A king cake, also known as a three kings cake, is a cake associated in many countries with Epiphany. Its form and ingredients are variable, but in most cases a  () such as a figurine, often said to represent the Christ Child, is hidden inside. After the cake is cut, whoever gets the fève wins a prize. Modern fèves can be made of other materials, and can represent various objects and people.

History

In Western Christian tradition, Epiphany (also known as "Three Kings Day") celebrates the visit of the Magi to the Christ Child.  From the 19th century onwards, the tradition of the King cake has been associated with the Epiphany ("appearance" in Greek). The three kings cake takes its name from the Biblical Magi, also referred to as the three kings: Melchior, Balthazar and Gaspard, who came to Jesus to offer him gifts, twelve days after his birth. The Eve of Epiphany is known as Twelfth Night, which is the last day of the Christmas season, and Epiphany Day itself commences the Epiphany season.

The origin of the cake tradition was popularly believed to be related to the Roman Saturnalia. These were festivals dedicated to the god Saturn so that the Roman people, in general could celebrate the longer days that began to come after the winter solstice.

In the Middle Ages, it was said that the king who was chosen had to pay the assembly a general round of drinks. To prevent cheating, the edible bean was replaced by a porcelain bean.

Later, Spanish and French settlers brought it to America. It often includes a figurine, and it is believed that the individual who discovers it will have good fortune. In some regions, the three kings cake is consumed throughout Epiphanytide until the first day of Lent, Ash Wednesday.

Regional variants

French-speaking countries and regions

In northern France, Quebec, Luxembourg and Belgium it is called  in French or  in Flemish Dutch. In most of France it is a puff pastry filled with frangipane. As for the frangipane, it might come from Count Cesare Frangipani, who would have given the recipe that bears his name to Catherine de Medici.

A paper crown is included with purchased cakes to crown the "king" or "queen" who finds the "" or bean hidden inside the cake. To ensure a random distribution of the pieces, the youngest person is to place themselves under the table and name the recipient of each piece as they are cut. When store-bought, the  can be a tiny porcelain figurine of a religious character or, nowadays, a figurine referencing pop-culture or popular cartoons.

German-speaking countries
The German and Swiss Dreikönigskuchen 'three kings cake' are shaped like wreathes or rounds, and uses an almond as the fève.

Portugal
Bolo-rei () is a traditional Portuguese cake eaten from the beginning of December until Epiphany.

The recipe is derived from the French  which found its way to Portugal during the 1800s when  opened as the Portuguese monarchy's official bakery in 1829.

The cake is round with a large hole in the centre, resembling a crown covered with crystallized and dried fruit.

It is baked from a soft, white dough, with raisins, various nuts and crystallized fruit. Also included is the dried fava bean, and tradition dictates that whoever finds the fava has to pay for the cake next year.

Spanish-speaking countries

The Roscón de Reyes is eaten in Spain, Latin America and the United States. Recipes vary from country to country and between cultures but tend to be similar. It generally has an oval shape due to the need to make cakes large enough for large groups. For decoration, figs, quinces, cherries, or dried and candied fruits are often, but not exclusively, used. The tradition of placing a bean, candy or figurine inside the cake that diners find in their slice is followed.

In Spain consists on a sweet brioche dough aromatised with orange blossom water and decorated with slices of candied or crystallized fruit of various colors. It can be filled with whipped cream, cream, almond paste or others. The figurine traditionally represents one of the Three Wise Men Biblical Magi. A dry broad bean is also introduced inside the roscón. It is tradition that whoever finds the bean pays for the roscón.

In central and South America the figurine represents the Child Jesus. The figurine of the baby Jesus hidden in the bread represents the flight of the Holy Family, fleeing from Herod the Great's Massacre of the Innocents. Whoever finds the baby Jesus figurine is blessed and must take the figurine to the nearest church on Candlemas Day or host a party that day.

United Kingdom
The Twelfth Cake, Twelfth-night cake, or Twelfth-tide cake was once popular in the United Kingdom on Twelfth Night. It was frequently baked with a bean hidden in one side and a pea hidden in the other; the man/lord finding the bean became King for the night, while the woman/lady finding the pea became the Queen – also known as the Lord or Lady of Misrule. Earlier, in the time of Shakespeare, there was only a Lord of Misrule, chosen by the hidden bean, reflected in Shakespeare's play Twelfth Night.

Samuel Pepys recorded a party in London on Epiphany night 1659/1660, and described the role the cake played in the choosing of a "King" and "Queen" for the occasion: "...to my cousin Stradwick, where, after a good supper, there being there my father, mothers, brothers, and sister, my cousin Scott and his wife, Mr. Drawwater and his wife, and her brother, Mr. Stradwick, we had a brave cake brought us, and in the choosing, Pall was Queen and Mr. Stradwick was King. After that my wife and I bid adieu and came home, it being still a great frost."

Although still occasionally found in the United Kingdom, as the Industrial Revolution curtailed the celebration of the 12 days of Christmas during the Victorian era, the cake declined in popularity to be replaced by the Christmas cake. 18th century actor Robert Baddeley's will bequeathed £3 per annum to serve wine, punch and a Twelfth Night cake to the performers of the Drury Lane Theatre in the green room each Twelfth Night; the ceremony of the "Baddeley Cake" has remained a regular event, missed only 13 times in over 200 years, during wartimes or theatre closures.

United States

In Louisiana and parts of the Gulf Coast region historically settled by the French, king cake is associated with Mardi Gras and is traditionally served from Epiphany until Carnival. and recently year-round. It may have been introduced by Basque settlers in 1718, or by the French in 1870.

It comes in a number of styles. The most simple, said to be the most traditional, is a ring of twisted cinnamon roll-style dough. It may be topped with icing or sugar, which may be colored to show the traditional Mardi Gras colors of purple for justice, green for faith, and gold for power.

Cakes may also be filled with cream cheese, praline, cinnamon, or strawberry. The "Zulu King Cake" has chocolate icing with a coconut filling.

Traditionally, a small porcelain baby, symbolizing Jesus, is hidden in the king cake and is a way for residents of New Orleans to celebrate their Christian faith. The baby symbolizes luck and prosperity to whoever finds it. That person is also responsible for purchasing next year's cake or hosting the next Mardi Gras party. Often, bakers place the baby outside of the cake, leaving the purchaser to hide it themselves. This is usually to avoid liability for any choking hazard.

In 2009, the New Orleans Pelicans basketball team introduced the King Cake Baby as a seasonal mascot. The New Orleans Baby Cakes (formerly the Zephyrs) were a AAA baseball team that played their final three seasons (2017–2019) with that name before relocating and becoming the Wichita Wind Surge.

Greece
A similar tradition exists in Greece and Cyprus under the form of  (, but also 'Basil's cake'). It is traditionally served on 1 January, the feast day of Saint Basil of Caesarea, and not for Epiphany; therefore, it not linked with the Biblical Magi.

Gallery

See also

Barmbrack: a bread is associated with Hallowe'en in Ireland, where an item (often a ring) is placed inside the bread, with the person who receives it considered fortunate.
Black bun: a Scottish fruit cake covered with pastry, originally eaten on Twelfth Night but now enjoyed at Hogmanay.
 Bean-feast
 Bread in Spain
 Ensaïmada
Panettone: an Italian sweet bread served during the Christmas period.
Vasilopita: a cake eaten on New Year's Day in Greece, associated with Saint Basil.

References

Bibliography
 1991. Tradiciones Mexicanas. Pg 22, 31. Mexico, D.F., Ed. Diana S.A. de C.V.,
 1998. Fiestas de México. Pg. 76, Mexico, D.F., Panorama Editorial S.A. de C.V,
 Primarily subhead Popular Merrymaking under Liturgy and Custom.
 Christmas Trivia edited by Jennie Miller Helderman, Mary Caulkins. Gramercy, 2002
 Marix-Evans, Martin. The Twelve Days of Christmas. Peter Pauper Press, 2002
 Bowler, Gerry. The World Encyclopedia of Christmas. McClelland & Stewart, 2004
 Collins, Ace. Stories Behind the Great Traditions of Christmas. Zondervan, 2003

External links

Recipes: Portugal's Bolo Rei
EuroMaxx A La Carte Bolo Rei from Portugal recipe
A State Mandated Christmas Bonus, a blog post by the Law Library of Congress, makes reference to the .

Christmas food
Culture of New Orleans
Epiphany (holiday)
Sweet breads
Yeast breads
Carnival foods
Cuisine of New Orleans
Christmas in Spain
Christmas in the United Kingdom
French cakes
Catholic cuisine
Christmas cakes

King cake


Haus der Sünde (Originaltitel: L'Apollonide (Souvenirs de la maison close)) ist ein französisches Filmdrama von Bertrand Bonello aus dem Jahre 2011. Der Film lief im Wettbewerb der Internationalen Filmfestspiele von Cannes 2011 und startete am 19. April 2012 in Deutschland.

Handlung
Im "Apollonide", einem Edelbordell im Paris des Jahres 1900. Zwölf junge Frauen leben dort unter dem strengen Regime der Madame und lesen ihren Kunden jeden Wunsch von den Lippen ab. Sie sind schön, verführerisch und gleichzeitig hoch verschuldet, sodass ein Leben in Freiheit und einem gutbürgerlichen Leben wohl niemals zu realisieren ist. Dem edlen Hause droht aufgrund gnadenloser Mieterhöhungen die baldige Schließung, weswegen Madame Matie-France sich hilfesuchend in einem Brief an den Präfekten der Stadt Paris wendet. Einstweilen jedoch läuft das Leben im Apollonide in geordneten Bahnen. Die Huren pflegen Gesellschaft mit ihren Freiern, geben sich Spielen hin, legen Orakel, lassen durch Reiben Gläser melodisch erklingen, baden übermütig in einem Teich, beraten sich bei wichtigen Verrichtungen im Intimbereich und kuscheln in ausladenden Betten liebevoll zusammen. Doch es gibt auch dramatische Ereignisse mit den Freiern als die Prostituierte Madeleine, "die Jüdin", davon träumt, dass ihr Stammkunde ihr einen Heiratsantrag macht. Er fesselt ihr im Liebesspiel ihre Handgelenke an den Bettpfosten, lässt die Klinge seines Messers über ihren Körper gleiten, führt es ihr dann in den Mund und schneidet ihre Wangen am Lippenwinkel auf. Nach Wochen verheilt, hinterlässt die Wunde eine Narbe in Form eines melancholischen Lächelns auf Madeleines Gesicht. Aufgrund dieser Entstellung kann sie nicht mehr praktizieren und wird von den Kunden ferngehalten. So kümmert sie sich um die Hausverwaltung. An ihre Stelle für die Liebesdienste tritt ein Neuankömmling: die 15-jährige Pauline. Bei ihrer Vorstellung fragt die Betreiberin des Hauses, ob sie je heiraten wolle, und fügt hinzu, dass keine Prostituierte je eine Chance habe, von einem ihrer Freier wirklich in ein bürgerliches Leben hinübergerettet zu werden. Pauline hingegen betont, dass es ihr um ihre persönliche Freiheit gehe. Während die Frauen die neu angekommene Pauline in die Geheimnisse des Geschäftes einweihen, gibt sich Clotilde dem Opium hin und Madelaine findet überraschenderweise dennoch einen Interessenten. Jaques zeigt Interesse an ihr und entführt sie zu einem burlesk-irrationalen Fest, wo sie für Stunden zum begafften Objekt grausam-lüsterner und kleinwüchsiger Menschen wird.

Mit der Zeit macht auch Pauline verstörende Erfahrungen mit einem Freier, der mit ihr gemeinsam in einer Wanne voller Sekt baden will, während ein anderer sie in die Rolle einer Geisha zwingt. Ihre Gefährtin Léa ist zugleich einem anderen Freier zu Diensten, indem sie eine leblose, sich nur mechanisch bewegende Puppe mimt, die von dem Mann vergewaltigt wird. Doch gehen die lustvollen Interaktionen auch an den Gefühlen der Freier nicht spurlos vorbei, einige von ihnen verlieben sich in die Huren und machen ihnen Hoffnungen auf eine gemeinsame Zukunft. Dann liegt es in den Händen der Frauen, einem Freier, den sie nicht mehr sehen möchten, durch das Übersenden eines Bündels Schamhaare klarzumachen, dass er nicht mehr erwünscht sei. Doch auch Verehrer wenden sich ab, wie  Maurice, der erfährt, dass bei seiner Lieblingsgespielin Julie Syphilis diagnostiziert wurde. Als sie stirbt bleiben ihre Freundinnen, in einem Reigen trauervoll tanzend, zurück.

Als Pauline zufällig den Brief des Präfekten liest, in dem dieser der Madame mitteilt, dass er ihr nicht helfen könne, nimmt sie wieder Abschied aus dem Freudenhaus. Kurz vor seiner endgültigen Auflösung ergießt sich das "Apollonide" noch einmal in die Pracht eines Maskenballs zum Nationalfeiertag am 14. Juli.

