من الاختراعات المسجلة في الولايات المتحدة الأميركية.

النشأة والتحصيل العلمي
ولد منير حسن أحمد نايفة بتاريخ 13 ديسمبر 1945 في حي شويكة بمدينة طولكرم الفلسطينية، تلقى تعليمه الابتدائي والإعدادي في مدارس مدينته طولكرم، وتلقى تعليمه الثانوي في الأردن. توجه بعد ذلك إلى لبنان للحصول على درجة البكالوريوس من الجامعة الأمريكية في بيروت في عام 1968، ثم على الدكتوراه، وقد حصل عليها بالفعل في حقل الفيزياء الذرية وعلوم الليزر.

حياته الشخصية
للعالم منير نايفة ثلاثة أشقاء يحملون لقب بروفيسور هم على التوالي علي نايفة أستاذ الهندسة الميكانيكية، وعدنان نايفة أستاذ الهندسة الميكانيكية والطيران، وتيسير نايفة أستاذ الهندسة الصناعية.

الحياة العملية
عمل نايفة في الفترة من عام 1977 وحتى عام 1979 باحثا فيزيائيا بمعامل أوج – رج بجامعة كنتاكي، ثم التحق في نهاية هذه الفترة عام 1979 بجامعة إلينوي، وفي نفس العام حصل على جائزة البحث التصنيعى في الولايات المتحدة. نشر نايفة ما يزيد عن 130 مقالاً وبحثاً علمياً، وشارك مع آخرين في إعداد وتأليف العديد من الكتب عن علوم الليزر والكهربية والمغناطيسية.

تكنولوجيا النانو
يعتبر العالم الأمريكي الشهير ريتشارد فاينمان الذي حاز على جائزة نوبل في الفيزياء عام 1965 مؤسس تكنولوجيا النانو كما نعرفها اليوم من خلال الفرضيات والأفكار التي طرحها حول هذا الموضوع في خمسينيات القرن الماضي، ومنها محاضرته الهامة أمام الجمعية الأمريكية للفيزياء والتي قال فيها: «إذا كان انشطار الذرة أنتج القنبلة النووية والطاقة النووية، فماذا سيحدث إذا استطعنا التحكم بحركة هذه الذرات أو ترتيب موقعها ضمن الجزيئات المادية»، مؤكداً أنَّ كثيراً من المفاهيم الفيزيائية تتغير عند المستويات الذرية، فتصبح الجاذبية أقل أهمية وفي المقابل تزداد أهمية قوة التوتر السطحي.

بقيت تساؤلات فاينمان مجرَّد أفكار نظرية لعدة سنوات بسبب عدم توفر تكنولوجيا متطورة كفاية لتحقيق التحكم الفعال بالذرات في ذلك الوقت، ولكن بعد عقدين من الزمن بدأت المعطيات تتغير مع جيل جديد من علماء الفيزياء أبرزهم عالم الذرة الفلسطيني الأمريكي منير نايفة، فقد تمكَّن من خلال التقنيات التي طورها من تحريك الذرات بشكلٍ مفرد وترتيبها بطريقة مدروسة غير عشوائية، واستطاع أيضاً وهو طالب دكتوراه في جامعة ستانفورد من اكتشاف معطيات فيزيائية جديدة تتعلق باختلاف سلوك المادة في المستويات النانوية وذلك بفضل أبحاثه على ذرة الهدروجين التي أجراها في مختبرات الجامعة.

التطبيقات العملية
اعتماداً على الملاحظات والأفكار النظرية التي توصل إليها البروفيسور نايفة في أبحاثه تمكَّن من تصنيع حبيبات سيليكون فائقة الصغر ذات قطر يقترب من 1 نانومتر وبعضها يتكون من 29 ذرة فقط.

يمكن استخدام هذه الحبيبات في الصناعة والعلوم من خلال تصميم أجهزة مجهرية لأغراض عديدة، ففي المجال الطبي يمكن استعمال هذه الحبيبات لتصنيع معدات فائقة الصغر يمكن إدخالها إلى البنى الصغيرة في جسم الإنسان كالشرايين مثلاً، بالإضافة لتطبيقات صناعية وزراعية وبرمجية وعسكرية أخرى، بمعنى آخر فقد زادت التقنيات التي أبدعها نايفة من كفاءة الآلات آلاف المرات.

مؤلفات
كتب منير نايفة أكثر من 180 مقالاً وبحثاً علمياً، وشارك مع علماء آخرين في إعداد وتأليف كتب علمية هامة في مجال الليزر والكهرومغناطيسية بالإضافة لتكنولوجيا النانو وفروعها، ولعل أبرز إنجازاته هو بحثه حول الذرات المنفردة في مختبر أوك ريدج الأمريكي والذي نشرت نتائجه عام 1976، كان هذا البحث هو الذي مهَّد له الطريق للحصول على جائزة البحث الصناعي في الولايات المتحدة الأمريكية عام 1979، وهو نفس العام الذي التحق فيه بجامعة إلينوي حيث تابع أبحاثه تحت دعم ورعاية الجامعة، وهناك أسس شركة نانوسليكون والتي هدفت لإيصال تقنيات النانو إلى القطاع الصناعي والتجاري.

بالإضافة لدعمه غير المحدود للأبحاث التي تجري في الوطن العربي وتواصله مع أبرز الجامعات العربية يرأس البروفيسور نايفة شبكة العلماء والتكنولوجيين العرب في المهجر وهو أحد التجمعات الشهيرة للعلماء العرب المهاجرين، كما أنه عضو بمجلس إدارة المؤسسة العربية للعلوم والتكنولوجيا بالشارقة.

أوسمة وجوائز
حصل البروفيسور منير نايفة على عشرات الجوائز العلمية المرموقة، وخُلِّد اسمه في العديد من موسوعات العلماء والمشاهير كالموسوعة البريطانية الشهيرة بريتانيكا، وعنه يقول رئيس قسم الفيزياء في جامعة إلينوي ديل هارانغن: «البروفيسور منير نايفة هو عالم مثير للاهتمام حقاً، فقد اكتشف أهمية تكنولوجيا النانو وركز أبحاثه عليها وصب اهتمامه الرئيسي على كيفية تصنيع جزيئات نانو عالية الجودة».

في 20 أبريل 2017، قلده الرئيس الفلسطيني محمود عباس بوسام دولة فلسطين من رتبة نجمة الاستحقاق تقديراً لمكانته العلمية الرفيعة وإسهاماته في خدمة البشرية.

انظر أيضًا
 إدمون روفائيل
 بشير نجم
 بلال أيوب
 منذر دحلة

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من طولكرم
حائزون على وسام دولة فلسطين
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
علماء ذرة فلسطينيون
علماء فلسطينيون
علماء فيزياء الجسيمات
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
فيزيائيون فلسطينيون
فيزيائيون مسلمون
مهاجرون أردنيون إلى الولايات المتحدة
مهاجرون فلسطينيون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1365 هـ
مواليد 1945
مواليد في طولكرم
عرب في زمن الانتداب البريطاني على فلسطين
مخترعون فلسطينيون

منير نايفة


Pristimantis gretathunbergae, comummente conhecida como rã-greta-thunberg, é uma rã, descoberta no Panamá, descrita em 2022 e nomeada em homenagem à ativista sueca Greta Thunberg.

Descrição
Descrita em 2022, a espécie P. gretathunbergae é irmã do grupo de espécies Pristimantis erythropleura - penelopus, do norte da Colômbia.

Esta rã pode medir até cerca de 46 milímetros de comprimento, caracteriza-se pelo focinho curto e arredondado e pelos proeminentes olhos negros. Exibe, ainda, uma coloração olivácea, matizada por tons avermelhados ou amarelados no dorso.

Vive em pequenos depósitos de água, armazenados em cavidades de plantas, chamadas fitotelmos, mais concretamente, os que se formam dentro de bromelíades, nas florestas brumosas do Monte Chucantí e doutras montanhas da Região de Darién, no Panamá central.

História natural

Pristimantis
Animais descritos em 2022
Fauna do Panamá

Pristimantis gretathunbergae


The Sentinel (Sentinela) este o colecție de povestiri științifico-fantastice scrise de Arthur C. Clarke și publicată în 1983 de Berkley Books.

Povestirile scrie între 1946 și 1981 au apărut inițial în reviste ca Astounding, Famous Fantastic Mysteries, Thrilling Wonder Stories, 10 Story Fantasy, If, The Magazine of Fantasy & Science Fiction, Boys' Life, Playboy sau Omni.

Cuprins
Introduction: Of Sand and Stars
'"The Sentinel" (Sentinela)
"Holiday on the Moon"
"Earthlight"
"Rescue Party"
"Guardian Angel"
"Breaking Strain"
"Jupiter V"
"Refugee"
"The Wind from the Sun"
"A Meeting with Medusa"
"The Songs of Distant Earth"
The Contributors

Referințe

Legături externe

Colecții de povestiri de Arthur C. Clarke
Cărți din 1983
Colecții de povestiri științifico-fantastice
1983 în științifico-fantastic

The Sentinel


9445 Charpentier este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9445 Charpentier este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 2,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

9445 Charpentier


La Zona Metropolitana de Cuernavaca es el área metropolitana formada por la ciudad mexicana de Cuernavaca, su municipio homónimo y 7 municipios más del estado de Morelos. De acuerdo al Censo de Población y Vivienda 2020 por el INEGI, el CONAPO y la SEDESOL, la Zona Metropolitana de Cuernavaca contó hasta ese año con 1,028,589 habitantes lo que la situó en la decimosexta conurbación más poblada de México.

