Türkiye, OECD ve G20'nin kurucu üyesidir ve E7 ülkeleri, GOBLE'ler ve YSÜ'ler arasında sınıflandırılmaktadır. 2023 yılı itibarıyla Türkiye ekonomisi nominal GSYİH'ye göre dünyanın en büyük 17, Avrupa'nın ise en büyük 7. ekonomisidir. Aynı zamanda SAGP'ye göre dünyanın en büyük 11, Avrupa'nın ise en büyük 5. ekonomisidir. IMF'ye göre Türkiye üst-orta gelirli, karma piyasalı, gelişmekte olan bir ekonomiye sahiptir. Ülke, dünyada en çok ziyaret edilen dördüncü destinasyondur ve hem çok uluslu hem de ulusal firmalar tarafından kurulan 1.500'den fazla Ar-Ge merkezine sahiptir. Türkiye dünyanın önde gelen tarım ürünleri, tekstil, motorlu taşıtlar, ulaşım ekipmanları, inşaat malzemeleri, tüketici elektroniği ve ev aletleri üreticileri arasında yer almaktadır.

Günümüzde Türkiye'nin pek çok bölgesi sanayi toplumu olarak nitelenebilir. Türkiye sanayi toplumuna hızlı geçiş olgusunu Müslüman toplumlar arasında başarıyla gerçekleştirebilen az sayıdaki ülkeden birisidir.

Türkiye, 2016 yılı itibarıyla, nüfusun çoğunluğunun Müslüman olduğu ülkeler arasında Endonezya'dan sonra ikinci büyük ekonomidir. Türkiye'yi Suudi Arabistan ve İran izler. Türk dünyasının da en gelişmiş iktisadı olan Türkiye'yi Kazakistan izler.

Tarihi

1923-1938
Kuruluş yıllarında Osmanlı'nın yıkılış döneminin savaş yenilgileri geçmişiyle başlayan Türkiye iktisadı 1923 sonrası yıllarda harap vaziyetteydi. İstanbul ve İzmir haricinde ne sanayi, ne sermaye sınıfı, ne altyapı, ne de eğitim mevcuttu. En basit ürünler dahi ithal edilmek zorundaydı. Anadolu'daki büyük toprak sahipleri de sanayi burjuvazisini oluşturmaktan çok uzaktı.

Cumhuriyetin ilk on beş yılında, Türkiye Cumhuriyeti Devleti, ilk yıllarında uyguladığı iktisadi devrimlerle, siyasi bağımsızlığının ardından iktisadi bağımsızlığını da kazanma yolunda önemli adımlar atmıştır.

Atatürk Dönemi'nde sadece bürokratların değil tüm halkın mülkiyet hakkını tanımış ve 1923-1938 yılları arasında Türkiye ekonomisi %7,5 büyüyerek dünyanın en hızlı kalkınan ülkelerden biri oldu.

1933 yılında, Sümerbank'ın kurulması ve Mevduatı Koruma Kanunu ile Ödünç Para Verme İşleri Kanunlarının kabul edilmeleri başlıca iktisadi olaylardır. Devlet bu tarihte ilk kez faiz oranlarını belirlemeye başlamıştır.

1924-1929 arası yılda ortalama yüzde 10,9, sanayi üretim ise yüzde 8,5 oranında artış kaydetmiştir. Bu sonuç, üretim kapasitesine yapılan ilavelerden çok, geçmişte meydana gelen kapasite boşluklarının kullanılmasının bir sonucudur.

29 Ekim 1929'da ABD'de yaşanan iktisadi krizden genç Türkiye Cumhuriyeti de etkilenmiş; devletçi, müdahaleci ve korumacı politikalar uygulanmaya başlanmıştır. 1923-1929 yılları arasında özel sektör girişimlerinin ülke kalkınmasında yetersiz kaldığını düşünen CHP, 1931 yılında programına devletçiliği almıştır.

1935'te Atatürk'ün devletçilik kavramı hakkındaki görüşleri şöyledir:

Türkiye'nin tatbik ettiği devletçilik sistemi 19. asırdan beri sosyalizm nazariyatçılarının ileri sürdüğü fikirlerden alınarak tercüme edilmiş bir sistem değildir. Bu, Türkiye'nin ihtiyaçlarından doğmuş Türkiye'ye has bir sistemdir. Devletçiliğin bizde manası şudur: Fertlerin hususi teşebbüslerini esas tutmak, fakat büyük bir milletin ve geniş bir memleketin bütün ihtiyaçlarını ve birçok şeylerin yapılmadığını göz önünde tutarak memleket iktisadiyatını devletin eline alması.

İktisat kongreleri
17 Şubat 1923 tarihinde düzenlenen I. İktisat Kongresi'deki tablo ile, Türk Kurtuluş Savaşından galip çıkan Türkiye, Osmanlı'dan devralınan borç yükü ile karşı karşıya, halkın büyük çoğunluğu fakir ve eğitimsiz, sanayisi yok denecek kadar az ve sermaye birikiminden yoksun, geri kalmış bir ülke konumundaydı. Bu Kongrenin ortaya konulan fikirler açısından o devrin Türkiye iktisadını yeniden inşa etmede büyük katkıları olmuştur.

1981 yılında düzenlenen II. İzmir İktisat Kongresi ise, iktisadi ve siyasi bunalımların gözlendiği, iktisadi olarak içe dönük sanayileşmenin yarattığı bunalımların biriktiği ve hemen ardından bu alanlarda büyük değişimlerin gözlendiği bir dönemde düzenlenmiştir.

1992 yılında düzenlenen III. İzmir İktisat Kongresi, bu değişim ortasında olan ve coğrafi açıdan etrafında siyasi çalkalanmaların gözlendiği Türkiye için, iktisadi açıdan gelecek yüzyıla hazırlanmada, hedefleri belirlemede, kamu ve özel kesimin fikirlerini ortaya koymada önemli bir yere sahiptir.

1930 yılında Merkez Bankası kurulmuş ve Türk Parasını Koruma Kanunu TBMM'de kabul edilmiştir. Merkez Bankası özerk bir yapıya sahiptir ve para politikalarının belirlenmesinde önemli rol oynar.

II. Dünya Savaşı sonrası yıllar
1950'li yıllarda Demokrat Parti iktidarları, dünyadaki gelişmelerin de etkisiyle daha açık bir ekonomiyi desteklemiştir. DP iktidarları, geçmiş yılların aksine özel sektöre ve tarıma ağırlık vermiştir. Marshall Yardımları ile tarımda makineleşme hızlanmış yeni alanların tarıma açılmasıyla tarımsal üretim artışa geçmiştir. Ancak on yılın sonraki aşamalarında fiyatların tarım işkolu aleyhine geçmesi ve DP'nin beklediği seviyelerin aksine düşük kalan sıcak para akışı nedeniyle beklenen başarılar elde edilememiştir. Demokrat Parti on yılın ikinci yarısında zorda kalan tarım işkolunu destekleme amacıyla Toprak Mahsulleri Ofisi'ni aktif bir şekilde kullanmıştır. Ancak bu kullanım ülkeye mali bir yük oluşturmuştur. 1950'ler aynı zamanda dış ticaretin serbestleştiği özellikle mamul malların ithalatının kolaylaştığı yıllar olmuştur.

II. Dünya Savaşı sonrasına kadar devlet iktisadıyla yaşayan toplum, 1950'den sonra ABD'nin de etkisiyle büyük bir sanayi kalkınma sürecine girdi. Bugün de sürmekte olan bu kalkınma süreci özellikle büyük toprak sahiplerinin, hızla modern sermaye sınıfına dönüşmesine yolaçtı. Anadolu'nun kalkınması ve alt yapısının oluşması sürecinde 200 milyar Amerikan dolarından fazla borç oluştu. Güneydoğu Anadolu Projesi ile Doğu ve Güneydoğu Anadolu teşvik programları hâlen sürmektedir.

1960'larda, Türkiye tarım işkolunu temel alan anlayıştan sanayileşmeye önem veren anlayışa geri döndü. Askeri yönetim tarafından kurulan Devlet Planlama Teşkilatı, 1950'lerde yaşanan seçmene yönelik popülist politikaların yerine daha planlı bir ekonomik politika yaratma çabasının en önemli göstergesidir. Oluşturulan Birinci Beş Yıllık Kalkınma Planı, iç pazara yönelik sanayileşmeye önem vermekte ve tarım işkolunu ihmal etmekteydi. 1965 yılında tek başına iktidar olan Adalet Partisi DPT'nı özel sektörü desteklemek için kullandı. Özellikle Turgut Özal'ın DPT müsteşarı olmasıyla özel sektöre verilen önem yükseldi.

Ortalama %6'nın üzerindeki iktisadi gelişme ile beraber büyük bir değişim ve modernleşme başladı. Öncelikle İstanbul, İzmir ve Batı bölgeleri, 1980'den sonra da bütün Anadolu illerinde büyük sermaye ve sanayi oluştu. Bir milyar Amerikan doları ve üzeri sermayeye sahip holding sayısı 25'i geçti. Bunun altındaki yüzbinlerce büyük, orta ve ufak ölçekteki şirket ve oluşan işçi sınıfı dinamik bir iktisadın taşıyıcıları oldular. Arap ülkelerinde petrol sayesinde oluşan refah, Türkiye'de toplumun çalışmasıyla zor şartlarda oluştu.

24 Ocak kararları

24 Ocak Kararları ile 1980 öncesi dönemde uygulanan ithal ikameci büyüme stratejisi terk edilerek dışa açık büyüme stratejisi uygulamaya konulmuş ve büyüme stratejisi, temel olarak, verimlilikte artış sağlamayı ve iktisadın rekabet gücünü artırmayı amaçlamıştır. Bu çerçevede, piyasa iktisadının kurumsallaşması yönünde adımlar atılmıştır.

Makro-ekonomik eğilimler
Türkiye OECD (1961) ve G20 büyük ekonomilerinin (1999) bir kurucu üyesidir. 31 Aralık 1995 yılından bu yana, Türkiye ayrıca AB Gümrük Birliği'nin bir parçasıdır.

Birçok ekonominin son küresel mali durgunlukta kurtarılabilirliği mümkün olmakla birlikte, Türk ekonomisi, Avrupa'nın en hızlı büyüyen ekonomisi olarak ayakta kalmış, 2010 yılında %9.2 ve 2011 yılında %8,5 oranında genişlemiş ve Dünya'nın en hızlı büyüyen ekonomilerinden biri olmuştur. Bu nedenle, Türkiye 2004 yılından bu yana "AB Maastricht kriterlerinde yüzde 60" kamu borç stoku karşılama oranına sahiptir. Benzer şekilde, 2002'den 2011'e bütçe dengesi AB Maastricht kriterlerinde bütçe açığı yüzde 3'ten daha az, yüzde 10'dan daha fazla bir şekilde düşmüştür.

CIA gelişmiş bir ülke olarak Türkiye'yi sınıflandırılmıştır. Türkiye sık sık ekonomistler ve siyaset bilimciler tarafından yeni sanayileşmiş ülke olarak sınıflandırılmış; Merrill Lynch, Dünya Bankası ve The Economist gelişmekte olan bir piyasa ekonomisi olarak Türkiye'yi tarif etmiştir.

Dünya Bankası, 2007 yılında kişi başına düşen GSYİH açısından Türkiye'yi üst-orta gelirli bir ülke olarak sınıflandırmıştır. Lisans üstü ödeme ortalama 2010 yılında adam-saat başına 10,02 dolar kadardır.

Forbes dergisi tarafından yapılan bir ankete göre, İstanbul, Türkiye'nin mali sermaye başkentidir, 2013 yılında toplam 37 milyarder bulunan şehir Moskova (84 milyarder), New York (62 milyarder), Hong Kong (43 milyarder) ve Londra'nın (43 milyarder) ardından dünyada 5'incidir.

2009 yılında Türk hükûmeti geçici otomobil vergi kesintileri, ev aletleri ve konut gibi 2007-2012 küresel finansal krizin etkilerini azaltmak için bazı çeşitli ekonomik teşvik önlemlerini tanıtmıştır. Sonuç olarak, dayanıklı tüketim malları üretimi, otomotiv üretimindeki azalmaya rağmen, %7,2 oranında artmıştır.

Türk Hisse Senedi Piyasası ve kredi derecelendirme kuruluşları olumlu yanıt vermiştir. The Economist'e göre, Türkiye'de hisse senedi fiyatları neredeyse 2009 yılı boyunca iki katına çıkmıştır. 8 Ocak 2010 tarihinde Uluslararası kredi derecelendirme kuruluşu Moody's Türkiye'nin notunu bir kademe yükseltti. 2012 yılında, Fitch 18 yıllık boşluk sonrası yatırım notunu (uzun vadeli yabancı para cinsinden Temerrüt Derecelendirmesini (IDR) BBB-'den BB+'ya yükseltti ve IDR BB+'dan BBB'ye (uzun vadeli yerel para birimi BBB'ye yükseltildi)) Türkiye'nin kredi notunu yükseltti. bunu, Mayıs 2013'te Moody's'in bir derecelendirme yükseltmesi izledi, düşük hizmet yatırım notu Baa3 ile Türkiye'nin devlet tahvili notunu yukarı çekti. Karar Moody's'in iki yılda ilk yatırım dereceli Türkiye notunu ve puanını artırmak için ülkenin "önemli ekonomik ve kamu maliyesi metriklerinde görüntülenen en son ve gelecekte beklenen gelişmeler" temelinde olduğunu resmî tablosunda belirtmiştir.

Türk Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Türkiye'nin finans kurumlarının küresel ekonomik krizin olduğu bir dönemde, son üç yıl içinde kâr elde ettiğini ve Türkiye'nin bunu yapan nadir ülkelerden biri olduğunu söyledi. Türkiye dünyanın en büyük on beşinci, Avrupa'nın altıncı büyük ekonomisidir ve Türk ekonomisi 2010 yılının ilk altı ayında %11 büyümüştür. Türkiye ekonomisi OECD içinde en büyük büyüme oranına sahip ülkedir. Uluslararası Para Fonu'na göre (IMF) Türkiye millî gelir artışında Çin'i, Amerika Birleşik Devletleri, Brezilya ve Japonya'yı aşacaktır.

