Le khao jee pâté ou khao gee pate (), est un sandwich laotien à base de baguette, similaire au bánh mì du Viêt Nam. C'est un plat courant de la cuisine de rue laotienne que l'on retrouve dans tout le pays. La baguette, ou pain français, a été introduite au Laos lorsque le pays était sous la tutelle française.

Étymologie
En lao, le mot khao désigne une préparation à base de céréales, le plus souvent du riz gluant. Le mot jee signifie que le riz est rôti ou cuit au four. Khao jee est donc une expression qui peut être utilisée pour désigner le pain, mais khao jee peut aussi désigner une ancienne méthode de cuisson consistant à faire griller du riz gluant sur un bâton au-dessus d'un feu.

Préparation
Le sandwich est fabriqué en fendant la baguette dans le sens de la longueur et en la tartinant d'une épaisse couche de pâté de foie de porc, farci de porc ou de saucisse laotienne, de papaye en tranches, de carottes, d'échalotes ou d'oignon, de concombre, de coriandre, de rousong et parfois  de jeow bong, de sauce chili ou de mayonnaise.

Le pain est souvent toasté.

Galerie

Notes et références

Annexes

Liens externes

Sandwich
Cuisine de rue au Laos
Cuisine fusion française
Pâté

Khao jee pâté


Aulenbrock ist der Familienname folgender Personen:

 Carina Aulenbrock (* 1994), deutsche Volleyballspielerin
 Christine Aulenbrock (* 1992), deutsche Beachvolleyballspielerin

Aulenbrock


Iwate Grulla Morioka (いわてグルージャ盛岡), er en japansk professionel fodboldklub, baseret i Morioka, og de spiller i J3 League.

Historiske slutplaceringer

Nuværende trup
Pr. 10. september 2019.

Noter

Eksterne henvisninger
J.League

Fodboldklubber i Japan

Iwate Grulla Morioka


Das gelobte Land steht für:
 das Land der Verheißung in der Bibel, siehe Gelobtes Land

Das gelobte Land ist der deutsche Titel folgender Werke der Literatur:
 Das gelobte Land (Pontoppidan), Roman von Henrik Pontoppidan aus dem Jahr 1892
 Das gelobte Land (Reymont), Roman von Władysław Reymont aus dem Jahr 1897
 Das gelobte Land (Feuchtwanger), Band 3 der Josephus-Trilogie von Lion Feuchtwanger aus dem Jahr 1942
 Das gelobte Land (Remarque), Arbeitstitel des postum erschienenen Romans von Erich Maria Remarque
 Das gelobte Land (Kárason), Roman von Einar Kárason

Das gelobte Land ist der deutsche Titel folgender Filme:
 Das gelobte Land (1973) (Originaltitel: La tierra prometida), kubanischer Film von Miguel Littín
 Das gelobte Land (1975) (Originaltitel: Ziemia obiecana), polnischer Spielfilm von Andrzej Wajda, Adaption des gleichnamigen Romans von Władysław Reymont

Das gelobte Land ist der deutsche Titel des folgenden Oratoriums:
 Das Gelobte Land (Saint-Saëns), Op. 140 (Originaltitel: The Promised Land), Oratorium von Camille Saint-Saëns

Das gelobte Land ist der deutsche Titel des folgenden Comics:
 Das gelobte Land (Comic) (Originaltitel: La terre promise), ein Band der Lucky-Luke-Reihe aus dem Jahr 2016

Siehe auch:
 Gelobtes Land (Begriffsklärung)
 Promised Land, Begriffsklärung

Das gelobte Land


Brest Bretagne Handball, pe scurt BBH, este un club de handbal feminin din Brest, Franța, care evoluează în Divizia 1, primul eșalon al ligii feminine franceze de handbal.

Brest Bretagne Handball a fost fondat în 2004 sub numele de HBF Arvor 29, rezultat al fuzionării cluburilor Brest Penn-ar-Bed și Lesneven-Le Folgoët. Campioană a Franței în 2012, echipa a retrogradat administrativ, din motive financiare, în Divizia a 3-a, și și-a schimbat pentru doi ani numele în HBC Brest Penn ar Bed. În 2014, clubul a adoptat denumirea de Brest Bretagne Handball (BBH). În 2016, BBH a devenit prima echipă din divizia secundă care a câștigat vreodată Cupa Franței.

Nume anterioare

Palmares
Conform paginii oficiale:

Liga Campionilor:Finalistă (1): 2021Sfertfinalistă: 2022

Cupa EHF:Sfertfinalistă: 2017, 2018

Divizia 1 (Ligue Butagaz Énergie)
 Câștigătoare (2): 2012, 2021
 Vicecampioană (5): 2011, 2017, 2018, 2022, 2023

Cupa Franței (Coupe de France)
 Câștigătoare (3): 2016, 2018, 2021Finalistă (1): 2019Semifinalistă (4): 2011, 2012, 2017, 2023

Cupa Ligii de Handbal Feminin:
 Câștigătoare (1): 2012Finalistă (1): 2011

Divizia 2Câștigătoare (2): 2008, 2016

Divizia 3Câștigătoare (2): 2005, 2014

 Echipa
 Lotul de jucătoare Echipa în sezonul 2022-23:

Portari
 12  Petra Marinović
 16  Cléopâtre Darleux
 97  Julie Foggea
Extreme stânga
 2  Constance Mauny
 10  Coralie Lassource
 17   Estel Memana
Extreme dreapta
 3  Alicia Toublanc
 55  Pauline Coatanea
 Pivoți
 20  Merel Freriks
 22  Pauletta Foppa
 34  Tatjana Brnović

Intermediari stânga
 6  Helene Fauske
 9  Đurđina Jauković
 19  Elisa Técher
Coordonatori
 42  Jenny Carlson
 96  Itana Grbić
Intermediari dreapta
 8  Monika Kobylińska
 21  Aïssatou Kouyaté
 63  Eva Jarrige

Banca tehnică
Sezonul 2022-23

Antrenori

Săli
Până în 2012, echipa Arvor 29 a jucat în sala "Kerjezequel" din Lesneven, dotată cu 866 de locuri pe scaune. După ce a investit succesiv în sala liceului Jean Guéguéniat și în sala "Marcel-Cerdan" din Brest, echipa BBH a început, odată cu sezonul 2014-2015, să joace în Brest Arena, o sală cu o capacitate de 4.077 locuri.

Jucătoare notabile
  Allison Pineau
  Alexandra Lacrabère
  Maud-Éva Copy
  Astride N'Gouan
  Kalidiatou Niakaté
  Amandine Tissier
  Marta Mangué
  Melinda Geiger
  Ana Gros
  Amra Pandžić
  Sandra Toft
  Isabelle Gulldén
  Filippa Idéhn
  Slađana Pop-Lazić
  Evgenija Minevskaja
  Tonje Løseth
  Helene Fauske
  Monika Kobylińska

Note

Legături externe
  Pagina oficială a clubului Brest Bretagne Handball

Cluburi de handbal din Franța
Fondări în 2004
Sport în Brest, Franța

Brest Bretagne Handball


Simonsberg Sogn (på tysk Kirchspiel Simonsberg) er et sogn på halvøen Ejdersted i det vestlige Sydslesvig, tidligere i Lundebjerg Herred (Strand), senere Tønning Herred (Landskabet Ejdersted), nu i Simonsberg Kommune i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Simonsberg Sogn findes flg. stednavne:
 Dreisprung
 Padelak Hallig
 Simonsberg
 Simonsberg Kog
 Weissknie
 mindre dele af Adolfs Kog, Obbens Kog og Nykog

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 247

Eksterne henvisninger
 Simonsberg Menighed / Kirchengemeinde Simonsberg

Sogne i Sydslesvig

Simonsberg Sogn


Iouri Alimovytch Halouchkine (en ), né le  à Khorol, est un général ukrainien.

En 2022 il quitte le commandement de la Force de défense territoriale ukrainienne pour prendre le commandement de la Police militaire ukrainienne.

Voir aussi
 Force de défense territoriale (Ukraine).
 Police militaire

Références

Général ukrainien du XXIe siècle
Naissance en juin 1971
Naissance à Khorol
Militaire ukrainien de la guerre russo-ukrainienne
Pages avec des traductions non relues

Iouri Halouchkine


12191 Vorontsova este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12191 Vorontsova este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Liudmila Juravliova. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,27 și o înclinație de 5,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1978
Centura de asteroizi

12191 Vorontsova


Igreja na Internet, Igreja Online, Ciber Igreja ou Igreja Digital referem-se a uma ampla variedade de maneiras que os grupos religiosos cristãos podem usar a internet para facilitar suas atividades religiosas, particularmente oração, discussão, pregação e cultos.  A Internet tornou-se um local de experiência religiosa que levantou questões relacionadas com a eclesiologia,  porque algumas tradições cristãs insistem que um encontro online não pode ser considerado uma Igreja. Por exemplo, o Pontifício Conselho Católico Romano para as Comunicações Sociais declarou em 2002 que "a realidade virtual do ciberespaço não pode substituir a comunidade interpessoal real, a realidade encarnacional dos sacramentos e da liturgia, ou a proclamação imediata e direta do evangelho", embora reconhecendo que a Internet ainda pode "enriquecer as vidas religiosas dos usuários".

História
As comunidades cristãs baseadas na Internet, mais conhecidas como "Igrejas Online" ou "Igrejas na Internet", começaram a ganhar popularidade no início dos anos 2000. Desde então, eles prosperaram dramaticamente em resposta ao investimento institucional, ao surgimento de mídias sociais mais sofisticadas e ao surgimento de mundos virtuais de acesso livre.  À medida que a comunicação on-line se tornou mais popular e os computadores domésticos tornaram-se menos caros, a comunicação mediada por computador se expandiu, fazendo com que a religião florescesse na Internet.

No início da internet, muitos ministérios começaram a postar mensagens informativas e semelhantes a sermões aos visitantes. Ao longo dos anos, esse método de ensino evoluiu na forma de vídeo, podcasts de áudio e blogs. Um estudo de 1996 recomendou que as organizações da Igreja estabelecessem rapidamente sua presença no ciberespaço, ou perderiam contato com muitos de seus paroquianos e correriam o risco de perder a capacidade de aconselhá-los em uma era de crescimento tecnológico. Eles foram essencialmente instados a estabelecer uma presença eletrônica antes que fosse tarde demais. Se eles não tivessem feito sua presença conhecida, a influência da Igreja poderia ter sido perdida para grupos religiosos não oficiais.

Muitas das igrejas da internet de hoje são descendentes de igrejas de tijolo e argamassa, oferecendo aos membros uma alternativa às tradicionais reuniões físicas dentro de um prédio da igreja.  Alguns, como o Church of Fools, oferecem experiências de igreja por meio de ambientes de realidade virtual totalmente 3D.

Estatísticas recentes mostram um crescente êxodo de jovens das igrejas, especialmente depois que saem de casa e moram sozinhos. Em um estudo de 2007, a Lifeway Research determinou que 70% dos jovens adultos protestantes entre 18 e 22 anos param de frequentar a igreja regularmente.

Igrejas na Internet agora existem em todo o mundo; no entanto, eles ainda são criticados por sua falta de "conexão humana".

Visão Geral
Igreja na Internet é uma reunião de crentes religiosos facilitada pelo uso de transmissão de vídeo on-line, transmissão de áudio e/ou mensagens escritas cujo objetivo principal é permitir a reunião de um corpo de paroquianos da igreja usando a Internet.

Inclui diferentes aspectos da comunidade cristã online, especialmente por aqueles que veem esse fenômeno como um subconjunto da igreja emergente, as expressões em desenvolvimento da fé em relação à mudança de cultura. Uma Ciber Igreja é um ministério que existe principalmente como um site privado, um espaço interativo em um site público ou site de rede social.

Uma Igreja na Internet descreve uma instituição que tem todos ou a maioria de seus membros se reúnem, conectam ou congregam, e ensinam e praticam suas crenças religiosas, inteiramente ou principalmente por meio de métodos online. Embora existam centenas de Igrejas que têm transmissões ao vivo (e/ou retransmissões) on-line (incluindo quase todas as mega igrejas), a maioria não seria classificada como Igrejas da Internet, pois também se reúnem em um local físico e geralmente usam serviços on-line como suplemento, principalmente para beneficiar:

 Membros que, por motivos de saúde ou outros motivos, não podem comparecer aos cultos;
 Pessoas que vivem em áreas onde uma igreja de sua denominação ou preferência não existe ou está muito longe para participar; ou
 Para apresentar membros em potencial para a igreja (ou seja, uma família se mudando para um novo local e querendo verificar as igrejas próximas).

Os campi de Igreja na Internet são a mesma coisa que um campus de Igreja tradicional, exceto on-line. Um frequentador de igreja on-line pode participar de um estudo bíblico, doar, assistir a cultos ao vivo e assistir a cultos anteriores, participar de conferências e muito mais.

Os membros mantêm contato com pastores e ministros e colaboram com outros crentes por meio de ferramentas de comunicação na web fornecidas. Em alguns casos, os membros se comunicam por telefone com os ministros.

À medida que o uso da Internet continua a prosperar, os cristãos estão usando sites, blogs, redes sociais, serviços de mídia, salas de bate-papo, fóruns de discussão e outros meios eletrônicos para fornecer conexão social, educação e enriquecimento de sua fé.

A Igreja Online também pode oferecer conveniência para aqueles que estão muito isolados ou incapazes de participar de um culto presencial.

Igrejas Online
A palavra cyberchurch foi usada pelo desenvolvedor da web Tim Bednar no artigo "We Know More Than Our Pastors", que detalhou a influência do movimento dos blogs na experiência da fé.  O pesquisador religioso e autor George Barna usou o termo em seu livro Revolution para descrever "a gama de experiências espirituais entregues através da Internet".  Barna vê a Cyberchurch como uma das futuras "macro-expressões" (formas de grande escala) da igreja no futuro; uma que em breve será responsável por um terço da espiritualidade americana, juntamente com outras formas "revolucionárias" de igreja.

