Jesuit High School is a private, non-profit, Catholic college-preparatory high school (grades 8–12) for boys run by the USA Central and Southern Province of the Society of Jesus in Mid-City New Orleans, Louisiana. The school was founded in 1847 by the Jesuits as the College of the Immaculate Conception before taking on its current name in 1911, and serves students of all religious faiths.

Mission and philosophy
The mission of Jesuit High School as a Catholic, college preparatory school is to develop  its students the competence, conscience, and compassion that will enable them to be men of faith and men for others.

The Jesuit approach to education is based on nearly five hundred years of tradition beginning with St. Ignatius Loyola, who founded the Society of Jesus ("the Jesuits") in 1540. It begins with a focus on students and their potential, a principle the Jesuits call cura personalis. The school encourages personal excellence in all aspects of life—intellectual, emotional, moral, and physical. This principle is often called magis, meaning "more" or "greater," referring to the rigor of intellectual exchange and the varied challenges the school poses to its students through its curriculum.

History

Founding and early history
The College of the Immaculate Conception was founded in 1847 and opened in 1849. It was both a secondary school and college, and both were located in the Faubourg Ste. Marie of New Orleans (now the New Orleans Central Business District), a block upriver from the French Quarter, at the corner of Baronne and Common Streets. The delayed start of the school's first year came as a result of the spread of Yellow Fever, and the school's founder, Jean Baptiste Maisonabe, S.J., himself fell victim to the disease. Maisonabe was succeeded by John Cambiaso, S.J., who largely responsible for the design of the Church of the Immaculate Conception.

The Church of the Immaculate Conception remains on the original campus and plays an active role in the Jesuit High School community today.

Move to Carrollton & Banks
In 1911, the high school and college divisions were split, and the college division relocated to St. Charles Avenue, eventually becoming Loyola University New Orleans. The high school remained on Baronne Street until 1926, when it was moved to its current location at 4133 Banks Street in Mid-City.

Since 1926, several additions have been made to the campus. In 1953 a wing was added along Palmyra Street; the addition included an auditorium, the Chapel of the North American Martyrs, a cafeteria, a library, several classrooms, and a band room. A recreation center and gym was constructed on Banks Street across from the school in 1957 and provided facilities for the athletic teams and the physical education program.

A resource center, featuring the school's library, additional classrooms, and science facilities was built in 1974. The area was upgraded again in 2001, when the Student Commons was constructed under the resource center with further renovations to the school following after Hurricane Katrina.

In 2012, John Ryan Stadium, a baseball and multi-purpose sports stadium, was constructed at 100 Blue Jay Way in Metairie, LA, marking the school's expansion into Jefferson Parish.

Recent leadership

In recent times, Fr. Raymond Fitzgerald, S.J., (Class of 1976) served as school president and was succeeded by 1966 graduate Fr. Anthony McGinn, S.J. In May 2015 it was announced that Fr. Chris Fronk, S.J., on active duty as a U.S. Navy chaplain, would serve as the school's 30th president, and he assumed office in November 2016. In January 2020, Fr. Chris Fronk, S.J., stepped down from school president. Fr. John Brown, S.J., who is currently the school's president, took over the role in 2020, becoming the school's 31st president.

The principal is Peter Kernion (Class of 1990).

Mascot, colors, and logo
The mascot is a blue jay posed with his fists raised, designed by cartoonist Walt Kelly of Pogo fame. A contest among students was held to name the mascot in 1954, and the name "Jayson" won.

The school's colors are blue and white to honor the Virgin Mary. Student athletes wore a white sweater with a blue letter "J" on it and were referred to as the "Blue Js"—hence the eventual selection of the mascot.  As with many Jesuit schools, the school's motto is Ad Majorem Dei Gloriam ("For the Greater Glory of God").

Athletics
Jesuit athletics competes in the LHSAA.

Athletic history
Since 1933, Jesuit has won numerous state championships in football, basketball, baseball, wrestling, and soccer. The 1946 athletic year yielded undefeated state champions in baseball, basketball, track and field, and football—all coached by G. Gernon Brown.  It has been said that Jesuit had "All the Tricks in '46."

In the 2004–2005 school year, Jesuit won state championships in baseball, cross country, soccer, tennis, wrestling, rugby, and swimming, and went to the state playoffs in football with an undefeated regular season. In 2012 Jesuit built Ryan stadium, a state of the art facility accommodating football, baseball, and soccer on a field covered entirely with artificial turf. In 2015, Jesuit was the first prep school in the States to get a germ-zapping robot, gift of an alumnus.

Cross Country
In 2005, Jesuit became the first 5A school in Louisiana history to win three state championships in a row in the sport of cross country. In 2006 they continued with an unprecedented 4th cross country state championship.

Swimming
Jesuit swimming holds the LHSAA record for most consecutive state championships in any sport, with 18 straight. As of November 20, 2010, Jesuit Swimming has captured 36 state championships. The streak was broken in 2005 when the team, still feeling the effects of Hurricane Katrina, was only able to field 12 swimmers, yet managed to take second place, only a few points out of first. In 2006, however, the team was able to recapture the state championship.

Wrestling
In wrestling within the state of Louisiana, Jesuit's rival Holy Cross was the perennial state champs under Br. Melchior Polowy in the 1940s, 1950s, and 1960s. Then in 1969 Jesuit hired Surachai "Sam" Harnsongkram as its new wrestling coach. In 1972 the Jesuit High School Blue Jays won the first of 18 State Championships under Coach Sam, including 11 in a row from 1988–1998. Prior to that 1972 win, Jesuit's only state championship was in 1951. And since that string-of-11 (ending in 1998) Jesuit has won 4 more state wrestling championships, with the last being in 2009. High School wrestling in Louisiana has become much more visible starting in the 1990s, resulting in other schools developing programs to challenge the "leaders". From 1999-til-2015, Jesuit has won 4 more state championships, and has been runner-up in the other years.

Baseball
From 2007–09 Jesuit made it to the state tournament three times, and twice to the American Legion playoffs winning one championship. In August 2012, Jesuit's baseball team won the American Legion World Series.  Jesuit's American Legion teams also won the national championship in 1946 and 1960. Jesuit won the Louisiana State High School Athletic Association Division I state championship in 2021 and again in 2023.

Football
In football, Jesuit High School vs. Holy Cross High School is the oldest continuous high school rivalry in Louisiana and one of the oldest continuous high school football rivalries in the United States. The first game was played in 1922 (Jesuit won by 52–0) and the two teams have played every year since (twice in 1963: once in regular season and another time for the state crown which Holy Cross won) Blue Jays vs. Tigers.

Jesuit has won eight football state championships in 1933, 1940, 1941, 1943, 1946, 1953, 1960, and 2014.
The Jesuit football team played for a state championship during the 2014 season against the John Curtis Patriots. It was the Blue Jays' first championship game appearance since 1978 against St. Augustine. Jesuit defeated John Curtis 17–14 to win the Division 1 state championship. Running back Charles Jackson was voted the game's most valuable player.

Basketball
In February 1965, Jesuit's all-white basketball team played a secret game against St. Augustine, the city's all-male, all-black high school. The Purple Knights won the game, which was the basis for the 1999 motion picture Passing Glory. That same year, Jesuit won the 1965 Louisiana High School Athletic Association state championship in Class AAA (at the time the state's highest classification) while St. Augustine won the championship of the Louisiana Interscholastic and Literary Organization, the sanctioning body for the state's black schools. In the fall of 1967, St. Augustine joined the LHSAA and became a rival for the Blue Jays in the New Orleans Catholic League through the 2010–11 school year, when the Purple Knights were reclassified Class 4A by the LHSAA.

Soccer
In the 1998–1999 season, 2006–2007 season, 2008–2009 season, and also the 2009–2010 season, Jesuit fielded one of the best soccer teams in the nation, winning the Louisiana state title and in all four cases ending the season undefeated. This record gave the Jesuit team a #3 (1998–99), a #2 (2006–2007), a #1 (2008–2009), and a #3 (2009–2010) rank in the nation.  The 2008–2009 team is considered the best high school soccer team in LHSAA history. In the three seasons from 2009–2011, the soccer team had a 94-game unbeaten streak, which is the fourth longest unbeaten streak in the country.

Rugby
In the 2007–2008 season, the rugby team won the State Championship for the sixth consecutive year with an undefeated season, only allowing 12 points while scoring over 300. Because of a conflict with the senior prom, the team was forced to play in the more difficult multi-school division at the Southern Regionals in Murfreesboro, Tennessee. The team swept regionals and moved on to become 8th in the country in the multi-school division at the USA Rugby Boys High School National Championship. In 2017, the Blue Jays reclaimed the State Championship, winning the title for the first time since 2011, with an overtime victory over the Bayou Hurricanes, 25–22. In 2018, the Blue Jays remained the State Champions with a victory over the Brother Martin Crusaders, 22–12.

Lacrosse
In 2014, Jesuit New Orleans won the 2014 Allstate Sugar Bowl Lacrosse Classic, with 14 schools competing from Louisiana, Texas, Mississippi, and Alabama. In 2021, the Lacrosse team won the Louisiana High School Lacrosse state championship after completing an undefeated season.

Golf
Jesuit won the state championship twice in the late 1990s.

Hurricane Katrina

When the flooding following Hurricane Katrina devastated New Orleans, Jesuit High School was inundated, five feet (1.5 m) of water ruining the ground floor.  When the school announced that it was closed indefinitely, many students enrolled in schools in cities where they had evacuated.  The largest concentration of students attended a satellite school at Strake Jesuit College Preparatory in Houston; at one point, approximately 420 displaced students attended classes at night with their own teachers and classmates.  In mid-October, Jesuit opened another satellite school at St. Martin's Episcopal School in Metairie in unincorporated Jefferson Parish, Louisiana, where about 500 students attended until Thanksgiving. After Thanksgiving, Jesuit's students and faculty returned to their own campus, becoming the first flooded school in New Orleans to reopen – albeit with an unusable first floor. The school held its annual Thanksgiving Drive for the poor living in the surrounding neighborhoods. On 23 January 2006, 1285 of the 1450 students returned to attend Jesuit for the second semester. After the Hurricane Maria in Puerto Rico in 2017, Jesuit hosted students from Colegio San Ignacio in Puerto Rico.

History of sexual abuse
There have been several instances of child sexual abuse at the school. The Jesuit order confirmed that at least fourteen clergy assigned to Jesuit High were credibly accused of sexual abuse. The accused clergy were active until the 1990s, and almost all are currently deceased.  Several other priests and employees at the school have also been confirmed by the administration as abusers, and the school has allegedly paid large settlements to the families.

Notable alumni

In 1978, James K. Glassman in The Atlantic wrote that "Practically every white Orleanian of note went to" Jesuit.

In chronological order:

Larry Gilbert (Class of 1910), MLB player (Boston Braves)
F. Edward Hebert (Class of 1920), U.S. Congressman (1940–1976)
Robert B. Landry (Class of 1929), United States military officer
Charlie Gilbert (Class of 1937), MLB player (Brooklyn Dodgers, Chicago Cubs, Philadelphia Phillies)
Fats Dantonio (Class of 1938), MLB player (Brooklyn Dodgers)
Connie Ryan (Class of 1938), MLB player (New York Giants, Boston Braves, Cincinnati Reds, Philadelphia Phillies, Chicago White Sox) and MLB manager (Texas Rangers, Atlanta Braves)
Jimmy Fitzmorris (Class of 1939), Lieutenant Governor of Louisiana (1972–1980)
Ray Coates (Class of 1944), MVP 1947 Cotton Bowl, member of LSU's 1946 Southeastern Conference championship baseball team
Adrian G. Duplantier (Class of 1945), United States federal judge
Putsy Caballero (Class of 1946), MLB player (Philadelphia Phillies)
Warren Leruth (Class of 1946), chef and restaurateur; credited with naming and developing Green Goddess salad dressing
Tookie Gilbert (Class of 1947), MLB player (New York Giants)
John Petitbon (Class of 1947), Notre Dame and National Football League player
Donald Wetzel (Class of 1947), inventor of the modern, networked Automated Teller Machine (ATM)
Moon Landrieu (Class of 1948), Mayor of New Orleans (1970–1978) and Secretary of Housing and Urban Development
John Grenier (Class of 1948), Alabama attorney and Republican Party figure
Clyde F. Bel, Jr. (Class of 1951), businessman and state representative for Orleans Parish, 1964–1972 and 1975–1980
Marv Breeding (Class of 1952), MLB player (Baltimore Orioles, Washington Senators, Los Angeles Dodgers)
John R. Bourgeois (Class of 1951), served as the 25th director of The President's Own Marine Band for 17 years. During that time, he served as music director for the White House. Bourgeois currently serves as president of the John Philip Sousa Foundation as well as president of the National Band Association.
John Favalora (Class of 1954), Archbishop of Miami, Florida (1994–2010)
John Volz (Class of 1954), attorney for United States District Court for the Eastern District of Louisiana
A. J. McNamara (Class of 1954), member of Louisiana House of Representatives, 1976–1980; judge for U.S. District Court, 1982–2001
Richie Petitbon (Class of 1955), Tulane University and National Football League player, Washington Redskins head coach, won four NFL championships
Rusty Staub (Class of 1961), Major League Baseball player, 6-time All-Star, New York Mets Hall of Fame
Pat Screen  (Class of 1961), state champion 1960, LSU quarterback, Mayor-President of East Baton Rouge Parish (1981–1988)
Charles D. Lancaster Jr. (Class of 1961), New Orleans attorney and Republican member of Louisiana House of Representatives
Jim Donelon (Class of 1962), Louisiana insurance commissioner
Jay Thomas (Class of 1966), actor (Eddie LeBec of Cheers, Murphy Brown) and radio personality (Sirius Satellite Radio, Channel 104 M-TH, Channel 101 F)
Jason Berry (Class of 1967), investigative journalist, book author, and historian
Jay Zainey (Class of 1969), Federal District Court judge, appointed by President George W. Bush
Paul Schott Stevens (Class of 1970), attorney, serving on the National Security Council under President Ronald Reagan
Steve Foley (Class of 1971), NFL player (Denver Broncos)
Jim Gaudet (Class of 1973), MLB player (Kansas City Royals)
Michael T. Dugan (Class of 1975), educator and accounting scholar
Ellis Henican (Class of 1976), journalist and voice actor ("Stormy" Waters of Sealab 2021)
Christian LeBlanc (Class of 1976), actor (Michael Baldwin of The Young and the Restless)
Marc Morial (Class of 1976), Mayor of New Orleans (1994–2002)
Brett Giroir (Class of 1978), American Physician Scientist, Assistant Secretary for Health (2018-2021), former four-star admiral in the U.S. Public Health Service Commissioned Corps
Mitch Landrieu (Class of 1978), Mayor of New Orleans and son of former Mayor Moon Landrieu (1970–1978), former Lieutenant Governor
Fred LeBlanc (Class of 1981), drummer and singer in rock band Cowboy Mouth
Will Clark (Class of 1982), Major League Baseball player, 6-time All-Star, Gold Glove winner
James Garvey, Jr. (Class of 1982), District 1 member of Louisiana Board of Elementary and Secondary Education since 2008; lawyer and accountant
Brad Brewster (Class of 1984), drummer for garage punk band M.O.T.O. (1987); internet and multi-media entrepreneur
Fred Weller (Class of 1984), Broadway and television actor
Harry Connick, Jr. (Class of 1985), musician, recording artist, actor and television personality
Jay Duplass (Class of 1991), filmmaker (Baghead, Cyrus, Togetherness)
Cameron Henry (Class of 1992), business analyst and Louisiana state legislator
Mark Duplass (Class of 1995), filmmaker, actor (Baghead, Cyrus, The League, Togetherness)
Michael White (Class of 1995), men's head basketball coach at the University of Georgia
Walt Leger III (Class of 1996), attorney and state legislator, former Speaker Pro Tempore, Louisiana House of Representatives
Christian N. Weiler (Class of 1997), tax lawyer
Corey Hilliard (Class of 2003), football player, selected by New England Patriots in 2007 NFL Draft
Gregory Agid (Class of 2005), jazz clarinetist and saxophonist, Tulane adjunct faculty and leader of the Gregory Agid Quartet
Travis Andrews (Class of 2005), journalist for the Washington Post and author of the 2021 biography Because He's Jeff Goldblum (Penguin Random House).
Johnny Giavotella (Class of 2005), second baseman for Kansas City Royals
Ryan Adams (Class of 2006), MLB player (Baltimore Orioles)
Patrick Mullins (Class of 2010), professional soccer player
Kyle Keller, (Class of 2011), MLB player, currently (Miami Marlins)
Deion Jones (Class of 2012), linebacker for LSU, selected in second round (52nd pick overall) in the 2016 NFL draft by the Atlanta Falcons
Tanner Lee (Class of 2013), quarterback for Nebraska Cornhuskers, selected in sixth round (203rd pick overall) in the 2018 NFL Draft by the Jacksonville Jaguars
Foster Moreau (Class of 2015), tight end for LSU, selected in the fourth round (137th pick overall) in the 2019 NFL draft by the Oakland Raiders
Hap Glaudi

