Emine Lale Oraloğlu (15 Ağustos 1924, İzmir - 15 Ocak 2007, İstanbul), Türk tiyatro ve sinema oyuncusu, film yönetmeni, profesyonel sporcu.

1950'li yıllardan itibaren Türkiye'de tiyatro ve sinema oyuncusu olarak tanındı. 1960 yılında Oraloğlu Tiyatrosu'nu kurdu ve 43 yıl  yönetti. Tiyatrosunun oyunlarını Anadolu turnelerinde sergiledi.

Sinemada oyunculuğun yanı sıra yedi senaryo yazdı, Türkiye'deki ilk film yönetmeni kadınlardan birisi olarak beş film yönetti. Alev Film adlı yapım şirketini kurdu, üç filmin yapımcılığını üstlendi. Oyunculuk ve senaryo alanlarında ödüller kazandı.

Yaşamı
28 Eylül 1924 tarihinde İzmir'de doğdu. Babası Tatar doğumlu bilim adamı ve yazar Lebib Karan'dı (1887-1964). Ailesi, o henüz bebekken İstanbul'a taşındı. 7 yaşında piyano çalmaya başladı. Dame de Sion, Şişli Terakki, Sainte-Pulchérie Fransız Lisesi, Nişantaşı Ortaokulu, Beşiktaş Atatürk Anadolu Lisesi ve Alman Lisesinde eğitim gördü ve Alman Lisesinden mezun oldu. Lise yıllarında sporla ilgilendi. Katıldığı yarışmalarda 400 metre yüzme şampiyonluğu ve Türkiye gülle atma ikinciliği elde etti.

1942 yılından itibaren on yıl İstanbul Belediye Konservatuvarı'nın piyano ve şan bölümlerinde eğitim aldı. Muhiddin Sadak'ın korosunda yedi yıl çalıştı. Bir yıl hukuk öğrenimi aldıktan sonra yükseköğrenimine İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde devam etti. İngiliz Filolojisi Bölümünden mezun oldu. Öğrenimi sırasında Fransız okullarında geçirdiği yıllarda Fransızcayı, Alman Lisesinde Almancayı, üniversite eğitimi sırasında İngilizceyi ve şan eğitimi için gittiği İtalya'da İtalyancayı öğrendi.

Üniversiteyi bitirdikten sonra iki sene bir bankada çalıştı, bir yandan da konservatuvarın şan bölümündeki eğitimine devam etti. Operaya hazırlanmak için devam ettiği tiyatro kurslarında Muhsin Ertuğrul'un dikkatini çekti. 1951 yılında açılan Küçük Sahne'de Yarış adlı piyeste rol alarak profesyonel oyunculuğa başladı. İlk evliliğini Temmuz 1951'de gazeteci Ali Oraloğlu ile yaptı. Çiftin bu evlilikten Alev (d. 1954) adını verdikleri bir kızları oldu.

Sporculuğu
Spora ilgisini liseden sonra da devam ettiren Oraloğlu, Galatasaray Kız Kürek Takımı'na girerek dört yıl kürek kaptanlığı ve kürek idareciliğini üstlendi; 1951-1957 yılları arasında  gerçekleştirilen şampiyonalarda takımıyla birlikte çeşitli dereceler aldı.

Gazeteciliği
1951-1960 yılları arasında İstanbul Ekspres, Akşam ve Yeni Sabah gazetelerinde köşe yazarlığı yaptı. 1957'de Cannes ve Venedik film festivallerine gazeteci kimliğiyle katıldı. 1950'li yıllarda Galatasaray Spor Dergisini yayımladı. Yazı ile ilişkisi yazdığı şarkı sözleri ve 1976 yılında yayımlanan Kızım adlı roman ile sürdü.

 Sinema yaşamı
Oraloğlu, Yavuz Sultan Selim Ağlıyor filmindeki rolü ile 1951'de sinema oyunculuğuna başladı. İlk filminin ardından, Yıldırım Beyazıt ve Timurlenk (1952), Kanlı Para (1953) gibi filmlerde rol alan sanatçı, Türk Film Dostları Derneğinin 1. Türk Festivali'nde En İyi Kadın Oyuncu Ödülü'ne değer görülen üç oyuncudan biri oldu. Aynı festivalde 1954'te Leylaklar Altında filmindeki rolü ile, 1955'te Sevdiğim Sendin filmindeki rolü ile En Başarılı Artist Ödülü kazandı. 1953'te Yıldız Mecmuası okuyucuları arasında yapılan ankette "Yılın En Beğenilen Karakter Artisti" seçildi.

1951-1960 arasında 35 filmde başrol oynayan sanatçı, sinemada oyunculuk dışında senaryo yazarlığı ve yönetmenlik de yaptı. 1954 yılında, o sırada henüz dört aylık olan kızının adını verdiği bir film stüdyosu kurdu. Senaryosunu da kendisinin yazdığı ve başrolü üstlendiği Sevdiğim Sendin adlı film, stüdyonun ilk filmidir.

Edmund Morris'in Tahta Çanaklar adlı oyununu Halit Refiğ ile birlikte Kırık Çanaklar adıyla sinemaya uyarladı ve 1961 yapımı bu filmde Sebahat rolünü canlandırdı. Oraloğlu bu rolü ile Türk Filmleri Yarışması'nda En İyi Kadın Oyuncu Ödülü'ne değer görüldü. Film, 11. Berlin Film Festivali'nde yarışma için seçildi.

Lale Oraloğlu'nun kızı Alev Oraloğlu da sinema sanatçısı olmuş; 1963 yapımı "Kötü Tohum" adlı gerilim filminde anne-kız birlikte rol almışlardır. Lale Oraloğlu Kötü Tohum'dan sonra sinemaya 8 yıl kadar ara verdi. Yönetmenliğini ve başrolünü üstlendiği Darağacına Giden Kız filmi ile sinemaya döndü, 1971-1972 yılları arasında dört film yönetti.

 Oraloğlu Tiyatrosu
Lale Oraloğlu 1960-1961 sezonunda Muhsin Ertuğrul'un önerisiyle arkadaşlarıyla birlikte  Pangaltı'daki Tan Sineması'nın alt katında 6 Tiyatrosu'nu kurdu. Tiyatronun ilk oyunu, Leslie Stevens'ın "Evlilik Dolabı" adlı oyunu idi. Oyunun ilk perdesini Muhsin Ertuğrul, ikinci perdesini Lale Oraloğlu yönetti. Tiyatro, ertesi sene Oraloğlu Tiyatrosu adıyla devam etti. Denizden Gelen Kadın, Uyuyan Prens adlı oyunları sahneledi. "Hamlet", "Ezilenler", "Anna Frank'ın Hatıra Defteri", "Anneme Koca Arıyorum" sahnelediği oyunlardan bazılarıdır. Cahit Irgat, Çolpan İlhan, Turgut Boralı, Sadri Alışık, Tolga Tiğin, Erol Keskin tiyatroda rol almış sanatçılardandır.

Oraloğlu, Aristophanes'in "Lysistrata" adlı oyununu 1967 yılında tiyatrosunda "Kadınlar I-Ih Derse" adıyla sahneye koydu. Oyun, Basın Savcılığı tarafından müstehcen bulundu ve valilikçe yasaklandı. Savcılık isteği üzerine Beşinci Sulh Ceza Mahkemesi "müstehcen görülen piyesin sahnelerine ait fotoğrafların suç delili olarak muhafaza altına alınmasına karar vermiştir. Oraloğlu, tiyatro sahnesinde açlık grevine başlayarak bu karara karşı direndi. Açlık grevinin 9. gününde yapılan duruşmada savunma yaptı. Oyun, yeni bir bilirkişi heyetinin verdiği raporla yeniden sahne açtı.

Sanatçı, 1974 yılında "'Ne Çıkarsa Bahtına" adlı oyun ile çıktığı Anadolu turnesi sırasında dekor için Doğubeyazıt'ta satın aldığı malzemeler nedeniyle toplu kaçakçılıkla suçlanıp tutuklandı.  İkinci açlık grevi eylemini o tarihte gerçekleştirdi ve bu eylemi de ilki gibi ses getirdi. Artan kamuoyu baskısı sonucunda Cumhuriyet Senatosu tarafından TBMM'ye Lale Oraloğlu'nun affına ilişkin kanun sunulmuş ve TBMM, bir yasa çıkararak Oraloğlu'nu mahkûm eden mahkemenin kararının tüm hukuki sonuçlarını ortadan kaldırmıştır. "Emine Lale Oraloğlu'nun Kaçakçılık Nedeniyle Çarptırıldığı Cezanın Bütün Hukuki Neticeleri ile Affına Dair Kanun" adlı kanun 23 Şubat 1978'de yayımlanarak yürürlüğe girdi.  Bu süreçte altı ay, yirmi gün tutukevinde kalan sanatçı, cezaevi günlerinden yola çıkarak "Kadınlar Koğuşu" adlı oyunu yazdı.

Sanatçı, 1987 yılında tiyatrosunu kapadı. 1995'te Istakoz'un Çığlığı adlı oyunla yeniden sahneye döndü.

Son yılları ve ölümü
11 Aralık 2001'de İstanbul'da Atatürk Kültür Merkezi'nde, Kültür Bakanlığı himayesinde 50. Sanat Yılı kutlandı. Sanatçı, çeşitli dizi filmlerde rol alarak oyunculuğu sürdürdü. Selçuk Üniversitesinde şan ve tiyatro bölümlerinde ders verdi. Oyun yazarlığı yapmayı sürdürdü.

26 Kasım 2006 tarihinde rol aldığı "Candan Öte" adlı dizi filmin seslendirmesinden çıktıktan sonra beyin kanaması geçirerek Özel Umut Hastanesine kaldırıldı. Tedavisi sürerken zatürre olan ve kalp sorunları yaşayan Oraloğlu, 15 Ocak 2007'de saat 14.45'te tedavi gördüğü Özel Umut Hastanesinde 82 yaşında öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Filmografisi

Yönetmen olarak
 1971: Bir Kadın Tuzağı
 1971: Hüdaverdi-Pırtık
 1972: Hızlı Hızır
 1972: Ölüm Bebekleri

Yapımcı olarak
 1955: Sevdiğim Sendin

Senarist olarak
 1955: Sevdiğim Sendin
 1960: Kırık Çanaklar
 1961: Hatırla Sevgilim

Oyuncu olarak
 1952: Yavuz Sultan Selim Ağlıyor
 1952: Yıldırım Beyazıt ve Timurlenk
 1953: Kanlı Para
 1953: Altı Ölü Var/İpsala Cinayeti
 1954: Yanola Nilgün
 1954: İki Ateş Arasında
 1955: Meçhul Kadın
 1955: Sevdiğim Sendin
 1955: Kızımla Beraber Ağladık
 1956: Uçuruma Giden Kadın
 1956: Kahpe Dünya
 1957: Kara Talih
 1957: Yavrularımın Katili
 1958: Bir Kadın Tuzağı, Karasu
 1959: Onun Süvarisi
 1959: Peçeli Efe
 1959: Kırık Çanaklar
 1959: Utanmaz Adam
 1962: Kanun Kanundur
 1963: Kötü Tohum
 1963: Vur Patlasın Çal Oynasın
 1971: Bir Kadın Uğruna
 1972: Ölüm Bebekleri
 1987: Bir Avuç Gökyüzü
 1991: Menekşe Koyu
 2001: Son
 2003: Sihirli Annem
 2006: Candan Öte
 2006: Kısık Ateşte 15 Dakika

Ödülleri
 1953: Türk Film Dostları Derneği I. Türk Film Festivali  En İyi Kadın Oyuncu Ödülü (Ayfer Feray ve Nedret Güvenç'le birlikte.)
 1954: Türk Film Dostları Derneği II. Türk Film Festivali  En Başarılı Artist (Leylaklar Altında filmi ile. Aliye Rona, Belgin Doruk, Cahit Irgat, Orhan Elçin'le birlikte)
 1955: Türk Film Dostları Derneği III. Türk Film Festivali   (Sevdiğim Sendin filmi ile. Sezer Sezin'le birlikte)
 1961: Türk Filmleri Yarışması, En İyi Kadın Oyuncu (Kırık Çanaklar)
 2000: 23. Avni Dilligil Ödülleri, Jüri Özel Ödülü
 2001: Afife Jale Tiyatro Ödülleri'nde Nisa Serezli Aşkıner Özel Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Lale Oraloğlu
 IMDb'de Lale Oraloğlu
 Sinemalar.com'da Lale Oraloğlu
 SinemaTürk'te Lale Oraloğlu
 TSA'de Lale Oraloğlu
 Lale Oraloğlu biyografisi

1924 doğumlular
İzmir doğumlu kadın oyuncular
2007 yılında ölenler

20. yüzyılda Türk kadın oyuncular
21. yüzyılda Türk kadın oyuncular
Türk kadın tiyatro oyuncuları
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk kadın film yönetmenleri
Türk tiyatro yönetmenleri
Türk senaristler
Sainte-Pulchérie Fransız Lisesinde öğrenim görenler
Özel Alman Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Nisa Serezli Aşkıner Özel Ödülü kazananlar
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Lale Oraloğlu


NK Radnički je bivši bosanskohercegovački nogometni klub iz Rilića kod Kupresa.

Povijest

Klub je osnovan nakon 1959. godine. Po osnivanju, igrao je u ligi Livanjskog nogometnog podsaveza (1959. – 1963.).

Izvori

Nogometni klubovi u Hercegbosanskoj županiji
Bivši bosanskohercegovački nogometni klubovi
Kupres

NK Radnički Rilić


Les Mesoveliidae sont une famille d'insectes du sous-ordre des Hétéroptères (punaises), de l'infra-ordre des Gerromorpha. C'est la seule famille de la super-famille des Mesovelioidea.

Systématique
La famille des Mesoveliidae a été créée en 1867 par les entomologistes britanniques John William Douglas (1814-1905) et  (1823-1888).

Caractéristiques
Il s'agit de petits insectes ( de long), avec un rostre piqueur-suceur, des antennes de quatre articles, des buccules ne couvrant pas la base du rostre. Les pattes ont des tarses de trois articles, contrairement aux Hebridae qui n'en ont que deux. Le scutellum est visible dorsalement, ce qui les distingue des Veliidae, des Macroveliidae et des Gerridae, chez lesquels il est recouvert par le pronotum.

Écologie
Ils se tiennent au bord de l'eau, parfois dans des grottes ou des tunnels de lave. Certaines espèces sont terrestres.