Redes Sociais
Os cristãos, como muitos usuários da Internet, estão usando cada vez mais sites de redes sociais como o Facebook. Esses sites incorporam grande parte da tecnologia dos blogs, mas forjam conexões mais concretas entre os usuários, permitindo que eles "enviem" mensagens dentro do sistema, conectem-se oficialmente como "amigos", avaliar e classificar uns uns aos outros, etc. Essas conexões podem ou não se materializam no mundo real, mas muitas pessoas agora consideram os relacionamentos on-line uma parte significativa de suas vidas, aumentando a influência potencial de uma presença cristã nesses ambientes. As críticas ao uso cristão desses sites cresceram, no entanto, devido à prevalência de conteúdo questionável e questões de segurança. Como resultado, várias alternativas cristãs para redes sociais foram desenvolvidas. Por outro lado, alguns defendem uma postura missionária, usando sites de redes sociais e componentes de rede de outros meios da Internet como blogs, bate-papo e mensagens instantâneas para fazer proselitismo de novos convertidos e espalhar o Evangelho.

Tem havido alguma especulação e experimentação com a ideia de iniciar igrejas dentro de tais "ambientes virtuais". LifeChurch.tv está na vanguarda do desenvolvimento de uma plataforma para apoiar o Campus Online "Igreja Online" oferecendo sua plataforma para outras igrejas. Por exemplo, uma rápida pesquisa no Google revelará que sua plataforma está sendo utilizada na East Lake Church em Chula Vista, CA The Ridge Community Church em Milwaukee, WI e Seacoast Church em Charleston, Carolina do Sul. É verdade que a LifeChurch não se limita e também usou outras plataformas para plantar uma ciber igreja dentro da comunidade do Facebook usando uma tecnologia "Internet Campus". Da mesma forma, Mundo virtual do Second Life onde as pessoas podem participar como avatares e adorar juntos. Muitas dessas igrejas retêm elementos que podem ser encontrados na igreja tradicional, como sermões. No entanto, eles também tentam se adaptar às normas sociais únicas da mídia digital; os usuários que frequentam essas igrejas são frequentemente referidos por seus nomes de usuário on-line e às vezes há sessões de bate-papo antes, depois e até mesmo durante os cultos.

Multimídia Online

Impacto da Igreja na Internet

Outras Religiões

Livros

 Cyberchurch by  Patrick Dixon (Kingsway Publications, 1997, )
 The internet church by Walter P. Wilson (Word Publications, 2000)
 Exploring religious community online: we are one in the network by Heidi Campbell  (Peter Lang Publications, 2005)
 The Blogging Church by Brian Bailey and Terry Storch (Jossey Bass, 2007)
 The Wired Church 2.0 by Len Wilson (Abingdon Press, 2008)
 Church of Facebook: How the Hyperconnected Are Redefining Community by Jesse Rice (David C. Cook, 2009)
 SimChurch: Being the Church in the Virtual World by Douglas Estes (Author) Zondervan, 2009)
 Under The Radar: Learning From Risk Taking Churches by Bill Easum and Bill Tenny-Brittian (Authors) Abingdon Press, 2005) , a book citing Alpha Church for sacraments of Baptism and Holy Communion on the internet, p. 33.

Ver também
 Ciber-religiosidade

Referências
Comunidades virtuais
Cristianismo e sociedade

Igreja na Internet


Durham tubes are used in microbiology to detect production of gas by microorganisms. They are simply smaller test tubes inserted upside down in another test tube so they are freely movable. The culture media to be tested is then added to the larger tube and sterilized, which also eliminates the initial air gap produced when the tube is inserted upside down.   The culture media typically contains a single substance to be tested with the organism, such as to determine whether an organism can ferment a particular carbohydrate.  After inoculation and incubation, any gas that is produced will form a visible gas bubble inside the small tube.  Litmus solution can also be added to the culture media to give a visual representation of pH changes that occur during the production of gas.   The method was first reported in 1898 by British microbiologist Herbert Durham.

One limitation of the Durham tube is that it does not allow for precise determination of the type of gas that is produced within the inner tube, or measurements of the quantity of gas produced.  However, Durham argued that quantitive measurements are of limited value because of the culture solution will absorb some of the gas in unknown, variable proportions.  Additionally, using Durham tubes to provide evidence of fermentation may not be able to detect slow- or weakly-fermenting organisms when the resultant carbon dioxide diffuses back into the solution as quickly as it is formed,  so a negative test using Durham tubes does not indicate decisive physiological significance.

References

Microbiology equipment

Durham tube


Hi William Bradley "Brad" Pitt (natawo Disyembre 18, 1963) amo an usa ka Amerikano nga aktor nga produser ngan pelikula.

Mga natawo han 1963

Brad Pitt


Marcelina Bautista Bautista (née à Oaxaca, le ) est une syndicaliste et domestique mexicaine. Elle fonde le Centre de soutien et de formation pour des employées du foyer et du Syndicat national de travailleurs et travailleuses du foyer, première organisation syndicale pour employés domestiques aux Mexique. En 2021, elle est nommée dans la liste 100 Femmes de la BBC, qui recense des femmes du monde entier dont les actions sont jugées inspirantes.

Biographie
Originaire de Tiera Colorada Apasco, Noschixlan, en Oxaca, elle naît dans une famille de paysans d'origine mixtèque. Après l'école primaire, elle est contrainte de quitter sa famille et de cesser ses études en dépit de son rêve de les poursuivre, pour partir travailler à Mexico comme domestique, à l'âge de quatorze ans.

Elle déclare : « nous marchons pour que nos droits soient les mêmes que ceux des autres travailleurs » et sans attendre pour « commencer à améliorer le monde ». Elle réalise plusieurs campagnes pour informer des conditions de travail des domestiques (qui, au Mexique en 2019, sont au nombre de 2,5 millions).

Elle fonde le Centre de Soutien et de Formation pour Employées Domestiques (CACEH) en 2000. Depuis, elle promeut les droits de l'Homme et les droits du travail des domestiques et mène à terme le processus de syndicalisation de ce secteur de métier en 2015 avec le Syndicat national de travailleurs et travailleuses du foyer, premier syndicat de domestiques au Mexique. Pendant trois ans, elle est présidente de ce syndicat. Elle est aussi directrice du CACEH.

Elle est Secrétaire Général de la Confédération Latinoaméricaine et des Caraïbes des Travailleuses du Foyer entre 2006 et 2012. Elle est Coordinatrice Régionale du réseau International de travailleuses du foyer entre 2009 et 2013 puis Coordinatrice Régionale pour l'Amérique Latine de la Fédération Internationale de Travailleuses du Foyer (FITH) 2013- 2016.

Elle participe à la création et à l'approbation de la Convention 189 et de la Recommandation 201 sur le travail décent pour les travailleuses et les travailleurs domestiques de l'Organisation Internationale du Travail (OIT) approuvée le 16 juin 2011 à Genève, en Suisse.

Le journal argentin Clarín la considère comme « une des meilleures lutteuses par les droits des employés domestiques à Amérique latine ».

La revue Forbes la nomme parmi les cent femmes les plus fortes du Mexique.

Le journal El Universal la compte parmi cent trois femmes leaders.

Marcelina Bautista coordonne la campagne « Pour un travail digne, mets des gants pour les droits des travailleuses domestiques » , qui cherche la ratification et l'implémentation de la Convention 189 de l'OIT pour améliorer les conditions des travailleuses domestiques au Mexique.

L'un de ses projets consiste à fonder la première école de formation politique et de compétences techniques. Il s'agit de davantage professionnaliser le travail domestique et de le faire reconnaître comme métier nécessitant expertise et compétences techniques. Faire reconnaître ce fait, ainsi que considérer les travailleuses domestiques comme sujettes de droit et contributrices à la vie économique du Mexique constitue un autre de ses objectifs. Selon elle, les milliers de personnes engageant des travailleuses domestiques le font sans respecter les droits du travail.

En février 2019, Marcelina Bautista assiste à la cérémonie des Oscars. Elle est invitée par le directeur du film Roma qui traite de la domesticité au Mexique, Alfonso Cuarón. Elle déclare s'inspirer, entre autres, de Mahatma Gandhi.

Prix et reconnaissances
Elle reçoit les distinctions suivantes :

 2006 - #Prix Hermila Galindo, attribué par la Commission de Droits Humains de l'Arrondissement Fédéral du Mexique
 2010 - #Prix de Droits Humains de la Friedrich Ebert Stiftung de l'Allemagne
 2013 - #Prix National pour l'Égalité et la Non Discrimination attribué par le CONAPRED du Mexique
 2017 - Médaille Omecíhuatl, attribué par l'Institut des Femmes de la Ville du Mexique
 2018 - Médaille au Mérite Hermila Galindo, attribué par le Congrès de la Ville du Mexique, à travers la Commission d'Égalité de Genre.
 2019 - #Prix Atenea à des Femmes Soulignées.
 2021 - Reconnaissance par la BBC qui la mentionne dans une liste de cent femmes dont le travail inspire.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Domesticité

Liens externes

 Perfil de Marcelina Bautista en el diario mexicano El Universal
 CACEH

Personnalité liée à la défense des droits de l'homme
Militant mexicain
Naissance en avril 1966
100 femmes de la BBC
Naissance dans l'État de Oaxaca

Marcelina Bautista


العشب البري هو لفظ يطلق على أي نبات بري غير مرغوب فيه. ينمو في أراضي مزروعة بالمحصولات فيزاحمها وينافسها على المكان والضوء والماء والغذاء، ويمكن مقاومته بفلاحة التربة ودورة المحصولات والكيمائيات مثل 2و4-د (ثاني كلورو فينوكسي حمض الخليك).

مراجع

أزهار
أعشاب حقيقية
عشب بري
نباتات

عشب بري


Muratlı, Tekirdağ iline bağlı, il merkezine 23 km uzaklıkta bir ilçedir.

Tarihçe
Daha önceleri Çorlu ilçesine bağlı bir nahiye merkezi iken, 13 Ocak 1941'de belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Muratlı, 27.06.1957 tarih ve 9644 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kanun ile ilçe statüsüne kavuştu.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Muratlı Kaymakamlığı
 Muratlı Belediye Başkanlığı

Muratlı


Orion je obitelj ruskih bespilotnih letjelica koje je razvila Grupa Kronštadt. Postoji nekoliko inačica drona, kako za rusko tržište tako i za izvoz.

Razvoj

Kronštadt je započeo razvoj Oriona 2011. godine kao dio programa Inohodec koji financira rusko ministarstvo obrane. U razdoblju od 2013. do 2015. tvrtka je otkrila prvi izgled Oriona. U svibnju 2016. godine RIA Novosti izvijestile su da su započeli probni letovi drona.

Dana 24. kolovoza 2021. objavljeno je da su rusko ministarstvo obrane i Kronštadt potpisali ugovor o nabavi 5 borbenih skupina nadograđene verzije Oriona, Inohodec-RU (također poznatog kao Sirius). Svaka skupina imat će nekoliko dronova, a isporuka je predviđena za 2023.

Velika rusko-bjeloruska vježba Zapad u rujnu 2021. uključivala je bespilotne letjelice Orion.

Inačice

 Orion (Inohodec) Izvorna verzija. Može nositi četiri navođene bombe ili četiri projektila i ima maksimalnu nosivost od 200 kg.
 Orion-E Izvozna verzija Oriona. Potpisani su izvozni ugovori za izviđačku inačicu drona.
 Orion-2 (Helios) Također poznat kao Helios, Orion-2 je veća inačica izvornog Oriona, s većom nosivošću, klasificiran kao bespilotna letjelica za duge letove i velike visine (HALE), a ne kao bespilotna letjelica za duge letove i srednje visine (MALE). Mase je 5 tona s rasponom krila od 30 metara. Namijenjen je za autonomno djelovanje do 30 sati, na visinama iznad 10.000 metara. Maketa u punom razmjeru predstavljena je 27. kolovoza 2020. u pilot-postrojenju u Kronštadt. Prvi let planiran je za 2023. Postoji i izvozna verzija Oriona-2.
 Inohodec-RU (Sirius) Također poznat kao Sirius, Inohodec-RU je nadograđena varijanta Oriona s većim i drugačijim dizajnom, a ključna razlika su dvostruki motori. Sirius je srednjevisinska jurišna letjelica za duge letove, s rasponom krila od 30 m, duljinom od 9 m i visinom od 3,3 m, maksimalnim borbenim opterećenjem od 450 kg, brzinom krstarenja od 295 km/h, maksimalnom visinom od 12 000 m, i izdržljivosti od 40 sati. Maketa bespilotne letjelice od 5 tona u punoj veličini predstavljena je na Međunarodnoj zračnoj i svemirskoj izložbi MAKS-2019 održanoj u međunarodnoj zračnoj luci Zhukovsky u blizini Moskve u Rusiji. Prvi se let očekuje 2022. godine, a u službu će ući 2023. Inohodec-RU je testiran zajedno s pilotiranim zrakoplovom u kolovozu 2022.

Specifikacije (Orion-E)

 Najveća masa pri polijetanju: 1000 kg
 Nosivost: 200 kg

Performanse

 Najveća brzina: 200 km/h
 Brzina krstarenja: 120 km/h
 Dolet: 250 km
 Izdržljivost: 24 sata (pri nosivosti od 60 kg)
 Gornja granica leta: 8000 m

Naoružanje

 Rakete: Laserski vođena protutenkovska raketa Vihr-1V

Izvori

Ruske vojne bespilotne letjelice

Orion (bespilotna letjelica)


Felicity Aston (Birchington-on-Sea, 1978) es una aventurera británica que a los 33 años de edad fue la primera mujer que cruza en solitario la Antártida en esquí, tras 59 días de intenso trabajo.

Recorrió 1744 km (1084 millas), sobre tablas de esquí, desde la Barrera de hielo de Ross (glaciar Leverett), arribando a la bahía de Hércules (Barrera de hielo Filchner-Ronne).

Aston comenzó su periplo el 25 de noviembre de 2011, arrastrando un trineo de 85 kg, con equipo y provisiones, enfrentando las adversidades climáticas de la Antártida (temperaturas de -30° grados Celsius) y con problemas de calefacción, al disponer de un encendedor defectuoso (solo encendió 46 veces). Recorriendo inmensidades de desierto helado, logró su cometido el 22 de enero de 2012.

Referencias

Exploradores antárticos de Inglaterra

Felicity Aston


Sekizbuçuk, Federico Fellini'nin 1963'te yazıp yönettiği İtalyan filmi. Özgün yazılışı 8½.
 Sekizbuçuk, Yukarıdaki filmin kitabı. 1993 yılında Rekin Teksoy'un çevirisiyle Nisan Yayınları'ndan çıktı.

