The 132nd IOC Session is an IOC Session that was held at the Kensington Flora Hotel in PyeongChang, South Korea in February 2018.

Opening ceremony
The opening ceremony of the IOC Session was held at the Gangneung Cultural Centre. The opening ceremony began with multicultural children's choir Areumdeuri singing the Olympic Hymn and EXO's Baekhyun singing the national anthem. Following the national anthem, opening speeches and congratulatory messages was given by figures including Lee Hee Beom, the president of the Olympic Organizing Committee, and Moon Jae In, the president of South Korea. The celebratory cultural performance also included VIXX's stage of "Shangri-La," taekwondo team K-Tigers, and various traditional musicians and dancers.

Russian doping situation
One of the principal concerns was the situation with regard to the ban on Russian athletes, the results of the Court of Arbitration for Sport decision shortly before the Session, and the uncertainty as to which athletes would be allowed to compete as "Olympic Athletes from Russia" at the 2018 Winter Olympic Games which were due to start a few days after the start of the Session.

Olympic host city selections

2022 Youth Olympic Games

The IOC Executive Board presented to the IOC session a proposal that the African continent will be a strong priority to host the 2022 Summer Youth Olympics.  The session confirmed the change of date back to 2022, after Agenda 2020 had previously suggested changing it to 2023. Awarded to Dakar, Senegal, the games were initially held in 2022, but because of COVID-19 pandemic, lead to Tokyo Olympics' postponement to 2021, it was rescheduled to 2026, which also held the 2026 Winter Olympics in Italy.

Election of new IOC Ethics Committee members

Three new members of the IOC Ethics Committee were elected during the session: Danka Bartekova of Slovakia, Pierre Olivier Beckers of Belgium, and Auvita Rapilla of Papua New Guinea.

References

International Olympic Committee sessions
2018 in South Korean sport
2018 conferences
Sport in Pyeongchang County
February 2018 sports events in Asia

132nd IOC Session


Oleg Taktarov (født 26. august 1967) er en russisk skuespiller. Han er måske bedst kendt for sin rolle som Oleg Razgul i filmen 15 Minutes.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Rusland

Oleg Taktarov


An Falco subniger in uska species han Aves nga ginhulagway ni George Robert Gray hadton 1843. An Falco subniger in nahilalakip ha genus nga Falco, ngan familia nga Falconidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Falco

Falco subniger


Bukid ang Palindi Bundung sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Provinsi Nusa Tenggara Timur, sa habagatang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Palindi Bundung, o  ka metros sa ibabaw sa naglibot nga tereyn. Mga  ka kilometro ang gilapdon sa tiilan niini. Ang Palindi Bundung nahimutang sa pulo sa Pulau Sumba.

Ang yuta palibot sa Palindi Bundung kasagaran kabungtoran. Kinahabogang dapit sa palibot ang Palindi Paraingmangula,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa habagatan-kasadpan sa Palindi Bundung. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Palindi Bundung may gamay nga populasyon..

Hapit nalukop sa kaumahan ang palibot sa Palindi Bundung.  Ang klima nga savanna. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Oktubre, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Pebrero, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Septiyembre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Kabukiran sa Provinsi Nusa Tenggara Timur
Kabukiran sa Indonesya nga mas taas kay sa 500 metros ibabaw sa dagat nga lebel

Palindi Bundung


Chaplin som Tapetserer er en amerikansk stumfilm fra 1915 af Charlie Chaplin.

Medvirkende
 Charles Chaplin.
 Billy Armstrong.
 Marta Golden.
 Charles Inslee som Izzy A. Wake.
 Edna Purviance.

Plot
Charlie er assistent for Izzy A. Wake, der er maler og tapetserer.  De to mænd er på vej til et arbejde og bærer deres stiger og materialer på en vogn.  Chefen kører med i vognen og sidder afslappet foran alle deres redskaber, mens Charlie er spændt fast til vognen som et muldyr.  Chefen behandler også Charlie som et muldyr, idet han slår ham med en pind for at få ham til at bevæge sig hurtigere...