Classification
Les Mesoveliidae sont la seule famille de la super-famille des Mesovelioidea, qui est l'une des quatre super-familles de Gerromorpha. Selon , les Mesoveliidae comptent deux sous-familles et douze genres pour  :

 sous-famille des Madeoveliinae Poisson, 1959, avec deux genres :
 Madeovelia Poisson, 1959
 Madeovelia guineensis Poisson, 1959
 Mesoveloidea Hungerford, 1929
 Mesoveloidea peruviana Drake, 1949
 Mesoveloidea williamsi Hungerford, 1929
 sous-famille des Mesoveliinae Douglas & Scott, 1867, 10 genres, 43 espèces :
 Austrovelia Malipatil & Monteith, 1983
  Austrovelia caledonica (Malipatil & Monteith, 1983), endémique de Nouvelle-Calédonie
  Austrovelia queenslandica Malipatil & Monteith, 1983, Queensland (Australie)
 Cavaticovelia Andersen and J. Polhemus, 1980, 1 espèce
 Cavaticovelia aaa (Gagné, Wayne C. & Francis G. 1975), endémique de tunnels de lave à Hawaï
 Cryptovelia Andersen and J. Polhemus, 1980, 2 espèces
 Cryptovelia stysi Andersen, 1999, Bornéo
 Cryptovelia terrestris Andersen & J. Polhemus, 1980, Brésil
 Darwinivelia Andersen & J. Polhemus, 1980, 3 espèces
 Darwinivelia angulata J. Polhemus & Manzano, 1992, Colombie et Brésil
 Darwinivelia fosteri Andersen & J. Polhemus, 1980, Galápagos
 Darwinivelia polhemi Carvalho, 1984, Brésil
 Mesovelia Mulsant & Rey, 1852, 31 espèces
 Mniovelia Andersen & J. Polhemus, 1980, 1 espèce
 Mniovelia kuscheli Andersen & J. Polhemus 1980, terrestre, endémique de Nouvelle-Zélande
 Nereivelia J. Polhemus & D. Polhemus, 1989, 2 espèces
 Nereivelia murphyi J. Polhemus & D. Polhemus, 1989, Sud de la Thaïlande et Singapour
 Nereivelia polhemorum Man & Murphy, 2011, Singapour
 Phrynovelia Horváth, 1915, 4 espèces
 Phrynovelia bimaculata (Malipatil & Monteith, 1983), endémique de Nouvelle-Calédonie
 Phrynovelia caledonica (Malipatil & Monteith, 1983), endémique de Nouvelle-Calédonie
 Phrynovelia papua Horváth, 1915, endémique de Papouasie-Nouvelle-Guinée
 Phrynovelia philippinensis Zettel, 2004, endémique de Polillo, Philippines
 Seychellovelia Andersen & D. Polhemus, 2003, 1 espèce
 Seychellovelia hygrobia Andersen & D. Polhemus, 2003, endémique des Seychelles (îles de Silhouette et Mahé)
 Speovelia Esaki, 1929, 2 espèces
 Speovelia maritima Esaki, 1929, endémique de grottes côtières et de la zone tidale, Japon
 Speovelia mexicana Polhemus, 1975, Mexique

Genres fossiles
 †Duncanovelia Jell & Duncan, 1986
 †Gallomesovelia Nel , 2014, France, Jurassique supérieur (Kimméridgien)
 †Malenavelia Solórzano Kraemer & Perrichot 2014, ambre charentais, France, Crétacé supérieur (Cénomanien)
 †Emilianovelia Solórzano Kraemer & Perrichot 2014, ambre charentais, France, Crétacé supérieur (Cénomanien)
 †Glaesivelia Sánchez-García & Solórzano Kraemer, 2017, ambre espagnol, Crétacé inférieur (Albien)
 †Iberovelia Sánchez-García & Nel, 2017, ambre espagnol, Crétacé inférieur (Albien)
 †Sinovelia Yao, Zhang & Ren, 2012, Crétacé inférieur (formation d'Yixian)

Espèces présentes en Europe
Selon , seules trois espèces sont présentes en Europe :
 Mesovelia furcata Mulsant & Rey, 1852, de France à l'Est du Paléarctique
 Mesovelia thermalis Horvath, 1915, de l'Europe de l'Est à l'Est du Paléarctique
 Mesovelia vittigera Horvath, 1895, Europe méditerranéenne, Afrique tropicale, Proche-Orient, Est du Paléarctique, région australienne.

Liens externes

Famille des Mesoveliidae :

Super-famille des Mesovelioidea :

Notes et références

Gerromorpha
Famille d'Hétéroptères (nom scientifique)
Taxon décrit en 1867

Mesoveliidae


Agrilus vaucheri é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Abeille de Perrin, 1895.

Referências

vaucheri

Agrilus vaucheri


Onthophagus megathorax é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Gillet em 1921.

Referências

Ligações externas

megathorax
Coleópteros descritos em 1921

Onthophagus megathorax


Şantung Stadyumu, Çin'in Jinan şehrinde 1988 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Shandong Stadyumu, 43.700 seyirci kapasitelidir.

Çin'deki stadyumlar

Şantung Stadyumu


Candice Michelle Beckman Ehrlich (), mai bine cunoscută ca Candice Michelle, este o model, actriță și wrestler profesionist americană, mai bine cunoscută pentru timpul ei în World Wrestling Entertainment.

După ce a petrecut anii de modelare și actorie, Candice Michelle a fost angajată de WWE în 2004, după ce a participat la WWE Diva Search. În afara luptei, ea este considerată a fi un simbol al sexului și este cunoscută sub numele de Go Daddy Girl, care se desfășoară în reclamele anuale ale Super Bowl ale companiei. De asemenea, a reprezentat o acoperire și un pictorial nud în ediția din aprilie 2006 a Playboy. La Vengeance, în 2007, a învins-o pe Melina câștigând primul său Campionat de Femei WWE și a devenit prima fost concurentă al Diva Search în a câștiga un titlu WWE. A fost eliberată de contractul cu WWE pe 19 iunie 2009.

Note

Nașteri în 1978
Creștini americani
Americani de origine germană
Americani în viață
Wrestleri americani
Fotomodele din Statele Unite ale Americii

Candice Michelle


نيكولاس فري  (مواليد 6 مارس 1984 في ثونون لو باين - فرنسا) لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كييفو فيرونا الإيطالي منذ 2008 في مركز قلب الدفاع كما يجيد اللعب في مركز الظهير الأيمن .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
مدافعو كرة قدم رجالية
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو فينيزيا
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو لينيانو
لاعبو مودينا
مواليد 1984
رياضيون فرنسيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من سافوا العليا

نيكولاس فري


Augustenborgstien er en 7 km lang sti som forbinder flere naturområder omkring Augustenborg. Stien begynder ved Augustenborg Slot hvor man først går igennem slotsparken og Augustenborg Skov og fortsætter ruten langs  Augustenborg Fjord og ender ved golfklubben i det smukke naturområde ved Mjang Dam.

Augustenborg Slot er opkaldt efter Augusta af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg, og slottet gav navn til hertugslægten Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg, der ejede området i flere hundrede år. Slottet tilhører den danske stat og blev anvendt som psykiatrisk hospital fra 1932 til 2015. 2016 opretter NaturErhvervstyrelsen en afdeling på slottet.
Slotsparken parallelt med Augustenborg Fjord har mange gamle og sjældne træer. Særlig kendt er det 200 år gamle  H.C. Andersens Lind lindetræ, hvor  H. C. Andersen sad på en bænk og digtede.

Augustenborg Skov en del af den barokhave, der lå vest for Augustenborg Slot i 1700-tallet. Den varierede skov med mange gamle træer og dødt ved er et artsrigt fugleområde, som giver gode livsbetingelser for hulrugende fugle som korttået træløber,  huldue, spætmejse og stor flagspætte. Til stor skallesluger er der opsat redekasser. Ravnen har været fast beboer gennem mange år. I skovbunden findes spiselige laksebær, som er en nordvestamerikansk hindbærart, der sandsynligvis stammer fra den gamle barokhave. Laksebær betragtes i dag som en invasiv art. Om foråret er skovbunden dækket af en rig flora af hvide og gule anemoner, Almindelig Bingelurt, Vorterod, Almindelig Guldnælde, Stor Fladstjerne og Skovmærke.

Lillehav og den inderste del af Augustenborg Fjord er vildreservat. I vinterhalvåret kan man opleve store flokke af troldænder, taffelænder  og enkelte bjergænder.

Bro Vold er en befæstet bebyggelse fra overgangen mellem vikingetiden og den tidlige middelalder omkring år 1220. Befæstningen har fungeret som vejspærring ved et vigtigt vadested og som handelsplads i sommerhalvåret. Dengang var det muligt at sejle ind til Bro Vold fra Augustenborg Fjord gennem Lillehav og Nydam.

Mjang Dam et 88 hektar stort mose-, eng- og søområde, og er et af de fineste fugleområder på Als. Det er et meget talrigt fugleliv, der især er karakteriseret ved arter, der har tilpasset sig rørskoven.
Mod nord grænser engene ved Mjang Dam op til Sønderborg Golfklubs baner.

Ekstern henvisning og kilde
 naturstyrelsen.dk/

Lokaliteter i Sønderborg Kommune
Stier i Danmark
Geografiske områder i Sønderjylland (i Danmark)
Vandreruter i Danmark

Augustenborgstien


جَبْر المُوَتِّرَات  أحد فروع الرياضيات التي تهتم بمعالج الكميات الرياضية والفيزيائية عديدة المركبات، وتعتمد على التفريق في التعامل بين الكميات بعضها وبعض تبعا للقانون الرياضي الذي تتبعه عند تحويلها من نظام إلى آخر transformation

وتلك الكميات ثلاثة أنواع:
 الأول تتبع قانون تحويل التفاضلة وتسمى كميات متصاحبة التغاير covariant
 والثاني تتبع كمياته قانون تحويل تفاضل الدالة القياسية وتسمى كميات لاتغيرية contravariant
 والثالث كميات مختلطة من النوعين السابقين mixed

في الرياضيات، جبر الموترات لفضاء إتجاهي V، يرمز إليه ب T(V) أو T•(V)، هو جبر الموترات على V (من أي رتبة) وتكون نتيجة عملية الضرب هي عامل ضرب الموتر.

وجبر الموترات أيضا له هيكلي جبر مرافق coalgebra structures، واحد بسيط لا يجعل منه ثنائي الجبرية bialgebra، وواحد أكثر تعقيدا ينتج ثنائي الجبرية، ويمكن تمديدها مع نقيض إلى بنية جبر هوبف.

البناء
لتكن V هي فضاء إتجاهي عبر حقل K. عن أي عدد صحيح غير سالب k، نحدد جبر موترات من درجة kth لV لتكون جداء الموتر لV مع نفسه k مرات:

وهذا هو، TkV تتألف من جميع الموترات في V من رتبة k. اتفاقاً T0V هو حقل الأرض K (كفضاء إتجاهي ذو بعد واحد على نفسه).

ثم ننشئ T(V) كجمع مباشر ل TkV ل k = 0,1,2,…

الضرب في T(V) يتم تحديدها من قبل التشاكل:

التي قدمها جداء الموتر، الذي تم تمديده بعد ذلك خطياً إلى كل T(V). قاعدة الضرب هذه تعني أن جبر الموترات T(V) هو بطبيعة الحال جبر متدرج مع TkV العامل بوصفه  فضاء جزئي من درجة k. وهذا التدرج يمكن مده إلى تدرج Z بإلحاق الفضاءات الجزئية  لأعداد صحيحة سالبة ''''k.

مواضيع ذات علاقة
 الموتر.

مراجع

جبر
جبر متعدد الخطية
جبر متعدد خطي
موترات

جبر الموترات


Teofil Roman (pe numele de mirean Petru Roman; ) este un episcop român cu titulatura episcop de Iberia, arhiereu-vicar al Episcopiei Spaniei și Portugaliei

Biografie
S-a născut în anul 1971 în comuna Desești , județul Maramureș din părinți drept credincioși Gheorghe și Maria. Între anii 1977-1985 a frecventat Școala elementară, clasele 1-8, în satul natal.

Mai apoi, Între 1985-1989 a fost la Liceul Industrial Nr. 2 din Sighetu-Marmației unde a obținut diploma de Bacalaureat.Frecvetând din anul 1989 până în 1992 Seminarul Teologic Ortodox din Cluj-Napoca

Întru final, între anii 1992-1996 a frecventat Cursurile Facultății de Teologie Ortodoxă din Cluj-Napoca pe care a absolvit-o cu media 9, 08, susținând Teza de licență la catedra de Teologie-morală cu titlul "Familia și monahismul în viața Bisericii".

5 noiembrie 1991 închinoviat în obștea Mânăstirii "Adormirea Maicii Domnului" din Nicula

8 martie 1992   tuns în monahism cu numele de Teofil

25 martie 1992   hirotonit ierodiacon

16 iulie 1992  hirotonit ieromonah pe seama Sfintei Mânăstiri Nicula

1995-2008 a împlinit slujirea de duhovnic al Sfintei Mânăstiri "Izvorul Tămăduirii" din localitatea Salva, județul Bistrița-Năsăud

1998 hirotesit protosinghel

1998-2002 președinte al Consistoriului Monahal Eparhial

2002-2008 Exarh al mânăstirilor din Arhiepiscopia Vadului Feleacului și Clujului

15 august 2002 hirotesit arhimandrit la Mânăstirea Nicula cu ocazia hramului jubiliar, de către PF Părinte Teoctist – Patriarhul Bisericii Ortodoxe Române

2008-aprilie 2018 eclesiarhul Catedralei Mitropolitane din Cluj-Napoca, preluând iarăși ascultarea de președinte al Consistoriului Monahal Eparhial. 10 mai 2013 i s-a acordat distincția onorifică "Crucea Patriarhală".

15 februarie 2018 a fost ales arhiereu vicar al Episcopiei Ortodoxe Române a Spaniei și Portugaliei.

15 aprilie 2018 a fost hirotonit episcop în Catedrala Ortodoxă din Madrid

Note

Nașteri în 1971
Episcopi ortodocși români
Maramureșeni
Oameni în viață

Teofil Roman


PMAC may refer to:

 Permanent Magnet AC Motor, a type of electric motor that uses permanent magnets in addition to windings on its field, rather than windings only.
 PMAC (cryptography), a message authentication code algorithm
 Pete Maravich Assembly Center, Louisiana State University
 Provisional Military Administrative Council or Derg, a military junta that ruled Ethiopia 1974—1987
 Prevention and Management of Abortion and Its Complications, a Philippine government policy concerning abortion in the Philippines
 Purchasing Management Association of Canada, a co-sponsor of the Ivey Index
 "Problem exists between monitor and chair", a term describing computer user error

PMAC


Afet; insanlar için fiziksel, ekonomik ve sosyal kayıplar ortaya çıkaran, insanın normal yaşantısını ve eylemlerini durduracak veya kesintiye uğratacak, imkânların yetersiz kaldığı olaylara verilen genel bir isimdir. Büyük oranda veya tamamen insanların kontrolü dışında gerçekleşen afetler, kitlesel bir can ve mal kaybına neden olur.

Bir olayın afet olarak nitelendirilebilmesi için insanları veya insanların yaşamını sürdürdüğü çevreyi etkili biçimde etkileyecek kadar büyük olmalıdır. Buradan yola çıkarsak afet bir olaydan ziyade bir olayın doğurduğu sonuçtur.

Afetlerin doğurduğu sonuçlara bakıldığında; en başta can ve mal kaybına neden oldukları görülür. Can kayıpları insan ve hayvanların ölmesi; mal kayıpları ise eşya bina ve tarım alanlarının zarar görmesidir. Kayıpların bir kısmı doğrudan hemen afetle birlikte ortaya çıkarken bir kısmı ise belirli bir süre sonra ortaya çıkabilir. Örneğin sel sırasında can ve mal kaybı meydana gelmektedir. Ancak sel baskınından sonra sellerin getirdikleri moloz, kum ve çamur tarım alanlarını verimsizleştirerek dolaylı ve uzun süreli zararlar da meydana getirebilmektedirler. Bazı afet türleri, yeryüzünün belirli yerlerinde ve belirli zamanlarda daha sık ortaya çıkarlar.