Sekizbuçuk


Guldskat er en tegnefilm i serien Der var engang... (eng. titel The Fairytaler), der blev udsendt i forbindelse med H.C. Andersens 200 års fødselsdag i 2005.

Danske Stemmer:
 H.C. Andersen Henrik Koefoed
 Peter Søren Byder
 Stadsmusikant Martin Brygmann
 Trommer Thomas Mørk
 Lars Carsten Bjørnlund
 Stig Laus Høybye
 Peter som barn Joachim Helvang
 Lars som barn Rasmus Albeck
 Stig som barn Silas Addington
 Borgmester Lasse Lunderskov
 Kaptajn Lars Knutzon

Øvrige stemmer:
 Amanda Brunchmann
 Dick Kaysø
 Trine Clasen
 Vibeke Dueholm
 Søren Madsen
 Steffen Addington

Bagom:
 Instruktør: Jørgen Lerdam
 Original musik af: Gregory Magee
 Hovedforfatter: Gareth Williams
 Manuskriptredaktører: Linda O' Sullivan, Cecilie Olrik
 Oversættelse: Jakob Eriksen
 Lydstudie: Nordisk Film Audio
 Stemmeinstruktør: Steffen Addington
 Animation produceret af: A. Film A/S
 Animationsstudie: Wang Film Production

En co-produktion mellem
Egmont Imagination, A. Film & Magma Film

I samarbejde med:
Super RTL & DR TV

Eksterne henvisninger

Der var engang
Film fra Danmark (administrationskategori)

Guldskat (Der var engang...)


الحرب الروسية العثمانية 1877-1878 صراع بين الدولة العثمانية وقوات التحالف الأرثوذكسي الشرقي بقيادة الإمبراطورية الروسية ويتألف من العديد من دول البلقان. بدأت الحرب بعد فشل مؤتمر ترسانة.

دار القتال في البلقان والقوقاز، ترجع أسباب الحرب إلى تصاعد الروح القومية في القرن التاسع عشر بمنطقة البلقان. بالإضافة إلى عوامل أخرى منها تطلعات الروسية لاسترداد الأراضي التي خسرتها أثناء حرب القرم، معيدةً نفسها للبحر الأسود، وداعمةً الحركة السياسية الساعية لتحرير دول بلقان من الحكم العثماني.

أسفرت الحرب عن تمكن روسيا من المطالبة بعدة أقاليم في القوقاز وهي قارص، وباطومي. كان لإمارات رومانيا (التي أجبرها الروس على التخلي عن منطقة بودجاك في دلتا الدانوب رغم وجود معاهدة تحالف قائمة بين البلدين) وصربيا والجبل الأسود السيادة بحكم الأمر الواقع لبعض الوقت، وأعلن رسمياً الاستقلال عن الدولة العثمانية. بعد ما يقرب من خمسة قرون من الهيمنة العثمانية (1396-1878)، أُعيد تأسيس الدولة البلغارية في إمارة بلغاريا، وهي تغطي الأراضي الواقعة بين نهر الدانوب وجبال البلقان (باستثناء دبروجة الشمالية التي أعطيت لرومانيا)، فضلاً عن المنطقة صوفيا، والتي أصبحت عاصمة للدولة الجديدة. سمح مؤتمر برلين أيضاً للإمبراطورية النمساوية المجرية باحتلال البوسنة والهرسك وللمملكة المتحدة بتولي قبرص.

الخلفية التاريخية

الطموحات التوسعية للإمبراطورية الروسية
كان لروسيا طموحات توسعية تجاه الدولة العثمانية خصوصا بالعاصمة العثمانية إسطنبول والتي كان من شأن الاستيلاء عليها منح روسيا منفذا على البحر الأبيض المتوسط من خلال المضائق التركية (مضيق البسفور ومضيق الدردنيل) ٬ لم يكن تحقيق ذلك يسيرا بسبب وقوف القوى الأوروبية في وجه الأهداف التوسعية لروسيا وضمانهم لسلامة الأراضي العثمانية وخلال حرب القرم (1853-1856) دخلت بريطانيا وفرنسا الحرب بصف العثمانيين.

تغير ميزان القوى الأوربية بعد انتصار مملكة بيدمونت على الأمبراطورية النمساوية بدعم من فرنسا عام 1859 مما مهد لتأسيس المملكة الإيطالية عام 1861 وانتصار مملكة بروسيا على فرنسا عام 1871 مما مهد لتأسيس الإمبراطورية الألمانية وكان من تبعات ذلك تأسيس تحالف الأباطرة الثلاثة بين ألمانيا والنمسا وروسيا.

ضعف الدولة العثمانية

إفلاس الدولة العثمانية (1875)
عانت الإمبراطورية العثمانية من ضائقة مالية بسبب تراكم الديون العمومية التي أصبحت تلتهم نصف ايرادات الخزينة العثمانية وفاقم من حدة الأزمة الاقتصادية موجة الجفاف التي ضربت منطقة الأناضول في قلب الإمبراطورية العثمانية والتي أدت إلى مجاعة عامي 1873 و1874 ولمواجهة انخفاض الإيرادات قامت الحكومة العثمانية برفع الضرائب على المناطق التي لم تتأثر بالجفاف في منطقة البلقان الأمر تسبب في انتفاضة بالبوسنة وفي بلغاريا وحينما لم تستطع الحكومة العثمانية الحصول على قروض جديدة لتمويل عجز المزانية أعلنت افلاسها في عام 1875 وتخلفت عن سداد ديوانها للدول الأوروبية.

خلع السلطان عبد العزيز (1876)
أدت الأزمات السياسية الداخلية إلى خلع السلطان عبد العزيز عام 1876 واعلان الدستور العثماني.

اندلاع الثورات الداخلية

انتفاضة الهرسك 1875

انتفاضة البلغار 1876

الحرب مع صربيا والجبل الأسود 1876
في 30 يونيو 1876 أعلنت صربيا الحرب على العثمانيين وتبعتها في ذلك إمارة الجبل الأسود في 2 يوليو ٬ كانت كلا الدولتين تسعيان إلى دعم الثوار الصرب خلال انتفاضة الهرسك.

أزمة البلقان 1875 - 1876
استمر مقام السلطة العثمانية في البلقان بالتدهور طوال القرن التاسع عشر، إذ كانت الحكومة المركزية تفقد بين الحين والآخر السيطرة على أقاليم بأكملها. لم تفعل الإصلاحات التي فرضتها القوى الأوروبية شيئًا يُذكر لتحسين ظروف السكان المسيحيين، مع نجاحها في إثارة سخط جزء كبير من السكان المسلمين. شهدت البوسنة والهرسك موجتي تمرد على الأقل من قِبل السكان المسلمين المحليين، كانت آخرها في عام 1850.

تماسكت النمسا بعد الاضطرابات التي حدثت في النصف الأول من القرن وسعت إلى تنشيط سياستها التوسعية القائمة منذ أمد طويل على حساب الإمبراطورية العثمانية. في الوقت نفسه، سعت إمارتي صربيا والجبل الأسود المتمتعتان بالحكم الذاتي اسميًا، والمستقلتان بحكم الواقع، إلى التوسع في المناطق التي يسكنها مواطنوها. كانت المشاعر القومية والوحدوية راسخة وحفزتها روسيا وعملائها. في الوقت نفسه، تسبب الجفاف الشديد الذي أصاب الأناضول عام 1873 والفيضانات في عام 1874 بحدوث مجاعة واستياء واسع النطاق في قلب الإمبراطورية. أعاق النقص الزراعي تحصيل الضرائب اللازمة، مما أجبر الحكومة العثمانية على إعلان إفلاسها في أكتوبر 1875 وزيادة الضرائب على المقاطعات البعيدة عن المركز بما في ذلك البلقان.

ثور البلقان

الثورات الألبانية
يذكر فرانكلين باركر أن القبائل الألبانية استاءت من الضرائب الجديدة والتجنيد الإجباري، وقاتلت ضد العثمانيين في الحرب.

انتفاضة الهرسك
بدأت ثورةٌ في الهرسك ضد الحكم العثماني في يوليو 1875. بحلول أغسطس ضُبطت الهرسك بأكملها تقريبًا وامتدت الثورة إلى البوسنة. بدعم من المتطوعين القوميين من صربيا والجبل الأسود، استمرت الثورة في حين ندب العثمانيون المزيد والمزيد من القوات لقمعها.

الانتفاضة البلغارية
دفعت ثورة البوسنة والهرسك الثوار البلغاريين المقيمين في بوخارست إلى التحرك. في عام 1875، أُعدت ثورة بلغارية على عجل للاستفادة من الانشغال العثماني، لكنها تلاشت قبل أن تبدأ. في ربيع عام 1876، اندلعت انتفاضة أخرى في جنوب وسط الأراضي البلغارية على الرغم من وجود الكثير من القوات التركية النظامية في تلك المناطق.

شُكلت لجنة عسكرية تركية خاصة لقمع الانتفاضة. وُجهت القوات النظامية (النيسام) والقوات غير النظامية (الرديف أو باشي بازوق) لمحاربة البلغار (11 مايو – 9 يونيو 1876). كانت القوات غير النظامية في معظمها من السكان المسلمين في المناطق البلغارية، وكان العديد منهم من المسلمين الشركس الذين هاجروا من القوقاز أو من تتار القرم الذين طُردوا خلال حرب القرم وحتى من البلغار المعتنقين للإسلام. قمع الجيش التركي التمرد، وقتل ما يصل إلى 30,000 شخص في هذه العملية. أُعدم خمسة آلاف من أصل سبعة آلاف قروي في باتاك. شاركت بلدتي باتاك وبيروشتيتسا في التمرد، حيث قُتلت غالبية السكان أيضًا. كُرم العديد من مرتكبي تلك المجازر لاحقًا من قِبل القيادة العثمانية. يقدر المؤرخون المعاصرون عدد القتلى من السكان البلغاريين بما يتراوح بين 30,000 و100,000. نفذ الجيش التركي أعمال جائرة بحق السكان البلغاريين.

رد الفعل الدولي على الأعمال الوحشية في بلغاريا
انتشرت أخبار الفظائع التي ارتكبها الباشي بازوك إلى العالم الخارجي عن طريق كلية روبرت التي تديرها الولايات المتحدة والواقعة في القسطنطينية. كان غالبية الطلاب بلغاريين، وتلقى العديد منهم أخبار الأحداث من عائلاتهم في الوطن. سرعان ما كان المجتمع الدبلوماسي الغربي في القسطنطينية يضج بالشائعات، والتي وجدت طريقها في النهاية إلى الصحف الغربية. أثناء وجوده في القسطنطينية عام 1879، أفاد المبشر البروتستانتي جورج وارن وود أن السلطات التركية في أماسيا تضطهد اللاجئين الأرمن المسيحيين من سوخومي بوحشية. تمكن من التنسيق مع الدبلوماسي البريطاني إدوارد ماليت للفت انتباه الباب العالي، ثم وزير الخارجية البريطاني روبرت غاسكوين سيسل (مركيز ساليسبوري). في بريطانيا، حيث التزمت حكومة دزرائيلي بدعم العثمانيين في أزمة البلقان المستمرة، وظفت الصحيفة الليبرالية المعارضة ديلي نيوز الصحفي الأمريكي جانواريوس إيه. ماكاهان لتقديم تقارير عن المجزرة بشكل مباشر.

جال ماكاهان في المناطق البلغارية المنكوبة، وأثار تقريره، الذي برز كنبأ صارخ عبر الصفحات الأولى للديلي نيوز، الرأي العام البريطاني ضد سياسة دزرائيلي المؤيدة للعثمانيين. في سبتمبر، نشر زعيم المعارضة ويليام غلادستون كتيبه الفظائع البلغارية والمسألة الشرقية داعيًا بريطانيا إلى سحب دعمها عن تركيا واقترح أن تطالب أوروبا باستقلال بلغاريا والبوسنة والهرسك. حين أصبحت التفاصيل معروفة في جميع أنحاء أوروبا، أدان العديد من الشخصيات البارزة، بمن فيهم تشارلز داروين وأوسكار وايلد وفيكتور هوغو وجوزيبي غاريبالدي، الانتهاكات العثمانية في بلغاريا بشكل علني.

أتى أقوى رد فعل من روسيا. أدى التعاطف واسع النطاق مع القضية البلغارية إلى اندفاع موجة من الوطنية في جميع أنحاء البلاد على نطاق مماثل لتلك التي حدثت خلال الحرب الوطنية عام 1812. منذ خريف عام 1875، شاركت جميع طبقات المجتمع الروسي في حركة دعم الانتفاضة البلغارية. رافق ذلك نقاشات علنية حادة حول الأهداف الروسية في هذا الصراع: رأى أنصار الحركة السلافوفيلية، بمن فيهم دوستويفسكي، في الحرب الوشيكة فرصة لتوحيد جميع الدول الأرثوذكسية تحت قيادة روسيا، وبالتالي تحقيق ما اعتقدوا أنه المهمة التاريخية لروسيا، في حين أنكر خصومهم، أتباع الفكر الغربي، محفزين بمعتقدات تورغينيف، أهمية الدين واعتقدوا أن الأهداف الروسية يجب ألا تكون الدفاع عن الأرثوذكسية بل تحرير بلغاريا.

الحرب الصربية التركية والمناورات الدبلوماسية
في 30 يونيو 1876، أعلنت صربيا، وتبعها الجبل الأسود، الحرب على الإمبراطورية العثمانية. في شهري يوليو وأغسطس، فشل الجيش الصربي غير المستعد وسيئ التجهيز في مساعدة المتطوعين الروس على تحقيق أهداف هجومية، لكنه تمكن من صد الهجوم العثماني على صربيا. في غضون ذلك، اجتمع ألكسندر الثاني إمبراطور روسيا والأمير غورتشاكوف، مع فرانز جوزيف الأول إمبراطور النمسا-المجر والكونت أندراشي في قلعة رايخشتات في بوهيميا. لم يجري التوصل إلى اتفاق مكتوب، ولكن خلال المناقشات، وافقت روسيا على دعم الاحتلال النمساوي للبوسنة والهرسك، ووافقت النمسا – المجر، في المقابل، على دعم استعادة جنوب بيسارابيا – التي فقدتها روسيا خلال حرب القرم – وضم روسيا لميناء باتوم على الساحل الشرقي للبحر الأسود. كان من المقرر أن تصبح بلغاريا ذاتية الحكم (مستقلة، وفقًا للسجلات الروسية).