Tarım işkolu

Türkiye topraklarının %24,5'i 1., 2. ve 3. sınıf topraklardan oluşur. Tarım topraklarının %90'ı bu nitelikli topraklardan oluşur. 77,9 milyon hektar Türkiye arazisinin 26,3 milyon hektarı tarımda kullanılır. Miras ve arazi hukuku nedeniyle sürekli parçalanarak küçülen tarla büyüklüğü ortalama 60 hektara inmiştir. Tarımın 2002 yılında millî gelire (230,5 milyar$) katkısı %10,3 (23,7 milyar$) seviyesindedir. 2011 yılı millî gelir 772,3 milyar $, tarım geliri 62,7 milyar$ ile millî gelirin %8,1'idir. 2002 yılında toplam istihdamın (21,3 milyon), %34,9'u (7,4 milyon) tarımda çalışmaktadır. 2011 yılında ise 24,1 milyonluk toplam çalışan sayısının 6,1 milyonu (%25,5) tarımda çalışmaktadır. Tarımda çalışanların oransal olarak önemli ölçüde azalması gelişen ülkelere has bir özelliktir. Türkiye'de 1968 yılında tarımsal GSYİHnin ekonomideki payı %33,5 iken 2010 yılında %9,1'e gerilemiştir..

Tarım dışı sektörler (sanayi, hizmet, turizm vb.) daha fazla büyüdüğü için tarımda çalışanlar ilerleyen yıllarda azalmaya devam edecektir. 2002 yılında millî gelir 3.492 $ iken çiftçinin geliri 1.064 $'dır. 2011 yılında millî gelir 10.444 $, çiftçinin millî geliri 3.653 $'dır. Tarımın ihracattaki payı oran olarak fazla değişmese de miktar olarak artmıştır: 2002 yılı; 36 milyar$ toplam ihracat, 4 milyar $ tarım ihracatı (%11,2). 2011 yılı; 134,9 milyar $ toplam ihracat, 15,3 milyar $ tarım ihracatı (%11,3) yapılmıştır.

Sanayi işkolu

Cumhuriyetin ilk yıllarında devlet temel tüketim ve ara malları alanında ithal ikamesi sağlamak amacıyla un, şeker, pamuk ile kömür, demir ve akaryakıt üretimine özellikle öncelik vermiş, cumhuriyetin ilk on bir yılında dört şeker fabrikası açılmıştır.

Demokrat Parti iktidarları, geçmiş yılların aksine özel sektöre ve tarıma ağırlık vermiştir. Marshall Yardımları ile tarımda makineleşme hızlanmış yeni alanların tarıma açılmasıyla tarımsal üretim artışa geçmiştir. Bu dönemde sanayileşmeye ağırlık verilmemiştir. Dışa açılmayla ile birlikte mamul malların ithalatı kolaylaşmış, bu da ithal ikamesi yoluyla sanayileşme politikasının oluşturduğu sanayiyi zora sokmuştur.

1960'larda Devlet Planlama Teşkilatı'nın kurulması ile birlikte sanayileşme yeniden önem kazanmış ve yine ithal ikamesi yolu benimsenmiştir. Özellikle Adalet Parti iktidarı ile birlikte iç pazara yönelik üretim yapan sanayi kuruluşları bu teşkilat aracılığıyla desteklenmiştir. Ancak teşkilatın özerk olmaması bir süre sonra etkisini azaltmış ve beklenen uzun vadeli sonuçlardansa, kısa vadeli ve tüketim mallarının üretimine önem veren bir sanayi anlayışı ortaya çıkmıştır.

1980'lerde dışa açılmanın hız kazanması ile birlikte ithal ikamesi yoluyla sanayileşme politikası uygulanabilirliğini ve global konjonktür içinde geçerliliğini yitirmişti. Daha önceki on yıllarda sanayisini ithal ikamesinden, katma değerli ürünler üreten bir sanayiye çeviremediği için Uzak Doğu'da Japonya ve Güney Kore, Avrupa'da İtalya ve İspanya gibi örneklerde görülen ekonomik mucizeleri gerçekleştirememiştir. Bu dönüşümün gerçekleşmemesinin en önemli sebebi siyasal iktidarların gerekli iradeyi göstererek uzun vadeli hedeflere odaklanmak yerine günü kurtarmayı tercih etmesidir. Global rekabet gücü zayıf Türk sanayisi, hızlı bir dışa açılma karşısında zayıf kalmıştır.

Türkiye'de sanayinin GSYİH içindeki payı 1980'lerin sonunda %34'ten 2013'te %27'ye kadar düşmüştür. Türkiye'de sanayinin 21. yüzyılın başında aşması gereken en önemli sorunlar, düşük tasarruf ve yatırım oranları, kadınların iş gücüne katılımının düşüklüğü, eğitim seviyesinin ve kalitesinin düşüklüğü ile araştırma-geliştirme bütçelerinin azlığıdır. Bu eksilerle birlikte Türk sanayisi ucuz ve görece nitelikli iş gücü ile özellikle otomotiv, dayanıklı tüketim mamulleri ve giyim işkolunda dış yatırımları çekmektedir.

Tüketici elektroniği ve ev aletleri

Türkiye Vestel üretilen ve 2006 yılında kıtadaki satılan tüm televizyonlar bir dörtte, Avrupa'nın en büyük televizyon üreticisi konumundadır. Ocak 2005 itibarıyla, Vestel ve onun rakibi Türk elektronik ve beyaz eşya markası Beko, Avrupa'da üretilen tüm televizyonların yarıdan fazlasını sağlamıştır. Başka bir Türk elektronik markası Profilo-Telra, 2005 yılında Avrupa'nın en büyük üçüncü TV üreticisi oldu. Tüketici elektroniği alanındaki Türk kuruluşlarının AB pazar payı, AB ile Türkiye arasında imzalanan Gümrük Birliği anlaşması ile önemli ölçüde artmıştır: bu artış dijital cihazlarda %3'ten %15'e 2005 yılında %50'den fazla, 1995 yılında %5 den fazla renkli TV ve %3 den %18'e beyaz eşyada olmuştur.

Tekstil ve giyim
Türk şirketleri, 2006 yılında 13.98 milyar dolar değerinde giyim ihracatı yapmış; bunun 10.67 milyar dolardan fazlası (%76.33) AB üyesi ülkelere yapılmıştır.

Motorlu taşıtlar ve otomotiv ürünleri

2008 yılında Türkiye (Birleşik Krallık arkasında ve İtalya'nın üzerinde), Avrupa'da beşinci büyük üretici olarak ve dünyanın on ikinci en büyük üreticisi olarak sıralamada yer aldı ve 1.225.400 motorlu taşıt üretti.

Otomotiv sanayisi 1960'ların sonlarından bu yana ekonominin önemli bir parçasıdır. İşkolunda etkinlik gösteren kuruluşlar ağırlıklı olarak Marmara Bölgesi'nde yer almaktadır. Araba üreticileri ve parça tedarikçilerinin bir kümelenmesi ile, Türk otomotiv işkolu, 2008 yılında motorlu taşıt ve bileşenlerinde 22.94 milyar dolar değeri üzerinde ihracat ile üretim üslerinden küresel ağın ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir.

Çoklu birim trenler, lokomotifler ve vagonlar
TÜLOMSAŞ (1894), TÜVASAŞ (1951) ve EUROTEM (2006) yüksek hızda EMU ve DMU modelleri içeren Türkiye'de çok üniteli tren, lokomotif ve vagonlarda büyük üreticiler arasında yer almaktadır.

Gemi yapımı
Türkiye dünyanın önde gelen gemi uluslarından biridir; 2007 yılında Türk tersaneleri sayı bakımından (İtalya, ABD ve Kanada'nın arkasında) Dünyada 4., sipariş edilen gemi ve sayısı bakımından (Çin, Güney Kore ve Japonya'nın arkasında) mega yat siparişlerinde Dünyada 4'üncü sırada yer almaktadır.

Savunma sanayisi

Türkiye'de birçok gelişmiş silahlanma üreticileri vardır. Yıllık ihracat 2014 yılındaki değeriyle 1,6 milyar dolara ulaşmıştır. MKEK, TUSAŞ, ASELSAN, ROKETSAN, FNSS, Nurol Makina, Otokar ve HAVELSAN büyük üreticiler arasındadır. 11 Temmuz 2002 tarihinde, Türkiye F-35 Müşterek Taarruz Uçağı (JSF) geliştirme programının Seviye 3 ortağı olmuştur. TUSAŞ Türk Hava Kuvvetleri için F-16 Fighting Falcon gibi çeşitli uçak türleri ve modellerini üretmiştir. Türkiye son zamanlarda yurt içinde 0.8m çözünürlüklü keşif uydusu (Göktürk-1 projesi) dahil olmak üzere yeni askerî /istihbarat uydularının yapımını başlatmış, Türk Millî İstihbarat Teşkilatı ve Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından kullanılmak üzere 2 metre çözünürlüklü keşif uydusunu (Göktürk-2 projesi) yapmıştır. Diğer önemli ürünler arasında Altay ana muharebe tankı, A400M, TUSAŞ T-FX, TF-2000 AAW sınıfı fırkateyn, Milgem sınıfı korvet, Anka İHA, Aselsan İzci UGV, T-155 Fırtına kundağı motorlu obüsü, J-600T füzesi, T- 129 saldırı helikopteri, Roketsan UMTAS tanksavar füzesi, Roketsan Cirit lazer güdümlü roket, Panter Obüsü, ACV-300, Otokar Cobra ve Akrep, BMC Kirpi, FNSS Pars 6x6 ve 8x8 ZPT, Nurol Ejder 6x6 ZPT, TOROS topçu roket sistemi Bayraktar Mini İHA, ASELPOD ve SOM seyir füzesi bulunmaktadır.

Demir-Çelik sanayisi
Türkiye çelik üretimi yapan ülkeler listesinde 8. sırada yer almaktadır. 2013 yılında, toplam çelik üretimi 29 milyon ton olmuştur. Türkiye'nin ham çelik üretimi, 2011 yılında 34,1 milyon ton gibi rekor bir seviyeye ulaşmıştır. Kayda değer üreticiler (2 milyon ton üzeri üretim yapan) ve üst çelik üreten şirketler arasında:
 Erdemir (7.1 milyon ton) (47.) (Sadece Erdemir-Türkiye; Erdemir-Romanya dahil değildir)
 Habaş (4.4 milyon ton) (72.)
 İçdaş (3.6 milyon ton) (76.)
 Diler (2,3 milyon ton) (108.)
 Çolakoğlu (2,1 milyon ton) (110.)

Bilim ve Teknoloji

TÜBİTAK, Türkiye'de kalkınma, bilim, teknoloji ve yenilik politikaları için önde gelen bir devlet kuruluşudur. TÜBA Türkiye'de bilimsel etkinliklerin teşviki için özerk bir bilimsel kurumdur. TAEK Türkiye'nin resmî nükleer enerji kurumudur. Hedefleri arasında akademik nükleer enerji araştırma ve geliştirme ve barışçıl nükleer araçların uygulanması bulunmaktadır.

Askeri teknolojilerde araştırma ve geliştirme için Türk hükûmetinin diğerleri kuruluşları arasında TUSAŞ, Aselsan, Havelsan, Roketsan ve MKE vardır. Türk Uzay Sistemleri Entegrasyon ve Test Merkezi Türk Havacılık ve Uzay Sanayii ve Millî Savunma Bakanlığı tarafından işletilen bir uzay aracı üretim ve sınama tesisidir. Türk Uzay Fırlatma Sistemi Türkiye'nin uzay aracı fırlatma yeteneğini geliştirmek için bir projedir. Bir uzay limanı yapımı, uydu fırlatma araçlarının geliştirilmesi yanı sıra uzak yer istasyonlarının kurulmasını içerir.

İnşaat ve müteahhitlik işkolu

Türk inşaat ve müteahhitlik işkolu dünyanın önde gelen, en rekabetçi ve dinamik inşaat/müteahhitlik işkollarından biridir. 2009 yılında 33 Türk inşaat/müteahhitlik şirketi toplamda Türk inşaat/müteahhitlik işkolu için Engineering News-Record tarafından hazırlanan bir araştırmada En Büyük Uluslararası Müteahhitler Listesinde Çin'in ardından Dünyanın en büyük ikinci kümelenmesi seçildi.

Veri
Aşağıdaki tablo 1980-2020 yılları arasında gösterge niteliğindeki temel ekonomik verileri göstermektedir. %5'in altındaki enflasyon yeşil renkle gösterilmiştir.

Türkiye'nin dolar ve TL bazında GSMH'sı ve enflasyon endeksi

Yıllık büyüme oranları

Hizmetler işkolu

Ulaştırma

2013 yılı itibarıyla Türkiye'de 55 sivil havaalanı bulunmaktadır ve bunların 22 tanesi uluslararası havalimanı statüsündedir. ACI verilerine göre Mart 2015 sonu itibarıyla İstanbul Atatürk Havalimanı 15. en yoğun havalimanıdır. İstanbul'un yeni (üçüncü) uluslararası havalimanının yılda 150 milyon yolcuya hizmet verecek şekilde, dünyanın en büyük havalimanı olması planlanıyor. Türk Hava Yolları, 1933 yılından bu yana Türkiye'nin bayrak taşıyıcısıdır. Türk Hava Yolları Dünya çapında 126 ülkede 435 noktaya uçuş gerçekleştirerek dünyanın en çok ülkesine uçan havayolu şirketi olmuştur.

Demiryolu ağı toplam uzunluğu elektrikli hat olarak 2133 km olmak üzere, 2008 yılında 10.991 km ile dünyada 22. sıradadır. TCDD 2003 yılında yüksek hızlı demiryolu hatları inşa etmeye başladı. Ankara'dan Eskişehir üzerinden İstanbul'a 533 km uzunluğa sahip ilk hat büyük oranda yapılmıştır ve hizmete alınmıştır. Bu iki şehir arasındaki 6-7 saatlik yolculuk süresini 3 saat 30 dakikaya indirmiştir. İlk etapta 245 km'lik ve 65 dakikalık bir tahmini yolculuk süresine sahip Ankara-Eskişehir hattı tamamlanmıştır. Denemeler 23 Nisan 2007 tarihinde başlamış ve gelir kazanç hizmeti 13 Mart 2009 tarihinde başlamıştır. Hattın Eskişehir-İstanbul bölümü 2012 yılında hizmete girmiştir. Marmaray tüp geçit tüneli ile Avrupa ve Asya kıtası arasındaki ilk doğrudan demiryolu bağlantısını kurulmuştur. Ankara-Konya arasında 212 km'lik uzunluğa sahip ikinci yüksek hızlı demiryolu hattı, 2011 yılında işletime geçmiştir. Osmaneli-Bursa, Polatlı-İzmir ve Ankara-Sivas yüksek hızlı demiryolu hatları inşa halindedir.