 İklim değişiklikleri, küresel ısınma
 Kuraklık
 Kıtlık, açlık
 Erozyon ve çölleşme

 Depremler
 Sel ve su taşkınları
 Toprak kaymaları, heyelan
 Çığ
 Fırtına, hortum ve kasırgalar
 Yanardağ patlamaları
 Taşımacılık ve ulaşım kazaları

Oluşma sebebine göre afetler

Doğal afetler

Doğanın kendi davranışlarından kaynaklanırlar; fakat doğanın davranışları karşısındaki insan unsuru da bu tür doğal afetlerin tetikleyicisi olabilmektedir. (Dere yataklarının ıslah edilmesi, çarpık kentleşme vb.)
 Depremler
 Sel ve su taşkınları
 Toprak kaymaları, heyelan
 Çığ
 Fırtına, hortum ve kasırgalar
 Yanardağ patlamaları
 Yangınlar

Beşeri (İnsan kaynaklı) afetler

Doğanın kendi gücü dolayısıyla değil de insanın doğaya olan etkileşiminin aşırılaşması sonucunda oluşan afetlerdir. Eğitimsizlik, bilgisizlik, dikkatsizlik, yeterli önlemlerin alınmaması gibi sebeplerden ötürü kaza veya kasıt sonucu ortaya çıkarlar.
 Yangınlar, orman yangınları
 Salgın hastalıklar
 Taşımacılık ve ulaşım kazaları

Teknoloji kaynaklı afetler
Bu afet türleri bazı kaynaklarda insan kaynaklı afetlerle beraber, bazı kaynaklarda insan kaynaklı afetlerin alt başlığı, resmî kaynaklar dahil bazı kaynaklardaysa insan kaynaklı afetlerden ayrı bir başlık olarak incelenmektedir. Tıpkı insan kaynaklı afetler gibi eğitimsizlik, bilgisizlik, dikkatsizlik, yeterli önlemlerin alınmaması gibi sebeplerden ötürü kaza veya kasıt sonucu ortaya çıkarlar.

 Nükleer, biyolojik ve kimyasal kazalar
 Endüstriyel kazalar
 Hava kirliliği
 Asit yağmuru
 Ozon tabakasının delinmesi
 Su kirliliği
 Toprak kirliliği
 Taşımacılık ve ulaşım kazaları

Afetlere müdahalede rol oynayan kuruluşlar
 Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı (AFAD), Federal Acil Durum Yönetim Kurumu (FEMA) gibi ulusal veya Birleşmiş Milletler'e bağlı Uluslararası Arama Kurtarma Danışma Grubu (INSARAG) gibi uluslararası afet yönetim ve koordinasyon kurumları
 Valilikler ve kaymakamlıklar
 İlgili bakanlıklar
 Silahlı kuvvetler
 Kolluk kuvvetleri
 İtfaiye teşkilatları
 Kızılay/Kızılhaç
 Sivil toplum örgütleri
 Üniversite toplulukları

Ayrıca bakınız
 Afet listeleri
 Arama-kurtarma
 Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı
 Afet ve acil durum yönetimi
 Afet tıbbı
 Afet çantası
 Afete müdahele
 Afet risk azaltma
 Doğal tehlike
 Felaket kurtarma
 Kriz yönetimi
 Mahalle Afet Gönüllüleri
 Doğal Afetler Arama Kurtarma Tabur Komutanlığı
 Afet sosyolojisi
 Oportünizm
 İnsani krizler

Kaynakça

Afet


Cet article présente l'ordre de bataille du service aérien de l'American Expeditionary Force à la date du 11 novembre 1918, soit la date de sa puissance maximale pendant la Première Guerre mondiale.

La  américaine arrive en France en septembre 1917, tandis que la dernière à atteindre le front le fait le . À la fin de la guerre, ce sont en tout  qui servent dans la branche aérienne de l'American Expeditionary Force, dont . Seuls  servirent cependant dans des unités combattantes américaines, le reste n'étant pas déployé à temps. Il faut rajouter à ces chiffres les  affectés dans des unités de la Royal Air Force et les 8 pilotes affectés à l'Aéronautique Militaire française. Du fait du déploiement progressif des troupes américaines en Europe, le service aérien du corps expéditionnaire subit de très fréquentes réorganisations.

L'aviation américaine monta progressivement en puissance au cours de la guerre, qu'elle termina avec 45  d'avions et 17 compagnies de ballons déployés dans la zone de front. Toutes ces unités  furent regroupées en deux grands ensembles : le , rattaché à la  à partir du 26 août 1918, et le , rattaché à la  à partir du 12 octobre. Le , lui, est créé trois jours après l'armistice pour être rattaché aux troupes d'occupation américaines en Allemagne.

Contexte
Les États-Unis sont l'un des premiers pays au monde à doter leur armée d'une composante aérienne avec la création en 1907 de l', rattachée au Signal Corps. Il faut cependant attendre deux ans avant que ce corps soit doté de son premier avion, et cinq ans pour que la première unité d'aviation, le  soit créé. L' est remplacée en 1914 par l', toujours rattachée au Signal Corps.

Cette première tentative de force aérienne américaine souffrit toutefois d'un lancement compliqué. En plus des débats autour de son indépendance, les pilotes qui la composaient n'étaient que temporairement détachés d'autres armes, et ses commandants étaient issus du Signal Corps, sans expérience dans l'aviation. Bien qu'ayant été utilisée au cours de l'expédition punitive contre Pancho Villa entre mars 1916 et février 1917, l'Aviation Section se révèle totalement inadaptée lors de l'entrée en guerre des États-Unis. Ainsi, au début de l'année 1917, sur les  que compte la force aérienne américaine, seul le premier est pleinement opérationnel.

L'aviation américaine connut donc une montée en puissance rapide et considérable durant son engagement dans la guerre : lors de l'Armistice, elle représente 10% de l'aviation alliée. Cette montée en puissance se fit surtout par diverses réorganisations visant à créer des unités de plus en plus grandes (les autres belligérants firent de même dans les dernières années de la guerre). Ainsi, alors que les escadrons sont éparpillés auprès d'un grand nombre d'unités terrestres au début de l'engagement américain, le  est formé en  pour regrouper plusieurs escadrons. Le modèle se développe progressivement, avant que les groupes ne soient eux-mêmes réunis au sein d'escadres (, en anglais) à partir de . L'aviation américaine atteint le stade final de son développement à partir d' lorsque plusieurs escadres sont regroupées pour former le . Une deuxième grande unité du même type est en cours de déploiement lorsque la guerre se termine.

Ordre de bataille

First Army Air Service (10 août 1918 - 15 avril 1919)

Le  est l'unité aérienne la plus importante et la plus diversifiée des forces expéditionnaires américaines en France, qui a vu passer la majeure partie du personnel américain envoyé au front. Il plonge ses racines dans les premières unités arrivées en France, en janvier 1918. Ces dernières ne sont toutefois déployées qu'en petit nombre sur le front (dans le secteur tranquille de Toul) qu'en avril. L'accroissement en nombre des arrivées de troupes américaines au front motive la création, le 10 août, du First Army Air Service. Il est d'abord basé à La Ferté-sous-Jouarre, où le quartier général reste peu de temps. Lorsqu'il devient véritablement opérationnel, à la fin du mois, le First Army Air Service est un agrégat d'unités de chasse françaises et américaines et d'unité d'observation françaises, tandis que les missions de bombardements sont opérées par les Britanniques. Il s'agit cependant de la première grande unité d'aviation sous commandement américain. Avec le temps et l'arrivée de nouvelles unités, les Américains prennent en charge l'ensemble des missions qui leur sont dévolues, ce qui fait du First Army Air Service la seule grande unité d'aviation intégralement américaine de la guerre (le , créé plus tardivement, incorpore encore des unités françaises lors de la signature de l'armistice).

Après l'armistice, le First Army Air Service contribue à hauteur de la moitié des effectifs à la création du , censé prendre part à l'occupation de l'Allemagne. Il n'est cependant pas dissous avant le .

Quartier général
Le quartier général du  est basé sur l'aérodrome de La Ferté-sous-Jouarre du 10 au 26 août, puis sur celui de Ligny-en-Barrois du 26 août au 21 septembre, puis sur celui de Souilly à partir du 21 septembre 1918. À partir d'octobre, il est commandé par le major .

I Corps Observation Wing

III Corps observation Wing

V Corps Observation Wing

Second Army Air Service (14 octobre 1918 - 15 avril 1919)
Le service aérien de la deuxième armée est créé le  avec à sa tête le colonel Frank P. Lahm. Basé à l', ce second service aérien n'a toutefois pas le temps de pleinement se déployer avant la fin de la guerre, qui intervient moins d'un mois après sa création.

À la suite de l'armistice avec l'Allemagne, des forces d'occupation américaines sont envoyées en Rhénanie, où le , sous le commandement du brigadier général William Mitchell, est créé le 14 novembre pour servir de composante aérienne aux troupes d'occupation. Cette nouvelle unité reçoit des éléments de ses deux prédécesseurs. Le  envoie notamment le , jamais déployé au front.

Le , l'ordre est donné de démobiliser le service aérien de la deuxième armée. Cinq escadrons sont transférés au , tandis que le reste du service est dissous à Colombey, avant d'être dispersé dans divers centres en France pour attendre le rapatriement vers les États-Unis.

Notes et références

Bibliographie

Aviation pendant la Première Guerre mondiale
Histoire de l'United States Air Force
Unité ou formation militaire créée en 1918
Histoire de l'United States Army

Ordre de bataille du service aérien de l'American Expeditionary Force


Potočarka (lat. Nasturtium), biljni rod korisnih, vodenih trajnica iz porodice kupusovki ili krstašica (Brassicaceae). Raširen je po cijelom svijetu, a najpoznatija je ljekovita potočarka, N. officinale, koja raste uvijek u blizini vode, kao što su potoci, rijeke i jarci, pa je nazivaju i mokriš ljuti, gorušica vodena, vodeni ren, a postoje još brojni nazivi za nju. Rodu pripada deset priznatih vrsta

Potočarka je ljekovita a koristi se i za hranu kao salata.

Vrste
 Nasturtium floridanum (Al-Shehbaz & Rollins) Al-Shehbaz & R.A.Price
 Nasturtium gambelii (S.Watson) O.E.Schulz
 Nasturtium microphyllum (Boenn.) Rchb.
 Nasturtium officinale W.T.Aiton
 Nasturtium × sterile (Airy Shaw) Oefelein

Izvori

Vanjske poveznice

Cardamineae

Potočarka


Lorenz Leisner (* 10. April 1906 in Kiel; † 6. März 1995 in Hannover) war ein deutscher Maler und Zeichner. Neben Tierstudien und anderen Projekten stellt die abstrakte Malerei den wesentlichen Teil seiner Arbeit dar. Den Großteil seines künstlerischen Werkes schuf er in Hannover.

Biografie

1906–1936: Kiel und Lübeck
Im Jahr 1906 kam Lorenz Leisner in Kiel als einziges Kind des Unternehmers Emil Leisner und seiner Ehefrau Emma Leisner (geb. Dräger) zur Welt. Drei Jahre nach seiner Geburt starb sein Vater. Die Firma ging in den Konkurs, und von der Verwandtschaft der Großfamilie bekamen weder Mutter noch Sohn Unterstützung.

Die Schwester von Emma Leisner, Alma Schlüter wurde zur selben Zeit Witwe. Gemeinsam mit Lorenz und Almas Sohn zogen beide Frauen nach Lübeck und bildeten eine Hausgemeinschaft. Emma betrieb als Schneidermeisterin eine Werkstatt mit mehreren Angestellten und sicherte so den Unterhalt. Alma übernahm die Betreuung und Erziehung der beiden Kinder. Lorenz Leisner besuchte von 1912 die Schule, ging bis 1924 auf die Oberrealschule in Lübeck und erlangte die Hochschulreife (Abitur). Da dies von nur etwa 3 % eines Schülerjahrganges erreicht wurde, zählte er damit zur damaligen Bildungselite.

Von 1921 bis 1924 bekam Leisner Zeichenunterricht von Hans Peters, der ihm auch eine erste Ausstellung ermöglichte. Des Weiteren verschaffte ihm seine Mutter trotz knapper finanzieller Situation Klavierunterricht. Eine familiäre Rücklage von 20000 Mark sollte Leisner ein Kunststudium ermöglichen. Die Inflation macht im Jahre 1923 die Rücklage wertlos und ein Studium unmöglich. Um das Einkommen zu sichern, begann Leisner 1924 eine kaufmännische Lehre und war als Angestellter tätig.

1932 heiratete er Bertha Laatz. Sie bekamen 1934 ihre erste Tochter.

1936–1947: Hannover und der Zweite Weltkrieg
Da Leisner künstlerisch kein Weiterkommen in Lübeck sah, zog er 1936 mit seiner Frau und seiner Tochter nach Hannover. Dort beteiligte er sich 1937 und 1939 an Wettbewerbsausstellungen im Kunstverein Hannover. 1940 wurden die Zwillinge, eine zweite Tochter und ein Sohn geboren. Im gleichen Jahr wurde Leisner zur Wehrmacht eingezogen und war auf der Krim sowie in Italien eingesetzt. Da er Brillenträger war, wurde er nur im Schreibstubendienst eingesetzt. Die Familie wurde mit dem Hausstand und den bisherigen Werken nach Herrnhut in Sachsen evakuiert.

1945 kam er in Italien in amerikanische Kriegsgefangenschaft. Dort beteiligte er sich an Bühnenbildern und an Entwürfen für die Gestaltung von Figuren eines Kasperletheaters. 1947 wurde er entlassen und kehrte zu seiner Familie nach Hannover zurück. Er litt unter Depressionen. Sein bis zu diesem Zeitpunkt geschaffenes und nach Herrnhut ausgelagertes Werk, darunter große Ölportraits, war (und ist bis heute) seit Kriegsende vollständig verschollen.

1947–1995: Hannover und die Hauptschaffensphase

Nach der Heimkehr überwand Leisner die Zeit seiner schweren Depressionen, indem er sich an einen Neubeginn seines künstlerischen Schaffens machte. Er fertigte zunächst Aquarelle und Zeichnungen von der Natur an. Viel seiner Freizeit verbrachte er in der Ruhe des Deister-Vorlandes und in Kiesgruben. Er erstellte eine Reihe von Porträts, und im Zoo Hannover machte er Tierstudien.

Ab ungefähr 1950 ist zu erkennen, dass Leisner sich mehr und mehr an die Verarbeitung seiner Erinnerungen wagte. Die dargestellten Erdklumpen und Details von Vegetation in seinen Bildern wurden zusehends verfremdet. Leisners Kunst wandelte sich in den Jahren 1951 bis 1953 von konkreten Gegenständen zur abstrahierenden Malerei. 1955 bis 1959 machte Leisner eigene Versuche zum Kubismus und Konstruktivismus, um mit Hilfe deren "Zertrümmerung" der Gegenstände zu aussagekräftigeren Bildern zu gelangen. 1959 und 1960 erreichte er eine Phase vollkommener Gegenstandslosigkeit in seinen Werken. Er begann Reisen nach Italien, Frankreich und in die Schweiz; die von ihm verwendete Farbpalette erweiterte sich deutlich. Etwa ab 1965 zeigte sich eine Stabilisierung des Prozesses, wie für Leisner eine Bildidee aus seinem Unbewussten entsteht und über den Dialog der Farben und Formen zu einem Bild wird.

Leisner wurde 1969 Mitglied im Bund bildender Künstler (BBK). In den 1970er Jahren begann Leisner mit neuen Techniken wie der Lithografie zu experimentieren. Es entstanden in dieser Zeit erneut eine Reihe von Porträt- und Tierstudien. 1970 begann er auch eine Reihe von Ausstellungen, unter anderem  vom 9. November 1979 bis 4. Januar 1980 in der Galerie Sztuki in Olsztynek, Polen. Bis 1987 wurden es insgesamt 16 Einzel- und Gruppenausstellungen.

