The Hôtel Matignon or Hôtel de Matignon () is the official residence of the Prime Minister of France. It is located in the 7th arrondissement of Paris, at 57 Rue de Varenne. "Matignon" is often used as a metonym for the governmental action of the Prime Minister of France. The current tenant has been Prime Minister Élisabeth Borne since she took office on 16 May 2022.

History

17th century
In 1649, as part of his plan for the construction of the Hôtel des Invalides, Louis XIV decided to restore the old "Chemin du Bois de la Garenne," which had become the "Rue de Varenne," that linked Saint-Germain-des-Prés, at the western end of Paris, with the marshy terrain chosen as the new building site. Henceforth the "Noble Faubourg" gained a new lease on life, the proximity of Versailles being irresistible for an aristocracy who lived exclusively by and for the Court.

18th century
On 30 September 1717, Christian-Louis de Montmorency Luxembourg, Prince of Tigny and Marshal of France, purchased, for the sum of 91 Livres, 2869 toises  (30,000 m2) of land along the Rue de Varenne. He was a lover of gardens and intended to create a country park. In 1722, he commissioned a little-known architect, Jean Courtonne, to conceive and construct a mansion. His success in this endeavour won him entry to the Academy of Architecture, where he wrote a much-remarked Treatise on Perspectives (1725). But the expense of the enterprise forced the Prince of Tigny to sell, and it was Jacques Goyon, Count of Matignon who bought the Hôtel, completed in 1725, as a present for his son, the Duke of Valentinois.

Courtonne's design was highly original. Rising from a broad terrace, the main residence, a two-storey building crowned by a balustrade, comprises two suites of rooms. Access from the street is gained by a portico ornamented by columns. This archway reveals the main courtyard, bracketed by two low wings of offices and outbuildings, to the right of which are situated another courtyard, the stables and the kitchens. The façade is broken by three advances. Those to the right and left house the staircases, while the central pavilion displays a magnificent balcony sculpted with lion motifs. Visitors' admiration is drawn by two singular architectural features: the segmented cupola of the entrance hall and, to its right, the first room to have been originally designed for dining. The façade seen from the garden runs the entire length of the buildings, concealing the main courtyard and the servants' yard. Although the design results in a slight imbalance in the natural disposition of the mansion, it respects the placement of a central pavilion with three panels surmounted by a broken pediment bearing the arms of the owners.

Its rich interiors made the Hôtel Matignon one of the most elegant and most frequented mansions of Paris. The wood panelling is the work of Michel Lange, who had already decorated the Grand Salon of the Hôtel d'Évreux (today the Ambassadors' Salon of the Élysée Palace. The cornices and the stucco work are by Jean-Martin Pelletier and Jean Herpin. At the time, any "well-dressed" person was authorised by the owners to visit these splendors in their absence.

In 1731, the wife of Jacques de Matignon, daughter of Anthony I Grimaldi, succeeded her father as head of the principality of Monaco. In 1734, their son, Honoré III, mounted the throne. Although he was open to the revolutionary ideas of the time, he was imprisoned on 20 September 1793. At his liberation a year later, he was ruined, and his property under seal. His sons obtained restitution, but were obliged to put the mansion up for sale in 1802.

19th century
It was bought by Anne Éléonore Franchi. A professional dancer, she caught the eye, at the Carnival of Venice, of Karl Eugen, Duke of Württemberg, who had three children by her. The Duke died in 1793, and finding herself in Vienna and once more a dancer, she became the mistress of Joseph II. The Empress, Maria Theresa, who had no love for her, had her expelled from Austria. Exiled to the East Indies, she returned to France in the company of the Scottish banker Quentin Crawford. The two of them refurnished the Hôtel, which once again became a festive gathering place for the Ancien Régime society and a hotbed of opposition. Close friends of Joséphine de Beauharnais, the couple grew increasingly open in their criticism of Napoleon after the divorce.

In 1808, the Hôtel Matignon passed into the hands of one of the best-known figures of the first half of the 19th century: Monsieur de Talleyrand, Prince of Bénévent and Deputy Great Elector. Four times a week he gave dinners for 36 guests, prepared in his kitchens by the renowned Boucher. As the shrewd diplomat that he was, he held a great number of balls in honour of the imperial family. In 1811, Napoleon called on Talleyrand to reimburse the city of Hamburg the four millions it had paid him to avoid incorporation into the new French département of the Bouches-de-l'Elbe. As the endeavour had failed, Talleyrand did not consider it necessary to return the sum. He was obliged to put the Hôtel for sale; the Emperor had it purchased for 1,280 000 Francs ... but Talleyrand never reimbursed Hamburg.

In 1815, at the start of the Restoration, Louis XVIII traded the Hôtel de Matignon for the Élysée Palace, which belonged to Louise Marie Thérèse Bathilde d'Orléans, sister of Philippe Égalité, and the separated wife of the Duc de Bourbon. She promptly installed a community of nuns on the premises, charged with praying for the souls of victims of the French Revolution. Her niece inherited the property in 1822 and moved the community to the Rue de Picpus to rent out the Hôtel.

Following the revolution of 1848, it was planned to place the Hôtel Matignon at the disposal of the head of the executive branch of the new Republic. But if General Cavaignac chose to reside there until December 1848, the Prince President, Napoleon III, preferred the Élysée Palace.

A short time later the Hôtel was sold to the Duke of Galliera, Raffaele de Ferrari, member of the Genoese nobility and husband of Marie de Brignole Sale, great niece to the princess of Monaco. Together they possessed one of the great fortunes of the time; it is claimed that they owned half of Genoa. Founder of the Crédit Mobilier, Raffaele financed many of the major construction projects of the second half of the 19th century: railroads in Austria, Latin America, Portugal and France (the Paris-Lyon-Marseille line), the digging of the Fréjus tunnel and the Suez Canal, the Paris buildings designed by Baron Haussmann... Three years after the fall of Napoleon III (1870), the Duchess proposed that the Count of Paris take up residence at the Rue de Varenne. He came to occupy the ground floor of the Hôtel Matignon. On 14 May 1886, this was the setting of one of the century's most sumptuous receptions: three thousand guests, the entire aristocracy of France, the diplomatic corps and numerous political figures thronged to celebrate the marriage of Princess Amélie, the Count's daughter, with Carlos, heir to the Portuguese throne. The story goes that, on the day of the reception, the President had a sudden desire to visit the Bois de Boulogne, but was unable to leave the Elysée because of the congested traffic. The following day, no doubt alarmed by such a large gathering of Monarchists in the Capital, the President of the council, Charles de Freycinet, called for a law exiling pretenders to the French throne. The next week the legislation was passed.

The Duchess of Galliera was disenchanted and quit Paris, leaving her mansion to the Austro-Hungarian Emperor, who made it his embassy in France. But the First World War found the two countries on opposite sides and, confiscated in 1919, the Hôtel Matignon was declared "enemy property". On 21 November 1922, after prolonged negotiations, France once more assumed ownership. During World War I, the hôtel was also the place where the philatelic collection of Philipp von Ferrary (the most valuable stamp collection ever assembled) was deposited when its owner, the son of the Duke of Galliera and an Austrian citizen, had to flee France in 1917. The collection was later broken up and sold by the French government after the war, as war reparations.

Home of the head of government

There were plans to turn the mansion into a museum; the property was to be subdivided and individual dwellings built, including the adjacent mansion built by the architect Jean Walter in 1924. However, Gaston Doumergue learned of the plans and decided to make it the headquarters of the President of the Council of Ministers (Président du Conseil), as the position of head of government was known under the Third Republic. The architect Paul Bigot took the necessary steps and, in 1935, Pierre Étienne Flandin became the first new occupant.

In 1936 the "Matignon Accords" were signed between Léon Blum and the leaders of the spring 1936 strikes, introducing the 40-hour work week and paid vacations.

Édouard Daladier, prime minister at the start of the Second World War, did not leave his apartment near the Arc de Triomphe and worked at the War Ministry. During the war the government moved to the city of Vichy, but on 21 August 1944, it was in Paris that the resistance leader Yvon Morandat and his companion seized the "Government Mansion", the Hôtel Matignon. In their haste they even confused the Avenue Matignon, located on the Right Bank of the Seine, with the Hôtel Matignon, situated on the Left Bank.

It was there that, on 25 August, General Charles de Gaulle convened the "Provisory Council of the Republic". Subsequent presidents of the council followed his example and, his return in 1958, like the new republic, changed nothing more at Matignon than the occupant's name, which, instead of president of the council, became prime minister.

Miscellaneous
Several important agreements were signed here:
 1936 Matignon Accords between the French employers' union and the Confédération Générale du Travail workers' union, following from the accession of the Front Populaire to power. They guaranteed trade union membership and negotiating rights, a 40-hour working week and paid workers' holidays.
 1988 Matignon Agreements with respect to New Caledonia. They called for increased New Caledonian territorial autonomy between the French government, Kanak independence activists and French settlers.
The park of the Hôtel comprises three hectares, in comparison with the two hectares of the gardens of the Elysee Palace, and is considered to be the largest non-public garden in Paris.

See also

Élysée Palace (official residence of the President of the French Republic)

References
 This article incorporates material from the article "Matignon Hotel" (1 December 2007) at the website of the French Embassy in the United States. Copyright free according to the mention at:

External links
Hôtel Matignon on the French Government website

Official residences in France
Matignon
Prime ministerial residences
Buildings and structures in the 7th arrondissement of Paris
Houses completed in 1725
1725 establishments in France
Prince Philippe, Count of Paris
Louis XVIII

Hôtel Matignon


La marque Zodiac est une ancienne marque de montres suisses fondée en 1882 au Locle par la famille Calame.

Historique de la marque

Fondation au Locle
Les origines de Zodiac remonte au début du , époque où Jacob Calame, fils d'un horloger et propriétaire terrien, s'est établi en tant qu'horloger à La Chaux-de-Fonds (NE). L'histoire de la marque est étroitement liée à cette famille Calame, dont l'histoire remonte à 1537.

Les racines de la famille fondatrice de Zodiac remontent à 1537, lorsque René de Challand, seigneur de Valangin nomma la famille Calame « franc-habergeant ». Les seigneurs de Valangin et de Neuchâtel offraient à cette époque des terres à de petits propriétaires pour rendre cultivable des terres inexploitées. En 1650, attiré par les avantages offerts par le prince-évêque de Bâle, Guillaume Calame quitte Le Locle, et s'installe près de La Ferrière, à une vingtaine de kilomètres.

En 1815, l'horloger-agriculteur Jacob Calame héberge soldats et chevaux des troupes autrichiennes, russes et polonaises. En 1820, l'horloger-agriculteur Jacob Calame, est propriétaire d'un domaine comprenant des bâtiments, des prairies et des pâturages. Son fils Julian est aussi horloger à Saint-Imier.

En 1864, Ariste Calame, un descendant de Jacob Calame, s'installe au Locle à la Grande Rue n° 7. Après un apprentissage de monteur, il s'installe à son compte dans un petit atelier au Crêt-Vaillant et fait le négoce de montres.

Jusqu'en 1876, l'industrie horlogère suisse produisait artisanalement dans de petits ateliers spécialisés. Mais la Foire de Philadelphie démontra les avantages de la mécanisation pour l'industrie horlogère. Ariste Calame crée alors un atelier d'établissage au Locle en 1882.

Il assemble des montres pour d'autres fabricants, comme Favre Perret. Son fils, Louis-Ariste, le rejoint en 1895. C'est un excellent horloger formé à l'école d'horlogerie du Locle par Jules Grossmann. En 1896, une exposition universelle a eu lieu à Paris en France. À cette époque  de dix cantons différents produisent quatre millions de montres d'une valeur de  de francs suisses. En 1897, la Suisse exporte déjà plus de  de montres d'une valeur de  de francs suisses.

En 1899, l'entreprise déménage à la rue du Marais et en 1900, le fils de A. Calame, Louis-Ariste se marie au Locle à  et prend la direction de l'entreprise familiale avec sa femme comme assistante. L'entreprise prend le nom Ariste Calame & Fils. Louis-Ariste dépose la marque Zodiac en 1901 et en 1908, sa première fabrique à la rue Bellevue rémunère une vingtaine d'ouvriers.

En 1916, Louis-Ariste Calame décide de fabriquer ses propres ébauches pour équiper les montres Zodiac et il lance le célèbre mouvement Zodiac 1617.

Innovations techniques
En 1922, René A. Calame, le fils de Louis-Ariste Calame, lui-même horloger formé au Technicum du Locle, rejoint l'entreprise comme troisième génération et donne de nouvelles impulsions en termes de développement technique et commercial. Les montres, de qualité « soignée » sont de plus en plus exportées vers le Japon, qui est à cette époque le  pour les montres suisses.

En 1928, René A. Calame renomme la société Louis-Ariste Calame en Manufacture d'Horlogerie Zodiac. En 1930, en plus d'un très beau calibre Zodiac de , René A. Calame conçoit avec la Fabrique Angélus du Locle un calibre rectangulaire de seulement . 1930 est aussi le début d'une grave crise économique. Le Japon ferme ses portes à l'importation. Zodiac est en difficulté et la production d'ébauches cesse.

Le , la maison « Ariste Calame fils, Manufacture d'horlogerie Zodiac » ), au Locle, fait place à « Zodiac SA, fabrication et commerce d'horlogerie », souvent remplacé à l'export par « Zodiac Watch Factory ». L'actif et le passif de l'ancienne entreprise sont repris dans la nouvelle entité gérée par Ariste Calame et René-Ariste Calame, tous deux originaires de la Ferrière et du Locle. En 1934, Ariste Calame fils devient vice-président de l'Association des Fabricants d'Horlogerie du district du Locle.

En 1934, René Ariste Calame sort ses premières Zodiac « incassables ». Il s'agit en fait de montres munies d'un système antichoc. Les brevets de ce système provenaient de la société Election. Le terme incassable est remplacé à partir de 1937 par « Incassécurit ».