Partes integrantes de la zona metropolitana
La Zona Metropolitana de Cuernavaca está conformada por ocho municipios del estado de Morelos.

Cuernavaca
Cuernavaca es un municipio, Ciudad y capital del estado Mexicano de Morelos, México, ubicada a 85 km al sur de la Ciudad de México y 290 km al norte de Acapulco. De acuerdo con cifras del Censo de Población y Vivienda del INEGI (12 de junio de 2010), el municipio tenía 365.168 habitantes.

Cuernavaca, por su agradable clima y su variedad de flora es considerada como "Ciudad de la Eterna Primavera", mote con el que fue bautizada la ciudad por el explorador Alexander Von Humboldt. Cuernavaca, es el municipio con mayor IDH en el Estado de Morelos y el séptimo de la República Mexicana, lo que la compara con ciudades europeas como Madrid, Cannes, entre otras.

En esta ciudad se encuentran varios lugares y sitios importantes del estado y del país, entre ellos se encuentra el Palacio de Cortes, la Catedral de Cuernavaca (declarada Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO junto con 13 ex conventos y monasterios denominados Primeros monasterios del  en las faldas del Popocatépetl), el Jardín Borda, Teopanzolco, el famoso Hotel Casino de la Selva, entre otros.

Jiutepec
Jiutepec es uno de los municipios en que se divide el estado mexicano de Morelos, es la segunda ciudad más poblaba del estado, ubicada al este de la ciudad de Cuernavaca. Es la segunda ciudad y municipio más poblado del Estado de Morelos. Cabe destacar que en este municipio se encuentra el complejo industrial llamado CIVAC, uno de los más importantes y modernos del país.
Tiene una superficie de 70,45 kilómetros cuadrados, lo que representa el 1,42% de la superficie total del Estado.
Limita al norte con los Municipios de Tepoztlán y Cuernavaca, al sur con los Municipios de Emiliano Zapata y Temixco; al oriente con el Municipio de Yautepec de Zaragoza y al poniente con Cuernavaca y Temixco.

CIVAC (acrónimo de "Ciudad Industrial del Valle de Cuernavaca") está situado en el municipio de Jiutepec en el estado mexicano de Morelos, a 10 minutos al sur de lo que se conoce como el Valle de Cuernavaca. Esta ciudad fue construida para albergar a los trabajadores de la industria.

Con más de 42 años desde su creación en 1966, la Ciudad Industrial del valle de Cuernavaca, CIVAC, es el polo de desarrollo más importante del estado mexicano de Morelos.

Temixco
Temixco es un municipio del estado de Morelos en México. Forma parte del Área Metropolitana de Cuernavaca. Temixco, raíz etimológica que proviene de Te-tl, piedra; Mizton, gato, y de co, en, donde, lugar de, que significa: «En el gato de piedra» o «donde está la piedra del gato».

En este municipio se encuentra el IER UNAM (Instituto de Energías Renovables UNAM), el Aeropuerto Internacional General Mariano Matamoros (Aeropuerto de Cuernavaca).

Emiliano Zapata

Emiliano Zapata es un municipio en el estado de Morelos que integra parte del Área Metropolitana de Cuernavaca. Anteriormente se le conocía al municipio como San Francisco Zacualpan y San Vicente Zacualpan.

En este municipio se encuentra la Central de Abastos, la UTEZ (Universidad Tecnológica Emiliano Zapata) y la famosa localidad artesana, la "Colonia 3 de mayo".

Xochitepec

El municipio de Xochitepec se localiza en el poniente del estado de Morelos a una altura de 1.109 metros sobre el nivel del mar.
Colinda al norte con Temixco, al sur con Puente de Ixtla, al este con Emiliano Zapata y Tlaltizapán y al oeste con Miacatlán.
La superficie total de Xochitepec es de 99,13 kilómetros cuadrados.

Aquí se encuentra el Instituto Tecnológico y de Estudios Superiores de Monterrey, Campus Cuernavaca, una de las instituciones de mayor prestigio a nivel nacional y mundial.

Principales vialidades de la zona metropolitana
 Autopista del Sol (México)
 Boulevard Paseo Cuauhnahuac. (Cuernavaca y Jiutepec)
 Avenida Morelos Sur. (Cuernavaca)
 Avenida Domingo Diez. (Cuernavaca)
 Avenida Lic. Adolfo López Mateos. (Temixco)
 Avenida Palmira. (Cuernavaca, Emiliano Zapata y Temixco)
 Avenida Río Mayo (Cuernavaca):
 Avenida Plan de Ayala (Cuernavaca). (Cuernavaca)
 Avenida Vicente Guerrero. (Cuernavaca)
 Avenida Teopanzolco. (Cuernavaca)
 Eje Norte Sur. (Jiutepec)
 Avenida de los 50 metros. (Jiutepec)
 Avenida Cuauhtémoc. (Cuernavaca)
 Avenida Atlacomulco. (Cuernavaca y Jiutepec)
 Boulevard Benito Juárez. (Cuernavaca).

Referencias

Véase también
 Cuernavaca
 Estado de Morelos
 CIVAC
 Áreas metropolitanas de México

Cuernavaca
Geografía del estado de Morelos
Zona

Zona metropolitana de Cuernavaca


10395 Jirkahorn este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10395 Jirkahorn este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Marek Wolf și Petr Pravec. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 2,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

10395 Jirkahorn


The Aalto University School of Business (; ), is the largest business school in Finland. Founded in 1911, it is the second oldest business school in Finland and one of the oldest business schools in the Nordic countries. The school became part of Aalto University on 1 January 2010. It has been previously known as the Helsinki School of Economics, the Helsinki School of Economics and Business Administration, and during 2010–2012 the Aalto University School of Economics.

The Aalto University School of Business is the first business school in the Nordic countries to have received the Triple Crown accreditation (accreditations from the three largest and most influential business school accreditation organizations: AACSB, AMBA, and EQUIS).

In terms of admissions, the school is considered the most difficult business school in Finland. In 2019, the school had the highest amount of applicants for any higher education program in Finland. It also had the lowest acceptance rate of any business school in the country.

History

The Aalto University School of Business was established in Helsinki in 1904 by the business community and was given the status of a university in 1911. It operated as a private university until 1974 when the state of Finland was given the financial responsibility of the university. Nevertheless, the school has remained autonomous in its administration and internal affairs. Since its founding, 23,000 students have graduated. In 1950, the School of Business moved from Fabianinkatu to Runeberginkatu in Töölö. The school became a part of Aalto University on 1 January 2010 and fully transitioned to its Otaniemi campus in 2019.

Rankings and accreditations
The Aalto University School of Business has been accredited by all three major international organizations that certify business schools (AACSB, AMBA, EQUIS), a "triple-crown" accreditation possessed by only 55 other universities in the world. The school is also a member of the CEMS (Global Alliance in Management Education) and PIM (Partnership in International Management).

Since 2005, the Financial Times has ranked the CEMS program among the top masters in management programs in the world. The Aalto University School of Business is an active member of this joint program. The Financial Times ranked the Aalto University School of Business 29th in the European business school rankings in 2013, 78th in Global MBA programs, and 43rd in Master in Management programs.

Degrees and programmes
The school offers university degrees in economics and business administration at the bachelor's, master's, licentiate, and doctoral levels, along with MBA programmes targeted to business professionals hosted through Aalto University Executive Education.

The school has a two-step program structure, accordingly to the Bologna Treaty, with a three-year bachelor's degree followed by a two-year master's degree. New students start by studying towards a BSc degree in economics and business administration and on completion, are eligible to continue to study for the master's degree. A doctoral degree normally takes four additional years.

Bachelor's programmes
Since 2013, the school offers the following bachelor's programmes (3-year programme, 180 ECTS credits):
 Economics and business administration (in Otaniemi, Espoo, in Finnish)
 Economics (in Otaniemi, in English)
 International business (in Mikkeli, in English).

In economics and business administration, students may choose one of the following as their major: Accounting, business law, economics, finance, information service and management, management, marketing

Master's programmes
The school offers the following master's programmes (2-year programme, 120 ECTS credits):

 Accounting
 Corporate communication
 Creative sustainability
 Economics
 Entrepreneurship and innovation management
 Finance
 Global Management
 Information and service management
 International design business management
 Management and international business
 Marketing
 Strategy
 Yritysjuridiikka (only in Finnish)

Summer programmes
Since 1995, the school has offered a multidisciplinary summer programme called the Information Technology Program (3-month programme, 24 ECTS credits). The school also offers a multidisciplinary Business Master Class summer course (2-week course, 6 ECTS credits).

MBA programs
MBA and executive MBA programs are offered by the Aalto University Executive Education AEE with operations in Helsinki, China, Singapore, South Korea, Taiwan, Sweden and Iran. There is a tuition fee in the MBA program, unlike in the BSc/MSc degree programs. The MBA program is taught through two-week modules by visiting faculty from some of the best business schools in the world, including Emory University, Rutgers Business School, University of South Carolina, Georgetown University, University of California, Concordia University, Queen's University at Kingston, Rotterdam School of Management, Erasmus University, Indiana University, ESADE and INSEAD.