Notable students (attended but did not graduate)
Edward Douglass White (Class of 1865), Chief Justice of the United States
Malcolm John Rebennack, Jr., known by his stage name Dr. John (was asked to leave because he was playing at clubs while underage)
Louis Prima (transferred to Warren Easton High School in 1926)
Alois "Al" Hirt '39, world-renowned trumpeter and entertainer

See also
 List of Jesuit secondary schools in the United States

References

External links

Jesuit High School website
Blue Jays vs. Tigers
 Tour with Harry Connick

Boys' schools in Louisiana
Jesuit high schools in the United States
Jesuit New Orleans Province
Private middle schools in New Orleans
Catholic secondary schools in New Orleans
Private high schools in New Orleans
Educational institutions established in 1847
1847 establishments in Louisiana
Society of Jesus in Louisiana

Jesuit High School (New Orleans)


L'apprenti méchant, (Íslenska Illi lærlingurinn) er önnur bókin í sjálfstæðri ritröð um Zorglúbb úr sagnaflokknum um Sval og Val, sem og dóttur hans á unglingsaldri. Höfundur hennar er listamaðurinn Munuera sem um tíma var aðalhöfundur Svals & Vals-bókaflokksins. Bókin kom út í Belgíu árið 2018, en hefur ekki verið þýdd á íslensku.

Söguþráður
Sagan hefst í eyðimörk í ótilgreindu landi í Mið-Austurlöndum þar sem Zorglúbb reynir að pranga vígtólum inn á stríðsherra sem á í erjum við nágranna sína. Ekki er þó um ýkja háskaleg vopn að ræða, þar sem dóttirinn og vélstúlkan Zandra hefur bannað föður sínum þá starfsemi. Viðskiptin eru trufluð þar sem tíu ára amápjakkur, Zédrik að nafni, kemur aðvífandi á hátæknilegu loftfari sínu. Hann er fluggreindur en eldheitur aðdáandi Zorglúbbs og þvingar hann til að gerast lærimeistari sinn.

Zédrik fylgir Zorglúbb í höfuðstöðvar hans og hittir það Zöndru. Hann verður hugfanginn af henni, en skilur ekki tilfinningarnar sem bærast í honum. Zandra fær Zédrik til að hjálpa sér að stelast á skemmtistað, þar hitta þau fyrir Shine vinkonu hennar sem er yfir sig ástfangin af Zöndru án þess að þora að viðurkenna það. Zandra á hins vegar kærastann André og veldur sú uppgötvun Zédrik uppnámi og hann hyggur á hefndir.

Zédrik snýr aftur sem ofurillmenni sem dáleiðir Shine og hótar að drepa hana ef Zandra lætur ekki að vilja hans. Honum tekst að komast inn í móðurtölvu Zorglúbbs og þaðan inn í heila Zöndru. Fikt hans verður til þess að virkja ofurkrafta Zöndru sem gengur berserksgang og reynir að drepa föður sinn, Zédrik og Shine. Að lokum tekst Shine þó kyssa vinkonu sína og reynist ástin nægilega sterkt afl til að yfirvinna tryllinginn og Zandra kemst til meðvitundar, án þess þó að muna hvað gerðist. Zorglúbb fyrirgefur Zédrik, sem nú er orðinn fróðari um hið flókna fyrirbæri ástina, öll vandræðin sem hann olli og tekur hann sem lærling sinn.

Svalur og Valur

Bókaárið 2018

L'apprenti méchant


Garry Kimovich Kasparov (, ; doğum Garik Kimovich Weinstein, 13 Nisan 1963), 1985-2000 yılları arasında dünya şampiyonu olan Rus (geçmişte Sovyet) satranç büyükustası.

1985'te Anatoli Karpov'u yenerek dünya şampiyonu unvanını kazandı, bu unvanı 2000 yılında yenildiği Vladimir Kramnik'e devretti. Onun Temmuz 1999'daki FIDE Rating listesinde gerçekleştirdiği 2851 ELO puanı yalnızca Magnus Carlsen tarafından geçildi. Pek çok kişi kendisini tarihte görülmüş en güçlü oyuncu olarak değerlendirmektedir. 10 Mart 2005'te bir daha satranç turnuvalarına katılmayacağını açıkladı.

Ailesi ve erken kariyeri
Kasparov, 1963'te SSCB'nin Bakü şehrinde (günümüzde Azerbaycan), Garik Kimovich Weinstein () ismi ile dünyaya geldi. Babası Kim Moiseyeviç Weinstein Yahudi, annesi Klara Shagenovna Kasparova ise bir Ermeni idi. Kasparov kendini "kendinden-menkul-Hristiyan" olarak nitelendirdi ve kendini şöyle tanımladı: "Yarı Ermeni, yarı Yahudi olmama rağmen ben kendimi Rus kabul ediyorum. Çünkü anadilim Rusça, Rus topraklarında öğrenim gördüm ve Rus kültürüyle büyüdüm."

Kasparov, Mihail Botvinnik'in satranç okulunda satranç eğitimini aldı. 13 yaşında 9 üzerinden 7 puan alarak 1976 yılında Tiflis'te gerçekleştirilen Sovyet Küçükler Şampiyonası'nı kazandı. Sonraki yıl da bu başarıyı tekrarlayarak 9 üzerinden 8,5 puan aldı.

1978 yılında Minsk'te gerçekleşen Sokolski Memorial Turnuvası'na katıldı. Turnuvaya davet edilmeden katılmıştı, fakat turnuva birincisi olarak "usta" unvanını aldı. Kasparov bu başarısını, hayatının dönüm noktası olarak değerlenmişti ve bu başarının kendisini satrancı meslek olarak seçmesinde yüreklendirdiğini belirtti. Bir yazısında "Yaşadığım sürece Sokolski Memorial'i hatırlayacağım" demiştir.

Kasparov FIDE sıralamasında hızla yükseldi. Rusya Satranç Federasyonu'nun dikkatsizliği ile Garri Kasparov, yeterli olmamasına rağmen, Banya Luka'da "büyükustalar" turnuvasına katıldı. Bu üst düzey turnuvada 2595 puan elde etmeyi başardı. Bu, Kasparov'un üst düzey oyuncular arasına yükselmesine yetti.

Bir sonraki yıl, 1980'de Batı Almanya, Dortmund'daki Dünya Gençler Şampiyonası'nı kazandı.

Bu sıralarda Kasparov dünya şampiyonu Anatoli Karpov ile oyun oynama şansı arıyordu. Ama öncesinde adaylar turnuvasını geçmesi gerekiyordu.

1984 Dünya Şampiyonası
1984'te Anatoli Karpov ile Garri Kasparov arasında oynanan dünya şampiyonluğu oyunu, ortaya çıkan sonuç itibarıyla satranç tarihindeki en tartışmalı maçlardan biri oldu. Galibiyet sayısı 6'ya ulaşan tarafın şampiyon olacağı oyuna Karpov çok iyi başladı ve ilk 6 maçta 4 galibiyet alarak 4-0'lık skoru yakaladı. Karpov'un kazanması için sadece 2 oyun daha alması yeterliydi ama Kasparov buna izin vermemek için elinden geleni yaptı. Arka arkaya 17 maç berabere bitti ve sonunda Karpov bir galibiyet daha aldı ve skoru 5-0 yaptı. Şampiyonluğa ulaşması için önünde sadece 1 galibiyet kalmıştı. Daha sonra 32'inci oyuna kadar yine beraberliklerle geçti ve Kasparov sonunda ilk galibiyetini aldı.

Bu noktadan sonra Kasparov'dan 11 yaş büyük olan Karpov fiziksel olarak neredeyse tükenmişti. Karşılaşma boyunca toplam 10 kg verdi. Birkaç oyun sonra Kasparov üst üste 2 galibiyet daha alıp skoru 5-3'e getirdi. Maç sırasında birkaç kere hastaneye kaldırılan Karpov'un durumu iyi değildi. Karpov her ne kadar iyi olduğunu ve maça devam etmek istediğini söylese de doktorlar durumunun iyi olmadığını ve devam edemeyeceğini söylüyorlardı. Kasparov ise 5-3 geride olmasına rağmen son 2 oyunu kazanmış olmanın verdiği moralle maçın favorisi olduğunu düşünüyordu ve maça devam etmek istiyordu. Ama FIDE Başkanı Florencio Campomanes iki oyuncunun da maça devam etmek istemesine rağmen, maçın uzunluğu nedeniyle iki oyuncunun da sağlığının zorlandığı gerekçesiyle maçın iptal edildiğini ve yeni maçın birkaç ay sonra yapılacağını açıkladı. Böylece ilk defa bir dünya şampiyonluğu maçı sonuç elde edilmeden bitirilmiş oldu.

1985 Dünya Şampiyonası ve sonrası

İkinci Kasparov-Karpov maçı 1985 yılında 24 maç üzerinden organize edildi. 12,5 puana ulaşan ilk oyuncu şampiyonluğa ulaşmış olacaktı. 12-12 beraberlik durumunda ise son şampiyon olan Karpov unvanını koruyacaktı.

Kasparov maça iyi başladı ve ilk oyunu kazanarak durumu 1-0 yaptı. İki beraberlikten sonra Karpov toparlandı ve üst üste 2 galibiyet alarak skoru 2-3 yaptı. Daha sonraki oyunlarda son maça gelinene kadar Kasparov 2, Karpov ise 1 galibiyet alabildi. Böylece skor Kasparov lehine 12-11 oldu. Karpov'un unvanını koruyabilmesi için bu oyunu alarak 12-12 beraberliği sağlaması gerekiyordu. Karpov oyunu kazanmak için saldırgan bir strateji izledi ama Kasparov 26. ve 31. hamlelerde 2 piyon fedası yaparak oyunu karmaşık bir hale soktu ve Karpov 36. hamlede büyük bir hata yaparak bir taş kaybetti ve birkaç hamle sonra terk etti. Böylece maçı 13-11 kazanan Kasparov, Karpov'un 10 yıllık Dünya Şampiyonluğuna son verdi. Kasparov 22 yaşında Dünya Şampiyonu olarak tarihteki en genç Dünya Şampiyonu oldu. (Daha önceki en genç şampiyon 1960'ta 23 yaşındayken Botvinnik'i yenerek şampiyonluğa ulaşan Mihail Tal'dı.)

1986 yılında Karpov'la Londra ve Leningrad'da yaptığı rövanş maçını 12,5-11,5 kazandı. 1987 yılında  İspanya'da yeni bir maç yaptılar. Diğer maçlardan daha çekişmeli geçen bu maçın skoru 23. oyunun sonunda 12-11 Karpov'un lehineydi. Son oyunda Kasparov'a mutlak bir galibiyet gerekiyordu. O ana kadar 23 oyunda sadece 3 oyun kazanabildiğini dikkate alırsak bu çok zor bir görevdi. Ne var ki oyuna beklenmedik şekilde sakin "Reti açılışı"yla başlayan Kasparov son oyunu kazandı ve skor eşit olmasına rağmen unvanını korumuş oldu. 1990 yılında yapılan maçta bu sefer Kasparov unvanını daha rahat bir şekilde korudu. Kasparov 1993 yılında  unvanını Nigel Short'a ve 1995 yılında New York Dünya Ticaret Merkezi'nin en üst katında gerçekleşen karşılaşma sonucunda Viswanathan Anand'a karşı korudu.