1973 wurde bei Leisner eine Parkinson-Erkrankung festgestellt. Im zunehmenden Alter führte die Erkrankung bei Leisner zu einem unkontrollierten Zittern der Hände. 1984 verstarb seine Ehefrau. Er wohnte zunächst und über Jahre weiterhin in der gemeinsamen Wohnung, die vollgestellt war mit seinen Bildern. 1990 wurde er in ein Pflegeheim eingewiesen, denn eine häusliche Pflege war wegen der schweren Erkrankung nicht mehr möglich. Trotz starker Beeinträchtigung malte Leisner weiter. Er kehrte zu Porträtstudien mit Farbstiften zurück. Am 6. März 1995 starb Lorenz Leisner in Hannover.

Werk und künstlerisches Leben
Geboren wurde Leisner in ein Umfeld, das nicht als ausgesprochen kunstorientiert anzusehen ist. Eine Verwandte war Emmi Leisner, eine Opernsängerin, die aufgrund ihrer Altstimme den Titel einer Kammersängerin bekam. Während der Schulzeit nahm Leisner neben Zeichenunterricht auch Klavierunterricht. Als ihn die Klavierlehrerin jedoch mit einer Kopfnuss züchtigte, die aufgrund eines Siegelringes besonders schmerzhaft war, verweigerte er den Unterricht. Er versprach seiner Mutter, sich autodidaktisch das Klavierspielen anzueignen und tat dies auch diszipliniert über Jahre hinweg.

Leisners Gesamtwerk besteht aus ungefähr 90 Ölgemälden und 800 Aquarellen, Gouachen, Zeichnungen, Drucken und Radierungen verschiedener Technik. Es finden sich zahlreiche Porträts sowie Tier-, Vegetations- und Landschaftsstudien. Der künstlerisch hervorstechende Anteil ist jedoch die abstrakte Malerei. Aufgrund der wirtschaftlichen Lage war Leisner gezwungen, sein intensives Interesse an der Kunst zurückzustellen und einen Beruf zu ergreifen, der den Lebensunterhalt seiner Familie sicherte. Er verfolgte seine künstlerischen Ambitionen zwar in seiner Freizeit, jedoch bot ihm dies weniger Kontaktmöglichkeiten zu den künstlerischen Gesellschaftskreisen, als es beispielsweise ein Kunststudium getan hätte.

Schon vor der Zeit des Nationalsozialismus misstraute Leisner Doktrinen und war auf der Suche danach, gegenständliche und weltanschauliche Strukturen zu hinterfragen und aufzubrechen. Repressionen durch die Nationalsozialisten, die abstrakte Kunst als entartet verfolgten, gegenüber Leisner sind nicht überliefert, vermutlich weil er sich zu dieser Zeit mit seinem Stil noch nicht zur abstrakten Malerei entwickelt hatte. Nach dem Zweiten Weltkrieg befand er sich in schweren Depressionen, die er jedoch verhältnismäßig schnell überwand, indem er sich zurück in die schaffende Kunst stürzte.

Seine Beziehung zu den künstlerischen Bewegungen der Zeit (zum Beispiel documenta in Kassel) und insbesondere zu seiner für ihn erreichbaren Umgebung (Kestnergesellschaft in der Warmbüchenstraße in  Hannover und der Kunstverein in Hannover) drückt ein späteres Zitat von Leisner aus: "Die Warmbüchenstraße wurde mir zum Wallfahrtsort". Jedoch begleitete er die Entwicklung der modernen Kunst in kritischer Distanz und beschritt unter Nutzung avantgardistischer Stilelemente seine eigenen Wege. Seine diskursive Malerei galt gegenüber den etablierten und marktbeherrschenden Kunstlehren seiner Epoche als unzeitgemäß. Entsprechend fand sein Werk in den Medien und beim interessierten Publikum nur regionale Aufmerksamkeit.

Fast das gesamte Werk befindet sich heute in Privatbesitz unterschiedlicher Eigentümer.

Literatur
 Georg Ellerbeck (Hrsg.): Lorenz Leisner. Wozu bloß das ganze Malen? Books on Demand, Norderstedt 2013; ISBN 373222175X, ISBN 978-3-7322-4363-1, ISBN 978-3-7322-5008-0

Weblinks
 Ausgewählte Werke mit Beschreibung und Hintergrundinformation

Einzelnachweise

Maler der Moderne
Abstrakte Malerei
Maler (Hannover)
Deutscher
Geboren 1906
Gestorben 1995
Mann

Lorenz Leisner


Prva hrvatska rukometna liga za žene za sezonu 2021./22. je trideseta sezona prvog ranga hrvatskog rukometnog prvenstva za žene od neovisnosti. Prvenstvo je dvadeset i šesti put u povijesti osvojila "Podravka Vegeta" iz Koprivnice.
Kao posljedica pandemije COVID-19, više utakmica i kola je bilo odgađano, te su naknadno igrane.

Sustav natjecanja
U ligi je sudjelovalo četrnaest klubova koji su odigrali dvokružnu ligu (26 kola).

Sudionici

 1234 Virovitica, Virovitica
 Bjelovar, Bjelovar
 Dalmatinka, Ploče
 Dugo Selo '55, Dugo Selo
 Koka, Varaždin
 Lokomotiva, Zagreb
 Murvica, Crikvenica
 Osijek, Osijek
 Podravka Vegeta, Koprivnica
 Sesvete, Sesvete, Zagreb
 Sinj, Sinj
 Split 2010, Split
 Umag, Umag
 Zrinski, Čakovec

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Prva hrvatska rukometna liga za žene
 2. HRL 2020./21.
 Hrvatski kup 2020./21.
 Hrvatski kup - kvalifikacije 2020./21.

Vanjske poveznice
 hrs.hr
 hrs.hr, Novosti o hrvatskim rukometnim ligama

Izvori
 hrs.hr, 1.HRL Žene (2020./21.), pristupljeno 15. lipnja 2022.
 hrs.hr, 1.HRL Žene (2020./21.), wayback arhiva od 3. lipnja 2022.
  the-sports.org, Croatia Women's Division 1 1 HRL Zene 2020/2021, pristupljeno 15. lipnja 2022.
 rezultati.com, HRVATSKA: 1. HRL Women - 2020/2021, pristupljeno 15. lipnja 2022.

2020-21
ž-1

1. HRL za žene 2020./21.


شارل الثامن  (أمبواز، 30 يونيو 1470 - أمبواز، 7 أبريل 1498) ملك فرنسا من سلالة فالوا من عام 1483 حتى 1498. خاض منذ بداية توليه السلطة سلسلة طويلة من الحروب بين فرنسا وإيطاليا تميزت بقوة الاهتمام بإيطاليا في النصف الأول من القرن السادس عشر.

هو ابن لويس الـ 11 وأمه هي شارلوت (ابنة لويس دوق سافوي) خلف والده وعمره 13 عاما وكانت أخته آن التي تكبره في السن هي الوصية عليه مع زوجها بيتر الثاني (دوق بوربون) حتى عام 1491 عندما أصبح سنة 21 عاما، وخلال حكم آن تمرد اللوردات الكبار ضد جهود المركزية الملكية في صراع عُرف باسم الحرب المجنونة (1485- 1488) وأسفرت عن انتصار الملكية الحاكمة .
وفي خطوة مفاجئة ورائعة من الجرأة تزوج شارل من آن (دوقة بريتاني) عام 1491 وكانت من قبل متزوجة من ماكسمليان الأول (رأس الإمبراطورية الرومانية المقدسة) في حفل زواج مشكوك في صلاحيته ولانشغاله في مشاكل الوراثة في مملكة المجر فقد فشل ماكسمليان في الإلحاح لإعلانه الإدعاء بالوراثة، وعلى أية حال فكان زواج شارل من آن نتج عنه اتحاد مملكة فرنسا وبريتاني وذلك مكن فرنسا من تفادي محاصرة أراضيها من قبل آل هابسبورج .
و خاض منذ بداية توليه السلطة سلسلة طويلة من الحروب بين فرنسا وإيطاليا ميزت بقوة الاهتمام بإيطاليا في النصف الأول من القرن السادس عشر.
ومات شارل الثامن إثر حادث له تسبب في سقوط رأسه على عتبة الباب ولم يكن له وريث ذكر وخلفه ابن عمه لويس الثاني عشر .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص فرنسيون في القرن 15
أشخاص من أصل بيزنطي
حكام أطفال في العصور الوسطى
فرنسا في عقد 1480
فرنسا في عقد 1490
فالوا
فرنسيون من أصل قبرصي
مدفونون في بازليك سان دينيس
ملوك أوروبيون في القرن 15
ملوك فرنسا
مواليد 1470
وفيات 1498
وفيات الرياضة في فرنسا
حكم أترافي في فرنسا
رياضيون من أندر ولوار
وفيات بسبب إصابات الرأس
ملوك فرنسا القرن 15
أشخاص من امبواز
دوق بريتاني

شارل الثامن ملك فرنسا


Divisionen 2018-19 var turneringen om mesterskabet på niveau 2 i dansk ishockey i sæsonen 2018-19. Holdene spillede udelukkende om mesterskabet på andet niveau i ligasystemet. Der var ingen automatisk oprykning til Metal Ligaen.

Turneringen indledtes med et grundspil, hvor de 13 hold spillede en dobbeltturnering alle-mod-alle, der suppleredes med en enkeltturnering mod hvert af de andre fem eller seks hold i deres egen geografiske kreds, hvilket gav 29 eller 30 kampe til hvert hold. Herefter gik nr. 1-4 fra hver af de to geografiske kredse (øst og vest) videre til slutspillet med kvartfinaler, semifinaler og finale.

Mesterskabet blev vundet af IC Gentofte Stars, som i finalen besejrede Hvidovre IK med 3-2 i kampe. Den afgørende kamp blev spillet den 12. april 2019 i Gentofte Skøjtehal, hvor hjemmeholdet sejrede med 2-1 efter scoringer af Jonas Veiby og Marian Petroc i tredje periode. Hvidovres reducering til 1-2 faldt med blot tre sekunder tilbage af kampe, hvilket var for sent til at etableret et comeback. Finalen var en kamp mellem grundspillets to bedste hold i østkredsen, og eftersom alle fem kampe i serien blev vundet af hjemmeholdet, blev den hjemmebanefordel, som Gentofte Stars havde sikret sig i grundspillet, afgørende for mesterskabet. Det var første gang siden sæsonen sæsonen 2013-14 men ottende gang siden 2002, at mesterskabet på næstbedste niveau gik til IC Gentofte Stars. Hvidovre IK var i finalen for første gang, siden klubben vandt titlen i sæsonen 2016-17.

Bronzemedaljerne gik til Vojens IK, som i bronzekampen besejrede Rødovre SIK med en samlte score på 6-5 over to kampe. Sejren blev sikret på hjemmebane i Vojens, hvor sønderjyderne vandt med 5-3 efter at de havde tabte den første kamp i Rødovre med 1-2. Vojens IK havde på vejen til bronzetriumfen slået de forsvarende mestre fra Gladsaxe Bears ud i kvartfinalerne med 3-0 i kampe. Vojens IK vandt dermed 1. divisions-medaljer for første gang siden holdet vandt divisionen i 2015-16-sæsonen.

Hold

Ligaen havde deltagelse af 13 hold: reserveholdene for de ti hold i Metal Ligaen og førsteholdet fra tre andre klubber. I forhold til den foregående sæson var IC Gentofte Stars' andethold blevet erstattet med klubbens førstehold, der ikke fik fornyet sin licens til Metal Ligaen og derfor blev nedrykket til 1. division. Samtidig stillede konkursramte Copenhagen Lions ikke op, mens Amager Islanders dagen inden sæsonstart trak sit hold fra ligaen på grund af mangel på spillere. Endelig stillede Herlev IK og Rungsted IK op med hver deres andethold efter at de i den foregående sæson havde stillet med et fælles andethold.

Stillinger og resultater

Grundspil

Grundspillet blev spillet i perioden 1. september 2018 - 27. februar 2019. De 13 hold var opdelt i to geografiske kredse: en østkreds med seks hold og en vestkreds med syv hold. De 13 hold spillede en dobbeltturnering alle-mod-alle, som suppleredes med en enkeltturnering mod de øvrige fem eller seks hold i samme geografiske kreds, hvilket i alt gav 29 eller 30 kampe til hvert hold.

Der blev uddelt point efter IIHF's trepointsystem:
 Sejr i ordinær spilletid gav 3 point.
 Sejr i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 2 point.
 Nederlag i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 1 point.
 Nederlag i ordinær spilletid gav 0 point.

De fire bedste hold i hver kreds gik videre til slutspillet.

Øst-kredsen

Vest-kredsen

Kampprogram

Slutspil

Format

Slutspillet havde deltagelse af otte hold: de fire bedste hold i hver af de to geografiske kredse. Holdene blev seedet i henhold til deres placering i grundspillet.

De slutspilskampe, der endte uafgjort, blev afgjort i sudden death med tre markspillere og en målmand på hvert hold. Hvis dette ikke frembragte en afgørelse inden for fem minutter, blev kampene afgjort i straffeslagskonkurrence.

Kvartfinaler

Kvartfinalerne spilledes bedst af fem kampe, og holdene mødtes på kryds af de to geografiske kredse, således at kredsvinderne mødte nr. 4 fra den anden kreds, mens toerne mødte nr. 3 fra den anden kreds.

Semifinaler

Semfinalerne havde deltagelse af de fire vindere af kvartfinalerne, og opgørene blev spillet bedst af fem kampe.

Bronzekamp

Kampen om bronzemedaljerne var et opgør mellem de to tabende semifinalister, Vojens IK og Rødovre SIK, og blev spillet over to kampe, hvor den samlede score afgjorde opgøret. Bronzemedaljerne gik til sønderjyderne med en samlet score på 6-5, da de vandt hjemmekampen med 5-3 efter først at have tabt 1-2 i Rødovre.

Finale

Finalen var et opgør mellem de to vindere af semifinalerne og blev spillet bedst af fem kampe.

Se også
 Superisligaen 2018-19
 Metal Cup 2018-19

Kilder / eksterne henvisninger
DIU - Division 1 2018-19
DIU - Division 1 Play-off 2018-19

Noter

2018-19
Ishockey i 2018
Ishockey i 2019

Divisionen 2018-19


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit einem Eintrag einer Person, deren Namen mit den Buchstaben "Zix" beginnt.

Zix

 Zix, Benjamin (1772–1811), deutsch-französischer Maler

Liste der Biografien/Zix


The House of Dunkeld (in  or "of the Caledonians") is a historiographical and genealogical construct to illustrate the clear succession of Scottish kings from 1034 to 1040 and from 1058 to 1286. The line is also variously referred to by historians as "The Canmores" and "MacMalcolm".

It is dynastically sort of a continuation to Cenél nGabráin of Dál Riata, "race of Fergus", as "house" was an originally Celtic concept to express one of the two rival leading clans of early medieval Scotland, whose founding father is king Fergus Mor of Dalriada. This Ferguside royal clan had disputed the crown (of Dalriada, then that of Alba) against the Cenél Loairn, the later House of Moray for the preceding four or more centuries. The Cenél nGabráin were represented by the House of Alpin before Dunkeld.