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1915
Komediefilm fra USA

Chaplin som Tapetserer


"Ljubav je" je pjesma koju su izveli bosanskohercegovački pjevači Dalal Midhat-Talakić i Deen, zajedno sa hrvatskom čelistkinjom Anom Rucner i reperom Jalom. Pjesma je predstavljala Bosnu i Hercegovinu na izboru za pjesmu Eurovizije 2016. a izdata je 19. februara 2016. Pjesma se nije uspjela kvalificirati na finale. Izvedena je na bosanskom jeziku.

Prateće vokale su izvele Ena Đapo i Zorana Guja. Snimljene su dvije verzije spota, jedna u Sarajevskoj vijećnici, a druga na tvrđavi Ostrožac.

Reference

Vanjski linkovi
 Službeni muzički videozapis

Ljubav je


LSD, ið er ein stytting fyri LysergSýra Diethylamid, er eitt hallusinogent rúsevni. Viðhvørt verður LSD eisini nevnt við slangorðinum "sýra" ella "tripp".

LSD varð í 1950-árunum nýtt í samrøðuviðgerð av sálarsjúklingum, av tí at man metti tað at vera ein snarveg til at fáa sjúklingin at opna upp fyri tað undirbevísta.

LSD er eitt tað sterkasta psykoaktiva evnið, vit kenna. Ein vanlig dosa er millum 100 og 500 mikrogram. Hetta svarar til umleið 1/10 av vektini á einum sandkorni. Tað verður vanliga selt sum frímerki á ólógliga marknaðinum. Hetta eru smá pappírspetti, har ein dropi av LSD er dryppaður á, svarandi til eina dosu. Frímerkini eru ofta prýdd við ymiskum litríkum myndum.

Keldur

Slóðir úteftir

Rúsevni

LSD


Em biogeografia, um taxon apresenta uma distribuição disjunta se tiver dois ou mais grupos relacionados e que sejam amplamente separados entre si, do ponto de vista geográfico.

Causas da distribuição disjunta
A causa costuma ser o surgimento de uma barreira natural, como a inundação do Mediterrâneo após a crise salina do Messiniense, a regressão glacial ou a desertificação do Saara. Por vezes, porém, pode ser causada por uma intervenção humana muito antigua, embora seja difícil de detetar.

Padrões de distribuição disjunta
Existem numerosos padrões de distribuição disjunta a escalas muito diferentes:

Relictos glaciares
Muitos géneros têm espécies vicariantes como consequência da regressão glaciar. Tal ocorre com o género Abies, presente em numerosos maciços montanhosos onde vingaram após a retirada dos glaciares. As populações migraram para outras latitudes de forma paralela ao recuo dos gelos, mas algumas subiram as cordilheiras e produziu-se uma especiação alopátrica. Outro exemplo é o do género Cedrus presente não apenas nas montanhas do Magreb (Cedrus atlantica), mas também nas do Líbano (Cedrus libani), Chipre (Cedrus brevifolia) e Himalaia (Cedrus deodara).

Disjunção Irano-Turaniana
A espécie Stipa tenacissima tem distribuição disjunta entre a região entre o mar Negro e o mar Cáspio e o Mediterrâneo Ocidental. Provavelmente estas espécies chegaram com a crise salina do Messiniense durante a qual o Mediterrâneo praticamente ficou seco.

Disjunção Europa-África meridional
O género Erica está distribuído entre a África meridional (mais de 600 espécies) e a Europa (cerca de 70 espécies), com um grande vazio em quase todo o continente africano.

Espécies relictas no Sahara
Alguns géneros como o Olea apresentam distribuição disjunta entre o Mediterrâneo (Olea europaea) e as montanhas centrais do Saara (Olea laperrini). O crocodilo-do-nilo (Crocodilus niloticus) subsiste também em algumas gueltas saarianas e nos maciços montanhosos como o Hoggar. Várias espécies de vertebrados têm esta mesma distribuição disjunta entre o norte e o sul do Saara em consequência da sua desertificação: Psammophis schokari, Bitis arietans, Gazella dorcas. Algumas distribuições disjuntas, como o elefante, o leopardo ou o leão-do-atlas, desapareceram em tempos históricos.