2000 yılında FIDE'den ayrı olarak "Brain Games"in organizasyonu altında yaptığı maçı Vladimir Kramnik'e karşı kaybetti.

Emeklilik
Garry Kasparov, Linares turnuvasını birinci bitirdikten sonra 10 Mart 2005 günü düzenlenen basın toplantısında, aktif satrancı bıraktığını ve artık turnuvalara katılmayacağını açıklamıştır. Kasparov'un açıklamasına rağmen FIDE, kurallar gereği Kasparov'un ELO ratingini 1 yıl kadar tutmuştur. Nisan 2006 ELO listesinden Kasparov çıkarılmıştır.

Bilgisayara karşı satranç
Kasparov, dünya çapındaki ünü sayesinde bilgisayar üreticilerinin de ilgi odağı olmuştu. Kasparov Dünyaya Karşı oyunu yaratıldı. Bazı şirketler, teknolojinin ne kadar geliştiğini göstermek için onu yenebilecek bir bilgisayar geliştirmek istediler. IBM, Deep Blue (Derin Mavi) isimli bir bilgisayar yaparak Kasparov ile bir maç ayarladı. 1996'da yapılan 6 setlik maçlar sonunda Kasparov, Deep Blue'yu 4-2 yendi.

IBM sonraki yıla kadar Deep Blue'yu geliştirdi (Deeper Blue olarak da bilinmekle beraber resmi adı Deep Blue'dur). 3 dakikada 60 milyar hamleyi gözden geçirebilen bu bilgisayarla Kasparov, 1997'de tekrar maç yaptı. Yine 6 setten oluşan bu maç sonucunda Deep Blue Kasparov'u 2.5 a karşı 3.5 puanla yenmeyi başardı. Böylece insanlık tarihinde ilk kez bir bilgisayar, dünya satranç şampiyonunu yenmiş oldu. Kasparov 2. oyunun 37.Be4 hamlesinde Deep Blue'ya insanlar tarafından müdahale edilerek yardım edildiğini iddia etti. Çünkü böyle bir durumda bir bilgisayarın 37.Qb6 hamlesini yaparak bir piyon kazanma eğiliminde olması bekleniyordu ve bu beklentisi pek çok satranç otoritesi tarafından da onaylandı. Fakat IBM bu iddiayı ve Kasparov'un yeniden maç önerisini reddederek Deep Blue projesini sona erdirdi.

Pussy Riot
Kasparov, 17 Ağustos 2012'de, Rus punk grubu Pussy Riot üyelerinin 2 yıl hapis cezasına çarptırılmalarına karşı düzenlenen bir gösteriye katılmıştır. Bu gösteride polis tarafından en az 60 kişi ile birlikte gözaltına alınmak istenmiştir. Kasparov gözaltına alınmamak için direnmiş ve bir polisin kolunu ısırmıştır. Şu an kendisine, görev halindeki memura fiziksel saldırı suçundan 5 yıl hapis cezası istenmektedir.

Kasparov ilerleyen aylarda bu suçu reddetmiş ama grubu desteklemeye devam edeceğini belirtmiştir. Kendisi hakkında açılan dava ise düşmüştür.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kasparov'un chessgames.com'daki oyunları
 Kasparov'un oyunlarından 150 önemli pozisyon
 Kasparon'un emekliliği hakkındaki konuşması Video görüntüsü
 1985 Dünya Şampiyonası
 Kasparov'un politik görüşleri
 Kasparonun emekliliği hakkında The Week in Chess and Chessbase
 Kasparov ayrıca Wall Street Journal'da editördür. The Wall Street Journal:
 The Great Game, emeklilikte Rusya politikası üzerine, 19 Mart, 2005
 Fischer's Price, Bobby Fischer'da, 19 Temmuz, 2004
 terörizmde Manevi denkliği durdurma, 19 Mayıs, 2004
 Putinokrasi, Putin'in rejiminde, 14 Mart, 2004
 İnsan makinaya karşı, 16 Şubat, 2003
 Savaş henüz kazanılmadı, Ortadoğudaki savaş, 5 Ağustos, 2002

Yaşayan insanlar
1963 doğumlular
Bakü doğumlu satranç oyuncuları
Yahudi asıllı Ruslar
Ermeni asıllı Ruslar
Sovyet satranç oyuncuları
Rus satranç oyuncuları
21. yüzyıl Rus siyasetçileri
Dünya satranç şampiyonları
Satranç büyükustaları
Azerbaycan Ermenileri
Satranç Olimpiyatı katılımcıları
Satranç antrenörleri
Sovyetler Birliği Komünist Partisi üyeleri
Yahudi satranç oyuncuları
Halk Kardeşliği Nişanı sahipleri
Kızıl Bayrak İşçi Nişanı sahipleri
Sovyet satranç yazarları
Rus satranç yazarları
Hırvat satranç yazarları
Dünya gençler satranç şampiyonları
Hırvatistan vatandaşlığına kabul edilenler
Rus protestoları (2011)
Satranç tarihçileri
Hırvat aktivistler
Rus muhalifler
Rus aktivistler
Solidarnost mensubu siyasetçiler

Garri Kasparov


Piscis Austrinus, diğer adıyla Piscis Australis ya da Türkçe'deki adıyla Güneybalığı takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir. Adı Latince'de güneyin balığı anlamına gelir. 20. yüzyılın başlarına değin Piscis Notius olarak da bilinirdi. Güneybalığı, 1. yüzyıl astronomu Batlamyus'un listelediği 48 takımyıldız arasında da yer almıştır. Tek parlak yıldızı Fomalhaut'tur.

Dikkat çekici özellikleri
Fomalhaut geleneksel olarak balığın ağzını temsil eder. Eşi Fomalhaut b, görünür ışıkta çekilmiş bir fotoğrafta keşfedilen ilk güneş dışı gezegendir. Bu fotoğraf Hubble Uzay Teleskobu ile çekilmiştir. β PsA, Fomalhaut dışında adlandırılmış tek yıldızıdır. Çince'de Tien Kang (göklerdeki urgan) olarak adlandırılmıştır. Ayrıca β PsA, birbiriyle neredeyse özdeş iki yıldızdan oluşan bir çift yıldızdır.

Kaynakça
 Ian Ridpath ve Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, London. ISBN 978-0007251209. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0691135564.

Dış bağlantılar
 The Deep Photographic Guide to the Constellations: Piscis Austrinus
 Star Tales – Piscis Austrinus
 Piscis Austrinus

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi'deki Piscis Austrinus maddesinin 30 Haziran 2009, 20:20 tarihli sürümü

Piscis Austrinus (takımyıldız)


Milena Dravić (Милена Дравић; født 5. oktober 1940 i Beograd, død 14. oktober 2018) var en serbisk skuespillerinde.

Film
 Kozara (1962)
 Morgen (1967)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Jugoslavien
Personer fra Beograd

Milena Dravić


Ground Force was a British garden makeover television series originally broadcast by the BBC between 1997 and 2005. The series was originally hosted by Alan Titchmarsh, Charlie Dimmock and Tommy Walsh.

Production
The series was created by Peter Bazalgette and was first broadcast on 19 September 1997 on BBC Two. In each episode, a team of gardeners make over the garden of an individual who has been nominated by a member of their family or a friend. Whilst that individual is away, the team, assisted by friends and family, make over the garden over two days, and surprise the individual on their return. The team was led by Alan Titchmarsh, presenter of Pebble Mill at One and Gardeners' World, gardener Charlie Dimmock, builder Tommy Walsh and his assistant Will Shanahan. Dimmock met the producer–director of the series five years previously when she built a pond for the Meridian series Grass Roots,. Walsh was invited to take part after completing work on the executive producer's garden.

The series moved to BBC One for the second series. Titchmarsh left in 2002. Kirsty King joined the team after Titchmarsh left.

A number of new five-minute segments were filmed for Ground Force Revisited and appended onto repeats of earlier episodes, where Dimmock and Walsh revisited the garden concerned to surprise the owners and see how the gardens had developed.

The series was credited with helping the increase in sales of garden decking in the late 1990s and early 2000s due to its use during the series. Retailer B&Q had sales rise from £5,000 in 1997 to £16 million in 2001.

The series was cancelled in 2005. Describing its cancellation, BBC Director-General Mark Thompson said that the series was "reaching the end of its natural life" and that "the public do get very cross when they see the BBC flogging a dead horse".

At its peak, the series attracted 12 million viewers. Repeats of Ground Force are currently shown on Home.

Music
The theme music for the series was performed by the Black Dyke Band, and included the following pieces:
 Ground Force Theme — played during the show's opening and closing.
 The Titchmarsh Warbler — a fast tempo piece usually played during the rush to complete the garden.
 Lament of the Dandelion — played near the end of the show as Titchmarsh surveyed the completed garden.

Specials

The team worked on a number of other special projects, including:
 a garden in memory of TV presenter Jill Dando in her home town of Weston-super-Mare
 the New York Restoration Project garden near Ground Zero in New York, for singer Bette Midler
 an Old Servicemen's Home garden in Jamaica
 a Children's Home garden in New Delhi, India
 the home of former President of South Africa, Nelson Mandela

The Ground Force team's final episode was aired in July 2005. It took place in the forecourt of the British Museum in London, where the team designed and created the Africa Garden as part of the Africa 05 celebration, the biggest celebration of African culture organised in the UK. The design of the garden features temperate, tropical and desert zones.

International versions
A New Zealand version of Ground Force aired on TV One from 1998 to 2003. It was titled Firth Ground Force, named after a local concrete and masonry company.

In 2000, the producers sought legal advice after accusing the Nine Network in Australia of producing a "carbon copy" of Ground Force entitled Backyard Blitz. A legitimate Australian version of Ground Force was already in production, and aired shortly after on the Seven Network. While this version of Ground Force was short lived, Backyard Blitz continued on until 2007.

Ground Force America is the American version, presented by Dimmock and Walsh. It began airing in 2003 on BBC America, and it was the channel's first original production. The channel had been airing the UK version since 1999.

Top Gear and Ground Force Crossover 2008

On 14 March 2008, Top Gear "resurrected" Ground Force in a Sport Relief special called Top Ground Gear Force where the presenters of Top Gear conducted a Ground Force style show on Sir Steve Redgrave's garden, who was livid at the intrusion.

Transmissions

Original series
97 episodes of Ground Force were produced and shown (82 episodes comprising Series 1- 12 plus 15 Specials), as well as an additional 12 episodes that make up Ground Force America:

Specials

Ground Force America

References

External links

Ground Force Africa Garden
Ground Force broadcast information

1997 British television series debuts
2005 British television series endings
BBC Television shows
English-language television shows
Gardening television
Gardening in the United Kingdom
Makeover reality television series
Television series by Banijay

Ground Force


قرار مجلس الأمن الدولي رقم 627 لعام 1989 بتاريخ 16 يناير يرحب بالاتفاق الخاص بسحب القوات الكوبية من أنغولا والاتفاقية بين أنغولا وكوبا وجنوب أفريقيا موكداً على أهميتهما في حفظ السلام والأمن الدوليين.

مراجع

إفريقيا في 1989
أنغولا في 1989
جنوب إفريقيا في 1989
كوبا في 1989
العلاقات الأنغولية الجنوب إفريقية
جنوب إفريقيا في القرن 20
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن أنغولا
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن جنوب إفريقيا
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1989
أحداث يناير 1989
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن كوبا
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن حرب الحدود الجنوب إفريقية

قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 628


Strassborgarháskóli (fr. Université de Strasbourg eða Unistra) er opinber háskóli í Strassborg í Elsass í Frakkland. Unistra leggur mikla áherslu á raunvísinda-og verkfræðigreinar.

Tenglar

 Heimasíða skólans

Háskólar í Frakklandi

Strassborgarháskóli


Dollrottfeld Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 4,99 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 12:00:00 AM itibarıyla yaklaşık 259 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Wolfgang Hansen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.suederbrarup.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Dollrottfeld


Premiul Edgar pentru cea mai bună povestire este acordat din 1951 de către Mystery Writers of America.