À partir des années 1940, les affaires sont florissantes pour Zodiac, comme pour toute l'industrie horlogère suisse. L'entreprise commercialise désormais des chronographes, des montres avec calendrier, et commence la fabrication de chronomètres testés au Bureau Officiel de Contrôle du Locle. En 1943, Zodiac devient le fournisseur attitré des PTT et des Chemins de Fer suisses.

En 1945, Maurice Calame, frère de René, entre dans l'entreprise. Il est chargé de la direction commerciale et va développer un réseau de distributeur et des méthodes marketing modernes.

En 1949, les frères Calame présentent au Salon de l'horlogerie de Bâle, la Zodiac « Autographic », première montre automatique avec un indicateur de réserve de marche. Les brevets ont été déposés en collaboration avec la Manufacture LeCoultre au Sentier.

En 1951, Maurice et René Calame inaugurent une nouvelle fabrique perchée à flanc de coteau au-dessus de la gare du Locle. Ce bâtiment audacieux est l'œuvre de l'architecte Paul Davoine. L'année suivante, en 1952, Maurice et René Calame sortent le modèle Zodiac Glorious dont les index du cadran sont surélevés pour donner une impression de trois dimensions.

À partir de 1954, les frères Calame appliquent sur ses cadrans des montres Zodiac le logo de l'entreprise : une croix cerclée appliquée en relief.

En 1955, Louis Ariste Calame décède au Locle après avoir présidé à plusieurs reprises l'Association patronale du district du Locle et fait partie du comité de Contrôle des métaux précieux. Cette même année 1955, René Calame débute la production de la Zodiac « Sea Wolf », l'une des toutes premières montres de plongée fabriquée en série. Elle est en acier, comporte une lunette tournante et elle est étanche à  de profondeur. En 1957, la production des montres Zodiac est de  par an.

En 1959, René Calame porte l'étanchéité de la Zodiac Sea Wolf à  et lance un modèle original, la Zodiac Olympos, avec une boîte asymétrique. En 1960, René Calame met sur le marché le modèle Zodiac « Aerospace », une « Sea Wolf » élargie pour inclure une aiguille supplémentaire de  pour Greenwich Mean Time. En 1961, Pierre Calame, fils de René, entre dans l'entreprise et en 1962, la firme Zodiac lance le modèle « Aerospace Jet », équipé d'un cadrant , dont les aiguilles faisaient le tour du cadran toutes les .

En 1964, l'usine du Locle est agrandie et la production annuelle dépasse les . Pour augmenter la précision des montres Zodiac les Calame augmentent la fréquence d'oscillation du balancier. Dès 1964, Zodiac avait fait passer cette fréquence de  à  (alternances par heure). D'autre part, Zodiac faisait partie de la CHP (Communauté d'Horlogerie de Précision) créée en 1958 pour développer des échappements à hautes fréquences. En 1967, la manufacture Zodiac lance sur le marché la gamme , des montres cadencées à une fréquence de , soit 10 Hz. Cette gamme donnera naissance à la .

En 1967, Zodiac présente également la première montre-bracelet électronique suisse, la « Spacetronic » . Le mouvement, électronique à balancier, est appelé « Dynotron » et il est fourni par Ebauches SA.

En 1968, Zodiac sort plusieurs modèles destinés à la plongée, en particulier la montre Super Seawolf. Elle est  extrêmement robuste, car elle peut descendre jusqu'à  de profondeur, grâce à un fond de boîtier amélioré ainsi qu'un système breveté de couronne et de tige de remontoir. Il existe aussi une version chronographe de ce modèle.

Zodiac fait partie des toutes premières sociétés suisses à proposer une montre à quartz dès 1970, grâce à l'adoption du calibre  développé par le CEH (Centre Électronique Horloger) et commercialisé par plusieurs autres fabricants comme Universal, Ebel, Jaeger-LeCoultre, etc.

En 1970, la firme Zodiac lance sur le marché la célèbre « Astrographic », qui reçoit plusieurs prix pour son design. Il ne possédait pas d'aiguilles au sens classique, mais des aiguilles apparemment sans rapport avec le cadran, imprimées sur des disques d'acétate transparents qui tournaient autour du centre du cadran. Zodiac s'est davantage concentré sur le marché américain et, entre 1950 et 1970, est devenu l'une des marques horlogères suisses les plus prospères et les plus populaires parmi les Américains. Finalement, en 1970, la Zodiac « Sea Wolf » devient la montre officielle des US Navy Seals.

En 1972, Pierre Calame prend la direction de Zodiac. À partir de 1975, c'est le début de la « crise du quartz » avec la forte concurrence des montres à quartz américaines bon marché. En 1976, alors que Zodiac présente (avec deux autres sociétés) la première montre-bracelet LCD au monde avec un certificat officiel de chronomètre, le distributeur de Zodiac aux États-Unis fait faillite, fragilisant considérablement l'entreprise. Malgré l'excellence de ses produits, la manufacture locloise dépose son bilan.

En 1978, Zodiac est rachetée par le groupe Dixi de Paul Castella qui possède déjà Zenith, Movado, Mondia, Paul Buhré, H. Moser & Cie. Dixi devient le plus grand employeur du Locle. La marque Zodiac est mise en sommeil. René Calame, décède également cette année là, à l'âge de .

En 1982, pour son centenaire, la fabrique de Bellevue est utilisée comme atelier supplémentaire par Dixi. La production des montres Zodiac est assurée par la fabrique Zenith.

Rachat par Fossils Inc.
En 1989, la marque Zodiac est rachetée par un ancien directeur de Tag Heuer, Willy G. Monnier, qui transforme les modèles Zodiac au style Tag Heuer et déplace le siège à Neuchâtel. Mais en 1997, Zodiac SA fait faillite et est rachetée par le fonds spéculatif américain de capital risque Genender International Wheeling.

En 2001, la marque Zodiac est revendue par Genender International Wheeling à la société américaine Fossil Inc. Cette entreprise texane active dans la mode et le design, occupe d'autres créneaux, en plus de la commercialisation de montres sous la marque Zodiac. En 2004, Zodiac présente sa nouvelle collection nostalgique au salon horloger de Bâle. Les nouvelles familles de produits telles que « Sea Dragon » et « V-Wolf » mélangent des éléments de la collection Zodiac originale avec un style contemporain. Fossil Inc.  ambitionne de poursuivre la tradition de compétence technique.

À côté de la marque Zodiac, Fossil a aussi repris trois sociétés horlogères biennoises : Montres Antima, Meliga Habillement Horloger et Synergies Horlogères. En 2007, le modèle Zodiac « Astrographic » est ressorti des tiroirs, à l'occasion des  de la marque locloise.

Avec un siège européen basé à Bâle, le groupe texan a vu ses ventes passer à plus de  en 2010. Avec , la firme texane veut conquérir Asie, qui ne représente que 10 % du chiffre d'affaires. En 2012, le groupe Fossil s'empare des usines de Swiss Technology Production (STP) au Tessin. En 2014, la firme américaine Fossil réédite les Zodiac « Astrographic », « Sea Dragon » et « Sea Wolf » avec des mouvements mécaniques semblables aux originaux, mais fabriqués au Tessin.

En 2022, l'emblématique fabrique Zodiac de Bellevue devient une habitation pour personnes âgées.

Liste des directeurs

Notes et références

Références
http://worldcat.org/identities/viaf-1320145857053522921347/

Article connexe
 http://www.montresanciennes.fr/histoire/histoirezodiac.htm
 https://watch-wiki.org/index.php?title=Zodiac
 https://expertswatches.com/pages/zodiac-swiss-1882-watches
 http://forum.horlogerie-suisse.com
 https://second.wiki/wiki/zodiac_uhrenmarke

Bibliographie

 Le véritable messager boiteux de Neuchâtel, 1956, .
 Feuille d'avis de Neuchâtel du 10 janvier 1955,
 Fédération horlogère suisse  du 9 août 1933, , en ligne : https://doc.rero.ch/record/19170/files/19330809.pdf
 Fédération horlogère suisse  du 19 juin 1941, , en ligne : https://doc.rero.ch/record/22622/files/19410619.pdf
 « Fossil, bâtir une position en Asie » sur swissquote.ch, , mars 2012, , en ligne : https://resources.swissquote.com/sites/default/files/2020-08/magazine_13_fr.pdf
 Aeberli, Daniel, Biograne (Biographies neuchâteloises) 2 (C-E), https://www.sngenealogie.ch/wp/wp-content/uploads/bgn-c-e.pdf
 INSA - Inventaire suisse d'architecture (1850-1920), aperçu historique, en ligne : https://www.e-periodica.ch/cntmng?pid=ins-001:1991:6::526

Liens externes
 Site commercial de Zodiac

Entreprise d'horlogerie ayant son siège en Suisse
Entreprise suisse disparue
Entreprise fondée en 1882
Entreprise disparue en 1970
Entreprise ayant son siège dans le canton de Neuchâtel
Histoire du canton de Neuchâtel

Zodiac (montre)


El Condado ist eine spanische Comarca, die Teil der Provinz Huelva in Andalusien ist. Sie wurde, wie alle andalusischen Comarcas am 28. März 2003 eingerichtet.

Lage

Gemeinden
Der Condado umfasst 16 Gemeinden im Südosten der Provinz und hat  Einwohner (Stand 1. Januar 2019).

Geschichte
Der historische Vorläufer dieser Comarca ist das alte Herzogtum Niebla, das dem Haus Medina-Sidonia gehörte.

Wirtschaft
Der traditionelle Wirtschaftszweig ist der Weinbau.

Nachweise

Condado

El Condado (Huelva)


Yap-İşlet-Devret (YİD) modeli, geniş anlamda (İngilizce: Build-Operate-Transfer (BOT)) bir kamu altyapı yatırım veya hizmetinin finansmanı özel bir şirket tarafından karşılanarak gerçekleştirilmesi ve kamu tarafından belirlenen bir süre için işletilmesi ve yine bu süre içinde ürettiği mal veya hizmeti, tarafların karşılıklı saptadıkları bir tarife uyarınca kamu kuruluşlarına satması ve sürenin sonunda işletmekte olduğu tesisleri bakımı yapılmış, eksiksiz ve işler durumda ilgili kamu kuruluşuna devretmesidir.

Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde yabancı şirketlerle yapılmış olan çeşitli imtiyaz sözleşmeleri bu model ile büyük benzerlik göstermektedir. İstanbul'da Tramvay, Tünel İşletmeleri, Elektrik, Gaz İdaresi, Haydarpaşa Liman İşletmesi ve İzmir'de Liman İşletmesi, Göztepe Tramvay İşletmesi yabancı şirketlere verilen imtiyazlardır.

Nitekim günümüzde uygulama alanı bulan bu yeni model arayışlarına da, 19. yüzyıl ile 20. yüzyıl başlarında Osmanlı İmparatorluğunda ve Fransa, İngiltere, Almanya gibi ülkelerde başvurulmuş olan kamu imtiyazlarının devredilmesi yöntemi ışık tutmuştur.

Ayrıca bakınız
Proje teslim yöntemleri

Kaynakça

Yap-işlet-devret


Bönebüttel er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende øst for Neumünster i det sydvestligste hjørne af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi

Bönebüttel ligger omkring 5 km øst for Neumünster mellem jernbanen og Bundesstraße 430 fra Neumünster mod Plön. I kommunen ligger ud over Bönebüttel, landsbyerne og bebyggelserne Aufeld, Brammershof, Bruhnskoppel og Husberg, med den sidtes som den største by.

Bönebüttel var indtil 5. august 2009 en del af Amt Bokhorst-Wankendorf men har nu et Verwaltungsgemeinschaft med byen Neumünster, som står for administrationen i kommunen.

Historie
Stedet omtales første gang i det 12. århundrede som Boienebutele.

Eksterne kilder/henvisninger

 Byens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Bönebüttel


Die Route nationale 648, kurz N 648 oder RN 648, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Saint-Martin-d'Arrossa und Urepel verlief. Ihre Länge betrug 26,5 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 648 auf WikiSara (französisch)

648

Route nationale 648


Thamnocalamus is a genus of clumping bamboo in the grass family. These species are found from the Himalayas as well as Madagascar and Southern Africa.

Thamnocalamus is closely related to Fargesia. The two genera are sometimes regarded as a single genus by some authors.

Species
 Thamnocalamus chigar (Stapleton) Stapleton - Nepal
 Thamnocalamus spathiflorus (Trin.) Munro - Tibet, Bhutan, India, Nepal
 Thamnocalamus tessellatus (Nees) Soderstr. & R.P.Ellis - Madagascar, KwaZulu-Natal, Free State, Lesotho, Cape Province
 Thamnocalamus unispiculatus T.P.Yi & J.Y.Shi - Tibet

formerly included
see Chimonobambusa Drepanostachyum Fargesia Himalayacalamus Neomicrocalamus Pleioblastus Pseudosasa

References

Bambusoideae
Bambusoideae genera

Thamnocalamus


Der Begriff Gebäudesicherheit beschreibt einige oder die Gesamtheit aller Maßnahmen zur Gewährleistung beziehungsweise Verbesserung der Sicherheit von Gebäuden.

Haustechnische Maßnahmen
Durch Vorrichtungen aus dem Bereich der Haustechnik kann die Sicherheit eines Gebäudes verbessert werden, z. B. durch Sicherungstechnik bzw. Überwachungstechnik:
 Videoüberwachungssysteme
 Brandmeldesysteme mit VdS-Zertifizierung
 Brandbekämpfungssysteme wie Sprinkleranlagen oder CO2-Löschanlagen
 Überfallmeldesysteme
 Einbruchmeldesysteme
 sabotageschützte Schlösser und Schließanlagen
 Klimatisierungsanlagen zur Entrauchung von Treppenhäusern durch Überdruck

Bauliche Maßnahmen
Neben den haustechnischen Maßnahmen sind auch vor der Installation von technischen Einrichtungen, durch grundlegende Vorkehrungen bauliche Maßnahmen zu empfehlen:
 Keine, bzw. nur die notwendigsten Maueröffnungen im unteren Geschoss
 einbruchshemmende Türen und Fenster

Überwachungsmaßnahmen des baulichen Zustands
Durch die regelmäßige Überwachung des baulichen Zustandes eines Gebäudes, um so die Standsicherheit und Verkehrssicherheit von baulichen Anlagen zu gewährleisten. In Deutschland erfolgt dies nach folgenden Richtlinien:
 VDI 6200 – Standsicherheit von Bauwerken
 Richtlinie für die Überwachung der Verkehrssicherheit von baulichen Anlagen des Bundes (RÜV).
In Österreich regelt die ÖNORM B1300, "Objektsicherheitsprüfungen für Wohngebäude – Regelmäßige Prüfroutinen im Rahmen von Sichtkontrollen und zerstörungsfreien Begutachtungen – Grundlagen und Checklisten", die Prüfpflichten.