Distribuição lusitânica

Várias espécies têm uma distribuição denominada lusitânica aparecendo na Península Ibérica e na Irlanda, sem passar pela Grã-Bretanha. Entre as espécies que têm esta distribuição estão alguns gastrópodes como Geomalacus maculosus ou Semilimax pyrenaicus e várias plantas, como algumas ericáceas tais como Daboecia cantabrica ou Arbutus unedo.
As teorias sobre a origem desta distribuição admitem a existência de uma ponte terrestre livre de gelo que teria permitido a existência de um refúgio quaternário. Esta hipótese está descartada na atualidade.
Com o uso de marcadores genéticos pôde-se desenvolver uma nova teoria. Mascheretti et al. (2003) examinaram os genótipos de Sorex minutus e comprovaram que as populações irlandesas estavam mais próximas da ibéricas que de outras populações europeias e a estrutura genética da população sugeria um único efeito fundador. Os autores concluem que existiria um contacto Paleolítico ou Mesolítico desde o sudoeste da Europa.
Algo semelhante ocorre com a espécie Microtus arvalis nas Órcades e con otros micromamíferos que surgem nas ilhas britânicas como Microtus epiroticus ou Clethrionomys glareolus

Estes resultados coincidem com os trabalhos em genética humana que afirmam haver uma forte semelhança entre as populações humanas ibéricas e do sul da Irlanda.

Exemplos de distribuição disjunta
 Género Coriaria, que tem distribuição disjunta no Mediterrâneo e do Paquistão ao Japão, Nova Guiné, Nova Zelândia e sul da América do Sul.
 Género Cyanopica, comprovado recentemente que inclui duas espécies, com distribuição disjunta entre a Península Ibérica (Cyanopica cookii) e a Ásia Oriental (Cyanopica cyanus).

Ver também
 Isolamento geográfico
 Fragmentação de habitat

Terminologia biológica
Ecologia
Especiação
Taxonomia
Biogeografia
Habitats

Distribuição disjunta


The list of Tulu films that were scheduled to be released in 2018.

Releases

January – June

July – December

See also
List of Tulu films of 2020
List of Tulu films of 2019
List of Tulu films of 2017
List of Tulu films of 2016
List of Tulu films of 2015
List of Tulu films of 2014
List of Released Tulu films
Tulu cinema
 Tulu Movie Actors
 Tulu Movie Actresses
Karnataka State Film Award for Best Regional film
RED FM Tulu Film Awards

References
News Related Tulu Film:

External links
 Mangaluru: Coastalwood and K Sooraj Shetty verses Mayur R Shetty
 Mangaluru: Appe Teacher

Tulu
Tulu-language films
Tulu

List of Tulu films of 2018


Egeskov Marked er et gammelt marked, der afholdes i september måned lige uden for den lille midtfynske by Kværndrup. Markedet besøges årligt omkring 60.000 personer.

Markedet tager navn fra 1900-tallet, hvor greven på Egeskov Slot tilbød et areal til markedspladsen i Kværndrup. I 1980 faldt interessen fra grevens vedkommende i forhold til Egeskov Marked, og det endte med, at det blev en lokal forening som stod for markedet. Navnet på denne forening blev Egeskovs Markedsforening. Før Egeskovs Markedet forekommer bliver der mellem vagabonder kåret en årets stodderkonge, hvilket sker ved Kværndrups Forsamlingshus.

Referencer

Markedspladser i Danmark
Faaborg-Midtfyn Kommune

Egeskov Marked


Kaliwatan sa uhipan ang Stylopauropus cruciatus. Una ning gihulagway ni Ulf Scheller ni adtong 1973. Ang Stylopauropus cruciatus sakop sa kahenera nga Stylopauropus, ug kabanay nga Pauropodidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Andorra

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Daghagtiil
Stylopauropus
Daghagtiil sa Andora

Stylopauropus cruciatus


Ahmed-paša Džezar  (arapski:أحمد باشا الجزار
) bio je osmanski namjesnik.