مع استمرار القتال في البوسنة والهرسك، تعرضت صربيا لسلسلة من الانتكاسات وطلبت من القوى الأوروبية التوسط من أجل وضع حد للحرب. أجبر إنذار نهائي مشترك من قِبل القوى الأوروبية الباب العالي على منح صربيا هدنة لمدة شهر واحد وعلى بدء مفاوضات السلام. إلا أن القوى الأوروبية رفضت شروط السلام التركية باعتبارها صارمة للغاية. في أوائل أكتوبر، بعد انتهاء فترة الهدنة، استأنف الجيش التركي هجومه وسرعان ما أصبح الموقف الصربي عصيبًا. في 31 أكتوبر، أصدرت روسيا إنذارًا نهائيًا يطلب من الإمبراطورية العثمانية وقف الأعمال العدائية وتوقيع هدنة جديدة مع صربيا في غضون 48 ساعة. قُدم الدعم لذلك من خلال الحشد الجزئي للجيش الروسي (حتى 20 فرقة). قبل السلطان شروط الإنذار النهائي.

لحل الأزمة، في 11 ديسمبر 1876، افتُتح مؤتمر القسطنطينية للقوى العظمى في القسطنطينية (لم يُدعى الأتراك إليه). جرى التفاوض على حل وسط، يمنح الحكم الذاتي لبلغاريا والبوسنة والهرسك تحت السيطرة المشتركة للقوى الأوروبية. لكن العثمانيين رفضوا التضحية باستقلالهم عبر السماح لممثلين دوليين بالإشراف على صياغة الإصلاحات وسعوا إلى تشويه سمعة المؤتمر من خلال إعلانهم في 23 ديسمبر، وهو يوم اختتام المؤتمر، عن إقرار دستور يصرح بالمساواة في الحقوق للأقليات الدينية داخل الإمبراطورية. حاول العثمانيون استخدام هذه المناورة لإيصال صوت اعتراضاتهم وتعديلاتهم على الاتفاقية. عندما رفضتهم القوى العظمى، أعلنت الإمبراطورية العثمانية قرارها بتجاهل نتائج المؤتمر.

في 15 يناير 1877، وقعت روسيا والنمسا-المجر اتفاقية مكتوبة تؤكد نتائج اتفاقية رايخشتات السابقة في يوليو 1876. أكد هذا لروسيا الحياد النفعي للنمسا-المجر في الحرب الوشيكة. عنت هذه الشروط أنه في حالة الحرب، ستقوم روسيا بالقتال وستعود معظم الفائدة على النمسا. لذلك بذلت روسيا جهدًا أخيرًا للتوصل إلى تسوية سلمية. بعد التوصل إلى اتفاق مع منافسها الرئيسي في البلقان وازدياد الميول المعادية للعثمانيين في جميع أنحاء أوروبا بسبب الأعمال الوحشية في بلغاريا ورفض اتفاقيات القسطنطينية، شعرت روسيا أخيرًا بالحرية في إعلان الحرب.

ما بعد الحرب
تعد هذه الحرب نصر روسي ساحق وحاسم لها ولدول البلقان أجمع تقريبا بسبب أنها وضعت نهاية للنفوذ العثماني ووضع حدا له في دول البلقان ولكنها إيضا لم تنهي النزاع في البلقان بالرغم من طرد العثمانيين منها ووضع حدا للبريطانيين فيها الذين كانوا كداعميين أعلاميا للدولة العثمانية حيث قامت عدد من الانتفاضات مثل أنتفاضة الهرسك وأنتفاضة البلغار لكن روسيا ودول البلقان أعتبروا الفوز صفعة للعثمانيين على مافعلوه في حرب القرم.

معرض صور

انظر أيضًا
 نيني خاتون

المراجع

بلغاريا في 1877
بلغاريا في 1878
ألكسندر الثاني
الحرب الروسية العثمانية
الحروب العثمانية الروسية
تاريخ أرمينيا الحديث
تاريخ البلقان
تاريخ بلغاريا الحديث
تاريخ جورجيا الحديث
حروب الجبل الأسود
حروب بلغاريا
حروب تشمل الشيشان
حروب رومانيا
حروب صربيا
الدولة العثمانية في عقد 1870
نزاعات في 1877
نزاعات في 1878

الحرب الروسية العثمانية (1877–1878)


Lin-Lin puede ser:
 la isla chilena de Linlín;
 una ciudad mítica de América del Sur, habitualmente denominada "Ciudad de los Césares"; y
 una cantante japonesa de origen chino, cuyo nombre verdadero es Qian Lin.

Lin-Lin


වර්තමානයේ   ලෝකයේ විවිධ පරිසර පද්ධතිවල සිටින සත්ත්ව ග්‍රහණයන් වඳ වී යමින් සිටියි.ශිෂ්ටාචාර යුගවලදි  සතුන්ට වැදූම් පිදූම් කරමින් අදහන ලද නමුත් දැනට ලෝකයේ සත්ත්ව වීශේෂ 4000ක් පමණවඳ වී යාමේ තර්ජනයට මුහුණ පා ඇත. වීශේෂයේන් ජනගහනයේ වර්ධනය, මිනිස් අවශ්‍යතා පුලුල් වීම,කාර්මික දියුනුව හා තරඟකාරි ආර්ථික රටාව මේ සඳහා බලපා ඇත.

මිට අමතරව ව්‍යාපාරික අමුදව්‍ය ලබා ගැනිම සඳහා සතුන් දඩයම ඒනම් සතුන් මරා ඔවුනගේ සම්, නිය,අං,මස්,වෙළදාම  ආහාර සඳහා සතුන දඩයම ,පර්යේෂණ සඳහා යොදා ගැනිම,පරිසර දුෂණය ,වනාන්තර ඒළි කිරීම නිසා සතුන්ගේ වාසාස්ථාන  අහිමි වීම, ලෝකයේ විවිධ ප්‍රදේශවල  සිදුවන යුද්ද හා සිවිල අරගල සතුන් වඳ වී යාමට හේතු වේ. යුද්දවලදී භාවිතා කරන
රසායනික අවි,රොකට්, බිම් බෝම්බ යනාදිය නිසා සතුන් අනතුරට පත් වේ.

ලෝකයේ වඳ වී යාමේ තර්ජනයට ලක් වී ඇති සත්ත්ව විශේෂ
 පැන්ඩා,
සුදු හා කලුරයිනෝසිරස්

අප්‍රිකානු ඇතුන් හිම දිවියා,
 කෝලා,සිංහයින්
බෙංගාල කොටි
ලෝකයේ විවිධ පරිසර පද්ධතිවල සිටින සත්ත්ව වීශේෂ වැදගත් වේ. ඒනම් වයුගෝලිය සමතුලිතාවය පවාත්වා ගැනීම,   ආහාරදාමවල කුමවත් පැවැත්ම  සඳහා, පරිසරයේ ස්වභාවික සෙෳන්දර්ය පවාත්වා ගැනීම  සත්ත්ව ප්‍රජාව වැදගත් වේ.ඊට අමතරව සත්ත්ව ප්‍රජාවේ ආර්ථිකමය  වැදගත්කමක්ද ඇත.බොහෝ රටවල සංචාරක ව්‍යාපාරය සඳහා සතුන් වැදගත් වී ඇත. එමේන්ම විවිධ ඹෳෂද වර්ග නිපදවිමටද  සතුන් උපකාරි වේ.උදාහාරනඃ
රයිනෝසිරස්ලේ අංවලින් බෙහෙත් පෙති නිපදවයි.
තල්මස් දත්වලින් ඹෳෂධ නිපදවයි.
විවිධ වානර වර්ග මඟින් පිළිකා නාශාක ඹෳෂද නිපදවයි.

සත්ත්ව ප්‍රජාව ආරක්ෂා  කිරීම් පියවර
1සත්ත්ව  අභය භූමි හා ආරාක්ෂිත කලාප ඇති කිරීම.

2 ජලජ ප්‍රදේශ හා ගොඩබ්ම් ප්‍රදේශ දුෂණය වැළැක්වීම.

3 සතුන් දඩයම් කිරිම සම්බන්ධව විවිධ නීති පැනවීම.

4වන සතුන්ගේ වටිනාකම,දුර්වලත්වය,සාමන්‍ය ජනතාවගේ අවධානයට යොමු කරවිම.

5 සතුන්දඩයම් කිරීම තම ජිවන වෘත්තිය කරගත් පුද්ගලයන්ට තම ජිවන තත්වය ඉ හල නංවා ගැනිමට විකල්ප  ක්‍රම  හදුන්වා දිම.

6 විවිධ ජාත්‍යන්තර  සම්මුති ඇති කර ගැනීම.

7 ලෝක වන සත්ත්ව අරමුදල ,ඒක්සත් ජාතින්ගේ පරිසර වැඩසටහන මඟින් වන සතුන්   සංරක්ෂනය      පුනරුත්ථාපනය සඳහා ණය හා සහානාධර ලබා දීම.

8 නිවර්තන වර්ෂා වනාන්තර එළි කිරිම හා ජෛව විවිධත්වය ඇති සතුන් විනාශය තඑනම් කිරීමට  ගැනිම.

තවද අන්තර් ජාතික වන සතුන් වෙළදාම  පිළිබද එක්සත් ජාතින්ගේ සංගමය යටතේ වන සත්ත්ව  වෙළදාම වැළැක් විමට කටයුතු කර ඇත.එ සඳහා රටවල් 120ක් අත්සන් තබා ඇත. ඊට අමතරව වන සතුන් සුරැකිම සඳහා වු  ලෝක සංගමය,ලෝක වන සත්ත්ව අරමුදල,වන සතුන් අරක්ෂා කිරීමට විවිධ පියවර ගෙන ඇත.වන සතුන් ආරක්‍ෂා කිරීම‍ට විවිධ ක්‍රියාමාර්ග ගෙන ඇත.  ජනක හෙට්ටිආරච්චිගේ අදහස අනුව 1946 පිහිට වූ ජාත්‍යන්තර තල්මස් කොමිසම මගින් තල්මසුන් වදවීම වැලැක්වීමට පියවර ගෙන ඇත.වන සතුත් සුරකීම සඳහා වූ ලෝක සංගමය මගින් අනවසරව වන සත්ව වෙළදාම වැළැක්වීමට විවිද  ක්‍රියාමාර්ග ගනිමින් සිටී.ලෝකයේ නීත්‍යාණුකූල නොව

සත්ව වෙළදාම්  කරන  ප්‍රධාන සතුන්
කොටි-සම්
 වානර වර්ග හි සිංහ සම්
පක්ෂින් වර්ග
උරග
 විසිතුරැ මසුන්මේt
අැතුන්-අැත්දල

සතුන් අපනයනය කරන ප්‍රධාන රටවල්
මෙක්සිකෝව
බ්‍රසිලය
ආජෙන්ටිනාව
කෙන්යාව
චීනය
ඉන්දියාව  වැනි රටවල් හදුනාගෙන ඇත.එසේම වන සතුන් ආනයනය කරන ප්‍රධාන රටවල් ලෙස එක්සත් ජනපදය ,ප්‍රංශය,ජපානය,ජර්මනිය,බ්‍රිතාන්‍ය,වැනි රටවල් හදුනාගෙන ඇත.නමුත් ලෝව විවිධ රටවල ව්‍යාපාරික අමුදව්‍ය ලබා ගැබිමට සතුන් දඩයම් කිරීම වැලැක්විමට ලොව සැම රටක්ම උත්සහා ගනි.ඒ අතර තල්මස් දඩයම ,ඇතුත් දඩයම හා රටකට ආවේනික සතුන් දඩයම් කිරිම තහනම් කර ඇත.මෙම කටයුතු වැළැක්විමට ජාත්‍යාන්තර සම්මුති ඇති කරගෙන ඇත. එමෙන්මදුර්ලභ සතුන් නැවත බෝකිරීම සඳහා ද පියවර ගෙන ඇත.

" වර්ෂයකට කෙන්යාවේ වන සතුන් නැරඹිම සඳහා එරටටක් සිංහයෙකු වසරකට ඩොලර් 5,15,000 පමණ උපයා දෙනු ලබයි.නමුත් සිංහයෙකු මරා සම් ලබාගතහොත් ඉන් ඩොලර් 5,15,000  පමණ උපයා දෙනු ලබදෙයි. එමෙන්ම රැවනඩාව     හා ටැන්සානියාව යන රටවල් ද විශාල වශයෙන් වන  සතුන් පදනම් කරගෙන  සංචාරන කටයුතු සිදු කරයි."(හෙට්ටිආරච්චි,2006)
"සමාන්‍යයේන් වර්ෂයකට ඇතුන් 70,000 පමණ දල ලබාගැනිම සඳහා මරනු ලබයි.මෙම ඇත්දල විසිතුරැ භණ්ඩ සැදිමට සංවර්ධිත රටවල් විසින් අනය නය  කරයි. මේ නිසා අප්‍රිකානු රටවල ඇතුන් අඩු වෙමින් පවති.1981-89 කාලය තුළ සුඩානයේ ඇතුන් ගහනය 84% ද, සැම්බිරියාවේ 80% ද ,කෙන්යාවේ 75% ද ටැන්සානියාවේ 80% ද ඇතුන් අඩු වී ඇත.ලෝකයේ විවිධ වෙරළශ්‍රිත කලාපවල සිටින විසිතුරැ  මත්සයින් අල්ලා අපනයනය කිරිම ද  බහුලව සිදුවන සත්ත්ව වෙළදාමකි.එමෙන්ම 1900 දී සාගරවල තල්මස් වීශේෂ මිලියන 4.4 පමණ සිටි අතර අද වන විට එය මිලියනයක් දක්වා අඩු වී ඇත.1925-1975 කාලය තුල තල්මසුන් මිලියන 1.5 පමණ අඩු වී ඇත.1988 දි එක්සත් ජනපදය විසින් මත්ස්‍යයින් මිලියන 25 ,උරගයින් මිලියන 1.2 ක්පමණ නිවර්තන කලාපීය රටවලින් ආනයනය කර ඇත. බෝහෝ දුරට මෙම සතුන් නැව් මඟින් හා වෙනත්
නිත්‍යානුකුල නොවන මාර්ග ප්‍රවහනය කරන නිසා ඉන් 10-40%  පමණ මිය යයි."(හෙට්ටිආරච්චි,2006)''''

අඩවිෙයන් බැහැර පිටු
EXTINCTION OF SPECIES

MASS EXTINCTION UNDERWAY

ෙම අඩවිය බලන්න
[අලි]

අශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

පාරිසරික භුෙගා්ලය විද්‍යාව පරිසර කළමනාකරණය හා සංරක්ෂණය ෙලා්ක පරිසර අර්බුදය.ජනක  ෙහට්ටි අාරච්චි

සත්ත්ව ප්‍රඡාව වඳවී යාම


HireRing est une marketplace de recrutement qui met en relation les employeurs avec des postes vacants avec les cabinets de recrutement qui correspondent à leurs besoins en termes d'expertise. La plateforme est basée sur un algorithme de matching.