Admissions
Each year, around 400 students are admitted into the bachelor's programmes and around 200 students to the master's programmes. Bachelor's admissions are based mainly on an admissions test (in Finnish) and the nationwide matriculation examination. Non-Finnish speakers and international students have the opportunity to gain admission through the SAT (Scholastic Admissions Test) conducted in English. Applicants with an appropriate bachelor's degree may apply for the master's admission to taking only the degree of Master of Science in economics and business administration.

Partner universities
The Aalto University School of Business has exchange partnerships with over 150 universities on six different continents. Each year, close to 400 students go abroad on their exchange and the school welcomes over 350 incoming exchange students. The school collaborates with the leading business schools in Europe within the CEMS community. Partner schools include Imperial College in the UK, HEC Montréal in Canada, WHU – Otto Beisheim School of Management in Germany, NCCU College of Commerce in Taiwan, Yonsei University in South Korea, Peking University in China, Sophia University in Japan, Duke University, University of South Carolina in the US and Skema Business School and ESCP Business School in France. In the CEMS network, partner schools include HEC Paris, ESADE in Spain, the London School of Economics in the UK and the University of St. Gallen in Switzerland. Comprehensive list of partner schools.

CEMS Master's in international management
The CEMS includes 30 academic institutions from 5 continents, over 70 corporate partners and 4 social partners from around the globe.

The Aalto University School of Business has been a Finnish member of the CEMS network since 1998. Their CEMS corporate partners are Kone and Nokia.

The School of Business offers a master's programme in global management where students can obtain two qualifications: MSc in Economics and Business administration granted by the Aalto University School of Business and CEMS Master's in International Management granted by CEMS, the Global Alliance in Management Education. Most of the CEMS MIM elements are fully incorporated in the Global Management master's programme (120 ECTS).

CEMS MIM has high recognition in the corporate sector. Consistently ranked among the top in the world by the Financial Times, the CEMS MIM unites multinational companies and international-calibre professors from leading universities and business schools.

Partnership in international management
The School of Business is a member of the PIM Network, which consists of 60 business schools worldwide.

Notable alumni

References

External links

Education in Helsinki
Economy of Finland
Business schools in Finland
Universities and colleges established in 1911
1911 establishments in the Russian Empire
School of Business

Aalto University School of Business


هذه قائمة بالأفلام المصرية لعام 2005 مرتبة أبجديا

2005

أفلام إنتاج 2005
0

قائمة الأفلام المصرية سنة 2005


In computing, JIS encoding refers to several Japanese Industrial Standards for encoding the Japanese language.  Strictly speaking, the term means either:
 A set of standard coded character sets for Japanese, notably:
 JIS X 0201, the Japanese version of ISO 646 (ASCII) containing the base 7-bit ASCII characters (with some modifications) and 64 half-width katakana characters.
 JIS X 0208, the most common kanji character set containing 6,879 characters, including 6,355 kanji and 524 other characters (one 94 by 94 plane)
 JIS X 0212, a supplement for JIS X 0208 which adds 5,801 kanji, totaling 12,156 kanji (a second 94 by 94 plane)
 JIS X 0213, which extends JIS X 0208 (two planes)
 JIS X 0202 (also known as ISO-2022-JP), a set of encoding mechanisms for sending JIS character data over transmission mediums that only support 7-bit data.

In practice, "JIS encoding" usually refers to JIS X 0208 character data encoded with JIS X 0202. For instance, the IANA uses the JIS_Encoding label to refer to JIS X 0202, and the ISO-2022-JP label to refer to the profile thereof defined by .

Other encoding mechanisms for JIS characters include the Shift JIS encoding and EUC-JP. Shift JIS adds the kanji, full-width hiragana and full-width katakana from JIS X 0208 to JIS X 0201 in a backward compatible way. Shift JIS is perhaps the most widely used encoding in Japan, as the compatibility with the single-byte JIS X 0201 character set made it possible for electronic equipment manufacturers (such as cash register manufacturers) to offer an upgrade from older cheaper equipment that was not capable of displaying kanji to newer equipment while retaining character-set compatibility.

EUC-JP is used on UNIX systems, where the JIS encodings are incompatible with POSIX standards.

A more recent alternative to JIS coded characters is Unicode (UCS coded characters), particularly in the UTF-8 encoding mechanism.

Encoding comparison
The following table compares the features of the three main encoding schemes for JIS X 0208.

See also
 Japanese language and computers

References

Character sets
Standards of Japan

JIS encoding


Chesapeake Körfezi Köprü-Tüneli veya özgün adıyla Chesapeake Bay Bridge-Tunnel (CBBT) Amerika Birleşik Devletleri'nde, Maryland eyaleti ile Virginia eyaletlerini Atlas Okyanusu kıyısında birbirine bağlayan 37 km (23 mil) uzunluğunda bir köprü. Atlas Okyanusu üzerinde iki orta noktada deniz dibine dalan iki tünel ile bağlantı sağlar. Hampton ve Norfolk kentlerini birleştiren bu köprü ve tünellerin trafiğe açılışı 15 Nisan 1964 tarihindedir. Bu köprüyü bağlayan iki adet tünel sayesinde, tünellerin üzerindeki denizden büyük tonajlı yük gemileri ve transatlantik yolcu gemileri deniz trafiğini aksatmadan yollarına devam edebilmektedirler.

Kaynakça

Köprü-tüneller

Hampton Roads
Virginia'daki köprüler
Virginia Beach
Northampton County, Virginia
Köprü-Tünel
Kuzey Amerika'daki denizaşırı yollar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüneller
Paralı köprüler
Paralı tüneller

1964'te tamamlanan ulaşım altyapısı
1999'da tamamlanan ulaşım altyapısı

Chesapeake Körfezi Köprü-Tüneli


An Panicum laticomum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Panicum laticomum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum laticomum


August Oberhauser, né le  et mort fin  à Merlischachen, est un footballeur international suisse. Il évoluait au poste de défenseur.

Biographie

En club
August Oberhauser est joueur du FC Nordstern Bâle dans les années 1920.

En équipe nationale
International suisse, Oberhauser dispute 20 matchs sans inscrire de but avec l'équipe national suisse de 1924 à 1926.

Le , il dispute son premier match contre la France (victoire 3-0 à Genève).

Il fait partie du groupe suisse médaillé d'argent aux Jeux olympiques de 1924 : il dispute les cinq matchs du tournoi dont la finale perdue contre l'Uruguay.

Son dernier match a lieu le  contre l'Autriche (défaite 1-7 à Vienne) en amical.

Palmarès

En sélection
 Suisse
 Jeux olympiques :
  Argent : 1924.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international suisse
Médaillé d'argent olympique suisse
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1924
Naissance en mars 1895
Naissance en Suisse
Décès en juillet 1971
Décès dans le canton de Schwytz
Décès à 76 ans

August Oberhauser


"People of the Pride" é uma canção da banda britânica de rock alternativo Coldplay. Foi produzida por Max Martin, Oscar Holter, Bill Rahko, Rik Simpson e Daniel Green. Aparece como a sétima faixa do nono álbum de estúdio da banda, Music of the Spheres (2021), e é a única canção do álbum que contém palavrões. Foi lançada nas rádios adult album alternatives nos Estados Unidos como um single promocional do álbum em 7 de março de 2022, e nas rádios modern rock no dia seguinte.

Antecedentes
A letra de abertura da faixa foi originalmente gravada durante as sessões do álbum Viva la Vida or Death and All His Friends (2008) como uma canção centrada no piano intitulada "The Man Who Swears He's God". No entanto, a banda se inspirou em movimentos como o Black Lives Matter e de orgulho LGBT para terminar a faixa. Chris Martin afirmou que a canção "é sobre a política humana. Esta é a política que acredita que todos no planeta possuem o direito de ser eles mesmos. E eu acho que mesmo se você for um velho superstar do soft rock, ou um jovem babaca, você tem permissão para acreditar nisso". A faixa é fortemente composta pelo gênero hard rock, com a banda citando Muse, Depeche Mode e Rammstein como influências. Um lyric video da canção foi publicado ao mesmo tempo que a data de lançamento de Music of the Spheres, em 15 de outubro de 2021. A faixa contém uma amostra do single "Black and Gold" de Sam Sparro de 2008, e um interlúdio usado por Beyoncé durante sua apresentação de "End of Time" no Global Citizen Festival em 2015.

Recepção
"People of the Pride" recebeu avaliações mistas através da crítica. Mikael Wood, do Los Angeles Times, opinou que a faixa faz um lembrete das raízes iniciais do Coldplay na música no qual se inspira na banda Radiohead, mas a chamou de "de longe a pior canção do álbum e a que parece mais deformada pelo toque de Max Martin". Por outro lado, Abby Elizondo, do The Miami Student, elogiou suas letras políticas agressivas, considerando-as especialmente relevantes no cenário político atual.

Videoclipe
Um videoclipe dirigido por Paul Dugdale foi lançado em 15 de março de 2022. Apresenta o áudio original da canção, apresentações ao vivo e efeitos sonoros adicionais. Os visuais incluem animações fazendo acenos para as letras e trechos de sua apresentação ao vivo na Climate Pledge Arena.