Sir Iain Moncreiffe made the case that Crínán of Dunkeld was actually a kinsman of Saint Columba and thus a member of the Irish Cenél Conaill, a royal branch of the Northern Uí Néill dynasty. Christopher Cairney makes the case for a different Uí Néill descent in the Cenél nEógain.  This does not exclude Crínán's descendants from also being a (female line) continuation of the Cenél nGabráin through Bethóc.

The Dunkeld dynasty is genealogically based on Duncan I of Scotland being of a different agnatic clan to his predecessor and maternal grandfather Malcolm II of Scotland. However, sociohistorically, the reign of Duncan's son Malcolm III of Scotland, which happens to coincide with the start of the centuries-long period of strong influence from the southern neighbour, the Kingdom of England, has been seen as a more important place to start.

Time and features
During the time of House of Dunkeld, succession to the Scottish throne evolved towards primogeniture instead of the Irish-Celtic tradition of tanistry and the Pictish traditions (whether they were matrilineal or not). Although the contemporaries did not have a common name for these monarchs, they were a family who formed a hereditary kingship.

Distinctive characteristics of the developments of society during this dynasty:
Scotland was more influenced by outsiders than it had been earlier, or was to be under the kings of the House of Bruce and House of Stuart. The kingdom was contested by two established powers: the Kingdom of England and Norway. The common goal uniting the usual policies of kings of this dynasty was to balance between the two neighbours, sometimes making alliances to have some outside support (France in the Middle Ages). Wars were fought on both fronts.
Many Norman lords and institutions were brought to Scotland, especially after the Norman conquest of England; by the end of the period, both had been in Scotland for centuries. The tribal polity evolved to a medieval feudal society, adopting legal traditions from Rome, and the elite evolved to become broadly "Frankish" in custom, a change strengthened by the immigration of (Anglo-Saxon) English, Normans and French.

The Dunkeld dynasty rose to rule in a time when the kingdom was fragmented, under increasing outside threats, and some monarchs started to initiate more centralized government.

The Dunkelds came to power after the two centuries of civil unrest under the House of Alpin. The first king of this new dynasty was Malcolm III of Scotland who determined that succession would be to the eldest son, not according to the rules of tanistry. This political decision reduced the conflicts inside the Royal family. The Dunkelds consolidated Scotland's union and independence as a kingdom, despite several skirmishes with the neighbouring England. The fall of the House of Dunkeld began in 1286, when Alexander III died in a horse riding accident. The king had no living sons, only one three-year-old granddaughter, Margaret, princess of Norway. Fearing the influence of king Eric II of Norway, her father, and another endless civil war, the Scottish nobles appealed to Edward I of England. Margaret was betrothed to the future Edward II of England, but died shortly afterwards on her arrival to Scotland.

The dynasty ended at a time when immigrant-originated feudal families had reached a level of prosperity almost as high as the kings and the beneficiaries of feudal system desired for a sufficient guarantee of their positions, rights and properties - even at the cost of national independence.

Kings of the House of Dunkeld

 Duncan I, r. 1034-1040
 Malcolm III, r. 1058-1093
 Donald III, r. 1093-1094 and 1094-1097
 Duncan II, r. 1094
 Edgar, r. 1097-1107
 Alexander I, r. 1107-1124
 David I, r. 1124-1153
 Malcolm IV, r. 1153-1165
 William I, r.1165-1214
 Alexander II, r.1214-1249
 Alexander III, r.1249-1286
 Margaret, r.1286

On Alexander III's death his granddaughter Margaret (Maid of Norway) was recognised as "right heir", as had been agreed in Alexander's lifetime, but she was never inaugurated as Queen of Scots.

See also
Dunkeld, settlement in Scotland
History of Scotland
Scottish monarchs family tree

References

Medieval Scottish families
Dunkeld
Scottish royalty

House of Dunkeld


Animal Proportion Formula (APF) é um sistema para classificar os tamanhos de pequenos objetos planetários usando animais lançado pela Agência Espacial Europeia (ESA). O sistema foi criado devido a equívocos introduzidos depois que um asteroide foi relatado como "metade do tamanho de uma girafa". O impacto do filme de desastre Don't Look Up também encorajou a ESA a divulgar a classificação.

Tamanhos
APF divide asteróides e meteoróides em 10 categorias simples. As girafas foram excluídas do sistema por não terem simetria espacial. A "baleia azul" é a maior, cobrindo asteroides que variam em tamanho de 20 a 30 m. "lula colossal" refere-se a qualquer coisa entre 10 e 20 m, com tamanhos menores sendo "alce" (5–10 m), "urso" (2–5 m) e "leão" (1–2 m).

Os meteoróides, por sua vez, são divididos em "cachorro" (0,5–1 m), "gato" (0,2–0,5 m), "gerbil" (0,1–0,2 m) e "barata" (0,01–0,1 m) com "tardígrados" " abaixo disso. Objetos situados entre esses tamanhos podem ser subdivididos em "metades", "terços" e "quartos". A ESA sugere que os astrônomos deveriam se referir, por exemplo, a um meteoróide de 3 cm como sendo "um terço do tamanho de um gerbil".

História
As discussões preliminares do sistema começaram em 2017, depois que um meio de comunicação descreveu o asteroide VL2 como sendo "do tamanho de uma baleia". Outros desenvolvimentos vieram em 2018, quando a NASA disse que outro objeto espacial (2014 JO25) se assemelhava a "um pato de borracha". e o asteroide 2022 EB5, que atingiu a Terra em 11 de março, foi dito pelo Daily Mail ser "metade do tamanho de uma girafa".

Cosmologia
Objetos astronómicos
Asteroides
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Fórmula de proporção animal


Phytomyza angelicae er flugutegund sem verpir á blöð hvanna. Lirfurnar bora sig inn í blöðin og éta upp innanfrá. Tegundinni var fyrst lýst af Johann Heinrich Kaltenbach 1874.

Tegundin finnst víða í Evrópu og einnig í Norður-Ameríku.

Tilvísanir

Tvívængjur

Phytomyza angelicae


عزام الأحمد قيادي في حركة فتح وعضو المجلس الثوري للحركة منذ عام 1989 ورئيس كتلتها البرلمانيه، شغل عدة مناصب وزارية، من مواليد قرية رمانة قضاء جنين، عام1947. شارك باجتماعات المصالحة الفلسطينية. وشارك بالوفد الممثل لفلسطين المفاوض على شروط التهدئة مع إسرائيل في مصر بالحرب على غزة 2014.

تعليم
بكالوريوس في الإدارة والاقتصاد من جامعة القاهرة، عام: 1974م.

مناصب
 وزير الاتصالات وتكنولوجيا المعلومات فترة: 2003 وحتى 2006.
 وزير الأشغال العامة الفلسطيني بين عامي 1996 - 2003.
 عضو المجلس التشريعي الفلسطيني منذ 1996 وحتى الآن، وشغل من قبل منصب عضو المجلس الوطني الفلسطيني منذ عام: 1974 (وهو مؤسسة نيابية غير رسمية تمثل عموم الفلسطينيين، سواء في أرض السلطة الفلسطينية أو في الشتات أو في الأراضي غير الأراضي الواقعة تحت سلطة الاحتلال).
 سفير فلسطين ممثلا عن منظمة التحرير الفلسطينية في العراق بين عامي 1979 – 1994.
 رئيس الاتحاد العالمي لطلاب فلسطين، فرع بغداد، بين عامي 1972 - 1974.
 معتمد حركة فتح في العراق بين عامي 1975 – 1994.
 رئيس الاتحاد العام للطلبة العرب، وعضو الاتحاد ممثلا عن فلسطين بين عامي 1976 – 1980.
 عضو المجلس الثوري لحركة فتح منذ عام: 1989.

اتهامات بالفساد

فساد إداري
اتهم عزام الأحمد بالفساد الإداري والمالي، فقد نصب أخت زوجته خولة الشخشير وزيرة للتربية والتعليم في حكومة التوافق نظراً لصلة القرابة عام 2014 .

فساد مالي
كشف ضابط الاستخبارات الفلسطينية فهمي شبانة التميمي عام 2010 عن تورط عزام الأحمد وشقيقه محامي م.ت.ف في الأردن علام الأحمد بتلقي مبلغ مليون و950 ألف دولار في صفقة وهمية لشراء قطعة أرض في الأردن.

تطاوله على الذات الإلهية
في عام 2007 تهجم الأحمد خلال برنامج بثته قناة المنار اللبنانية المملوكة لحزب الله مع مستشار رئيس الوزراء الفلسطيني د.أحمد يوسف والذي تناول النقاش حول آخر الأوضاع على الساحة الفلسطينية والمساعدات الأمريكية المشروطة والتي تتلقاها حركة فتح والرئاسة الفلسطينية مقابل تنفيذ شروط واتفاقات إسرائيلية أمريكية.
وقد سجل للأحمد حديث تطاول فيه بألفاظ فيها تطاول على الذات الإلهية والتي قالها بصريح العبارة رداً على سؤال وجه له بأن حركة فتح تتلقى أموالاً أمريكية مشروطة: «لو جاءتنا مساعدات مشروطة من رب العباد لن نقبلها».

ردود فعل
 أكد د.أحمد يوسف المستشار السياسي لرئيس الوزراء الفلسطيني أوضح أن الأحمد أساء لنفسه ولحركته من خلال تهجمه على الذات الإلهية.
 اما الفقيه د.يونس الأسطل رد بأن التلفظ بمثل هذا الحديث فيه كفر ويجب تجديد الإسلام بسبب أن ما يأتي من عند الله يجب أن يكون مقبولا من العبيد. فقال:«نحن مثلنا مع الله مثل العبيد الذين لا خيرة لهم في التلقي عن الله لقول الله سبحانه وتعالى» وما كان لمؤمن ولا لمؤمنة إذا قضى الله ورسوله أمرا أن يكون لهم الخيرة من أمرهم «هذا إذا كان الأمر أمر تكليف ولو كان التكليف شاقا كقوله تعالى» ولو أنا كتبنا عليهم أن اقتلو أنفسكم أو اخرجوا من دياركم «فكيف إذا كان النازل من عند الله منة إلاهية والله هو صاحب الفضل والمنة والله يتفضل على عباده دون حاجة إليهم لأن طاعة العباد لا تنفعه ومعصية العباد لا تضره لهذا فإن هذا القول يعتبر ردة عن الإسلام تستوجب تجديد الدين بأن ينطق الشهادتين من جديد وأن يغتسل غسل الإسلام ويستحب أن يصلي ركعتين لتجديد دينه.»

رؤيته للمفاوضات مع إسرائيل
يعتبر عزام الأحمد المفاوضات مع إسرائيل هي أحد أشكال النضال، وهي أهم من النضال العسكري، وأن الأخير هدفه تقوية المفاوضات، وقال في يناير 2014، خلال لقاء مع شخصيات سياسية وإعلامية في عمّان: (نعم "الحياة مفاوضات.. والمفاوضات جزء من المقاومة). ويعتبر ان المرحلة الحالية ليست مرحلة كفاح مسلح فقد قال: (المرحلة الحالية ليست مرحلة كفاح مسلح ضد "إسرائيل"، لأنه ليس لدينا القدرة على ذلك)

رفضة لاقامة ميناء بغزة
في نهاية شهر فبراير 2016 تعهد بإحباط أي محاولة لإنشاء ميناء بحري لغزة يربط بين قطاع غزة وجزيرة قبرص التركية. وقال الأحمد خلال لقاء على قناة فلسطين الفضائية، إن ما يجري الحديث عنه «ليس ميناء وإنما عوامة مع قبرص التركية التي لا يعترف بها أحد، ونحن أيضا لا نعترف بها». وأضاف «نحن نعترف بقبرص الموحدة الصديقة الوفية التي وقفت مع الثورة الفلسطينية في أحلك الظروف، ولن نتنازل عن وحدة قبرص مثلنا مثل القبارصة». وأشار إلى أن الهدف من إقامة الميناء أو هذه المحاولات هو «مس العلاقة الفلسطينية القبرصية بشكل جوهري». وختم قائلاً: «مهما جرت من محاولات، سنكون قادرين على إحباط أي محاولة لإقامة ميناء أو كهرباء أو مفاوضات تتناقض مع المصالح الوطنية الفلسطينية العليا». أدى ذلك لموجة اعلامية على المواقع الاخبارة والتواصل الاجتماعي الرافضة لموقفه.

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من رمانة
أعضاء اللجنة التنفيذية لمنظمة التحرير الفلسطينية
أعضاء اللجنة المركزية لحركة فتح
أعضاء المجلس التشريعي الفلسطيني 1996
أعضاء المجلس التشريعي الفلسطيني 2006
أعضاء المجلس الوطني الفلسطيني
أعضاء حركة فتح
أعضاء حكومة ياسر عرفات الثالثة
أعضاء حكومة ياسر عرفات الثانية
أعضاء حكومة ياسر عرفات الخامسة
أعضاء حكومة ياسر عرفات الرابعة
خريجو جامعة القاهرة
خريجو جامعة بغداد
سفراء فلسطين لدى العراق
قوميون عرب فلسطينيون
مواليد 1368 هـ
مواليد 1947
وزراء أشغال عامة فلسطينيون
وزراء حكومة السلطة الوطنية الفلسطينية
أعضاء حكومة محمود عباس
أعضاء المجلس المركزي الفلسطيني

عزام الأحمد


Ceratozamia fuscoviridis es una especie de planta de la familia Zamiaceae. Es endémica de México. Está amenazado (en peligro crítico) por la pérdida de hábitat.

Fuente
 Donaldson, J.S. 2003.  Ceratozamia fuscoviridis.  2006 IUCN  Lista Roja de la UICN de Especies Amenazadas. Descargado el 21 de agosto de 2007.

Enlaces externos

fuscoviridis

Ceratozamia fuscoviridis


est un journal quotidien publié toute la semaine et les samedis à Hamilton en Ontario au Canada.

Histoire
The Hamilton Spectator est publié pour la première fois le  sous le nom The Hamilton Spectator and Journal of Commerce. Fondé par Robert Smiley et son partenaire, le journal est vendu en 1877 à William Southam, qui fonde la Southam Newspaper Chain et place le Spectator au premier plan de cette chaîne. Cette firme est venue en 1998 à Conrad Black, qui revend The Hamilton Spectator à Sun Media, basé à Toronto. En 1999, le Spectator est venu une troisième fois à la Torstar.

Publication
The Hamilton Spectator est publié six jours par semaine par Metroland Media Group, une succursale de Torstar. Il dessert les villes de Hamilton et Burlington et la région de Niagara. Il dessert également les comtés de Brant et de Haldimand avec les villes de Caledonia, Hagersville et Dunnville. Le Spectator peut également être retrouvé dans la région de Halton, jusqu'à Oakville.

Références

Titre de presse créé en 1846
Presse quotidienne au Canada
Presse quotidienne en anglais
Presse d'information générale au Canada
Entreprise ayant son siège en Ontario

The Hamilton Spectator


Heinrich Dreser (né le  octobre 1860 et mort le 21 décembre 1924) est un chimiste allemand responsable des projets concernant l'aspirine et l'héroïne chez Bayer AG. Il a également joué un rôle clé dans la découverte et la synthèse de la codéine, un analgésique moderne largement utilisé. Dreser est né à Darmstadt.

 a affirmé, sans en avoir apporté la preuve, que le crédit pour la découverte de l'aspirine lui avait été volé par Dreser.