Hintergrund
Die Entstehung des Projekts war eine Verschmelzung zweier Filmideen, an die Bertrand Bonello gedacht hatte. Etwa zehn Jahre zuvor hatte er versucht, einen Film über moderne Bordelle zu machen, aber das Projekt war abgebrochen worden. Nach Abschluss von On War (2008) beschloss Bonello, dass sein nächster Film sich mit der Dynamik innerhalb einer Gruppe von Frauen befassen sollte, und sein Partner schlug einen Film über Prostituierte in einer historischen Umgebung vor. Der Regisseur interessierte sich dann für den Aspekt eines Bordells als abgeschlossene Welt aus der Sicht der Prostituierten. Die Idee einer Narbe in Form eines Lächelns stammt aus dem Film Der Mann, der lacht (1928), einer Adaption des gleichnamigen Romans von Victor Hugo. Bonello sagt, er habe zwei Nächte hintereinander von dem Film geträumt, während er House of Tolerance schrieb, und sich entschieden, eine weibliche Figur mit einer solchen Narbe aufzunehmen.

Die Dreharbeiten begannen am 31. Mai 2010 in Saint-Rémy-lès-Chevreuse und dauerten acht Wochen. Der Film wurde auf einem durchgehenden Set aufgenommen, wodurch sich die Kamera ohne Schnitte zwischen den Räumen bewegen konnte. Bonello entschied sich dafür, die Kamera auf die Mädchen und fast nie auf ihre Kunden zu richten. Er erklärte: "Es verstärkt den Eindruck, dass die Prostituierte über dem Kunden steht. Ich sagte den Schauspielerinnen: 'Seid vorsichtig, ich will zwölf intelligente Mädchen.' Es war mir sehr wichtig: Sie lassen sich nicht täuschen, sie sind starke Frauen."

Bereits in den ersten Bildern stößt der Film zum Kern seiner Handlung vor, zu jenem Moment, in dem einer ihrer Freier, François, die Prostituierte Madeleine mit einem Messer verstümmeln wird. Noch ist die Vorwegnahme verschleiert, erscheint der Täter hinter einer Maske in einem Traum, den Madeleine ihrem Freier kurz darauf noch vertrauensvoll berichtet. Doch nur wenige Szenen später wird die Begegnung real, geht das brutale Ereignis seinen Gang, und Madeleine wird sich von diesem Moment an nicht mehr davon befreien können, schrecklich und visionär zieht er sich in ihren immer wieder fiebrig dargelegten Erinnerungen durch den ganzen Film, Zuschauer und Opfer nicht mehr freigebend.

Kritiken
Auf der Offiziellen Webseite zum Film hieß es: "Wahrlich ist es nicht immer leicht für den Zuschauer, zu verstehen, was genau Bonello mit diesem Werk aufzeigen will, die Quintessenz geht in den vielen wechselnden Inszenierungen und Blickwinkeln auf die Dauer unter."

Anke Leweke schrieb in Zeit online: "Bonellos Film verfolgt kein moralisches Ziel, ja nicht einmal ein narratives. Seine seltsame Schönheit zieht er aus der Gegenwärtigkeit, die er dem Alltag der Huren verleiht. […] In einer hypnotischen Szene tanzen sie selbstversunken zu Nights in White Satin. Es ist ein großartiger Moment, in dem es dem Kinobild gelingt, den Figuren jene Freiheit zu geben, die ihnen ihre Wirklichkeit verwehrt."

Beim Hamburger Abendblatt wurde gewertet: "So ganz wird nicht klar, was Bonello sagen will. Sein Blick durchs Schlüsselloch bringt keine neuen Erkenntnisse, der Einbruch blutiger Gewalt, die sich in ständig wiederholenden Bildern eines messerwetzenden Freiers wie ein Leitfaden durch den Film zieht und die Verachtung der Männer beweisen soll, wirkt seltsam deplatziert."

Das Lexikon des internationalen Films nannte den Film Ein opulentes Sittengemälde als Abgesang auf die Belle Epoque, der mit dem Métro-Bau die Modernisierung der Metropole und mit dem Kino einen neuen Weg der Wunsch-Ökonomie andeutet.

Ronny Dombrowski schrieb beicinetastic.de: "Der mit bereits einem César ausgezeichnete neue Film von Bertrand Bonello versucht überaus authentisch den Blick auf die letzten Tage eines Pariser Edelbordells zu richten und legt dabei den Fokus auf die Sicht der Frauen. Trotz einer wirklich guten Kameraführung und einem guten Score kann dies jedoch nicht über die Durchschnittlichkeit dieses Films hinwegtäuschen, was vor allem an dem quälend langatmigen Drehbuch liegt."

Auszeichnungen
 César 2012
 Beste Kostüme – Anaïs Romand
 Nominierung Beste Nebendarstellerin – Noémie Lvovsky
 Nominierung Beste Nachwuchsdarstellerin – Adèle Haenel
 Nominierung Beste Nachwuchsdarstellerin – Céline Sallette
 Nominierung Beste Kamera – Josée Deshaies
 Nominierung Beste Filmmusik – Bertrand Bonello
 Nominierung Bester Ton – Jean-Pierre Duret, Nicolas Moreau und Jean-Pierre Laforce
 Nominierung Bestes Szenenbild – Alain Guffroy

Deutsche Produktion
Die deutsche Fassung wurde von TV+Synchron Berlin produziert.

Weblinks

 Offizielle Website (deutsch)
 L'Apollonide, Erinnerungen an das Bordell: betörende Blumen des Bösen von Bertrand Bonello ausführliche Rezeption

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
Französischer Film
Filmdrama
Prostitution im Film

Haus der Sünde


14400 Baudot este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14400 Baudot este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,24 și o înclinație de 4,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

14400 Baudot


Džudaško natjecanje za žene u kategoriji do 63 kilograma na Olimpijskim igrama 2016. u Rio de Janeiru održano je 9. kolovoza u Carioca Areni 2.

U ovoj kategoriji natjecale su se 26 džudašice iz 26 država U prednatjecanju bile su podijeljene u 4 skupine, iz kojih su se pobjednice borile dalje u poluzavršnici i završnici. Džudašice koje su došle do završnice, plasirale su svoje protivnice iz prednatjecanja u repasaže i kasnije borbu za brončano odličje s poraženima u poluzavršnici.

Zlatno odličje osvojila je slovenska džudašica Tina Trstenjak, koja je u završnici svladala Francuskinju Clarisse Agbegnenou sa 101:0. Brončano odličje podijelile su Izraelka Yarden Gerbi i Nizozemka Anicka van Emden.

Rezultati

Repasaži

Borba za brončano odličje

Izvori

 www.rio2016.com - Džudo, žene do 63 kg

Džudo na OI 2016.

Džudo na OI 2016. – žene do 63 kg


Die 59th Street quert von West nach Ost New York Citys Stadtbezirk Manhattan. Sie ist zugleich die Grenze zwischen Midtown Manhattan im Süden und Upper Manhattan im Norden.

Lage und Verlauf
Die 59th Street verläuft von der York Avenue bzw. Sutton Place zum West Side Highway mit einer Unterbrechung zwischen der Ninth Avenue/Columbus Avenue und Eighth Avenue/Central Park West wegen des Time Warner Centers.

An der Südseite des Central Park verläuft der Verkehr in beiden Richtungen. Auf diesem Abschnitt heißt die 59th Street Central Park South. Der Teil zwischen der Ninth Avenue und der Eleventh Avenue/West End Avenue ist hingegen eine Einbahnstraße (Richtung Westen). Der Teil zwischen der Fifth Avenue und Second Avenue verläuft ebenso als Einbahnstraße (Richtung Osten).

An der Second Avenue zweigt die 59th Street auf die Queensboro Bridge ab, die oft auch als 59th Street Bridge bezeichnet wird, obwohl die 59th Street danach noch weiter Richtung Osten führt – bis zur York Avenue/Sutton Place.

Die Avenues westlich des Central Park sind nördlich der 59th Street nicht mehr durchnummeriert, sondern haben dort andere Namen. So heißt dann die 8th Avenue Central Park West, aus der 9th Avenue wird die Columbus Avenue, aus der 10th Avenue wird Amsterdam Avenue und aus der 11th Avenue wird die West End Avenue.

Sehenswürdigkeiten
 Roosevelt Island Tramway an der Second Avenue
 Bloomingdale's Kaufhaus an der Lexington Avenue
 Bloomberg World Hauptsitz/One Beacon Court/LeCerq zwischen der 3rd Avenue und Lexington Avenue
 General Motors Building an der Fifth Avenue
 The Plaza Hotel an der Fifth Avenue
 Central Park
 Grand Army Plaza
 Trump International Hotel and Tower am Columbus Circle
 2 Columbus Circle
 Time Warner Center am Columbus Circle
 St. Luke's-Roosevelt Hospital Center an der 10th Avenue
 Das IRT Powerhouse nimmt einen ganzen Block zwischen der 58th Street und 59th Street und von der 11th zur 12th Avenues ein.
 Hudson River Park erstreckt sich entlang des Hudson River von Battery Park bis zur 59th Street.
 59E59 Theaters ist ein Off-Broadway Theaterkomplex zwischen der Park Avenue und Madison Avenues

Einzelnachweise

59

59th Street (Manhattan)


Osmanlı İmparatorluğu, çeşitli yönetim bölümlerine ayrılmıştır. Bu yönetim bölümleri devlet teşkilatının bir parçasıdır. Devletin topraklarının büyümesi ile kurulan eyalet sistemi, 1864 yılında Sultan Abdülaziz zamanında yerini vilayet sistemine bırakmıştır.

Klasik dönem

Osmanlı Devleti ilk zamanlarda sancak denilen yönetim birimlerine ayrılmıştır. Sancaklar, sancak beyleri tarafından yönetilmiş, bazı sancakları ise okuma çağındaki şehzadeler yönetmiştir. I. Murad zamanında eyalet sistemine geçilmiştir. Eyalet veya beylerbeyliği denilen bu yönetim birimleri sancakların birleşiminden oluşmuştur. Yöneticileri beylerbeyi denilen kişilerdir. Balkan Yarımadası'ndaki fetihler devam ederken ele geçirilen toprakların idaresi için 1362 yılında merkezi Edirne olmak üzere I. Murad'ın emri ile ilk eyalet olan Rumeli Eyaleti kurulmuştur. Rumeli Eyaleti'nin ilk beylerbeyi de Lala Şahin Paşa'dır. Yıldırım Bayezid, 1393 yılında Rumeli'ye geçerken Timurtaş Paşa'yı Andolu Beylerbeyi olarak Ankara'da bırakması ile Anadolu Eyaleti kurulmuştur. 1413 tarihinde Rum Eyaleti kurulmuştur. Ardından birçok eyalet kurulmuştur. 1590 yılından sonra beylerbeylik kelimesi yerine eş anlamlısı olan eyalet kelimesi kullanılmıştır.

Eyaletler kendi aralarında sâlyâneli (yıllıklı) ve sâlyânesiz (yıllıksız) olmak üzere ikiye ayrılmıştır. Sâlyânesiz eyaletlerin ürünleri has, zeamet ve tımar olarak ayrılmıştı. Öşür ve resimleri, havas-ı hümayun ismiyle, hazineye, beylerbeyi ve sancakbeyi haslarına ve bir de zeamet ile tımara ait olmak üzere bölünmüştü. Sâlyâneli eyaletler has, zeamet ve tımara ayrılmayarak doğrudan doğruya devlet hazinesi tarafından mıntıkalar halinde her sene iltizama verilirdi. Bu eyaletlerin senelik hasılatından bir kısmı beylerbeyi, sancakbeyi, asker vs. maaşları için dağıtıldıktan sonra önceden belirlenmiş bir miktarı (sâlyâneyi) devlet hazinesine yollanırdı. Sâlyâneli eyaletler daha çok merkezden uzak Arap Müslümanların çoğunlukta oldukları eyaletlerdi. Bu tip eyaletlerde hükûmet yeniçeri garnizonları bulundurur ve merkezden beylerbeyi, defterdar ve kadıları tayin ederdi.

Eyaletler

Sâlyânesiz eyaletler
 Karaman Eyaleti
 Rum Eyaleti
 Trabzon Eyaleti
 Zülkadriye Eyaleti
 Cezayir-i Garp Eyaleti
 Kars Eyaleti
 Erzurum Eyaleti
 Cezayir-i Bahr-i Sefid Eyaleti
 Bosna Eyaleti
 Budin Eyaleti
 Van Eyaleti
 Kıbrıs Eyaleti
 Tunus Eyaleti
 Şehrizor Eyaleti
 Çıldır Eyaleti
 Kefe Eyaleti
 Silistre Eyaleti

Sâlyâneli eyaletler

 Mısır Eyaleti
 Trablusşam Eyaleti
 Halep Eyaleti
 Bağdat Eyaleti
 Basra Eyaleti
 Musul Eyaleti
 Trablusgarp Eyaleti
 Hicaz Eyaleti
 Yemen Eyaleti
 Rakka Eyaleti
 Habeşistan Eyaleti
 Lahsa Eyaleti

Yenileşme dönemi

Kaynakça

Osmanlı İmparatorluğu'nun idari bölünüşü


L'archipel je uredski neboder u izgradnji smješten u poslovnoj četvrti La Défense blizu Pariza u Francuskoj (upravo u Nanterreu). Predviđen za proljeće 2021., toranj će biti visok 106 metara.

Bit će domaćin globalnom sjedištu tvrtke VINCI.