2016 yılı itibarıyla, ülkede 2159 km otoban ve 20.825 km bölünmüş yol olmak üzere, karayoları genel müdürlüğünün sorumluluğunda 66.437km'lik bir karayolu ağı vardır.

2010 yılı itibarıyla, Türk deniz ticaret filosu dünyada 7. sıradadır, 1199 gemi (kayıtlı 604 dâhil) bulundurmaktadır. Türkiye'nin kıyı şeridi gezilebilir su yolları 1.200 km'dir.

2008 yılında ülkenin topraklarına yayılmış doğal gaz boru hatları 7555 kilometre (4694 mil) ve petrol boru hatları 3636 kilometredir (2259 mil).

Haberleşme

2008 yılı itibarıyla, dünyada 18. sırada yer alan Türkiye, 17.502.000 işletimde sabit telefona sahiptir; aynı yıl içinde dünyada 15. sırada yer alan ülkede 65,824,000 kayıtlı cep telefonu bulunmaktadır. En büyük sabit telefon operatörü olan TTNET ayrıca Türkiye'nin en büyük internet servis sağlayıcısıdır ve sahibi Türk Telekom olmaktadır. Ülkenin en büyük cep telefonu operatörleri arasında Turkcell, Vodafone Türkiye ve Türk Telekom bulunmaktadır.

Telekomünikasyon Kurumunun kurulmasının ardından 2004 yılında başlayan telekomünikasyon özelleşme süreci hâlen devam etmektedir. Özel sektör şirketleri mobil telefon, şehirlerarası telefon ve internet erişimi etkinliklerinde bulunmaktadır. Ek sayısal borsalara abonelikte hızlı bir artış vardır; teknolojik açıdan gelişmiş şehirlerarası gövde hatları ağı inşası, fiber optik kablo ve sayısal mikrodalga radyo rölesi gibi her ikisini birden kullanarak, kent merkezleri arasındaki iletişimi kolaylaştırmaktadır. Mobil-hücresel telefon servisine abone sayısı hızla büyürken, ülkenin uzak bölgeleri, bir yerel uydu sistemi ile ulaşılır olmaktadır.

Ana hat uluslararası telefon hizmeti SEA-ME-WE 3 denizaltı haberleşme kablosu ile İtalya, Yunanistan, İsrail, Bulgaristan, Romanya ve Rusya ile Türkiye'yi birbirine bağlar, Akdeniz'de ve Karadeniz'de denizaltında fiber optik kablo ağları bulunmaktadır. 2002 yılında, 12 Intelsat uydu yer istasyonu vardı; ve Inmarsat ve Eutelsat sistemlerinde 328 mobil uydu terminalleri bulunmaktaydı.

Türksat A.Ş., Türksat serisi uyduları yöneten Türkiye'nin birincil uydu iletişim işleticisidir. TÜBİTAK ve Türk Havacılık ve Uzay Sanayii, RASAT ve Göktürk-2 gibi bilimsel gözlem uyduları ve keşif uydularını geliştirmiştir.

2001 yılı itibarıyla, ülkede 16 AM, 107 FM ve 6 kısa dalga radyo istasyonu vardır.

2008 yılı itibarıyla, dünyada 15. sırada yer alan Türkiye'de, 24.483.000 internet kullanıcısı vardır; 2009 yılı itibarıyla, dünyada 27. sırada yer alan ülkede 2.961.000 internet barındırıcısı vardır.

Turizm işkolu

Türkiye son yıllarda çok önemli bir turizm merkezi haline gelmiş bulunmaktadır.
1980 yılında sadece 326 milyon dolar olan turizm gelirleri, yaklaşık 24 kat artarak
2001 yılında 8,1 milyar dolar düzeyine yükselmiştir. Turizm gelirlerindeki yıllık
ortalama artış oranı yüzde 16,5 olmuştur.

Kaliteli tıbbi hizmetleri ve yetenekli doktorları ile Türkiye, düşük fiyatları ve Avrupa ile Orta Doğu arasındaki konumu ile önemli bir sağlık turizmi bölgesi olmuştur. Yabancı turist sayısı 2002 ve 2005 yılları arasında 12.8 milyondan 21.2 milyona ulaşmıştır ki, bu sayı Türkiye'yi "Yabancı Ziyaretçiler için En İyi 10 Ülke" sıralamasına sokmuştur.

Finans işkolu

Merkez Bankası 1930 yılında kurulmuştur. Osmanlı Devleti zamanında merkez bankası statüsü İngiliz-Fransız ortak sermayesi ile kurulmuş olan Bank-ı Osmani-i Şahane'ye aitti. Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası, Türkiye'de kâğıt para basma hakkını tek başına elinde bulundurmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti'nin para ve kredi politikasını yürüten banka bağımsız bir ekonomik kuruluş konumundadır.

Türkiye'de ilk resmî borsa 1866 yılında Dersaadet Tahvilat Borsası adıyla kurulmuştur. Günümüze kadar birçok isim ve adres değişikliği yaşayan Türkiye borsaları istikrara 1985 yılında kurulup, 2 Aralık 1986 tarihinde ilk seansını açan İstanbul Menkul Kıymetler Borsası ile kavuşmuştur. Bu borsa da 2013 yılında bir isim revizyonuna giderek Borsa İstanbul adını ve BIST kısaltmasını almıştır. Borsa İstanbul'un ortaklık yapısı incelendiğinde en yüksek paya %49 ile Hazine Müsteşarlığı'nın sahip olduğu, müsteşarlığı %36.6 payla Borsa İstanbul A.Ş'nin, %5 pay ile NASDAQ'ın, %1.3 pay ile Türkiye Sermaye Piyasaları Birliği'nin takip ettiği görülmektedir. Geriye kalan %8.1'lik pay diğer ortaklara aittir. İstanbul Altın Borsası 1995 yılında kurulmuştur.

Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulması ile devlet bankacılık işkolunu canlandırmak amacıyla devlet bankaları kurmuştur. Devletçiliğin güçlendiği dünya savaşı öncesi 1929-1939 yılları arasında devlet bankalarının sayısı ve ağırlığı artmıştır. 1929 yılından sonra neredeyse 50 yıl yabancı sermayeli banka kurulmamıştır. İşkolu 1980 sonrası deregülasyonlarla rahatlamış, 1990 yılından sonra ise son derece aktif hale gelmiştir. Ancak bu yıllarda devlet ile yakın ilişkileri olan iş adamlarına tanınan imtiyazlar ve düzenlemelerdeki boşluklar sebebiyle birçok banka halk arasında "hortumlama" olarak bilinen faaliyetlerde bulunmuş ve işkolu 1990'ların sonunda bir çıkmaza girmiştir. Bu çıkmaz 2000 ve 2001 yıllarında iki krizin patlak vermesine önemli ölçüde sebep olmuştur. Krizler sonrasında Kemal Derviş'in katkılarıyla yeniden düzenlenen bankacılık sistemi çok daha sağlıklı bir çerçeveye oturtulmuştur. Bugün Türkiye'nin en büyük şirketleri bankalar olmuştur. Fortune dergisinin Global 2000 isimli dünyanın en büyük 2000 şirketinden oluşturulan listede Türkiye'yi temsil eden 12 şirketin 5'i bankalardır.

Tahvil
Tahviller, Türkiye'de Türk Ticaret Kanunu kapsamında anonim şirketler tarafından ihraç edilebildikleri gibi devlet tarafından da ihraç edilebilirler. Devlet tahvili olarak adlandırılan bu tür tahviller, devletin 1 yıldan uzun vadeli borçlanma ihtiyaçlarını karşılamak için Hazine Müsteşarlığı aracılığı ile ihraç ettiği borçlanma senetleridir. Devlet iç borçlanma senedi (DİBS) niteliğindeki bu finansal aracın anapara geri ödemesi ve faiz getirisi devletin garantisi altındadır. Tahviller, ihraç eden kurum açısından, bir borçlanma kâğıdı niteliğinde olmakla birlikte, borç veren karşı kişi ve/veya kurum açısından bir yatırım aracı niteliği taşırlar. Dolayısıyla tahvile yatırım yapan bir yatırımcının beklentisi, tahvil ihraç eden kuruma ödünç verdiği anaparanın getirisi olarak, faiz geliri elde etmek ve ödünç verdiği para ile birlikte bunu tahsil edebilmektir. Tahvil ihraç eden kurumun tahvilin vadesi boyunca elde edeceği faaliyet sonuçlarına göre oluşacak kâr/zarar durumu yatırımcının anaparasının ve faiz getirisinin ödenmesi ile ilişkilendirilmez.

Tahvil arka plan
Faiz ve anapara geri ödemeleri, her durumda, tahvil ihraç eden kurum için bir mükellefiyettir (obligasyon). Bu nedenledir ki tahvil ihraç uygulamaları ve alım-satım işlemleri Türk Ticaret Kanunu (TTK) çerçevesinde ve yatırımcıların korunması amacıyla ancak, Sermaye Piyasası Kurulu (SPK) ve Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu (BDDK), Hazine Müsteşarlığı gibi sektör ve piyasa düzenleyici kamusal kurumların oluşturduğu düzenlemeler kapsamında yapılabilir ve müteakiben denetlenir. Bono ise tahvil ile aynı nitelikte olmakla birlikte kısa vadeli bir borçlanma aracıdır ve ıskonto edilerek ihraç edilir.

İşletme tarafından üretim kapasitesini doğrudan artırmaya yönelik olmayan, sadece kıymetli bir evrakı satın almak amacıyla yapılan harcamalar ise mali yatırımlar olarak adlandırılır (Balçık, 2003, 4). Tanımda geçen kıymetli evrak uygulamada karşımıza tahvil ve hisse senedi olarak çıkmaktadır. Gerçekten de her iki finansal enstrüman ticaret hukuku açısından kıymetli evrak niteliğindedir. Buna ilaveten taşınabilir ve alım-satıma konu edilebilme özellikleri tahvil ve hisse senedine menkul kıymet niteliği kazandırmaktadır. Bu durumda tahvil ve hisse senetlerine yapılan yatırımları menkul kıymet yatırımları olarak adlandırmak mümkündür.

En büyük şirketler

Forbes dergisi tarafından dünyanın en büyük 2000 kamu şirketi yıllık sıralamasında - 2014 yılında, 12 Türk şirketi Forbes Global 2000 listesinde yer almıştır. Bankacılık işkolu listesinde 2 şirket, takip eden telekomünikasyon işkolu listesinde 5 şirket yer aldı, ulaşım ve içecek işkollarından birer şirketin ardından 2 konglomerat yer aldı. Halka açık şirketler şunlardır:

Dış ticaret ve yatırım

2012 yılı itibarıyla, Türkiye'nin ana ticaret ortakları arasında Almanya, Rusya ve Çin bulunmaktadır. AB menşeli yabancı yatırımdan yararlanan Türkiye, ülkeye ihracatta ve sanayi üretimini artırmak için 1995 yılında imzalanan Avrupa Birliği ile gümrük birliğinde çıkar sağlamıştır.

Türkiye aynı zamanda Orta ve Doğu Avrupa ve BDT içinde 1.5 milyar dolardan fazla doğrudan yabancı yatırımlarda kaynak sağlamıştır. Ülke olarak Rusya'da %32 oranında yatırım yapılmış, birincil olarak Karadeniz komşuları Bulgaristan ve Romanya'da doğal kaynaklar ve inşaat işkolunda %46 oranında yatırım yapmıştır. Türk şirketlerinin yaklaşık 100 milyon dolar civarı Polonya'da büyükçe bir DYY sermayesi vardır.

İnşaat ve müteahhitlik şirketleri önemli oyuncuları arasında Enka, Tekfen, Gama ve Üçgen İnşaat bulunur, yanı sıra üç sanayi topluluğu arasında Anadolu Efes Grubu, Şişecam Grubu ve Vestel Grubu bulunur. Ülke dış satımı 2007 yılında 115.3 milyar dolara ulaştı, ancak ithalat çoğunlukla doğal gaz ve ham petrol gibi enerji kaynaklarında artan talep nedeniyle, 162.1 milyar dolara yükselmiştir. 2015 yılı itibarıyla Türkiye'nin ana dış satımı 153,6 milyar dolar ve ana dış alımı 204,3 milyar dolardır. Son yirmi yılda ihracatta önemli bir değişim olmuştur. Doğal gazın payı 1980 yılında %74, 1990 yılında %30 ve 2005 yılında %12 düşmüştür. Orta ve yüksek teknoloji ürünlerinin payı, 1980'de %5'e, 1990'da %14'e ve 2005 yılında %43'e çıkmıştır.

Doğal kaynaklar

Türkiye'de, dünyada üretimi yapılan 90 madenden, 60 kadarının üretimi yapılmaktadır. MTA verilerine göre dünyada 132 ülke arasından maden üretim değeri açısından 28. sıradadır. Maden çeşitliliğinde 10. sıradadır. Üretimi ve ticareti dünya ölçeğinde yapılan 90 madenden 13'ü Türkiye'de bulunmamaktadır. 50 madende yeterli kaynağı bulunurken 27 maden işletme açısından ekonomik değildir. Bu veriler ışığında Türkiye maden çeşitlilik ve miktarı açısından kısmen kendine yeten bir ülke kabul edilir.

Türkiye'de yeterli düzeyde bulunmayan madenler şunlardır; bakır, grafit, manganez, boya toprakları, alüminyum, kurşun, maden kömürü, çinko, zirkon, arsenik, titan, talk, demir, mika, kükürt, nikel, kil, fosfat. Türkiye'nin zengin madenleri şunlardır: Bor, barit, alçı taşı (jips), mermer, lületaşı, diyatomit, manyezit, perlit, stronsiyum tuzları, fluorit, sepiyolit, kireçtaşı (mermer), ponza, zeolit, sodyum sülfat, profilit, kuvarsit-kuvars, linyit, kayatuzu, feldspat, olivin, dolomit, altın, silis kumu, bentonit, asbest, trona, kalsit, zımpara taşı.