Singles de 2022
Canções de 2021
Canções de Coldplay
Singles lançados pela Atlantic Records
Singles lançados pela Parlophone
Canções compostas por Guy Berryman
Canções compostas por Jonny Buckland
Canções compostas por Will Champion
Canções compostas por Chris Martin
Canções compostas por Max Martin
Canções produzidas por Max Martin
Canções com temática LGBT

People of the Pride


L'expression « faire l'amour » peut faire référence à :
 faire l'amour, synonyme de rapport sexuel ;
 Faire l'amour, livre belge de 2002 ;
 Faire l'amour : De la pilule à l'ordinateur, film franco-suédo-américano-nippo-allemand de 1971 ;
 FLA, ou Faire l'amour, film français de 2014 ;
 Mieux vaut faire l'amour, film hongro-italo-autrichien de 1967 ;
 Peindre ou faire l'amour, film français de 2005 ;
 .

Voir aussi

 L'Amour sans le faire

Faire l'amour (homonymie)


Der Prix Danube ist eine Auszeichnung des Slowakischen Fernsehens, die im Rahmen des internationalen Prix Danube Festivals verliehen wird.

Die Awards werden für Fernsehproduktionen, die für Kinder und Jugendliche mit einem Höchstalter von 17 Jahren bestimmt sind, im Zweijahresrhythmus verschiedenen Kategorien verliehen, und zwar:
 Animationen
 Live-Produktionen
 Dokumentarfilme
 Lehrfilme

Im Jahr 2007 waren beispielsweise 218 Filme in der Auswahl der Auszeichnung. Im Jahr 2010 wurde der Preis das 20. Mal vergeben.

Preisträger bzw. Projekte (auszugsweise)
 Tilmann P. Gangloff
 Hänsel und Gretel unter der Regie von Anne Wild
 Sheeplive.eu, slowakisches Projekt zum Schutz im Internet (2006)
 Komm, wir finden einen Schatz in "Die Sendung mit der Maus" von Janosch

Weblinks
 Prix Danube
 Prix Danube auf Slovakia Cultural Profile (englisch)

Slowakische Auszeichnung
Fernsehpreis

Prix Danube


William Sutherland may refer to:

 William Sutherland of Roscommon (died 1715), Member of the Scottish Parliament
 William Sutherland, 17th Earl of Sutherland (1708–1750), Scottish nobleman
 William Sutherland (British Army officer), fought in the American Revolutionary War
 William Sutherland (Northwest Territories politician) (1854–1930), general merchant and political figure in the Northwest Territories, Canada
 William Sutherland (physicist) (1859–1911), Australian physicist
 William Charles Sutherland (1865–1940), Speaker of the Legislative Assembly of Saskatchewan, Canada
 William Garner Sutherland (1873–1954), American osteopath
 William A. Sutherland (California politician) (1874–1935), American lawyer and California State Assemblyman
 William Andrew Sutherland (1849–1908), New York lawyer and politician
 William A. Sutherland (American football) (1876–1969), American football coach and lawyer
 William Henry Sutherland (1876–1945), physician and political figure in British Columbia
 Sir William Sutherland (Liberal politician) (1880–1949), Chancellor of the Duchy of Lancaster
 William Sutherland (Ontario politician) (1926/7–1998), city councillor in North York, Ontario
 Sir William Sutherland (police officer) (1933–2022), British police officer
 Bill Sutherland (1934–2017), Canadian ice hockey player
 William R. Sutherland, better known as Bert Sutherland (born 1936), American technology researcher
 T. Bill Sutherland (born 1942), American theoretical physicist
 William J. Sutherland (born 1956), British conservation biologist

William Sutherland


O esqueleto facial compreende os ossos faciais que podem se anexar para formar uma parte do crânio. O restante do crânio é a caixa craniana.

Na anatomia e no desenvolvimento humanos, o esqueleto facial às vezes é chamado de viscerocrânio membranoso, que compreende a mandíbula e os elementos dermatocranianos que não fazem parte da caixa craniana.

Estrutura
No crânio humano, o esqueleto facial consiste em quatorze ossos da face:

 Concha nasal inferior (2)
 Ossos lacrimais (2)
 Mandíbula
 Maxilar (2)
 Ossos nasais (2)
 Ossos palatinos (2)
 Osso vômer
 Ossos zigomáticos (2)

Crânio

Esqueleto facial


Krivotvorenje umjetničkih djela je postupak stvaranja i prodaje djela koje je lažno pripisano drugom, u pravilu znamenitijem umjetniku. To je iznimno unosan posao, no suvremene tehnike datiranja i analize umjetnina čine identifikaciju krivotvorina danas značajno lakšom i pouzdanijom.

Povijest

Smatra se da ovaj posao star barem 2000 godina. Starorimski su kipari izrađivali kopije grčkih skulptura. Danas se smatra da suvremeni kupci znaju da se ne radi o izvornim djelima. Tijekom klasičnog perioda umjetnine su stvarane kao povijesne reference, religiozna inspiracija ili zbog estetskog užitka. Identitet umjetnika je često bio od male važnosti za kupca.

U vrijeme renesanse slikari su često imali pomoćnike(pripravnike,"šegrte") koji su slikanje izučavali prije svega kopiranjem učiteljevih djela. Slikar bi ta djela potom prodao kako bi naplatio poduku. Neke su od ovih kopija kasnije greškom smatrane za radove samog majstora.

Usponom srednje klase stvorena je velika potražnja za umjetninama. Krajem 14. stoljeća u Italiji su iskopane rimske skulpture, te je ovo još dodatno pojačalo interes za antikvitete, iz čega je pak proisteklo i značajno podizanje vrijednosti spomenutih predmeta. Ovo je porast zahvatilo i djela tada suvremenih umjetnika. Umjetnost je postala robom i shodno tome materijalna je vrijednost djela počela zavisiti i o identitetu pojedinog umjetnika. Kako bi identificirali svoj rad slikari su svoja djela počeli označavati te potpisivati. Kada je potražnja premašila ponudu počelo se s krivotvorenjem oznaka i potpisa značajnih, cijenjenih umjetnika.

U 16. stoljeću imitatori Duererovih grafičkih listova, počeli su na svoje uradke stavljati krivotvorene potpise, kako bi povećali vrijednost svojih radova.Na svojoj gravuri Djevice Marije Duerer je stoga stavio i natpis:"Prokleti nek su oni koji kradu tuđi rad i nadarenost". No čak su i značajni, čuveni umjetnici znali izrađivati i krivotvorine. Godine 1496. Michelangelo je izradio skulpturu usnulog kupida, te ju je pomoću kisele zemlje umjetno patinirao kako bi izgledala što starijom. Prodao ju je trgovcu, Baldassare del Milaneseu, koji ju je pak preprodao Cardinal Riario of San Giorgio koji je kasnije shvatio da se radi o krivotvorini te je tražio povrat svog novca. No Michelangelu je dozvoljeno da zadrži svoj dio novca.

U 20. stoljeću rado su se krivotvorile slike Salvadora Dalia, Pabla Picassa, Paula Kleea, te Matissea.

Krivotvoritelji
U principu 3 su vrste prevaranata. Onaj koji izradi krivotvorinu, onaj koji je proda pod nešto što u stvari nije i onaj koji shvati da se radi o krivotvorini ali je ipak pokuša prodati kao izvorno autentično djelo.

Kopije, replike, reprodukcije i pastiši su često legitimna djela, što pak otežava distinkciju između legalne reprodukcije i čistog falsifikata. Primjerice, Guy Hain koristio je originalne kalupe kako bi odlio nekoliko Rodinovih skulptura, međutim u onom trenutku kada ih je označio signaturom Rodinove izvorne ljevaonice skulpture su postale čiste krivotvorine.

Umjetnici

Krivotvoritelj mora biti upućen u vrstu umjetnina koju pokušava imitirati. Brojni su krivotvoritelji često bili umjetnici koji su se neuspješno pokušali nametnuti tržištu i publici. Ponekad se izvorno djelo posudi ili ukrade vlasniku, kako bi se načinila kopija. Zatim se vlasniku vrati kopija, a izvornik se zadrži i proda. Primjer je ovoga Duererov autoportret koji je do 1805. smatran za njegovo djelo. Slikar je posudio izvornik te je krivotvorinu potom dao vlasnicima. Godine 1805. stvar je raskrinkana jer se na tržištu pojavio izvornik, koji je otkupljen za kraljevsku zbirku.

Trgovci umjetninama
Nedavno su se pojavile tvrdnje da trgovci umjetninama i aukcijske kuće često prihvaćaju krivotvorine, te ih što brže prodaju, kako bi ostvarili dobitak. Ako trgovac naiđe na krivotvorinu, najčešće je vrati prethodnom vlasniku, te tako omogućuje krivotvoritelju da isto djelo pokuša prodati negdje drugdje.

Neki krivotvoritelji pokušavaju svoje radove plasirati pomoću lažne dokumentacije o autentičnosti. Tako je britanski trgovac umjetninama J.D. stvarao lažne dokumente o porijeklu djela, dok je njegov partner J. M., djela izrađivao te je čak umetao slike krivotvorina u arhive prestižnih umjetničkih institucija.