Rođen je u Stocu, Bosanski Pašaluk oko 1720. Svoju vojničku karijeru započeo je u Egiptu, služeći raznim Mamlukovim zvaničnicima, da bi na kraju postao glavni izvršitelj i atentator, radeći za Ali Bega al-Kabira, efikasnog egipatskog vladara. Stekao je epitet Džezara (Mesnica) zbog svoje smrtonosne zasede na grupi beduinskih plemena, u znak odmazde zbog smrti svog gospodara u beduinskom napadu. Al-Jazzar je ispao sa Ali Beyom 1768. godine nakon što je odbio učestvovati u atentatu na jednog od svojih bivših gospodara. Na kraju je pobjegao u Siriju, gdje je imao zadatak da brani Bejrut iz zajedničkog napada ruske mornarice i snaga Zahira al-Umara. Na kraju se predao i ušao u Zahirovu službu prije nego što se prevario od njega i pobjegao s ukradenim novcem od poreza. Postavljen je za komandanta garnizona u Acreu nakon poraza Osmana od Zahira. Započeo je smirivanje Galileje i planine Liban, kojom su dominirali Zahirovi srodnici i snage druza Emira Jusufa Shihaba. 1776/77. Postavljen je za guvernera Sidona, ali je glavni grad provincije preselio u Akre, što je snažno utvrdio. Narednih godina porazio je snage svog nekadašnjeg saveznika šiitskog Muslimana, Nasifa al-Nassara, učvrstivši svoju kontrolu nad Džabalom Amilom. 1795. Džezar imenovan je svojim prvim od četiri mandata za guvernera Damaska, svaki put kad je dobivao sve veći utjecaj u poslovima provincije u suprotnosti sa svojim suparnicima iz porodice Azm. 1799. godine Džezar je uz manju pomoć britanske mornarice obranio Akre od snaga Napoleona Bonaparte, prisilivši vojsku potonjeg da se u neredu povuče iz Palestine. Njegova uspješna obrana Acre donijela mu je ugled u carstvu i učinila ga poznatim u Europi. Al-Jazzar je umro 1804. kao guverner Sidona i Damaska. Na kraju ga je u Acreu naslijedio mamluk Sulejman Paša al-Adil; sve do njegovog suzbijanja pobune mamluka 1789. godine, al-Jazzar je imenovao mamluke na rukovodeća mjesta u svojoj vojsci i administraciji. Al-Jazzar je pokušao razviti područja pod njegovom kontrolom poboljšavajući sigurnost na cestama i održavajući red. Međutim, njegove domaće vojne ekspedicije i njegove strogo provedene i iskorištavajuće porezne politike utjecale su na visoku emigraciju, iako su gradovi poput Acre i Beirut prosperirali. Prvo je postalo moćno regionalno središte u rivalstvu s Damaskom i do danas sadrži mnoga arhitektonska djela koja je naručio al-Jazzar, poput njegovih zidova, džamije el-Jazzar i karavanasera Khan al-Umdan.

Rani život i karijera

Porijeklo

Ahmed Džezar je rođen u Stocu u Osmanskom Carstvu (Teritorije Bosanskog Pašaluka) 1720-1725. Većina historičara se slaže da je Amhed pobjegao iz Stoca nakon što je napao ženu sa nožem sa 17 godina u Egipat. Počeo je raditi za Osmansku mornaricu u Antaliji kasnije u Egiptu.

Rad za Maluke

Godine 1756. al-Jazzar je otputovao iz Carigrada u Egipat sa Hekimoğlu Ali-pašom kao brijač u svom okruženju. Hekimoğlu Ali Pasha imenovan je beylerbeyom (guvernerom) Egipta Eyaletom, a al-Jazzar je postao članom njegovog

domaćinstva, služeći Hekimoğlu Ali-pašu u citadeli. Godine 1758., možda kao rezultat spora s nekim drugim Hekimoğlu Ali-pašinim ljudima ili na osnovu njegove vlastite intuicije, pratio je Sahu Bega al-Qasimija, Mamluka i amira al-hadžija (zapovjednika karavane hadža) u Meki. Tamo su dvojica stekla blisko prijateljstvo, a al-Džezar je nakon toga stupio u službu Saliha Beja. Nakon povratka u Kairo, al-Jazzar, koji je tada bio poznat kao "Ahmad al-Busnawi" (Ahmad Bosanin), ušao je u službu Mamluk Abdullaha Bega, koji je bio zadržač drugog Mamluka, Alija Bey al-Kabira, šejh al-balada, moćna pošta u Egiptu s nejasnim dužnostima, između 1760. i 1766.