Vidi još
 Popis najviših nebodera svijeta
 La Defense

Izvori

Vanjske poveznice
 L'archipel

Neboderi u Parizu

L'archipel


Vega (, or , or , meaning "Advanced generation European carrier rocket") is an expendable launch system in use by Arianespace jointly developed by the Italian Space Agency (ASI) and the European Space Agency (ESA). Development began in 1998 and the first launch took place from the Centre Spatial Guyanais on 13 February 2012.

It is designed to launch small payloads – 300 to 2500 kg satellites for scientific and Earth observation missions to polar and low Earth orbits. The reference Vega mission is a polar orbit bringing a spacecraft of 1500 kg to an altitude of 700 km.

The rocket, named after Vega, the brightest star in the constellation Lyra, is a single-body launcher (no strap-on boosters) with three solid rocket stages: the P80 first stage, the Zefiro 23 second stage, and the Zefiro 9 third stage. The upper module is a liquid rocket called AVUM. The improved version of the P80 stage, the P120C, will also be used as the side boosters of the Ariane 6. Italy is the leading contributor to the Vega program (65%), followed by France (13%). Other participants include Spain, Belgium, the Netherlands, Switzerland and Sweden.

Development

Background
During the mid-1990s, French firms Aérospatiale and SEP, along with Italian firm Bombrini-Parodi-Delfino (BPD), commenced discussions on the development of a proposed Ariane Complementary Launcher (ACL). Around the same time, Italy began to champion the concept of a new solid-propellant satellite launcher. This proposed launcher, dubbed Vega, was promoted as functioning to expand the range of European launch capabilities; Vega would be capable of launching a 1000 kg payload into a 700 km polar orbit. From the onset, the first of three stages would be based on the solid booster of the existing Ariane 5 expendable launch system while the second and third stages would make use of the in-development Zefiro rocket motor.

However, it was recognised to be a costly project and thus difficult for Italy alone to finance; accordingly, international partners were sought early on in order to proceed with development. In April 1998, it was publicly stated that the Vega programme was dependent upon the securing of roughly ECU70 million of industrial investment, as well as the availability of around ECU350 million of funding that had been requested from interested member states of the European Space Agency (ESA), led by France and Italy. During June 1998, it was announced that ministers from European Space Agency (ESA) member states had agreed to proceed with the first phase of the development programme for Vega; the participating members were France, Belgium, the Netherlands, Spain and Italy – the latter had assumed 55% of the burden for financing the programme.

By September 1998, it was projected that, if fully funded, Vega would perform its first launch during 2002. However, by early 1998, France was publicly showing displeasure in the programme, leading to disputes in its funding. A new, higher-performance version of the Vega was proposed, but this failed to sufficiently satisfy France. In September 1999, France decided to withdraw from the Vega programme entirely, leading to fears for the future of the launcher. In November 1999, European Space Agency (ESA) formally dropped Vega as an endorsed programme, a decision which was largely attributed to France's withdrawal; Italy declared that it would proceed regardless, and threatened to re-direct its allocated contributions for the further development of the Ariane 5 to meet the shortfall.

Around 2000, an alternative use for the Vega was explored as a medium-class booster rocket to be used in conjunction with an improved, up-rated model of the Ariane 5 heavy launcher. In October 2000, it was announced that France and Italy had settled their year-long dispute over the Vega programme; France and Italy agreed to provide 35% and 52%, respectively, of the financing towards the all-composite P80 booster for the Ariane 5 — work which would be included in the Vega programme. In March 2001, FiatAvio and the Italian Space Agency (ASI) formed a new company, European Launch Vehicle (ELV), to assume responsibility for the majority of development work on the Vega programme. By 2003, there was concerns that European Space Agency (ESA)'s recent adoption of the Russian Soyuz launcher would directly compete with the in-development Vega; demands for such launchers had declined with a downturn in the mobile telecommunications satellite market and doubts over the European Galileo satellite navigation system.

Programme launch
In March 2003, contracts for development of the Vega launcher were signed by European Space Agency (ESA) and Centre national d'études spatiales (CNES), the French space agency; Italy provided 65% of funding while six additional nations contributed the remainder. In May 2004, it was reported that a contract was signed between commercial operator Arianespace and prime contractor ELV to perform vehicle integration at Kourou, French Guiana. In November 2004, construction commenced upon a new dedicated launch pad for the Vega launcher at Kourou, this included a bunker and a self-propelled structure to assist assembly of the stages; this site was built over the original launch pad for the retired Ariane 1 launcher. In September 2005, the successful completion of key tests on the Vega's solid rocket motor igniters, a key milestone, was reported.

In November 2005, European Space Agency (ESA) declared its desire for the development and deployment of an electric propulsion-powered module to work in conjunction with the Vega launcher; this envisioned module would transfer payloads between low Earth orbit (LEO) and a geostationary orbit (GEO). During November 2005, it was reported that both Israel and India had shown formal interest in the Vega programme. In December 2005, the Vega launcher, along with the Ariane and Soyuz launchers, were endorsed as the recognised "first choice" platforms for ESA payloads. On 19 December 2005, the first test firing of the Vega's third stage was completed successfully at Salto di Quirra, Sardinia. For several years, further tests would be conducted at the Sardinia site. Progress on Vega was delayed by the failure of one such test of the third stage on 28 March 2007.

During January 2007, European Space Agency (ESA) announced that the agency was studying the use of Global Positioning System (GPS) navigation in order to support launches of the Vega and Ariane. At the 2009 Paris Air Show, it was revealed that the adoption of more cost-effective engine to replace the upper stages of the Vega have been postponed due to a failure to reduce the overall costs of the launcher, making it much less worthwhile to pursue. Despite this finding, efforts to improve the efficiency of the third stage continued. At this point, the certification of all four stages of the Vega launch was anticipated to be achieved prior to the end of 2009, while the first launch was scheduled to take place during 2010. The first flight was intended to be flown with a scientific payload, rather than a "dummy" placeholder; but had intentionally avoided a costly commercial satellite. By late 2010, the first flight had been delayed into 2011.

Into flight
During October 2011, all major components of the first Vega rocket departed Avio's Colleferro facility, near Rome, by sea for Kourou. At this point, the first launch was anticipated to occur during December 2011 or January 2012. During early January 2012, it was reported that the launch date would slip into the following month. On 13 February 2012, the first launch of the Vega rocket occurred for Kourou; it was reported as being an "apparently perfect flight".

During mid-2011, it was postulated that an evolved 'Europeanised' upgrade of the Vega rocket could be developed in the medium-to-long term future. Following the successful first launch, various improvements for the Vega were postulated. The German Aerospace Center (DLR) was reportedly enthusiastic on the prospects of developing a European alternative to the Vega's final, fourth stage; however, it was widely believed that there should be no change to Vega hardware for roughly 10 years in order to consolidate operations and avoid unnecessary costs early on. European Space Agency (ESA) was also keen to take advantage of potential commonalities between the Vega and the proposed Ariane 6 heavy launcher.

Following on from the first launch, a further four flights were conducted under the vestiges of the VERTA programme (Vega Research and Technology Accompaniment), during which observation or scientific payloads were orbited while validating and readying the Vega rocket for more lucrative commercial operations. The second launch, performed on 6 May 2013, which followed a considerably more demanding flight profile and carried the type's first commercial payload, was also successful. In the aftermath of this second launch, European Space Agency (ESA) declared the Vega rocket to be "fully functional". The lapse of more than one year between the inaugural flight and the second one was mainly due to the fact that the Italian manufacturer had to completely redevelop the Flight Control Software, due to the restrictions on French export control imposed on the software used on the first flight.

Since entering commercial service, Arianespace markets Vega as a launch system tailored for missions to polar and sun-synchronous orbits. During its qualification flight, Vega placed its main payload of 386.8 kg, the LARES satellite, into a circular orbit at the altitude of 1450 km with an inclination of 69.5°.

Specifications

Stages

Payload
Arianespace had indicated that the Vega launcher is able to carry  to a circular polar orbit at an altitude of .

The payload fairing of the Vega was designed and is manufactured by RUAG Space of Switzerland. It has a diameter of 2.6 metres, a height of 7.8 metres and a mass of 400 kg. The cylindrical part of the fairing has an outer diameter 2.6 m  and a height 3.5 m.

Three solid motor stages
The first three stages are solid propellant engines produced by Avio, that is prime contractor for the Vega launcher through its company ELV.

, the design and production process of the three engine types intended for the three stages of Vega were planned to be verified in two ground-test firings — one for design evaluation and one in the final flight configuration.

P80

The P80 is the first stage of VEGA, its name is derived from the design phase propellant weight of 80 tons that was later increased to 88 tons. The P80 includes a thrust vector control (TVC) system, developed and made in Belgium by SABCA, consisting of two electromechanical actuators that operate a movable nozzle with flexible joint using lithium ion batteries. The 3 m diameter case is composed of graphite epoxy filament wound case and low density rubber is used for the internal insulation. The nozzle is made of light low-cost carbon phenolic material; a consumable casing is used for the igniter. The solid propellant loaded has low binder content and high aluminium percentage (HTPB 1912).

The first test firing of the P80 engine took place on 30 November 2006 in Kourou, and the test was concluded successfully.

The second test firing of the P80 first stage engine took place on 4 December 2007 in Kourou. Delivering a mean thrust of 190 tonnes over 111 seconds, the engine's behaviour was in line with predictions.

The future version of the stage, P120C, also with its name derived from the design phase propellant weight of 120 tons, will increase the propellant mass to 141–143 tons.

Zefiro 23

The development of the Zefiro motor was initiated by Avio, partially funded by the company and partially funded by a contract from the Italian Space Agency (ISA). A Zefiro 23 forms the second stage of Vega. Its carbon-epoxy case is filament-wound and its carbon phenolic nozzle includes a carbon-carbon throat insert. The propellant loading is 23 tons.

The Zefiro 23 second stage engine was first fired on 26 June 2006 at Salto di Quirra. This test was successful.

The second test firing of the Zefiro 23 second stage engine took place on 27 March 2008 also at Salto di Quirra. This successful test qualified the rocket engine.

Zefiro 9

The first engine completed was Zefiro 9, the third stage engine. The first test firing was carried out on 20 December 2005, at the Salto di Quirra Inter-force Test Range, on the Mediterranean coast in southeast Sardinia. The test was a complete success.

After a critical design review based on the completed first test firings, the second test-firing of the Zefiro 9 took place at Salto di Quirra on 28 March 2007. After 35 seconds, there was a sudden drop in the motor's internal pressure, leading to an increased combustion time. No public information is available for this sudden drop of internal pressure, and whether any flaws were present in the motor's design.

On 23 October 2008, an enhanced version of the Zefiro 9 with a modified nozzle design, the Zefiro 9-A, was successfully tested.

On 28 April 2009, the final qualification test firing of Zefiro 9-A took place at the Salto di Quirra Interforce Test Range in Sardinia, Italy.

Attitude Vernier Upper Module (AVUM)

The Attitude Vernier Upper Module (AVUM) upper stage, developed by Avio, has been designed to place the payload in the required orbit and to perform roll and attitude control functions. The AVUM consists of two modules: AVUM Propulsion Module (APM) and AVUM Avionics Module (AAM). The propulsion module uses a Ukrainian-built RD-843 (RD-868P) rocket engine liquid-fuel rocket burning pressure-fed UDMH and nitrogen tetroxide as propellants. The AVUM avionics module contains the main components of the avionics sub-system of the vehicle.

Variants
There was a concept study for a new medium-size launcher based on Vega and Ariane 5 elements. This launcher would use an Ariane 5 P230 first stage, a Vega P80 second stage and an Ariane 5 third stage using either storable or cryogenic fuel.

The future upgraded Vega (LYRA program) has exceeded the feasibility study and is planned to replace the current third and fourth stages with a single low cost LOX/Liquid methane stage with a new guidance system. The purpose of the program is to upgrade the performance by about 30% without significant price increase.

On 14 February 2012, one day after the successful first launch of Vega, the German Aerospace Center (DLR) moved to be included in the program. Johann-Dietrich Wörner, at that time head of DLR, said Germany wanted to join the project. Germany would provide a replacement for the RD-843 engine on the AVUM fourth stage, currently made in Ukraine. The Vega launcher manager stated that it will not fly in the near future because it takes some time to develop, but he confirmed it will be on agenda in the next meeting of ministers in late 2012. That way, all components of the rocket would be built inside the European Union (EU), excluding the Swiss made ones.

The revised Vega-C first stage, renamed P120C (Common), has been selected as booster for the first stage of the next generation Ariane 6 rocket at European Space Agency (ESA) Council meeting at Ministerial level in December 2014.

Avio is also considering a "Vega Light" that would omit the first stage of either the Vega-C or Vega-E and would be targeted at replenishing satellite constellations. The vehicle would be capable of launching between 250–300 kg or 400–500 kg depending on whether it was derived from a Vega-C or Vega-E, respectively.

Vega-C

Vega-C (or Vega Consolidation) is an evolution on the original Vega launcher to enable better launch performance and flexibility. Development started following the December 2014 ESA Ministerial Council with the goal to meet the change in payload demands, both in regards to an increase in medium-sized institutional payloads, and to compete with cheaper launch providers.

This new evolution incorporates various changes to the Vega stack, the first stage P80 motor will be replaced with the P120C, the same booster due to be used on the upcoming Ariane 6 launcher, and the Zefiro 23 second stage will also be replaced with the Zefiro 40. The larger AVUM+ will replace the AVUM fourth stage, while the third Zefiro 9 stage will be carried over from the base version of the launcher.