Notes et références

Liens externes

Chimiste allemand
Naissance en octobre 1860
Naissance à Darmstadt
Naissance dans le grand-duché de Hesse
Décès en décembre 1924
Décès à Zurich
Décès à 64 ans

Heinrich Dreser


سكران قد تعني:

 مخمور.
 قرية السكران في السعودية.
 نبات السكران.

انظر أيضا
 سكر (توضيح)
 سكر الطعام (توضيح)
 السكري (توضيح)
 سكورة (توضيح)
ألقاب النسب
صفحات توضيح أسماء أماكن

سكران (توضيح)


An Neottia oblata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Sing Chi Chen, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Neottia oblata in nahilalakip ha genus nga Neottia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neottia

Neottia oblata


තත්පර 10 ක බාධකය යනු මීටර් 100 ධාවන ඉසව්ව තත්පර දහයකට අඩු කාලයකින් නිම කිරීමේ කායික හා මානසික බාධකයයි. මෙම ජයග්‍රහණය සාම්ප්‍රදායිකව සැලකෙන්නේ ලෝක මට්ටමේ පිරිමි කෙටි දුර ධාවන ක්‍රීඩකයෙකුගේ ලක්ෂණය ලෙසයි. 1990 ගණන්වල අග භාගයේ සිට එහි වැදගත්කම අඩු වැදගත්කමක් ඇති කර ඇත, ඒ වැඩි ධාවකයන් සංඛ්‍යාවක් තත්පර දහයේ සීමාව ඉක්මවීමයි. 2009 IAAF ලෝක ශූරතා තරඟාවලියේදී 9.58ක් ධාවනය කළ උසේන් බෝල්ට් වත්මන් පිරිමි ලෝක වාර්තාවට හිමිකම් කියයි.

ඉතිහාසය
ලෝක මලල ක්‍රීඩා ලෝක වාර්තා සහ අනෙකුත් පිළිගත් දස්කම් සඳහා මෙම නිර්ණායක අවශ්‍ය වේ. එනම්, ගමන් දිශාවට තත්පරයට මීටර් දෙකකට (පැයට කිලෝමීටර 7.2 / පැයට සැතපුම් 4.5 ) වඩා සුළං ආධාරකයක් නොපැවතිය යුතුයි. ඒවගෙම සම්පූර්ණ ස්වයංක්‍රීය කාල (FAT) ඔරලෝසුවක් භාවිත කිරීම (තත්පරයෙන් සියයෙන් එකක් දක්වා මැනිය හැකි) සහ කාර්ය සාධනය වැඩි දියුණු කරන ද්‍රව්‍ය භාවිත නොකිරීමයි. සුළං මිණුම් යන්ත්‍ර ක්‍රියා විරහිත වීම හෝ කඩකිරීම් ධාවකයකුගේ කාලය අවලංගු කළ හැක.

අත් යන්ත්‍ර කාල ගණනය

1977 ට පෙර, IAAF නිල වේලාවන් සඳහා අවසන් තරගයේදී, හේස්ගේ නිල දසවන කාලය තත්පර 10.0  ගණනය කරන ලද්දේ තත්පර 10.06 ක FAT වටයෙනි; උපස්ථ හෑන්ඩ්-ටයිමර් 9.8, 9.9 සහ 9.9 වාර්තා කර ඇති අතර, FAT වැරදි ලෙස ක්‍රියා කළේ නම් නිල කාලය ලෙස තත්පර 9.9 ක් ලබා දෙනු ඇත.අවශ්‍ය නොවීය. තත්පරයෙන් දශමයක් දක්වා කාලය අතින් වාර්තා විය. ආරම්භක තුවක්කුව දැල්වෙන විට සහ ධාවකයා අවසන් රේඛාව පසු කරන විට නිල විරාම ඔරලෝසු  තුනක් සටහන් කර ඇති අතර ඒවායේ මධ්‍ය වාර්තාගත කාලය නිල ලකුණ විය. සමහර ධාවන තරඟ සඳහා නිල නොවන සම්පූර්ණ ස්වයංක්‍රීය කාල යන්ත්‍ර හෝ අර්ධ ස්වයංක්‍රීය කාල යන්ත්‍ර තිබුණි. බොහෝ විට ඡායාරූප නිම කිරීමේ උපකරණ සමඟද සම්බන්ධ විය. තත්පර දහයකට අඩු කාලයකින් කාලය ගත කළ පළමු පුද්ගලයා වූයේ 1963 අප්‍රේල් මාසයේදී Mt. SAC Relays හිදී තත්පර 9.9 ක් දිව ගිය නමුත්, පැයට සැතපුම් 11  (ත්ත්පරයට මීටර් 4.9) ක සුළඟක් සමඟින් දිව ගිය බොබ් හේස් ය. 1964 ඔලිම්පික් මීටර් 100 අවසන් පූර්ව තරගයේදී හේස් තවත් නීතිවිරෝධී තත්පර 9.9ක් (සුළග ත/මී 5.3 ක අනුලෝම වේගයක්) තත්පර 9.91 ක් වාර්තා කළේය. අවසන් තරගයේදී, හේස්ගේ ධාවන කාලය තත්පර 10.0  ගණනය කරන ලද්දේ තත්පර 10.06 ක් ලෙස සම්පූර්ණ ස්වයංක්‍රීය කාල යන්ත්‍රය වාර්තා කිරීමත් සමගය. ඊට අමතරව උපස්ථයක් ලෙස අත් යන්ත්‍ර කාල ගණනයද කල අතර ඒවා 9.8, 9.9 සහ 9.9 වාර්තා කර ඇති අතර, යම් හෙයකින් සම්පූර්ණ ස්වයංක්‍රීය කාල යන්ත්‍රය වැරදි ලෙස ක්‍රියා කළේ නම් නිල කාලය ලෙස තත්පර 9.9 ක් ලබා දෙනු ඇත. 1968 ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ කැලිෆෝනියාවේ සැක්‍රමෙන්ටෝ හි චාල්ස් සී හියුස් ක්‍රීඩාංගනයේ පැවති USA එළිමහන් ධාවන පථ සහ ක්ෂේත්‍ර ශූරතාවලියේදී, මිනිසුන් තිදෙනෙක් නීත්‍යානුකූලව තත්පර 9.9 කින් දිව ගියහ. ඒ පළමු අවසන් පූර්ව තරඟයේදී ජිම් හයින්ස් ප්‍රථමයා ලෙස සහ රොනී රේ ස්මිත් දෙවනියා ලෙසත්, දෙවන අවසන් පූර්ව තරගයේදී චාලි ග්‍රීන් ප්‍රථමයා වෙමිනි. මෙය "වේගයේ රාත්‍රිය" ලෙස නම් කරන ලද අතර, මෙම තුනම IAAF විසින් ලෝක වාර්තා ලෙස පිළිගනු ලැබීය. IAAF ඔවුන්ගේ සම්පූර්ණ ස්වයංක්‍රීය කාල යන්ත්‍ර මගින් ලැයිස්තුගත කරන්නේ: හයින්ස් 10.03, ස්මිත් 10.14 සහ ග්‍රීන් 10.10 ලෙසටය. "ස්වයංක්‍රීය බුලෝවා ඇක්ට්‍රොන් ෆොටෝටයිමර්" අවස්ථා තුනම ඇත්ත වශයෙන්ම [තත්පර 10.0] කැඩී ඇති බව තහවුරු කරන ලද බව ටයිම් සඟරාව එකල වාර්තා කළද. හයින්ස් හට හීට්ස් වලදී සුළං ආධාරයෙන් තත්පරයට මීටර 9.8 ක් ද තිබුණි. හයින්ස් 1968 ඔලිම්පික් මීටර් 100 තත්ත්පර 9.9 කින් ජයග්‍රහණය කළේය, එය ඔහුගේ ස්වයංක්‍රීය කාල යන්ත්‍ර ගණනය වූ 9.95 ආසන්න දශමස්ථානයට වට කරය, එය පළමු සුළං-සහාය නොවන ඉලෙක්ට්‍රොනික කාල ගණනයක තත්පර 10 බාධකය බිද හෙලීම බවට පත් කළේය. 1976 වන විට, තවත් පිරිමින් හය දෙනෙකු තත්පර 9.9 අත් යන්ත්‍ර කාල ගණන වාර්තාව සම කර ඇත, නමුත් ඔවුන්ගේ කිසිදු ධාවනයකට සම්පූර්ණ ස්වයංක්‍රීය කාල යන්ත්‍ර සහයක්ල නොවීය.

ස්වයංක්‍රීය කාල ගණනය

1977 රීති වෙනස් වීමෙන් පසුව, ජිම් හයින්ස්ගේ අවුරුදු නවයක් පැරණි තත්පර 9.95 වාර්තාව එකම පිළිගත් තත්පර 10 බාධකය බිදි තරඟය විය. 1977 අගෝස්තු 11 වන දින සිල්වියෝ ලෙනාඩ් තත්පර 9.98කින් දිව ගිය විට එම වසරේද බාධකය නැවතත් බිඳ වැටුණි. මෙම ලකුණු දෙකම ඉහළ උන්නතාංශයක සටහන් වූ අතර එය අඩු වායු ප්‍රතිරෝධය හේතුවෙන් වාර්තාවට ඇතුලත් විය.

කාල් ලුවිස් 1983 මැයි 14 වන දින මොඩෙස්ටෝ රිලේස්හි දී තත්පර 9.97ක් සමඟ විද්‍යුත් වේලාවන් යටතේ අඩු උන්නතාංශයක තත්පර දහයක් බිඳ දැමූ පළමු ධාවකයා විය. කැල්වින් ස්මිත් 1983 ජූලි 3 වන දින කොලරාඩෝ හි කොලරාඩෝ ස්ප්‍රින්ග්ස්හිදී තත්පර 9.93 ක ලෝක වාර්තාවක් වාර්තා කළ අතර එම වසරේ අගෝස්තු මාසයේදී තත්පර දහයකට අඩුවෙන් දෙවරක් ධාවනය කළ පළමු ධාවකයා බවට පත්විය. 1980 ගණන්වලදී කෙටි දුර ධාවන ක්‍රීඩකයින් හය දෙනෙක් නීත්‍යානුකූලව මෙම බාධකය බිඳ දැමූහ. තවත් අයෙකු වන බෙන් ජොන්සන්, 1987 දී 9.90 සහ 9.80 යන කාලයන් දෙකමද 1988 දී පිළිවෙලින් තත්පර 9.83 සහ 9.79 වාර්තා කර ඇත. කෙසේ වෙතත්, මෙම වාර්තා ඔහු තහනම් උත්තේජක භාවිතා කිරීම සඳහා ධනාත්මක බව පරීක්‍ෂා කිරීමෙන් පසුව නුසුදුස්සකු කරන ලදී.

1991 ලෝක ශූරතාවලියේ මීටර් 100 අවසන් තරගය එම ඉසව්වේ නව උච්චස්ථානයක් නියෝජනය කළේය. ක්‍රීඩකයන් හය දෙනෙක් එම තරඟයේදී තත්පර දහයකට අඩුවෙන් දිව ගිය අතර ජයග්‍රාහකයා වූ කාල් ලුවිස් ලෝක වාර්තාව තත්පර 9.86 දක්වා පහත හෙලීය. දෙවැනි ස්ථානයට පත්වූයේ තත්පර 9.90කින් ඔහු විසින් තබා තිබූ හිටපු ලෝක වාර්තාවද බිඳ දැමූ ලෙරෝයි බරෙල් ය. තුන්වන ස්ථානය, කලින් ලෝක වාර්තාවට වඩා තත්පර 0.01 ක් මන්දගාමී, තත්පර 9.91 ක කාලයක් වාර්තා කළ ඩෙනිස් මිචෙල් විය. සිවුවැනි ස්ථානයට පත්වූයේ තත්පර 9.97ක ඔහුගේම යුරෝපීය වාර්තාව බිඳ දමමින් තත්පර 9.92ක කාලයක් වාර්තා කළ ලින්ෆර්ඩ් ක්‍රිස්ටි ය.

මොරිස් ග්‍රීන් 1999 දී තත්පර 9.80 ට අඩුවෙන් ධාවනය කළ පළමු ක්‍රීඩකයා විය. උසේන් බෝල්ට් 2008 දී තත්පර 9.70 සහ 2009 දී 9.60 ඉක්මවා ගියේය. තත්පර 10 ක බාධකය මහාද්වීපික මලල ක්‍රීඩා සංගම් හයෙන් පහකින්ම බිඳ දමා ඇත. දකුණු ඇමරිකානු කලාපය සදහා බ්‍රසීල ජාතික රොබ්සන් ද සිල්වා තත්පර 10.02 වාර්තාවට හිමිකම් කියයි.

2008 තරගවාරය තත්පර 10 ට අඩු කාර්ය සාධනය සඳහා නව ඉහළ මට්ටමක් දුටුවේය. ධාවකයන් 14 දෙනෙකු ඔවුන් අතර 53 වතාවක් එම ජයග්‍රහණය අත්කර ගත් අතර, එය එක් එක් සංඛ්‍යාව සඳහා වූ ඉහළම අගයයි. තවද, එම වසරේ ප්‍රථම වතාවට දස දෙනෙකු එම ප්‍රතිඵලය අත්කර ගෙන තිබුණි. එයද තවත් වාර්තාවකි. 2008 ගිම්හාන ඔලිම්පික් උළෙලේ පිරිමි මීටර් 100 අවසන් තරඟය ලෝක වාර්තාවක් සමග හය දෙනෙකු තත්පර දහයට (1991 ලෝක ශූරතා තරඟාවලියේ සංඛ්‍යාවට සමාන) අඩුවෙන් වාර්තා කළේය. එළිමහන් ධාවන වාරය ආරම්භ වී මාස දෙකක් පමණක් ගත වූ අතර, 2011 අප්‍රේල් සහ ජූනි අතර තත්පර දහයකට අඩු කාලයකින් පහළොස් දෙනෙකු දුවමින් වාර්තාගත වසරක් බවට පත් විය. 2013 ජූනි 10 වන විට, නිල, නීත්‍යානුකූල වේලාවක් සමඟින් තත්පර 10 ක බාධකය 86 ක් බිඳ දමා ඇත. 2012 ගිම්හාන ඔලිම්පික් උළෙලේ පිරිමි මීටර් 100 අවසන් තරඟය නව ඔලිම්පික් වාර්තාවක් සහ අවසන් තරඟකරුවන් අට දෙනෙකුගෙන් 7 දෙනෙකු තත්පර 10 ට අඩුවෙන් දිව ගියේය. කෙසේ වෙතත් ටයිසන් ගේ පසුව මෙම තරඟයෙන් නුසුදුස්සෙකු විය. නුසුදුස්සකු වීමට පෙර ඔහු තත්පර 9.80ක කාලයක් වාර්තා කරමින් සිව්වැනි ස්ථානයේ පසුවූ අතර එය ඉතිහාසයේ වේගවත්ම සිව්වැනි ස්ථානය විය.

2016 මැයි 29 වන දින, හිටපු ලෝක ශූර කිම් කොලින්ස් වයස අවුරුදු 40 ක් ලෙස බොට්‍රොප් හි 9.93 +1.9 ක් ධාවනය කරමින් ඔහුගේ පුද්ගලික වාර්තාව වැඩි දියුණු කළේය. තත්පර 10 ක බාධකය බිඳ දැමූ වයස්ගතම මිනිසා ලෙස වාර්තා කළේය. ඕමාර් මැක්ලියෝඩ් 2016 අප්‍රේල් මාසයේදී තත්පර දහයක් බිඳ දැමූ පළමු කඩුල්ල පැනීමේ ක්‍රීඩකයා බවට පත්විය.