Lista câștigătorilor

Anii 1950
 1951 Lawrence Blochman "Diagnosis: Homicide"
 1952 John Collier "Fancies and Goodnights"
 1953 Philip MacDonald "Something to Hide"
 1954 Roald Dahl "Someone Like You"
 1955 Stanley Ellin "The House Party"
 1956 Philip MacDonald "Dream No More"
 1957 Stanley Ellin "The Blessington Method"
 1958 Gerald Kersh "The Secret of the Bottle"
 1959 William O'Farrell "Over There, Darkness"

Anii 1960
 1960 Roald Dahl "The Landlady"
 1961 John Durham "Tiger"
 1962 Avram Davidson "Affair at Lahore Cantonment"
 1963 David Ely "The Sailing Club"
 1964 Leslie Ann Brownrigg "Man Gehorcht"
 1965 Lawrence Treat "H as in Homicide"
 1966 Shirley Jackson "The Possibility of Evil"
 1967 Rhys Davies "The Chosen One"
 1968 Edward D. Hoch "The Oblong Room"
 1969 Warner Law "The Man Who Fooled the World"

Anii 1970
 1970 Joe Gores "Goodbye, Pops"
 1971 Margery Finn Brown "In The Forests of Riga the Beasts Are Very Wild Indeed"
 1972 Robert L. Fish "Moonlight Gardener"
 1973 Joyce Harrington "The Purple Shroud"
 1974 Harlan Ellison "The Whimper of Whipped Dogs"
 1975 Ruth Rendell "The Fallen Curtain"
 1976 Jesse Hill Ford "The Jail"
 1977 Etta Revesz "Like a Terrible Scream"
 1978 Thomas Walsh "Chance After Chance"
 1979 Barbara Owens "The Cloud Beneath The Eaves"

Anii 1980
 1980 Geoffrey Norman "Armed and Dangerous"
 1981 Clark Howard "Horn Man"
 1982 Jack Ritchie "The Absence of Emily"
 1983 Frederick Forsyth "There Are No Snakes in Ireland"
 1984 Ruth Rendell "The New Girlfriend"
 1985 Lawrence Block "By Dawn's Early Light"
 1986 John Lutz "Ride the Lightning"
 1987 Robert Sampson "Rain in Pinton County"
 1988 Harlan Ellison "Soft Monkey"
 1989 Bill Crenshaw "Flicks"

Anii 1990
 1990 Donald E. Westlake "Too Many Crooks"
 1991 Lynne Barrett "Elvis Lives"
 1992 Wendy Hornsby "Nine Sons"
 1993 Benjamin M. Schutz "Mary, Mary, Shut the Door"
 1994 Lawrence Block "Keller's Therapy"
 1995 Doug Allyn "The Dancing Bear"
 1996 Jean B Cooper "The Judge's Boy"
 1997 Michael Malone "Red Clay"
 1998 Lawrence Block "Keller on the Spot"
 1999 Tom Franklin "Poachers"

2000s
 2000 Anne Perry "Heroes"
 2001 Peter Robinson "Missing in Action"
 2002 S.J. Rozan "Double-Crossing Delancey"
 2003 Raymond Steiber "Mexican Gatsby"
 2004 G. Miki Hayden "The Maids"
 2005 Laurie Lynn Drummond "Something About a Scar"
 2006 James W. Hall "The Catch"
 2007 Charles Ardai "The Home Front"
 2008 Susan Straight "The Golden Gopher"
 2009 T. Jefferson Parker "Skinhead Central"

Anii 2010
 2010 Luis Alberto Urrea "Amapola"
 2011 Doug Allyn "The Scent of Lilacs"
 2012 Peter Turnbull "The Man Who Took His Hat Off to the Driver of the Train"
 2013 Karin Slaughter "The Unremarkable Heart"
 2014 John Connolly "The Caxton Private Lending Library & Book Depository"
 2015 Gillian Flynn "What Do You Do?"
 2016 Stephen King "Obits"*
 2017 Lawrence Block "Autumn at the Automat"

Referințe și note

Legături externe
 The official website of Edgar Awards

Liste de povestiri
Premiul Edgar
Fondări în 1951


An Stelis jalapensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alec M. Pridgeon och Mark W. Chase. An Stelis jalapensis in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis jalapensis


Ejderha Mızrağı Destanı, Margaret Weis ve Tracy Hickman tarafından yazılmış kitap serisi. Seri aslında arabayla TSR ile olan iş görüşmelerine giderken Laura ve Tracy Hickman tarafından yaratılmıştır. Serinin orijinal dili olan İngilizcede basılmış 190'dan fazla kitabı vardır. Ejderha Mızrağı dünyasının asıl yaratıcıları Margaret Weis ve Tracy Hickman olsa da birçok yazar yaratılan dünyaya ve kurallarına sadık kalıp onları kullanarak Ejderha Mızrağı dünyasıyla ilgili pek çok kitap yazmıştır. Öyle ki serinin kitaplarının büyük bir kısmının yazarları farklıdır. Aslen üç kitap olup, sonradan karakter derinleştirmeleri, yan hikâyeler, geçmiş ve gelecek eklemeleriyle büyümüş ve büyümeye devam etmektedir.

Kitapların çoğu Krynn adlı dünyanın Ansalon adlı kıtasında geçer. Ansalon'un kuzey-doğusunda yer alan Taladas kıtası az olsa bile hikâyelerde kullanılmıştır. Adlatum kıtasında geçen bir hikâye henüz yazılmamıştır.

Türkiye'de ilk olarak Ankira daha sonra Arkabahçe Yayıncılık ve sonrasında Laika Yayıncılık tarafından yayınlanmıştır. 2016 yılında İthaki Yayınları Türkiye haklarını satın alarak tüm kitapları yeniden yayınlamaya başlamıştır.

İlk yazılan Ejderha Mızrağı kitapları, birinci nesil karakterlerin çıktığı yolculuk ve maceralarını içeren, Güz Alaca Karanlığının Ejderhaları, Kış Gecesi Ejderhaları ve İlkbahar Şafağı Ejderhaları adlı üç kitaplık seridir. Kurgu ilk olarak Margaret Weis ve Tracy Hickman'ın da içinde bulunduğu masaüstü rol yapma oyunundan yaratılmıştır. Margeret Weis'in oyundaki karakteri Raistlin Majere'dir.

Kromatik Ejderhalar
Ejderha Mızrağı Destanı'nda adı geçen ejderha türleri renklerle isimlendirildiklerinden dolayı bu isimleri almışlardır.Kötü ejderhalar olarak bilinirler ve Takhisis'e taparlar, bir nevi onun askerleridir.İlk yaratılan ejderhalardır kötü tanrıça Takhisis bu ejderhaların sadece kendisinin olmasını ve ona hizmet etmelerini istemiştir ve bu yüzden Ejderha Mızrağı'nda ilk tanrılar savaşına - tüm azizler savaşı neden olmuştur.Yeşil,beyaz,mavi,kırmızı,siyah olarak isimlendirilirler.

Ayrıca bakınız
 Ejderha Mızrağı Destanı Karakterleri
 Ejderha Mızrağı Destanı Kitapları

Ejderha Mızrağı Destanı


Imaginile despre Occident s-au format pe baza unor surse multiple. Deși adesea sunt parțial influențate de necesitǎțile ideologice și rigorile dogmatice, iar alteori sunt construite în mare parte pentru a se potrivi cu retorica propagandistǎ, percepțiile asupra Occidentului au fost întotdeauna schițate de evenimentele raportate la realitatea imediatǎ.

Hassan Hanafi este de pǎrere cǎ, în momentul de fațǎ, Occidentul reprezintǎ pentru țǎrile orientale o sursǎ de primarǎ de științǎ spre care își îndreaptǎ studenții pentru a cerceta și a traduce numeroase lucrǎri cu scopul de a extrage cât mai multe învǎțǎturi. Procesul de traducere și de asimilare ale disciplinelor europene, nu este recent, ci a început sǎ fie efectuat încǎ din perioada lui ['Alī], prin trimiterea lui Rifa'a al-Tahtawi la Paris, și continuǎ pânǎ în prezent prin traducerile masive ale cǎrților și lucrǎrilor europene realizate de cǎtre studenții arabi. Cu toate acestea, potrivit studiilor profesorului Hanafi, de-a lungul timpului au existat trei mari atitudini pe care societatea arabǎ  le-a manifestat fațǎ de Occident. Acesta susține cǎ popoarele arabe fie au fost impresionate de Vest, lǎsându-se purtate de procesul de occidentalizare, iar în acest sens ni-l oferǎ drept exemplu pe egipteanul [Ngouib Mahmoud], în viziunea cǎruia societatea occidentalǎ este perceputǎ drept o sursǎ de cunoaștere nemǎrginitǎ pentru Orientul Mijlociu, fie adoptǎ o poziție de respingere fațǎ de ignoranța Vestului.  Nassib El-Husseini afirmǎ în cartea sa cǎ: " respingerea fațǎ de Occident poate fi regǎsitǎ în cadrul oricǎrei pǎturi sociale arabe, atât în cazul unui militant islamist sau irakian bathist, fie el creștin, musulman, ateu, sau orice altceva". În același timp, imaginea unui Occident dens, monolit, care ar putea fi respinsǎ în masǎ, nu ar corespunde realitǎții. Cu toate acestea, toți cei care îl includ în discursurile lor, se referǎ la un Occident omniprezent, care nu are nevoie de definiție, fapt ce are drept consecințe directe, globalizarea, generalizarea și reducerea la stereotipuri a mesajului asociat cu acesta.  Astfel, prin diminuarea mesajului se pierde din vedere bogǎția nuanțelor culturii occidentale, dar și a contribuțiilor benefice asupra relațiilor interculturale. Deseori discursurile care trateazǎ acest subiect, nu fac decâ sǎ alimenteze imaginea a doi antagoniști, Orientul și Occidentul, care se luptǎ din vremuri strǎvechi.

Respingerea religioasǎ a Occidentului

Sayyid Qutb

Sayyid Qutb își exprimǎ în scrierile sale profunda respingere fațǎ de sistemele de guvernare occidentale, în special, fațǎ de cele americane, fiind de pǎrere cǎ societatea americanǎ este materialistǎ, obsedatǎ de violențǎ și de plǎceri sexuale.  Una dintre tezele sale consacrate în acest sens, este Ğāhiliyyati-l-qarni-l-'išrīn (Ignoranța secolului al XX-lea). În aceastǎ lucrare, Qutb construiește o doctrinǎ a ignoranței (ğahiliyya), termen care provine de la rǎdǎcina ğ. h. l și care în literatura preislamicǎ era folosit cu sensul de barbarism, fǎcând referire la tendința oamenilor de a adopta comportamente extreme. În viziunea sa, concenptul de ignoranțǎ desemneazǎ orice comportament care acționeazǎ împotriva culturii, conștiinței și a moralitǎții islamice.  Recurența motivului ignoranței în lucrǎrile sale este datǎ de faptul cǎ Sayyd portretizeazǎ comunitatea occidentalǎ drept o societate ğāhil (ignorantǎ). Potrivit acestuia, societǎțile ğāhil plaseazǎ preocupǎrile materiale deasupra celorlalte griji, fie teoretice, așa cum fac marxiștii, limitând nevoile fundamentale ale omului la hranǎ, adǎpost și nevoi sexuale, sau într-un mod practic, precum procedeazǎ americanii în cazul consumerismului. În plus, acesta tinde sǎ învinuiască Occidentul pentru pierderea conștiinței religioase a poporului arab, susținând faptul cǎ viața islamicǎ a încetat demult, odatǎ cu imperialismul occidental din secolul al XIX-lea.
Într-un alt articol, publicat în 1923, Qutb se plânge de faptul că lumea se mișcă într-un ritm mult prea rapid, precum "un șofer ignorant (ğāhil) și fără direcție. În acest sens, el îndeamnă Orientul să-și găsească propria misiune și să-și păstreze sentimentul de autenticitate, fără să mai copieze acțiunile Occidentului.  Ulterior, în anul 1941, în trei articole publicate, acesta afirmă că lumea artei, a literaturii și a muzicii egiptene, a devenit nebună din cauza influenței occidentale. În articolele din perioada postbelică, atunci când a criticat cu înverșunare problemele societății egiptene, precum și mașinațiile imperialiștilor occidentali, se plânge de moralitatea sexuală decăzută a societății egiptene și o caracterizează drept înapoiată.  Franța și Marea Britanie sunt portretizate drept barbare din cauza acțiunilor lor întreprinse în Orientul Mijlociu, iar egiptenii care laudă imperiile colonizatoare sunt numiți sclavi. Și pe americani îi plasează la același nivel, din cauza materialismului caracteristic, susținând faptul că: "adevărata luptă se dă acum între Estul în ascensiune și Vestul sălbatic, între šari'a lui Dumnezeu și šari'a junglei."  Cu alte cuvinte, în majoritatea scrierilor sale, doctrina ignoranței, este văzută de către Sayyid Qutb, drept o consecință directă a colonizării, fiind o caracteristică a societății occidentale.

Hassan al-Bannā

În lucrarea lui El-Husseini, L'Occident Imaginaire-La Vision de l'autre dans le conscience politique arabe, sunt tratate scrierile lui Sayyid Qutb și Hassan al-Bannā în același timp, deoarece amândoi sunt membri reprezentativi ai aceleași grupări, ce cred cu tărie în aceeași cauză, într-un islam rezistent la hegemonia occidentală. Pentru cei doi, islamul acoperă toate domeniile de activitate ale vieții, iar aplicarea legii lui Dumnezeu este singura metodă prin care societatea poate deveni umană și egală.  Cu toate acestea admit că în viitorul apropiat, gruparea Fraților Musulmani nu poate întrece Occidentul în materie de descoperiri științifice și inovații tehnologice, dar poate oferi ceva mult mai important decât atât, și anume,  eliberarea omului și renașterea sa din punct de vedere spiritual.  Din această ipostază, ei încep să respingă Occidentul la nivel global.
Pe de o parte, Hassan al-Bannā respinge cu desăvârșire modelul și valorile occidentale și condamnă politica britanică, franceză, italiană, dorins să înlocuiască acest model cu un guvern islamic, pe care îl consideră imperios necesar și care va fi bazat pe răspunderea autorității în vigoare față de Dumnezeu. Însă pe de altă parte, acesta acceptă guvernământul parlamentar și constituțional, dar nu este de acord cu prezența partidelor politice, din moment ce există un singur program, și anume, islamul, unde pot fi eligibili doar membrii cu o integritate morală imaculată.   Al-Bannā refuză să urmeze modelul occidental, susținând că islamul are deja o constituție, Coranul, precum și o lege, Șaria. Pentru el, Occidentul reprezintă un obstacol în întemeierea unei noi ordini la nivel global, fapt ce-l face să-l respingă cu desăvârșire. Cu toate acestea, prevede în viitorul îndepărtat un armistițiu cu Vestul. De pildă, nu se opune cunoștințelor benefice și utile, indiferent de originea lor, iar din punct de vedere educațional, pledează pentru o abordare a islamului în dimensiunea sa etică, dar cu acoperire asupra tuturor disciplinelor utile, precum științele, matematica, geografia etc.

Respingerea laică a Occidentului

Precum mișcările de rezistență religioase desfășurate împotriva procesului de occidentalizare, au existat și grupări arabe laice, ce și-au exprimat nemulțumirea față de Occident. Începând cu Partidul Național Social Sirian și până la naseriști, toți și-au menținut o poziție retorică față de Occident, considerat complicele Israelului care împiedică independența politică și reală a regiunii. în acest sens, El-Husseini analizează în teza sa declarațiile și discursurile lui Michel Aflaq, datorită scrierilor sale ce constituie baza partidului Ba'ath, care este revendicat în Siria și Irak. La nivel teoretic, partidul împărtășește împreună cu celelalte mișcări seculare neîncrederea față de Occident. Michel are ca principal scop, combaterea efectelor dăunătoare ale colonizării, în special fragmentarea națiunii arabe și înființarea sionismului, așa cum reiese și din scrierile sale în care crticp cu vehemență politica europeană materialistă care a profitat de vulnerabilitatea popoarelor arabe ca să-și impună autoritatea.  Tema dezumanizării Occidentului materialist care este stăpânul științelor, dar care este complet lipsit de suflet. precum și fluctuația dintre critica severă a Occidentlui și recunoașterea punctelor sale tari, sunt frecvente în discursul lui Aflaq.