Histoire
Après une carrière de 15 ans dans le recrutement, Sophie Vanderputten fonde HireRing en février 2018. Elle a été rejointe en septembre 2020 par ses deux associées actuelles, Salomé Michaux et Alexia Van de Velde.

La start-up belge est lancée pour optimiser la collaboration entre agences de recrutement spécialisées et employeurs à la recherche de candidats. Elle rejoint alors ses compétiteurs internationaux comme Hunteed, Talentory ou Bounty Jobs dans le secteur des marketplaces de recrutement.

C'est avec le soutien de l'accélérateur de start-up Digital Attraxion, développé par Sambrinvest, que la première version de la plateforme a été développée.

En 2020, une nouvelle version de la plateforme est dévoilée au public après une refonte du modèle de HireRing.

En 2021, HireRing forme un partenariat avec Fintech Belgium et devient un partenaire pour les entreprises appartenant au secteur des Fintech.

En Décembre 2021, la start-up lève 362.000€ en capital d'amorçage, dit "seed", auprès de BeAngels et Sambrinvest, accompagnés d'investisseurs privés.

En Janvier 2022, HireRing recrute ses deux premiers employés à temps-plein pour développer ses activités en Belgique et dans le reste de l'Europe.

Caractéristiques produit

La plateforme HireRing offre différents services à ses utilisateurs.

HireRing a développé un algorithme de matching avec pour objectif de faire correspondre employeurs et agences de recrutement. Cet algorithme est basé sur les caractéristiques et besoins liés au poste vacant publié par l'employeur.

Un système de ratings est proposé aux utilisateurs pour permettre aux deux types d'acteur de la plateforme d'évaluer leur partenaire à la suite de leur collaboration.

Le site web propose un répertoire d'agences de recrutement classifiées par expertise parmi lesquelles les employeurs peuvent choisir de travailler directement.

Finalement, HireRing gère les fournisseurs de services (vendor management), les agences de recrutement, pour le compte des employeurs.

Reconnaissances
Reconnaissances et prix reçus par HireRing depuis sa création :

 Gagnant des Hr Excellence Awards en tant que Best Hr Game Changer, 2019.
 Lauréats au Réseau Entreprendre, 2019.
 Nominé aux Hr Excellence Awards en tant que Best Hr Game Changer, 2020.
 Nominé aux Hr Excellence Awards en tant que Best Hr Game Changer, 2021.
 Gagnant pour la Start Up de l'année à Charleroi par Hackernoon, 2022.
 Nominé aux Data News Awards for Excellence en tant que Belgian Tech Start Up of The Year, 2022.

Liens externes
Site web officiel de HireRing

Site web officiel de Sambrinvest

Site web officiel de BeAngels

Références

Site web belge
Commerce électronique

HireRing


Muhammed el-Bişi, (d. 3 Mayıs 1987), Suudi millî futbolcudur. Defans mevkiinde görev yapan futbolcu, Mayıs 2006'dan beri El-Ehli takımında oynamaktadır.

Suudi Arabistan millî futbol takımında da görev yapan futbolcu, 2006 FIFA Dünya Kupası'nda Mohammed Al-Anbar'ın kupa öncesi hazırlık kampında sakatlanması üzerine millî takıma çağrıldı.

1987 doğumlular
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Suudi futbolcular
Yaşayan insanlar
Suudi Arabistan millî futbol takımı futbolcuları
Resim aranan futbolcular
Defans futbolcuları

Muhammed el-Bişi


Ustanak u Sowetu, poznat i pod imenom 16. lipnja, bio je niz prosvjeda koje su 16. lipnja 1976. godine organizirali srednjoškolski učenici u gradu Sowetu u Južnoafričkoj Republici. Završio je pucnjavom policije po nenaoružanim civilima.

Procjenjuje se da je u prosvjedima sudjelovalo oko 20 000 učenika, a u policijskoj represiji i pucnjavi stradalo između 176 do 600 civila. Danas se u JAR-u 16. lipnja slavi kao Dan mladih u spomen na ove događaje.

Povod za prosvjede
Politika apartheida koju je vladajuća bjelačka manjina provodila nad većinskim domorodačkim i nebjelačkim stanovništvom manifestirala se u svim aspektima društva. Tako je zakonom iz 1974. godine započelo uvođenje afrikanerskog jezika u svim crnačkim školama na kojem se trebalo odvijati pola nastave (druga polovica na engleskom jeziku). Pošto je afrikanerski bio jezik vladajuće bjelačke manjine, domorodci su u znak otpora najviše koristili engleski i vlastite domorodačke jezike. Uvođenje afrikanerskog viđeno je kao još jedan instrument otuđivanja domorodaca i njihovog poistovjećivanja s neželjenom vlašću. Jedan od vođa antiapartheidskog pokreta, Desmond Tutu, opisao je da su domorodci afrikanerski jezik vidjeli kao "jezik tlačitelja".

Situacija je kulminirala 30. travnja 1976., kada su učenici Osnovne škole "Orlando West" počeli štrajkati odbijajući ići u školu.

Prosvjedi i pokolj
Ujutro 16. lipnja 1976. godine tisuće domorodačkih učenika izašlo je iz svojih škola na Stadion Orlando na demonstracije protiv afrikanerskog jezika. Prosvjede je isplanirao Akcijski komitet predstavničkog vijeća učenika Soweta, a podržali su ih i učitelji lokalnih škola. Planirano je da prosvjedi prođu mirno i bez incidenata.

Nakon početka prosvjednog marša, učenici su vidjeli da je policija blokirala ulicu kojom su planirali nastaviti. Vođa akcijskog komiteta zatražio je od prosvjednika da ostanu mirni i ne provociraju policiju, nakon čega je marš nastavljen drugom ulicom prema osnovnoj školi Orlando. Prema školi je produžila skupina od 3000 do 10 000 učenika.

Prema izjavi policijskog pukovnika Kleingelda (koji je prvi ispalio hitac na učenike) 2006. godine, neki od učenika počeli su bacati kamenje na policajce, dok su drugi nastavili marširati. Kleingeld je prvi ispalio hitac, što je uzrokovalo paniku i kaos. Učenici su počeli bježati na sve strane, te su i ostali policajci otvorili paljbu.

Jedan od prvih ustrijeljenih bio je 13-godišnji Hector Pieterson, koji je podlegao ozljedama. Postao je simbol događaja u Sowetu. Među poginulima je bilo i dvoje bijelaca, od kojih je jedan bio dr. Melville Edelstein, koji je život posvetio poboljšanju životnih uvjeta za crnce.

Policija je nakon pucnjave pustila pse na maloljetnike, koji su odgovorili kamenovanjem pasa. Policajci su nakon toga pucali izravno ciljajući u djecu.

Neredi i prosvjedi potrajali su do sumraka istog dana, iako su policijske ophodnje obilazile četvrt i sljedeći dan.

Obično se procjenjuje da je broj ubijenih bio između 176 do 600 ljudi. Izvorni vladini dokumenti tvrdili su da je u pucnjavi smrtno stradalo samo 23 učenika. Broj ranjenih procenjuje se na više od tisuću.

Posljedice
Prosvjedi i pokolj u Sowetu potvrdili su vodeću ulogu Afričkog nacionalnog kongresa u borbi za oslobođenje domorodačkog stanovništva (ANK je tvrdio da se rasistička vlada ne može ukloniti miroljubivim metodama, nego samo oružanom borbom). Događaji u Sowetu označili su dolazak borbe oporbe direktno na tlo Južnoafričke Republike, jer se borba dotad vodila samo iz susjednih država, uglavnom u Rodeziji, Jugozapadnoj Africi (Namibija) i Angoli.

Južnoafrička vlada je ubrzo na području JAR-a pokrenula osnivanje bantustana, grupe nominalno nezavisnih domorodačkih država, čin kojim je htjela prikazati navodnu podršku samoopredjeljenja domorodačkog stanovništva. Bantustani su zapravo bili satelitske države JAR-a i nijedna druga država u svijetu ih nije priznala.

Vijeće sigurnosti Ujedinjenih naroda izglasalo je Rezoluciju 392, kojom je osuđen pokolj i režim apartheida.

Unutarnje poveznice
 Hector Pieterson
 Pokolj u Sharpevilleu

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 Guardian Unlimited audio recording of Antoinette Sithole on the Soweto uprising
 Soweto Uprising (2007) at the Internet Archive
 BBC video of the Soweto uprisings
 "S. Africa marking Soweto uprising" - BBC
 Guardian Unlimited audio recording of Antoinette Sithole (Pieterson) on the Soweto uprising
 An extensive mashup with info on the events on 16 June 1976
 Youth and the National Liberation Struggle 1894-1994 South African History Online
 Helena Pohlandt-McCormick. "I Saw a Nightmare…" Doing Violence to Memory: The Soweto Uprising, 16 June 1976 Columbia University Press, 2005

Povijest Južnoafričke Republike
Hladni rat

Ustanak u Sowetu


John Denis Martin Nunn (born 25 April 1955) is an English chess grandmaster, a three-time world champion in chess problem solving, a chess writer and publisher, and a mathematician. He is one of England's strongest chess players and was formerly in the world's top ten.

Education and early life
Nunn was born in London. As a junior, he showed a prodigious talent for the game and in 1967, at 12 years of age, he won the British under-14 Championship. At 14, he was London Under-18 Champion for the 1969–70 season and less than a year later, at just 15 years of age, he proceeded to Oriel College, Oxford, to study mathematics. At the time, Nunn was Oxford's youngest undergraduate since Cardinal Wolsey in 1520. Graduating in 1973, he went on to gain a Doctor of Philosophy degree in 1978 with a thesis on finite H-spaces supervised by John Hubbuck. Nunn remained in Oxford as a mathematics lecturer until 1981, when he became a professional chess player.

Career
In 1975, he became the European Junior Chess Champion. He gained the Grandmaster title in 1978 and was British champion in 1980. Nunn has twice won individual gold medals at Chess Olympiads. In 1989, he finished sixth in the inaugural 'World Cup', a series of tournaments in which the top 25 players in the world competed. His best performance in the World Chess Championship cycle came in 1987, when he lost a playoff match against Lajos Portisch for a place in the Candidates Tournament. At the prestigious Hoogovens tournament (held annually in Wijk aan Zee) he was a winner in 1982, 1990 and 1991.

Nunn achieved his highest Elo rating of 2630 in January 1995. Six years earlier, in January 1989, his then rating of 2620 was high enough to elevate him into the world's top ten, where he shared ninth place. This was close to the peak of the English chess boom, and there were two English players above him on the list: Nigel Short (world number three, 2650) and Jonathan Speelman (world number five, 2640). Nunn has now retired from serious tournament play and, until he resurfaced as a player in two Veterans events in 2014 and 2015, had not played a FIDE-rated game since August 2006; however, he has been active in the ECF rapid play.

As well as being a strong player, Nunn is regarded as one of the best contemporary authors of chess books. He has penned many books, including Secrets of Grandmaster Chess, which won the British Chess Federation Book of the Year award in 1988, and John Nunn's Best Games, which took the award in 1995. He is the director of chess publishers Gambit Publications. Chess historian Edward Winter has written of him:
A polymath, Nunn has written authoritative monographs on openings, endings and compositions, as well as annotated games collections and autobiographical volumes. As an annotator he is equally at home presenting lucid prose descriptions for the relative novice and analysis of extreme depth for the expert.

In a 2010 interview, Magnus Carlsen explained that he thought extreme intelligence could actually be a hindrance to one's chess career. As an example of this, he cited Nunn:

 I am convinced that the reason the Englishman John Nunn never became world champion is that he is too clever for that. ... He has so incredibly much in his head. Simply too much. His enormous powers of understanding and his constant thirst for knowledge distracted him from chess.

Nunn is also involved with chess problems, composing several examples and solving as part of the British team on several occasions. On this subject he wrote Solving in Style (1985). He won the World Chess Solving Championship in Halkidiki, Greece, in September 2004 and also made his final GM norm in problem solving. There were further wins of the World Solving Championship in 2007 and in 2010. He is the third person ever to gain both over-the-board and solving GM titles (the others being Jonathan Mestel and Ram Soffer; Bojan Vučković has been the fourth since 2008).

Nunn has long been interested in computer chess.  In 1984, he began annotating games between computers for Personal Computer World magazine, and joined the editorial board of Frederic Friedel's Computerschach & Spiele- magazine.  In 1987, he was announced as the first editor of the newly created Chessbase magazine. The 1992 release of his first book making use of chess endgame tablebases, Secrets Of Rook Endings, was later followed by Secrets of Minor-Piece Endings, and Secrets Of Pawnless Endings. These books include human-usable endgame strategies found by Nunn (and others) by extensive experimentation with tablebases, and new editions have come out and are due as more tablebases are created and tablebases are more deeply data-mined. Nunn is thus (as of 2004) the foremost data miner of chess endgame tablebases.

Nunn finished third in the World Senior Chess Championship (over-50 section) of 2014 in Katerini, Greece, second in the European Senior Chess Championship (over-50) of 2015 in Eretria, Greece, and first in the World Senior Chess Championship (over-65 section) in Assisi, Italy in 2022.