කිසිදු කාන්තාවක් නිල තත්පර 10 බාධකය බිද හෙලීමක් වාර්තා කර නැත. මීටර් 100 කාන්තා ලෝක වාර්තාව තත්පර 10.49 කි, එය 1988 දී ඇමරිකානු ෆ්ලෝරන්ස් ග්‍රිෆිත්-ජොයිනර් විසින් පිහිටුවන ලදී.

කාලානුරූපීව ඉලෙක්ට්‍රොනික් කාලයන්

සටහන්

  ෆ්‍රැන්සිස් ඔබික්වේලු දැන් පෘතුගාලයට තරඟ කරන නමුත් ඔහු මුලින්ම නයිජීරියාවට තරඟ කරන අතරතුර තත්පර 10 ක බාධකය බිඳ දැමීය.
  ජැක් අලි හාවි උපත ලැබුවේ ජැමෙයිකාවේය.
  රමිල් ගුලියෙව් උපත ලැබුවේ අසර්බයිජානයේ ය.

එකතුව

යොමුකිරීම්

තත්පර 10 බාධකය


Ying Dong Stadyumu, Çin'in Panyu şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Ying Dong Stadyumu, 1991 altıncı FIFA Kadınlar Dünya Kupası müsabakaları ile birlikte hizmete açıldı. Stadyum 16.000 seyirci kapasitelidir.

Çin'deki stadyumlar

Ying Dong Stadyumu


Le coup des deux pôles désigne toute combinaison du jeu de dames qui aboutit au motif de deux dames s'opposant à chaque extrémité de la grande diagonale.

Nous devons l'appellation de ce coup, en 1947, à Louis Coutelan et Rodolphe Cantalupo.

Principe du coup des deux pôles

Lorsqu'une dame noire et une dame blanche occupent les cases angulaires 5 et 46, celle qui doit jouer se fait obligatoirement prendre. Ce motif est appelé « enfermé sur la grande diagonale ».

Le coup des deux pôles est l'un des pièges à éviter à trois dames contre une. C'est souvent aussi l'une des menaces du coup du marquis.

Ce final est un classique du problémisme, car différentes combinaisons peuvent précéder son déroulement.

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Notes et références

deux poles

Coup des deux pôles


Sosesc păsările călătoare este un film românesc din 1985 regizat de Geo Saizescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Emil Hossu, Rodica Mureșan, Tora Vasilescu, Octavian Cotescu și Ștefan Mihăilescu-Brăila. A avut premiera la 25 martie 1985.

Prezentare

Distribuție

 Emil Hossu — inginerul Radu Cojar, șeful fermei piscicole din comuna Barza
 Rodica Mureșan — doctorița Iulia Râmniceanu, iubita din studenție a lui Radu
 Tora Vasilescu — sora medicală Vera de la dispensarul din sat
 Octavian Cotescu — pictorul peisagist Joil Dumbravă
 Ștefan Mihăilescu-Brăila — Ștefan Brăileanu, primarul comunei Barza
 Sebastian Papaiani — inginerul Șerban Pamfil, antrenor de caiac-canoe
 Geo Saizescu — fotograful "Foto Bujor"
 Jean Constantin — cârciumarul Marin Pârvulescu
 Dumitru Rucăreanu — pescarul Alexe, acordeonist
 Cornel Gîrbea — pescarul braconier Tudor Vișinescu
 Vali Voiculescu-Pepino — țăranca Ilinca, poreclită "Gura satului"
 Rodica Popescu-Bitănescu — tanti Gherghina, vrăjitoarea
 Dumitru Chesa — pescarul Grigore
 George Mihăiță — pescarul Petrache
 Ovidiu Moldovan — pescarul Valeriu
 Ernest Maftei — bătrânul pescar Maftei
 Nae Gh. Mazilu — bătrânul pescar Filimon
 Alexandru Lazăr — localnicul Sandu
 Mihai Mălaimare — pescar
 Cristian Ștefănescu — localnic saxofonist
 Dorina Done — țărancă, vecina Gherghinei
 Mariana Cercel
 Vasile Popa-Țeavă — pescarul Vasile
 Miron Șuvăgău — pacientul căruia i se ia tensiunea
 Dan Puric — tânărul Țâfnă, crainicul comunei
 Marius Pepino — profesorul de la Institutul de Medicină din București
 Mihaela Nicolaescu
 Lamia Beligan — modelul lui Joil
 Dan Tufaru
 Liviu Manolache — tânărul pescar Vlad
 Alecu Croitoru
 Ovidiu Ionescu
 Ion Stanciu
 Florin Mihăilescu
 Cătălin Saizescu — copil

Producție

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.512.364 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Locuri de filmare

Note

Legături externe

 Sosesc păsările călătoare (1984)   la Cinemarx

Vezi și
 1985 în film

Filme din 1985
Filme regizate de Geo Saizescu
Filme românești
Filme de comedie românești
Filme în limba română
Filme de comedie din anii 1980
Filme Româniafilm
Filme Casa de Filme 1
Filme cu acțiunea în Delta Dunării

Sosesc păsările călătoare


Cet article relate le parcours de l'équipe du Ghana de football lors de la Coupe du monde de football 2022 organisée au Qatar du 20 novembre au .

Qualifications

Deuxième tour

|}

Troisième tour

Préparation

Matchs de préparation à la Coupe du monde
Liste détaillée des matches du Ghana depuis sa qualification à la Coupe du monde :

Coupe d'Afrique des Nations

Matchs amicaux

Effectif
L'effectif du Ghana, est dévoilé le .

Compétition

Premier tour

Portugal  -  Ghana

Corée du Sud - Ghana

Ghana - Uruguay

Statistiques

Temps de jeu

Buteurs

Passeurs décisifs

Notes et références

2022
Ghana
Sport au Ghana en 2022

Équipe du Ghana de football à la Coupe du monde 2022


Adele Faccio, née le  à Pontebba et morte le  à Rome, est une militante et femme politique féministe  italienne, impliquée dans la légalisation de l'avortement.

Biographie
Nièce de l'écrivaine Sibilla Aleramo, elle est diplômée en langues et philosophie à l'université de Gênes en 1943. Elle enseigne l'espagnol et rejoint les rangs de la résistance antifaciste.

Après la guerre, elle enseigne les langues pendant quinze ans à Gênes et à Barcelone, avant de travailler pour le groupe Mondadori.

Dans les années 60, elle traduit en italien La guerra per bande, La guerre de guerrilla de Che Guevara  (publié à Cuba en 1960) et des poèmes des auteurs catalans José Agustín Goytisolo,Salvador Espriu et Miquel Saperas.

Son engagement politique pour les droits des femmes commence au début des années 1970. En 1973, Elle est la fondatrice du centro d'informazione sulla sterilizzazione e sull'aborto. Elle rejoint le Parti radical

Le 26 janvier 1975, lors d'une manifestation politique organisée au Teatro Adriano de Rome, Adele Faccio - alors présidente du Parti radical - est arrêtée pour association de malfaiteurs car elle a déclaré publiquement qu'elle a volontairement interrompu une grossesse. L'avortement figure encore parmi les "crimes contre l'intégrité et la santé" au titre X du Code pénal de 1930 toujours en vigueur. Marco Pannella fait une grève de la faim pour sa libération. Elle passe 36 jours en prison.

À partir de 1976, Adele Faccio est députée pendant les VIIe, VIIIe et Xe législatures, dans les rangs du Parti radical. Son activisme  permet la promulgation au Parlement de la loi 194 du 22 mai 1978 autorisant l'interruption volontaire de grossesse.

En 1989, elle est l'une des fondatrices  et porte-parole de l'éphémère parti Verdi Arcobaleno (Les Verts Arc-en-ciel).

Livres
Il divorzio trappola nella trappola, La via feminile, Milan, 1971

Il reato di Massa, SugarCo, Milan, 1975.
Le mie ragioni (conversazioni con 70 donne), Feltrinelli, Milan, 1975.
avec  Eugenia Roccella, Centro informazioni sterilizzazione aborto et Movimento di liberazione della donna, Aborto : facciamolo da noi, R. Napoleone, Rome, 1975
Fuga dal tempo 1957 (Raccolta di poesie e disegni originali di A. Faccio), Amanda Editrice, Rome, 1980.
Una strega da bruciare, Lanfranchi Editore, Milan, 1981.

Notes et références

Liens externes

Naissance dans la  province d'Udine
Naissance en novembre 1920
Décès en février 2007
Décès à Rome
Femme politique italienne
Personnalité du Parti radical (Italie)
Féministe italienne
Député de la septième législature de la République italienne
Député de la huitième législature de la République italienne
Député de la dixième législature de la République italienne
Décès à 86 ans

Adele Faccio


Massimiliano Antonio "Max" Cavalera (; born August 4, 1969) is a Brazilian musician. He co-founded the heavy metal band Sepultura in 1984 with his brother Igor Cavalera, and was the band's lead singer and rhythm guitarist until his departure in 1996. He currently plays in the heavy metal bands Soulfly, Cavalera Conspiracy, Killer Be Killed and Go Ahead and Die. Cavalera was also involved in a short-lived side project called Nailbomb.

Career and influences
Max Cavalera's father, Graziano Cavalera, was an employee of the Italian Consulate in Belo Horizonte. He died at 41 years of age, when Max was nine years old. Cavalera's family was in a state of financial crisis and family turbulence when he formed Sepultura with his younger brother Igor. In the early 1990s, he relocated to Phoenix, Arizona. He did not begin to make spiritual music until after he quit Sepultura. His earlier lyrics for Soulfly were influenced by religion and spirituality, though he is critical of religion. His later albums, starting with Dark Ages, began to incorporate lyrical themes of violence, warfare, anger and hatred. His albums have all been dedicated to God, and he has often been depicted by the press as a man of religion, especially in the United States, something that Cavalera himself says he does not understand:

I do hate a lot of "religion", but people like Christ – yeah they inspire me. I mean if you look at Christ, He was hanging around with the lowlifes, prostitutes and the losers you know, not going around with those high society motherfuckers you see trying to sell Jesus today!

When asked in an interview whether he was a Christian and whether Soulfly was a Christian band, he said:

No. I mean, if I was a Christian I would wear all these different kinds of omens. Because Christian people are so close-minded. A priest would not accept that. So I don't like the concept of Christianity in terms of being so close-minded. It is the same with music. Sometimes I compare preachers to close-minded musicians or close-minded listeners, who only like one kind of music. Some preachers are the same. And they don't tolerate Hindus, Buddhists or whatever. Only them. It's bullshit. So Soulfly is not a Christian band at all. Very much opposite. But we are very spiritual. Spiritual has nothing to do with Christianity anyway. It has been here since the beginning of time.

In another interview, he was asked about the Varg Vikernes church burnings. He quoted, "I support church burnings 100 percent, but why don't we just burn everything. Mosques, temples, all religious buildings." However, he later claimed his views changed about the church burnings and called them "too violent". He has stated that he does believe in God, "But it might be different than the God the preacher preaches about."

Of enduring influence to his music, is the untimely death of his stepson, Dana Wells, who was killed in a car crash after the release of Roots in 1996. The songs "Bleed", "First Commandment", "Pain", "Tree of Pain" and "Revengeance" are tributes to Wells, as well as Deftones' song "Headup", in which Cavalera featured and co-wrote. He reunited with his brother Igor, in their band Cavalera Conspiracy, and wrote and performed on Soulfly's Conquer, released in 2008.

Cavalera appears in the 2009 video game Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned as himself on the ingame radio station LCHC.

In 2013, Cavalera released his autobiography, titled My Bloody Roots; his co-writer was the British author Joel McIver and the book's foreword was written by Dave Grohl.

Guitar style

Cavalera is known for playing his six-string guitar with only four strings; with the B and high E (5th and 6th) strings opted out. The inspiration struck when he broke both strings one day and he did not bother to replace them. A friend later commented that the guitar looked better without them, thus it became his trademark. Cavalera used to play with three strings, but eventually started playing with four due to Andreas Kisser writing a Sepultura song that required another string. He did return to using three temporarily with his project Nailbomb.

Personal life
Since 1992, Cavalera has lived in Phoenix, Arizona with his wife Gloria and his five children. Three of his sons are also active in music, with Richie fronting Incite and Igor and Zyon performing in Lody Kong. Jason tours as Zyon's drum tech, amongst other various duties behind the scenes. In 2012 and 2013, Zyon toured with Soulfly after David Kinkade's retirement, and now he is a regular member as drummer. Igor briefly filled in as bassist for Soulfly in 2015 after Tony Campos left the band, and toured as keyboardist and co-vocalist during Soulfly's Point Blank Tour.

In 2022, Cavalera attracted criticism after a 2014 clip resurfaced of him telling a Moscow crowd that he supported the internationally unrecognised Russian annexation of Crimea.

On July 5, 2023; Cavalera announced that his mother Vania had died.

Cavalera is a fan of the Arizona Cardinals football team of the NFL

Collaborations

Cavalera has collaborated with many different artists while in Sepultura and Soulfly. In 2003 he joined forces with former Nirvana drummer and Foo Fighters' frontman Dave Grohl to produce "Red War" for the self-titled release of Dave Grohl's metal project, Probot.

Musicians
Cavalera has worked with the following musicians:

Cavalera appeared in The Mummy Returns in an off-camera role as the Scorpion King, providing the guttural screams for Dwayne Johnson.

On July 15, 2022 Demon Hunter released their single "Defense Mechanism" featuring Cavalera.

Discography
Sepultura
Bestial Devastation EP (1985)
Morbid Visions (1986)
Schizophrenia (1987)
Beneath the Remains (1989)
Arise (1991) US#119
Third World Posse EP (1993)
Chaos A.D. (1993) US#32 US Gold
Refuse/Resist EP (1994)
Roots (1996) US#27 US Gold
The Roots of Sepultura (1996)
Blood-Rooted (1997) US#162
Under a Pale Grey Sky (2002)

Nailbomb
Point Blank (1994)
Proud to Commit Commercial Suicide (1995)

Soulfly
Soulfly (1998) US#79 US Gold
Tribe EP (1999)
Primitive (2000) US#32
3 (2002) US#46
Prophecy (2004) US#82
Dark Ages (2005) US#155
Conquer (2008) US#66
Omen (2010) US#73
Enslaved (2012) US#82
Savages (2013) US#84
Archangel (2015) US#130
Ritual (2018)
Totem (2022)

Cavalera Conspiracy
Inflikted (2008) US#72
Blunt Force Trauma (2011) US#123
Pandemonium (2014) US#178
Psychosis (2017)
Bestial Devastation (Re-Recorded) EP (2023)
Morbid Visions (Re-Recorded) (2023)

Killer Be Killed
Killer Be Killed (2014) US#58'Reluctant Hero (2020) US#47Go Ahead and DieGo Ahead and Die (2021)Unhealthy Mechanisms'' (2023)

References

External links

 NY Rock interview
 Asice.net interview

1969 births
Living people
Sepultura members
Soulfly members
Brazilian heavy metal singers
Brazilian heavy metal guitarists
Death metal musicians
Brazilian male guitarists
Brazilian male singer-songwriters
Brazilian singer-songwriters
Brazilian people of Italian descent
Brazilian expatriates in the United States
Cavalera Conspiracy members
Critics of religions
Brazilian deists
Brazilian autobiographers
English-language singers from Brazil
Musicians from Belo Horizonte
Musicians from Phoenix, Arizona
Rhythm guitarists
Brazilian session musicians
Nu metal singers
Guitarists from Arizona
20th-century American guitarists
American male guitarists
Nailbomb members
Killer Be Killed members
American musicians
Thrash metal musicians

Max Cavalera


ضباب (بالإسبانية: Niebla) رواية من تأليف الأديب الأسباني ميجيل دي أونامونو، سنة 1907 (وتم إصدارها سنة 1914). تعالج هذه الرواية القلق الذي يولده لدى الإنسان المعاصر التفكير في تيمتي القدر والموت. اختيرت الرواية ضمن لائحة أفضل 100 رواية بالإسبانية في القرن العشرين، حسب صحيفة إلموندو الإسبانية، في 2002.