Occidentul, sursă a cunoașterii

Rifa'a al-Tahtawi
Potrivit lui Hassan Hanafi, aceasta este o atitudinea prin care societatea arabă încearcă să preia din cultura occidentală tot ceea ce este util, precum au facut Abdel Rahman Badawi cu existențialismul și Rifa'a al-Tahtawi cu iluminismul. Despre contribuțiile lui Tahtawi vorbește și El-Husseini, afirmând vă în viziunea unora, el este fondatorul renașterii științifice moderne. Fiind unul dintre primii arabi care a avut contact și a înțeles puterea acestei civilizații, "locomotiva modernizării occidentale, devine un model irezistbil".   Prin scrierile sale, Tahtawi dorește să devină pilonul principal al Renașterii, simțind nevoia să transfere toate cunoștințele acumulate în țările occidentale și să răspândească noțiunile de libertate, egalitate și patriotism, așa cum sunt expuse de societatea franceză.

Taha Hussein

Aceeași atitudine pe care o afișează Tahtawi în secolul al XIX-lea față de evoluția Occidentului, este regăsită și un secol mai târziu în lucrările și activitatea lui lui Taha Hussein. Rolul său în formarea percepției asupra Vestului este semnificativ, și a avut un impact și o influență de necontestat, atât asupra societății egiptene, cât și în afara acesteia, prin scrierile, traducerile și implicarea sa în politica egipteană. Percepția sa asupra Occidentului se conturează pe fundalul contrastului mare dintre cele două medii universitare în care a studiat, egiptean și francez. Interacțiunea sa cu mediul european a dus la o comuniune de gândire cu acest ideal, care l-a învățat să aprecieze și să respecte Occidentul. Acesta afirmă că deschiderea către Vest este o necesitate, deoarece emulația a devenit un fenomen real, care are loc în toate domeniile de activitate, începând cu importarea telefonului și a telegrafului până la adoptarea aceluiași stil vestimentar și culinar.
Comparativ cu Tahtawi, Taha Hussein asociază Occidentul atât cu Europa în deplina sa modernitate, cât și cu America, fiind de părere că nu este importantă dimensiunea spațio-geografică, ci cea culturală. De asemenea, recunoaște superioritatea culturală și își exprimă dorința ca Orientul și Occidentul să poată întreține în viitor relații pe picior de egalitate. În lucrările sale încearcă să abordeze o poziție de mijloc față de societatea occidentală, afirmând că cei care tratează acest subiect, deseori o fac bazându-se pe cunoștințe nefondate din ambele culturi. Astfel, el se poziționează la jumătatea dezbaterii dintre suporterii ambelor curente, devenind în acest fel simbolul rezistenței fanatismului religios și eroul idealiștilor.

Note

Bibliografie
 El-Enany, Rasheed. 2006. Arab Representations of the Occident. East–West encounters in Arabic fiction. London: Routledge.
 El-Husseini, S. Nassib. 1998. L'Occident imaginaire. La vision de l'Autre dans la conscience politique arabe. Québec: Presses de l'Université du Québec
 Hanafi, Hassan. 2008. "From Orientalism to Occidentalism " . Kirsi Henriksson & Anitta Kynsilehto (editori). Building Peace by Intercultural Dialogue. Finlanda: Tampere Peace Research Institute. 258-266
 William, E. Shepard. 2003. Sayyid Qutb's Doctrine of Jāhiliyya. International Journal of Middle East Studies. Vol. 35 Nr. 4 Cambridge. Cambridge University Press. 521-545.

Vezi și
 Occidentalism
 Orientalism

Occident

Imaginea Occidentului din perspectiva arabă


Marija Selak Raspudić (Zagreb, 14. ožujka 1982.), hrvatska filozofkinja i bioetičarka.

Životopis
Rođena je 14. ožujka 1982. u Zagrebu, gdje je završila osnovnu školu i Klasičnu gimnaziju. Korijene vuče iz vrgoračkog kraja. Diplomirala je 2007. godine na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu studij filozofije i hrvatskog jezika i književnosti. U akademskoj godini 2006./07. provela je zimski semestar u Bratislavi radeći na diplomskom radu kao CEEPUS-ova stipendistica.

Od travnja 2004. do listopada 2005. godine radila je na Televiziji Z1 kao spikerica i voditeljica, a zatim kao urednica vlastite emisije iz područja kulture. Od studenog 2007. do srpnja 2008. godine radila je kao voditeljica Odjela za odnose s javnošću Olympic Internationala. Nakon rada u odnosima s javnošću, 2008. godine zapošljava se kao novinarka i suradnica na scenariju u emisiji "Navrh jezika" Hrvatske radiotelevizije.

Akademske godine 2008./2009. upisala je poslijediplomski doktorski studij iz filozofije na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. U veljači 2010. godine zaposlena je na Odsjeku za filozofiju Filozofskog fakulteta u Zagrebu kao znanstvena novakinja u suradničkom zvanju asistentice na projektu "Zasnivanje integrativne bioetike" kojemu je voditelj prof. Ante Čović.

Poslijediplomski studij filozofije upisuje 2009. godine, a 11. lipnja 2013. obranila je doktorsku disertaciju pod naslovom "Ljudska priroda i nova epoha" te stekla akademski stupanj doktorice znanosti iz znanstvenog područja humanističkih znanosti, polje filozofije. U kolovozu 2013. prelazi u status znanstvene novakinje – više asistentice. U nastavi sudjeluje kao suizvoditeljica kolegija iz ontologije i filozofije povijesti pri Katedri za ontologiju.

Selak Raspudić ulazi u politiku te izlazi na listi Most na parlamentarnim izborima 5.srpnja 2020.godine u prvoj izbornoj jedinici, gdje osvaja mandat te ulazi u Hrvatski sabor.

Stajališta
Marija Selak Raspudić javnosti je poznata zbog nastupa u Petom danu, emisiji HRT-a.

Dio javnosti, posebice lijevi mediji, Selak opisuju kao "desničarku". Sama Selak izjavila je da joj je u potpunosti svejedno kako će je pojedinci doživljavati u svjetonazorskom kontekstu, ističući: Meni je potpuno svejedno, ja se nikad nisam javno legitimirala kao desničarka niti sam se, a možda je to veći problem, legitimirala kao ljevičarka jer mislim da bi mi to omogućilo poziciju nekakve moralne superiornosti, što je ono od čega bi svako misleće biće trebalo bježati. Drugi je problem to što kad vi kažete desničarka netko drugi najčešće misli dvije stvari - prva je psovka, a druga je pokušaj eliminacije mene iz javnog diskursa. Time se zapravo želi reći da sve što ja govorim ne vrijedi ništa.

Feminizam i civilno društvo
Selak Raspudić kritičarka je suvremenog feminizma te se pita "smije li feminizam biti zlouporabljen kao sredstvo za diskvalifikaciju neistomišljenica odnosno što se događa kada pojam feminizma postaje oružje moći?"

Za Istanbulsku konvenciju, dokument usmjeren na borbu protiv nasilja nad ženama, a koji je u hrvatskoj javnosti izazvao niz prijepora zbog termina roda, Selak Raspudić je kazala kako taj dokument nije nužan za konsenzus o borbi protiv nasilja nad ženama i da se s njime ne smije ucjenjivati.

Monoteističke religije
Selak ističe da se odnos Boga u monoteističkim religijama jako razlikuje. Kaže da se u islamu temelji na pokornosti i poslušnosti, a u kršćanstvu se temelji na dijalogu.

Djela
Autorica je knjige Ljudska priroda i nova epoha iz 2013. godine.

Članica je Hrvatskog filozofskog društva, Hrvatskog bioetičkog društva i European Society for Philosophy of Medicine and Healthcare (ESPMH). Kao mlada urednica bila je uključena u rad časopisa Filozofska istraživanja i Synthesis philosophica.

Privatni život
U braku je s Ninom Raspudićem, hrvatskim filozofom, književnikom i sveučilišnim profesorom. Roditelji su kćeri Danice, rođene potkraj 2019. godine, a od srpnja 2022. godine i sina Ilije.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski filozofi
Hrvatski novinari

Marija Selak


بلدية قنطرة شنيل ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرطبة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 29.093 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 خوسيه أنطونيو غونزاليس إسترادا
 ماريا لويزا مونيوث
 ألفارو سيخودو
 إدواردو أغيلار

معرض صور

مراجع

بلديات قرطبة

قنطرة شنيل


Asetilen (etin), bir tür hidrokarbondur. Üçlü bağ taşır ve formülü C2H2 şeklindedir. Alkin sınıfının ilk üyesidir.

Brethelot tarafından total sentez yöntemiyle elde edildi. Daha sonra metandan ve karpitten de elde edildi. Normal koşullar altında gazdır ve -83,5 °C'da sıvılaşır. Suda ve asetonda çözünür. Sodyum ile olan karışımı kolay patlar ve yüksek ısı çıkışı olur. Narkotik özelliği vardır. Tıpta Narsylen olarak adlandırılır. Asit niteliği gösterdiğinden metallerle bileşik yapar. Yanma enerjisi yüksek olduğundan kaynakçılıkta kullanılır.

Alkinler
Hidrokarbonlar

Asetilen


لحمر مدينة وبلدية تابعة إقليميا إلى دائرة لحمر ولاية بشار الجزائرية.

اصل التسمية

سميت بلدية لحمربهذا الاسم نسبة لغلبة اللون الأحمر على كل شيء بالمنطقة مروراً بلون التربة إلى لون بشرة سكانها ولون خيولهم ابلهم وملابسهم
كما كان يطلق عليها قديما اسم عاصمة قصور الشمال لحمر موغل بوكايس أنشأت منذ قرون خلت على يد السكان الأمازيغ حيث شيّد قصرها العتيق فوق هضبة جبلية ولقد كان تابعا لها ستة (6) قصور وهي:

 قصر تيطافت
 قصر مومنة
 قصر عمران
 قصر تاوريرت
 قصر آسالي
 قصر فلقاسن

الاقتصاد

طبيعة المنطقة ونشاطاتها الاقتصادية
لحمر منطقة ذات طبيعة فلاحية بامتياز حيث تتربع البلدية على عدة محيطات فلاحية منها
محيط الزبارة، محيط عريض، محيط الرقاصة ومحيط موراس
يعتمد سكان المنطقة على الزراعة، أشجار الزيتون، النخيل وتربية المواشي، الأبقار، النحل والدواجن

الجغرافيا
تبلغ مساحتها 820 كلم2.يحدها شمالاً بلدية موغل وبلدية بوكايس، جنوباً بلدية بشار بلدية القنادسة، شرقاً بلدية بشار ومن الغرب بلدية بوكايس
يبلغ تعداد سكانها 2687 نسمة
تبعد عن ولاية بشار بــ 33 كم
تتميز بلدية لحمر بعدة معالم تاريخية وأثارية سياحية منها القصور والواحات الخلابة

تأسست إثر التقسم الإداري الجديد سنة 1984

وصلات أخرى

وصلات داخلية
 دائرة لحمر
 ولاية بشار

وصلات خارجية

المصادر

لحمر

لحمر


Topbavianen (Macaca nigra) er en primat i slægten makakaber, der lever i den nordøstlige del af den indonesiske ø Sulawesi samt på nogle mindre, nærliggende øer. Pelsen er helt sort og halen er meget kort, cirka 2,5 cm. Kropslængden er omkring 55 cm. Topbavianen har navn efter sin hårtop på hovedet, der går fra panden til nakken. Toppen kan rejses, når den bliver ophidset. Arten lever i tæt skov i blandede flokke på over 100 individer. Hanner er generelt fredelige overfor hinanden.

Kilder og eksterne henvisninger

Makakaber

Topbavian


Die Qualifikation zum Thomas Cup 2012 des ozeanischen Kontinentalverbandes fand vom 18. bis zum 19. Februar 2012 in Ballarat statt.

Endstand

Weblinks
Thomas & Uber Cup Ozeania

2012 Qualifikation Ozeanien
Badminton 2012
Badmintonwettbewerb in Ballarat

Thomas Cup 2012/Qualifikation Ozeanien


Carta Europeană a Limbilor Regionale sau Minoritare este un tratat european adoptat în 1992 sub auspiciile Consiliului Europei pentru protejarea și promovarea limbilor istorice regionale și minoritare în Europa. Carta este primul tratat internațional care se ocupă în mod explicit cu diversitatea lingvistică și își propune protejarea acesteia.

Carta oferă principii orientative despre felul în care limbile minoritare sau regionale ar trebui protejate și promovate în mod cotidian. Statelor li se solicită să asigure învățământ, servicii media cum ar fi presa, radioul și televiziunea în aceste limbi, ca de altfel și servicii în administrația publică. Carta promovează utilizarea limbilor minoritare sau regionale sub toate aspectele vieții cotidiene, începând de la însemne stradale până la asigurări medicale și relațiile cu autoritățile publice.

Carta se referă la limbile care sunt diferite de limba/limbile vorbite de majoritatea populației. Limbile imigranților sau dialectele limbilor statelor nu sunt considerate ca fiind limbi regionale sau minoritare.

Până în prezent Carta a fost ratificată de către 33 de state, alte opt state fiind doar semnatare. Printre statele care au aderat la Cartă, fără să o pună însă în aplicare, se numără Franța, Italia și Rusia. Alte țări membre ale Consiliului Europei precum Grecia, țările baltice, Belgia și Portugalia au refuzat să semneze documentul. Unele state, cum ar fi Ucraina și Suedia, au asociat statutul de limbă minoritară minorităților naționale recunoscute, care sunt definite prin criterii etnice, culturale și/sau religioase, eludând astfel noțiunea de minoritate lingvistică a Cartei.