Siehe auch
 Sicherheitstechnik
 Sicherungstechnik
 Sicherheit

Weblinks
 BHE.de, Webauftritt des Bundesverband der Hersteller- und Errichterfirmen von Sicherheitssystemen
 VdS.de, Webauftritt des VdS Schadenverhütung GmbH

Einzelnachweise

Technische Sicherheit

Gebäudesicherheit


Čakovec (Macarca: Csáktornya, Almanca: Csakathurn ya da Tschakathurn), kuzey Hırvatistan'da şehir. Međimurje bölgesinin yönetim merkezidir. Nüfusu (2011 sayımı itibâriyle) 27.227 kişidir.

Kardeş kentler
Čakovec'in şu şehirlerle "Kardeş Şehir" bağlantısı vardır:

Resimler

Ayrıca bakınız

Hırvatistan
Međimurje Bölgesi
Hırvatistan'daki şehirler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Čakovec resmi websitesi

Hırvatistan'daki şehirler
Međimurje

Čakovec


La bisfosfoglicerato fosfatasa () es una enzima que cataliza la reacción:

2,3-bisfosfoglicerato + H2O  3-fosfoglicerato + fosfato

Como bisfosfoglicerato fosfatasa se conoce a la actividad fosfatasa de la bisfosfoglicerato mutasa. Por tanto los genes, secuencia, estructura, etc, de la fosfatasa son los correspondientes a la mutasa.

Véase también

 Bisfosfoglicerato mutasa.

Enlaces externos
 ExPASy.

Bisfosfoglicerato fosfatasa


An Dendrobium guibertii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Élie Abel Carrière. An Dendrobium guibertii in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Image gallery

Dendrobium

Dendrobium guibertii


Trøjborggade er en sidegade på Vesterbro i København, der går fra Vesterfælledvej til et knæk i gadeforløbet, hvorfra den fortsætter som Amerikavej. Langs den sydlige side af gaden ligger der etageejendomme af den slags, der er typiske for de københavnske brokvarterer fra tiden omkring århundredskiftet, for eksempel nr. 6 fra 1915. På den nordlige side ligger der etageejendomme af nyere dato. Ejendommen i nr. 7 på hjørnet af Amerikavej, der er en del af andelsforeningen Trøjborg, er således fra 2001. Nr. 3 er fra 2002 og tilhører andelsforeningen Trøjborg II.

Gaden var oprindeligt en del af en forbindelsesvej mellem Vesterfælledvej og Enghavevej. Fra 1860 hed gaden Møllevej pga. Amerikamøllen for enden af vejen. Fra 1873 fik vejen navnet Vesterfælled Møllevej. I 1930 blev den omdøbt til Trøjborggade efter en stor herregård (nu slotsruin) i Sønderjylland ved navn Trøjborg.

Kilder
 Storbyens Stednavne, s. 305, af Bent Jørgensen. Gyldendal, 1999.

Noter

Gader på Vesterbro

Trøjborggade


Spice World, 1990'lı yılların pop grubu The Spice Girls'ün, kendilerini anlatan sinema filmi.

1997 yapımı filmde topluluğun genç üyeleri Geri Halliwell, Victoria Adams, Melanie Chisholm, Emma Bunton ve Melanie Brown'a Roger Moore, Richard E.Grant gibi tecrübeli oyuncular eşlik ediyor. Gişede büyük başarı elde eden film, aynı zamanda piyasaya sürülen aynı adlı ikinci Spice Girls albümünün de promosyonuna katkı sağlamıştı. Bob Spiers'ın yönetip Kim Fuller'ın senaryosunu yazdığı "Spice World: The Movie" 1998'de gösterime girdiği hafta rekortmen Titanik'in ardından Box Office'de 2. olmayı başarmıştı.

Oyuncular

Spice Girls
Bob Spiers'ın yönettiği filmler
Londra'da çekilmiş filmler
PolyGram Filmed Entertainment filmleri
Konusu Londra'da geçen filmler
1990'larda müzikal komedi filmleri
1990'larda İngilizce filmler
1997 çıkışlı komedi filmleri
Birleşik Krallık müzikal komedi filmleri

Spice World (film)


An Pogonarthria in uska genus han Liliopsida. An Pogonarthria in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pogonarthria

Pogonarthria


العالم يغني برنامج موسيقي من تقديم حمدية حمدي، كان يقدم كل يوم أحد على التليفزيون المصري في ثمانينات وتسعينيات القرن العشرين، وكان يعد نافذة إطلال على أحدث وأشهر الأغاني العالمية بلغات مختلفة، مع ترجمة لها.

مصادر

برامج الثمانينات
أغان

العالم يغني (برنامج)


ŽNK 4 rijeke, ženski je nogometni klub iz Karlovca.

Povijest
Ženski nogometni klub 4 rijeke osnovan je 9. travnja 2016. godine.

Povezani članci

Vanjske poveznice

Izvori

4 rijeke
4 rijeke

ŽNK 4 rijeke Karlovac


Veľký Kamenec este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 775 de locuitori.

Istoric
Localitatea Veľký Kamenec este atestată documentar din 1280.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Veľký Kamenec


Krisztina Medveczky () este o gimnastă artistică maghiară retrasă, medaliată cu bronz la Jocurile Olimpice de vară din 1972, medaliată cu bronz la Campionatul Mondial de Gimnastică Artistică din 1974.

A concurat la Jocurile Olimpice de vară din 1972 de la München și Jocurile Olimpice de vară din 1976 de la Montreal în toate probele de gimnastică artistică și a terminat pe locul al treilea și respectiv al patrulea în competiția pe echipe. Cel mai bun rezultat individual al ei a fost locul 9 la bârnă la Jocurile Olimpice de vară din 1972. A fost cel mai tânăr dintre toți jucătorii olimpici, având abia paisprezece ani.

La Campionatul Mondial de Gimnastică Artistică din 1974 s-a clasat pe locul 3, după Uniunea Sovietică (aur) și Republica Democrată Germană (argint), alături de colegele ei: Ágnes Bánfai , Mónika Császár, Zsuzsa Nagy, Zsuzsa Matulai și Marta Egervari.

După Jocurile Olimpice de vară din 1976 de la Montreal, ea și-a întâlnit viitorul soț, profesor la universitate și chimist în domeniul farmaceutic. În 1986, soțul ei a primit o bursă în Londra, astfel încât familia s-a mutat acolo. Din 1998, locuiesc la Brisbane, în Australia. Cei doi au trei fiice, Adrienn, Alexandra și Bettina.

Note

Legături externe

Vezi și
 Lista medaliaților olimpici la gimnastică (femei)

Nașteri în 1958
GimnaștiGimnaști maghiari
Gimnaști olimpiciGimnaști olimpici maghiari
Gimnaști în gimnastica artistică

Krisztina Medveczky


Avicularia azuraklaasi es una especie de araña que pertenece a la familia Theraphosidae (tarántulas). Es una especie endémica de Perú.

Véase también
 Lista de especies de Theraphosidae

Referencias
 (2010): The world spider catalog, versión 10.5. American Museum of Natural History.

Enlaces externos

Theraphosidae
Arácnidos de Perú

Avicularia azuraklaasi


Stanmer House est un manoir classé Grade I situé dans le parc Stanmer à l'ouest du village de Falmer et au nord-est de la ville de Brighton et Hove, East Sussex, Angleterre.

Histoire

La maison se trouve à proximité du village et de l'église de Stanmer, dans le parc Stanmer. Construit par l'architecte français Nicholas Dubois en 1722 dans un style palladien pour la famille Pelham, il intègre les vestiges d'une maison antérieure et est de nouveau modifié en 1860.

La maison et le parc sont achetés par les autorités locales en 1947 . Le bâtiment est classé Grade I en 1954, les anciennes écuries, construites vers 1725 mais très modifiées, sont classés Grade II *.

Près du campus de l'Université de Sussex, la maison est utilisée comme bâtiment administratif universitaire pendant quelques années dans les années 1960 pendant la construction du campus dans la partie est du parc. Après avoir subi d'importantes rénovations, elle ouvre en juin 2006 et est utilisée comme restaurant et lieu d'événements.

En 2009, le Willkommen Collective lance un festival de musique à Stanmer House . Il connait deux éditions.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Sussex de l'Est

Stanmer House


Die Lederfabrik Abel ist eines der letzten erhaltenen Lederfabrikgebäude in Mülheim an der Ruhr und seit 2003 Standort des Leder- und Gerbermuseums. Zusammen mit der letzten verbliebenen aktiven Produktionsstätte – der Lederfabrik Lindgens – ist sie Teil der Route der Industriekultur.

Die Lederfabrik Abel war eine von über 50 Fabriken, die in der Industrialisierungsphase des Ruhrgebietes die gestiegene Nachfrage nach Lederartikeln bediente. Die Produktpalette beinhaltete unter anderem Geschirre für Treidelpferde, Transmissionsriemen für Dampfmaschinen sowie Schutzkleidung für die Arbeit in Bergwerken und an Hochöfen.

Den Grundstein legte Carl Abel (1838–1904) mit der Gründung einer Gerberei unweit der Ruhr im heutigen Mülheimer Stadtteil Broich im Jahr 1864. Nach und nach wurde der Betrieb erweitert, zunächst um ein Fabrikantenwohnhaus (1885), dann um eine Falzerei (1888), Trockenräume, ein Kesselhaus sowie eine Chromgerberei (1905). Mit dem Tod des Firmengründer Carl Abel im Jahr 1904 übernahmen seine Söhne Wilhelm, Walter und Carl August die Leitung des Unternehmens. 1968 wurde die Produktion eingestellt.

Nachdem 1990 das Fabrikgebäude kurzzeitig vom Abriss bedroht war, wurde es 1993 unter Denkmalschutz gestellt. Ein Investor erwarb 1998 das Firmengelände und erstellte ein Umnutzungskonzept. Seit 2003 teilen sich ein Hotel, ein Restaurant sowie das Mülheimer Leder- und Gerbermuseum das Gebäude.

Literatur
 Melanie Rimpel: Lederfabrik Abel. In: Leder – Industrie – Architektur, S. 40–47. Mülheim an der Ruhr, 2004.

Weblinks

 Homepage des Leder- und Gerbermuseums
 Gebäudebeschreibung in der Denkmalliste der Stadt Mülheim
 Beschreibung aller Standorte auf dieser Themenroute als Teil der Route der Industriekultur

Route der Industriekultur (Mülheim an der Ruhr)
Produzierendes Unternehmen (Leder)
Baudenkmal in Mülheim an der Ruhr
Ehemaliges Unternehmen (Mülheim an der Ruhr)
Produzierendes Unternehmen (Mülheim an der Ruhr)

Lederfabrik Abel


Dirty Work is a 1998 American buddy black comedy film directed by Bob Saget. Based on the short story "Vengeance is Mine Inc." by Roald Dahl, the film follows long-time friends Mitch (Norm Macdonald) and Sam (Artie Lange) who start a revenge-for-hire business, and work to fund heart surgery for Sam's father Pops (Jack Warden). When they take on work for an unscrupulous businessman (Christopher McDonald), in order to be paid, they create a revenge scheme of their own. Traylor Howard also stars and notable cameo appearances include Don Rickles, Rebecca Romijn, John Goodman, Gary Coleman, Chevy Chase, David Koechner, Chris Farley (in his final film appearance), and Adam Sandler as Satan.

The film was the first starring vehicle for Macdonald and Lange, and the directorial debut of Saget, coming one year after he left his long-running role as host of America's Funniest Home Videos.

Though Dirty Work received largely negative critical reviews upon its 1998 release and was a financial disappointment, it has since become a cult classic and has been reappraised more positively by some critics. Co-star Artie Lange later became a regular on The Howard Stern Show, where the film was sometimes discussed. A sequel was planned but ultimately canceled following both Macdonald and Saget's deaths in 2021 and 2022 respectively.

Plot
Growing up, friends Mitch Weaver and Sam McKenna are taught by Sam's hard-nosed father, "Pops" McKenna, not to "take crap from anyone". To that end, the pair plant a bunch of guns in a schoolyard bully's desk and have him arrested for gun possession; next, they catch a kid-fondling crossing guard in the act, after having applied Krazy Glue to the seat of Mitch's pants.

As adults, after losing fourteen jobs in three months and being dumped by his girlfriend, Mitch moves in with Sam and Pops, who then has a heart attack. In the hospital, Pops confides that, because of their parents' swinging lifestyle, he is also Mitch's father, meaning that Mitch and Sam are half-brothers. Even though Pops' heart is failing, Dr. Farthing, a hopeless gambler, will raise Mr. McKenna's position on the transplant waiting list if he is paid $50,000, to save himself from his bookie. Mitch and Sam get jobs in a cinema with an abusive manager and exact their revenge by showing Men In Black (Who Like To Have Sex With Each Other) to a packed house and get their manager fired. The other workers congratulate them and suggest they go into business.

Mitch and Sam open "Dirty Work", a revenge-for-hire business (the Dirty Work phone number is "555-0187", a fictitious number used later on Saturday Night Live.). Mitch falls for a woman named Kathy who works for a shady used car dealer. After publicly embarrassing the dealer during a live television commercial (Mitch: "Here's another dead hooker in this trunk!"), the duo exacts increasingly lucrative reprisals for satisfied customers until they interfere with unscrupulous local property developer Travis Cole. Cole tricks them into destroying "his" apartment building (actually owned by Mr. John Kirkpatrick, the landlord), promising to pay them enough to save Pops. Afterwards, Cole reneges, revealing that he is not the owner and that he had them vandalize the building so that he could buy it cheaply, evict the tenants (including Kathy's grandmother), and build a parking lot for his beloved opera house. Unknown to Cole, Mitch's "note to self" mini-tape recorder captures this confession.