Türkiye'de madenciliğin GSYH içindeki payı 2009 yılında %1,5 ile gelişmiş ülkeler ortalamasının (%4) oldukça altındadır. Türkiye maden ihracatından elde ettiği gelir; 2004 yılında 0,65 milyar $, 2008'de 2,1 milyar $, 2009'da 1,58 milyar $ olarak gerçekleşmiştir. 2000 yılında 1,6 milyar $ olan madenciliğin GSYHya katkısı, 2014 yılında 15,7 milyar $'a yükselmiştir.

Türkiye kaliteli ve bol olan madenlerini ihraç ederken, ülkede bulunmayan ve sanayinin ihtiyacı olan madenleri ithal etmektedir. Türkiye mermer (doğal taşlar), bor, krom, manyezit, sodyum feldspat, bakır, çinko, barit, alçı, ponza ihraç etmektedir. Kömür, demir, fosfat, doğal taşlar ve mermer, bakır, manyezit, krom, potasyum feldspat, kükürt, grafit, silis kumu ithal etmektedir.

Bor varlığı bakımından Dünyanın %72'lik rezervi ile ilk ülkesidir. Türkiye dünyadaki sanayi hammadde madenlerinin %2,5'ini, kömür madenlerinin %1'ini, jeotermal enerjinin %0,8'ini, mermerin %33'ünü, metalik madenlerin %0,4'ünü barındırmaktadır. Ayrıca demir, bakır, alüminyum, magnezyum, mermer gibi birçok doğal kaynak işlenerek tüketilmekte ve ihraç edilmektedir.

Enerji

Türkiye, enerji ihtiyacı olarak, petrol tüketiminin yaklaşık %90'ını ithalat ile karşılıyor. 1990'lı yıllarda doğalgaz kullanımına son derece yoğun bir biçimde geçiş yaşandı. Özellikle büyük kentlerin ısınma sistemleri doğalgazla çalışır hale getirildi. Hidroelektrik üretim biçimi açısından elinde çok büyük fırsatlar olan bir ülke olmasına karşın Türkiye, doğalgazı elektrik üretiminde de kullanmaya başladı. Doğalgaz ve petrol rezervi bulunan Türkiye petrol ve doğal gaz ihraç eder. Ancak OPEC'e üye değildir.

Türkiye, kömür de ihraç etmektedir, ne var ki, kalitesiz ve taklit olan ayrıca Çernobil faciasına damgasını vuran ithal Sibirya kömürü de pazarlarda daha fazla yer kaplıyor. Bakü-Tiflis-Ceyhan Petrol Boru Hattı ya da kısaca BTC, Azerbaycan petrolünü Gürcistan üzerinden Türkiye'nin Akdeniz kıyılarına taşımayı amaçlayan bir petrol boru hattı projesidir. Tüm Dünya'da ucuz ve istikrarlı enerji kaynaklarına sahip olabilmek için yoğun bir mücadelenin yaşandığı ve Sovyetler Birliği'nin 1991 yılının sonunda resmen dağılmasının ardından Kafkaslar ve Hazar Denizi çevresinin bu mücadelenin en çok hissedildiği bölge olduğu düşüldüğünde BTC Boru Hattı'nın stratejik bir öneme sahip olduğu söylenebilir.

Nükleer enerji
Nüfusun artan enerji ihtiyaçlarını karşılamak ve yaşam standartlarında sürekli yükseltmeyi sağlamak için, Türkiye birkaç nükleer santral inşa etmeyi planlamaktadır. Deneysel reaktör inşası ardından, büyük ölçekli nükleer santral inşa etme önerileri TAEK tarafından erken 1950'lerde sunulmuş, ancak çabalar ve defalarca ilgili üreticiler tarafından üretilen teklifler, yüksek maliyetler ve güvenlik kaygıları nedeniyle iptal edilmiştir. Türkiye her zaman yerel ve çevrimiçi yakıt ikmali yapılabilir, ucuz ve kullanılabilir doğal uranyum yakan Candu nükleer reaktörlerini seçmiştir. CANDU Reaktörleri nükleer silah sınıfı plütonyum üretmek için idealdir ve bu Türkiye'nin komşuları arasında huzursuz duygulara neden olmuştur. Türkiye'nin ilk nükleer güç santrallerinin Akdeniz kıyısında Mersin'in Akkuyu bölgesinde (bakınız Akkuyu Nükleer Enerji Santrali) inşa edileceği beklenmekte; Karadeniz kıyısında Sinop İnceburun bölgesinde (bakınız Sinop Nükleer Enerji Santrali); ve yine Karadeniz kıyısında Kırklareli'nin İğneada bölgesinde de (bakınız İğneada Nükleer Enerji Santrali) birer santralin yapımı beklenmektedir.

Jeotermal enerji

Türkiye dünyanın beşinci en yüksek doğrudan kullanımlı jeotermal enerji yeterliliğine sahiptir.

Enerji güvenliği
Sürdürülebilir enerji gelişiminin desteklenmesi ve enerji projeleri için yatırım çekme, arttırıcı enerji güvenliği konusunda ve AB iç enerji pazarı ilkeleri temelinde üye devlet enerji piyasalarının yakınsaklığı gibi Türkiye'nin dört önemli konusu vardır: AB INOGATE enerji programının, bir ortak ülkesi olmakta ve yaygın ve bölgesel çıkarları bulunmaktadır.

Türkiye'de yenilenebilir enerjinin toplam enerji üretimine oranı %25-26 civarında olmakta, bu iki AB ortalamasında bulunmaktadır. Türkiye 2023 yılına kadar bunu %30'a yükseltmeyi planlamaktadır.

Madenler
Türkiye çeşitlilik açısından dünya minerallerinde onuncu sırada yer alan bir üreticidir. Yaklaşık 60 farklı maden Türkiye'de çıkarılmakta ve işlenmektedir. Ülkenin en zengin maden yatakları arasında, Türkiye'de rezerv bakımından dünya toplamının %72'sini oluşturan, bor tuzları bulunmaktadır. CIA World Factbook'a göre, diğer doğal kaynaklar kömür, demir cevheri, bakır, krom, uranyum, antimon, cıva, altın, barit, borat, celestine (stronsiyum), zımpara (mineral), feldspat, kalker, manyezit, mermer, perlit, pomza dahil, pirit (ottaş), kil, tarıma elverişli arazi, hidroelektrik ve jeotermal enerjidir.

Çevre

9 Ağustos 1991'de, Türk Çevre Bakanlığı'nın (şu anda Çevre ve Şehircilik Bakanlığı) kurulmasıyla birlikte, Türkiye en önemli çevre sorunlarından bazılarını ele alarak önemli bir ilerleme yapmaya başlamıştır. Bu bağlamda en etkileyici gelişmeler İstanbul ve Ankara'daki hava kirliliğinin önemli miktarda azalması olmuştur. En acil ihtiyaçlar arasında su arıtma tesisleri, atık su arıtma tesisleri, katı atık yönetimi ve biyoçeşitliliğin korunmasıdır.

Bölgesel eşitsizlikler
Doğu ve Güneydoğu'da yoksulluk, düşük ekonomik üretim ve işsizlik yüksek düzeyde iken, ülkenin zenginliği, özellikle Kuzeybatı ve Batıda derişik olmaktadır. Ancak, son on yılda Türkiye'de sürekli ekonomik büyüme ile paralel olarak, Anadolu'nun bazı kısımlarında daha yüksek bir ekonomik seviyeye ulaşma başlamıştır. Bu şehirler Anadolu Kaplanları olarak bilinmektedir.

En zengin ve en yoksul NUTS-2 bölgeleri (2017 GSYİH SAGP)

Kaynak: Eurostat - ESA 95

En zengin ve en yoksul NUTS-1 bölgeleri (2017 GSYİH SAGP)

Kaynak: Eurostat - ESA 95

2006 yılı bütçesi

Maliye Bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğü'nün 2006 yılı verilerine göre Türkiye'de 19 il giderlerinden fazla gelir üreterek geri kalan bölgelerin kalkınmasına ve giderlerinin karşılanmasına destek oldular. Önceki yıllarda bu yeterlilik oranına ulaşan il sayısı 2004 ve 2005 yıllarında 13'te kalmıştı.

2014 yılı Türkiye ekonomisinin basamak düşmesi
Center for Economics and Business Research'ın Dünya Ekonomi Ligi raporu doğrultusunda 2013 yılı içerisinde dünyanın en büyük 17. ekonomisi olan Türkiye, 2014 yılsonu verileri sonucunda iki basamak düşerek Hollanda ve Suudi Arabistan'dan sonra 19. sıraya gerilemiştir.

Ayrıca bakınız
Türkiye'deki bankalar listesi
Türkiye merkezli şirketler listesi
Türkiye'de ekonomik krizler
Türkiye'de dış borç tarihi
Üretici fiyat endeksi (Türkiye)
Tüketici fiyat endeksi (Türkiye)
Türkiye'de işsizlik
Türkiye Cumhuriyeti Ticaret Bakanlığı
Türkiye'de yetiştirilen tarım ürünleri
Kırılgan beşli

Notlar

Kaynakça

OECD üyelerinin ekonomileri
Dünya Ticaret Örgütü üyelerin ekonomileri
Ülkelerine göre Avrupa ekonomisi

Türkiye ekonomisi


Jaynagar Majilpur este un oraș în India.

Vezi și
 Listă de orașe din India

Orașe din India

Jaynagar Majilpur


Chungmuro est une avenue de Séoul. C'est aussi le nom qui est parfois donné à l'industrie cinématographique sud-coréenne.

Situation
L'avenue fait  de long et de 10 à  de large et est située à Jung-gu, dans le centre de Séoul.

L'avenue est desservie par les stations Chungmuro et station Jongno 3-ga.

Étymologie
Chungmuro a été nommé d'après Chungmu, nom posthume de l'amiral coréen Yi Sun-sin. La dernière syllabe "ro" fait référence à la route en coréen.

Histoire
Depuis les , Chungmuro est connue comme l'avenue de la culture, des artistes et de l'industrie cinématographique. Dansungsa, le premier cinéma de Corée, fondé en 1907, est également situé dans le quartier, alors connu sous son nom japonais, Honmachi.

Depuis le milieu des , de nombreux studios de cinéma ont quitté Chungmuro pour le quartier de Gangnam-gu ou d'autres quartiers de Séoul, Chungmuro symbolise toujours l'industrie cinématographique sud-coréenne et continue d'être utilisé comme métonymie pour la désigner.

Références

Liens externes

Jung-gu
Cinéma sud-coréen
Voie en Corée du Sud

Chungmu-ro


Diese Liste führt wichtige Gliederungsmodelle im Bereich der Ethik auf.

Unterscheidung nach Art der Behandlung ethischer Aussagen
 Normative Ethik
 Allgemeine Ethik (Ethik i. e. S.)
 Angewandte Ethik (Bereichsethiken)
 Deskriptive Ethik
 Metaethik
 Moralismus
 Amoralismus
 Immoralismus
 Dezisionismus
 Fiktionalismus

Unterscheidung nach Art der Begründung ethischer Aussagen
 Theologische Ethik
 Jüdische Ethik
 Christliche Ethik
 Katholische Ethik (Moraltheologie)
 Protestantische Ethik
 Orthodoxe Ethik
 Islamische Ethik
 Hinduistische Ethik
 Ethik des Zoroastrismus
 Ethik des Sikhismus
 Ethik des Shintō
 Religiös-philosophische, jedoch nicht theologische Ethik
 Buddhistische Ethik
 Daoistische Ethik
 Konfuzianische Ethik
 Jainistische Ethik
 Philosophische Ethik
 Intuitionismus
 Rationalismus

Unterscheidung nach Zahl der avisierten Personen
 Individualethik und Sozialethik

Unterscheidung nach Prinzipien und Werten (allgemeine Ethik, auch normative Ethik)
 Ethik der Achtsamkeit
 Deontologische Ethik
 Ethischer Egoismus
 Erfolgsethik
 Evolutionäre Ethik
 Gesinnungsethik
 Glücksethik / Eudämonismus
 Hedonismus
 Konsenstheorie / Diskurstheorie / Dialogethik
 Konsequentialismus
 Mitleidsethik
 Pflichtethik
 Prinzipienethik
 Teleologische Ethik
 Tugendethik
 Utilitarismus
 Verantwortungsethik
 Vertragstheorie / Kontraktualismus
 Wertethik

Unterscheidung nach Anwendungsbereichen (Bereichsethiken, siehe auch Angewandte Ethik)
 Arbeitsethik
 Ärztliche Ethik
 Bildungsethik
 Bioethik
 Care-Ethik
 Computerethik
 Entscheidungsethik
 Friedensethik
 Governance-Ethik
 Generationenethik
 Hackerethik
 Informationsethik
 Institutionenethik
 Konfliktethik
 Konsumethik
 Kriegsethik
 Kulturethik
 Leistungsethik
 Medienethik
 Medizinethik
 Naturethik
 Neuroethik
 Ökologische Ethik
 Pflanzenethik
 Pflegeethik
 Politische Ethik
 Polizeiethik
 Populationsethik
 Rechtsethik
 Reproduktionsethik
 Risikoethik
 Roboterethik
 Sexualethik
 Sicherheitsethik
 Sportethik
 Technikethik
 Tierethik
 Umweltethik
 Unternehmensethik
 Verwaltungsethik
 Virtuelle Ethik
 Wirtschaftsethik
 Integrative Wirtschaftsethik
 Wissenschaftsethik
 Zukunftsethik

Ethikmodelle
!

Liste der Ethik-Modelle


Pilar Pellicer (Pilar Pellicer López, 12. veljače 1938. – 16. svibnja 2020.) meksička je glumica poznata po svojim ulogama u meksičkim filmovima i serijama, što uključuje telenovele. Također, redateljica je i producentica.

Obitelj
Pilar je kći odvjetnika Césara Pellicera Sáncheza i njegove žene Pilar López Llergo te sestra glumice Josefine Yolande Pellicer.

Njezin je stric bio političar Carlos Pellicer Cámara.

Prvi muž joj je bio James Metcalf; njihova je kći glumica Ariane Pellicer. Nakon rastave, Pilar se udala za odvjetnika Javiera Gallásteguija.