Istoric
Apariția Cartei a fost pregătită de o serie de rezoluții adoptate de Parlamentul European care pun accentul pe valorizarea multilingvismului, în principal Rezoluția Arfé din 1981 și 1983. Aceste Rezoluții au afirmat sprijinul în special financiar al Parlamentului European pentru limbile regionale și minoritare din Comunitate. În acest context în care recunoașterea rolului important al limbilor minoritare și regionale în patrimoniul cultural european devine un aspect din ce în ce mai vizibil pe agenda instituțiilor europene, Adunarea Parlamentară a Consiliului Europei adoptă Opinia nr. 142 (1988), prin care sprijină ideea unei Carte dedicate limbilor minoritare. Elaborarea documentului începe în 1989, pentru a fi adoptată de Comitetul Miniștrilor trei ani mai târziu. Documentul este deschis semnăturilor la 5 noiembrie 1992, fiind semnat de 11 state. Intrarea în vigoare a Cartei este stabilită la cinci ani de la adoptare, astfel că în 1998 șapte state care ratificaseră deja Carta o pun în practică.

Structura Cartei
Sfera de acțiune a Cartei este definită în Partea I. În Partea a II-a, este exprimat "spiritul Cartei". Fundamentul constă în recunoașterea limbilor regionale sau minoritare ca expresie a bunăstării culturale. Prevederile incluse în Partea a II-a se aplică tuturor limbilor prezente în mod tradițional în respectivul stat. Statul indică în mod explicit limbile care trebuie incluse în Partea a III-a, parte ce conține prevederi mai detaliate. Pentru fiecare limbă, statul își ia angajamentul de a aplica cel puțin 35 din cele 68 de prevederi. Monitorizarea este o componentă esențială a procesului de implementare a Cartei. Monitorizarea și alte chestiuni relevante pentru aplicarea Cartei sunt definite în Partea a IV-a. Intrarea în vigoare a Cartei, precum și chestiunile privind semnarea și ratificarea Cartei sunt definite în Partea a V-a.

Semnatari și ratificatori

Limbi protejate de Cartă

 Asiriană
 Greacă
 Kurdă
 Rusă

 Cehă
 Croată
 Maghiară
 Romani
 Slovacă
 Slovenă

 Albaneză
 Cehă
 Germană
 Idiș
 Italiană
 Ladino
 Macedoneană
 Maghiară
 Muntenegreană
 Poloneză
 Română
 Ruteană
 Slovacă
 Slovenă
 Turcă
 Ucraineană

 Germană
 Poloneză
 Romani
 Slovacă

 Arabă cipriotă
 Armeană

 Germană

 Italiană
 Retoromană

 Kareliană
 Sami
 Suedeză

 Daneză
 Frizonă de nord
 Frizonă de Saterland
 Germană de jos
 Renană de jos
 Romani
 Sorabă de jos
 Sorabă de sus

 Cehă
 Italiană
 Maghiară
 Ruteană
 Sârbă
 Slovacă
 Ucraineană

 Nu există limbi regionale sau minoritare

 Nu există limbi regionale sau minoritare

 Cornică
 Galeză
 Irlandeză
 Manx
 Scots
 Scoțiană

 Albaneză
 Romani

 Kven
 Romani
 Sami
 Scandoromani

 Frizonă de vest
 Idiș
 Limburgheză
 Romani
 Saxonă de jos

 Armeană
 Bielorusă
 Cașubă
 Cehă
 Ebraică
 Germană
 Idiș
 Karaim
 Lituaniană
 Romani
 Rusă
 Ruteană
 Slovacă
 Tătară
 Ucraineană

 Albaneză
 Armeană
 Bulgară
 Cehă
 Croată
 Germană
 Greacă
 Idiș
 Italiană
 Macedoneană
 Maghiară
 Poloneză
 Romani
 Rusă
 Ruteană
 Sârbă
 Slovacă
 Tătară
 Turcă
 Ucraineană

 Albaneză
 Bosniacă
 Bulgară
 Croată
 Maghiară
 Romani
 Română
 Ruteană
 Slovacă
 Ucraineană

 Bulgară
 Cehă
 Croată
 Germană
 Maghiară
 Poloneză
 Romani
 Ruteană
 Ucraineană

 Italiană
 Maghiară
 Romani

 Aragoneză
 Asturiană
 Bască
 Catalană
 Galiciană
 Leoneză
 Valenciană

 Finlandeză
 Idiș
 Meänkieli
 Romani
 Sami

 Armeană
 Bielorusă
 Bulgară
 Găgăuză
 Germană
 Greacă
 Idiș
 Maghiară
 Română
 Poloneză
 Rusă
 Slovacă
 Tătară crimeeană

 Armeană
 Băiașă
 Bulgară
 Croată
 Germană
 Greacă
 Poloneză
 Romani
 Română
 Ruteană
 Sârbă
 Slovacă
 Slovenă
 Ucraineană

Note

Legături externe
 Textul în limba română al tratatului pe site-ul Departamentului pentru Relații Interetnice

Tratate ale Consiliului Europei
Limbile Europei
Dreptul minorităților
Tratate ale Armeniei
Tratate ale Austriei
Tratate ale Bosniei și Herțegovinei
Tratate ale Croației
Tratate ale Danemarcei
Tratate ale Finlandei
Tratate ale Germaniei
Tratate ale Țărilor de Jos
Tratate ale Poloniei
Tratate ale Regatului Unit
Tratate ale României
Tratate ale Spaniei
Tratate ale Ucrainei
Tratate ale Ungariei


Müller ist ein relativ kleiner Einschlagkrater auf der Mondvorderseite, der in der ungefähren Mitte des von den großen Kratern Ptolemaeus, Hipparchus und Albategnius gebildeten Dreiecks liegt.
Der Krater ist unregelmäßig geformt und im Süden von einem Nebenkrater überlagert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem österreichischen Astronomen Karl Müller offiziell benannt.

Weblinks

 Müller auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Müller (Mondkrater)


La caleta San Roque es un pequeño cuerpo de agua ubicado en la parte este de la bahía Gil, en la costa norte del golfo San Jorge, departamento Florentino Ameghino, en la provincia del Chubut (Patagonia argentina). Se halla a 27 km al sur en línea recta de la ciudad de Camarones. Se encuentra aproximadamente en la posición geográfica . Se trata de una pequeña caleta orientada al sudoeste encerrada entre afloramientos rocosos.

El 9 de marzo de 1535 Simón de Alcazaba y Sotomayor fundó en esta caleta el efímero Puerto de los Leones, que duró hasta el 17 de junio de 1535, cuando fue abandonado después de ser asesinado Alcazaba. La población debía ser la capital de la gobernación de Nueva León, otorgada por el Rey de España a Alcazaba en 1534 y que incluía todas las tierras desde el Atlántico al Pacífico, al sur del paralelo 36º S.

Referencias

Hidrografía de la provincia de Chubut
San Roque
Geografía del  departamento Florentino Ameghino

Caleta San Roque


Simon Lefèvre dit Lefèvre père (né lé  à Montreuil, décèdé le  à Paris) est un facteur français d'instruments à vent spécialisé dans les clarinettes et les flûtes.

Biographie
Simon Lefèvre est le fils de Jean Lefèvre (1748-1830), bûcheron à Montreuil.

D'origine proche de La Couture-Boussey, Simon Lefèvre a probablement effectué son apprentissage de tourneur et de facteur d'instruments de musique dans un atelier de la région couturiote.

En 1811, il s'installe à Rouen comme facteur d'instruments de musique, au n°83 rue Grandpont. Il épouse le 25 février 1811 à Rouen  Félicitée Rosalie Rethaller (1791- ?), fille de Mathias Rethaller (1750-1826), ancien musicien d'origine bavavaroise des gardes du corps de Louis XVI et musicien au théâtre français de Rouen.

Vers 1817, il installe son atelier à Paris et édite l'annonce suivante :

Vers 1822, César Antoine Janssen (1781-1860), clarinettiste à l'opéra comique, fait adapter son invention de rouleaux de clé à la clarinette à treize clés d'Iwan Müller en s'adressant pour le travail à Simon Lefèvre et Claude Guignot, clétier.

Il dépose des brevets pour améliorer la flûte et la clarinette.

En , le jury de l'Exposition des produits de l'industrie française lui attribue une mention pour ses clarinettes « parfaitement exécutées » et le jury de l'édition de 1834 la confirme en indiquant que ses instruments étaient « très estimés des artistes ».

Vers 1827, il déménage au 221 rue Saint-Honoré.

Il dépose en 1835 un brevet de 5 ans pour  « des perfectionnements apportés à la flûte, qu'il nomme flûte Lefèvre".

Le 17 octobre 1835, Simon Lefèvre père se remarie avec Louise Justine Godard (1790-1875).

Simon Lefèvre fils a  probablement effectué son apprentissage de facteur d'instruments de musique avec son père et épouse le 13 mars 1837 à Paris Marie Pauline Gueudet, fille d'un bijoutier parisien. Vers 1839, son fils s'installe à son compte au 213 rue Saint-Honoré puis à partir de 1842 au 211 rue Saint-Honoré.

En 1846, Simon Lefèvre dépose un deuxième brevet pour « une clarinette à système d'anneaux qui supprime les notes factices ».

Simon Lefèvre père cède le 16 mars 1855 son atelier à deux de ses ouvriers Paul Bié (1824-1893), employé depuis au moins 1844, et  Rustique Noblet (1819-1858); Paul Bié épouse le 17 mai 1851 à Paris la nièce de Simon Lefévre, Justine Antoinette Godard (1824-1872).

Peu de temps après la vente, Simon Lefèvre père décède le 20 mars 1855 au 27 rue Saint-Honoré.

Plus tard, Rustique Noblet décède à son tour le 22 février 1858 à Paris

Pierre Bié nomme l'entreprise  « Lefèvre père et Bié » et continue à marquer ses instruments « LEFÊVRE À PARIS » rendant difficile leur reconnaissance pour les collectionneurs.

L'atelier sera ensuite rachetée en 1886 par André Thibouville qui continue à exploiter la notoriété de Lefèvre en mentionnant « Lefèvre père et Bié, successeurs » dans les annonces. De même, il conserve l'estampille « LEFÊVRE À PARIS » pour les instruments fabriqués.

Il apparaît que Constant Pierre dans son ouvrage sur  les facteurs d'instruments se trompe sur le prénom de Lefèvre père, sur des éléments biographiques et sa date de décès, qui seront répétées dans de nombreux ouvrages ultérieurs sur la clarinette :

Œuvre
Il subsiste des instruments marqués par Simon Lefèvre père dans les collections publiques et privées.

On notera que le clarinettiste Jean-Xavier Lefèvre, un des opposants à l'instrument proposé par Iwan Müller lors de sa présentation au conservatoire en 1812, a légué à sa succession une des clarinettes à 13 clés datant de 1824 de Simon Lefèvre, conservée au Musée de la musique de Paris.

L'estampille de Simon Léfèvre père utilise toujours le nom Lefêvre avec un accent circonflexe associé au lieu (Rouen ou Paris).

Notes et références

Liens externes
 .

Facteur d'instruments à vent
Facteur de clarinettes
Naissance en octobre 1789
Naissance en Eure-et-Loir
Décès en mars 1855
Décès dans l'ancien 2e arrondissement de Paris
Décès à 65 ans

Simon Lefèvre


Le West Clear Creek Wilderness est une zone sauvage (Wilderness) de 6 167 hectares située dans l'État américain de l'Arizona. West Clear Creek est formé par la jonction de Willow Creek et de Clover Creek dans le Mogollon Rim, qui fait partie du plateau du Colorado. Située à l'est de Camp Verde, la zone fait partie de la forêt nationale de Coconino. Les activités courantes à West Clear Creek sont la natation, le camping, la chasse, la pêche et la randonnée. Une variété de plantes et d'animaux peut être trouvée toute l'année.

Galerie

Articles connexes
 Wilderness Act
 Liste des zones de nature sauvage des États-Unis
 Liste des zones sauvages de l'Arizona

Liens externes

 Service national des forêts : West Clear Creek
 West Clear Creek Wilderness @ Wilderness.net
 HikeArizona.com - Sentier West Clear Creek # 17
 Guide de randonnée de Todd : West Clear Creek
 Carte des installations des lieux de navigation en Arizona
 Niveaux du lac Arizona
 Vidéo de West Clear Creek

Gorge en Arizona
Wilderness en Arizona
Aire protégée créée en 1984
Forêt nationale de Coconino
Aire protégée dans le comté de Coconino
Aire protégée de l'UICN - catégorie Ib

West Clear Creek Wilderness


Krinau is a former municipality in the Wahlkreis (constituency) of Toggenburg in the canton of St. Gallen in Switzerland.  On 1 January 2013 Krinau merged into the municipality of Wattwil.

History
Krinau is first mentioned in 1357 as Krinnow.

Geography
Krinau had an area, , of .  Of this area, 57.6% is used for agricultural purposes, while 39.1% is forested.  Of the rest of the land, 2.8% is settled (buildings or roads) and the remainder (0.6%) is non-productive (rivers or lakes).

The former municipality is located in the Toggenburg Wahlkreis.  It is in the western quarter of the Thur valley on the edge of the Chrüzeggkamm.  It consists of the village of Krinau and the hamlets of Altschwil, Au, Dreischlatt, Gurtberg, Schuflenberg, Krinäuli, Niederberg, Kapf and Gruben.

It is a scenic farming village in Toggenburg.

Coat of arms
The blazon of the municipal coat of arms is Or three Pine Trees Vert trunked Gules issuant from a Mount of the second.

Demographics
Krinau had a population (as of 2011) of 260.  , about 5.9% of the population was made up of foreign nationals.  Of the foreign population, (), 2 are from Germany, 2 are from Austria, and 2 are from another country.  Over the last 10 years the population has grown at a rate of 0.4%.  Most of the population () speaks German (98.6%), with Italian being second most common ( 0.4%) and Romansh  being third ( 0.4%).  Of the Swiss national languages (), 274 speak German, 1 person speaks,  Italian, and 1 person speaks Romansh.