حبكة الرواية

تحكي الرواية قصة أوغوستو بيريث وهو الابن الوحيد لعائلة ميسورة. كان للتو قد فقد والدته وتيتم ليعيش حياة موسومة بأزمة وجودية. يتعرف صدفة على عازفة البيانو إيوخينيا ويغرم بها، فيتقدم إليها ولكنها ترفضه لكونها مخطوبة. تنشأ صداقة بين أوغوستو وروساريو، الفتاة التي توصل الملابس المكوية إلى منزله، ويبدأ في نسج تساؤلات حول النفسية الأنثوية وماهية روح المرأة ومدى موثوقية المرأة في العلاقات الإنسانية.

بنية تجريب رد فعلها، يعرض أوغوستو الزواج على إيوخينيا فتقبل تحت تأثير غضبها من خصام مع خطيبها ماوريثيو، ورغم ذلك، يُصدم أوغوستو، بأيام قبل زواجهما، حين تصله رسالة من إيوخينيا تخبره أنها هربت رفقة خطيبها السابق ليتزوجا ويعيشا من العمل الذي حصل عليه ماوريثيو بفضل أوغوستو. يستنتج أوغوستو أنه كان ضحية تلاعب من طرف الخطيبين ويدخل في دوامة اكتئاب وأحاسيس متناقضة وعبثية تؤدي إلى تعزيز خيار الانتحار لديه.

خلال أزمته النفسية هذه يقرأ أوغوستو إحدى مقالات الأديب بميجيل دي أونامونو عن الانتحار. يسافر أوغوستو إلى شلمنقة، حيث يلتقي بميجيل دي أونامونو، وهناك يكشف له اونامونو أنه (أي أوغوستو) ليس إلا شخصية خياليه في رواية يكتبها أونامونو، وبهذا الصدد يدور بين الكاتب وأغوستو حوار وجودي عميق. ويخبره هذا الأخير أن حياته يجب أن تنتهي على يدي المؤلف (أونامونو) وليس بالانتحار كما قرر هو. يعود أوغوستو إلى منزله حيث يموت بجوار كلبه أورفيو. وتنتهي الرواية بنص تأبيني على لسان الكلب أورفيو.

لا يُعرف إن كان أوغوستو مسيرا أو مخيرا في نهايته: في تمهيد الرواية كتب فيكتور غوتي أن أوغوستو مات منتحرا، بينما كتب أونامونو في خاتمة الرواية أنه هو الذي قضى بوفاة أوغوستو.

شخصيات الرواية

 أوغوستو بيريث Augusto Pérez: بطل الرواية، شاب ثري يعيش أزمة وجودية.
 إيوخينيا دومينغو ديلاركو Eugenia Domingo del Arco: عازفة بيانو.
 روساريو Rosario: الفتاة التي تقوم بتوصيل الملابس المكوية إلى منزل أوغوستو.
 ماوريثيو Mauricio: خطيب إيوخينيا.
 فيكتور غوتي* Victor Goti: أديب وصديق أوغوستو.
 ميغيل دي أونامونو* Miguel de Unamuno: ويتضح دوره بتجلي في نهاية الرواية عندما يكشف لأوغستو بأنه شخص خيالي موجود فقط في روايته، وأنه هو من يقرر كل الأحداث. بالإضافة إلى أنه قرر أن أوغستو سيموت كما يريد هو وليس بالانتحار.
 أورفيو Orfeo: كلب أوغوستو، «سارد» خاتمة الرواية.

(*): شخصيات حقيقية

تيمات ومواضيع الرواية
 الخلود: تيمة الخلود والقلق من هشاشة الكينونة البشرية حاضرة في شخصية أوغوستو بيريث، الذي يقاوم سيرورته عندما يتوسل لكاتب النص بأن لا يقتله.
 الوجودية: أوغوستو شخصية غارقة في عالم من الأفكار التي تجرده من الإحساس بالحياة اليومية، مما يخلق لديه ضبابية تؤول إلى شعور باللاكينونة عندما يتحاور مع ميغيل دي أونامونو في آخر الرواية.
 ماهية المرأة: تتسم الرواية بالتشكيك في فرضية تساوي المرأة مع الرجل في «امتلاكها لروح» و«مدى وفائها بالتزاماتها».
 ما وراء القص: لرواية ضباب بعد ما وراء قصصي، يتجلى في مفهوم الرواية الضبابية (Nivola) التي يكون فيكتور غوتي بصدد كتابتها.

قراءات نقدية
 صنف أونامونو روايته ضمن جنس أدبي جديد وفريد، من ابتكاره، حيث سماها Nivola وهو نحت للكلمتين الإسبانيتين ضباب (Niebla) ورواية (Novela)، وهو ما يمكن ترجمته بالرواية الضبابية. ينبع هذا التوصيف من كون الرواية تتعمد المزج بين الواقع والمتخيل، وتجنح إراديا إلى وصف الشخصيات والأماكن بضبابية. الأكثر إثارة هو حضور أونامونو كشخصية في الرواية، ومحاورته للبطل أوغوستو، الذي يكتشف كينونته كشخصية روائية متخيلة. يشرح أونامونو نظريته الأدبية هذه ومفهوم الرواية الضبابية بلسان شخصية فيكتور.
 تتسم بنية الرواية بغلبة تقنيتي الحوار والنجوى. ورغم محدوديته إلا أن السرد لانهائي التعالم. تعمد أونامونو أن يكون الوصف في الرواية تقليليا، مما أنتج ضبابية في الأحداث وملامح الشخصيات. تعتبر هذه التقليلية في التوصيف سمة أساسية في أسلوب أونامونو، بل لدى غالبية معاصريه من الأدباء، والذين شكلوا بذلك قطيعة مع الإسهاب في التوصيف الذي وصفت به المدرسة الواقعية في الأدب خلال القرنين 18 و19.
 يلعب القارئ دوراً مهما في الرواية حيث يترك له أونامونو حرية في تأويل واستنتاج المآل النهائي لحبكة الرواية.

تأثيرات وامتدادات ثقافية
تم اقتباس الرواية في الأعمال التالية:
 1965: شريط تلفزيوني من إنتاج التلفزيون الإسباني بعنوان Niebla، وإخراج بيدرو أماليو لوبيث Pedro Amalio López.
 1976: شريط سينمائي من إخراج المخرج الإسباني خوسيه خارا بعنوان «العشيقات الأربعة لأوكوستو بيريث» (Las cuatro novias de augusto perez).
 الفيلم الأمريكي عرض ترومان The Truman Show.
 الفيلم الأمريكي Stranger than Fiction.
 الفيلم المصري «حد سامع حاجة؟»

انظر أيضًا
 متحف دار أونامونو

وصلات خارجية
 النص الكامل للرواية من خادوم بيسينتي يوب للموارد التعليمية في اللغة والأدب
 شريط 1965 التلفزيوني كاملا في موقع يوتيوب

مراجع

أعمال مقتبسة عن أعمال سورين كيركغور
روايات 1907
روايات 1914
روايات بالإسبانية
روايات حداثية
روايات ما وراء القص

ضباب (رواية)


Celina Julin (født 11 august 1994) er en dansk atlet og dansk tidligere rekordholder i hammerkast.

Julin startede sin karriere som 14 årig i Herlev Løbe- og Atletikklub hvor hun forsøgte sig med kuglestød, da hun havde stødt langt til et skoleatletikstævne. Efter et års tid skiftede hun disciplin til hammerkast. Træningsfaciliteterne i Herlev var ikke optimale, da der ikke er nogen hammerkast bane udover en grusbane uden kastering og derfor skiftede hun til Bagsværd AC og efter kort tid til Sparta Atletik hvor hun træner under landstræner Carsten Bomme.

Julin blev 2015 dansk mester for seniorer i hammerkast og vægtkast.
Med et kast på 62,52 meter lagde hun 8 maj 2016 i Tårnby tre cm til Vanessa Mortensens danske rekord i hammerkast fra 2006. I sommeren 2020 forbedrede hun sin danske rekord til 64,63 m, en rekord Katrine Koch forbedrede med fem centimeter i marts 2021.

Internationale ungdomsmesterskaber
 2016 U23-NM Hammerkast
 2015	U23-EM	Hammerkast nummer 19 60,14
 2011	U20-NM	Hammerkast nummer 8 42,32

Referencer

Eksterne henvisninger
 European Athletics
 Statletik.dk – Profil

Atleter fra Herlev Atletik
Atleter fra Bagsværd AC
Atleter fra Sparta Atletik
Hammerkastere fra Danmark

Celina Julin


Concepción Silva Bélinzon (Montevideo, 1900 - Montevideo, 2 de noviembre de 1987) fue una poeta uruguaya. Se especializó tanto en sonetos, en la lira y en oda sáfica. Comenzó a publicar en la década del 40, y su primer libro fue El regreso de la samaritana.

Biografía
Concepción fue hermana de Clara Silva, destacada y reconocida poetisa y narradora; la familia fervientemente católica les inculcó los valores religiosos. La religiosidad se ve en sus obras, es más espiritual que intelectual, pues para Concepción a veces era Dios quien le dictaba, a veces "las almas de los poetas unidos que quieren no morir".

Comenzó a publicar en la década del 40, por eso el término "reservista" con que la crítica la denominó. Su primer libro El regreso de la samaritana aparece en 1945, y luego sus libros fueron apareciendo cada dos, tres o cuatro años.

Realizó colaboraciones en las revistas Alfar de Uruguay, Caballo de Fuego y Atenea de Chile y Espiral de Colombia

Sus obras fueron leídas y comentadas por un grupo selecto de escritores de la época como Jules Supervielle, Ramón Gómez de la Serna y Oliverio Girondo

Obra

 El regreso de la samaritana (1945)
 La mano del ángel (1945)
 El plantador de pinos (1947)
 Amor no amado (1950)
 Los reyes de oro (1953)
 El cordero terrible (1956)
 La ciudad invisible (1959)
 Muero y más vivo (1962)
 Me espera el mundo entero (1963)
 El más justo llamó (1965)
 Al oído del hombre (1970)
 Sagrada cantidad (1973)
 Disimulada gloria (1976)
 Llamarlo y despedirlo (1976)
 Sitios abandonados (1978)
 Página eterna (1979)
 Antología poética (1980, con prólogo de Arturo Sergio Visca)
 Poesías (1981)

Premios
 Ministerio de Instrucción Pública (1950)
 Ministerio de Instrucción Pública (1956)

Referencias

Enlaces externos
 http://www.poemasde.net/poesia/concepcion-silva-belinzon/
 http://autoresdelbicentenario.blogspot.com/2011/11/foto-de-silva-belinzon.html

Escritoras de Uruguay
Poetisas de Uruguay
Nacidos en Montevideo
Fallecidos en Montevideo

Concepción Silva Bélinzon


الدُكتور أيڤو روبوتنيك  ؛  ، دوكوتا روبوتونيككو أيضا معروف كالدُكتور إغمان (بالإنجليزية: Doctor Eggman ؛ باليابانية: ドクター・エッグマン، دوكوتا إغغومان)، هي شخصية خيالية من سلسلة ألعاب فيديو القنفذ سونيك من إنتاج سيگا، وهو دُكتور شرير ومخترع/عالم عبقري مع نسبة ذكاء تفوق 300 نقطة، ولكنه يسعى إلى تحويل كل شيء إلى آلات والسيطرة على العالم. عدوه اللدود هو سونيك ويريد التخلص منه.

ظهر إغمان لأول مرة على الجزء الأول من لعبة القنفذ سونيك (Sonic the Hedgehog).

مراجع

البيض في الثقافة
إرهابيون خياليون
خاطفون خياليون
زعماء (شخصيات ألعاب فيديو)
سايبورغ خياليون
شخصيات ألعاب فيديو
شخصيات ألعاب فيديو ذكور
شخصيات ألعاب فيديو ظهرت في سنة 1991
شخصيات ألعاب فيديو في الأفلام
شخصيات ألعاب فيديو في التلفاز
شخصيات ألعاب فيديو في القصص المصورة
شخصيات ألعاب فيديو مستندة على أشخاص حقيقيين
شخصيات القنفذ سونيك
شخصيات خيالية
علماء مجانين خياليون
مجرمون خياليون ألعاب فيديو
مخترعون خياليون في ألعاب فيديو
ميكانيكيون خياليون
نسويون خياليون وناشطون في حقوق المرأة

دكتور إغمان


كوجيكي  تشبه كلمة كوجي في العربية التي نضع بها النقود توفير (باليابانية 古事記) وتعني سجلات الأمور التاريخية هي أقدم الكتب المعروفة في اليابان. كتب الكوجيكي مكتوبة بالكانجي، لكنها تحتوي على عدد كبير من الأسماء اليابانية. الأشعار المكتوبة في كوجيكي مكتوبة بلفظ ياباني باستخدام الأحرف الصينية.

تاريخ
تم تقديم الكوجيكي من قبل أونو ياسومارو إلى الإمبراطور الياباني تينمو في عام 680 قبل الميلاد بناء على أحداث نقلت من كتب سابقة.

كتب الكوجيكي
هناك نوعان رئيسيان من مخططات الكوكيجي: مخططات إسه ومخططات أورابه.
 تقسم مخططات إسه إلى:
 شينبوكوجي (真福寺)
 دوكا (道果)، وهذه بدورها تقسم إلى
 دوكا (道果)
 دوشو (道祥)
 شونيو (春瑜)
 الإرابة تتألف من 36 مخطوطة.

اقرأ أيضا
 أتسوتا جينغو

مراجع

 الـكوجيكي: وقائع الأشياء القديمة، الكتاب الياباني المقدس. ترجمة وتحقيق: محمد عضيمة. عدد الأجزاء: 1، سنة النشر: 2005. الناشر: التكوين للطباعة والنشر والتوزيع.

711
712
اليابان في القرن 8
أسطورة يابانية
أعمال في القرن 8
فترة أسوكا
كتب تاريخ عن اليابان
كتب تاريخ في القرن 8
كتب تاريخية
نصوص دينية

كوجيكي


Lost Tales drugi je EP austrijskog black metal-sastava Summoning. EP je 3. ožujka 2003. godine objavila diskografska kuća Napalm Records.

O EP-u
Lost Tales sastoji se od dviju skladbi: "Arcenstone", koja je izvorno bila skladana za Sileniusov demoprojekt Mirkwood, te "Saruman", prethodno neobjavljene Summoningove pjesme koja je bila skladana u vrijeme objave albuma Dol Guldur.

Za razliku od ostalih albuma skupine, ovaj EP ne sadrži ni vokale ni gitare te spada u glazbeni žanr dark ambienta.

Popis pjesama

Zasluge
Summoning
Silenius – klavijature
Protector – klavijature, programiranje bubnjeva

Izvori

Albumi iz 2003.
EP
Austrijski glazbeni albumi

Lost Tales