Notable games
Jacob Øst-Hansen vs John Nunn, World Student Olympiad, Teesside 1974, Vienna Game, 0–1: the Frankenstein-Dracula Variation of the Vienna Game regularly provides swashbuckling play and Nunn's game with Jacob Øst-Hansen at Teesside 1974, was no exception. The latter part of the game was played in a frantic time scramble, with Nunn sacrificing pieces to bring the enemy king into the open and deliver checkmate.
Alexander Beliavsky vs John Nunn 1985, Wijk Aan Zee 1985, King's Indian, Samisch Variation, 0–1: this game is sometimes referred to as "Nunn's Immortal", and was included in the book The Mammoth Book Of The World's Greatest Chess Games (Robinson Publishing, 2010). In his book Winning Chess Brilliancies, Yasser Seirawan called this game the best of the 1980s.

Books

 John Nunn's Chess Course (2014), Gambit Publications. .
 1001 Deadly Checkmates (2011), Gambit Publications. .
 Understanding Chess Middlegames  (2011), Gambit Publications. .
 Nunn's Chess Endings, volume 1 (2010), Gambit Publications. .
 Nunn's Chess Endings, volume 2 (2010), Gambit Publications. .
 Understanding Chess Endgames (2009), Gambit Publications.
 Grandmaster Chess Move by Move (2005), Gambit Publications. .
 Learn Chess Tactics (2004), Gambit Publications. .
 Mammoth Book of the World's Greatest Chess Games (2004, with Graham Burgess and John Emms), Carroll & Graf. .
 Endgame Challenge (2002), Gambit Publications. .
 Understanding Chess Move by Move (2001), Gambit Publications. .
 Secrets of Minor-Piece Endings (2001), Rowman Littlefield. .
 John Nunn's Best Games (2001), Batsford. .
 Learn Chess (2000), Gambit Publications. .
 101 Brilliant Chess Miniatures (2000), Gambit Publications. .
 Nunn's Chess Openings (1999), with Joe Gallagher, John Emms, and Graham Burgess, Everyman Chess. .
 John Nunn's Chess Puzzle Book (1999), Gambit Publications. .
 Complete Najdorf: Modern Lines (1999), Sterling Pub Co Inc. .
 Secrets of Practical Chess (1998), Gambit Publications. . Second edition 2007, .
 The Complete Najdorf 6. Bg5 (1997), International Chess Enterprises. .
 Secrets of Grandmaster Chess (1997), International Chess Enterprises. .
 The King-Hunt (1996, with William Cozens), Batsford. .
 Beating the Sicilian 3 (1995, with Joe Gallagher), Henry Holt & Co. .
 Secrets of Pawnless Endings (1994, 2002), Gambit Publications. .
 New Ideas in the Pirc Defence (1993), Batsford. .
 Secrets of Rook Endings (1992, 1999), Gambit Publications. .
 The Complete Pirc (1989), Batsford. .
 Solving in Style (1985 Batsford) then (2002), Gambit Publications. .
 The Benoni for the Tournament Player (1982), Batsford. .
 Tactical Chess Endings (1981), Batsford. .

Personal life
Nunn is married to Petra Fink-Nunn, a German chess player with the title Woman FIDE Master. They have a son, Michael.

Astronomy
Coincident with a reduction in his over-the-board chess, Nunn has developed a passion for astronomy, a hobby he shares with ex-world chess champion Viswanathan Anand. Nunn has various articles and lectures published in Chessbase News.

References

English chess players
Chess grandmasters
International solving grandmasters
Chess double grandmasters
1955 births
Living people
Alumni of Oriel College, Oxford
English writers
English sportswriters
British chess writers
Chess composers
English mathematicians
Topologists

John Nunn


Provinsen Sétif () er en af Algeriets 48 provinser. Administrationscenteret og den største by er byen Sétif, mens den næststørste by er byen El Eulma. Provinsen rummer også ruinerne af den romerske by Djémila, der er indskrevet på UNESCO's Verdensarvsliste.

Provinser i Algeriet

Sétif (provins)


An Mesosetum elytrochaetum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jason Richard Swallen. An Mesosetum elytrochaetum in nahilalakip ha genus nga Mesosetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesosetum

Mesosetum elytrochaetum


Ianis Hagi ()

Ianis este fiul lui Gheorghe Hagi, fost fotbalist și actual antrenor de fotbal. El este sponsorizat de către Nike.

Ianis Hagi a marcat un gol decisiv ca membru al echipei lui Glasgow Rangers în meciul cu portughezii de la Braga. Românul a reușit să înscrie două goluri, care au adus o revenire spectaculoasă a scoțienilor în prima manșă a șaisprezecimilor pentru finala Europa League. Pentru această victorie a fost aclamat de The Guardian sau BBC.

Cariera de jucător

Ianis Hagi s-a născut pe 22 octombrie 1998 în Istanbul, Turcia, în perioada în care tatăl său Gheorghe juca la Galatasaray. La vârsta de 10 ani Ianis a fost înscris la Academia de Fotbal Gheorghe Hagi. El și-a făcut debutul în Liga I la FC Viitorul Constanța, pe 5 decembrie 2014, la vârsta de doar 16 ani, când a intrat la schimb în ultimul minut al jocului în locul lui Silviu Pană în înfrângerea cu 1–2 de pe teren propriu în fața echipei FC Botoșani, antrenor la echipă fiind (atunci) chiar tatăl său.

Pe 29 mai 2015, Ianis a marcat primul său gol ca senior, contribuind la remiza cu scorul de 4–4 în fața compania aceluiași adversar, dar de această dată fiind titular. În iunie 2015, Adrian Mutu, care la acel moment împărțea cu Hagi senior recordul all-time la numărul de goluri marcate pentru echipa națională de fotbal a României, a anunțat că Ianis se va transfera la clubul ACF Fiorentina din Serie A contra unei sume de €1.000.000. Însă nu s-a concretizat nimic așa că Ianis a rămas să evolueze la FC Viitorul, devenind și căpitanul echipei.

Ianis Hagi a marcat cel de-al doilea său gol în campionat împotriva echipei ACS Poli Timișoara, într-o victorie cu 4–0 de pe teren prorpiu, în data de 21 august 2015, la câteva zile după ce a ratat un penalty contra Concordiei Chiajna.

Pe 10 iulie 2016, Ianis a semnat cu ACF Fiorentina, dar, după ce într-un an și jumătate nu a jucat decât în două meciuri oficiale pentru clubul italian, tatăl lui, Gheorghe Hagi, patron și antrenor al echipei FC Viitorul, care l-a format pe Ianis, a aranjat revenirea lui la acel club. A început să joace constant, și a devenit un jucător de bază al echipei lui, și a atras atenția selecționerului naționalei sub 21 de ani, Mirel Rădoi, care s-a bazat pe el ca titular la centrul terenului în meciurile din finalul campaniei de calificare la .

Cariera internațională
Ianis a fost selecționat la toate loturile de juniori ale României, reușind calificarea la Campionatul European U21 din Italia și San Marino (U21 EURO 2019) alături de naționala de tineret.

Data de 17 noiembrie 2018 a consemnat debutul său în naționala de seniori, în victoria României împotriva Lituaniei de la Ploiești, scor 3-0, meci desfășurat în competiția UEFA Nations League. Ianis Hagi a fost introdus în teren de selecționerul Cosmin Contra în minutul 68, înlocuindu-l pe Claudiu Keșerü.

Statistici

Palmares
FC Viitorul
Cupa României (1): 2018-2019
Supercupa României (1): 2019

KRC Genk
Supercupa Belgiei (1): 2020

Glasgow Rangers
Scottish Premier League (1): 2021

Referințe

Legături externe

 RomanianSoccer profile and stats

Nașteri în 1998
Nașteri pe 22 octombrie
Sportivi români în viață
Oameni din Istanbul
Fotbaliști români
Fotbaliști internaționali români
Mijlocași
Fotbaliști ai Fiorentinei
Români în viață

Ianis Hagi


Jürgen August Alt (* 1949 in Saarbrücken) ist ein deutscher Autor, freier Schriftsteller und Kommunikationstrainer. Er hat zahlreiche Sachbücher und auch Aufsätze veröffentlicht.

Leben
Alt studierte Philosophie und promovierte im Jahr 1979 mit der Arbeit "Vom Ende der Utopie in der Erkenntnistheorie: Poppers evolutionäre Erkenntnislehre und ihre praktischen Konsequenzen" an der Universität Gießen. Er ist Vorstandsmitglied im Landesverband NRW des Verbandes deutscher Schriftsteller (VS) und dort für die Finanzen zuständig. Alt lebt in der Nähe von Bonn.

In seiner Freizeit beschäftigt er sich mit der Zauberkunst, mit der er soziale, politische und ideologische Zusammenhänge verknüpft.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Vom Ende der Utopie in der Erkenntnistheorie (1980),
 Voraussetzungen des Glücks (1991)
 Zauberkunst, Stuttgart, Reclam (1995)
 Wenn Sinn knapp wird (1997)
 Richtig argumentieren (2000)
 Das Abenteuer der Erkenntnis : Eine kleine Geschichte des Wissens (2002)

Weblinks

 Seite über Alt beim Campus-Verlag
 Seite über Alt bei Kultur-in-Bonn.de
 Seite über Alt beim Verband deutscher Schriftsteller

Einzelnachweise

Autor
Zauberkünstler
Deutscher
Geboren 1949
Sachbuchautor (Zauberkunst)
Mann

Jürgen August Alt


Manteau de fleurs est une mélodie pour chant et piano par Maurice Ravel sur un poème de Paul Gravollet, composée en 1903.

Présentation

La mélodie pour chant et piano Manteau de fleurs a été composée en 1903 par Maurice Ravel, à son domicile 19 Boulevard Pereire à Paris, sur un poème de Paul Gravollet, oncle maternel de la pianiste Lucette Descaves.

La mélodie a été publiée en 1905 aux éditions musicales de Julien Hamelle comme dix-neuvième d'un recueil de vingt-deux mélodies pour voix et piano de divers compositeurs intitulé Les Frissons, toutes sur des poèmes de Paul Gravollet.

Selon René Chalupt, Claude Debussy aurait servi d'intermédiaire pour la commande de cette « œuvre de circonstance » à Maurice Ravel :

Il n'existe aucune information sur la création de cette mélodie que Maurice Ravel ne mentionne dans aucun de ses écrits. L'unique audition publique connue de la mélodie du vivant du compositeur est due à Pierre Bernac (chant) et Francis Poulenc (piano), le  à la salle de l'École normale de musique à Paris.

Aucune des chanteuses qui ont été les principales interprètes des mélodies pour voix et piano de Maurice Ravel de son vivant, dont Jane Bathori et Madeleine Grey, ne semble avoir interprété Manteau de fleurs avant la mort du musicien le 28 décembre 1937. La première occasion pour Madeleine Grey de chanter Manteau de fleurs date du , lors d'un concert radiophonique en hommage à Maurice Ravel sur radio Tour Eiffel, avec également le concours du pianiste Jean Doyen.

Le manuscrit autographe de cette mélodie pour voix et piano de Maurice Ravel n'est pas localisé.

Dans le catalogue des œuvres du compositeur établi par Marcel Marnat, la mélodie porte le numéro « 42. (O.39) ».

Maurice Ravel est l'auteur d'une orchestration, inédite, de cette mélodie (manuscrit de neuf pages).

Francis Salabert est l'auteur d'un arrangement et orchestration de cette mélodie, datant de 1929.

Analyse

Plusieurs études sur les œuvres vocales de Maurice Ravel passent celle mélodie sous silence.

Arthur Hoérée considère que :

Pour Bénédicte Palaux-Simonnet :

Discographie
 Ravel : Complete Songs for Voice and Piano, CD 1, par Valérie Millot, soprano, et David Abramovitz, piano, Naxos (8.554176-77), 2003.
 Ravel : Mélodies, CD, par Nora Gubisch, mezzo-soprano, et Alain Altinoglu, piano, Naïve (V5304), 2012.
Maurice Ravel : The Complete Works, CD 13, par Elly Ameling (soprano) et Rudolf Jansen (piano), Warner Classics (0190295283261), 2020.

Bibliographie

Monographies
 .
 .

 .
 .
 .

Articles et chapitres de livres

Références

Liens externes

 Notice Manteau de fleurs dans la base de données Dezède

Mélodie de Maurice Ravel
Mélodie française

Manteau de fleurs (Ravel)


إس إتش-2 سيه سبرت  هي طائرة خاصة بالقوات البحرية ، مزودة بقدرات مضادة للغواصات وسفن السطح . تم تطويرها في اواخر الخمسينات من اجل القوات البحرية الاميركية ، وتبلغ تكلفتها 16 مليون دولار .

مراجع

طائرات الولايات المتحدة المروحية 1960–1969
طائرات حلقت للمرة الأولى سنة 1959
طائرات كامان
طائرات مضادة للغواصات أمريكية 1970–1979
طائرات منافع عسكرية أمريكية 1960–1969
مروحيات ثنائية التوربينات
مروحيات عسكرية أمريكية

كامان إس إتش-2 سيه سبرت


Plutajuća radionica je vrsta plutajućeg objekta, po Pravilniku o plutajućim objektima, odnosno Pomorskom zakoniku RH. Namjena mu nije plovidba, nego služi kao radionica, odnosno namijenjena za popravke plovila na vodi.

Izvori

Plovila

Plutajuća radionica


Le Championnat du Brésil de futsal, appelé Liga Nacional de Futsal, est le championnat professionnel de futsal masculin de plus haut niveau de la Confédération brésilienne de football. Il regroupe les meilleurs clubs du Brésil.

Créé en 1996, il est organisé annuellement, entre les mois de mars et de décembre, par la Confédération brésilienne de futsal et oppose une vingtaine de clubs selon les dernières éditions. Ceux-ci s'affrontent sur un seul match lors de la première phase, qualifiant les seize premiers pour une phase à élimination directe. Les quatre premiers au classement sont qualifiés pour la Supercoupe du Brésil. Il n'y a pas de relégation.

Le club de Carlos Barbosa est celui le plus couronné de la compétition avec cinq titres de champion. Jamais une équipe n'a remporté plus de deux titres consécutifs.

Histoire

La Liga Futsal est créée en 1996 dans le but d'améliorer les clubs brésiliens les plus importants, professionnaliser le calendrier des équipes du pays et d'aider à la croissance du futsal au Brésil. Le premier match a lieu le 27 avril 1996 et est remporté par l'Internacional.

Au début des années 2000, la Liga était principalement dominée par trois équipes : Ulbra au départ, puis Carlos Barbosa et Jaraguá.