Metode otkrivanja

Najočiglednije krivortvorine često su loše kopije starih slika, Krivotvoritelj najčešće kombinira elemente s nekoliko već poznatih slika. Često se izostave tipične osobine rada umjetnika čije se djelo želi simulirati, ili se na slici javljaju anakroni detalji, kako bi se poduprle tvrdnje da se radi o nešto drugačijoj verziji neke čuvene slike. Da bi se identificiralo rad vještog, iskusnog krivotvoritelja koriste se suvremene znanstveno zasnovane tehnologije i postupci.

Tehnike pregleda djela
Pažljiv i sustavan pregled krivotvorine (ponekad zvan Morellianska analiza) najčešće je dovoljan da bi se ista identificirala. Na primjer na skulpturi možemo naići na tragove suvremenih alata, kod slika najčešće na novije sintetske pigmente koji nisu korišteni u vrijeme pretpostavljanog nastanka slike. Neki pak krivotvoritelji ne koriste tipičan način rada umjetnika čiji rad žele imitirati. Slike se pokušava na umjetan način postarati, ili se primjerice na slici na dasci izbuše rupe koje imitiraju crvotočno drvo.

Pri pokušaju autentifikacije nekog djela stručnjaci također provjere i njegovu provinijenciju. Ako se ista ne može ustanoviti, te nema dokumentacije koja bi potvrđivala povijest vlasništva, može se sumnjati na krivotvorinu. Također i neke druge tehnike krivotvorenja mogu indicirati da slika nije autentična:
 Okvir, bio star ili nov, u slučaju da je na njemu intervenirano, a kako bi djelo izgledalo izvornijim.
 kako bi sakrili nedosljednosti i manipuliranje krivotvoritelji često na stražnju stranu slike zalijepe papir, star ili nov, ili rezanjem smanjuju sliku.
 Suvremene etikete također upućuju na moguću krivotvorinu, osim ako nisu iz istog vremena kao i slika.
 Dok restauratori legitimno koriste nove blind rame, nova blind rama i staro platno mogu upućivati i na krivotvorinu.
 Rupe od starih čavala, ili tragovi postavljanja platna na stražnjoj strani, mogu upućivati na to da je slika bila uklonjena iz okvira, te ponovo postavljena u novi ili izvorni okvir.
 Signature na slici ili grafici, a koje nisu u skladu sa samim djelom

Forenzičko propitivanje autentičnosti

Ako pregled slike nije dao zadovoljavajući rezultat, istražitelji će koristiti neku od sljedećih tehnika:
 C-14 datiranje, koristi se za objekte stare do 10 000 godina.
 Prisutnost olovne bijele boje upućuje da je objekt star do 1600 godina".
 Gamagrafija se koristi za dokazivanje prisutnosti starijeg rada ispod onog novog. Ponekad slikari ponovo koriste svoje stare slike kao podlogu za nove, no ako ispod slike koja je u stilu 17.  stoljeća, nađemo sliku koja se datira u 19. stoljeće, to upućuje na krivotvorinu.
 difrakcija x zraka (XRD) se koristi za analizu komponenti koje čine slikarske boje (the object bends X-rays) is used to analyze the components that make up the paint an artist used, and to detect pentimenti (see image, right).
 Florescencija x zraka (XRF) nam može ukazati sastav metala od kojeg je skulptura, ili koje su boje korištene na slici, te koja je njihova čistoća, odnosna odgovaraju li pretpostavljenom vremenu nastanka slike

Digitalno propitivanje autentičnosti
Statistička analiza digitalnih fotografija umjetničkih slika nova je metoda otkrivanja krivotvorina.Koristi se tehnika znana kao wavelet dekompozicija.

Poznati slučajevi

Krivotvotitelji su uvijek bili dragi medijima i javnosti, te su često prikazivani kao žrtve tržišta umjetninama. Neki su objavili i vlastite biografije, o nekima su pisali drugi, a o nekima su snimljeni i filmovi.

Neki od krivotvoritelja i prevaranata koji su bili zapaženi u medijima:
 Nizozemac Han van Meegeren(1889. – 1947.), nakon 1945. postao poznat po krivotvorenju Vermeerovih slika, kako je jednu od krivotvorina prodao Hermanu Goeringu nakon rata je optužen za suradnju s okupatorom, te je priznao da se radilo o krivotvorini
 Mađar Elmyr de Hory (1906. – 1976.), postao je poznat krajem 1960-ih, izradio stotine slika u maniri  Deraina, van Dongena, Matissea, Modigliania i iznad svega Picassa, o njemu je  Orson Welles snimio film F wie Fälschung
 Lothar Malskat (1913. – 1988.), kao restaurator izrađivao lažne gotičke zidne slike (Schleswiger Dom, Lübecker Marienkirche)
 zlatar Reinhold Vasters(1827. – 1909.), radio je nakit u renesansnom stilu, Victoria i Albert muzej u Londonu 1979. nabavio više od 1000 njegovih nacrta za predmete -istina je izišla na vidjelo tek 60 godina nakon njegove smrti, o njegovom radu pisalo je više autora, samo Metropolitan Museum posjeduje 45 njegovih krivotvorina.
 Tom Keating (1917. – 1984.), iz Londona, pokušao upisati studij umjetnosti, te se kako nije uspio odao krivotvorenju, kada je raskrinkan priznao je svoj rad,1977. su zbog lošeg mu zdravlja optužbe protiv njega odbačene. Kasnije snimio tv seriju o radu velikih slikara i njihovim tehnikama, za što je i nagrađen.Pretpostavlja se da je krivotvorio više od 2000 slika pripisanih najmanje stotini autora (François Boucher, Edgar Degas, Jean-Honoré Fragonard, Thomas Gainsborough, Amedeo Modigliani, Rembrandt, Pierre-Auguste Renoir i Kees van Dongen samo su neki od autora). O svom radu napisao je knjigu The Fake's Progress.
 Tony Tetro, znan i kao jedan od najvećih američkih krivotvoritelja djela suvremene umjetnosti, djelovao 1970-ih i do sredine 1980-ih godina.
 Christian Goller, od 1970-ih radio krivotvorine starih majstora, Cleveland Museum of Art kupio je njegovu krivotvorinu u stilu Mathiasa Grünewalda
 Nijemac Konrad Kujau krivotvorio je dnevnike Adolfa Hitlera, prodao ih je dnevniku Stern za 9.300.000 dem.

Slučajevi do godine 2000-e

 2005. pojavilo se izdanje Galileo Galilei knjige Sidereus Nuncius, s do tada nepoznatim crtežima u tušu, proglašeno za senzacionalno otkriće, no 2012. ustanovljeno da se radi o krivotvorini koju je na tržište plasirao Marino Massimo De Caro talijanski antikvar.
 Wolfgang Beltracchi Nijemac optužen 2011 za krivotvorenje djela više znamenitih umjetnika, uz zaradu od 16.000.000 eura(krivotvorio između ostalih i djela Max Ernsta, Heinrich Campendonka, Fernand Légera i Kees van Dongena).
 Takozvani "Španjolski majstor", kojeg do danas nije utvrđen identitet, krivotvorio antičke bronce. Poznato je najmanje 9 njegovih krivotvorina - u principu je radio biste i glave. Prema istrazi porijeklo ovih krivotvorina bila bi južna Španjolska.

Dodatna literatura
 Craddock, P. Scientific Investigation of Copies, Fakes and Forgeries, Oxford 2009.
 Klaus Ahrens, Günter Handlögten: Echtes Geld für falsche Kunst. Remchingen 1992, .
 Ausstellungskatalog: Fälschung und Forschung Hrsg.: Museum Folkwang, Essen, und Staatliche Museen Preußischer Kulturbesitz, Berlin, .
 Andreas Beck: Original - Fälschung? Bildgebende Verfahren bei der Diagnostik von Kunstwerken. Schnetztor-Verlag GmbH, Konstanz 1990, .
 Henry Keazor: Täuschend echt! Eine Geschichte der Kunstfälschung, Darmstadt 2015, .
 Brian Innes: Prijevare i krivotvorine, Mozaik knjiga, Zagreb, 2006.
 Schuller,S. FORGERS, DEALERS,EXPERTS Strange Chapters in The History of Art ,New York 1960. (online)
 Godley,J. Han van Meegeren : Master Art Forger,New York 1951. (online)

Vanjske poveznice
 Zbirka krivotvorina MUP
 Fälschermuseum Wien
 FAKE. Das Phänomen der Fälschung (in) der Kunstgeschichte, Arthistoricum.net
 Niklas Maak: Fälschungsskandal: Alles wirklich schön - aber leider nicht echt, FAZ.net 16. rujna 2010, pristupljeno 11. listopada 2010
 Tina Öcal: L.I.S.A.Lecture | Kunstfälschung am Beispiel des Falls Beltracchi, L.I.S.A. – Das Wissenschaftsportal der Gerda Henkel Stiftung, 10. studenoga 2012., pristupljeno 27. studenoga 2012.
 Georgios Chatzoudis: Interview mit Henry Keazor und Tina Öcal, L.I.S.A. – Das Wissenschaftsportal der Gerda Henkel Stiftung, 3. prosinca 2012., pristupljeno 16. veljače 2014.
 A History of Art Forgery.
 Judging the Authenticity of Prints by The Masters. tekst povjesničara umjetnosti David Rudd Cyclebacka
 Museum Security Network
 Promišljeno stvaranje zbirke: Krivotvorine
 Can science help solve art crime?
 Čuveni krivotvoritelji
 Art Signature Dictionary, One of the largest collections of counterfeit art Više od 4000 fotografija krivotvorenih slika i potpisa više od 300 znamenitih umjetnika.