Filmografija

Važnije uloge u serijama
Honrarás a los tuyos
Muchachitas – Martha Sánchez-Zúniga de Cantú
Uragan – Ada Vargaslugo
Maćeha – Sonia
Como dice el dicho – Dalia
Mujeres asesinas – Amparo Quezada
La rosa de Guadalupe
Pobjeda ljubavi – Eva Grez
La gata – Rita Pérez de Olea

Važnije uloge u filmovima
Amor a la vuelta de la esquina
Tres mujeres en la hoguera – Mané
Siempre hay una primera vez – Isabel

Izvori

Meksički filmski redatelji
Meksički filmski producenti
Meksički filmski glumci
Meksički televizijski glumci
Meksičke glumice

Pilar Pellicer


Indenfor radiokommunikation er multiple-input and multiple-output eller MIMO en metode til at multiplicere en punkt-til-punkt radioforbindelses kapacitet ved at anvende flere senderantenner og modtagerantenner ved at anvende flervejsudbredelse.

MIMO er blevet et essentielt element af trådløs kommunikationsstandarder inklusiv IEEE 802.11n (Wi-Fi), IEEE 802.11ac (Wi-Fi), HSPA+ (3G), WiMAX (4G) og Long Term Evolution (4G). Omkring 2015 er MIMO blevet anvendt på power-line communication til 3-lednings installationer som en del af ITU G.hn standarden og HomePlug AV2 specifikationen.

Oprindeligt refererede termen "MIMO", indenfor trådløs kommunikation, til den hovedsagelig teoretiske anvendelse af flere antenner ved senderen og modtageren. Den moderne brug af "MIMO" refererer specifikt til praktiske teknikker til at sende og modtage flere end et datasignal med den samme radiokanals frekvensinterval samtidig via flervejsudbredelse.

MIMO er fundamental forskellig fra smarte antenneteknikker udviklet til at forbedre ydelsen af et enkelt datasignal, såsom beamforming og diversitet.

Teknisk
MIMO anvender flere senderantenner fødet af software definerede radiosendere - og modtagerantenner som føder software definerede radiomodtagere - begge radiosystemer er styret af løbende selvkalibrerende MIMO-firmware. Formålet med MIMO-systemet er at anvende flervejsudbredelse i så stor en udstrækning som muligt.

Der er brug for tovejskommunikation, for at MIMO-systemet kan udveksle information, som resulterer i rekalibrering, så hver ende skal have både have sende og modtage faciliteter.

Ændringer i omgivelserne, såsom flytning af radioantenner (fx en bærbar computer med et trådløst netkort med MIMO), folk som bevæger sig, inventar som flyttes - er alle begivenheder, som gør at MIMO-forbindelsen skal rekalibrere sig selv.

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger

 GEDOMIS (GEneric hardware DemOnstrator for MIMO Systems)
 NIST UWB-MIMO Channel Propagation Measurements in the 2–8 GHz Spectrum
 Links to suggested readings in MIMO - WCSP Group — University of South Florida (USF)
 Introduction to Wireless MIMO - Theory and Applications
 Introduction to Orthogonal Frequency Division Multiplexing (covers OFDM and MIMO radio configurations)

IEEE 802
Informationsteori
Radioteknik

MIMO


The Dewan Rakyat (English: 'House of Representatives'; ) is the lower house of the bicameral Parliament, the federal legislature of Malaysia. The chamber and its powers are established by Article 44 of the Constitution of Malaysia. The Dewan Rakyat sits in the Houses of Parliament in Kuala Lumpur, along with the Dewan Negara, the upper house.

The Dewan Rakyat is a directly elected body consisting of 222 members known as Members of Parliament (MPs). Members are elected by first-past-the-post voting with one member from each federal constituency. Members hold their seats until the Dewan Rakyat is dissolved, the term of which is constitutionally limited to five years after an election. The number of seats each state or territory is entitled to is fixed by Article 46 of the Constitution.

While the concurrence of both chambers of Parliament is normally necessary for legislation to be enacted, the Dewan Rakyat holds significantly more power in practice; the Dewan Negara very rarely rejects bills that have been passed by the Dewan Rakyat and the Dewan Rakyat can bypass the Dewan Negara if it refuses to pass a specific law twice, with at least one year in between. The Cabinet is solely responsible to the Dewan Rakyat, and the prime minister only has to maintain the support of the lower house.

History
The history of the Dewan Rakyat can be traced back during the Federal Legislative Council era. At that time, 52 out of the 100-member council were elected directly by the people using first-past-the-post system, returning one representatives from each constituencies. The council was dissolved in 1959, a year ahead of its expiration term to pave the way for a new election for the new Dewan Rakyat, which was to be the lower house of the Parliament of Malaysia.

The voting system was retained from the previous election, and has since taken place in the subsequent elections post-independence. The number of seats increased to 104, abolishing the nominated seats in favour of elected members. The ruling Alliance returned as the Government with a majority of 44 seats. Tunku Abdul Rahman reelected as the Prime Minister, while the new Parliament convened on 2 September 1959.

After the formation of Malaysia, a special autonomy status allowing representatives from Sabah, Sarawak and Singapore to be elected indirectly by the state assemblies. Therefore, in 1964 elections, only 65% of the total seats were contested. The Alliance retained its position with a higher margin.

The 1969 elections marked the first time Alliance failed to win a supermajority and majority popular vote. The racial unrests resulted in the Parliament being suspended until 1971. Upon the reopening of the Parliament, the Alliance returned with a supermajority government after Bornean local parties, PAS and GERAKAN joined the coalition, later to be known as Barisan Nasional.

Membership
Members are referred to as "Members of Parliament" ("MPs") or "" () in Malay. The term of office is as long as the member wins in the elections.

A member of the Dewan Rakyat must be at least 18 years of age, which was lowered from 21 when the Dewan Rakyat passed the Bill to amend Article 47 of the Federal Constitution in 2019, and must not concurrently be a member of the Dewan Negara. The presiding officer of the Dewan Rakyat is the Speaker, who is elected at the beginning of each Parliament or after the vacation of the post, by the MPs. Two Deputy Speakers are also elected, and one of them sits in place of the Speaker when he is absent. The Dewan Rakyat machinery is supervised by the Clerk of the House who is appointed by the King; he may only be removed from office through the manner prescribed for judges or by mandatory retirement at age 60.

As of the 2018 general election, the Dewan Rakyat has 222 elected members. Members are elected from federal constituencies drawn by the Election Commission. Constituency boundaries are redrawn every ten years based on the latest census.

Each Dewan Rakyat lasts for a maximum of five years, after which a general election must be called. In the general election, voters select a candidate to represent their constituency in the Dewan Rakyat. The first-past-the-post voting system is used; the candidate who gains the most votes wins the seat.

Before a general election can be called, the King must first dissolve Parliament on the advice of the Prime Minister. According to the Constitution, the Yang di-Pertuan Agong has the right at his own discretion to either grant or withhold consent to dissolve the parliament.

Powers and procedure
Parliament is the legislative branch of the federal government and is responsible for passing, amending and repealing primary legislation. These are known as Acts of Parliament.

Members of Parliament possess parliamentary privilege and are permitted to speak on any subject without fear of censure outside Parliament; the only body that can censure an MP is the House Committee of Privileges. Immunity is effective from the moment a member of Parliament is sworn in, and only applies when that member has the floor; it does not apply to statements made outside the House. An exception is made by the Sedition Act passed by Parliament in the wake of the 13 May racial riots in 1969. Under the Act, all public discussion of repealing certain Articles of the Constitution dealing with Bumiputra privileges such as Article 153 is illegal. This prohibition is extended to all members of both houses of Parliament. Members of Parliament are also forbidden from criticising the King and judges.

The executive government, comprising the Prime Minister and his Cabinet, is usually drawn from members of Parliament; most of its members are typically members of the Dewan Rakyat. After a general election or the resignation or death of a Prime Minister, the King selects the Prime Minister, who is the head of government but constitutionally subordinate to him, from the Dewan Rakyat. In practice, this is usually the leader of the largest party in Parliament. The Prime Minister then submits a list containing the names of members of his Cabinet, who will then be appointed as Ministers by the King. Members of the Cabinet must also be members of Parliament. If the Prime Minister loses the confidence of the Dewan Rakyat, whether by losing a no-confidence vote or failing to pass a budget, he must either advise the King to dissolve Parliament and hold a general election or submit his resignation to the King. The King has the discretion to grant or withhold consent to the dissolution. If consent is withheld, the government must resign and the King would appoint a new Prime Minister that has the support of the majority of members of Parliament. The Cabinet formulates government policy and drafts bills, meeting in private. Its members must accept "collective responsibility" for the decisions the Cabinet makes, even if some members disagree with it; if they do not wish to be held responsible for Cabinet decisions, they must resign. Although the Constitution makes no provision for it, there is also a Deputy Prime Minister, who is the de facto successor of the Prime Minister should he die or be otherwise incapacitated.

A proposed act of law begins its life when a particular government minister or ministry prepares a first draft with the assistance of the Attorney-General's Department. The draft, known as a bill, is then discussed by the Cabinet. If it is agreed to submit it to Parliament, the bill is distributed to all MPs. It then goes through three readings before the Dewan Rakyat. The first reading is where the minister or his deputy submits it to Parliament. At the second reading, the bill is discussed and debated by MPs. At the third reading, the minister or his deputy formally submit it to a vote for approval. A simple majority is usually required to pass the bill, but in certain cases, such as amendments to the constitution, a two-thirds majority is required. Should the bill pass, it is sent to the Dewan Negara, where the three readings are carried out again. The Dewan Negara may choose not to pass the bill, but this only delays its passage by a month, or in some cases, a year; once this period expires, the bill is considered to have been passed by the house.

If the bill passes, it is presented to the Yang di-Pertuan Agong who has 30 days to consider the bill. Should he disagree with it, he returns it to Parliament with a list of suggested amendments. Parliament must then reconsider the bill and its proposed amendments and return it to the King within 30 days if they pass it again. The King then has another 30 days to give the royal assent; otherwise, it passes into law. The law does not take effect until it is published in the Government Gazette.

The government attempts to maintain top secrecy regarding bills debated; MPs generally receive copies of bills only a few days before they are debated, and newspapers are rarely provided with copies of the bills before they are debated. In some cases, such as a 1968 amendment to the Constitution, an MP may be presented with a bill to be debated on the same day it is tabled, and all three readings may be carried out that day itself. In rare circumstances, the government may release a White paper containing particular proposals that will eventually be incorporated into a bill; this has been done for legislation such as the Universities and University Colleges Act.

Although the process above assumes only the government can propose bills, there also exists a process for private member's bills. However, unlike most other legislatures following the Westminster system, few members of Parliament actually introduce bills. To present a private member's bill, the member in question must seek the leave of the House in question to debate the bill before it is moved. Originally, it was allowed to debate the bill in the process of seeking leave, but this process was discontinued by an amendment to the Standing Orders of the Dewan Rakyat. It is also possible for members of the Dewan Negara to initiate bills; however, only cabinet ministers are permitted to move finance-related bills, which must be tabled in the Dewan Rakyat.

It is often alleged that legislation proposed by the opposition parties, which must naturally be in the form of a private member's bill, is not seriously considered by Parliament. Some have gone as far as to claim that the rights of members of Parliament to debate proposed bills have been severely curtailed by incidents such as an amendment of the Standing Orders that permitted the Speaker to amend written copies of MPs' speeches before they were made. Nevertheless, it is admitted by some of these critics that "government officials often face sharp questioning in Parliament, although this is not always reported in detail in the press."

Special Chamber

In 2016, Speaker Pandikar Amin Mulia introduced a Special Chamber of the Dewan Rakyat which holds proceedings separately from the main house, to "allow matters of national importance or urgency to be discussed without interrupting the normal proceedings of the Lower House." Government and opposition leaders both welcomed the move, with Minister in the Prime Minister's Department Azalina Othman Said, Democratic Action Party whip Anthony Loke, and People's Justice Party whip Johari Abdul issuing favourable statements to the press. Amendments to the Standing Orders of the Dewan Rakyat in April 2016 established the Special Chamber to host debates on "any matter of administration for which the government is responsible" or "a defined matter of urgent public importance".

Liew Chin Tong, at the time an opposition Member of Parliament, claimed he had lobbied Pandikar to institute the Special Chamber, which he has said takes inspiration from both the Australian and British parliaments. Liew has proposed expanding the remit of the Special Chamber: "A full-fledged second chamber should take away all constituency-specific issues off the main chamber and move them to the second chamber so that the main chamber focuses only on the most important things." When he and Pandikar spoke at a panel on parliamentary reform in 2021, Liew also proposed expanding the amount of time allotted for Special Chamber debates: "Currently, only two speeches of seven and a half minutes each by backbenchers or opposition MPs with replies from government of equal time are permitted, amounting to only 30 minutes each day."

In 2023, after being elected Speaker of the Dewan Rakyat, Johari announced that the Special Chamber would double the number of motions permitted per session from two to four. He also announced that opposition and government backbencher MPs would be allowed to preside over the Special Chamber, instead of limiting the chair to just the Speaker and Deputy Speakers.