Za vrijeme boravka u službi Abdullaha Beya, al-Jazzar je naučio govoriti arapski jezik, naučio vještine i znanje Mamluka i usvojio njihovu haljinu. Kada je Abdullah Bey kasnije ubijen u napadu beduinskih plemena, al-Jazzar je odlučio osvetiti njegovu smrt. Nastavio je da postavi zamku za beduine i zasjeo ih u zasjedu, ubivši oko 70 plemena. Nakon toga postao je poznat kao "al-Jazzar", što na arapskom znači "mesar". Dok su kasniji evropski pisci vjerovali da je al-Jazzar dobio njegovo ime zbog svoje surove prirode, ime mu je dodijeljeno kao znak poštovanja. Izraz "al-Jazzar" kao epitet bio je tipično rezervisan za one koji su pobili beduinske silovatelje.

Džezar je stigao u Egipat kao slobodnjak i nije bio mamluk (manirirani vojnik robova) u tradicionalnom smislu. Međutim, poštovanje i divljenje koje je stekao od egipatskih Mamluka zbog odanosti svome majstoru Mamluku i osveti koju je Beduin prihvatio za njegovu smrt zaslužilo mu je dobrodošlicu u redove Mamluka. Među impresioniranim odanošću i hrabrošću al-Jazzara bio je Ali Bey al-Kabir, koji je al-Jazzara usvojio kao svog zaštitnika. Ali Bey je imenovao al-Jazzar sanjak-bey (okružni guverner) Kaira, a postao je poznat kao "Ahmad Bey al-Jazzar". Džezar je imao zadatak da sprovodi red i zakon u pokrajini, ali mu je dodijeljeno i da diskretno eliminira Ali Bgove neprijatelje. Ovaj zadatak je dijelio s Abu al-Dhahabom ponekad.

Vladar Akra

Džezar je aktivno težio da dominira planinom Liban, koju su kontrolirali klanovi Druzi. On je oduzeo Bejrut od Emira Jusufa uprkos autoritetu Emira Jusufa nad gradom koji je potvrdio Hasan Kapudan. Džezar je također tražio da Emir Yusuf plati godišnji porez Sidonu, uprkos tome što je Emir Jusuf već platio ovaj porez preko Hasana Kapudana. U avgustu 1776. Džezar i Emira Jusuf stupile su u oružane sukobe. U jesen te godine Džezar i Nasif su posredovanjem šiitskog šeika Tira šeika Kublana zaključili aranžman za plaćanje poreza. Nakon toga, Nasif je podržao Džezara u svom sukobu s Družkih Klanovima, naime Jumblatas-om, ali i različitim šihapskim emirima, čije je divizije Džezar iskoristio kako bi učvrstio svoju vlast u planinskom zaleđu Sidon Eyaleta. Al-Jazzar je također koristio Nasifovu konjicu za borbu protiv pobunjenih grupa beduina i Turkmena u pokrajini. Al-Jazzar je nastavio lobirati za imenovanje valijem Sidona Eyaleta i približavao se otvorenoj pobuni protiv Osmanlija u znak protesta zbog toga što nisu primili tu dužnost. Međutim, u maju 1777. godine al-Džazar je službeno imenovan valijem. Te godine, al-Jazzar je zatražio pomoć protiv Emira Yusufa od Muhameda paše al-Azma, valiju Damaska, i njegovog sina Yusuf-paše al-Azma, valijuta u Tripoliju. Oboje su odbili, pozivajući se na odanost Emira Jusufa i redovne isplate poreza. Oni su se plašili i rastuće moći al-Jazzara više od Emira Yusufa. Al-Jazzar je otpremio zapovjednika svojih magrebijskih trupa u Sidon, Mustafu ibn Qara Mulla, da prikupe isplate od klanova Druze i ubiju Emira Jusufa.