Mitch and Sam plot their revenge on Cole, using the tape to set up an elaborate trap. Using skunks, a loyal army of prostitutes, homeless men, a noseless friend, brownies with hallucinogenic additives, and Pops, they ruin the opening night of Don Giovanni, an opera sponsored prominently by Cole. With the media present, Mitch plays back Cole's confession over the theater's sound system. Cole sees that his public image is being tarnished and agrees to pay the $50,000. In the end, Cole is punched in the stomach, arrested and jailed, his dog is raped by a skunk, Pops gets his operation, and Mitch gets the girl. Dr. Farthing overcomes his gambling habit, but gets beaten to death by the bookies anyway. "That's it. Bye!"

Cast
 Norm Macdonald as Mitch Weaver
 Artie Lange as Sam McKenna, Mitch's friend and half-brother
 Jack Warden as Pops McKenna, Sam and Mitch's father
 Traylor Howard as Kathy, Mitch's love interest
 Chris Farley as Jimmy (uncredited), Mitch and Sam's friend
 Christopher McDonald as Travis Cole, real estate magnate
 Chevy Chase as Dr. Farthing, gambling-addicted heart surgeon

Cameo appearances
 Don Rickles as Mr. Hamilton, theater owner
 Rebecca Romijn as bearded lady
 John Goodman as Mayor Adrian Riggins (uncredited)
 Adam Sandler as Satan (uncredited)
 Gary Coleman as himself
 George Chuvalo as ring announcer
 Ken Norton as himself
 David Koechner as Anton Phillips, a used car dealer
 Jim Downey as homeless man
 Fred Wolf as homeless man
 Kevin Farley as theater worker
 Anthony J. Mifsud as Low Life (drug dealer)
 Gord Martineau as reporter
 Chris Gillett as Mr. Witherspoon

Production and release
Filmed at Wycliffe College and elsewhere around Toronto, Ontario, Canada in 1997, the film was produced for an estimated $13 million.

In his first appearance on The Howard Stern Show on September 18, 2008, Chevy Chase discussed the film's production and release with Artie Lange. According to Chase, he was impressed by the original script's raunchy, R-rated, "over the top" tone (particularly a filmed but ultimately cut gag involving Macdonald and Lange delivering donuts that had been photographed around their genitals) and, Lange related, went so far as to beg Macdonald not to allow any changes—to "keep it funny". Lange said the studio insisted on a PG-13 rating and moved the film's release from the February dump months to June, where it fared poorly against blockbusters like Godzilla.

During production, Norm Macdonald was embroiled in a feud with Don Ohlmeyer, then an executive with NBC. Ohlmeyer, a friend of O. J. Simpson, took offense at Macdonald's frequent and pointed jokes about Simpson on Weekend Update and had Macdonald fired from the position. Ohlmeyer went further and refused to sell advertising space or air commercials for Dirty Work. NBC eventually relented (Ohlmeyer was forced into retirement not long afterward) a week after the film premiered.

Dirty Work was Chris Farley's last-released film appearance, filmed before his fatal drug overdose in December 1997.

Norm Macdonald offered Howard Stern the role of Satan but he declined. Adam Sandler was eventually cast instead.

MGM Home Entertainment released the film on DVD, in August 1999, and for digital rental/purchase.

Reception
Critics mostly gave negative reviews. It was referred to as a "leaden, taste-deprived attempted comedy" and "a desert of comedy" with only infrequent humor in The New York Times. The Los Angeles Times described it as "a tone-deaf, scattershot and dispiritingly cheesy affair with more groans than laughs", and though Macdonald "does uncork a few solid one-liners", his lack of conviction in his acting "is amusing in and of itself, but it doesn't help the movie much".
The San Francisco Chronicle recommended the film only for "people who like stupid lowdown vulgar comedy. I had a few good laughs."

It has a 14% critic rating at Rotten Tomatoes, averaged from 28 reviews. The film has been described as a "cult classic". In his column, My Year Of Flops, critic Nathan Rabin describes Dirty Work as an example of "the ironic dumb comedy, the slyly postmodern lowbrow gag-fest that so lustily, nakedly embraces and exposes the machinations and conventions of stupid laffers that it becomes a sort of sublime bit of meta-comedy".

Discussed sequel
When asked about a sequel in 2018, Macdonald stated "It was an R-rated movie, so we made it that way, then they made it [PG-13], so half the movie had to be cut. So it's hard for me to see it objectively. There might be another one coming now, I guess." Macdonald did not elaborate further regarding the potential sequel. Bob Saget spoke about the sequel in May 2021 in an interview with Kevin Hart on his podcast, "Comedy Gold Minds". Hart praised the film's moments and innovations, to which Saget replied, "you want to be in the sequel, we're making it?". Hart said he would do a cameo without hesitation, declaring Dirty Work to be one of his favorite movies of all time. Macdonald died four months later in September 2021, essentially ending talks of a sequel, followed soon after by Saget's death in January 2022.

References

External links

 Dirty Work at MGM (archived)

1998 films
1998 comedy films
1998 black comedy films
1998 directorial debut films
1990s buddy comedy films
American black comedy films
American buddy comedy films
American films about revenge
Films about skunks
Films directed by Bob Saget
Films scored by Richard Gibbs
Films shot in Toronto
Films with screenplays by Fred Wolf
Metro-Goldwyn-Mayer films
Norm Macdonald
1990s English-language films
1990s American films

Dirty Work (1998 film)


David VII. Gruzijski, znan kao i David Ulu (1215. – 1270.), iz dinastije Bagrationi, bio je kralj Gruzije od 1247. do 1270. godine. U razdoblju od 1247. do 1259. godine vladao je zajedno sa svojim imenjakom i rođakom Davidom VI., koji je pobunivši se od mongolske hegemonije, vladao zapadnim dijelom kraljevstva, dok je David VII. vladao istočnim dijelom. Za vrijeme njegove vladavine, Gruzija je još više propadala pod mongolskim nadmoćnošću.

David je bio sin kralja Đure IV. i neplemkinje. U strahu da će pretendirati na prijestolje, njegova tetka, kraljica Rusudan, držala ga je zatvorenim na dvoru svoga zeta, sultana Kajhusrava II. gotovo sedam godina, a poslala je svog sina Davida na mongolski dvor kako bi dobio službenu potvrdu da je nasljednik. Nakon Kajhusravog poraza od Mongola, David VII., pušten je na slobodu 1242. godine. Godine 1246. gruzijski plemići izabrali su ga za kralja. On je bio uvjeren da je njegov rođak David VI. umro 1244. godine. Nakon krunidbe u katedrali Svetichoveli u Mcheti, tražio je službeno priznanje od Gujuk-kana, velikog kana Mongolskog Carstva. Ostavši u Karakorumu pet godina, tamo je upoznao svog rođaka Davida. Konačno, Gujuk-kan priznao je Davida, Đurinog sina, za starijeg zajedničkog suverena i imenovao drugog Davida (sina kraljice Rusudan) mlađim suvladarom. Nakon toga poznati kao David VII. Ulu (tj. "Stariji") i David VI. Narin (tj. "Mlađi"), rođaci su godinama zajednički vladali.

1256. godine, David Ulu sudjelovao je u mongolskom osvajanju Alamuta. 1259. godine David Narin neuspješno se usprotivio mongolskom jarmu i potom pobjegao u Kutaisi, odakle je vladao zapadnom Gruzijom (Imeretija) kao neovisni vladar. 1260. godine Hulagu-kan zatražio je da ga David Ulu podrži u ratu protiv Egipta. David je, sjećajući se gruzijskih gubitaka u Bagdadu (1258.), odbio poslušati i pobunio se. Ogromna vojska Mongola predvođena Argun-akom napala je južnu gruzijsku provinciju Samche, pobijedila kralja i njegovog generala Sargisa Jakelija iz Samchea, ali nije mogla zauzeti glavna uporišta pobunjenika i napustila je zemlju u lipnju 1261. godine. Ipak, snage su bile nejednake i David Ulu morao se skloniti svom rođaku, u dvor Davida VI. Narina u Kutaisiju. Njegovu su obitelj Mongoli zarobili, a Davidovu suprugu Gvantsu ubili. 1262. godine morao je sklopiti primirje s Mongolima i vratio se u Tbilisi, djelotvorno podijelivši zemlju na dva dijela, s obojicom vladara nazvanim kraljevima Gruzije.

1263. godine, na zahtjev Ilhana, vojska Davida Ulua poslana je braniti utvrde Sibe protiv Zlatne Horde. Dvije godine poslije, gruzijske snage koje su služile kao prethodnica Ilhanidske vojske, porazile su Berkea, kana Zlatne Horde, i protjerale njegovu trupe iz Širvana. Težak teret mongolske prevlasti doveo je do političke i ekonomske krize u kraljevstvu. Kao rezultat spora s kraljevskim dvorom, pokrajina Samche se otcijepila i izravno podvrgla vladavini Ilhanidsko Carstva 1266. godine. Dakle, Gruzija se dalje raspala formirajući tri zasebna politička entiteta.

David VII. Ulu umro je od infekcije crijeva u dobi od 55 godina u proljeće 1270. godine. Pokopan je u Mcheti. Naslijedio ga je sin Dmitar II.

Brakovi i djeca
Oženio se četiri puta. Njegova prva supruga Jigda Khatun, ili Mongolka ili kći rumskog sultana, umrla je 1252. godine. U međuvremenu (1249./50.), bio je u bigamskoj vezi s Alankinjom Altun, koju je odbacio 1252. godine. Njegova treća supruga Gonc'a, udovica gruzijskog plemića Avaga Zakarijana i kći Kakhabera, eristavija (vojvode) od Rače i Takverija, pogubljena je po naredbi Hulagu kana 1262. godine. Godinu poslije, David se oženio Mongolkinjom Esukan.

Imao je dva sina i dvije kćeri:

 Đuro (1250. – 1268.) s Altun,  umro je prije očeve smrti 1268. godine
 Tamar (s Altun)
 Dmitar II. (s Gonc'om), koji ga je naslijedio na prijestolju 1270. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Povijest Gruzije od 13. do 15. stoljeća (en.)

Bagrationi
Kraljevi Gruzije

David VII. Gruzijski


මංජුශ්‍රී යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මහායාන බුද්ධාගමේ එන බෝධිසත්ත්වවරයෙකි. මොහු ප්‍රඥාව හා සම්බන්ධ ය. සංස්කෘත බසින් මෙම බෝධිසත්ත්වවරයාගේ නමේ අර්ථය වන්නේ "මඳ ශ්‍රීය" යන්නයි. මංජුශ්‍රී බෝසතුන්, මංජුශ්‍රීකුමාරභූත යනුවෙන් ද හැඳින්වෙයි. එහි අර්ථය "කුමාර මංජුශ්‍රී" යන්නයි. මංජුශ්‍රීගේ නාමයම සහිත දෙවියකු වන්නේ  මංජුඝෝෂ ය.

ආශ්‍රේයයන්

උද්ධෘත

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර කියවීමට
Harrison, Paul M. (2000). Mañjuśrī and the Cult of the Celestial Bodhisattvas, Chung-Hwa Buddhist Journal 13, 157-193

බාහිර සබැඳි

Manjushri at Khandro Net.
Page dedicated to the Manjusri mantra, with several audio versions.

බෝධිසත්ත්වවරු
Yidams

මංජුශ්‍රී


Benderli Mehmed Selim Sırrı Paşa (1771-1831) II. Mahmud saltanatında 14 Eylül 1824 - 24 Ekim 1828 tarihleri arasında dört yıl bir ay on gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
1771 yılında Bender'de doğmuştur. Hotin'li Kapıcıbaşı Mustafa Ağa'nın oğlu olduğundan Hotinli diye de bilinir. Mehmet Selim Sırrı Paşa devlet kapısında kapıcıbaşılık, bostancıbaşılık gibi çeşitli görevlerde bulundu.

1819'da vezirlik rütbesiyle Silistre Beylerbeyliğine atandı. Eylül 1824'te Mehmed Said Galip Paşa'nın yerine sadrazamlığa getirildi. II. Mahmud, Yeniçeri Ocağı'nda bir şekilde kendine yakın adamlan başa getirerek güç kazandıktan sonra yeniçerilerle ilgili düşüncelerini gerçekleştirmeyi başaracak güçlü bir sadrazam gerekiyordu. Padişah, o sıradaki sadrazam Galip Paşa'ya düşüncelerini açtığında, Paşa, kendisinin bu işte başarılı olamayacağını, cesur, gözü pek bir sadrazamın örneğin Benderli Selim Paşa'nın başarılı olabileceğini söylemiştir. Böylece Selim Paşa 1824 Eylül'ünde (1240 Muharremi) sadrazam olmuştur. Selim Paşa, yeniçeri ortalarından muallem (eğitim eri) yazılması ve bunların batı yöntemleriyle eğitilip Eşkinci (sefere katılan yeniçeri) yetiştirilmesini benimsetmiştir. Avrupa tarzında üniforma giydirilen yeni ordu, 11 Haziran 1826'da eğitime başladı. Bundan 3 gün sonra yeniçeriler bu uygulamaya karşı çıkarak ayaklandılar ve kazanlarını Etmeydanı'na çıkararak gösterilere başladılar (14 Haziran 1826). Ulemayı yanına alan II. Mahmud, Sancak-ı Şerif'i çıkararak halkı yeniçerilere karşı savaşmaya çağırdı. Yeniçeri Ocağı dışındaki bütün ocaklar, padişaha sadakatlerini bildirdiler. Aksaray'daki Etmeydanı'nda bulunan yeniçeri kışlaları top ateşine tutuldu. 6.000'den fazla yeniçeri öldürüldü. 20.000 civarında isyancı da tutuklandı. Osmanlı tarihinde Vaka-i Hayriye olarak bilinen bu olaylar sırasında ayaklanan yeniçerileri sert biçimde bastıran Sadrazam Mehmed Selim Sırrı Paşa büyük bir rol almıştır. 18 Haziran 1826'da bir fermanla Yeniçeri ocağı kaldırılarak, yerine Asakir-i Mansure-i Muhammediye'nin kurulacağı duyuruldu.