The age distribution, , in Krinau is; 35 children or 12.6% of the population are between 0 and 9 years old and 46 teenagers or 16.5% are between 10 and 19.  Of the adult population, 30 people or 10.8% of the population are between 20 and 29 years old.  37 people or 13.3% are between 30 and 39, 38 people or 13.7% are between 40 and 49, and 28 people or 10.1% are between 50 and 59.  The senior population distribution is 27 people or 9.7% of the population are between 60 and 69 years old, 27 people or 9.7% are between 70 and 79, there are 10 people or 3.6% who are between 80 and 89.

 there were 28 persons (or 10.1% of the population) who were living alone in a private dwelling.  There were 64 (or 23.0%) persons who were part of a couple (married or otherwise committed) without children, and 152 (or 54.7%) who were part of a couple with children.  There were 22 (or 7.9%) people who lived in single parent home, 6 who lived household made up of unrelated persons, and 6 who are either institutionalized or live in another type of collective housing.

In the 2007 federal election the most popular party was the SVP which received 52.3% of the vote.  The next three most popular parties were the FDP (17.8%), the CVP (10.1%) and the SP (9%).

The entire Swiss population is generally well educated.  In Krinau about 60.6% of the population (between age 25–64) have completed either non-mandatory upper secondary education or additional higher education (either university or a Fachhochschule).  Out of the total population in Krinau, , the highest education level completed by 93 people (33.5% of the population) was Primary, while 83 (29.9%) have completed the Secondary level, 27 (9.7%) have attended a Tertiary school, and 9 (3.2%) are not in school.  The remainder did not answer this question.

The historical population is given in the following table:

Economy
, Krinau had an unemployment rate of 1.19%.  , there were 53 people employed in the primary economic sector and about 23 businesses involved in this sector.  12 people are employed in the secondary sector and there are 3 businesses in this sector.  22 people are employed in the tertiary sector, with 7 businesses in this sector.

 the average unemployment rate was 3.6%.  There were 29 businesses in the municipality of which 3 were involved in the secondary sector of the economy while 4 were involved in the third.

 there were 69 residents who worked in the municipality, while 69 residents worked outside Krinau and 15 people commuted into the municipality for work.

Religion
From the , 88 or 31.7% are Roman Catholic, while 174 or 62.6% belonged to the Swiss Reformed Church.  Of the rest of the population there is 1 individual who belongs to another Christian church and there are 15 (or about 5.40% of the population) who belong to no church, are agnostic or atheist.

References

Former municipalities of the canton of St. Gallen

Krinau


Associazione Calcio Firenze Fiorentina SpA veya kısaca ACF Fiorentina, İtalya'nın Toscana bölgesinin önemli şehirlerinden Floransa'da kurulmuş futbol kulübü.

1926 yılında kurulan ACF Fiorentina takımının ilk kurulduğu günlerde Kırmızı - Beyaz olan renkleri, 1928 yılında bugünkü haliyle Mor - Beyaza çevrilmiştir. O günden beri takım "i Viola" (Morlar, Menekşeler) olarak bilinmektedir. Futbol takımı iç saha maçlarını 47.282 seyirci kapasiteli 'Comunale' Stadium "Artemio Franchi"'da yapmaktadır. 2000-2001 sezonu başında Fatih Terim teknik direktörlüğe getirilmiştir. Seri A'da 18 hafta boyunca alınan başarılı sonuçlara rağmen kulüp başkanı Cechi Gori ile anlaşamayan Fatih Terim istifa etmiştir. Görev yaptığı 6 aylık süre içinde İtalya futbolunun önde gelen takımları Milan, Juventus ve Roma'ya karşı gayet başarılı sonuçlar almış ve İtalya Kupasında Milan'ı eleyerek finale yükselmiştir. Final maçlarında Parma takımını Roberto Mancini yönetiminde safdışı bırakarak İtalya Kupasını kazanmışlardır.
2005-2006 sezonunu 4. sırada bitirip UEFA Şampiyonlar Ligi ön elemesi oynamaya hak kazanmışlardır. Hemen akabinde 2006-2007 sezonu başında patlak veren futbol skandalı sonrasında şike yaptıkları gerekçesiyle Juventus ve Lazio kulüpleriyle birlikte küme düşürülmüşler, sonrasında Lazio kulübüyle birlikte bu cezaları eksi puanla lige başlamaya çevrilmiştir.

Uluslararası tarihi
Fiorentina 1 kez Kupa Galipleri Kupası şampiyonluğu yaşarken, 1 kez kupayı finalde kaybetmiş ve 1 kezde kupada yarı final oynamıştır.

Şampiyonlar Ligi'nde ise Fiorentina 1 kez finalde oynayıp kupayı kaybetmiştir. Kupada 1 kez çeyrek final ve 2 kez son 16 turunu görmüştür.

Uefa Kupası'nda ise 1 kez final ve 2 kez yarı final oynamıştır.

Not : 2008-09 sezonunda önce Şampiyonlar Ligi'nde mücadele edip sonrasında yoluna Uefa Kupasına devam etmiştir. Toplam 26 sezon Avrupa Kupalarında mücadele etmiştir.

UEFA Şampiyonlar Ligi / Şampiyon Kulüpler Kupası
İlk kez 1956-57 sezonunda bir Avrupa Kupası'na katılmıştır. O sezon Şampiyon Kulüpler Kupası'nda yenilgisiz bir şekilde IFK Norrköping, Grasshopper ve Crvena zvezda'ı eleyerek finale yükselmiştir. Finalde Real Madrid'e 2-0 kaybetmiştir.

1969-70 sezonunda Östers IF ve Dinamo Kyiv'i eleyerek Şampiyon Kulüpler Kupası'nda çeyrek finale yükseldi. Çeyrek finalde Celtic ile eşleşti. Rakibini evinde 1-0 yenmesine rağmen deplasmanda 3-0 yenilerek elendi.

1999-00 sezonunda Widzew Łódź'u eleyerek tarihinde ilk kez Şampiyonlar Ligi gruplarına katıldı. Gruplarda AIK, Arsenal ve Barcelona ile eşleşti. Grubu 2 galibiyet, 3 beraberlik ve 1 yenilgi ile 9 puanla tamamladı. Grubu 2. sırada bitirerek üst tura çıktı. Son 16 turu gruplarında Manchester United, Valencia ve Bordeaux ile eşleşti. Grubu 2 galibiyet, 2 beraberlik ve 2 yenilgi ile 8 puan toplayarak tamamladı. Grubu 3. sırada bitiren Fiorentina çeyrek finale çıkamayarak elendi.

2008-09 sezonunda Slavia Praha'ı eleyerek gruplara katıldı. Gruplarda Bayern Münih, FCSB ve Olympique Lyonnais ile eşleşti. Grubu 1 galibiyet, 3 beraberlik ve 2 yenilgi ile 6 puan toplayarak bitirdi. Grubu 3. sırada bitirerek yoluna Avrupa Ligi'nde devam etti.

2009-10 sezonunda son kez Şampiyonlar Ligi gruplarında yer aldı. Bu sezon kulübün Şampiyonlar Ligi'ndeki en iyi performans sergilediği sezondur. Play-off turunda Sporting ile eşleşti. Rakibi ile 2-2 ve 1-1 berabere kalan Fiorentina deplasman golü kuralı ile tur atlayarak gruplara katıldı. Gruplarda Olympique Lyonnais, Liverpool ve Debreceni VSC ile eşleşti. Grubu 5 galibiyet ve 1 yenilgi ile toplamda 15 puan toplayarak lider bitirdi. Böylelikle Fiorentina ilk kez bir Şampiyonlar Ligi grubunu lider bitirmiş oldu. Son 16 turunda Bayern Münih ile eşleşti. Rakibini evinde 3-2 yenen Fiorentina deplasmanda 2-1 yenildi. Rakibine deplasman golüyle elenen Fiorentina bu maçtan sonra bir daha Şampiyonlar Ligi'ne katılamadı.

UEFA Kupa Galipleri Kupası
İtalya futbolunun en başarılı takımlarından biri olan Fiorentina zaman zaman Avrupa kupalarında başarılar kazanmıştır. 1960-61 sezonunda ilk kez düzenlenen UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kazanan ilk takımdır. O sezon FC Luzern ve Dinamo Zagreb'i eleyerek finale yükselmiştir. 2 ayaklı oynanan finalde Rangers FC'i İskoçya'da 2-0 ve İtalya'da 2-1 toplamda 4-1 yenerek kupaya uzanmıştır. Ertesi sezon tekrar kupada final oynamıştır. O sezon Rapid Wien, Dinamo Žilina ve Újpest takımlarını eleyerek finale yükselmiştir. Tek maç üzerinden oynanması planlanan kupa finalinde İskoçya'nın Ibrox Stadyumu'nda Atlético Madrid ile 1-1 berabere kalmıştır. Bunun üzerine maç Almanya'nın Stuttgart şehrindeki Neckarstadion stadında tekrar oynamıştır ve rakibine 3-0 yenilerek kupayı kaybetmiştir.

1966-67 sezonunda Macar takımı Győri ETO ile eşleşen Fiorentina rakibine sürpriz bir şekilde elenmiştir.

1975-76 sezonunda eşleştiği Beşiktaş'ı her iki maçı da 3-0 kazanarak tur atlamayı başarmıştır. Sonraki turda FSV Zwickau ile eşleşmiştir. Her iki maçı da evsahibi takımlar 1-0 kazandığı eşleşmede rakibine penaltılarda 5-4 yenilerek elenmiştir.

1996-97 sezonunda son kez bu kupaya katılmıştır. O sezon Gloria Bistrița, Benfica ve Sparta Praha'ı eleyerek yarı finale yükselmiştir. Yarı finalde kupayu şampiyon tamamlayacak olan Barcelona takımına 1-1 ve 2-0 sonuçları ile elenmiştir.

UEFA Kupası / UEFA Avrupa Ligi
İlk kez 1972-73 sezonunda bu kupada mücadele etmiştir. İlk Uefa Kupası maçına Eskişehirspor karşısında çıkmıştır. Rakibini 3-0 ve 2-1 skorları ile eleyerek üst tura çıkmıştır. Sonraki turda eşleştiği Vitoria Setubal ile eşleşmiştir. Evindeki maçı 2-1 kazanan Fiorentina deplasmanda rakibine 1-0 yenilmiştir. Deplasman golü kuralı ile rakibine elenmiştir.

1973-74 sezonunda eşleştiği CS Universitatea Craiova takımına 1-0 ve 0-0 sonuçları ile elendi.

1977-78 sezonunda eşleştiği Schalke 04 takımına 3-0 ve 2-1 yenilerek elendi.

1982-83 sezonunda eşleştiği CS Universitatea Craiova takımına elendi.

1984-85 sezonunda eşleştiği Fenerbahçe takımını 2-0 ve 1-0 yenerek tur atladı. Sonraki turda eşleştiği Anderlecht'e 6-2 ve 1-1 sonuçları ile elendi.

1986-87 sezonunda Boavista ile eşleşti. Her iki takımda evinde oynanan maçları 1-0 kazandı. Rakibine penaltı atışlarında 4-1 kaybederek elendi.

1989-90 sezonunda Atlético Madrid, Dinamo Kyiv, FC Sochaux, Werder Bremen ve Auxerre takımlarını eleyerek finale yükseldi. 2 ayaklı oynanan finalde Juventus'a 0-0 ve 3-1 sonuçları ile kupayı kaybetti.

1998-99 sezonunda ilk turda Hajduk Split takımını eleyen Fiorentina sonraki turda Grasshopper'a elenerek kupaya erken veda etmiştir.

2000-01 sezonunda ilk turda Tirol Innsbruck'a 2-2 ve 3-1 sonuçları ile elendi.

2001-02 sezonunda Dnipro ve Tirol Innsbruck takımlarını eleyerek üçüncü tura yükseldi. Üçüncü turda eşleştiği Lille takımına elendi.

2007-08 sezonunda FC Groningen takımını eleyerek gruplara katıldı. Gruplarda Villarreal, AEK Atina, Mladá Boleslav ve IF Elfsborg ile eşleşti. 4 maç üzerinden oynanan grubu 2 galibiyet ve 2 beraberlik ile yenilgisiz bitirerek üst tura çıktı. Sırasıyla Rosenborg, Everton ve PSV'yi eleyerek yarı finale yükseldi. Yarı finalde her iki maçı 0-0 biten turda Glasgow Rangers'e penaltı atışlarında 4-3 yenilerek elendi.

2008-09 sezonunda Şampiyonlar Ligi grubunu 3. sırada bitirerek Avrupa Ligi'nde mücadele etme hakkı kazandı. Son 32 turunda eşleştiği Ajax'a 1-1 1-0 sonuçları ile elendi.

2013-14 sezonunda play-off turunda Grasshopper takımına deplasman golü kuralı ile eleyerek gruplara katıldı. Gruplarda Pandurii, Dnipro ve Paços de Ferreira ile eşleşti. Grubu 5 galibiyet ve 1 beraberlik ile yenilgisiz lider bitirerek üst tura çıktı. Son 32 turunda eşleştiği Esbjerg takımını 1-1 ve 3-1 skorları ile eleyerek adını son 16 turuna yazdırdı. Son 16 turunda kendi ülkesinin takımı Juventus ile eşleşti. Rakibine 1-1 ve 1-0 sonuçları ile boyun eğerek kupaya veda etti.

2014-15 sezonunda gruplarda Guingamp, Paok ve Dinamo Minsk ile eşleşti. Grubu 4 galibiyet, 1 yenilgi ve 1 beraberlik ile lider bitirerek üst tura yükseldi. Sırasıyla Tottenham Hotspur, Roma ve Dinamo Kyiv'i eleyerek yarı finale yükseldi. Yarı finalde kupayı şampiyon tamamlayacak Sevilla takımına elendi.

2015-16 sezonunda gruplarda Basel, Belenenses ve Lech Poznań ile eşleşmiştir. Grubu 3 galibiyet, 1 beraberlik ve 2 yenilgi ile toplamda 10 puanla tamamladı. Grubu Basel'in ardında 2. sırada bitirerek tur atladı. Son 32 turunda eşleştiği Tottenham Hotspur'a 1-1 ve 3-0 skorları kaybederek elendi.