Izvori

Umjetnost
Krivotvorine

Krivotvorenje umjetničkih djela


Capul profesorului Dowell () este un roman științifico-fantastic de Aleksandr Beleaev.

Prezentare

Chirurgul Kern grăbește moartea profesorului Dowell deoarece dorește să se folosească de ideile acestuia. Angajata sa, Marie Laurent, descoperă în laboratorul lui Kern capul lui Dowell menținut în viață cu ajutorul aparatelor pentru a-i furniza lui Kern ipoteze în știința medicală. Ajutată de fiul lui Dowell, Arthur, ea dorește să pună capăt experimentului ciudat și să-l demaște pe Kern.

Traduceri în limba română
 Capul profesorului Dowell (1925), traducere de V. Probeanu și M. Cardaș. Publicat în Aleksandr Beleaev - Omul-amfibie, Opere alese I, Editura Tineretului, colecția Cutezătorii, București, 1962.

Ecranizări
Romanul a fost adaptat într-un film în 1984 sub titlul Testamentului profesorului Dowell de către regizorul Leonid Menaker.

Note

Legături externe
Professor Dowell's Head la WorldCat.

Romane din 1925
Romane științifico-fantastice
Romane rusești
Romane sovietice
Romane de Aleksandr Beleaev
1925 în științifico-fantastic

Capul profesorului Dowell


El urmetazoo (urmetazoa, del prefijo en alemán ur- «original, primitivo, arquetípico» y del griego μετα-ζωα, metazoa, «animal») es el hipotético último ancestro común de todos los animales. Quizá el primer urmetazoo fuera acuático, pero más allá de esto su forma es difícil de determinar, ya que se han planteado diferentes hipótesis y la discriminación mediante el método científico entre estas hipótesis es difícil debido a que las relaciones entre los filos animales no se han resuelto del todo.

Teoría colonial
La mayoría de los biólogos creen en la teoría colonial del origen de los animales, es decir, a los animales se los considera como un producto de la evolución a partir de colonias de eucariotas flageladas. Los parientes unicelulares más próximos de los animales propiamente dichos (Metazoa) son los coanoflagelados y tienen un collar muy similar al de los coanocitos de las esponjas. En determinaciones moleculares se coloca a los animales en un supergrupo llamado opistocontos, que también incluye los coanoflagelados, hongos y algunos protistas parásitos pequeños. El nombre viene de la localización posterior del flagelo en las células móviles, como la mayoría de los espermatozoides de los animales, mientras que otros eucariotas tienden a tener flagelos anteriores.

Alrededor de 800 millones de años atrás, durante el período Criogénico, es probable que se haya dado la transición de un sistema colonial de flagelados al urmetazoo, el primer pluricelular de filozoa, a través de la innovación y aparición de moléculas de adhesión celular, sistemas de complejos inmunes y la apoptosis programada dentro de los planes de desarrollo. Mientras tanto, para Nielsen (2008) el primer pluricelular de filozoa debió haber tenido una configuración muy parecida a la blastaea de Haeckel, a la que ha llamado la choanoblastaea.

Hipótesis

Las cinco hipótesis principales giran en torno a las embriogénesis de los animales más simples y arcaicos, pues la mayoría de las larvas plánulas de los cnidarios (hipótesis de la plánula), las larvas de las esponjas o la configuración simple de los placozoos (hipótesis de la plácula) recuerdan las posibles organizaciones coloniales de células flageladas que pudieran haber dado la configuración original del urmetazoo. En la actualidad el debate está fuertemente centrado en si este ancestro primordial fue un animal parecido a un ctenóforo, una esponja o a un placozoo. En parte, este problema se debe a la emergencia de nuevas tecnologías de análisis molecular que parecen indicar que las esponjas son parafiléticas, es decir, no son tan basales en el árbol filogenético, como antes se creía.

Hipótesis de la gastraea
Ernst Haeckel, en un ejemplo muy parecido a la gastrulación por invaginación, sostenía que el urmetazoo se trataba de una esfera de células hueca parecida a una blástula que, al doblarse de un solo polo hacia dentro, formaría una gastrea, como comúnmente se forma la gástrula en la mayoría de los triblásticos. El problema con esta teoría es que prácticamente todos los animales de la base del árbol filogenético presentan gastrulación por ingresión, salvo una sola especie de esponja calcárea encontrada hasta ahora.

Hipótesis de la plácula
Propuesta por Otto Bütschli, la hipótesis de la plácula es una versión modificada de la gastrea de Heckel, donde el urmetazoo en lugar de ser una esfera hueca es un disco de dos capas, muy parecido a la anatomía de un placozoo, que al curvarse sobre sí misma en torno a un punto central daría como resultado una cavidad interna o arquenteron.

Hipótesis de la bilaterogastraea
La hipótesis de Gösta Jägersten es muy parecida a la hipótesis de la plácula de Bütschli, con la salvedad de que el disco embrionario, en lugar de curvarse en torno a un punto central, lo haría en torno a una línea central que siguiera una parte de la trayectoria del eje longitudinal. De esa forma se puede insinuar la inclusión de los bilaterales a un mismo ancestro inmediato común compartido con los radiales.

Hipótesis de la fagocitela
Iliá Méchnikov, desde los tiempos de Haeckel, ya había observado que las embriogénesis de los animales más básicos del árbol filogenético no mostraban gastrulación por invaginacion. Méchnikov, uno de los primeros en proponer la teoría colonial, al observar las migraciones celulares dentro de la matriz gelatinosa de proterospongia, planteó que el urmetazoo era una esfera hueca que se iba rellenando por migración de células desde las paredes externas al interior de forma más o menos desordenada.  Mechnikov le nombró parenquimela, pero en 1886 cambió su nombre a fagocitela debido al impacto que le causó el descubrimiento de los fagocitos.

Hipótesis de la plánula
Para Ray Lankester, el urmetazoo podría ser algo parecido a la larva plánula de los cnidarios sin llegar nunca a la etapa sesil, es decir, una esfera hueca que, teniendo una gastrulación por ingresión o deslaminación, alcanzaría la madurez sexual y la reproducción sin necesidad de llegar a otros estados. De esa manera, el resto de los animales divergiría a partir del estado paedomórfico de una larva de cnidarios.

Problemas para la determinación
Para Schierwater, la dificultad de la determinación del urmetazoo radica en problemas tales como una escasez de caracteres morfológicos útiles, distinguir la calidad de estos caracteres sobre otros, el desconocimiento del momento de las relaciones y divergencia exacta entre diploblásticos y triploblásticos, el desconocimiento del número necesario de muestras taxonómicas para determinar relaciones filogenéticas, comparar muestras moleculares cortas de los caracteres que se creen importantes frente a realizar secuencias largas, encontrar cuáles son los algoritmos correctos para procesar los datos de los caracteres y encontrar una solución al problema de la financiación de estas investigaciones.

Véase también
Proterospongia
Metazoa
Eumetazoa
Urbilateria
Último antepasado común universal

Notas

Referencias

Animalia
Evolución
Genealogía genética

Urmetazoo


Fra surrealisme til samba er en dansk dokumentarfilm med ukendt instruktør.

Handling
Kulturen skifter ansigt og form gennem århundredet. Fra det abstrakte over Storm P. til store arkitekter og porno.

1. Tid til reklamer
2. Surrealismen chokerer Danmark
3. Boligdrøm til moderne mennesker
4. Københavns vilde natteliv
5. National bølge skyller frem
6. Storm P. - sin egen kunstart
7. Dansk design skaber møbelkunst
8. Rindals kamp mod kulturen
9. Havfruemord og andre happenings
10. Pornoen slipper løs
11. Solvognens julemænd
12. Jørn Utzons australske mesterværk
13. Dansk samba i pinsesolen

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Fra surrealisme til samba


Egyxos er en italiensk animeret tv-serie med 26 afsnit produceret af De Agostini Publishing, DeA Kids, Planeta Junior og Musicartoon. Det har været sendt i hjemlandet på Super! siden 22. februar 2015. Serien sendes i USA på Cartoon Network. I Latinamerika sendes serien på Nickelodeon og i Danmark sendes den på DR Ramasjang.

Plot

Historien fortæller om Leo's eventyr, en dreng der har en ægte passion for de gamle egyptere. Han skal ud over problemerne hos en normal teenager overveje farerne ved den parallelle verden af "egyxos", som er opdelt i to hære: den gyldne hær og den sorte hær. Leo går ind i egyxos takket være Ra-armbåndet, som har indbygget, ud over de generiske tre sten med vand, luft og ild, Ra's øje, en sten af kosmisk og enorm kraft, der kan gøre endnu en begynder i en ægte egyxos kriger.