Current composition

Members per state and federal territory

Notes and references

Parliament of Malaysia
Malaysia
1959 establishments in Malaya
Organisations based in Kuala Lumpur

Dewan Rakyat


المفضلة الاجتماعية  مواقع تقدم خدمة تخزين عناوين مواقع الإنترنت مع إضافة وسوم لوصف محتوى الموقع المخزن مما يجعلها متاحة لأي فرد من أي مكان وباستخدام أي جهاز. تقوم على مشاركة مجتمع المستفيدين في المصادر المفضلة لدى كل منهم، فمثلا يعد موقع Delicious الذي ظهر في عام 2003م أول موقع يقدم تطبيقات وصف المحتوى، ومن خلاله يمكن للمشتركين في الموقع
حفظ أي موقع أو صفحة على الإنترنت ووضع الكلمات المفتاحية التي تصف الموقع، وبحفظ هذا الموقع في Delicious يصبِح لدى كل عضو في هذه الخدمات قائمة من الروابط لمواقع ولمحتويات مفضلة لديه، محفوظة ومفهرسة عن طريق عملية التوسيم Tagging ويمكن للعضو أن يجعل قائمته مُشاعة بين كل الأعضاء المسجلين في نفس الخدمة، ويحق له أيضاً قصرها على نفسه فقط، دون أن يطلع عليها أحد>

كما يمكن لكافة المشتركين في الموقع التعرف على ما يضيفه الأعضاء الآخرين من روابط لمفضلاتهم، وهكذا تصبح هذه الخدمة
عبارة عن شبكة تفاعلية واجتماعية، يتم فيها تبادل مشترك للمفضلات الفردية المفهرسة إلى مجالات مختلفة. من أشهر خدمات المفضلة الاجتماعية موقع ديليشوز del.icio.us لتخزين وتنظيم الروابط، وموقع diigo،وموقع bookmarks من قوقل. في نظام المفضلة الاجتماعي، يمكن للمستخدمين حفظ الروابط لصفحات الإنترنت التي يرغبون تذكرها أو مشاركتها أو تذكرها ومشاركتها في نفس الوقت.  وعادة ما تكون هذه العناوين عامة، ولكن يمكنها حفظها بشكل خاص والسماح بمشاركتها مع أشخاص خاصين معينين أ وجموعات معينة، ومشاركة ذلك فقط داخل شبكات معينة، كما يمكن مشاركة الملفات على الصعيد الشخصي والعام معاً. كما يمكن للأشخاص المصرح لهم بعرض مفضلتهم في أي وقت، من خلال الفئة أو السمات، أو عن طريق أحد محركات البحث.

معظم خدمات المفضلة الاجتماعية تشجع المستخدمين على تنظيم المفضلة ب السمات الغير رسمية بدلا من استخدام المستعرض التقليدي القائم على نظم المجلدات، على الرغم من بعض مزايا الخدمات كالفئات /المجلدات أو مجموعة من المجلدات والسمات. كما أنها تتيح عرض العناوين المرتبطة بالسمات المختارة، وتتضمن معلومات حول عدد المستخدمين الذين أضافوا تلك العلامات لديهم. بعض خدمات قوائم المفضلة تقوم أيضاً باستنتاج الاستدلالات للعلاقات بين السمات لإنشاء مجموعات من السمات أو العلامات.

العديد من خدمات قوائم المفضلة الاجتماعية تقدم ما يسمى بتغذية الويب لقوائم المفضلة، بما في ذلك القوائم التي تنظمها السمات. هذا يتيح للمشتركين ليكونوا مدركين للعلامات الجديدة عندما يتم حفظها ومشاركتها، الموسومة من قبل المستخدمين الآخرين. وهذه الخدمات قد كبرت واكتملت وأصبحت أكثر شعبية، وقداضافوا ميزات اضافية لها مثل التقييم والتعليقات على المواقع المفضلة، والقدرة على استيراد وتصدير المواقع المفضلة من المتصفحات، وإرسالها عبر البريد الإلكتروني، أو كحاشية على شبكة الإنترنت، ومجموعات أو مزايا شبكية اجتماعية أخرى

تاريخها
مفهوم مشاركة المواقع المفضلة على الإنترنت يعود إلى نيسان / أبريل 1996 مع بدء itList،  المزايا التي شملت قوائم المفضلة للقطاعين العام والخاص. في غضون السنوات الثلاث المقبلة، خدمات المفضلة عبر الإنترنت أصبحت قادرة على المنافسة، مع المشروع المدعوم من قبل شركات مثل Backflip،Blink، clip2، ClickMarks، HotLinks، وغيرهم ممن دخل السوق. أنها توفر المجلدات لتنظيم قوائم المفضلة وبعض الخدمات التلقائية التي تقوم بترتيب تلك المفضلة في مجلدات (بدرجات متفاوتة من الدقة). Blink يشمل على متصفح ذو أزرار لحفظ المواقع المفضلة ؛  Backflip يسمح للمستخدمين بارسال المواقع المفضلة الخاصة بهم للآخرين بالبريد الإلكتروني، وتعرض "Backflip لهذه الصفحة أزرار على المواقع الشريكة. الافتقار إلى نماذج الإيرادات الفعالة، فهذا الجيل الجديد من شركات قوائم المفضلة قد فشل فكان كالفقاعة سرعان ما انفجرت—backflip أغلقت، استشهادا ب"المشاكل الاقتصادية في بداية القرن الأول. في عام 2005، مؤسس Blink قال "لا اعتقد انه ان كنا مبكرين جدا 'أو أننا وصلنا مصرعنا عندما انفجرت الفقاعة. وأعتقد أن الجميع نزل لتصميم المنتجات، وإلى بعض الاختلافات الطفيفة جدا في النهج المتخذ.

تأسست في عام 2003، ديليشس (ثم دعي ب del.icio.us) التعليم المبتكر، ومن ثم صاغ مصطلح المفضلة الاجتماعية. في عام 2004، كما بدأت Delicious للإقلاع، Furl و Simpy أفرج عنهم، جنبا إلى جنب مع Citeulike وConnotea (التي تسمى أحيانا خدمات الفهرسة الاجتماعية) ونظام التوصية المتعلق بها Stumbleupon. في عام 2006 ،Ma.gnolia,Blur Dot } (التي سميت لاحقا لFaves)و Diigo التي دخلت مجال قوائم المفضلة وConnectbeam التي شملت قوائم المفضلة الاجتماعية وخدمات تعليم تستهدف الشركات والمؤسسات. في عام 2007، آي بي إم أصدرت المنتج الخاص بهم المعروف باسم (Lotus Connections).

مواقع مثل Digg ,reddit,و Newsvine تقدم نظام شبيه لمنظات الأخبار الاجتماعية.

مميزات المفضلة الاجتماعية
فيما يتعلق بإنشاء محرك بحث عالي الجودة، فإن نظام المفضلة الاجتماعي له ميزات عديدة عبر موقع المصادر التلقائية الأصلية وبرامج والتصنيف، مثل محرك البحث العنكبوتي. الجميع نحصل عيه حسب التصنيف على أساس مصادر الإنترنت (مثل المواقع على شبكة الإنترنت) هي التي قام بها الناس، الذين يفهمون محتويات المصدر، بدلا من البرمجيات، والتي يحاولون بذلك تحديد معاني المصادر خوارزمياً.  أيضا، يمكن أن يجد الناس صفحات الإنترنت للمفضلة التي لم تتم فهرستها وملاحظتها من قبل الشبكة العنكبوتية. وبالإضافة إلى ذلك، يمكن لنظام المفضلة الاجتماعية ترتيب المصادر على أساس عدد المرات التي قام بها المستخدمين بوضع علامة على مفضلة ما، الأمر الذي قد يكون أكثر فائدة مترية للمستخدم النهائي من الأنظمة التي ترتيب المصادر فيها يعتمد على عدد من الروابط الخارجية التي تشير إليها.

بالنسبة للمستخدمين، المفضلة الاجتماعية يمكن أن تكون مفيدة باعتبارها وسيلة للوصول إلى مجموعة موحدة من المفضلات لأجهزة كمبيوتر مختلفة، وتنظيم عدد كبير من المواقع المفضلة، ومشاركتها مع جهات الاتصال. وقد وجدت المكتبات الخاصة بالمفضلة الاجتماعية لتكون مفيدة باعتبارها وسيلة سهلة لتقديم قوائم روابط مواقع مفيدة لروادها.

مساوئ المفضلة الاجتماعية
من وجهة نظر بيانات البحث، هناك عيب أو مآخذ لبعض الأنظمة القائمة :فلا توجد مجموعة من المصطلحات القياسية (مثل: فولكسونومي بدلا من لغة خاضعة للرقابة والسيطرة على المفردات) ،لايوجدأي معيار لهيكلة هذه السمات (على سبيل المثال، المفرد ضد الجمع، ورأس المال)، قد يكون هناك سمات مفقودة بسبب الأخطاء الإملائية، والسمات التي يمكن أن يكون لها أكثر من معنى، والسمات قد تكون غير واضحة بسبب وجود المرادف / والتضاد لها قد يسبب تضارب في أسماء السمات، والسمات الغيرتقليدية والخاصة من قبل بعض المستخدمين، وعدم وجود آلية للمستخدمين للإشارة إلى العلاقات الهرمية بين السمات (على سبيل المثال، قد يوصف موقع على انه جبن مثلاً أو جبنة شيدر على حد سواء، مع عدم وجود آلية التي قد تشير إلى أن شيدر هو نوع أو شبه فرع من الجبن).

ديناميكيات النظام الصعبة

على الرغم من هذه العيوب، فإن نموذج بسيط من المفردات المشتركة تظهر في نظام المفضلة الاجتماعية. السمات التعاونية تعرض شكل من أشكال النظم المعقدة (أو التنظيم الذاتي) ديناميكياً. رغم عدم وجود رقابة مركزية للمفردات لتقييد تصرفات المستخدمين الفرديين، فإن توزيع وتقسيم السمات التي تصف المصادر المختلفة المبينة مع تقارب مرور الوقت من أجل تحقيق قانون مستقر لتوزيع الطاقة.  عندما تشكَل مثل هذه التقسيمات المستقرة، يمكن استخراج مفردات بسيطة من خلال دراسة العلاقات بين السمات المختلفة.

رسائل الدعاية والفساد

المفضلة الاجتماعية يمكن أيضا أن تكون عرضة للفساد والتواطؤ. نظرا لشعبيته، بعض المستخدمين قد بدأت النظر فيه كأداة لاستخدامها جنبا إلى جنب مع محرك البحث الأمثل لجعل الموقع أكثر وضوحا ووصولاً. في أكثر الأحيان صفحة على شبكة الإنترنت قد تكون موسومة ومحفوظة، ويكون لديهاأفضل فرصة للعثور عليها. مرسلي الدعايات بدأو بتعليم ووتوسيم نفس صفحات الإنترنت عدة مرات أو توسيم كل صفحة من موقع على شبكة الإنترنت باستخدام الكثير من السمات الشائعة، والتي تلزم المطورين باستمرار بتعديل نظام الضمان الأمني للتغلب على التجاوزات والانتهاكات.

انظر أيضاً
 ويب دلالي
 الشبكات الاجتماعية

المراجع

تعاون
تعهيد جماعي
فولكسونومي
معالجة المعلومات الاجتماعية
ويب 2.0

مفضلة اجتماعية


Knjiga o ljekovitu bilju (Liber de simplicibus), hrvatski botanički rječnik. Prvi je u hrvatskoj sredini višejezični, terminološki i slikovni rječnik s hrvatskim nazivljem. Sastavio ga je talijanski liječnik Niccolò Roccabonella  (1386.  1459.). Rječnik je izvrsno likovno opremljen. Roccabonella je upisao nazive ljekovitoga bilja na arapskom, grčkom, latinskom, hrvatskom i njemačkom jeziku. Hrvatska građa je na čakavskom narječju i unio ju je dok je sredinom 15. stoljeća boravio u Zadru. Djelo je ostalo neobjavljeno.

Izvori

Hrvatski rječnici
Botanika

Knjiga o ljekovitu bilju


The current eight-star flag of Venezuela was introduced in 2006. The basic design includes a horizontal tricolour of yellow, blue, and red, dating to the original flag introduced in 1811, in the Venezuelan War of Independence.

Further modifications have involved including a set of stars, multiple changes to the placement and number of stars and inclusion of an optional coat of arms at the upper-left corner.

Original flag

The flag is essentially the one designed by Francisco de Miranda for his unsuccessful 1806 expedition to liberate Venezuela and later adopted by the National Congress of 1811. It consisted of three equal horizontal stripes of yellow, blue and red. Miranda's flag is also the inspiration for the flags of Colombia and Ecuador. The flag of the short-lived Republic of Spanish Haiti was also based on Miranda's tricolore and resembles the current Venezuelan flag. This original design was first flown on 12 March 1806, at Jacmel, Haiti, as Miranda's expedition prepared to make the final leg of its voyage to Venezuela. The flag was first flown over Venezuelan soil at La Vela de Coro, on 3 August. Until 3 August 2006, Flag Day was celebrated in Venezuela on 12 March. Since 2006 it has been celebrated on 3 August.

Miranda gave at least two sources of inspiration for his flag. In a letter written to Count Semyon Vorontsov in 1792, Miranda stated that the colours were based on a theory of primary colours given to him by the German writer and philosopher Johann Wolfgang von Goethe. Miranda described a late-night conversation he had with Goethe at a party in Weimar during the winter of 1785. Fascinated with Miranda's account of his exploits in the United States Revolutionary War and his travels throughout the Americas and Europe, Goethe told him that, "Your destiny is to create in your land a place where primary colours are not distorted." He proceeded to clarify what he meant by this:

"First he explained to me the way the iris transforms light into the three primary colours […] then he proved to me why yellow is the warmest, noble and closest to [white] light; why blue is that mix of excitement and serenity, a distance that evokes shadows; and why red is the exaltation of yellow and blue, the synthesis, the vanishing of light into shadow.

 It is not that the world is made of yellows, blues, and reds; it is that in this manner, as if in an infinite combination of these three colours, we human beings see it. […] A country starts out from a name and a flag, and it then becomes them, just as a man fulfills his destiny."

After Miranda later designed his flag based on this conversation, he happily recalled seeing a fresco by Lazzaro Tavarone in the Palazzo Belimbau in Genoa that depicted Christopher Columbus unfurling a similar-coloured flag in Veragua during his fourth voyage.

In his military diary, Miranda gave another source of inspiration: the yellow, blue and red standard of the Burgers' Guard (Bürgerwache) of Hamburg, which he also saw during his travels in Germany. The idea of the flag is documented in his 1801 plan for an army to liberate Spanish America, which he submitted unsuccessfully to the British cabinet. In it  Miranda requested the materials for "ten flags, whose colours shall be red, yellow and blue, in three zones."

The symbolism traditionally ascribed to the colours is that the yellow band stands for the wealth of the land, the red for courage, and the blue for the independence from Spain, or "golden" America separated from bloody Spain by the deep blue sea.

Colours and symbolism
According to the current interpretation, the colours signify:

19th-century changes
During the first half of the 19th century, seven stars were added to the flag to represent the seven signatories to the Venezuelan declaration of independence, being the provinces of Caracas, Cumaná, Barcelona, Barinas, Margarita, Mérida, and Trujillo.