Organisation

Intégration des équipes
La Liga Futsal est inspirée de la NBA avec sa poule fermée et ses équipes franchisées. Pour être admissible à participer à la Liga, trois options sont possibles :
 acheter une franchise,
 être nommé par une entreprise qui possède une franchise,
 être invité par la ligue.

Format
Depuis sa création et jusqu'à la saison 2013, la Liga est organisée par la Confédération brésilienne de futsal. Le 11 juillet 2014, le président de la CBFS, Renan Pimentel, convoque les propriétaires franchisés à une Assemblée au cours de laquelle est approuvée la fondation de la Liga Nacional de Futsal (LNF), qui est aujourd'hui la société qui contrôle la structure et organise le championnat. Depuis lors, le chammionnat est géré par la LNF elle-même.

Depuis sa création, la compétition change plusieurs fois de participants et de déroulement.

Les clubs s'affrontent lors d'une phase régulière sur un seul match. Les seize premiers sont ensuite qualifiés pour une phase à élimination directe. Chaque tour se joue alors au meilleur des deux matchs, finale comprise.

Le champion représente le Brésil dans deux compétitions internationales : le Copa Libertadores et Coupe intercontinentale. En 2007, le montant total des récompenses est de 75 000 réaux. Le champion reçoit 50 000 R$ et le second 25 000 R$.

Équipes participantes (saison 2021)

Palmarès

Par édition

Par club

Personnalités

Entraîneurs
Le premier entraîneur champion de la LNF est Paulo César de Oliveira, qui dirige l'Internacional lors de l'édition 1996. En plus de cet exploit, Paulo César est également champion en 1998, 2002 et 2003, tous avec l'équipe Ulbra, ce qui fait de lui le deuxième entraîneur le plus titré.

Fernando Ferretti est le technicien le plus couronné avec cinq titres, dont quatre avec Jaraguá - 2005, 2007, 2008 et 2010 - et un avec Santos, en 2011.

Six entraîneurs remporte la compétition à deux reprises : Miltinho, Jarico, Paulo Mussalem, Cidão, Vander Iacovino et Sérgio Lacerda. Parmi ceux-ci, seul Iacovino remporte un titre avec deux équipes différentes, puisqu'en 2014 il est responsable de Magnus et en 2017 de Joinville. Quatre entraîneurs remportent la LNF à une seule occasion.

Au total, douze entraîneurs sont sacrés champions de la compétition en 25 éditions différentes disputées.

Meilleurs buteurs

Le premier meilleur buteur de la LNF est Ortiz, qui joue pour Internacional lors de l'édition 1996. Le recordman de but inscrit en une seule édition est Manoel Tobias, avec 52 buts en 1999 pour l'Atlético Mineiro. Lors de l'édition suivante, et pour le même club, Lenísio est l'athlète qui s'en approche le plus avec cinquante buts dans la saison.

Falcão est le joueur qui termine le plus de fois meilleur buteur de la Liga avec six sacres (2005, 2008, 2009, 2010, 2011 et 2014). À la seconde place se trouve Lenísio et ses cinq récompenses (1997, 2000, 2001, 2002 et 2009).

Droits de télévision et diffusions
Au Brésil, les droits de retransmission de la compétition appartiennent à la chaîne SporTV, qui diffuse un match par jour. Tous les autres matchs sont retransmis en streaming sur LNF TV.

Dans les Caraïbes, la Liga nacional de futsal est diffusée exclusivement par Digicel SportsMax. Aux États-Unis, beIN Sports et sa chaîne sœur en espagnol beIN-Ñ Sports diffusent la Liga de futsal.

Notes et références

Lien externe

Articles connexes
 Futsal au Brésil
 Supercoupe du Brésil de futsal

Compétition de futsal
Futsal
Brésil
Futsal au Brésil

Championnat du Brésil de futsal


Mohamed Akotey (Tidène, por volta de 1967) é um político e líder da comunidade tuaregue dos Ifoghas do Níger.

Biografia
Originalmente de Tidène, um vale a 80 quilômetros ao norte de Agadez, a última cidade antes de chegar ao deserto do Saara. Pertencente à tribo Ifoghas, assim como Iyad Ag Ghali, chefe do movimento jihadista Ansar al-Din no Mali.

Estudou geografia em Niamey, beneficiando-se de uma bolsa da cooperação francesa e iniciou uma tese de antropologia na Sorbonne na década de 1990, que não concluiu. Sobrinho de Mano Dayak, uma das principais figuras da rebelião tuaregue que eclodiu nos anos 1990, assumiu a direção da Coordenação da Resistência Armada (CRA) quando Dayak faleceu num acidente aéreo a 15 de dezembro de 1995 quando ia participar nas negociações de paz em Niamey.

Mohamed Akotey é membro da Frente de Libertação Temoust (FLT). Ao contrário do tio, porém, aderiu ao processo do Acordo de Paz de Niamey. Também conseguiu acabar com a disputa de liderança com Rhissa Ag Boula, que havia se tornado rival de Mano Dayak, na comunidade tuaregue.

De 1996 a 1999 foi conselheiro de segurança do General Ibrahim Maïnassara, durante o seu último mandato na presidência do Níger.

De 2007 a 2009 exerceu o cargo de Ministro do Ambiente e Combate à Desertificação nomeado pelo Presidente Mamadou Tandja.

Renunciou ao cargo para presidir o conselho de administração da Imouraren SA, empresa nigerina com 58% de participação no grupo francês Areva, que opera a mina de urânio de Imouraren.

Salou Djibo confiou-lhe extraoficialmente o papel de mediador-chefe para a libertação de sete reféns da Areva em Arlit, sequestrados em 16 de setembro de 2010, que continuará sob o novo presidente eleito em abril de 2011, Mahamadou Issoufou. Desempenhou um papel decisivo na libertação em 27 de outubro de 2013,1 em contato do lado jihadista com Ibrahim Ag Inawalen.

"Suas relações com os ex-rebeldes tuaregues malianos e membros da tribo Ifoghas foram decisivas", conforme observou posteriormente Ibrahim Mohamed, um ex-chefe rebelde nigerino, em 2013 durante a libertação dos reféns de Arlit.

Mais tarde, Mohamed Akotey foi encarregado das negociações para a libertação de Serge Lazarevic, sequestrado no Mali em 24 de novembro de 2011. O chefe da katiba Al Ansar  que reivindica a responsabilidade pelo sequestro do francês é parente de Iyad Ag Ghali. Mohamed Akotey supostamente foi a Kidal para se encontrar com membros da comunidade tuaregue de Adrar dos Ifoghas e regressou.

Políticos do Níger

Mohamed Akotey


Terma puede referirse a:
 Las termas romanas, recintos públicos destinados a baños típicos la civilización romana;
 Los lugares con aguas termales e infraestructura para su aprovechamiento;
 Terma (Grecia), una antigua ciudad griega;
 Terma (budismo), concepto religioso; o
 «Terma», noveno episodio de la cuarta temporada de la serie de televisión The X-Files.
 Nombre que se le da en Perú a los calentadores de agua domésticos.

Terma (desambiguación)


Sac Nicté es una subcomisaría del municipio de Mérida en el estado de Yucatán localizado en el sureste de México.

Localización
Sac Nicté se encuentra a 25 kilómetros del centro de la ciudad de Mérida, al oriente de la autopista que conduce de Mérida al puerto de Progreso.

Toponimia
El nombre (Sac Nicté) significa en idioma maya flor blanca y hace referencia a la princesa Sac Nicté.

Infraestructura
Entre la infraestructura con la que cuenta:
Casa comisarial.
Campo de béisbol y fútbol.
Una escuela primaria.
Un parque.
Una iglesia abandonada.
Varias construcciones pertenecientes a la exhacienda.

Las haciendas en Yucatán
Las haciendas en Yucatán fueron organizaciones agrarias que surgieron a finales del  y en el curso del  a diferencia de lo que ocurrió en el resto de México y en casi toda la América hispana, en que estas fincas se establecieron casi inmediatamente después de la conquista y durante el . En Yucatán, por razones geográficas, ecológicas y económicas, particularmente la calidad del suelo y la falta de agua para regar, tuvieron una aparición tardía.

Una de las regiones de Yucatán en donde se establecieron primero haciendas maiceras y después henequeneras, fue la colindante y cercana con Mérida. A lo largo de los caminos principales como en el "camino real" entre Campeche y Mérida, también se ubicaron estas unidades productivas. Fue el caso de los latifundios de Yaxcopoil, Xtepén, Uayalceh, Temozón, Itzincab y San Antonio Sodzil.

Ya en el , durante y después la llamada Guerra de Castas, se establecieron las haciendas henequeneras en una escala más amplia en todo Yucatán, particularmente en la región centro norte, cuyas tierras tienen vocación para el cultivo del henequén.

En el caso de Sac Nicté, al igual que la mayoría de las otras haciendas, dejaron de serlo, con peones para el cultivo de henequén, para convertirse en un ejido, es decir, en una unidad colectiva autónoma, con derecho comunitario de propiedad de la tierra, a partir del año 1937, después de los decretos que establecieron la reforma agraria en Yucatán, promulgados por el presidente Lázaro Cárdenas del Río. El casco de la hacienda permaneció como propiedad privada.

Importancia histórica
Tuvo su esplendor durante la época del auge henequenero y emitió fichas de hacienda las cuales por su diseño son de interés para los numismáticos.

Demografía
Según el censo de 2005 realizado por el INEGI, la población de la localidad era de 278 habitantes, de los cuales 143 eran hombres y 135 eran mujeres.

Galería

Véase también
 Fichas de haciendas mexicanas

Referencias

Enlaces externos

Comisarías y subcomisarías de Mérida

Localidades del municipio de Mérida (Yucatán)
Toponimia maya
Haciendas de Yucatán

Sac Nicté (Mérida)


Die Waddams Township ist eine von 18 Townships im Stephenson County im Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Waddams Township liegt im Nordwesten von Illinois, rund 10 km südlich der Grenze zu Wisconsin. Der Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet, befindet sich rund 60 km westlich.

Die Waddams Township liegt auf 42°25′03″ nördlicher Breite und 89°45′10″ westlicher Länge und erstreckt sich über eine Fläche von 92,71 km². Die Township wird in Nord-Süd-Richtung vom aus Wisconsin kommenden Pecatonica River durchflossen, einem Nebenfluss des Rock River.

Die Waddams Township liegt im nordwestlichen Zentrum des Stephenson County. Sie grenzt im Nordwesten an die Winslow Township, im Nordosten an die Oneco Township, im Osten an die Buckeye Township, im Süden an die Harlem sowie die Erin Township, im Südwesten an die Kent Township und im Westen an die West Point Township.

Verkehr
Durch den Westen der Township verläuft die Illinois State Route 73. Alle weiteren Straßen sind untergeordnete und zum Teil unbefestigte Fahrwege.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der rund 30 km südöstlich gelegene Albertus Airport bei Freeport, dem Zentrum der Region.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 807 Einwohner. Neben Streubesiedlung existiert in der Waddams Township mit McConnell nur eine gemeindefreie Siedlung.

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Waddams Township
 Histopolis - Waddams Township

Waddams Township


Konstantin Päts (Häädemeeste, 23. veljače 1874. – Buraševo, 18. siječnja 1956.) estonski je političar i pravnik, najutjecajniji estonski političar u razdoblju između dva svjetska rata. Päts je čak pet puta bio predsjednik Vlade Estonije. Uz to je bio jedan od prvih aktivnih političara u Estoniji, a život mu je obilježilo gotovo 40-godišnje političko rivalstvo s Jaanom Tõnissonom, najprije kroz novinarstvo preko časopisa Teataja, kasnije i kroz politiku. Tijekom Revolucije 1905. osuđen je na smrt, međutim uspio je pobjeći prvo u Švicarsku a kasnije u Finsku, gdje je nastavio sa spisateljskim radom. Nakon godina izbivanja vratio se u Estoniju, ali je od 1910. do 1911. morao odslužiti kraću zatvorsku kaznu.

Godine 1917., Päts je bio na čelu provincijske uprave Autonomne estonske gubernije, ali je nakon Oktobarske revolucije bio prisiljen ići u ilegalu. Dana 19. veljače 1918. postao je jedan od tri člana Odbora za spas Estonije koji je  pet dana kasnije izdao Manifest narodā Estonije, deklaraciju estonske nezavisnosti. Od 1918. do 1919. bio je na čelu Privremene vlade, iako je bio u zatvoru tijekom druge polovice njemačke okupacije. Istovremeno je obnašao dužnosti ministra unutarnjih poslova i ministra rata, što ga je dovelo u poziciju da bude zadužen za organizaciju estonskih postrojbi tijekom Estonskog rata za neovisnost.

Tokom 1920-ih i ranih 1930-ih, Päts je predvodio najdesniju među tadašnjim značajnim političkim strankama u Estoniji – konzervativnu Farmersku skupštinu, koja će se kasnije ujediniti u Stranku ujedinjenih zemljoposjednika. U tom je razdoblju bio predsjednik Parlamenta (1922. – 1923.) te Državni starješina u čak pet mandata (1921. – 1922., 1923. – 1924., 1931. – 1932., 1932. – 1933., i 1933. – 1934.). Tijekom svog posljednjeg mandata kao Državni starješina, Päts je izazvao državni udar kako bi de facto neutralizirao tada rastući radikalno desni (profašistički) pokret Vaps, a za taj je potez dobio podršku vojske i parlamenta.

Iako je Estonija ušla u doba autoritarne vladavine poznate kao "Doba šutnje", gospodarstvo je bilo u porastu i provedene su brojne reforme, premda je Päts odugovlačio s vraćanjem ustavnog poretka. Zahvaljujući mahom podršci generala Johana Laidonera, tadašnjeg čelnika estonske vojske, Päts je najprije vladao kao Premijer u službi Državnog starješine (1934. – 1937.), a onda i kao Riigihoidja (1937. – 1938.) do usvajanja novog Ustava 1938., nakon čega je formalno postao Predsjednik Estonije.