These modifications will enable new mission parameters using various payload adapters and upper stages. The new rocket will be able to carry dual payloads using the Vespa-C payload adapter, or a single large satellite in addition to smaller payloads using the Vampire and SMSS multiple payload dispenser. Orbital transfer capability is also available with the Vega Electrical Nudge Upper Stage, or VENUS.

Return missions are also available with the use of the reusable Space Rider vehicle, currently in development by ESA, and due to launch on a Vega-C no earlier than July 2025.

On 13 July 2022, Vega-C had its debut flight during which it delivered the LARES 2 and six other satellites to orbit. This launch came as a way of filling the gap after the Russian rockets became unavailable due to the war in Ukraine. On 21 December 2022 (UTC), Vega-C suffered a launch failure due to an anomaly with the Zefiro 40 second stage resulting in the loss of two spacecraft for the Airbus Pléiades Neo Earth-imaging constellation.

Following the failure, the next launch was delayed until late 2024, to allow the redesign of a rocket motor nozzle.

Vega-E
Building on Vega-C, Vega-E (or Vega Evolution) is a further evolution of the Vega-C with the Zefiro 9 and AVUM+ third and fourth stage replaced with a cryogenic upper stage powered by liquid oxygen and liquid methane. This variant offers even more flexibility than Vega-C, with the ability to deliver multiple satellites into different orbits on a single launch.

 Avio is finalizing the development of the new M10 methane engine used in the new upper stage. The engine design is the result of a collaboration between Avio and Chemical Automatics Design Bureau (KBKhA) ended in 2014.

Avio successfully conducted the first series of testing of the M10 engine between May and July 2022 with the maiden flight of the Vega-E planned for 2027.

Launch statistics

Launch history

Future launches

Costs
Development costs for the Vega rocket totaled €710 million, with ESA spending an additional €400 million to sponsor five development flights between 2012 and 2014. Estimates of commercial launch costs in 2012 were projected to be €32 million, including Arianespace's marketing and service costs, or €25 million for each rocket alone, assuming a launch rate of 2 per year. In 2012, it was estimated that if the sustained flight rate were to increase to four flights per year, the price of each individual launch vehicle could potentially decrease to €22 million. In the event, by November 2020, Vega had never flown more than three flights in a single year, with an average flight rate of just under two launches per year.

Comparable rockets
 Delta II 7420 (retired)
 Epsilon
 Firefly Alpha
 Minotaur IV
 Minotaur-C
 Rokot (retired)
 Soyuz-2-1v
 Polar Satellite Launch Vehicle
 List of Vega launches

See also

 List of Vega launches
 Solid rocket
 P120 (rocket stage)
 Comparison of orbital launchers families
 Comparison of orbital launch systems

Notes

References

External links

 Vega launcher, European Space Agency
 ELV – European Launch Vehicle s.p.a.
 Vega Launcher, Avio
 First stone for Vega at Europe's Spaceport
 Vega brochure
 Vega Leaflet
 Vega Nozzle
 Telemetry Simulator of VEGA

Space launch vehicles of Europe
Solid-fuel rockets
Italian Space Agency
Vehicles introduced in 2012
Arianespace
Italian inventions

Vega (rocket)


El término espiritualismo puede referirse, en esta enciclopedia:

En la filosofía
 al espiritualismo filosófico, un sistema que defiende la esencia espiritual y la inmortalidad del alma;

En la literatura
 al espiritualismo literario, una corriente estética;

Véase también
espiritismo

Enlaces externos

Espiritualismo


Recep Renan Bilek(d. 1968, İstanbul), Türk müzisyen, tiyatro oyuncusu.
Galatasaray Lisesi mezunudur. Ortaoyuncular'da ve çeşitli filmlerde rol aldı. Bir dönem İzmir'de yaşadı; 2005'te İstanbul'a döndü. Öyle Bir Geçer Zaman ki dizisinde Soner'in yardımcısı Süleyman rolünde oynadı.

Lise yıllarında Leke adlı bir müzik grubuna üyeydi. Grubun dağılmasından sonra, 1999 yılında yine Leke adında bir albüm yaptı.

Renan Bilek tiyatro oyunları ve dizi çalışmalarının yanında tek kişilik gösteriler de sergilemektedir. "Bi' Laf Etmeli", "Aramızda Kalsın", "Bir Cem Karaca Hikayesi: Ömrüm", "50.Yılına Doğru Yetmişler", "Aranjmanlar" sanatçının tek kişilik gösterileridir.

Bir dönem yayınlanan günlük  soL Gazetesi'nde "Leke" isimli başlık altında haftalık olarak köşe yazıları yazdı.

Çeşitli içerikteki (müzik, sanat, dil, felsefe vs.) dergilerde yazıları yayınlandı.

Gençlik yıllarında Ufuk Yıldırım'ın Yaradana Yalvartma klibinde oynamıştır.

Diskografi
 Leke (1998)

Müzik videoları
 "Çek O Pis Ellerini "
 "Ayağa Kalk"
 "Öyle Bir Geçer Zaman ki"

Filmografisi

Sinema filmleri
 Yeşil Bir Dünya - 1990
 Devrimden Sonra - 2011
 Hükümet Kadın - 2013
 Geniş Aile Yapıştır - 2015
Olanlar Oldu - 2017
 Yaşamak Güzel Şey - 2017
 Cep Herkülü: Naim Süleymanoğlu - 2019
 Garip Bülbül Neşet Ertaş - Belirsiz
 Sadık Ahmet - Yakında

Diziler
 Öyle Bir Geçer Zaman ki - 2010-2013
 Doksanlar - 2013-2014
 Yeşil Deniz - 2014-2015
 Yeni Gelin - 2017-2018
 Sevgili Geçmiş - 2019
 Çatı Katı Aşk - 2020
 Ramo - 2021
 İçimizden Biri - 2021
 Baba - 2022

Tek Kişilik Gösteriler

 Bi' Laf Etmeli - 1996
 Aramızda Kalsın - 2012
 Bir Cem Karaca Hikâyesi : Ömrüm - 2016
 50. Yılına Doğru Yetmişler - 2017
 Aranjmanlar - 2017

Kaynakça

Türk rock şarkıcıları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
1968 doğumlular
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Türk erkek pop şarkıcıları

Renan Bilek


Live at the Apollo kan henvise til

Film og tv
 Live at the Apollo (tv-serie), en britisk tv-serie

Musikalbum
 Live at the Apollo (James Brown-album), et livealbum fra 1963
 Live at the Apollo, Volume II, et dobbelt livealbum fra 1968 med James Brown
 Live at the Apollo 1995, et livealbum med James Brown
 Live at the Apollo (Hall & Oates-album), et livealbum fra 1985
 Live at the Apollo (Ben Harper and The Blind Boys of Alabama-album), et album fra 2005
 Live at the Apollo (B.B. King-album), et livealbum fra 1991
 Live at the Apollo (Robert Palmer-album), et livealbum fra 2001
 Live at the Apollo (The Stranglers album), et livealbum fra 2003
 Live at the Apollo: The Proclamation, et livealbum fra 2007 med Byron Cage

Live at the Apollo


Verilog er vélbúnaðarlýsingarmál sem er notað til að hanna stafrænar silikon rökrásir og líka til að forrita forritanlega rökrásakuba (fpga). Fyrsta útgáfa af þessu máli kom árið 1984 og hjálpaði til að sjálvirknivæða hönnunar ferli stafræna rökrása.

Forritunarmál

Verilog


Muráň este o comună slovacă, aflată în districtul Revúca din regiunea Banská Bystrica, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.229 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Localitatea este înfrățită cu .

Istoric
Localitatea Muráň este atestată documentar din 1321.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Muráň


Ale ou Alexandria Loutitt, née le , est une skieuse canadienne, médaillée de bronze en saut à ski aux Jeux olympiques d'hiver de 2022. Elle devient la première canadienne championne du monde lors des Mondiaux de 2023 sur grand tremplin.

Biographie
Alexandria Loutitt naît à Calgary dans l'Alberta, au Canada, le .

Sportive, elle se spécialise dans le saut à ski. Elle habite en Slovénie.

En janvier 2022, Alexandria Loutitt est qualifiée à 18 ans pour participer aux Jeux olympiques d'hiver de 2022, à Pékin. Ce sont ses premiers Jeux olympiques. Lors de l'épreuve féminine individuelle le 5 février, elle accomplit au tour préliminaire un saut à  mais elle est disqualifiée pour n'avoir pas respecté le ratio entre son poids total et la longueur de ses skis.

En revanche, elle participe le 7 février au saut à ski par équipe mixte et remporte la médaille de bronze avec ses coéquipiers Matthew Soukup, Abigail Strate et Mackenzie Boyd-Clowes. C'est la première fois que le Canada remporte une médaille en saut à ski, et la première édition de l'épreuve olympique de saut à ski par équipe mixte. Alexandria Loutitt déclare que son entraînement avec les Européens l'a bien aidée à s'améliorer.

Palmarès

Jeux olympiques

Championnats du monde
  Planica - Mondiaux 2023 :
  : médaille d'or en individuel - Grand tremplin en 2023.

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 2021.
 2 podiums individuel : 1 victoire et 1 deuxième place.

Victoires

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Saut à ski
 Saut à ski aux Jeux olympiques de 2022

Liens externes

Sauteuse à ski canadienne
Sauteuse à ski aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillée de bronze olympique canadienne
Médaillée aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance en janvier 2004
Naissance à Calgary
Championne du monde de saut à ski

Alexandria Loutitt


Støverjagt er en film instrueret af Jens Bjerg-Thomsen.

Handling
Eigil Holm Kommentar: Filmen viser jagt med støvere (beagle, tysk ruhår, gravhund af ukendt race). Man ser hundenes og jægernes adfærd under jagten på hare, rådyr og ræv. Jagten foregår i vestjysk klit- og plantageterræn. Scenerne indledes af lange, fortællende tekster. Filmen er beregnet for jægere, der efter forevisningen diskuterer den med jagtkonsulenten

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1965

Naturfilm fra Danmark

Støverjagt (film)


Siobhán Bernadette Haughey (; 31 de outubro de 1997) é uma nadadora hongconquesa, medalhista olímpica.

Carreira

Haughey conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio nas provas de 200 m livre e 400 m livre com as marcas de 52.27 e 1:53.92 respectivamente.

Em 15 de dezembro de 2022, ficou em segundo lugar no 100 m livre do Campeonato Mundial em Piscina Curta em Melbourne. Três dias depois, obteve o título do 200 m livre no mesmo evento.

Nadadores olímpicos de Hong Kong
Nadadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos da natação

Siobhán Haughey


Michael Yani (* 31. Dezember 1980 in Singapur) ist ein ehemaliger US-amerikanischer Tennisspieler.

Leben und Karriere
Michael Yani begann im Alter von 2 Jahren, Tennis zu spielen. Seine Mutter Nancy und sein Vater Edward sind beide bereits im Ruhestand. Er hat zwei Brüder, Terry und Andrew.

Yani spielt seit 2002 Future-Turniere und konnte in seiner Karriere fünf Future-Turnier und zwei Challenger-Turniere gewinnen. Sein größter Erfolg in seiner Profi-Karriere war der Halbfinale-Einzug beim ATP-250-Turnier in Newport 2011, wo er schließlich dem Belgier Olivier Rochus mit 2:6 und 4:6 unterlag.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Doppel

Turniersiege

Weblinks

Tennisspieler (Vereinigte Staaten)
College-Tennis-Spieler
US-Amerikaner
Geboren 1980
Mann

Michael Yani


معلم الزن (حروف صينية تقليدية:禪師، بينيين:chánshī) هو لقب يطلق على الشخص الذي يعلم الزن للآخرين.

مراجع

زن

معلم الزن


Brief.me est une lettre d'information quotidienne généraliste française créée en 2014 par Laurent Mauriac, cofondateur du site d'information Rue89.

Présentation
Brief.me publie un mini-journal quotidien du lundi au vendredi à 18h30 sous la forme d'une lettre d'information qui résume, explique et met en perspective l'actualité française et internationale, ainsi qu'une édition du week-end le samedi à 9h. Cette dernière contient une rubrique « On revient au début », centrée sur un sujet sélectionné par les abonnés au cours d'un sondage organisé les mardis-mercredis.

Chaque édition comporte une rubrique « On rembobine » qui résume les principaux faits d'actualité du jour tandis que la rubrique « Tout s'explique » permet d'approfondir une question d'actualité.

Son format synthétique et dépourvu d'images fait de Brief.me un slow media, un positionnement revendiqué par la rédaction. Brief.me fait appel à des journalistes pour trier et hiérarchiser l'information et prend « le parti d'introduire un jugement subjectif, pour prendre le contre-pied des algorithmes » précise Laurent Mauriac.

Brief.me est un média indépendant, sans publicité, dont les revenus proviennent de l'abonnement de ses lecteurs. Celui-ci offre un accès aux anciennes éditions de Brief.me ainsi qu'à des synthèses sur les grands sujets d'actualité.

Historique et déclinaisons
En septembre 2014, Laurent Mauriac lance une campagne de financement participatif sur Ulule pour la création de ce nouveau média d'information en ligne avec pour ambition de proposer « un rendez-vous quotidien par e-mail qui fait le tri dans l'actualité du jour et résume ce qui est important ». Brief.me voit officiellement le jour en janvier 2015. Si le format initial est celui de la newsletter par mail, Brief.me est également disponible via des applications mobiles sur iOS et Android, ainsi que sur son site Internet.