After the Guayana campaign, Simón Bolívar added the eighth star to the national flag (the so-called Flag of Angostura) in the representation of the newly freed province. Bolívar issued the following decree:
 Simón Bolívar. Supreme Leader of the Republic and Captain-in-chief of the Armies of Venezuela and Nueva Granada. Since the number of provinces that compose the Republic of Venezuela has increased with the number of stars on that the Venezuelan national flag has one more star as a symbol of the province of Guayana, in this way, from now on there will be eight stars on the flag. Signed by me, and stamped with the country's official stamp in the government palace in the city of Angostura, 20 November 1817. Simón Bolívar.

1954 changes

The Law of the National Flag, Coat of Arms and Anthem added the Coat of arms to the flag on February 19, 1954. The coat of arms was not incorporated into the Civil or Maritime Flag, which is intended for non-governmental purposes, such as civilian use, merchant craft, and international sports competition.

Several opposition groups and Venezuelan exiles opposing the current government use the tricolor flag with seven stars adopted in 1954.

2006 changes

In 2006 the President of Venezuela Hugo Chávez announced plans to add an eighth star to the flag of Venezuela to bring about a much-belated fulfillment to Bolívar's 1817 decree. The eighth star represents the Guayana Province, one of the Provinces of Venezuela at the time of the declaration of independence. The Coat of Arms was also changed to a white horse galloping left instead of cantering to the right, a bow and arrow, and a machete. Although the new flag was approved by the Venezuelan government, opposition spokesperson Óscar Pérez stated that they would not use the new flag.

The new flag change is controversial for another reason, being that the eighth star represents two-thirds of modern-day Guyana, a country that Venezuela has ongoing tensions with over a border dispute of the entire region west of the Essequibo River, which was ruled in Guyana's favour by an international tribunal.

Customs and regulations

As with most other national flags, the Venezuelan flag should be flown every day by the legally registered public institutions from 7 a.m. until 6 p.m. Private institutions, businesses, and citizens should fly the flag on national holidays or on days determined by the National Executive. Institutions which should fly the flag by obligation are:

The Federal Legislative Palace, when the National Assembly is in session and buildings in which a legislative council is being held,
Public national, state and municipal offices on national holidays and other days determined by special resolution of the relevant authorities,
Embassies, legations, consulates, and other national agencies abroad, on national holidays or when required by the protocol of the host nation,
Miraflores Palace, the residence and office building of the President of the Bolivarian Republic of Venezuela, daily,
Buildings of the Armed Forces, fortresses and other military buildings, as determined by the law and pertinent regulations,
Venezuelan merchant ships, using the civil ensign, since they operate in a civil capacity.

There is currently no regulation as to the dimensions of the flag, its use inside private or public institutions or by the public in general, its form and protocol. The conventions that currently exist have been freely determined. Nevertheless, educational institutions currently follow a protocol modeled on the regulations issued for the armed forces for use in raising the flag on special days.

Out of respect for the flag, popular culture holds that upon raising the flag, the national anthem should be played and all civilians present should stand still, straight, with closed hands at the sides and without any headgear, while military and police personnel out of formation must salute.

Folding the flag
Although there is no official regulation on the manner in which the flag should be folded, there is, as in other countries, a procedure with widespread acceptance in schools, scout groups, and military institutions. Its origins are not known, but there are several possibilities, such as the adoption of the custom from other South American nations, in which this singular way of folding a flag originated. In the Venezuelan case, there are two ways of folding the flag depending on whether it is a civil or state flag.

For the state flag, the flag is lowered and taken to the place where it will be folded. It is then held at all four corners by at least two people. The red stripe is folded over the blue and then the yellow over the red so that the yellow stripe and the national arms are on top and the blue stripe with stars on the bottom. The flag is then folded under in a triangular manner from the fly to the hoist such that at the end the remaining material is tucked into the last fold and the resulting triangle is all yellow with the national arms.
For the civil flag, the flag is also lowered in the same manner as above but the yellow stripe is folded first over the blue one, then the red one over the yellow stripe, with the blue stripe and stars facing down. The flag is then folded over in a triangular manner so that the resulting triangle is only blue with stars.

Flag anthem
The flag has its own anthem, which was composed in 1889 with music by Francisco Araldi and lyrics by Zolessi Geronimo, which reads:

Student oath to the flag
Similarly, a Flag Oath has also been written for students to be said on 3 August, which is as follows:

This is followed by the following pledge for those in schools:

Versions of this oath and pledge are used for the National Armed Forces of the Bolivarian Republic of Venezuela and the Policia Nacional Bolivariana, but in this case, only the pledge is used during graduation and passing out parades.

See also
List of flags of Venezuela
Flag of Gran Colombia

References

External links

 Venezuela Historical flag
 Ley de Bandera, Escudo, e Himno Nacionales – Law of the National Flag, Coat of Arms and Anthem.
 BBC Report on change of flag

National symbols of Venezuela

Venezuela
Venzuela
Venezuela

Flag of Venezuela


St. Lamberti ist die Pfarrkirche der gleichnamigen römisch-katholischen Gemeinde im münsterländischen Coesfeld. Sie steht unmittelbar am Marktplatz der Stadt.

Baugeschichte

Die nach dem heiligen Lambert benannte Kirche ist wie die nur wenig jüngere Jakobikirche eine der beiden alten Innenstadtpfarrkirchen Coesfelds. Sie wurde noch von Ludgerus, dem ersten Bischof von Münster, als Holzkirche gebaut. Die ältesten erhaltenen Teile sind Mittelschiffpfeiler der staufischen Hallenkirche im gebundenen System aus dem 13. Jahrhundert. Ihr war eine Doppelturmfassade samt Vorhalle vorgelagert. Zwei steinerne Vorgängerbauten konnten archäologisch nachgewiesen werden. In zwei kurz aufeinander folgenden Bauabschnitten erweiterte der in Coesfeld ansässige Baumeister Henric de Suer den Bau. 1473 ließ er den zweijochigen Chor mit Nebenapsiden errichten, dann erneuerte er die Seitenschiffe und das Gewölbe des Mittelschiffes unter Verlust der gebundenen Ordnung. Die noch bestehende Hallenkirche ist somit größtenteils als sein Werk anzusehen. Bauunterhaltungsmängel auf Grund der Verarmung Coesfelds durch kriegerische Handlungen ließen bereits 1635 den südlichen Turm einem Novembersturm zum Opfer fallen. Der nördliche sank – ebenfalls durch einen Novembersturm verursacht – 1681 in sich zusammen. Erst im folgenden Frühjahr konnten die Glocken, deren hölzernes Gerüst innerhalb der Ruine dem Sturm standgehalten hatte, geborgen und die Trümmer beseitigt werden. Somit besitzt die Lambertikirche heute das älteste zusammenhängende Geläut Westfalens. Der Bau des neuen Turmes, ein Werk von Gottfried Laurenz Pictorius, begann 1686 und zog sich bis 1703 hin. Es besteht eine Ähnlichkeit mit dem zur gleichen Zeit errichteten Turm der Jesuitenkirche. Erst der Bombenkrieg im Zweiten Weltkrieg, den die Lambertikirche im Unterschied zur Stadt Coesfeld vergleichsweise weniger zerstört überstand, fügte dem Bau dennoch einige schwere Schäden zu. Die Sakristei erhielt einen Bombenvolltreffer, das Südseitenschiffgewölbe stürzte ein. Die Maßwerke der Fenster waren herausgebrochen. Bis 1953 waren diese Schäden behoben.

Außenbau

Das Langhaus ist bis zur Traufhöhe in Baumberger Sandstein ausgeführt, die mit Lisenen und Spitzbögen gegliederten Zwerchgiebel über den Fenstern und der Hallenchor mit den Nebenapsiden sind mit dunkelrotem Backstein gemauert. Die Hauptapsis besteht ebenfalls aus dem für die Region charakteristischen Baumberger Sandstein. Die Westseite und der 93 m hohe Turm aus im Kreuzverband gemauertem Backstein sind mit Sandsteinelementen gegliedert. Das Portal in Barockformen ist ganz aus Sandstein. Darüber thront eine Darstellung des Coesfelder Kreuzes. Die beiden Figuren in den seitlichen Rundbogennischen stellen Ludgerus und Lambertus dar und stammen aus den 1930er Jahren. Außer den Kielbögen der Strebepfeiler, die Reliefs mit den Symbolen der Evangelisten bzw. das Christusmonogramm einrahmen und von Kreuzblumen bekrönt sind, bilden lediglich zwei Epitaphe und eine (zweite) Figur des heiligen Ludgerus im Giebelfeld der Sakristei den äußeren Schmuck der Lambertikirche. Die Sakristei auf der Nordseite ist aus Backstein gemauert. Das Epitaph der Familie von Graes (1497) ist in die südwestliche Abschlusswand des Langhauses eingelassen, das Epitaph der Eheleute von Vagedes, eine reliefartige Ölbergszene des Johann Wilhelm Gröninger von 1705, befindet sich an der östlichen Wand des Chorabschlusses. Die einstige Balustrade wurde entfernt.

Ausstattung

Bedeutendstes Stück der Ausstattung von St. Lamberti ist das Coesfelder Kreuz, ein Gabelkruzifix vom Beginn des 14. Jahrhunderts. Da sich die Pfarrgemeinde im Besitz einer Kreuzreliquie befindet, die im Corpus verwahrt werden kann, stand das als "wundertätig" geltende Kreuz im Zentrum einer jahrhundertealten Wallfahrtstradition und wird noch heute von vielen Gläubigen besonders verehrt.

Die übrigen Stücke sind aus mehreren Epochen. Die hölzerne Decke der Turmhalle soll noch aus Teilen der Flachdecke des romanischen Baues bestehen. Sie ist mit ornamentaler Malerei versehen. In der Turmhalle befinden sich zwei Epitaphe, eine Kreuztragung samt Veronika-Szene und eine Kreuzabnahme/Pieta, von Gerhard Gröninger. Vier Figuren vom neogotischen Kreuzaltar zieren zusätzlich die inneren Turmwände, Karl der Große, die heilige Helena und zwei, die nicht eindeutig zugeordnet werden können, wohl Lambertus oder Ludgerus und eine bärtige Person, wahrscheinlich Paulus.

Der seinerzeit in Coesfeld ansässige Bildhauer Johann Düsseldorp schuf ab 1516 die durchweg farbig gefassten Apostelfiguren an den Pfeilern. Des Weiteren ist die überlebensgroße Figur des heiligen Christophorus über der Tür zur Sakristei von ihm. Ein wenig älter ist das bronzene Taufbecken (1504), welches in der Dortmunder Gießerei Wiedenbrock gegossen wurde. Eine niederdeutsch verfasste Inschrift nennt Reinolt Wiedenbrock und Klaes Potgeiter als Hersteller. Die gotischen Sedilien an der Südwand des Chores werden 1520 datiert. Vier Beichtstühle und die Kanzel sind Werke des Barock, letztere von Johann Rendeles. An der Nordwand des Langhauses hängen zwei ebenfalls barocke ehemalige Altargemälde, eines die Anbetung der Hirten, das andere die Auferweckung des Lazarus darstellend. Die Südwand schmücken je ein Bild der Mutter Anna, wie sie der Gottesmutter das Lesen lehrt, und eines des heiligen Josef mit dem Jesusknaben. Alle diese Werke werden Johann Veltmann zugeschrieben. Auf der Orgelbühne befindet sich noch ein Bildnis der Kreuzabnahme nach Rubens. Es stammt aus dem nahegelegenen Stift Varlar. Die einst unter der Mensa des neugotischen Hochaltars, dem Kreuzaltar von 1852, platzierte vollplastische Grablegungsszene im Nazarenerstil befindet sich jetzt im rechten Seitenschiff. Nazarenerkunst sind auch die vierzehn Kreuzwegstationen. Die beiden geschnitzten Seitenaltäre kamen 1892/93 in die Kirche, sie sind Vertreter der Wiedenbrücker Schule, wie man seit einer Untersuchung 1983 annimmt. Jüngstes Ausstattungsstück, von den nachkonziliaren liturgischen Umgestaltungen abgesehen, ist die halbrunde, auf zwei schlichten Säulen ruhende und grazil wirkende, aus den 1950er Jahren stammende und ganz im Stil der Zeit erbaute Orgelbühne samt Orgel aus gleicher Epoche.

Die ehemaligen Kreuzaltäre
Ein mittelalterlicher Kreuzaltar ist bei einem Bildersturm während der hessischen Besatzung Coesfelds zerstört worden, der Barockaltar, eine Stiftung Christoph Bernhards von Galen, blieb bis zur zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts in der Lambertikirche; eine zeitgenössische Aufrisszeichnung inklusive Preisnotizen eines neuen Kreuzaltars befindet sich im Pfarrarchiv. Diesen Altar ersetzte ein neugotisches Stück, das wiederum 1952 weichen musste. Ein schlichter Block auf zwei Säulen ruhend, das Coesfelder Kreuz bis vor das mittlere Buntglasfenster des Chores (als Hintergrund) erhoben, bildeten das letzte als Kreuzaltar zu bezeichnende Werk. Heute steht das Kreuz losgelöst vom Zelebrationsaltar im Chorhaupt. Die Ikonographien der Altäre von 1652 und 1852 weisen deutliche Parallelen auf, beide hatten eine Grablegung im Sockelbereich, beide waren mit Karl dem Großen und der heiligen Helena geschmückt. Diese vom Galenschen Altar befinden sich heute in der Großen Kreuzwegkapelle. Der Altartisch war vom Aufbau losgelöst, das Kreuz befand sich hinter einer Glastür. Der Hochaltar der Liebfrauenkirche Bocholt ist nicht der ehemalige Kreuzaltar von St. Lamberti, wie in älterer Literatur angegeben, vielmehr stammt er aus der dortigen St.-Georgs-Kirche, besitzt aber ein Kreuzigungsgemälde des Coesfelder Künstlers Hermann Veltmann in seinem Auszug, was dieses Missverständnis erklärt. Auch gibt es ein, wenn auch kleineres und weniger bekanntes Gabelkruzifix in Bocholt, welches ebenfalls als "wundertätig" bezeichnet wird und Ziel von Wallfahrten war/ist.