Estonija je dočekala Drugi svjetski rat s Pätsom kao predsjednikom, a 1940. i sovjetsku okupaciju. Njegova uloga u početnoj fazi sovjetske okupacije bila je zanimljiva. Više od mjesec dana bio je prisiljen potpisivati sovjetske dekrete kao marionetski predsjednik (potpisao ih je preko 200) te je imenovao marionetskog premijera, komunista Johannesa Varesa. Premda je u početku bio blagonaklon prema sovjetskim okupatorima, kada je u srpnju 1940.  proglašena Estonska SSR, Päts je shvatio u kakvom se položaju nalazi njegova zemlja. Päts je formalno bio na čelu Estonske SSR dva dana, dok njegova ostavka nije prihvaćena, a njegov pokušaj bijega u Sjedinjene Države s obitelji nije bio uspješan te je zajedno s  cijelom obitelji deportiran u Ufu. Tamo su bili pod konstantnim nadzorom, a u svibnju 1941. Päts i njegova obitelj "slučajno" su susreli još jedan estonski par, koji ih je pozvao na druženje. Ne znajući da imaju posla s agentima NKVD-a, Pätsovi su prihvatili poziv i već je sljedećeg dana država obaviještena kako Konstantin i njegov sin Viktor Päts imaju izražene negativne sentimente prema Josifu Staljinu i Vjačeslavu Molotovu te kako željno iščekuju njemački napad na Sovjetski Savez.

Službeno su uhićeni 26. lipnja 1941., a maloljetna su im djeca poslana u sirotište. Ni nakon višesatnog ispitivanja, Päts nije priznao krivnju. U konačnici su Päts i njegov sin poslani u zatvor Butirka u Moskvi, gdje su bili zatvorenici br. 2 i 13. Johan Laidoner je služio svoju kaznu u istom zatvoru kao zatvorenik br. 11. Pätsova supruga Helgi-Alice poslana je u gulag na Sibiru. Dana 24. ožujka 1943. donesena je odluka o prisilnom neuropsihijatrijskom liječenju te je Päts poslan prvo u Kazanj, a onda u Histopolj. Godine 1952. osuđen je po zloglasnom čl. 58. za kontrarevolucionarnu sabotažu i antisovjetsko djelovanje. Nakon što je 1954. otpušten s prisilnog liječenja, poslan je u sanatorij u Jämejali u Estoniji, međutim nakon što je tamo postao senzacija među lokalnim stanovništvom koje ga je prepoznalo, premješten je u bolnicu u selu Buraševo, gdje je na koncu preminuo 18. siječnja 1956..

Pokopan je "kao predsjednik" u lijesu, što nije bila uobičajena praksa u tadašnjim uvjetima. Njegovi su posmrtni ostaci premješteni u Tallinn 1990. Godine 2011., u Buraševu je podignuta spomen-ploča u njegovu čast.

Izvori

Vanjske poveznice

 Konstantin Päts na britannica.com, pristupljeno 27. travnja 2022.
 Video, pristupljeno 27. travnja 2022.

Predsjednici estonske vlade
Estonski predsjednici
Političari između dva svjetska rata

Konstantin Päts


Morten Trier - bedre kendt under sit alias Jazzy H (født juli 1968) er en dansk rapper og tekstforfatter, der blev kendt som den ene tredjedel af den succesfulde rap-trio Østkyst Hustlers.

Karriere
I 1991 udgav han julesangen "Op til Jul" sammen med Chief 1 under aliasset BOSSEN & Bumsen. Den har været inkluderet på flere af NOW Musics julealbum.

I 1993 var han med til at lave rap-radioføljetonen Bo han hadede ikke julen, men det var tæt på, på P3's Børneradio i seks dele på sammenlagt 45 minutter sammen med Nikolaj Peyk og Bossy Bo. Da Børneradio ønskede at udgive den på CD, fik de forhandlet sig til at udgive et album på de maksimale 80 minutter, og de dannede gruppen Østkyst Hustlers.

Under sine optrædener med Østkyst Hustlers bærer han altid sorte solbriller, hvilket ifølge de øvrige bandmedlemmer bevirker, at han kan gemme sig i offentligheden ved blot at tage dem af, fordi folk derved ikke kan genkende ham.

Jazzy H er desuden tilknyttet gruppen Danser med Drenge, hvor han har fungeret både som gæste-rapper, og har skrevet rim og sangtekster under sit borgerlige navn i samarbejde med sangskriver Klaus Kjellerup.

I 2003 udgav han albummet Get a Life Selv sammen med Bossy Bo, efter Nikolaj Peyk havde forladt Østkyst Hustlers.

I 2010 medvirkede Jazzy H på sangen "Superstars" på Anders Matthesens andet rapalbum Villa Peakstate. Udover Matthesen selv medvirkede også Einar Enemark (kendt som MC Einar og Bossy Bo. Albummet fik dog ekstremt dårlige anmeldelser.

Sideløbende med sin karriere i musikbranchen har Trier drevet en køreskole i Ishøj kaldet Triers Trafikskole, hvor han er kørelærer.

Jazzy H blev i oktober 2019 indlemmet i Dansk Freestyle Rap Hall of fame.

Diskografi

BOSSEN & Bumsen
 Op til Jul (1991 - EP)

Danser med Drenge
 Chiefen & Tjelly's ydmygende herskerinde mix (1993 - maxisingle)
 Sig mig ... er De klar over, hvem vi var? (1997)
 Som regel er vi glade (2003)

Østkyst Hustlers
 Verdens Længste Rap (1995)
 Fuld af Løgn (1996)
 Så Hold Dog Kæft (1998)
 Hustlerstil 1995-2005 (2005)
 Titusind Timer (2020)

Hustlerne
 Get a Life Selv (2003)

Referencer

Eksterne henvisninger

Rappere fra Danmark
Østkyst Hustlers

Jazzy H


Kickstart My Heart: a Tribute to Mötley Crüe es un álbum homenaje a la banda de hard rock Mötley Crüe lanzado en 1999. Este disco tributo de 1999 contiene versiones hechas por Paul Shortino, Babylon A.D., Pink Cream 69 entre otros artistas. Fue editado a beneficio de The Skylar Neil Foundation.

Lista de canciones
 «Live Wire» - Gary Schutt
 «Public Enemy #1» - Spiders & Snakes
 «Take Me to the Top» - Babylon A.D.
 «Shout at the Devil» - Lunatic Candy Creep
 «Looks That Kill» - Pink Cream 69
 «Bastard» - Eidolon
 «Red Hot» - Paul Shortino/Fastuca
 «Too Young to Fall in Love» - Psyco Drama
 «Home Sweet Home» - Heaven
 «Girls, Girls, Girls» - Mother Mercy
 «Dancin' On Glass» - Krunk
 «Kickstart My Heart» - Jester
 «Don't Go Away Mad (Just Go Away)» - Heaven's Edge

Referencias

Álbumes de 1999
Álbumes tributo
Álbumes de Mötley Crüe
Álbumes en inglés
Álbumes de heavy metal


Le dème de Parakampýlia, en  / Dímos Parakambylíon, est un ancien dème du district régional d'Étolie-Acarnanie en Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème d'Agrínio.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Étolie-Acarnanie

Parakampýlia


Neostapfia, monotipski rod trava, dio podtribusa Orcuttiinae. Jedina vrsta je jrednogodišnja vrstaN. colusana , kalifornijski endem iz okruga Colusa, Merced, Solano, i Stanislaus.

Sinonimi
 Anthochloa colusana (Burtt Davy) Scribn.; U. S. D. A. Div. Agrostol. Bull. 221, f. 517 (1899)
 Davyella colusana (Burtt Davy) Hack.; Oesterr. Bot. Z. 49: 134. May (1899)
 Stapfia colusana Burtt Davy; Erythea 6: 109 (1898)

Izvori

Cynodonteae
Flora Kalifornije

Neostapfia


Olaylar
 28 Temmuz - Cascina Muharebesi gerçekleşti.
 26 Eylül - 11.000 kişilik Osmanlı Ordusu ile 60.000 kişilik Haçlı Ordusu, Sırpsındığı Muharebesi'nde karşılaştı.
 Bulgaristan'ın Filibe ilinde Osmanlı İmparatorluğu'nun sembolü olacak şekilde Hüdavendigâr Camii inşa edildi.
 Jagiellon Üniversitesi kuruldu.

Doğumlar
 16 Aralık - III. Manuil, Trabzon İmparatorluğu imparatoru (ö. 1417)
 tarihi bilinmeyen
 Makrîzî, Memlûk Sultanlığı'nda yaşamış Mısır'lı tarihçi, muhaddis (ö. 1442)

Ölümler
 8 Nisan - II. Jean, Fransa Kralı (d. 1319)
 5 Ağustos - Kōgon, Japonya'da Nanboku-chō dönemi sırasında ilk Kuzey Talibi (d. 1313)

1364


29 Mart 2006 tarihinde gerçekleşen tam güneş tutulması, Dünya üzerinde geniş bir alanda gözlemlendi.

Gözlem alanı

Dünya çapında gözlem
Ay'ın Güneş'i kapatması gün doğumuyla birlikte Brezilya kıyılarında başladı ve akşam saatlerinde Moğolistan'da sona erdi. Yaklaşık 5 saat süren bu doğa olayı Afrika'nın üçte ikisi, Avrupa'nın tamamı ve Orta Asya'da parçalı olarak gözlemlenebilirken, aşağıdaki yerlerden tam tutulma olarak gözlendi:

 Brezilya
 Atlas Okyanusu
 Fildişi Sahili
 Gana
 Togo
 Nijerya
 Nijer
 Çad
 Libya
 Mısır
 Doğu Akdeniz
 Türkiye
 Gürcistan
 Rusya
 Kazakistan
 Moğolistan

Türkiye'de gözlem

Gözlem

İnsanlar bu doğa olayını izlemek üzere Dünya çapında tutulmanın gözlemlenebildiği alanlarda toplandılar. Birçok ülkeden binlerce turist ve yüzlerce bilim insanı Antalya'daki Apollon amfi Tiyatrosu'nda buluştu. NASA buradaki gözlemi internet üzerinden bütün dünyaya yansıttı.

Tam tutulma hattı üzerinde bulunan noktaların hemen hemen tümünde gün boyu bulutsuz ve berrak bir hava yaşandı. Birçok gözlemci tam güneş tutulması sırasında izlenebilecek birçok olaya tanık olmayı başardılar.

Kayda değer an ve konumlar

Tutulmanın türü

Fotoğraf ve videolar
 Türkiye'den tutulma fotoğrafları
 Türkiye'de çekilen tutulma fotoğrafları
 "İnsanlar Gözünü Güneşten Alamadı" fotoğraf galerisi - Türkiye
 NASA'nın Türkiye'de çektiği tutulma görüntüleri
 NASA'nın Libya ve Türkiye'de çektiği görüntüler
 Bulgaristan'dan fotoğraflar

Dış bağlantılar

 Boğaziçi Üniversitesi - 29 Mart 2006 Tam Güneş Tutulması
 TÜBİTAK - 29 Mart 2006 Tam Güneş Tutulması
 NASA - 29 Mart 2006 Tam Güneş Tutulması (İngilizce)
 Tam Güneş Tutulması

2006 03 29
2006 03 29
2006'da astronomi olayları
21. yüzyılda doğa olayları

29 Mart 2006 Güneş tutulması


Cisim, matematikte cebirsel yapılardan birine verilen addır.
 Cisim, fizikte hacim kaplayan her türlü öğelere denir. Aynı zamanda maddenin şekil almış hâline de denir.
 Cisim, felsefede hissedilen, duyulan, dokunulan her şeye denilir.
 Beden veya vücut anlamında kullanılır.
 Nesne anlamında kullanılır.

Cisim


Lupta de la Mihăileni s-a desfășurat în perioada 15/28 ianuarie-16/29 ianuarie 1918, având ca rezultat dezarmarea trupelor ruse aflate în retragere, din flancul nordic al Frontului român. În luptă au fost angajate forțele  Diviziei 9 Infanterie române și rămășițe ale unităților  Corpului 18 Armată și  Corpului 40 Armată ruse.

Contextul operativ strategic

Dezagregarea armatei ruse după Revoluția din Octombrie 1917 a determinat părăsirea Frontului român de aproape totalitatea marilor unități ale fostei armate țariste, care au început o mișcare dezorganizată de întoarcere pe teritoriul rusesc.
 "Toate drumurile Moldovei erau acum pline de cete de soldați, fugari de pe front, frânturi de unități fără șefi, sau cu șefi aleși dintre ofițeri inferiori ori dintre soldați, ducând cu ei arme, tunuri, cai, vehicule și fondurile statului. Unii luau cu asalt trenurile, grămădindu-se unii peste alții pe acoperișurile vagoanelor, pe scări, pe tampoane, devastând gările si vagoanele, amenințând cu armele pe mașiniști și pe funcționari. Alții mergeau în coloane mai mari sau mai mici pe șosele, dedându-se la tot felul de neorânduieli și excese, și vânzând în alte sate produsul prădăciunilor făcute aiurea. Pentru a-și ușura drumul și a câștiga bani, începură să vândă mai pe nimic efectele militare, arme, cai și chiar tunurile! Moldova cunoscu astfel o nouă calamitate, aceea a retragerii unei armate dezorganizate."
În fața acestei situații, Marele Cartier General român a dispus o serie de măsuri care vizau: ocuparea sectoarelor de front părăsite de trupele ruse de către trupe române, împărțirea teritoriului Moldovei în zone militare aflate în responsabilitatea unor mari unități române și instituirea unor puncte de control și îndrumarea a circulației, pentru dezarmarea trupelor ruse și asigurarea deplasării acestora către graniță, în mod organizat.

Forțe participante

Forțe române
Forțele române au fost reprezentate în principal de trupele  Regimentului 35 Infanterie,  Regimentului 40 Infanterie și subunități din  Regimentului 9 Vânători și  Regimentul 18 Artilerie.

Forțe ruse
Forțele ruse erau reprezentate de unități în debandadă ale  Corpului 18 Armată și  Corpului 40 Armată (Diviziile 23 și 26 Infanterie).

Comandanți

Comandanți români
Comandant al Regimentului 35 Infanterie - colonel Arghir Constantinescu
Comandant al Regimentului 34 Infanterie - Locotenent-colonel Nicolae Georgescu
Comandant al Regimentului 9 Vânători - Colonel Gheorghe Rasoviceanu
Comandant al Regimentului 18 Artilerie - Colonel Grigore Tomescu

Comandanți ruși

Desfășurarea acțiunilor militare

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, vol. II, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918, vol II, Tipografia Geniului, București, 1929

Vezi și

 Participarea României la Primul Război Mondial
 Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)

Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial

Lupta de la Mihăileni (1918)