2016-17 sezonunda son kez Avrupa Ligi'nde mücadele etmiştir. O sezon gruplarda Paok, Karabağ ve Slovan Liberec ile eşleşmiştir. Grubu 4 galibiyet, 1 beraberlik ve 1 yenilgi ile 13 puanla lider bitirerek üst tura çıkmıştır. Son 32 turunda eşleştiği Borussia Mönchengladbach'a elenmiştir.

UEFA Avrupa Konferans Ligi
2022-23 sezonunda play-off turunda Twente takımını eleyerek tarihinde ilk kez Konferans Ligi gruplarına katılmıştır. A grubunda İstanbul Başakşehir, Hearts ve Rigas takımları ile eşleşti. Grubu 4 galibiyet, 1 beraberlik ve 1 yenilgi alarak toplamda 13 puan ile bitirdi. Grubu Başakşehir'in ikili averajla gerisinde kalarak 2. sırada bitirerek tur atladı. İlk grup maçında Rigas ile 1-1 berabere kalan Fiorentina bu kupada ilk yenilgisini Başakşehir'e deplasmanda 3-0 yenilerek almıştır. İlk galibiyetini ise Hearts'ı deplasmanda 3-0 yenerek kazanmıştır. Üst turda eşleştiği Braga takımını 4-0 ve 3-2 yenerek tur atlamayı başarmıştır. Son 16 turunda Sivasspor ile eşleşmiştir. Rakibini evinde 1-0 yenmeyi başarmıştır.

Takım kadrosu

Güncel kadro

Başarılar

İtalya

Serie A: Şampiyonluk (2) 1955-56, 1968-69
 İkincilik: (5) 1956-57, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1981-82

Coppa Italia: Şampiyonluk (6)
 1939-40, 1960-61, 1965-66, 1974-75, 1995-96, 2000-01
 İkincilik: (4) 1958, 1959-60, 1998-99, 2022-23

Supercoppa Italiana: Şampiyonluk (1) 1996
 İkincilik: (1) 2001

Avrupa

UEFA Kupa Galipleri Kupası
 Şampiyonluk (1): 1960-61
 İkincilik (1): 1961-62

UEFA Şampiyonlar Ligi:
 İkincilik (1): 1956-57

UEFA Kupası
 İkincilik (1): 1989-90

UEFA Avrupa Konferans Ligi
 İkincilik (1): 2022-23

Mitropa Kupası
 Şampiyonluk (1): 1966

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi site
 Fiorentina istatistikler

Serie A kulüpleri
Serie A şampiyonları
Fiorentina
1926'da kurulan futbol kulüpleri
1936'da kurulan futbol kulüpleri
1926'da kurulan oluşumlar
UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonları

ACF Fiorentina


CGT can refer to:
 Canada's Got Talent
 General Confederation of Labour, various labour unions, initials in Latin-based languages
 General Confederation of Labour (France)
 California Guitar Trio
 Capital gains tax
 Combinatorial game theory
 Compagnie générale transaérienne, a French airline (1909–21)
 Compagnie Générale Transatlantique, or French Line
 Compagnie générale transsaharienne, Saharan transport company
 Compensated gross tonnage
 Porsche Carrera GT

CGT


Azâzîl  (Aramice: רמשנאל, Arapça: عزازل, İbranice: עזאזל, Aze'ezel) İblis'in melek olduğu zamanki adıdır. Onu reddetmeden ve cennetten düşmeden önce, Allah'a yakın "Karûblar" biriydi.

Azâzîl, Allah'ın insan sevgisine imrenir ve onları yok etmeye çalışır. Bu, Allah Adem'i yarattığında secde etmeyi reddetmesiyle ifade edilir.

Cinler yeryüzünde yaşarken Allah'ın hakemi o idi. Sürgün edildikten sonra, o, aldatma meleği oldu. Yalnızca "doğru yoldan" saptırdığı kişileri yok etmesine izin verilir.

Olası köken
"Azazel" Eski antlaşma olan Tevrat'ın Levililer kitabında 16. bölümün 8-10-26.ayetlerinde geçer.
Çölde yaşayan bir cin olduğu sanılmaktadır. İbranice'de tanrı "El" tarafından "Azeez" (desteklenmiş) anlamına gelir.

"Azazil" denilen melek mefhumunun kaynağı muhtemelen budur. Bununla birlikte, bahsedilen bir melek yoktur. Sadece Yom Kipur'da "azazel"e bir keçi gönderilmesi gerektiği söylenir. "Azazel" adlı günahkar bir meleğin ortaya çıkması ancak daha sonraki literatürdedir.

Yine de, "Azâzîl" kelimesi, Arapça kökenli bir sözcüktür. İsmi, İslami sözlükbilimciler tarafından "Aziz" ve "il" den türemiştir. Adı, "Tanrının en sevdiği" anlamına gelir. Müslüman âlimler, İncil'in adıyla ilişkilendirmezler; "Allah'ın sevgilisi" anlamına gelen "azziz" ve "il" kelimelerinden oluştuğunu ileri sürerler. Bu, çünkü bu melek, düşmeden önce Allahı'nın gözdesiydi ve bu, İblisin gerçek adıydı.

Tefsir
Adı Kur'an'da geçmemekle birlikte tefsirde açıklanmakta bu, İblis'in düşmeden önceki adıdır.

İmam Taberî, Sahabe'ten alıntı yapıyor:"İblis, masiyet işlemeden önce meleklerden biriydi, adı Azâzîl idi ve o yeryüzü sakinlerindendi ve en çalışkan ve en bilgili meleklerden biriydi, bu yüzden onu yaşlılığa çağırdı ve "cinnî" adlı bir mahalledendi."

O, adı Azâzîl olan meleklerdendi ve o, yerin sakinlerinden ve onu yapanlardandı ve onların arasında yeryüzünün sakinlerine melekler arasında "cinnî" denildi.Semerkandî tefsire:Cenâb-ı Hak arzı yarattığı zaman, al-cân "maricin min nardan" yani dumansız ateşten yaratmış, böylece onun zürriyeti çoğalmıştır ve onlar cinlerdir, al-cânın çocuklarıdır. Yeryüzünde günahlarla yaşadılar ve kan döktüler, bunun üzerine Cenab-ı Hak dünya göklerinin meleklerini gönderdi ve onlara İblis emretti ve adı Azâzîl idi, ta ki cinleri yenip onları yerden çıkarıp adalara sürdüler, denizler ve yeryüzüne yerleştiler.

Bu onların Allah'a kullukta işlerini kolaylaştırdı. Meleklerin bir sınıfı göklerde daha yüksek olduğu için onların korkuları, yeryüzünde oturan meleklerden daha şiddetlidir. Yeryüzüne yerleştiler ve ondan emin oldular ve dünyadan emin olan herkes ondan yüz çevirmeyi emretti.

Bunun üzerine Allah Teâlâ onlara, yeryüzünde sizden başka bir halife yaratmak istediğini bildirdi. Bunun üzerine onu üzerlerine böldü ve ondan nefret ettiler { dediler }: "Cinlerin bozduğu ve kan akıttığı gibi onda { onu bozan } mı yaratmak istiyorsun, biz senin izzetini tesbih ederken, yani senin emrinle senin için dua ediyoruz."Bu hadisleri bütün âlimler kabul etmez. Bazıları, et-Tahrîm 66/6 temelinde buna itiraz ediyor. Ancak bu ayet, yalnızca cehennem bekçilerine atıfta bulunuyor. Azâzîl, Allah'ın rahmetinden ümidini kestiği için İblis adını aldığı söylenir. Azâzîl ancak Allah katından kovulduktan sonra şeytan olur:"Mücahid ve Tavûs da, onun: "İblis'in günahı işlemeden önce, Azâzîl adında bir melek olduğunu ve O'nun ahalisinden olduğunu söylediğini rivayet etmişlerdir. Yeryüzü ve yeryüzünde yaşayanlar "cinnî" denilen meleklerdendi, Allah'a karşı büyüklük taslayıp Adem'e secde etmeyi reddedip ona isyan edince ona lanet okudu, onu bir şeytan yaptı ve adını İblis koydu gel demesine gelince.""Azâzîl'in ilk şeytan olduğu konusunda büyük ölçüde hemfikirdir. İtaat etmeyi reddedinceye kadar Allah'a kulluk etmiştir.

Sufizm ve diğer mistisizm

Türkler arasındaki tasavvuf anlatılarına göre Azâzîl, ilk cennetin melekleri ("dünyanın samadası") arasında yaşıyordu. Daha sonra Allah tarafından cinleri "doğru yolu" izlemeye ikna etmek için gönderdi. Cinler Azâzîl'i reddettiklerinde, onları cezalandırmak için bir melek ordusuyla gönderildi. Ödül olarak, Adem'in önünde eğilmeyi reddedene kadar en yüksek meleklere yükseltildi.

Mevlana
Mevlana, Mesnevîsinde Muâviye ile ilgili bir hikâye anlatır. Daha sonra Azâzîl olduğu ortaya çıkan gizemli bir figür, onu namazı için uyandırır. Muâviye, Azâzîl'in iyi niyetinden şüphe duyar. Azâzîl, Muâviye'ye bir zamanlar Allah'ın bir meleği olduğunu ve bu nedenle asla gerçek anlamda kötü olamayacağını hatırlatır. Azâzîl sadece müminleri kafirlerden ayırırdı.

Önce Muâviye, Azâzîl ile tartışmaya çalışır. Tartışmalarda kendisine dayanamayacağını anlayınca Allah'a sığınır.

Ancak Azâzîl gerçek niyetini açıkladığında; Yani: Muâviye bir namazı kaçırmış olsaydı, kaçırdığı için feryat etmesi onu Allah'a namazdan daha fazla yaklaştırırdı.

Vahdet-i vücûd
Vahdet-i vücûdu sufilere göre, hayır ve şer, bir hakikatin iki yüzüdür. Azâzîl, dünyada tezahür eden Tanrı'nın tüm şiddetli niteliklerinin somutlaşmış halinin rolünü oynar. O ve diğer tüm melekler, Muhammed'in nurundan yaratıldı. Abdülkerim el-Cili'ye göre Allahı, yüce melekleri Muhammed'in, Azâzîl'in ve aşağı unsurların takipçilerinin ışığından yarattı. Haydar Amuli İyi melekleri Allah'ın güzel isimlerinin yarattığı, şeytanları da Allah'ın sert isimlerinin yarattığı olarak tanımlar. Azâzîl, kozmosun daha büyük işlevinin yalnızca bir parçası olacağından, sonunda eski haline dönecek ve cennete geri döndürülecekti.

Kitâbü't-Tavâsîn
Hallac-ı Mansur Azâzîli, "hem göklerde hem yerde dâî idi, gökte meleklere dâîlik yapmaktaydı" şeklinde tavsif ederek Azâzîlin gökte meleklere iyilikleri, güzellikleri gösterdiğini, yerde ise "insanların dâîsidir" demekle insanlara çirkinlikleri, kötülükleri öğrettiğini açıklamaktadır. Hallâc'a göre, "İblisin adı onun adından türemişti; sonradan Azâzîl şeklinde değiştirildi.".

Aleviler
Bağlayıcı bir yaratılış öyküsü olmasa bile, aşağıdaki anlatı hala iyi bilinmektedir. Başmelek Cebrail, Yaradan ile yaratık arasındaki farkı Allahından öğrenir. Diğer başmeleklere söylemek için dışarı çıkar. Sonra baş melekler Allahı'ya hizmet etmeye başlar. 1000 gün sonra iki ışık (Ali ve Muhammed) belirir ve melekler eğilmeyi emreder. Azâzîl, ışığın sadece yaratılmış bir vücut olduğunu düşündüğü için reddeder. Daha sonra orada Allahı'ya hizmet etmek için karanlığın içine gider. Tarih öncesi çağlardaki bu hareket, daha sonra insan ve şeytan arasında düşmanlığa yol açar.

İsmaililik
İsmaililere göre Azâzîl, Allah'ın ilk yaratıklarından biriydi. Allah ona yaratma gücü vermiştir. Ancak Azâzîl bu gücünü kötüye kullandığında, Allah onu elinden almış ve Azâzîl'in yaratıklarından oluşan dünyaya sürgün etmiştir.

Azâzîl'in bu fikri muhtemelen Gnostik kökenlidir ve İslami değildir. Muhtemelen Zerdüştlük gibi ikili dinlere karşı bir tepkiydi. İblis'ın Farsça adı (Ehriman) Azâzîl için açıkça kullanılmaktadır.

Apokrifa

Hanok Kitabı
Hanok kitabında, "Azazel" adında meleksi bir varlık vardır. yeryüzüne inip insanlarla çiftleşen asi meleklerin lideridir. Onların nesli Nefilim'dir (devler).

İnsanlara cennetin sırlarını ve büyüyü öğretir ve cezalandırılır. Ancak melek Azazel İblis değildir. İblis, Azazel'i uçuruma atacak olan ayrı bir melek sınıfıdır.

İbrahim Kıyametinde
İbrahim Kıyametinde  ilk kez İblis'e benzer bir işlevde "azazel" adlı bir melek belirir. İbrahim'in kurban ettiği hayvanların cesetleri üzerinde oturan kirli bir kuş olarak görünür. İbrahim'le diyaloğa girer ve onu Allah'ın yolundan döndürmeye çalışır. Sonra bir melek belirir ve İbrahim'i Azazil hakkında uyarır. Meleğin ifadesi, Azazil'in cennetten kovulduğunu ve İbrahim'in baştan çıkarıcının eski görevini devralmaya mahkum olduğunu ima ediyor. İbrahim'in eski günahı bu nedenle düşmüş meleğe aktarılacak; muhtemelen Yom Kippur'daki günah keçisi ritüeline bir gönderme.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Belial
 Harut ve Marut

İslam melekleri
Düşmüş melekler

Azâzîl


Ueslei Raimundo Pereira da Silva (født 19. april 1972) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Ueslei Raimundo Pereira da Silva


An Carex coxiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Petrie. An Carex coxiana in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Chatham Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex coxiana


El Recreo est la capitale de la paroisse civile d'El Recreo dans la municipalité de San Fernando dans l'État d'Apure au Venezuela.

Notes et références

Localité dans l'État d'Apure

El Recreo (Apure)