Eksterne henvisninger

Animerede tv-serier fra USA
Tv-programmer fra Nickelodeon

Egyxos


ඕනෑම බලයක් ක්‍රියා කරන්නේ යම් පෘෂ්ටයක් මතය. එවැනි බලයක් එම බලය යෙදෙන වර්ගපලයෙන් බෙදු විට, වර්ගපල ඒකකයක් මත ක්‍රියා කල බලය හෙවත් පීඩනය ගණනය කරගත හැක. ඒ අනුව එකක වර්ගපලයකට අභිලම්බව ක්‍රියාකරන මධ්‍යන්‍ය බලය පීඩනය ලෙස අර්ථ දැක්වේ.

විද්යාවෙහි පීඩනය යනු කුමක්ද?

පීඩන අර්ථ දැක්වීම
විද්යාවේදී පීඩනය යනු එක් ඒකකයකට බලයේ මිනුමක් වේ. පීඩනය SI ඒකකය වන පැස්කල් (Pa), N / m 2 ට සමාන වේ.

මූලික පීඩන උදාහරණය
ඔබ වර්ග 1 ක් (1 m 2 ) ට වඩා බෙදී ඇති බලයෙන් 1 නියොට්නයක් (1 N) නම්, ප්රතිඵලය 1 N / 1 m2 = 1 Pa මෙහි බලය උපකල්පනය කෙරේ මතුපිට දෙසට.

ඔබ බලයේ ප්රමාණය වැඩි වුවද, එම ප්රදේශය පුරාවට භාවිතා කළ විට, පීඩනය ප්රකාරව වැඩි වනු ඇත. 5 වර්ගයේ බල පරාසයක්ම බෙදා හරින 5 N බලයක් වනු ඇත 5 Pa. කෙසේ වෙතත්, ඔබ බලය පුළුල් කළහොත්, පීඩනය වැඩිවීම සඳහා ප්රතිලෝම අනුපාතය වැඩි වේ.

ඔබ වර්ග කිලෝ මීටර් 2 කට වඩා බෙදා හරිනු ලැබුවහොත් ඔබට N / 2 m 2 = 2.5 N / m 2 = 2.5 Pa ලබා දෙනු ඇත.

පීඩන ඒකක
බාර්එකකට SI ඒකකයක් නොවන නමුත් පීඩනයකදී මෙට්රික් ඒකකයක් පවතී. එය 10,000 Pa ලෙස අර්ථ දැක්වීය. එය 1909 දී බි්රතාන්ය කාලගුණ විද්යාඥ විලියම් නේපියර් ෂෝ විසින් නිර්මාණය කරන ලදී.

වායුගෝලීය පීඩනය , පෘථිවිය ලෙස නිරූපනය කරනු ලබන්නේ පෘථිවි වායුගෝලයේ ඇති පීඩනයයි. ඔබ වායුගෝලයේ පිටත සිටගෙන සිටින විට, වායුගෝලීය පීඩනය යනු ඔබේ ශරීරයේ ඉහළට ඉහලින් හා වටා ඇති මුළු වාතයේ සාමාන්ය බලයයි.

මුහුදු මට්ටමේ වායුගෝලීය පීඩනය සඳහා සාමාන්ය අගය 1 වායුගෝලයක් ලෙස හෝ 1 atm.

මෙය භෞතික ප්රමාණයේ සාමාන්යයක් වන බැවින්, ප්රමාණාත්මකව මැනීමේ ක්රමවේදයන් මත පදනම්ව කාලය මැනිය හැක, හෝ වායුගෝලයේ සාමාන්ය පීඩනයට ගෝලීය බලපෑමක් ඇති කළ පරිසරයේ සැබෑ වෙනස්කම් නිසා විය හැකිය.1 Pa = 1 N / m 2

1 බාර් = 10,000 Pa

1 atm ≈ 1.013 × 10 5 Pa = 1.013 bar = 1013 millibars

පීඩනය වැඩියි
බලය පිළිබඳ පොදු සංකල්පය බොහෝ විට එය වස්තුවක් විඤ්ඤාණිත ආකාරයකින් ක්රියා කරන ආකාරයටම සලකනු ලැබේ. (මෙය සැබැවින්ම හැකි පරිදි බොහෝ විශේෂිත අවධානයක් යොමු කිරීමට හා නොසලකා හැරීමට අප විශේෂිත අවධානයක් යොමු කිරීමට හා අප නොසලකා හරිනු ලබන සංසිද්ධි හුවා දැක්වීමට උත්කෘෂ්ට මාදිලි නිර්මාණය කරන විට විද්යාත්මක හා බොහෝ විශේෂයෙන් භෞතික විද්යාවකි.) මෙම විචල්ය ප්රවේශය නම්, බලයක් ක්රියාත්මක වන බවක් කියන්නාක් මෙන් බලයක් ක්රියාත්මක වන බව පෙන්වා දෙන බලවේගයේ දිශාව දැක්වෙන ඊතලයක් ඇදගෙන, එම අවස්ථාවේ දී බලය ක්රියාත්මක වනවා සේ ක්රියා කරන්නෙමු.

යථාර්ථය නම්, දේවල් කිසිසේත්ම එතරම් සරල නැත. මා අතට ලීවරයක් තල්ලු කළහොත් බලය සැබවින්ම මගේ අතට බෙදාහරින අතර, එය ලීවරය හරහා බෙදාහරින ලීවරයට තල්ලු කරයි. මෙම තත්වය තුල වඩාත් සංකීර්ණ දේවල් සිදු කිරීම සඳහා බලවේගය හරියටම ඒකාකාරව බෙදා හරිනු නොලැබේ.

පීඩනය පැමිණෙන්නේ මෙයයි. භෞතික විද්යාඥයින් විසින් භූමි ප්රදේශයක් පුරා බලයක් බෙදී ඇති බව හඳුනා ගැනීමට පීඩනය පිළිබඳ සංකල්පය යොදාගනී.

විවිධාකාර සන්දර්භයන් තුළ පීඩනය ගැන කතා කළ හැකි වුවද, සංකල්පය විද්යාව තුල සංකල්පය සාකච්ජා වූ මුල්ම ආකෘතිය වූයේ වායූන් සලකා බැලීම හා විශ්ලේෂණය කිරීමයි. 1800 ගණන්වල දී තාප ගති විද්යාව විද්යාව ක්රමානුකූලව හැඩගැස්වූයේ, රත් වූ විට වායූන් විසින් ඒවායේ ඇති වස්තුවට බලයක් හෝ පීඩනයක් යොදන බවය.

1700 ගණන්වල යුරෝපයේ ආරම්භ කරන ලද උණුසුම් වායු බැලුනයන්වල උෂ්ණත්වය ඉහළ යාම සඳහා උණුසුම් වායුව භාවිතා කරන ලද අතර චීන හා අනෙකුත් ශිෂ්ටාචාරයන් මීට පෙර ඒ හා සමාන සොයාගැනීම් සිදු කර ඇත. 1800 ගණන්වල ද වාෂ්ප එන්ජිම නැරඹීම (ආශ්රිත රූපයේ දැක්වෙන පරිදි) දැක ගත හැකි විය. යාන්ත්රික චලිතයක් උත්පාදනය කිරීම සඳහා බොයිලේරු තුළ ගොඩනගනු ඇති පීඩනය භාවිතා කරනුයේ, ගංගා බෝට්ටුවක්, දුම්රිය හෝ කර්මාන්තශාලා යනාදිය ගෙනයාමේ අවශ්යතාවය ය.

මෙම පීඩනයට භාජනය වූ වායූන් පිළිබඳ චාලක සිද්ධාන්තය මගින් විද්යාඥයන් විසින් අවබෝධ කරගත් අතර, වායුවේ වායුන් විශාල සංඛ්යාවක් (අණු) අඩංගු නම්, එම පීඩනය මගින් එම අංශු සාමාන්ය චලිතය මඟින් භෞතිකව නිරූපණය කළ හැකිය. මෙම ප්රවිෂ්ටය පැහැදිලි කරන්නේ, උෂ්ණත්වය සහ උෂ්ණත්වය පිළිබඳ සංකල්පයට ආසන්නව බලපාන අන්දමට, චාලක න්යාය භාවිතයෙන් අංශු චලිතයක් ලෙස අර්ථ දැක්වේ.

පීඩනය


An Pterostylis arfakensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni David Lloyd Jones och Mark Alwin Clements. An Pterostylis arfakensis in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterostylis

Pterostylis arfakensis


1976 Yaz Olimpiyatları'nda okçuluk müsabakaları iki kategoride düzenlendi. Bu modern olimpiyatlardaki ikinci okçuluk yarışmasıydı. Okçular 4 farklı hedefe (erkekler 90, 70, 50 ve 30 metre, kadınlar 70, 60, 50 ve 30 metre) 288 ok atışı yaptılar.

Madalyalar

Madalya tablosu

Sonuçlar

Erkekler
Yarışmalara 24 ülkeden 37 sporcu katılmıştır.

Kadınlar
Yarışmalara 16 ülkeden 27 sporcu katılmıştır.