Le succès de l'initiative permet au format de se décliner sur des sujets plus spécifiques. En mai 2018, Brief.me lance Brief.eco, une lettre d'information consacrée à l'actualité économique diffusée chaque mercredi par e-mail. Elle « a pour objectif d'aider les Français à mieux suivre et comprendre l'actualité économique ». En novembre 2021, Brief.me lance Brief.science, une lettre d'information consacrée à l'actualité scientifique.

La même année, Brief.me franchit le seuil des 12 000 abonnés payants.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Lettre d'information
 InfoBref

Liens externes

 Site officiel

Média en France
Média Internet
Média sans publicité

Brief.me


Plusieurs lieux de culte reconnus sanctuaires nationaux par les conférences épiscopales de l'Église catholique ont été nommés sanctuaire Notre-Dame-du-Perpétuel-Secours en référence à l'icône Notre-Dame du Perpétuel Secours :
 le sanctuaire Notre-Dame-du-Perpétuel-Secours d'Asuncion au Paraguay ;
 le  de Parañaque aux Philippines ;
 le sanctuaire Notre-Dame-du-Perpétuel-Secours de Port-au-Prince en Haïti ;

Voir aussi

Sanctuaire Notre-Dame-du-Perpétuel-Secours


In der Liste der Baudenkmale in Milow sind alle Baudenkmale der Gemeinde Milow (Landkreis Ludwigslust-Parchim) und ihrer Ortsteile aufgelistet (Stand: Januar 2021).

Milow

|}

Deibow

|}

Görnitz

|}

Krinitz

|}

Milow-Ausbau

|}

Semmerin

|}

Weblinks

Milow
!Baudenkmale

Liste der Baudenkmale in Milow


الثقافة الجماهيرية  هي مجمل التأثير والتوجيه الفكري والإعلامي الذي تمارسه وسائل الإعلام من صحافة وتلفزيون وإذاعة وسينما على الرأي العام.

لقد تميز القرن العشرين بنمو القراءة وانتشارها، وسبل الاتصال الإلكتروني والكتابي على حد سواء؛ فأطلق بعض علماء الاجتماع والسياسة على هذه الحقبة صفة «عصر الجماهير». ولم يعد التوجه الفكري والكتابي والإعلامي مقتصراً على النخبة أو الشركات، إذ أصبحت الوسائل الإعلامية والثقافية جزءاً من الحياة العادية واليومية للمواطن، ومن العملية السياسية والحكومية والجهد الانتخابي والتمثيلي بحيث أدت إلى نشوء «علم اجتماع وسائل الإعلام» في الولايات المتحدة. وقبيل الحرب العالمية الثانية أخذت الطبقة السياسية الأمريكية تهتم بالاستفادة من تأثير وسائل الإعلام على الجماهير.

وقد نشأت عن ذلك مخاوف عديدة، فذهب بعض اليساريين إلى أن الشركات الكبرى المالكة لوسائل الإعلام والشركات الكبرى المعلنة لدى هذه الشركات تمارس عمليات «غسيل الدماغ» بوسائل تجارية ووسائل غير مباشرة. كما أن رأس المال الذي يدعم الحملات الانتخابية في النظم البرلمانية الغربية يلعب دوراً فائق الأهمية في إنجاح مرشح أو حزب ضد آخر. أما على الصعيد الثقافي المحض فإن رغبة وسائل الإعلام في الإثارة وانخفاض المستوى الذوقي، بعث المخاوف لدى بعض المثقفين والفنانين بسبب ما تواجهه القيم الفنية والثقافية من أخطار جدية جديدة.

أما في المجتمعات التقدمية والاشتراكية فإن ثقافة الجماهير تتوجه نحو نشر القيم والمفاهيم الاشتراكية وانعكاساتها التطبيقية من جهة، ونحو تبسيط الثقافة والتراث الثقافي ووضعه في متناول الجماهير من جهة أخرى، فيتغلب العامل الأيديولوجي على العامل التجاري والإستهلاكي.

أما بالنسبة للقاعدة الأساسية في علم اجتماع وسائل الإعلام فتنطلق من تعبير عالم الاجتماع الأمريكي لازويل «من يقول ماذا ولمن وبأي غرض». وعلى هذا الأساس قامت دراسات ذهبت إلى القول بقدرة وسائل الإعلام على صنع الرأي العام وتغيير القناعات السائدة، كتلك الدراسات التي نشرها بول لازارسفلد وغيره. ومن المهم في هذا الصدد التنويه بأن «حرية» وسائل الإعلام في الغرب تخضع لاتجاهات أصحاب تلك الوسائل من أفراد ومؤسسات، ولضغط شركات الإعلان أيضاً، وللإرهاب الفكري أحياناً، كما حصل أثناء الموجة المكارثية في الولايات المتحدة في الخمسينات.

يمكن أن تعتبر مناهج التعليم أحد وسائل الثقافة الجماهيرية، حيث أنها تترك أثراً كبيراً على الطلبة في المرحلة العمرية المبكرة، ما يعطي الفرصة للأفكار التي يتعلمونها للثبات والتحول إلى جزء من شخصيتهم يبقى مسيطراً على توجهاتهم ومبادئهم لفترات زمنية طويلة. مارست الدول الاشتراكية نوعاً مفرطاً من استخدام الثقافة الجماهيرية على مواطنيها، بحيث اعتبرت خضوعهم لاستقبال هذه الثقافة سواء من وسائل الإعلام أو المناهج الدراسية بمثابة أحد شروط المواطنة الصالحة.
يمكن أن تتعدى الثقافة الجماهيرية حدود دولة معينة، بحيث تصبح رسالة تحمل دولة تدعى لنفسها سبقاً حضارياً، أو مسؤولية تجاه الإنسانية، كما تفعل الولايات المتحدة الأمريكية في دعمها لنشر قيم الديمقراطية والليبرالية على اعتبار أنها الحلول المتفردة لمختلف المشكلات الإنسانية وتوظف منم أجل تحقيق ذلك تمويلاً لبرامج كثيرة في معظم دول العالم، وهو الدور الذي لعبه الاتحاد السوفياتي سابقاً، إذ كان يدعم نشر الفكر الشيوعي حول العالم من خلال توفيره للمنح الدراسية للطلبة من الدول الفقيرة وتزويده لمختلف الدول بمطبوعات زهيدة التكلفة لترويج أفكار الشيوعية ومبادئها.

مصادر

 موسوعة السياسة، المؤسسة العربية للدراسات والنشر، الطبعة الثالثة، الجزء الأول ص 845.

انظر أيضاً
 ثقافة

أثر الإعلام على الطفل
تأثير اجتماعي وسياسي
ثقافة شعبية
دراسات إعلامية
مصطلحات علم الاجتماع

ثقافة جماهيرية


Ludwig Fachs (* 31. Januar 1497 in Langensalza; † 6. April 1554 in Leipzig) war ein deutscher Jurist und zwischen 1534 und 1552 mehrfach Leipziger Bürgermeister.

Fachs hatte seit 1512 an der Universität Leipzig studiert. Seit 1522 ist er als Mitglied der Juristenfakultät nachweisbar. 1542 wurde er schließlich zu deren Ordinarius berufen.

In fürstlichen Diensten wirkte er seit 1532 als Beisitzer am sächsischen Oberhofgericht. Seit Sommer 1548 wirkte er als Kanzler des Herzogs Moritz von Sachsen, trat von diesem Amt jedoch bereits im März 1549 wieder zurück.
Auch danach wurde er jedoch noch häufig in rechtlichen und Religionsfragen zu Rate gezogen.

Seit 1524 gehörte Fachs dem Leipziger Rat an. Bei der Einführung der Reformation in Leipzig 1541 ist er noch zu den Fürsprechern des alten Glaubens unter den Ratsherren zu zählen, wobei er in einem humanistischen Sinne durchaus zu Kirchenreformen bereit war.
Dagegen attestiert ihm der Kirchenhistoriker Günther Wartenberg in späterer Zeit eine "zurückhaltend evangelische Haltung".

Literatur

 Karin Kühling, Doris Mundus: Leipzigs regierende Bürgermeister vom 13. Jahrhundert bis zur Gegenwart. Eine Übersichtsdarstellung mit biographischen Skizzen. Sax-Verlag, Beucha 2000, ISBN 3-934544-02-9

 Günther Wartenberg: Landesherrschaft und Reformation. Moritz von Sachsen und die albertinische Kirchenpolitik bis 1546. Böhlau, Weimar 1988, ISBN 3-7400-0047-3, bes. S. 82–85.

Einzelnachweise

Bürgermeister (Leipzig)
Rechtswissenschaftler (16. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1497
Gestorben 1554
Mann

Ludwig Fachs


Île aux Fouquets (o  Ilot Fouquets National Park) también llamada a veces la isla del faro (île au Phare), es una isla rocosa en la bahía de Grand Port, al este de la isla principal de Mauricio y en las inmediaciones del islote Vacoas, hace parte del archipiélago de las Mascareñas. Constituye uno de los parques nacionales del país con una superficie que alcanza las 2,49 hectáreas.

Véase también
Geografía de Mauricio
Geografía de África

Referencias

Parques nacionales de Mauricio
Archipiélagos e islas de Mauricio

Isla la Fouquets


Kaladont ili kalodont je igra riječi, posebno zastupljena kod Južnih Slavena u kojoj sudionik igre treba reći riječ koja počinje na posljednja dva slova riječi koju je rekao prethodni igrač. Igra potječe od marke paste za zube "Kalodont" koja je jedna od riječi koje donose pobjedu jer ne postoji riječ koja počinje s nt. Drugim riječima, sudionik treba izbjeći izgovaranje riječi koja završava s ka jer naredni sudionik može reći kaladont i pobijediti.

Igra počinje tako što jedan sudionik kaže riječ. Nakon toga, najčešće u smjeru kazaljke na satu ili u suprotnom smjeru, drugi sudionici igre govore riječ, pritom obraćajući pažnju na to da riječ mora biti glagol u infinitivu ili imenica u nominativu te ne smije biti vlastito ime ili izmišljena riječ. Sudionik koji se ne može sjetiti riječi, ispada iz igre. Sudionik koji prvi kaže kaladont kada netko kaže riječ koja završava na ka ili sudionik koji ostane posljednji je pobjednik. Dodatna otežavajuća okolnost kod ove igre je to da se riječi moraju brzo izgovoriti.

Izvori

Igre

Kaladont


La Bundesstraße 487 est une Bundesstraße du Land de Hesse.

Géographie
La B 487 commence à Melsungen au croisement de la Bundesstraße 83 dans la zone industrielle de Pfieffewiesen, où sont basées notamment les entreprises Edeka Hessenring et B. Braun. Elle longe ensuite la petite rivière Pfieffe en passant par Adelshausen, passe sous le viaduc de Pfieffe puis atteint Mörshausen. Après Schnellrode, on franchit la frontière des arrondissements de Schwalm-Eder et Werra-Meissner. La B 487 se termine à Hessisch Lichtenau lorsqu'elle atteint la Bundesstraße 7.

Histoire
La B 487 est créée en 1967. Il s'agit certainement d'améliorer la zone de  à partir de la frontière interallemande.

Source

Route en Allemagne
Transport en Hesse

Bundesstraße 487


في البرمجة، لغة البرمجة المُفسرة  هي لغة البرمجة التي لا تترجم البرامج المكتوبة بها إلى لغة الآلة الخاصة بالمعالج، ولكنها تحتاج أن تُفسر باستخدام برنامج يدعى المفسر لتنفيذ البرامج المكتوبة بها.
نظرياً، يمكن لأي لغة برمجة أن تكون مترجمة أو مفسرة، ولذا فالتفرقة بين اللغات المُجمّعة والمفسرة هي فقط حسب الطريقة الشائعة مع تلك اللغات، وليس ذلك بسبب خاصية داخلية في اللغة نفسها.

العديد من لغات البرمجة يمكنها العمل بالمفسرات وبالمترجمات، مثل ليسب، باسكال، سي، بيسيك وبايثون.
بينما جافا مثلاً تُحول إلى صيغة يُفترض أن تٌفسر، لكن تستخدم الترجمة في الوقت المناسب لتحويل تلك الصيغة إلى لغة آلة.
أما لغات الدوت نت فهي عادةً تترجم إلى اللغة الوسيطة المشتركة  والتي تترجم عادة إلى لغة الآلة، ولكن مع ذلك توجد آلات افتراضية قادرة على تفسير اللغة الوسيطة المشتركة.
العديد من تنفيذات ليسب تجمع ما بين الكود المترجم والمفسر.