Mehmed Selim Sırrı Paşa, bu yeni orduyu örgütleme çalışmalarını başlattıysa da 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı'nda başarısızlığa uğraması ve Varna'nın Ruslar'ın eline geçmesi üzerine 26 Ekim 1828 günü sadrazamlık görevinden görevinden azledilmiştir.

Azline müteakip, önce Gelibolu sürgüne gönderildi. Sonra da ardından Sofya'ya sürüldü. 1830'da bağışlanarak Halep Beylerbeyliğine atandı. 1831 yılında Şam Beylerbeyliği görevine getirildi ve bu görevi sırasında, Aralık 1831 tarihinde Mısır Valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa 'nın tertibi ile ayaklanan ahali, Mehmed Selim Sırrı Paşa'nın konağına hücum ederek yakmış ve bu yangın sırasında Selim Paşa da yanarak şehid olmuştu.

Eserleri
Ailesinin, Üsküdar'da Büyük Selim Paşa Caddesi ile Gündoğumu Caddesi'nin birleştiği yerde ve yüksek bir set üzerinde bulunan mezarlığına Selim Paşa adına kalın, silindir şeklinde mermer bir hatıra taşı dikilmiştir.

Cumhuriyet döneminde İstanbul'da bulunan Bigados kasabasına onun adından esinlenerek Selim Paşa ismi verilmiştir.

Mehmed Selim Sırrı Paşa, Silistre Beylerbeyliği görevi sonunda İstanbul'a dönerken Bigados'a uğramış, çok beğendiği bu belde ile daha sonra sadrazamlığı döneminde de ilgilenerek bir takım imar faaliyetlerinde bulunmuştur. O dönemden kalan bir çeşmenin kitabesinde 1828 yılında Selim Sırrı Paşa tarafından yaptırıldığı belirtilmektedir.

Dış bağlantılar
 Danışmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5.

1771 doğumlular
1831 yılında ölenler
19. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
Yunan Bağımsızlık Savaşı'nda Osmanlılar
Osmanlı Şam valileri
Osmanlı Halep valileri
Suikast sonucu ölen Osmanlılar
Suikast sonucu ölen vezirler
Suikast sonucu ölen siyasetçiler
Osmanlı Rumeli valileri
Resim aranan siyasetçiler
Şam'da ölenler

Mehmed Selim Sırrı Paşa


WWE Super ShowDown (originalmente estilizado como Super Show-Down) foi um evento de luta livre profissional produzido pela WWE, uma promoção americana. Foi transmitido ao vivo e disponível apenas através de pay-per-view (PPV) e serviço de transmissão ao vivo da WWE, a WWE Network. O evento de 2020 foi o último evento realizado, pois um evento não foi realizado em 2021 devido à pandemia do COVID-19 e nenhum outro evento foi agendado.

Estabelecido em 2018, cada uma das três iterações do evento ocorreu apenas em países fora dos Estados Unidos. O primeiro evento foi realizado na Austrália e foi o primeiro e até agora único evento PPV da WWE realizado no país. Os dois últimos eventos foram realizados na Arábia Saudita como parte de uma parceria de 10 anos em apoio à Saudi Vision 2030.

História
Em junho de 2018, a promoção americana de wrestling profissional WWE anunciou que retornaria à Austrália para realizar um evento pay-per-view (PPV) e WWE Network, que seria o primeiro evento PPV da empresa produzido no país. O evento foi intitulado Super Show-Down e foi realizado no Melbourne Cricket Ground em Melbourne, Victoria, em 6 de outubro de 2018. Embora a WWE tenha realizado turnês na Austrália, o último grande evento da empresa a ser realizado no país foi o Global Warning Tour em 2002.

Também no início de 2018, a WWE iniciou uma parceria estratégica multiplataforma de 10 anos com a General Sports Authority em apoio ao Saudi Vision 2030, o programa de reforma social e econômica da Arábia Saudita. O primeiro evento PPV e WWE Network sob esta parceria, o Greatest Royal Rumble, foi realizado no King Abdullah Sports City's King Abdullah International Stadium em Jeddah em 27 de abril de 2018. Em 2019, a WWE realizou o Super ShowDown (estilizado sem traço) como seu terceiro evento sob essa parceria e, posteriormente, o segundo evento na cronologia do Super ShowDown. O evento foi realizado em 7 de junho de 2019, também no Estádio Internacional Rei Abdullah. Um segundo Super ShowDown na Arábia Saudita foi realizado em 27 de fevereiro de 2020, na Mohammed Abdu Arena no Boulevard em Riad, tornando o evento um evento recorrente na parceria da Arábia Saudita.

Devido à pandemia de COVID-19 em curso que começou em meados de março de 2020, um evento não foi realizado em 2021. As restrições COVID foram levantadas no final daquele ano, e a WWE retornou à Arábia Saudita com o evento Crown Jewel em outubro. Super ShowDown não foi incluído na lista de PPV inicial da WWE para 2022; o primeiro PPV da empresa na Arábia Saudita para o ano seria Elimination Chamber em fevereiro, e seu único outro PPV da Arábia Saudita para 2022 foi anunciado como Crown Jewel em novembro.

Eventos

Ver também

 WWE na Arábia Saudita
 WWE na Austrália

Referências

WWE
Pay-per-views da WWE

WWE Super ShowDown


Micul vagabond (în ) sau Vagabondul (în ) sau Charlot a fost cel mai memorabil personaj de pe marele ecran al actorului britanic Charlie Chaplin și o emblemă a cinematografiei mondiale în epoca filmului mut. Micul vagabond este, de asemenea, titlul unui film mut cu Chaplin, pe care Chaplin l-a scris și regizat în 1915.

Micul vagabond, așa cum a fost interpretat de Chaplin, este un personaj copilăros, confuz, dar în general bun la suflet, un vagabond care se străduiește să se comporte cu manierele și demnitatea unui domn, în ciuda statutului său social real. Cu toate acestea, în timp ce este gata să accepte orice loc de muncă găsește, el își folosește și viclenia pentru a obține ceea ce are nevoie pentru a supraviețui și pentru a scăpa de autorități, care nu tolerează bufoneriile sale. Cu toate acestea, filmele lui Chaplin nu l-au reprezentat întotdeauna ca pe un vagabond. Personajul ("The little fellow," așa cum l-a numit Chaplin) este rareori denumit pe ecran, deși uneori era identificat ca "Charlie" și rar, ca în versiunea mută originală a filmului Goana după aur, "The little funny tramp".

A apărut prima dată în filmul Kid Auto Races at Venice (1914, Keystone Studios) și ultima dată în 1936 în filmul Timpuri noi.

Note

Charlie Chaplin
Personaje fictive

Micul vagabond


Michael Ballack (fæddur 26. september 1976) er þýskur fyrrverandi knattspyrnumaður. Hann spilaði 98 leiki og skoraði 42 mörk með þýska landsliðinu.

Titlar

Kaiserslautern
Bundesliga: 1997-98

Bayern München
Bundesliga: 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006
Þýska Bikarkeppnin: 2002–03, 2004–05, 2005–06

Chelsea
Enska úrvalsdeildin: 2009-10
Enski bikarinn: 2006–07, 2008–09, 2009–10
Meistaradeild Evrópu: 2007–08 2.Sæti

Þýskaland
2.Sæti: HM 2002, EM 2008
3.sæti: HM 2006

Tenglar
National Football Teams

Þýskir knattspyrnumenn

Michael Ballack


Louise est une  (CDP) du Comté de Wharton dans l'État du Texas aux États-Unis. Elle a été fondée en 1881 d'après Louise Mackay. Le village s'est rapidement développé étant propice à la culture du riz. D'autres ressources comme le gaz et le pétrole étaient extraites dans la zone.

Géographie
Louise est situé sur la U.S Route 59 à 14 km à l'ouest de El Campo dans le sud du comté de Wharton. À l'est de Louise se situe la Mustang Creek. Louise a une superficie de  et se situe à  d'altitude.

Démographie
D'après le recensement de 2018, Louise a une population de 935 habitants, constituée de 394 hommes et 541 femmes. L'âge médian est 34,8 ans. La population est composé de 34 personnes ayant moins de 5 ans, 51 entre 5 et 9 ans, 63 entre 10 et 14, 151 entre 15 et 19 ans, 73 entre 20 et 24 ans, 104 entre 25 et 34 ans, 88 entre 35 et 44 ans, 243 entre 45 et 54 ans, 38 entre 55 et 59 ans, 25 entre 60 et 64 ans, 23 entre 65 et 74 ans, 42 entre 75 et 84 ans, et 0 de 85 ans ou plus. 848 se sont identifiés comme blanc et 87 à d'autres races. Personne se s'est identifié comme Afro-Américains ou Asiatique. La population inclut 576 personne de race hispanique ou latino et 359 personnes se sont identifiées comme non-hispanique blanc. Dans ceux s'identifiant comme hispanique, 547 personnes avaient des ancêtres mexicains, 25 avaient des ancêtres cubains et 4 autres.

Louise est composé de 347 ménages. 231 ne sont pas originaires de Louise.

À Louise, 505 personnes ayant 16 ans ou plus travaillent. 198 n'avaient pas de diplôme d'études secondaires et 137 n'avaient qu'un diplôme d'études secondaires. 150 avaient suivi quelques cours universitaires ou obtenu un diplôme d'associé, 47 avaient obtenu une licence et 31 un diplôme d'études supérieures. Le revenu médian était de . Parmi les 787 personnes âgées de 15 ans et plus, 127 gagnaient moins de , 29 gagnaient  à , 131 gagnaient  à , 134 gagnaient  à , 70 gagnaient  à , 75 gagnaient  à , 0 gagnait  à  et 58 gagnaient  ou plus.

L'état civil des 787 personnes de 15 ans ou plus se répartit comme suit : 37,2 % jamais mariés, 42,6 % actuellement mariés et non séparés, 15,0 % divorcés ou séparés et 5,2 % veufs. Le nombre de personnes vivant dans des logements locatifs était de 79, tandis que 839 personnes vivaient dans des logements occupés par leur propriétaire. La proportion de travailleurs du secteur privé était de 77,2 %, celle des travailleurs du secteur public de 15,4 % et celle des travailleurs indépendants dans des entreprises non constituées en société de 7,3 %. La proportion de travailleurs dans les industries était la suivante : agriculture et foresterie 25,7 %, construction 5,3 %, fabrication 10,7 %, commerce de détail 24,2 %, transport 2,8 %, finance 0,0 %, sciences et professionnels 6,3 %, éducation 17,6 %, arts et loisirs 4,2 %, autres 0,0 %, administration publique 3,2 %, et forces armées 0,0 % .
Il y avait 127 (13,6 %) personnes handicapées, dont 80 étaient blanches et 47 hispaniques ou latinos. Parmi elles, 77 avaient des problèmes d'audition, 23 des difficultés cognitives, 73 des difficultés de déplacement, 46 des problèmes d'autonomie et 52 des difficultés à vivre de manière indépendante. Il y avait six anciens combattants. Il y avait 23 ménages recevant des coupons alimentaires (SNAP), dont cinq étaient blancs et 18 hispaniques ou latinos. Sur les 918 personnes dont le statut de pauvreté a été calculé, 102 étaient en dessous de 100 % du seuil de pauvreté, 110 se situaient entre 100 et 150 % du seuil de pauvreté et 704 étaient au-dessus de 150 % du seuil de pauvreté.

Histoire
Un campement amérindien a été découvert à environ 6 km au nord de Louise, sur le ruisseau West Mustang. Il s'agit du plus ancien établissement connu près de Louise. Stage Stand Creek se trouve à environ 3 km à l'est de Louise. Le ruisseau aurait été nommé ainsi parce que la diligence s'y arrêtait autrefois lors de son voyage entre Texana à l'ouest et Egypt et Richmond à l'est. Un endroit proche le long de East Mustang Creek était autrefois connu sous le nom de Santa Anna's Crossing. Faisant à l'origine partie du comté de Jackson, la région a été intégrée au comté de Wharton en 1846. Au milieu des années 1800, la région comptait peu de colons et il s'agissait principalement de ranchers qui laissaient leur bétail en liberté.

En 1881-82, John William Mackay, copropriétaire d'une mine d'argent, a construit le chemin de fer New York, Texas et Mexique entre Rosenberg et Victoria. Le comte italien Joseph Telfener a recruté un grand nombre de constructeurs, ce qui a donné lieu au surnom de "Macaroni Line"[2]. Le chemin de fer comptait six gares, l'une d'entre elles a été nommée Louise en l'honneur de l'épouse de Mackay, Louise Hungerford Mackay. G. M. Sadler et A. F. Brown achètent bientôt les terrains. En juin 1893, Sadler et Brown déposent un plan d'arpentage de Louise et commencent à vendre des lots de ville et des parcelles agricoles. Leur matériel de vente qualifie Louise de "meilleur pays du monde" et vante les mérites de la riziculture.

En 1900, le chemin de fer appartient à la Galveston, Harrisburg and San Antonio Railway, représentée par son agent local D. D. Hillyard. En 1901, Sadler et ses partenaires construisent une usine de pompage d'eau. H. P. Stockton voyageait en train, s'est arrêté pour dîner et a constaté que le train était parti sans lui. Il passa la nuit à Louise et décida d'en faire sa ville de résidence. En 1903, Sadler vend à Stockton le Rice Hotel, la Peoples Bank et la Louise Trading Company. La même année, Sadler plante 426 acres (172 ha) de riz et réalise un bénéfice net de 18 000 dollars. Peu après, K. H. Payne et William Thomas créent une entreprise de forage de puits et commencent à forer les premiers puits profonds pour l'irrigation du riz que l'on trouve sur la côte du golfe du Texas. La Louise State Bank a reçu sa charte en 1905 et a été reprise par la Peoples State Bank en 1927.