Dış bağlantılar
 sport-reference.com'da 1976 Yaz Oyunları'nda okçuluk

Okçuluk
Olimpiyatlarda okçuluk

1976 Yaz Olimpiyatları'nda okçuluk


Los Castellares es un yacimiento prerromano situado en un cerro superior, muy próximo a las Hoces del río Mira y a la Hoya Hermoso, en el término municipal de Mira. Su utilización pudo ser durante el periodo del ibérico pleno, es decir, entre el  hasta el II-I A.D.C

Los factores que condicionan la función y el establecimiento de un asentamiento ibérico son diversos: posibles vías de comunicación, la topología, la visibilidad, la proximidad a los cursos de agua, los recursos del suelo etc. En el caso de los Castellares todo parece indicar que tendría una función tanto de explotación del medio, como también de carácter estratégico. Su economía pudo basarse en la combinación de la explotación agrícola y pastoreo, u otras actividades como la minería o la recogida de madera. Su carácter estratégico le vendría por estar situado en un punto de amplio control visual y de posibles vías de comunicación naturales.

En la actualidad los restos constructivos son muy escasos, el elemento más destacado es la utilización de una gran roca del lugar como elemento de construcción.

Desde lo alto de Los Castellares las vistas panorámicas son de una inmensidad espectacular: Hoces del río Mira, Hoya Hermoso, montes y pinos, el infinito, el sosiego, la paz.

Yacimientos arqueológicos de la provincia de Cuenca

Yacimiento íbero de Los Castellares


Le Tour d'Andalousie 2022 (officiellement : Ruta Del Sol Vuelta Ciclista a Andalucía 2022) est la  édition de cette course cycliste sur route masculine. Il a lieu du 16 au  en Andalousie, dans le sud de l'Espagne. Il se déroule sur cinq étapes entre Ubrique et Chiclana de Segura sur un parcours de  et fait partie du calendrier UCI ProSeries 2022 (deuxième niveau mondial) en catégorie 2.Pro.

Équipes participantes
22 équipes participent à ce Tour d'Andalousie - 12 WorldTeams et 10 ProTeams :

Étapes

Déroulement de la course

étape

étape

étape

étape

étape

Classements finals

Classement général final

Classements annexes

Classement par points

Classement de la montagne

Classement par équipes

Classement UCI
La course attribue des points au Classement mondial UCI 2022 selon le barème suivant :

Évolution des classements

Notes et références

Liens externes

2022
Cyclisme en Espagne en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en février 2022

Tour d'Andalousie 2022


Aceasta este o listă de porecle ale politicienilor români:

 Nicolae Ceaușescu: Ceașcă
 Elena Ceaușescu: Bufnița, Codoi,
 Nicu Ceaușescu: Prințișorul
 Ion Iliescu: Bunicuța
 Traian Băsescu: Zeus
 Emil Constantinescu: Țapul
 Viorel Hrebenciuc: Guzganul rozaliu
 Dan Voiculescu: Varanul
 Ion I. Brătianu: Cartof. S-a întors în țară, după Revoluție, și și-a înființat un partid, promițînd alegătorilor că, odată ales, toți cartofii din România vor atinge proporții gigantice, de unde și porecla.

Note

Vezi și
 Listă de porecle ale statelor SUA

Porecle
Porecle

Listă de porecle ale politicienilor români


An Arisaema utile in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker ngan Heinrich Wilhelm Schott. An Arisaema utile in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema utile


La rue Marcel Buts (en néerlandais : Marcel Butsstraat) est une rue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre qui va de l'avenue Père Damien à la rue François Gay sur une longueur totale de .

Historique et description

Son nom vient de Marcel-Florent Buts, militaire domicilié dans la rue du Duc voisine, mort le  lors de la campagne des 18 jours,  (Seconde Guerre mondiale). Il est inhumé au cimetière communal de Woluwe-Saint-Pierre.

Situation et accès

Courte voie reliant la rue François Gay à l'avenue Père Damien, la rue Marcel Buts se compose de deux tronçons reliés l'un à l'autre selon un angle obtus. Le premier, long d'une trentaine de mètres, se situe dans le prolongement de la rue Jean-Gérard Eggericx. Il est réalisé vers 1909 par l'architecte Fernand Conard et devait se prolonger jusqu'à l'avenue de Tervueren, un projet qui ne fut jamais concrétisé. Le second, long d'une septantaine de mètres, résulte de l'élargissement, approuvé par l'arrêté royal du , d'une partie d'un ancien chemin vicinal, le Vloedgroebbe, qui menait anciennement de la rue du Duc à la rue du Bémel.

Inventaire régional des biens remarquables

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975 (page 31)

Rue à Woluwe-Saint-Pierre

Rue Marcel Buts


Hiroto Yamada (født 7. marts 2000) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Cerezo Osaka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroto Yamada


Gurískaya , es una stanitsa del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar, en Rusia. Se sitúa en la orilla izquierda del río Pshish, afluente del Kubán, 24 km al suroeste de Beloréchensk y 64 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 334 habitantes en 2011.

Pertenece al municipio Chernígovskoye.

Historia

La localidad fue fundada en 1864. Debe su nombre a la milicia guriana, que participó en la Guerra del Cáucaso. Hasta 1920 pertenecía al otdel de Maikop del óblast de Kubán.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Бжедуховская.
S. Vajrin «Биографии кубанских названий (популярный топонимический словарь Краснодарского края)», учебное пособие; Krasnodar-Armavir, 1995, 78 páginas , pág. 26
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1864

Gurískaya


An Oberonia ensifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni James Boughtwood Comber. An Oberonia ensifolia in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia ensifolia


Afrikansk skovstork (Mycteria ibis) er en subsaharisk storkefugl.

Eksterne henvisninger
  Netfugl.dk
  Avibase - the world bird database

Storkefugle
Skovstork

Afrikansk skovstork


Pålsjö slot er et svensk slot i Helsingborg (Helsingborg kommune) i Skåne. Det ligger ved Pålsjö-skoven.

Historie
Navnet Pålsjö forekommer første gang i en handel fra 1491, på det tidspunkt under navnet Pawelskiøb. Den nuværende bygning blev opført i perioden 1676-79, men har sin oprindelse i middelalderen. Den første kendte ejer var Steen Basse Torbensen Bille, til Søholm, der døde i 1520. Gården var i det 1600-tallet en fæstegård under Vegeholms slot, men i anden halvdel af århundredet blev ejendommen frikøbt fra Vegeholm. I den danske periode gik godset under navnet Paafuels Kiöf, men i 1660'erne forsvenskedes dette til Påvelsköp. Senere benævntes godset Pålsjö gård eller Stora Pålsjö. Gården blev ødelagt under den Skånske Krig 1676-79, men blev kort herefter genopført af Helsingborgs borgmester, Magnus Paulin, og dette byggeri udgør stammen i det nuværende slot. Under slaget ved Helsingborg havde Magnus Stenbock sit hovedkvarter på slottet.

Slotsparken i fransk stil blev grundlagt i 1760'erne og er udførligt beskrevet i et dokument fra 1771. Parken var ifølge dette dokument opdelt i 14 områder, der var omgivet af forskellige frugtbærende hække, formklippede hække og roser. Inde i de enkelte områder fandtes et væld af blomster. I parken fandtes der ikke mindre end 377 frugttræer, importeret fra Spanien og Holland, og man finder nøddehække, vindruer, jordbær, asparges og krydderurter. Avnbøgalleen, som strækker sig fra slottet i retning mod Øresund og Landborgen, blev plantet i 1763. Køkkenhaven blev sandsynligvis anlagt af den daværende ejer Michael Andreas Cöster, der også Pålsjö fajancefabrik ved siden af ejendommen i 1765. Cöster havde i 1759 fået godset i gave af sin mor, Öllegård Maria Broomé. Fajancefabrikken blev imidlertid nedlagt allerede i 1774, efter at Cöster var kommet i økonomiske problemer.

Ved en ombygning i 1869 under ledelse af den danske arkitekt Christian Abraham blev det gamle valmede tag udskiftet med et sadeltag med trappetrinsgavle, og tårnet blev forsynet med en kuppel i nyrenæssancestil. Blot få år senere, i 1873, blev tårnet ombygget og fik trappetrinsgavle. Slottet ejedes i en lang periode af slægten Follin, men også slægter som Paulin, Gyllenskiepp, Pihl og ovennævnte Cöster har ejet det. I 1910 begyndte man at kalde bygningen for Pålsjö slot, hvilket man gjorde frem til 1923, hvor man igen kaldte det Stora Pålsjö. Slottet med den tilhørende park blev i 1957 købt af byen Helsingborg, og i den forbindelse ændrede man igen navnet til Pålsjö slot. Byen havde allerede i 1908 købt ejendommen Pålsjö, hvortil også hørte Pålsjöbadet. Ved endnu en ombygning i 1980 blev teglfacaderne pudset over med rosa puds, ligesom der blev monteret moderne treglasruder. Kommunen solgte i 2006 slottet til en sammenslutning af selskaber, som tidligere havde lejet lokaler på slottet.

Billeder

Noter

Slotte i Skåne

Pålsjö slot


Villarroañe es una localidad española perteneciente al municipio de Villaturiel, en la provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León.

Geografía

Ubicación

Demografía
Evolución de la población
{{Gráfica de evolución|tipo=demográfica|anchura=600|color_16=blue|nombre=Villarroañe|2000|204|2001|204|2002|197|2003|191|2004|188|2005|193|2006|193|2007|193|2008|187|2009|184|2010|179|2011|182|2012|175|2013|177|2014|177|notas=}}

Véase también

Referencias

Enlaces externos
  Ayuntamiento de Villaturiel

Localidades de Villaturiel
Localidades de Tierra de León
Localidades de Esla-Campos

Villarroañe