اللغات المفسرة واللغات المجمّعة
يمككنا التفريق بين اللغات المفسرة واللغات المجمّعة عن طريق المثال البسيط التالي:
لنفرض أن لدينا شخص يلقي خطاب باللغة الإنجليزية، هناك طريقتان لترجمة ما يقوله:
 إما أن يقوم المترجم بترجمة ما يقوله المتحدث أولاً بأول: أي قراءة مقطع بلغته ثم ترجمته: وهذا يمثل حالة اللغة المفسرة
 أو أن يقوم المتحدث بإلقاء خطابه كاملاً، ثم يلقي المترجم ترجمة كاملة لهذا الخطاب بعد أن ينهي المتحدث كلامه: وهذا يمثل حالة اللغات المجمّعة

مميزات لغات البرمجة المفسرة
اللغات المفسرة تعطي مرونة إضافية عن اللغات المترجمة. ومن الميزات التي يكون تنفيذها أسهل في حالة التفسير عنه في حالة الترجمة:
 عدم الاعتماد على المنصة التي يتم التشغيل عليها
 القدرة على تغيير التعامل مع أنواع البيانات أثناء التنفيذ
 تحديد نوع البيانات المستخدم في وقت التشغيل فقط
 صغر حجم البرامج، وذلك لأن المفسر تكون له حرية اختيار التعليمات  التي يتحول إليها البرنامج
 القدرة على تحديد وتغيير مجال المتغير  في وقت التنفيذ

عيوب لغات البرمجة المفسرة
العيب الرئيسي في تفسير لغات البرمجة هو أنه أبطأ بكثير عند التنفيذ من تنفيذ لغة الآلة مباشرةً في المعالج عند اللغات المترجمة.
وقد تستخدم الترجمة في الوقت المناسب لتحسين الأداء عن طريق ترجمة الأجزاء المكررة من الكود المفسر إلى لغة الآلة.

أمثلة للغات عادةً ما تكون مفسرة
 إيه بي إل
 صفحات الخادم النشطة
 بيسيك
 thinBasic
 كوبول
 نظم حل المعادلات:
 جنو أوكتف
 IDL
 ماثماتيكا
 ماتلاب
 يوفوريا
 فورث
 Game Maker Language
 Inform
 جيه
 Lava
 بيرل
 بي إتش بي
 ليسب
 Scheme
 لغة اللوجو
 ممبس
 لغة البرمجة آر
 روبي
 JRuby
 سمول توك
 Bistro
 Dolphin Smalltalk
 F-Script
 Little Smalltalk
 Squeak
 IBM VisualAge
 VisualWorks
 لغات البرمجة النصية
 ECMAScript
 أكشن سكربت
 E4X
 جافا سكريبت
 جيه سكريبت
 WebDNA
 الجداول الممتدة
 مايكروسوفت إكسل
 لغة البرمجة أس
 تي سي إل
 XOTcl
 XMLmosaic

لغات تترجم عادةً إلى لغة آلة افتراضية
العديد من اللغات تترجم أولاً إلى لغة آلة افتراضية والتي تفسر أو تترجم بدورها إلى لغة الآلة
 جافا
 جروفي
 Join Java
 كولدفيوشن
 لوا
 إطار عمل دوت نت
 سي شارب
 فيجوال بيزك .نت
 Pike
 بايثون
 فيجوال فوكس برو

انظر أيضاً
 مفسر
 لغة برمجة نصية

مراجع

تصنيف لغات البرمجة

لغة مفسرة


An Typhonium pottingeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Prain. An Typhonium pottingeri in nahilalakip ha genus nga Typhonium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Typhonium

Typhonium pottingeri


La Sierra de las Estancias es un macizo montañoso español que cruza transversalmente el norte de la provincia de Almería en dirección suroeste-noreste, desde el Altiplano Granadino hasta el límite con la región de Murcia. Conforma el límite norte del Valle del Almanzora, y es el límite sur del pasillo de Cúllar-Chirivel.

Geomorfología
Está formada mayoritariamente por materiales carbonatados del Complejo Alpujárride, dentro del núcleo central de las Béticas. Se organiza en una serie de macizos calizos-dolomíticos separados por alvéolos filíticos que se asientan sobre un sustrato más antiguo formado fundamentalmente por cuarcitas y esquistos.

Su altitud ronda los 1000-1500 m, disminuyendo en sentido oeste-este. Está dividida en las siguientes unidades:
 Sierra del Madroñal (1350 m)
 Sierra de Lúcar (1720 m)
 Sierra de Oria (1500 m)
 Sierra del Saliente (1450 m)
 Cruz de Talavera (1287 m)

Entre ellas aparecen cubetas y depresiones rellenas de materiales recientes. Dicha geología da lugar a un paisaje en el que se mezclan los cerros escarpados con las depresiones cerradas, y los farallones verticales con los glacis y cuestas. Es común la existencia de cuevas y abrigos en los afloramientos calizos.

Vegetación
La vegetación existente en la actualidad presenta un grado muy alto de degradación antrópica. Las formaciones arbóreas están constituidas por pinares de repoblación (Pinus halepensis) anteriores a los años 60 como especie casi exclusiva, y un encinar muy degradado, relegado a zonas de difícil acceso. Se está llevando a cabo una repoblación de pinos y encinas, e incluso de nogales en parcelas privadas y subvencionadas. Fruto de estas actuaciones, encontramos en la sierra de Lúcar-Partaloa la mayor extensión de cubierta arbórea.

Es de destacar que, hasta el siglo pasado, las referencias toponímicas y documentales nos hablan de amplios pinares autóctonos, encinares e incluso acerales (especie propia de áreas húmedas, con un mínimo de precipitaciones de 600 mm anuales). El resto de la vegetación viene determinada por series de degradación de la vegetación climácica, constituida por especies de porte arbustivo, un pastizal seco de gramínea de porte bajo y en su estadio más degradado por un tomillar nitrófilo. Esta vegetación se combina con la de algunos tramos de bosque galería en las zonas altas y más encajadas de las ramblas y arroyos, algunos de ellos catalogados por su singularidad.

Poblaciones
Las poblaciones que se ubican o tienen su término en esta sierra son: Albox, Cúllar, Lúcar, Oria, Partaloa, Purchena, , Somontín, Taberno, Urrácal, y Vélez-Rubio.

Senderismo
Existen diferentes rutas homologadas por la Federación de Montañismo para la práctica de senderismo, tanto de gran recorrido (GR) como de pequeño recorrido (PR):
 El GR 143 atraviesa de sur a norte las sierras de Lúcar y de Oria.
 Sendero del Picacho, en Taberno (PR-A 117)
 Sendero de los Molinos, en Urrácal (PR-A 300)
 Sendero del Talco, entre Lúcar y Somontín (PR-A 301)
 Sendero de la Escarihuela, en Urrácal (PR-A 371)

Además de las rutas homologadas, toda la sierra está surcada por caminos que discurren por lugares de interés paisajístico y en los que se puede practicar senderismo y ciclismo de montaña. Y no hay que olvidar el gran número de ramblas que conectan la sierra con el Valle del Almanzora, constituyendo por sí mismas una vía de comunicación natural de fácil aprovechamiento.

Lugares de interés
 Monumento Natural de Piedra Lobera (Lúcar).
 Minas de talco (Somontín).
 Santuario del Saliente (Albox).
 Desfiladero de la Boca de Oria y Castellón de Olías (Oria).
 Pinar de Pinos Blancos y Pinar del Canuto (Lúcar).
 Pinar de la Sierra de Oria.
 Enebros centenarios del Barranco de Quiles (Oria).
 Encina de Muro (Vélez Rubio).
 Pinar autóctono (Urrácal)

Véase también
 Barranco Hondo (Lorca)

Referencias

Sierra de las Estancias


الفنان محمود الكويتي (1904 - 16 يوليو 1982) عن عمر 78 سنة  ، مغن كويتي.

عن حياته
اسمه الاصلي محمود عبد الرزاق النقي ، بدأ الغناء وهو بعمر العشرين عاما، وقد عمل بإذاعة الكويت منذ افتتاحها في عام 1951 ، حينها سجل أربع أسطوانات في بغداد وستة أسطوانات في الهند ، وغنى أكثر من 200 أغنية من تلحينه، وكان يغني بالغناء الشعبي مستخدما الصوت والسامري.

أول اسطوانه
سجل أول أسطوانة له في الهند في عام 1929 في مدينة مومباي  ، وكانت أشهر أغانيه هي (العيد هل هلاله) التي طالما ارتبطت بإعلان يوم العيد في الكويت.

كتب أصدرت عنه
 محمود الكويتي عاشق آلة العود والنغم والوتر، صالح الغريب.

مراجع

مغنون ومغنيات كويتيون
مواليد 1904
وفيات 1982

محمود الكويتي


Anavatan Partisi, 1983 yılında Turgut Özal tarafından kurulmuş olan eski siyasi parti. Resmî kısaltması "ANAP" şeklindedir. 1983'ten 1991'e kadar aralıksız olarak tek başına iktidarda kalmış, 1996 ile 2002 yılları arasında da çeşitli koalisyon hükûmetlerinin içinde yer almıştır. 31 Ekim 2009 tarihinde Demokrat Parti ile birleşmiştir.

Tarihçe

12 Eylül Darbesi'nden bir süre sonra eski siyasi partiler kapatıldı ve halk oylamasıyla kabul edilen 1982 Anayasası'yla "yeni bir siyasal düzen" getirilmesi amaçlandı. Bu yeni siyasi düzen bağlamında, "demokrasiye yeniden geçiş" süreci içinde 1983 ilkbaharında yeni siyasi partiler kurulmaya başladı.

ANAP, 20 Mayıs 1983'te, AP iktidarı sırasında alınan ve 12 Eylül döneminde de uygulaması sürdürülen 24 Ocak 1980 ekonomik önlemler paketini hazırlayan, 12 Eylül döneminde bir süre ekonomiden sorumlu başbakan yardımcısı olan Turgut Özal tarafından kuruldu. ANAP Özal'ın çevresinde örgütlenmiş, büyük ölçüde kişiselleşmiş bir partiydi. Siyasi kadrosu önemli ölçüde, devlet ve özel sektör deneyimi sırasında Özal'la birlikte çalışmış teknokratlarla, Millî Selamet Partisi (MSP), Milliyetçi Hareket Partisi (MHP), Adalet Partisi (AP) ve hatta Cumhuriyet Halk Partisi'nden (CHP) gelme, 1980 öncesi dönemde fazla ön planda olmayan siyasetçilerden oluşuyordu. Dört siyasi eğilimi (AP, MSP, MHP, CHP) birleştirmeyi iddia ediyordu. İşçi, memur, çiftçi, esnaf gibi toplumsal katmanları kapsayan "orta direk" temasını kullanarak kendine bir "orta sınıf partisi" görünümü verdi. Bazı büyük sermaye çevrelerinden de destek gördü. Eski parti örgütlerinin dağıldığı bir ortamda görece genç ve dinamik kadrosu, etkili destekleri sayesinde kısa zamanda güçlü ve yaygın bir parti örgütü olmayı başardı. Seçim öncesi siyasal söyleminde ılımlıydı, daha çok ekonomik konulara ağırlık verdi, bürokrasiye karşı çıktı, "devlet millet için vardır" temasını işledi. Ekonomik düzlemde, 24 Ocak Kararları'nda somutlanan bir "liberalizm"in savunuculuğunu yaptı. Millî Güvenlik Konseyi'nin (MGK) veto barajını aşarak, 12 Eylül'ün temsilcisi olduğu söylenen Milliyetçi Demokrasi Partisi (MDP) ve sosyal demokrat nitelikte olduğunu ileri süren Halkçı Parti (HP) ile birlikte 6 Kasım 1983 genel seçimlerine katılmasına izin verilen üç partiden biri oldu.

ANAP'ın kurucular kurulunda bulunan yedi üye ile genel seçimler öncesinde milletvekili aday listesinden pek çok isim MGK tarafından veto edilmiştir. ANAP'ın kurucuları arasından veto edilen isimler arasında muhafazakâr eğilimli Mehmet Altınsoy, Hüsnü Doğan, Cemil Çiçek gibi isimlerin yanında Dev-Genç eski üyesi Cavit Kavak, liberal görüşlü Erol Aksoy ve Adalet Partisi'nde siyaset yapmış milliyetçi Şadi Pehlivanoğlu bulunmuştur. Adnan Kahveci ve Muzaffer Atılgan da kurucular listesinden veto edilen diğer iki isimdir. Ayrıca ANAP'ın 1983 seçimlerinde milletvekili aday listelerinde Hasan Celal Güzel, Mehmet Keçeciler ve Abdülkadir Aksu gibi muhafazakâr isimlerin vetosu dikkat çekmiştir.

İktidar dönemi

6 Kasım 1983'te yapılan genel seçimlerde %45,14 oy oranıyla 400 üyeli TBMM'de 211 milletvekilliği kazanarak çoğunluğu sağladı ve tek başına iktidara geldi. ANAP'ın seçim başarısında eski siyasi partilerin devamı olarak kurulan partilerin MGK tarafından veto edilerek seçime sokulmayışlarının etkisi olmuşsa da, kitle iletişim araçlarını kullanmadaki etkililiği, iktisadi konulara ağırlık veren ılımlı söylemi, kullandığı "orta direk", "iş bilirlik, iş bitiricilik" gibi temaların kamuoyundaki etkisi, tek "sivil parti" olma görüntüsü, dört eğilimi birleştirme iddiasıyla klasik sağ geleneği önemli ölçüde özümsemesinin yanı sıra 12 Eylül öncesindeki sağ partilerin ortak özelliği olan anti-komünist söylemden uzak durarak sosyal demokrat seçmenler üzerinde de etkili olabilmesi, en etkin ve geniş örgütsel ağı kurmuş olması gibi faktörler rol oynadı.