Le riz était la principale culture, mais les agriculteurs plantaient également du maïs, du coton et du mil. Un certain nombre de groupes ethniques se sont installés dans la région, si bien que la population est passée à 300 habitants en 1925. Cette année-là, Louise comptait 25 magasins, trois garages, deux banques, deux parcs à bois et deux entrepôts de riz. L'église méthodiste a été construite en 1894 ; elle a servi d'école communautaire jusqu'en 1903. L'église baptiste a été construite en 1905. La construction de l'église catholique Saint-Procopius a commencé en 1945. Jusqu'à ce qu'elle soit construite, les catholiques se rendaient à Hillje pour la messe. Les Wildcatters ont commencé à explorer le pétrole et le gaz dans les années 1930 et des puits de pétrole ont été forés à proximité. R. H. B. Hancock a transporté une rizerie et un séchoir à riz de Port Lavaca à Louise en 1938.

La population a atteint un maximum de 900 habitants en 1960. Louise présentait un grand panneau d'affichage, appelé le "journal en plein air", qui a attiré l'attention au niveau national. Attirés par les grandes villes, les jeunes ont commencé à déménager, si bien qu'en 1980, la population est tombée à 310 habitants. En 1990, la population enregistrée était de nouveau de 310 habitants. Fiesta Rice était une grande entreprise locale. Le recensement de 2000 a recensé 977 habitants à Louise.

Louise est le foyer des "Brezina Boys", six frères qui ont tous joué au football pour l'Université de Houston. Greg Brezina a continué à jouer pour les Falcons d'Atlanta. Ses cinq frères étaient Bob, Gus, Bernie, Steve et Mark.

Infrastructures
Louise est desservi par sa propre école. En 1990, l'école comptait 448 élèves et 48 membres de facultés. Il y a aussi un Lycée.
Louise a aussi une banque, plusieurs églises, un palais de Justice, un station essence, des silos et une ligne de chemin de fer.

Notes et références

Liens externes

Census-designated place au Texas

Louise (Texas)


La Carotte et le Bâton, film documentaire français de Stéphane Arnoux sorti en 2005 ;
 La Carotte et le bâton (Blame Canada), cinquième  épisode de la saison 1 de Madam Secretary diffusé en 2014 ;
 La Carotte et le bâton (Carrot and stick), deuxième épisode de la saison 6 de Better Call Saul diffusé en 2022.

Voir aussi
 La Carotte ou le bâton (Carrot or Stick), dixième épisode de la saison 7 de Dr House diffusé en 2011.

La Carotte et le Bâton (homonymie)


35265 Takeosaitou este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
35265 Takeosaitou este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nanyo de Tomimaru Okuni. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 6,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 35001-36000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

35265 Takeosaitou


Pešavar (paštu: پېښور; hindko: پِشور; urdu: پشاور; engleski. Peshawar; perzijski پیشاور "pogranični grad") je glavni grad pakistanske provincije Hajber-Pahtunva s 1,970,042 stanovnika (2017.), a sa širom okolicom ima 4,269,079 stanovnika.

Prije podjele Britanske Indije zvao se Purušapura, od sanskritske riječi Pušpapura, što je značilo "grad cvijeća". Pešavar se nalazi u velikoj dolini blizu istočnog ulaza u klanac Hajber, između iranske visoravni i doline Inda. To je strateška lokacija na raskršću puteva koji vode prema Središnjoj Aziji i Južnoj Aziji.

Ima jedno državno i jedno privatno sveučilište. Pored keramike, u gradu se najviše proizvode proizvode tekstil i cipele.

Pešavar po Köppenovoj klasifikaciji ima polusuhu klimu s vrlo vrućim ljetima i blagim zimama, koje počinju sredinom studenoga i traju do kasnog ožujka. Ljetni mjeseci su od svibnja do rujna. Srednje najviše dnevne temperature u toku ljeta prelaze 40 °C, dok je srednja minimalna temperatura 25 °C. Srednja minimalna dnevna temperatura u toku zime iznosi 4 °C, a maksimalna 18 °C.
Za razliku od većega dijela Pakistana, Pešavar ne leži u zoni monsuna. Kiše ima i ljeti i zimi.

Povijest
Grad su osnovali prije oko 2,000 godina kraljevi Gandhara i duže vrijeme je bio trgovačko središte između indijskog potkontinenta, Afganistana i središnje Azije. Pešavar je bio istočna granica Kušanskog Carstva, a 1275. godine grad je posjetio Marko Polo.
Babur, osnivač Mogulskoga Carstva sagradio je u Pešavaru tvrđavu 1530. godine. Kasnije je, tijekom izgradnje ceste Delhi – Kabul započeo daljnji razvoj Pešavara.

Godine 1834. u Pešavar su upali Sikhi pod vođstvom maharadže Randžita Singa i zapalili su veliki dio grada. Sikhi su upravljali gradom preko 30 godina. Nakon raspada Sikhskoga Carstva, Britanci su preuzeli kontrolu.

Pred teroristički napad 11. rujna 2001. godine, Osama bin Laden bio je u jednom pešavarskom hotelu, u kojemu su bili smiješteni i drugi teroristi.

Stanovništvo
Građani Pešavara većinom su Paštuni, iranski narod nastanjen u južnoj i jugozapadnoj Aziji. Paštuni čine značajnu nacionalnu grupu i većinski narod u pakistanskoj provinciji Hajber-Pahtunva. Paštuni žive i u Afganistanu, gdje su također značajna etnička grupa. Druga najveća grupa su Hindkovanci. Pored njih, u gradu žive desetine tisuća Tadžika, Hazara, Uzbeka, Iranaca i drugih.

Zbog Afganistanskoga građanskoga rata i sovjetske invazije u 1980-ima, veliki broj izbjeglica došao je u Pešavar. Od 2007. godine, napravljeni su novi kampovi za prihvat izbjeglica u Pešavaru. U dijelu grada Hajatabad nalazi se puno izbjeglica iz Afganistana.

Gradovi u Pakistanu

Pešavar


La playa de Dícido está situada en la localidad de Mioño, municipio de Castro-Urdiales, en la Comunidad Autónoma de Cantabria, España.

Referencias
 Ministerio de Medio Ambiente, playas de Castro-Urdiales

Playas de Castro-Urdiales

Dícido


Marmaris, Muğla'nın 13 ilçesinden birisidir.

Coğrafyası

Marmaris, batısında Datça Yarımadası ve Kerme Körfezi, kuzeyinde Ula, doğusunda Balan Dağı, Karadağ ve Günlük Tepeleri ile güneyinde Akdeniz ile çevrilidir. Körfezin önünde kıyıya ince bir dille bağlı olan Adaköy, onun önünde Sedir Adası, Keçi Adası ve Güvercin Adası bulunur. Kentin en eski kısmı denize doğru uzanmış bir tepe üzerine kurulu olan Kale Mahallesidir. Marmaris daha sonra eteklere doğru ve kıyı boyunda gelişmiştir. Hava ulaşımının yapıldığı Dalaman Havaalanı sadece bir saat uzaklıktadır. Rodos ise sadece 45 dakika uzaklıktadır.

İklim
Akdeniz ikliminin hakim olduğu ilçede yazlar sıcak ve kurak, kış ayları ise nispeten ılık ve bol yağışlı geçer. Dağların orografik konumu itibarıyla Marmaris, Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nden sonra en bol yağış alan bölgelerindendir ve yıllık yağış miktarı 1200 mm'nin üzerindedir. Kış aylarında şiddetli yağışlar yüzünden ilçede zaman zaman su baskınları ve sel görülebilir. Kışın cephe sistemlerinin geçişleri esnasında oldukça sık oraj (şimşek-gökgürültüsü) görülür. Mayıs - Eylül arası dönem pek yağış görülmez ve oldukça kurak geçer. Denizin ılıman etkisinden ötürü kış aylarında çok nadiren don görülür. Kar yağışı ise yüksek dağ yamaçlarında görülmekle beraber, kıyı kesimlere çok nadiren düşer.

Nüfus

Tarihçe
Marmaris'in tarihi MÖ 12000'lere kadar gider. 2007 yılında Bedir Adası'ndaki Nimara Mağarası'nda yapılan kazı çalışmaları sonucu bulunan materyaller bunu teyit etmektedir. 17 Eylül 2007'de Marmaris Müzesi'ndeki basın toplantısı}... Bölgeye Karia adı Kar'ın ülkesi anlamı da sonradan verilmiştir. Ege ve Akdeniz'in kıyılarının bereketi, bölgeyi devamlı çekici kılmıştır. Şehir Rodos ve Ege adalarına açılan en önemli köprüdür. Böylece Marmaris zaman içinde pek çok medeniyetin hüküm sürdüğü bir yer haline gelmiştir.

Bölgede yapılacak gezilerde Karia, Rodos ve ada uygarlıkları, Mısır, Asur, İon, Pers, Makedon, Suriye, Roma, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı medeniyetlerinin izlerini görmek mümkündür.

Fiskos kentin ilk adıdır. Bugün Asartepe denilen mevkide kalıntıları görülebilir.

 MÖ 3500 Karya kenti Fiskos'un ilk kent surları yapılıyor. Fiskos kalıntıları Beldibi'nin kuzeydoğu yamaçlarında Asartepe'de izlenebilir. MÖ 7. yüzyıl Loryma antik kenti (bugün Sömbeki körfezi, Bozukkale, Taşlıca bölgesinde) kuruluyor.
 MÖ 546]] Bölgede Pers egemenliği başlıyor.
 MÖ 334 Büyük İskender bölgeyi işgal ediyor.
 MÖ 323 İskender ölüyor. Karya bölgesi Bergama krallığının egemenliğine girse de, Fiskos Mısır/Rodos İmparatorluğu´nun Güneybatı Anadolu'daki en önemli liman kenti oluyor.
 MÖ 226 Şiddetli bir deprem oluyor.
 MÖ 133 Bölgede Roma egemenliği başlıyor.
 395 Bizans döneminin başlangıcı.
 670 Arap akınları. Çoğu kent bu akınlar sonucunda yakılıp yıkıldı.
 1010-1286 Türkmen boyları ve Anadolu Selçuklu Devleti Dönemi. Bu dönemde Tepe Mahallesinde ilk yerleşim birimleri Mermeris ismi verilerek kurulmuştur.
 1286 Menteşe Beyliği dönemi. 1300'lü yıllarda Marmaris hem ticari hem de askeri açıdan, antik çağlarda Fiskos´un olduğu gibi, önemli bir liman oluyor.
 1300 Yılında Rodos adasının, Menteşe Beyliği tarafından fethinde önemli bir rolü donanma üssü olarak oynuyor. Doğu Akdenizde mermer ve kereste ticaretinin önemli bir yükleme limanı oluyor.
 1391 Temmuz ayında Ahmed Gazi´nin ölümden sonra bölgede Osmanlı Egemenliği başlıyor.
 1402 Ankara savaşı sonrası Timurlenk´in emriyle Menteşe Beyliği egemenliği tekrar başlıyor.
 1451 Bölgede yeniden Osmanlı egemenliği başlıyor.
 1480 Fatih Sultan Mehmet 100.000 askeriyle, Marmaris'e Rodos´un fethi için geliyor. 150 gemilik kuvvetli Osmanlı Donanması'nın 89 gün süren fetih uğraşı boşa çıkıyor.
 1517 Marmaris´te nüfus 24 kişi.
 1520-1522 Osmanlı padişahı Kanuni Sultan Süleyman, Rodos seferine çıkıyor ve 150.000 kişilik ordusuyla Marmaris'e geliyor ve Rodos´u fethediyor. Bir kale, bir kervansaray ve bir de şimdiki Kısayalı'yı tümüyle kapsayan bir köprü yapımını emrediyor.
 1525 Marmaris Muğla Sancağı'na bağlı "kaza" oluyor.
 1545 Rodos seferi dönüşünde Sultan Süleyman tarafından buyurulan Marmaris kalesinin, Hafza Sultan Kervansarayının yapımı tamamlanıyor.
 1565 Marmaris´ten, Dünya´da yalnız burada çıkarılan ve Avrupa´da büyük sükse yapan Sığla Yağı´nın (Storax orientale) yıllık 100.000 kiloya kadar varan ihracatına başlanıyor.
 1789 İbrahim Ağa Camii yapılmıştır.
 1801 Tarihte ilk kez, bir donanma tarafından "Çıkartma Tatbikatı" 200 İngiliz savaş gemisi tarafından yaklaşık üç ay süreyle Marmaris´te yapılıyor.
 1800-1850 Yıllarında Mısır ve Suriye savaşlarında alınan esirler Marmaris'e getiriliyor.
 1890 Marmaris'te maden ihracatı başlıyor. İthal eden ülkeler Almanya, Fransa ve İtalya oluyor. Yıllık hacmi 50.000 tonu aşıyor.
 1913 - I. Dünya Savaşı 'nda bir Alman zırhlısı Marmaris limanına sığınıyor.
 1914 - Fransız donanması Marmaris Kalesi'ni topa tutuyor ve büyük tahribat meydana geliyor.
 1919 - Sevr Antlaşmasına dayanarak İtalya ve Yunanistan aralarında anlaşıyor ve İtalyanlar bölgeyi işgal ediyorlar.
 1922 - 22 Temmuz'da İtalyan askerleri Marmaris'ten ayrılıyor ve Marmaris kurtuluyor.
 1957 - Marmaris 7,1 ve 7,3 şiddetindeki depremde neredeyse tamamen yerle bir oluyor. Sadece Marmaris Kalesi ile çevresindeki tarihi binalar ayakta kalıyor.

Marmaris'te antik kentler
Marmaris ilçe sınırları içinde yer alan antik kentler ise şöyle sıralanabilir:
Physkos (Beldibi, Asartepe), Amos (Hisarönü, Turunç), Bybassos (Hisarönü), Kastabos (Hisarönü), Syrna (Bayırköy), Larymna (Bozburun), Thyssanos (Söğütköy), Phoenix (Taşlıca), Loryma (Bozukkale) Kasara (Serçe Limanı), Kedrai (Sedir Adası), Euthena ve Amnistos (Karacasöğüt). Physkos dahil tüm kentler, küçük Karya kentleri. Ama diğerlerinin neredeyse tamamından bugüne ulaşan kalıntılar kale ve sur parçalarından öteye geçmiyor.