Orgeln

Die Orgel der St. Lambertikirche ist ein Werk des Orgelbauunternehmens Gebr. Stockmann in Werl aus dem Jahr 1956. Sie hat 46 Register verteilt auf vier Werke (drei Manualen und Pedal), mit einer elektropneumatischen Spiel- und Registertraktur (System: Kegelladen). Renovierung und Umbau wurden in den Jahren 1974 und 1988 durch die Erbauerfirma Stockmann und Fa. Sauer durchgeführt. 1998 errichtete die Firma Gebr. Stockmann einen neuen Spieltisch mit einer 128fachen Setzerkombination. Die Hauptorgel wurde im Jahr 2012 restauriert. Dabei wurde die Disposition der Orgel geringfügig geändert. Hinzugekommen ist unter anderem das Pedalregister Untersatz 32′.

 (N) = Änderung 2012
 Koppeln: II/I (auch als Sub- und Superoktavkoppel), III/I, III/II, I/P, II/P, III/P

2022 wurde eine neue Chororgel eingeweiht. Das Instrument hängt als Schwalbennest im Raum; es wurde von Fa. Orgelbau Fleiter (Nienberge) gebaut und hat 6 Pfeifenreihen, aus denen sich 23 Register generieren lassen, die auf zwei Manualwerken und Pedal spielbar sind. Die Spiel- und Registertrakturen sind elektrisch.

 Koppeln: II/I, I/P, II/P

Geläut

Im Turm hängen vier Glocken aus dem 15. Jahrhundert. Sie bilden das älteste vollständig erhaltene Geläut in Westfalen.

Bis 1942 hing im Turm noch eine etwa 5 Tonnen schwere Glocke mit dem Schlagton as0. Die Glocke mit dem Namen Christkönig  war 1928 von der Firma Petit & Gebr. Edelbrock aus Gescher gegossen worden und war ein Geschenk der Gemeinde an den damaligen Pfarrdechanten Joseph Lodde, dessen 25-jähriges Priesterjubiläum Anlass für den Guss der Glocke war. Sie war die größte und schwerste Glocke des Geläutes. Am Pfingstdienstag 1942 wurde sie abgehängt, um für Kriegszwecke eingeschmolzen zu werden.

Literatur
 Pfarrkirche St. Lamberti Coesfeld. Schnell Kunstführer Nr. 1477, Verlag Schnell&Steiner GmbH&Co, München und Zürich 1984.
 Kaplan Guido Wachtel, Steine erzählen – ein Führer durch die Lambertikirche, Pfarrgemeinde St. Lamberti Coesfeld, 2000 (PDF; 5,0 MB).

Einzelnachweise

Weblinks

  (zuletzt abgerufen am 1. Mai 2016).

Lambertikirche
Lamberti
Coesfeld St. Lamberti
Coesfeld St. Lamberti
Coesfeld St. Lamberti
Coesfeld Lamberti
Coesfeld Lamberti
Coesfeld Lamberti
Coesfeld
Coesfeld
Coesfeld
Coesfeld
Coesfeld, St. Lamberti

St. Lamberti (Coesfeld)


Mehmet Semih Sancar (7 Mart 1911 – 8 Aralık 1984) Türk asker. Türk Silahlı Kuvvetlerinin 16. Genelkurmay Başkanı.

Yaşamı
7 Mart 1911 tarihinde Erzurum'un İspir kazasına bağlı Tepecik köyünde doğdu. Anne ve babasını küçük yaşta kaybetti ve Erzurum'da bir yetimhaneye verildi. Daha sonra bir asker tarafından evlatlık alındı ve onun yanında büyüdü.

1930 yılında Kuleli Askerî Lisesinden, 1932 yılında topçu asteğmen rütbesiyle Harp Okulundan mezun oldu. 1934 yılında Topçu Sınıf Okulunu bitirdi. 1939 yılına kadar çeşitli topçu birliklerinde batarya takım komutanlığı yaptı. 1939 yılında girdiği Harp Akademisini 1942 yılında bitirerek kurmay olduktan sonra Genelkurmay karargâhında proje subaylığı, 3. Uçaksavar Alayında batarya komutanlığı, Hava Savunma Genel Komutanlığında karargâh subaylığı, 9. Kolordu Motorlu Topçu Alayında tabur komutanlığı, 3. Ordu Harekât Şubesinde kısım amirliği ve şube müdürlüğü, Kara Harp Akademisinde öğretim üyeliği ve 2. Kolordu topçu komutan yardımcılığı görevlerini yürüttü. 27 Mayıs Darbesinden sonra Gelibolu Kaymakamlığına getirildi ve kısa bir süre bu görevde kaldı.

1960 yılında tuğgeneral, 1963 yılında tümgeneral, 1966 yılında korgeneral ve 1969 yılında orgeneral rütbesine terfi etti. Tuğgeneral rütbesi ile 4. Tümen Komutanlığı, Genelkurmay Personel Başkanlığı ve Genelkurmay Harekât Başkanlığı, Tümgeneral rütbesi ile Harp Akademileri Komutan Vekilliği, 5. Kolordu Komutan Vekilliği ve Kara Kuvvetleri Harekât Kurmay Yarbaşkanlığı, Korgeneral rütbesi ile Kara Kuvvetleri Eğitim Kolordusu Komutanlığı ve 9. Kolordu Komutanlığı görevlerinde bulundu. Orgeneral rütbesinde 29 Ağustos 1969 - 29 Ağustos 1970 tarihleri arasında Jandarma Genel Komutanlığı, bu tarihten sonra 28 Ağustos 1972 tarihine kadar 2. Ordu Komutanlığı yaptı. 28 Ağustos 1972 tarihinde Kara Kuvvetleri Komutanlığına atandı.

Kıbrıs Harekâtı

20 Temmuz 1974 tarihinde başlayan Kıbrıs Harekâtı sırasında Genelkurmay Başkanıydı. Harekâtın başladığı günlerde dönemin Başbakan Yardımcısı Necmettin Erbakan'a şunları söyledi:

Mareşallik teklifi
Harekât sonrasında kendisine Başbakan Yardımcısı Necmettin Erbakan tarafından mareşal rütbesine terfi ettirilmesi teklif edildiyse de bu teklifi geri çevirdi. Gazeteci Uğur Dündar'ın Arena programında konuşan ve Kıbrıs Harekâtı sırasında Başbakan Yardımcısı olan Necmettin Erbakan, harekât sonrası dönemin Genelkurmay Başkanı Orgeneral Semih Sancar'a "mareşallik" teklif ettiklerini açıklamıştır. İlgili programda geçen konuşma şu şekildedir:

Emekliliği ve vefatı
6 Mart 1973 tarihinde atandığı Genelkurmay Başkanlığı görevinde, hükûmet tarafından bir yıl daha görev süresi uzatılarak 7 Mart 1978 tarihine kadar kaldı. Temmuz 1980 yılında Cumhurbaşkanı Vekili İhsan Sabri Çağlayangil tarafından Kontenjan Senatörü olarak Cumhuriyet Senatosu'na atandı. 12 Eylül Darbesi sonrası bu görevi sona eren Sancar geçirdiği ağır bir kalp krizi sonucu tedavi gördüğü GATA'da 8 Aralık 1984 sabahı öldü. Cebeci Askerî Şehitliğine defnedildi.

Kaynakça

1911 doğumlular
İspir doğumlular
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Topçu subaylar
TBMM İhsan Sabri Çağlayangil tarafından seçilen Cumhuriyet Senatörleri
1984 yılında ölenler
Kalp krizinden ölenler
Cebeci Askerî Şehitliği'ne defnedilenler

Semih Sancar


Smithy (également connu sous le nom de Southern Cross au Royaume-Uni et de Pacific Adventure aux États-Unis) est un film d'aventures australien sorti en 1946 basé sur la vie du pionnier de l'aviation australien Charles Kingsford Smith, pilote du Southern Cross  lors de la première traversée de l'océan Pacifique en avion en 1928.

Synopsis
Dans Smithy, l'histoire de Charles Kingsford Smith est racontée à des aviateurs australiens et américains de 1943 par un vieil officier de Kingsford Smith et un serveur qui le connaissait bien.

L'histoire racontée commence en 1917 avec la convalescence de Charles Kingsford Smith à la suite des blessures subies lors de combats sur le front occidental. Kingsford Smith est récompensé par la Croix militaire et est déterminé à faire carrière dans l'aviation. Après la guerre, Kingsford Smith se rend en Amérique et a une brève liaison avec Kay Sutton. Il épouse ensuite Mary Powell.

Le film se concentre ensuite sur la préparation de sa traversée de l'océan Pacifique à bord du Southern Cross. Charles Kingsford Smith réalise le premier vol transpacifique en 1928 avec Charles Ulm comme copilote, Harry Lyon comme navigateur et James Warner comme opérateur radio. Il devient mondialement connu.

Charles Kingsford Smith crée ensuite sa propre compagnie aérienne. Il bat un autre record en traversant le Pacifique de l'Australie aux États-Unis dans un avion monomoteur avec .

Le film se termine en 1935 avec la disparition de Charles Kingsford Smith au-dessus de l'océan indien, lors d'un vol entre Australie et l'Angleterre.

Distribution

 Ron Randell : Charles Kingsford Smith
 Muriel Steinbeck : Mary Powell
 John Tate : Charles Ulm
  : Kay Sutton
 Nan Taylor : Nan Kingsford Smith
 John Dunne : Harold Kingsford Smith
  : Capitaine Alan Hancock
  : Hubert Wilkins
  : Arthur Powell

 Edward Smith : Beau Sheil
 Alan Herbert : Tommy Pethybridge
  : Keith Anderson
  : Stringer
 G.J. Montgomery-Jackson : Warner
 Gundy Hill : Lyon
 William Morris Hughes : lui-même
  : lui-même
 John Stannage : lui-même

Fiche technique

 Titre original  : Smithy
 Réalisation :
 Scénario : John Chandler, Alec Coppel,
 Musique : Henry Krips

 Production : N. P. Pery
 Sociétés de production : Columbia Pictures
 Sociétés de distribution : Columbia Pictures
 Pays d'origine :  Australie
 Langue originale : anglais
 Durée : 119 minutes (99 minutes pour la version américaine)
 Date de sortie :
 Australie : 26 juin 1946
 Royaume-Uni et États-Unis : 25 novembre 1947

Liens externes

Film australien sorti en 1946
Film d'aventure américain
Film dramatique américain
Film biographique américain
Film biographique sur un aviateur
Film australien en noir et blanc
Film de Columbia Pictures
Film en anglais

Smithy


Panha 2091 "Toufan" iranska je nadogradnja jurišnog helikoptera Bell AH-1J International (izvozna verzija SeaCobre) kupljenog prije Islamske revolucije 1979. godine. Program remonta i nadogradnje poznat je kao projekt broj 2091 iranske tvrtke za podršku i obnovu helikoptera (poznate i kao Panha).

Dizajn
Prijavljene nadogradnje uključuju:
 nove oklopne ploče kokpita
 novu avioniku
 kameru na nosu
 novi dizajn kokpita.

Nadograđeni jurišni helikopter ima uži trup za veću fleksibilnost i naoružan je trocijevnim topom M197 20 mm tipa Gatling u kupoli A/A49E. Njegova krnja krila nose par devetnaestocijevnih bacača raketa od 70 mm.

Staklo otporno na metke štiti pilotsku kabinu i mjesto časnika za naoružanje, unutarnja avionika je obnovljena s dodatkom GPS-a i prijamnika u nosu, te radara za upozorenje pričvršćenog straga, s četiri antene koje pružaju pokrivenost od 360 stupnjeva i integriranim svim elektroničkim sustavima.

Tehnički podaci
 Posada: 2 člana
 Duljina: 16 m
 Prazna masa: 2802 kg
 Najveća masa pri polijetanju: 4530 kg
 Promjer glavnog rotora: 13 m
 Površina glavnog rotora: 132,75 m2

Performanse
 Najveća brzina: 236 km/h
 Domet: 600 km

Naoružanje
 M197 3-cijevni top od 20 mm "Gatling-style" (kapacitet streljiva od 750 metaka)
 70 mm rakete Mk 40 ili Hydra 70
 Zuni rakete od 127 mm - 8 raketa u dva lansera LAU-10D/A
 Protuavionske rakete AIM-9 Sidewinder / Misagh-2 - 1 postavljena na svaku učvršćenu točku
 Toophan ATGM - 1 dvostruki ili četverostruki lanser na svakom krilu

Izvori

Vanjske poveznice

 Tufan 2
Vojni helikopteri

Jurišni helikopteri
Iranski vojni zrakoplovi

Panha 2091


Lajumate.ro este o platformă de anunțuri online lansată de Intact Media Group în octombrie 2015, care are ca scop facilitarea procesului de vânzare-cumpărare între utilizatorii de internet din România.

Site-ul face parte din grupul media Antena TV Group, care - pe lângă programe de televiziune (Antena 1, Antena Stars, Euforia [acum Happy Channel], ZU TV), posturi de radio (Radio ZU, Romantic FM) și publicații de top (Jurnalul Național) - dezvoltă și proiecte digitale precum: a1.ro, observatornews.ro, as.ro, antenaplay.ro, jurnalul.ro, zutv.ro și altele.

Site-ul Lajumate.ro a lansat anunțuri video, fiind primul site de anunțuri din România cu această funcționalitate. De asemenea a lansat "Anunțuri pe TV", care presupune rularea anunțurilor la televizor la fiecare jumătate de oră.

Extindere
Lajumate.ro a mai introdus pe piață 4 verticale de anunțuri specifice pentru 4 nișe mari în perioada următoare lansării site-ului principal:
 HomeZZ.ro, verticala de imobiliare a trustului, a fost lansată în iulie 2016
 CarZZ.ro, verticala de auto - lansată în octombrie 2016
 JobZZ, verticala de locuri de muncă - lansată în februarie 2017
EatZZ.ro, verticala de livrare a mâncării - lansată în aprilie 2021

Legături externe

 "Antena Group a lansat încă un site de anunțuri: HomeZZ. Cu ce diferă de Lajumate.ro"
 "Lajumate.ro depășește olx.ro la numărul de anunțuri în categoria auto"
"Monica Stanescu, noul CFO, Antena Group la raport: 80 de milioane de euro, cifra de afaceri, si profit dublu de 13 milioane de euro pe grup"
"Intact lansează Jobzz.ro. Bogdan Naumovici, autorul conceptului ...ZZ, explică ideea"
"Concurent nou pentru Okazii si OLX: Intact intra in zona de anunturi cu LaJumate.ro"
"PwC director to run second-biggest media group in Romania"

Site-uri web de comerț
Fondări în 2015
Antena TV Group

Lajumate.ro