ANAP Aralık 1983'te, Turgut Özal başkanlığında tek başına hükûmeti kurdu. 25 Mart 1984'te yapılan yerel seçimlerde % 41,5 oy alan ANAP, birinci parti konumunu korudu. Bu seçimlere, 6 Kasım 1983 seçimlerine katılmasına izin verilmeyen partiler de katıldı. 28 Eylül 1986'da yapılan ara seçimlerde, ANAP önemli bir gerilemeyle oyların ancak yüzde 32,1'ini alabildi. Buna karşılık Süleyman Demirel'in desteklediği Doğru Yol Partisi (DYP) seçimlerden kazançlı çıktı. Milliyetçi Demokrasi Partisi 4 Mayıs 1986'da dağılınca milletvekillerinden bir bölümü Mehmet Yazar başkanlığında Hür Demokrat Parti'yi (HDP) kurdu; ama bu parti 28 Eylül 1986'daki ara seçimde bir varlık gösteremeyince ANAP'a katıldı.

Sivil yönetime geçme sürecinde, eski politikacılara 1982 Anayasası ile getirilen yasakların kaldırılması gündeme gelince, ANAP iktidarı bu konuyu halk oyuna sundu. Başbakan Özal yasakların sürdürülmesinden yana propaganda yaptıysa da, 6 Eylül 1987'de yapılan halk oylaması çok küçük bir farkla yasakların kaldırılması doğrultusunda sonuçlandı. Turgut Özal'ın halk oylaması öncesinde, bir askeri rejim tarafından uygulamaya konmuş siyasi yasakların devam etmesi yönünde coşkulu bir kampanya yürütmesi, başta Özal olmak üzere ANAP'a yönelik olarak "demokratikleşme" konusunda sert eleştirilerin yöneltilmesine neden oldu.

Halk oylamasının yapıldığı gün daha sandıklar kapanmadan Başbakan Özal erken seçimlere gidileceğini açıkladı. 29 Kasım 1987'de yapılan genel seçimlerde ANAP oylarını düşürmesine rağmen (% 36,31) 450 üyeli TBMM'de kazandığı 292 milletvekiliyle çoğunluğunu korudu. 26 Mart 1989 yerel seçimlerindeyse, Başbakan Özal'ın merkezi yönetimle uyumlu çalışabilecek yerel yönetimler seçilmesi gerektiği yolundaki uyarılarına karşın, ANAP ağır bir yenilgiye uğradı. Sosyaldemokrat Halkçı Parti'nin (SHP) zafer elde ettiği seçimlerde ANAP, il genel meclisi seçimlerinde yüzde 21,8 oy toplayabildi ve Malatya, Bitlis ve Hakkâri dışında bütün il belediye başkanlıklarını kaybetti. Yerel seçimlerin hemen ardından muhalefet partileri ANAP'ın üçüncü sıraya gerilediği gerekçesiyle erken seçim istedi. ANAP'ın 1,5 yıl gibi bir süre içinde 15 puan oy kaybı yaşaması, 1989 yılında TBMM tarafından yapılacak olan
cumhurbaşkanlığı seçiminin meşruiyetinin kamuoyunda sorgulanmasına neden oldu. SHP ve DYP'nin boykot ettiği ve 31 Ekim 1989'daki üçüncü turda Özal'ın TBMM'deki ANAP çoğunluğunun oylarıyla cumhurbaşkanı seçildiği seçimler muhalefet için yeni bir eleştiri konusu oldu.

Cumhurbaşkanı Özal başbakanlığa TBMM Başkanı Yıldırım Akbulut'u atadı. 17 Kasım 1989'daki ANAP I. Olağanüstü Kongresi Turgut Özal'dan boşalan genel başkanlığa Akbulut'u getirdi. Özal başkanlıktan ayrılmasına rağmen, siyasi olayların gelişmesinde belirleyici rolünü sürdürdü. Dış politikayı yönlendirmesi iki dışişleri bakanının, Mesut Yılmaz ve Ali Bozer'in istifasına neden oldu.

1990'lar

Partinin milliyetçiler, muhafazakârlar ve liberaller olarak adlandırılan kanatları arasındaki çekişme Özal'ın Çankaya Köşkü'ne çıkmasıyla daha da belirginleşti.
1985'te yapılan I. Olağan Kongre'de (13-14 Nisan) muhafazakârlar ve liberaller birbirlerine yakın durmuşlar, Turgut Özal'ın suikaste uğradığı II. Olağan Kongre'de (18-19 Haziran 1988) bu sefer milliyetçiler ile muhafazakârlar liberallere karşı ittifak yapmıştı. Bu ittifaka basın tarafından "kutsal ittifak" adı verilmişti. 3 Mart 1991'de ANAP İstanbul il başkanlığı için yapılan seçimde Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın eşi Semra Özal'ın aday olmasına aralarında bakanların da bulunduğu muhafazakâr grup karşı çıktı, ama Cumhurbaşkanı Özal'ın da desteklediği Semra Özal il başkanlığına seçildi. Semra Özal'ın adaylığına karşı çıkan ve Turgut Özal'ın "istenmeyen bakanlar" olarak ilan ettiği Hüsnü Doğan, Mehmet Keçeciler, Cemil Çiçek ve Abdülkadir Aksu'dan, Millî Savunma Bakanı Hüsnü Doğan, Özal'ın baskısıyla, Başbakan Akbulut tarafından görevinden alındı (22 Şubat 1991).

Parti, 1991 Haziranı'nda yapılacak III. Olağan Kongreye doğru Yılmazcılar, Keçecilerciler, Güzelciler, Akbulutçular olarak dörde bölündü. 15 Haziran 1991'de yapılan olağan kongrenin ilk turunda liberal kanadı temsil eden ve Cumhurbaşkanı Turgut Özal tarafından desteklenen Mesut Yılmaz 580, Keçeciler ve Muhafazakârlar tarafından desteklenen Yıldırım Akbulut 557 ve Hasan Celal Güzel 20 oy aldı. Güzel'in Akbulut lehine adaylıktan çekilmesine karşın ikinci turda Yılmaz 631, Akbulut 523 oy aldı. Seçimi yitiren Yıldırım Akbulut başbakanlıktan da istifa etti; böylece Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ilk kez bir başbakan, görevi başındayken parti içi muhalefet hareketi sonucunda makamını kaybetti. İktidarda giderek yıpranan ANAP, 1987'de olduğu gibi zaman yitirmeden, yeni bir görünümle erken seçime gitme gereği duydu. Aynı zamanda başbakanlığa gelen Yılmaz göreve göreve başlar başlamaz erken seçim kararı aldı. Ağustosta başlayan seçim kampanyasında yeni başbakan ve ANAP genel başkanı Mesut Yılmaz genç ve yıpranmamış bir önder olduğunu vurguladı; girişilen işlerin tamamlanması için ANAP'a oy verilmesini istedi.

20 Ekim 1991'de yapılan genel seçimlerde oyların yüzde 24'ünü toplayan ANAP 115 milletvekili çıkararak ikinci parti durumuna düştü. Seçim sonrasında Yılmaz halkın ANAP'a ana muhalefet görevi verdiğini söyleyerek koalisyon görüşmelerinin dışında kaldı. 1991-1995 yılları arasındaki dönemi muhalefette geçirdi. 1990'lı yıllarla birlikte parti içinde üç eğilim (milliyetçiler, muhafazakârlar, liberaller), yerini "Özalcı"-"Yılmazcı" ayrımına bıraktı. 30 Kasım 1992'de yapılan II. Olağanüstü Kongre'de, olağanüstü kongrenin toplanabilmesi için gereken tüzük kuralları değiştirildiği için, Turgut Özal ve muhafazakârların desteklediği Mehmet Keçeciler'in adaylığını bile koyamaması nedeniyle partinin yönetimi büyük ölçüde Yılmazcıların eline geçti. Mesut Yılmaz'ın tekrar genel başkan olması üzerine Keçeciler önderliğindeki muhalif milletvekillerinin bazıları (Yıldırım Akbulut, Hüsnü Doğan, İbrahim Özdemir, Yusuf Bozkurt Özal, Hüseyin Aksoy, Halil Şıvgın, Gaffar Yakın, Ercüment Konukman, Engin Güner, Leyla Yeniay Köseoğlu, Osman Ceylan, Tunca Toskay, Fevzi İşbaşaran, Kemal Naci Ekşi, Esat Canan) kongrenin ertesi günü partilerinden istifa ettiler. 3 Aralık'ta da, beşi kurucu olmak üzere (Cemil Çiçek, Kazım Oksay, Mehmet Altınsoy, Aycan Çakıroğulları ve Fahir Sabuniş) 17. ve 18. dönemde milletvekilliği ve bakanlık yapmış toplam 54 kişi istifa etti. İstifa edenlerden bir kısmı daha sonra ANAP'a dönerken, Yusuf Bozkurt Özal, Ercüment Konukman ve Hüsnü Doğan Ekim 1993'te Yeni Parti'yi (YP) kurdular. 28-29 Ağustos 1993 tarihlerinde Ankara'da düzenlenen IV. Olağan Kongre'de, tek aday olarak katılan Yılmaz genel başkan seçildi.

BBP adaylarını da listesine aldığı 24 Aralık 1995 seçimlerinden sonra Anavatan Partisi halk oyu bakımından % 19,65 ile 2. parti konumuna korusa da, koltuk bakımından üçüncü parti (132 milletvekili) oldu. Seçimlerden sonra, Refah Partisi (RP) ile ANAP arasında yürütülen koalisyon görüşmelerinin başarısızlıkla noktalanması üzerine, DYP ile ANAYOL hükûmeti kuruldu. Ancak hem ANAP lideri Mesut Yılmaz ile DYP lideri Tansu Çiller arasındaki geçimsizlik hem de Refah Partisi'nin (RP) Anayasa Mahkemesi'ne yaptığı başvuru sonucunda ANAYOL hükûmetinin güven oylamasının iptal edilmesiyle ANAYOL Hükûmeti ancak 4 ay sürebildi. Refah Partisi ile Doğru Yol Partisi arasında kurulan REFAHYOL Hükûmeti'nin sona ermesinin (30 Haziran 1997) ardından, 2 Temmuz 1997'de Mesut Yılmaz'ın başkanlığında kurulan ANASOL-D koalisyon hükûmetinde Demokratik Sol Parti (DSP) ve Demokrat Türkiye Partisi (DTP) de yer aldı.

1998 yılının yaz aylarında patlak veren ve Mesut Yılmaz'ın da adının karıştığı Türkbank skandalı nedeniyle ANASOL-D hükûmeti toplam 18,5 ay kadar sürebildi. Türkbank'ın özelleştirilmesiyle ilgili ihaleyi yapanların ve ihaleye katılanların Başbakan Mesut Yılmaz tarafından yönlendirildiği iddiası nedeniyle, 25 Kasım 1998'de Mesut Yılmaz için verilen gensoru önergesinin TBMM'de kabul edilmesinden sonra Yılmaz istifa etti; Yılmaz'ın başkanlığındaki 55. Hükûmet, Cumhuriyet tarihinin gensoruyla düşürülen ilk hükûmeti olarak tarihe geçti.

18 Nisan 1999 genel seçimleri sonucu yüzde 13,22 ile 86 milletvekilliği kazanan ANAP TBMM'deki 4. büyük parti oldu. Anavatan Partisi, 28 Mayıs 1999'da Bülent Ecevit'in başkanlığında DSP ve MHP'nin de katıldığı 5. Ecevit Hükûmeti'nde hükûmetin en küçük ortağı olarak yer aldı. Rahşan Affı'nın çıkarılmasında etkili oldu.

5 Ağustos 2001 tarihinde yapılan VII. Olağan Kongre'de Mesut Yılmaz büyük bir farkla kazandı. Yılmaz 1210 delegenin oy kullandığı kongrede, 1205 geçerli oydan 921'ini aldı. Diğer adaylardan Lütfullah Kayalar 260, Eyüp Aşık 19, Vehbi Dinçerler 4 ve Necla Akben de 1 oy aldı.

2000'ler
3 Kasım 2002'de yapılan genel seçimler ise ANAP için bir facia oldu; %5,11'lik oy oranıyla tarihinde ilk kez TBMM dışında kaldı. Seçimlerden hemen sonra 11 Ocak 2003'te yapılan 3. Olağanüstü Kongre'de, aday olmayan Mesut Yılmaz'ın yerine Ali Talip Özdemir seçildi. Özdemir'in aynı yıl içinde istifa etmesiyle genel başkanlığa Nesrin Nas seçildi. Şubat 2005'te Kültür ve Turizm Bakanlığı ve Adalet ve Kalkınma Partisi'nden istifa eden Isparta milletvekili Erkan Mumcu, 2 Nisan 2005 tarihinde yapılan kongrede tek aday olarak genel başkanlığa seçildi. Aynı yıl içinde logosunu ve ANAP olan kısaltmasını ANAVATAN olarak değiştirdi.

ANAVATAN, 22. dönemde Adalet ve Kalkınma Partisi ve Cumhuriyet Halk Partisi'nden istifa etmiş milletvekillerinin katılımıyla TBMM'de grup kurabilecek milletvekili sayısına ulaştı ve 3. parti konumuna geldi. 2007 genel seçimleri öncesinde Doğru Yol Partisi ile birleşme kararı aldı, fakat daha sonra bazı nedenlerden dolayı birleşme gerçekleşemedi, aday listelerini geç verdiği gerekçesiyle de genel seçimlere de katılamadı.