Physkos, Physcus, Fyskos, Fiskos, Fiskus

Fiskos yörede ilk Karya liman kenti ve diğer yerleşim birimlerinin merkezidir.

Fiskos Karya dilinde "Doğakenti" demektir. Bu isme neden de doğanın bütün unsurlarını ve güzelliklerini bünyesinde bulundurmasıdır.

MÖ 3400 yıllarına kadar uzandığına dair izler biliniyor. Antik Karya bölgesinin bu önemli liman kentinin, kalıntıları Marmaris şehir merkezinin kuzeyindeki Asartepe'de görülüyor. Ancak akropol üzerinde sur duvarları günümüze ulaşabildi. Tüm Karya yerleşimleri gibi sarp dağ tepelerinde ve yamaçlarında kurulmuştur. Yerleştiği alan Beldibi ile Camiavlu arasındaki tepeler ile vadi ve yamaçlardır.

Tarihçilerin babası Bodrum´lu Herodot ve ünlü coğrafyacı Amasya´lı Strabo, Fiskos´tan antik dönemde, Efes ve Mylasa´nın Doğu Akdenize açılan limanı olarak bahsederler.

Tarih boyunca Güneybatı Anadolu da var olan egemenliklerin, Akdeniz'e özellikle Doğu Akdeniz'e açılan tek ve önemli limanı olmuştur. Mylasa, Alabanda, Truva, Bergama, Efes ve Miletus  gibi önemli antik başkentlerini Fiskos´a bağlayan karayolu ağının eskiden beri var olması, limanın denizler aşırı ilişkilerde, özellikle "ülkelerin anası" Mısır´la, önemini yineleyerek vurgular. Önceleri her türlü ticaretle (Köle, mermer, kereste ve şarap) başlayan Mısır ilişkileri sonraları askeri ve uygarlık olarak genişler. Ünlü Kadeş savaşına Hititlerin saftında katılan Karyalı paralı askerlerin nakli gemilerle Fiskos limanından olmuştur. Daha sonraki savaşlara Mısır´lıların saftında katılmışlardır. Bu paralı askerlerin bir kısmı Nil Deltasına kendi şehirlerini (4 adet) kurarak yerleşmişlerdir. Nitekim ilk karyaca yazıtlar burada bulunmuştur. Mısır´dan Güneybatı Anadolu´ya ve Adalara ilk defa normal insan boyunda heykel yapabilme sanatı Fiskos´tan girmiştir.

Fiskos´un kendi adına parası olması da önemli bir merkez olduğunun başka bir kanıtıdır. Fiskosun çok değerli madeni bir parası, İngiltere´de koleksiyoncu Mr. Borell´in elinde bulunduğu 1828 yılında tespit edilmiştir.. Bu para oldukça geniş, kalın ve olağanüstü uzunluktadır ki yüzeyinde dallanmış boynuzları canlandıran bir kabartma ile 18 karya harfleriyle tek satırda "Phi Upsilon sigma $ Y 2" yazısı vardır.

Büyük İskender´in ölümü sonrasında oluşan Mısır-Rodos İmparatorluğuna bağlanan Fiskos, bu dönemde önemini bir ticari liman olarak daha da arttırmıştır. Ve bu konumunu daha sonraki Roma ve Bizans dönemlerine de taşıyabilmiştir.

İngiliz Kralı VIII. Henry, bir belgede 1513 yılında Fiskos´tan bahsetmesi de enteresan.

Ayrıca Boston Museum müzesinde Marmaris´te (Eski Physkos) bulunduğu belirtilerek sergilenen, sonra Roma İmparatoru olan, genç Tiberius´un (Bust of Tiberius) mermerden bir büstü vardır. Aşağıda büstün müzedeki İngilizce tanıtımı ve müzeye kadar olan yol haritası.

"Provenance/Ownership HisBoston 1971.393, history: Said to have been found at Marmaris (ancient Physkos) on the southern coast of Caria; by date unknown: with K. J. Hewett, Esq., London (purchased from an English estate); by 1971: purchased by Robert E. Hecht, Jr. from K. J. Hewett; purchased by MFA from Robert E. Hecht, Jr., November 10, 1971"

Milattan önce 4. yüzyıldan kalma sayısız heykelcikler, heykelblokları ve tabletler özellikle Eyiliktaşı civarında bulunmuştur.

Arkeolog George Bean´e göre ezelinden beri çeşitli uygarlıklar boyunca hep önemli bir liman kenti olan Fiskos´tan günümüze kalan şehir kalıntıların azlığının izahı, bunların toprak altında gömülü oldukları değildir. Aksine kentin parça parça gemilere yüklenip başka kent projelerinde kullanılmak üzere nakledildiği olasılığıdır. Çünkü kentin kurulduğu tepe ve yamaçlar günümüzde hâlâ ortadadır ve toprak altında olan Fiskos´un ünlü limanı ve denizidir.

Loryma (Bozukkale)
Bozburun Yarımadasının güneybatı ucundaki Bozuk Koyu'nda kurulmuştu. Koya hakim oldukça geniş alana dağılmış kalıntılardan günümüze ulaşan en etkileyici yapı Burunbaşı üzerinde bulunan iyi korunmuş kaledir. Dokuz dikdörtgen kulesi vardı. Bugün kuzeydeki çıkma kule görülebilmektedir. Bozukkale limanı Mavi Yolculuk tekneleri ve yatların önemli bir durak noktası.

Kedrai
Gökova Körfezi'ndeki Sedir Adası antik Kedrai kenti ve ünlü Kleopatra Plajı ile tanınıyor. Kedrai bir Karia kentiydi, sonra Rodos'a bağlandı. Kedrai "sedirler"
(sedir ağacı) anlamına geliyor. Rodos Karşıyakası'nın en önemli yerleşimlerinden biri olan Kedrai, surlarla kuşatılmıştı. Kule ve duvarları kıyıda izlenebilen kentin orta kesiminde Dor düzenindeki Apollon tapınağından bugüne ancak temelleri ulaşabilmiş. Agora, çeşitli yapı kalıntıları ve kent nekropolünün yanı sıra adanın doğu kesiminde ise yüzü kuzeye bakan ve oldukça iyi durumda tiyatrosu var.

Hydas (Selimiye)
Bozburun Yarımadası'nın kuzeyindeki Selimiye koyunda (Kamışlı Koy) kurulmuştur. Kentte sur kalıntıları, kare planlı bir mezar anıtı yer alıyor. Hydas'a 3 km uzaklıkta, sahilde bir gözetleme burcu ve bu burç üzerinde birkaç mezar var.

Erine (Hisarönü)
Marmaris-Datça yolunun 20. km'sinde güneye Bozburun yönüne dönüldüğünde Hisarönü mahallesine 2 km. Antik ören yerine buradan 3 km yol ile gidilir.

Erine'de, Roma dönemine ait kalıntılar bulunmaktadır.

Castabus (Pazarlık)
Bu antik ören yerine ve Hisarlık Köyü yakınlarındaki kutsal yere Hisarönü ovasından bir saatlik tırmanışla ulaşılabilir. Tapınak bir platformun üzerinde yer alır. MÖ 4. yüzyıldan kalma Ion düzenindeki yapı ayrıca Dor öğeleri de taşımaktadır. Platform üzerinde tapınak temeli görülebilir. Platformu destekleyen göz alıcı duvarlar günümüze kadar varlığını sürdürebilmişlerdir. Güneydeki alanda yer alan yıkık tiyatro, tapınakla birlikte bölgede tanımlanabilen tek yapıdır.

Thyssanos (Söğüt)
Söğüt mahallesinin 1 km güneybatısında, okulun biraz arkasındaki tepecik üzerinde Thyssanos yerleşimi kalıntıları vardır. Kazı yapılmamış antik yerleşimde kalıntılar birkaç duvar parçasından, temel izlerinden ve duvar kalıntılarından ibaret.

Phoenix, Fenix, Feniks, Fenike "Fineket = Taşlıca"
Bir Karya kenti olan Phoenix'in kalıntıları Taşlıca'nın 4 km dışında, Köy ile antik yerleşim arasında, muhtemelen antik döneme ait patika yolda önce mezarlarla karşılaşılır.Taşlıca ile Asar tepenin aşağı yukarı ortalarında, çukurda kentin agorası, tepeye çıkarken oldukça iyi durumdaki bir yapı kalıntısı ve ardından kentin ana nekropolisi (mezarlar) görülür. Kentin akropolisi Asartepe'dedir.

Phoinix ve Çevresi (Akropolis, Aşağı Yerleşim ve Kırsalı)
Yazıtlar ışığında M.Ö.5-M.S.2.yy

Bozburun Yarımadası'ndaki demosların en belirgin ve en az bozulmuş örneklerinden biri olan antik Phoinix (modern Taşlıca Köyü sınırları içerisinde yer alan Sindili Ovası'ndaki eski Fenaket Köyü ve çevresi), ilk çağlarda köy ölçeğinde bir yerleşim idi. Esasen Karya kodlarına sahip olan ancak Hellenistik Dönem'de Rodos'un üç ana şehrinden biri olan Kamiros'a bağlı olan Phoinix antik köyü ve çevre yerleşimi, kent tasarımı bağlamında da Kamiros'u andırır.
Akropol, yakın çevresindeki sıkışık düzen yerleşim ve kırsaldaki çiftlik üniteleriyle birlikte toplam 251 konut ve 9 adet çiftlik yapısı belgelenerek (3 büyük ölçekli çiftlik evi) Phoinix'in yerleşim planı çıkarılmıştır. Fenaket Köyü'nde (Sindili Ovası) Asar Tepe üzerinde yer alan Akropolis (2,6 ha), tüm ölçüleriyle birlikte modellenmiştir. Ayrıca, Taşlıca Köyü'nün hemen doğusundaki Kaledağ (451 m) üzerindeki phrourion (garnizon) nitelikli ve yamuk planlı Karya Kalesi, yerinde tespit edilerek literatüre kazandırılmıştır. Kalenin, yörede belgelenen diğer Karya kaleleri gibi Arkaik dönemden itibaren kullanıldığı düşünülmektedir. Phoinix'in, kent çevresi ile birlikte yerleşim deseninde geçirdiği değişiklikler, Klasik/ Geç Klasik Dönem'den başlayıp erken Hellenistik ve Roma Dönemi'ne kadar devam etmiştir. Yerleşim, kendini zamanla ağaç dalı desenine dönüştürmüştür.

Kaledağ'ın görüş açısı içerisinde bulunan ve Taşlıca Köyü'nün hemen güneyindeki tepenin yamacında konuşlu (Gökçalça Tepe ve Somakkaya arasında), mimari ve topoğrafik açıdan Arkaik dönem konteksine uygun erken dönem yerleşimi (olasılıkla M.Ö.7. yy) ilk kez tanımlanmıştır.

Antik Bozburun Yarımadası'nın teraslama faaliyetlerindeki uzmanlığının en yoğun izlendiği yerlerden biri Phoinix'tir. Bölgenin karstik özelliği nedeniyle yeraltı sularına bağlı yaşam ve tarım faaliyetleri günümüzde de devam etmektedir. Taşlıca'ya özgü eşekler yardımıyla Kırkkuyular mevkiindeki kuyulardan taşınan suyla ova ve teras tarımı yapılmaktadır. Yöre halkı, incir ve badem üretiminin yanında hayvancılıkla uğraşmaktadır. Bölgede bulunan mühürlü  ticari amphora kulpları ışığında antik dönemde, zeytin ve üzüme bağlı tarım faaliyetlerinin yapıldığını göstermektedir.

Yarımada'nın kuzeyindeki Bybassos kenti sınırlarında bulunan (Kastabos) Hemithea kültünün, güneydeki Phoinix'te yer alan Apollon Tapınağı'nın/ kutsal alandaki yapının (M.Ö.2.yy) girişinde izlenen İlithiya adı ile işlevsel açıdan bağlantılı olduğu öne sürülmüştür. Tapınak geç dönemde şapele çevrilmiştir.

Bybassos
Bugünkü Orhaniye mahallesi kalıntıların bulunduğu tepenin yamacına kurulmuştur. Kentin sur kalıntıları orman içinde dağınık bir arazide görülebiliyor.
Euthenna (Altınsivrisi/Karacasöğüt)
Rodos kentciği. Bugüne ulaşan kalıntılar Karacasöğüt mahallesinin yaklaşık 2 km güneydoğusunda Altınsivrisi tepesinde kent nekropolisi, biraz yukarılarda çeşitli sur kalıntıları, kaya mezarları ve sarnıçlarla karşılaşılacaktır.

Amnistos (Karacasöğüt)
Karacasöğüt yakınlarında bir başka antik kent daha var. Amnistos antik kenti kalıntıları mahallenin yakınındaki bir burun üzerinde. Kentten bugüne sur kalıntıları, deniz kıyısında eski liman duvarı ulaşmış.

Marmaris'in isim kökeni
Şehir şimdi bulunduğu tepede ilk yerleşenleri olan Türkmenler tarafından, Bizans döneminde, Mermer-şehri ismiyle kurulmuştur. Menteşeoğulları egemenliği döneminde altın çağını, uluslararası mermer ticareti sayesinde yaşayan bu liman kenti Mermeris adını almıştır. Doğal felaketlerden, yağma ve talandan nasibi alarak yok olan, Fiskos´un eski çağlardaki rolünü Rodos´un fethine yani 1522 yılına kadar üstlenmiştir.

"Mermeris ismi, Yunancaya Marmaras, İtalyancaya (Latinceye) Marmarice/Marmaris, İngilizceye Marmorice olarak, ilgi güncelliklerine göre çevrilmiştir. Marmaris ismi, I. Dünya Savaşından sonraki İtalyan işgalinde yoğun olarak kullanılmış ve sonrasında Cumhuriyet dönemiyle birlikte resmîyet kazanmıştır.

Bodrum´lu Herodot ve ünlü coğrafyacı Amasyalı Strabo, Fiskos'tan antik dönemde, Efes ve Mylasa'nın Doğu Akdeniz'e açılan limanı olarak bahsederler. Her ikisinin yaşadıkları dönemlerde Marmaris'in yerleştiği tepe, ya denizin altında ya da bir adacık olsa gerek. Herodot'un Marmarisos ismi ile Marmaris´i kastetmesi olanaksız.

Bir rivayete göre de Kanuni Sultan Süleyman'ın yaptırdığı hâlen de Marmaris'de bulunan kaleyi Kanuni Sultan Süleyman'ın beğenmediği ve kalenin mimarını astırdığı için Marmaris isminin "Mimarı as"'dan geldiği söylense de bu inandırıcılıktan uzaktır.

Hafza Sultan Kervansarayı
Aslında yapımı 1545 yılında tamamlanan kervansaray, bugünkü halinden çok daha büyük ve daha kapsamlı işlevi düşünülerek yapılmıştır. Daha yakın zamana kadar var olan hamamın dışında, "Han" işlevi gören ve var olan ikinci katı da değişik zamanlarda yıkılarak yok olmuştur. Şimdi adeti 7 olan küçük oda sayısı aslında konum olarak 8 dir. 8.si orantısız tarafta saklıdır. Bir de boğaza ve denize bakan odaların 2 tanesi hâlâ vardır, hem de çok iyi durumda ama saklıdır. Diğerleri çeşitli nedenlerden dolayı yok olmuştur.

Kısayalı Köprüsü
Pilavtepesi arkasından gelen, Karaağaca kadar giden eskiyolu Mermeris yarımadasına birleştirmek için beyaz kesme taştan yapılmış, şimdiki Kısayalı'yı tamamiyle kaplayan büyüklükte görkemli bir köprüymüş. Öyle ki bir ucu Ilıca sırtlarında diğer ucu Eski cami civarında. Böyle bir köprünün varlığı 1801 yılında bir İngiliz ressam Neele tarafından yapılan resimle belgelenmiştir.

İbrahim Ağa Camii
1789 yılında yapımı bitirilen bu eser, 1800-1849 yılları arasında kenti ziyaret eden İngilizlerin de dikkatini çekmiş ki seyir defterlerine kalenin bakımsızlığına rağmen caminin mimarisini beğendiklerini not almışlar. Gerçekten çok görkemli bir mimari eser olduğu ve o caminin şimdiki eski camiyle aynı caminin olmadığının belirginliği bir İngiliz ressam Neele 1801 tarihli eserinde belgeleniyor.

Ünlü Marmarisliler
 Salih Uçan - futbolcu
 Hakan Kutlay Kutlu - tiyatrocu

Yatçılık
Doğal bir liman olan Marmaris Körfezi 1100 kapasiteli üç marina ve 1200 yat kapasiteli 9 yat çekek yerine sahiptir. Mavi Yolculuk güzergâhı üzerinde bulunan yörede yat turizmini geliştirmek amacıyla 5 yılda bir Uluslararası Yat Festivali ve Uluslararası Marmaris Yat Yarışları düzenlenir.

Marmaris'te yatçılık ve yelken turizmi adına hemen her konuda hizmet ve imkâna sahiptir. Birçok yat limanı ve yat kiralama şirketine ev sahipliği yapan Marmaris'te ki bazı yat limanları ve yat kiralama şirketleri aşağıdaki gibidir.

Marmaris International Yacht Club (MIYC) 1992 yılında kurulmuş. Her yıl düzenlenen Marmaris Yarış Haftası (Marmaris Race Week)'in de düzenleyicisi olan Marmaris International Yacht Club (MIYC)'ın hâlen 100 den fazla üyesi bulunmakta olup Netsel Marina'da yer almakta.

Orhaniye koyu'nun batı girişinde yer alan Martı Marina, kıyıda 100 ve demirli olarak da 300 yat kapasiteli bir marina. Marinada restoran, bar, market, yüzme havuzu, yat bakım merkezi bulunmakta.

Şehir merkezine karayolu ile 8 Km uzaklıkta, deniz yolu ile 2 deniz mili mesafededir. Yemyeşil orman içerisinde ideal konumuyla, tatil köyü havasında bir konaklama sunuyor. Dünyanın her yerinden gelen yatlar için doğal bir uğrak yeri ve kış günlerinin geçirilebileceği en uygun marinadır. Marinaya her boyda yat bağlanabilmektedir. 750 tekne denizde ve 1000 tekne karada servis kapasitesine sahiptir.

Marmaris Yerel Medyası
Marmaris ilçesinde 1 yerel TV kanalı, 7 yerel radyo kanalı ve çeşitli günlük yerel gazeteler bulunmaktadır.

Marmaris Yerel TV Kanalları
Kanal 48

Marmaris Yerel Radyo Kanalları
Radyo 48 (94.2)
Marmaris Yat Marin FM (99.0 / 99.2)

Marmaris Yerel Gazeteleri
Marmaris Gündem Gazetesi
Marmaris Bülten Gazetesi
Marmaris Yenisayfa Gazetesi
Çağdaş Marmaris Gazetesi
Marmaris Manşet Gazetesi

Marmaris Yerel Dergileri
 Marmaris Life Dergisi
 Şamata Plus Magazin Dergisi

Spor
İlçenin futbol takımları 1931 yılında kurulan Marmaris Gençlikspor, 2019 yılında kurulan Marmaris Belediyespor, 2006 yılında kurulan Marmaris Esnafspor, 2015 yılında kurulan Marmarisgücü ve 2010 yılında kurulan Marmarisspor, maçlarını 1.400 kişilik Marmaris İlçe Stadı'nda yapmaktadır.

Resimler

Kaynakça

Oğuz-Kırca, E.D. 2014. Restructuring the Settlement Pattern of A Peraean Deme Through Photogrammetry and GIS: The Case of Phoinix (Bozburun Peninsula, Turkey). Mediterranean Archaeology and Archaeometry 14 (2): 281-313.

Oğuz-Kırca, E.D. 2015. Karya Khersonesosu'nda (Pera) İki Tip Kale/ Kale Yerleşimi (Two Models of Fortresses/ Fortress Settlements in the Carian Chersonesos). TÜBA-AR 18: 125-143.

Oğuz-Kırca, E.D. – V. Demirciler. 2015. Antik Dünyada Kırsal Ekonomi: Karya Kersonesosu'ndan Yeni Kanıtlar (Rural Economy in the Ancient World: New Evidence From the Karian Khersonesos. Anadolu (Anatolia) 41: 51-76.

Dış bağlantılar

 Marmaris Belediyesi
 Marmaris Kaymakamlığı
 YerelNET Marmaris
Marmaris Adliyesi
Marmaris Devlet Hastanesi
Marmaris Tapu Müdürlüğü
Marmaris Müftülüğü
Muğla Marmaris Müzesi
Marmaris Gümrük Müdürlüğü

Marmaris


Das St. Jakobushaus war eine Heimvolkshochschule in Goslar. Träger der katholischen Akademie war das Bistum Hildesheim. Das Haus liegt nördlich der Altstadt am Georgenberg, Reußstr. 4.

Gebäude
Keimzelle des Gebäudekomplexes ist die Villa Alberti, das 1901 erbaute Wohnhaus der Industriellenfamilie Alberti im eklektizistischen Stil des späten Kaiserreichs.
Nach dem Tod des Erbauers 1922 wurde die Villa von der Witwe Else Alberti bewohnt, 1938 auch von Dr. Rudolf Alberti (Chemiker) und Karl Alberti (Kaufmann). 1944 nutzte die NSDAP das Gebäude zur Lagerung von aus den Ostgebieten stammenden Möbeln. 1945 beschlagnahmte die britischen Besatzungsmacht das Haus für kurze Zeit und brachte dort Heimatvertriebene und Displaced Persons unter. Laut Adressbuch waren 1948/49 dort Rudolf Albert Erben und Alberti, H. C. Farbenfabrikant registriert, sowie die Firmen Ein- und Verkaufsgesellschafft der Gablonzer Industrie o.H., Krüger u. Oberbeck GmbH, Tabakwaren, Carl Gustav Geold GmbH, Tabakwaren und zehn Familien Heimatvertriebener und Flüchtlinge. In 1952/54 waren nur noch Rudolf Alberti Erben gemeldet.

1954 verkauften die Erben das Haus an die katholische Kirche. Der damalige Dechant des Dekanats Goslar und Pfarrer der St.-Jakobus-Gemeinde, Josef Winter (1905–1966), erwarb das Gebäude und ließ es zum Gemeindehaus der St.-Jakobus-Gemeinde – daher der Name St. Jakobushaus – umbauen. Ein Teil des Gebäudes wurde auch durch den Kindergarten der St.-Jakobus-Gemeinde genutzt. Am 5. Dezember 1954 wurde das St. Jakobushaus durch Bischof Joseph Godehard Machens eingeweiht. Neben der Nutzung als Gemeindehaus fanden bereits in den ersten Jahren Bildungsveranstaltungen statt, für die Einladungen in viele Teile des Bistums Hildesheim geschickt wurden.

Nachdem sich das Haus auf Dauer für die Pfarrgemeinde als zu groß und zu kostspielig im Unterhalt erwiesen hatte, erfolgte ein Umbau für die Zwecke der 1958 gegründeten Akademie. Den Umbau leitete der Architekt Alois Hafkemeyer aus Braunschweig (1929–1986), der im Bistum Hildesheim später auch die Kirchen St. Norbert (Grasleben), Corpus Christi (Rotenburg (Wümme)), St. Marien (Braunschweig), St. Elisabeth (Salzgitter), St. Bernward (Braunschweig), das Ökumenische Zentrum St. Stephanus (Lüneburg) und St. Maximilian Kolbe (Salzgitter) entwarf. Am 3. Oktober 1959 erfolgte die Einweihung des St. Jakobushauses als Akademie durch Bischof Heinrich Maria Janssen.

Nach dem Übergang in die Trägerschaft des Bistums bestanden unter anderem eine Hauskapelle und zahlreiche Gästezimmer, im Garten wurde ein Bungalow gebaut. In 1974/75 wurde der erste Erweiterungsbau errichtet. 1985/86 entstanden, wieder nach Plänen des Architekten Alois Hafkemeyer, weitere Gruppenräume sowie die nach dem heiligen Norbert benannte oktogonale Hauskapelle. Am 3. September 1986 erfolgte die Einweihung der Kapelle und der neu entstandenen Räume durch Bischof Josef Homeyer.

Nachdem die Akademie Anfang August 2021 geschlossen worden war, erfolgte zum 1. Dezember 2021 die Profanierung der St.-Norbert-Kapelle.

Akademie
Am 6. Januar 1958 stiftete der Hildesheimer Bischof Heinrich Maria Janssen die Akademie der Diözese Hildesheim, die seit dem 3. Oktober 1959 im St. Jakobushaus ansässig war. Erster Leiter der Akademie war Josef Winter, der 1959 einen Nachfolger als Pfarrer der St.-Jakobus-Gemeinde bekam und sich daher ganz der Akademie und der Erwachsenenbildung im Bistum widmen konnte. Erster wissenschaftlicher Leiter war Erich Riebartsch, sein Stellvertreter Franz Flintrop. 1963 trat Josef Winter aus gesundheitlichen Gründen zurück und Joop Bergsma wurde zweiter Leiter des Hauses.

Das Jakobushaus bot ein breites Spektrum von Bildungsangeboten religiöser, historischer, kultureller und politischer Thematik. Für die Freizeit standen Sport-, Spiel- und Begegnungsräume, Hauskapelle und Garten zur Verfügung, außerdem ein Fußweg ins nahe Stadtzentrum und Wanderwege in die Harzvorberge.

Im November 2020 gab das Bistum Hildesheim bekannt, dass es seine katholische Akademie nach Hannover verlagern will. Zuletzt hatte das Haus einen jährlichen Zuschussbedarf von rund 800.000 Euro, den das Bistum Hildesheim getragen hat. Der Bildungsbetrieb im St. Jakobushaus soll zum 31. Juli 2021 eingestellt und am 1. Januar 2022 am neuen Standort wiederaufgenommen werden. Einige Aufgaben der Heimvolkshochschule sollen von der Katholischen Erwachsenenbildung übernommen werden.

Um ein Umdenken zu erreichen, wurde die Unterschriftensammlung für eine Petition an den Bischof von Hildesheim Dr. Heiner Wilmer gestartet. Sie trägt den Titel "Erhalten Sie diese Bildungshäuser - wir brauchen Orte der Gemeinschaft und Begegnung!". Auch lokale Bemühungen, das Haus in Eigenregie zu übernehmen, blieben erfolglos.

Mitte Juli 2021 fand im St. Jakobushaus das letzte Seminar statt, Anfang August 2021 wurde die Akademie geschlossen. Das Gebäude steht zum Verkauf (Stand August 2021).

Namhafte Dozenten
 Joop Bergsma, Leiter (1963–1967), Geistlicher Leiter (1967–1969)
 Franz Flintrop
 Barbara Stühlmeyer
 Berthold Wald
 Nikolaus Wyrwoll, Geistlicher Leiter (1969–1976)

Literatur
 Auf festem Grund. Gesicht einer katholischen Akademie. Bernward Verlag GmbH, Hildesheim 1988, ISBN 3-87065-455-4
 Renate Kumm: Das Bistum Hildesheim in der Nachkriegszeit. Untersuchung einer Diaspora-Diözese vom Ende des Zweiten Weltkriegs bis zum Zweiten Vatikanischen Konzil (1945 bis 1965). Verlag Hahnsche Buchhandlung, Hannover 2002, S. 227

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Organisation (Goslar)
Jakobushaus
Jakobushaus
Bildungseinrichtung der Erwachsenenbildung in Niedersachsen
Jakobushaus
Volkshochschule (Deutschland)
Christentum in Goslar
Gegründet 1958
Aufgelöst 2021

Katholische Akademie St. Jakobushaus