25 Ekim 2008'de yapılan 6. Olağanüstü Büyük Kongre'de, genel başkanlıktan çekilen Mumcu'nun yerine Salih Uzun seçildi. 31 Ocak 2009'da yapılan tüzük kongresinde alınan kararla daha önce 1983'ten 2005 yılına kadar kullandığı logoyu yeniden kullanmaya başladı. 2009 yerel seçimlerinde eski genel başkanlardan Mesut Yılmaz'ın memleketi olan Rize dışında bir varlık gösteremedi. Aldığı binde 7'lik oy oranı, siyasi tabanının tamamen eriyerek eski günlerine nazaran artık bir tabela partisi konumuna geldiğinin en açık göstergesi oldu.

23 Temmuz 2009'da Demokrat Parti (DP) ile birleşme kararı aldı. 31 Ekim 2009 tarihinde Ankara'da yapılan 10. Olağan Büyük Kongresi'nde, kendini fesih ve Demokrat Parti ile birleşme kararı alındı.

Ardılı

Feshedilip Demokrat Parti ile birleştikten sonra, 16 Kasım 2009 tarihinde Emanullah Gündüz tarafından Büyük Anavatan Partisi adında yeni bir parti kurulmuştur. Parti Anavatan Partisi'nin kurucusu Turgut Özal'ın görüşlerini savunuyordu. Ardından Büyük Anavatan Partisi ismini Birlik ve Huzur Partisi olarak değiştirmiştir. 7 Eylül 2011 tarihinde aynı adla tekrar kurulan partinin Genel Başkanlığına İbrahim Çelebi getirilmiştir.

Dünya görüşü ve politikaları

ANAP dört eğilime, dolayısıyla CHP'den kaynaklanan eğilime de sahip çıkma iddiasına karşın, siyasi yelpazenin sağında yer alan muhafazakâr bir parti olmuştur. ANAP'ın muhafazakârlığı daha önceki sağ partilere oranla daha kentselleşmiş bir özellik göstermiştir. Özellikle Turgut Özal döneminde, ANAP'ta liderin ağırlığı, daha önceki sağ partilere göre daha belirgin olmuştur. Bütün toplumsal kesimlerden seçmenlere seslenen bir "ana akım parti" niteliği gösteren ANAP, 1983, 1984 ve 1987'de eski sağ partilerin seçmenlerinin büyük bölümünün oylarını kendine çekti. 1980'li yıllarda en güçlü olduğu bölge, 12 Eylül öncesi üç sağ partinin (AP, MSP ve MHP) toplam gücünün en yüksek düzeye eriştiği Orta Anadolu'ydu. Ama, ülkenin tüm bölgelerinde, kırda ve kentte farklı ölçülerde de olsa, başarılı oldu.

Anavatan Partisi iktidarları süresince Türkiye'de neo-liberal sisteme geçişi şiddetle desteklemiş ve bu doğrultuda icraatlar ortaya koymuştur. Günümüzde hâlen bu dönemde yaşanan değişimlerin etkilerinin sosyal ve ahlaki hayata yansımaları tartışılmaktadır.

Parti ideoloji olarak Adalet Partisi (AP) misyonunun devamı gibi gözükse de uygulama ve politik yaklaşımlarında AP'nin misyonundan farklılık göstermiştir. 12 Eylül Darbesi'nden sonra merkez sağ kulvarı paylaştığı Doğru Yol Partisi'ne (DYP) göre çağdaş, kentli ve bilim yanlısı bir sağ oluşum çizgisi çizmeyi istemiştir.

Kurucu üyeler

Genel başkanları

Anavatan Partisi ve seçimler

Genel seçimler

Yerel seçimler

Kaynakça

Anavatan Partisi


Juan Carlos Guardela Vásquez (San Juan Nepomuceno (Bolívar), 28 de octubre de 1964), es un comunicador social, cronista, realizador  de televisión, poeta y escritor colombiano.

Estudios
Guardela realizó estudios de derecho en la Universidad de Cartagena, es comunicador social de la Unad, así mismo estudió Filosofía y Letras en la Universidad Santo Tomás.  En 2011 realizó estudios de maestría en Comunicación en la Universidad Javeriana. Ha asistido a talleres y seminarios de la Fundación para un Nuevo Periodismo Iberoamericano auspiciada por Gabriel García Márquez.

Trayectoria
Guardela es profesor universitario. Es colaborador de las revistas Semana, Soh o y El Malpensante, ha sido periodista para los diarios El Universal y El Periódico de Cartagena y también coordinador de la revista Aguaita. En televisión ha sido el coordinador de Magazín Cultural y ha dirigido varios documentales y reportajes que han obtenido varios premios y reconocimientos.

También ha sido jefe de prensa del Observatorio del Caribe Colombiano, asistente de la oficina de Prensa del Festival Internacional de Cine de Cartagena y jefe de prensa del Instituto Distrital de Cultura de Cartagena.

Fue jefe de prensa de la Consultoría para los Derechos Humanos y el Desplazamiento.

Documentales
Ha dirigido los documentales de televisión:

 La extraviada lengua de los zenúes, Ministerio de Cultura, 2011.
 EL fruto de la promesa. (2010) Serie "Trópicos" VI temporada, de TeleCaribe.
 Roberto Burgos Cantor/ la memoria encendida (2009). Serie "Trópicos" V temporada, de TeleCaribe.
 EL linaje del río (2008). Serie "Trópicos" IV temporada, de TeleCaribe.
 EL oro del Sur(2005). Serie "Trópicos" de TeleCaribe.

 Premios y reconocimientos
 Beca de Investigación Cultural Héctor Rojas Herazo del Ministerio de Cultura-Observatorio del Caribe Colombiano con el proyecto "Advenimiento de la mala palabra / narrativas escatológicas de lo festivo en la ciudad de Cartagena" (2011).
 Beca Ministerio de Cultura para la realización del documental La extraviada lengua de los zenúes (2009).
 Beca de creación del Ministerio de Cultura de Colombia para escribir la novela Acabose (2007);
 Beca de periodismo investigativo del Proyecto Antonio Nariño con el reportaje El edén vencido, éxodo, minería y conflicto armado en el sur de Bolívar, publicado en Semana.
 En el año 2004 fue finalista del III Premio Iberoamericano de Nuevo Periodismo FNPI-CEMEX con la crónica Un viaje a la indolencia publicada en la revista El Malpensante, Colombia. No. 51.
 Premio Regional de Crónica y Reportaje Álvaro Cepeda Samudio.
 Premio de periodismo Pegaso de Oro en Televisión con la serie Champeta, bacile y muerte. (1997),
 Beca Nacional del Instituto Nacional de Cultura (actual Ministerio de Cultura de Colombia) con el poemario Las tres heridas (1993)

 Libros El edén vencido, crónica, reportaje y crítica. Editorial Unimeta, 2020.
http://editorial.unimeta.edu.co/index.php/accordion-2/101-eden-vencidoLo que va a sanar espanta. Crónicas y perfiles. Ediciones Pluma de Mompox, Colección: Voces del Fuego: testigos del Bicentenario, 2011.  Sitio de brujo, Poesía. Editorial Lealón, 1994.

Antologado en Lo mejor del periodismo de América Latina''.  Prólogo de Tomás Eloy Martínez. Editorial Fondo de Cultura Económica (FCE), 2006.

Referencias

Nacidos en San Juan Nepomuceno (Colombia)
Alumnado de la Universidad de Cartagena
Periodistas de Colombia

Juan Carlos Guardela


Cheilotheca sleumerana er tegund blómplantna af lyngætt. Hún er ættuð frá N-Súmötru.

Tilvísanir

Lyngætt

Cheilotheca sleumerana


An Chloris burmensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni D.E.Anderson. An Chloris burmensis in nahilalakip ha genus nga Chloris, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chloris

Chloris burmensis


Low je šesti studijski album američkog thrash metal sastava Testament. Diskografska kuća Atlantic Records objavila ga je 30. rujna 1994. Prvi je album sastava s gitaristom Jamesom Murphyjem i bubnjarom Johnom Tempestom koji zamijenio Alexa Skolnicka i Louiea Clementa. Također bio je posljednji album sastava s basistom Gregom Christianom koji napustio sastav 1996. godine i se vratio na albumi The Formation of Damnation i Dark Roots of Earth.

Pozadina
Low bio je posljednji Testamentov album koji objavila diskografska kuća Atlantic Records. Album je bio izdan u vrijeme kada su grunge, alternativni rock i pop punk žanrovi dominirali mainstreamom. Low sadrži elementi groove metala, hard rocka, death metala, progresivnog metala i alternativnog metala dok Testament ostaje vjeran svojem klasičnom thrash stilu.

Low bio je snimljen s početnim članovima sastava Ericom Petersonom, Chuckom Billiyjem i Gregom Christianom. Na albumu su svirali novi članovi John Tempesta i James Murphy. Za naslovnu je pjesmu snimljen i spot.

Album je posvećen gitaristu sastava Savatage, Crissu Olivaji koji umro dok je Testament snimao album. Gitarist Alex Skolnick, koji je napustio sastav 1992., svirao je sa Savatageom na albumu Handful of Rain, koji je objavljen prije albuma Low.

Sastav je svirao uživo na turneju sa sastavima kao što Machine Head, Korn, Downset, Kreator, At the Gates, Forbidden, Moonspell, Crowbar, Suffocation i Gorefest. Nakon završetka snimanja albuma bubnjar John Tempesta napustio je sastav, a zamijenio ga je Jon Dette koji je ranije bio napustio sastav i pridružio se sastavu Slayer. Chris Kontos zamijenio ga je prije napuštanja sastava s Murphyjem i Christianom.

Autorom naslovnica albuma je Dave McKean koji je bio autor naslovnice albuma Demonic i The Gathering.

Ponovno izdanje
Godine 2017. diskografska kuća Metal Blade Records ponovno objavila album s albumom The Ritual na vinilu ograničen na 1500 primjeraka.

Popis pjesama

Osoblje

Testament
 Chuck Billy – vokali
 Eric Peterson – gitara, prateći vokali
 James Murphy – gitara
 Greg Christian – bas-gitara
 John Tempesta – bubnjevi

Dodatni glazbenici
 Damien Gallegos – prateći vokali
Ostalo osoblje
 GGGarth – produkcija
 Michael Wagener – miksanje
 Kill Bennedy – tonska obrada
 John "Geetus" Aguto – dodatna tonska obrada
 Ken Walden – dodatna tonska obrada
 Randy Wine – dodatna tonska obrada
 Liz Sroka – dodatna tonska obrada
 Paul Decarli – digitalna obrada
 Mike Rosen – snimanje (pjesme "Urotsukidōji")
 Stephen Marcussen – masteriranje
 Dave McKean – naslovnica, ilustracije, fotografija
 Michael Miller – fotografija

Izvori

Albumi sastava Testament
Albumi iz 1994.

Low (Testamentov album)


Pinocheques foi um caso de corrupção no Chile ocorrido em 1989 e que teve como protagonistas Augusto Pinochet Hiriart e seu pai Augusto Pinochet Ugarte, líder da ditadura militar chilena desenvolvida durante esse período. Também é o nome dado aos cheques entregues por Augusto Pinochet ao seu filho e que foram a causa central da crise. O caso nunca pôde ser aberto oficialmente durante o período de Transição para a Democracia como resultado das diversas pressões de Augusto Pinochet e do Exército do Chile, sendo finalmente encerrado em 1995 sem nenhuma penalidade para os perpetradores.

Antecedentes
Em 1984, Augusto Pinochet Hiriart, primogênito do general Pinochet e sua esposa Lucía Hiriart, usando um amigo como testa de ferro, comprou a empresa metalúrgica Nihasa Limitada, logo mudando seu nome para PSP. Entre seus contratantes estavam a empresa Cema Chile, dirigida por sua mãe, para a qual produziu os ornamentos metálicos de sua sede, bem como o Exército do Chile, para quem condicionou seus caminhões e jipes para adaptá-los apropriadamente para o enfrentamento às manifestações.

A fraude
Em 1987, a PSP comprou a Valmoval, empresa dedicada à gestão de fuzis, administrada pelo Exército e que havia recentemente declarado falência. Dois anos depois, o exército comprou novamente a empresa, sendo a transação paga por seu pai, Augusto Pinochet, através de três cheques — os chamados "pinocheques" — por uma quantia próxima de 3 milhões de dólares.

Após a venda, Pinochet Hiriart, juntamente com sua então esposa, María Molina Carrasco, e seus cinco filhos, retornaram aos Estados Unidos (já haviam morado em Los Angeles) para a cidade de Sacramento, Califórnia, onde abriu várias contas bancárias em nome de sua esposa e filhos, com a finalidade de ocultar seu dinheiro. Uma conta de María Molina no Banco Gran América em Sacramento acabaria acumulando um milhão e meio de dólares. Com o dinheiro, Pinochet planejava montar uma empresa de ginásios e academias de karatê, planos que não conseguiu realizar, por motivos familiares, devido às infidelidades da esposa com o seu guarda-costas.

Ver também
Boinazo

Escândalos políticos no Chile
Escândalos de corrupção
Augusto Pinochet
1989 no Chile

Pinocheques