U svom prvom naletu na planinu Libanon, Druze ga je prisilio da se povuče prema Sidonu. Mustafa je takođe bio neuspešan u svojoj drugoj ofanzivi, ovaj put kroz dolinu Beqaa. U posljednjoj ofanzivi žetva doline je zaplijenjena i dvije

strane su ušle u neodlučne sukobe. Međutim, između planine Druze s Libanonske gore pojavio se sukob, s klanovima Jumblatt i Abu Nakad koji su prešli na smjenu Emira Jusufa i zamijenili ga braćom Sayyid-Ahmad i Afandi. Posljednja dva ponuđala su al-Jazzaru 50.000 qirha  1778. za porezne farme planine Liban. Džezar je prihvatio ponudu. Da bi podržao Sayyid-Ahmad i Afandijevo imenovanje, Džezar je otputovao u Bejrut sa svojim trupama i odatle je opkolio Emira Jusufa u Jubailu. Emira Jusufa podržali su drugi njegov brat Emir Muhamed i Jusuf Paša iz Tripolija. Emir Jusuf je bio u stanju da izdrži opsadu, što je ušlo u zastoj, ali na kraju je pristao platiti Džezaru 100.000 qirh da ga vrati kao emira planine Libanon. Nakon toga, al-Jazzar je naložio Nasifu da pokrene napad na Sayyid-Ahmad i Afandi kako bi obnovio Libanon Mount Emira Jusufa. Tokom mjeseci nakon što je Emir Jusuf vraćen, nastavio je s eliminacijom mnogih svojih rođaka, koji su bili potencijalni rivali emiratu i osjećao se dovoljno sigurno da bi mogao odbiti plaćanje poreza al-Jazzaru. Kao posljedica toga, Džezar je pokrenuo kaznenu ekspediciju protiv Druza, koja je uspjela položiti Emira Jusufa, iako privremeno. 1780. Nasif je podržao Ahmed-pašu u vojnom sukobu s tadašnjim glavnim regionalnim neprijateljem Džezarom, Muhammad-pašom iz Damaska. U maju 1781. godine Nasif se suočio sa snagama Muhameda-paše u drugom zahvatu u ime Džezara. 8. maja,Džezar je postao svjestan seksualnih odnosa između više svojih mamluka i žena iz svog harema. Posljedično, on je odsjekao ruke mamlucima koji su bili sa sjedištem u Akrovom seragliju (gdje se nalazio harem) i u kojem su se na moru utopile brojne žene. 9. maja, Džezar je nastavio sa čišćenjem mamluka, uhapsivši mnoge, od kojih je veliki broj ljudi tada pogubljen, uz asistenciju 30 bošnjačkih vojnika. Mamukovi iz Akra su se poslije pobunili i zabarikadirali u riznicu koja se nalazila u Akrovom velikom tornju. Ogorčen smaknućem svog miljenika, blagajnik, brat Salim-paše, tada je zatvorene mamluke razbio iz zatvora i povezao se s mamlukovim pobunjenicima u Velikom tornju. Momluks je ciljao artiljerijske komade Velikog tornja na seraglio i zaprijetio da će ga uništiti.

Rušenje šijatske autonomije

Odnosi Džezara s Nasifom ugasili su se do septembra 1781. godine, kada je, prema lokalnom šiitskom hroničaru Aliju al-Subaytiju, šijanski hijenski šeik zatražio od Džezara intervenciju protiv Nasifa. Džezar je poslao jednog svog starijeg komandanta mamluka, Salim-pašu al-Kabira, sa 3.000 vojnika protiv Nasifa i njegovog klana Ali al-Saghir al-Wa'il. Od 23. do 24. septembra, Džezarove snage preusmjerile su Nasifove snage, ubivši Nasifa i 470 njegovih konjanika u trosatnoj bitci kod Yarouna, označivši virtualni kraj šiitske autonomije u Jabal Amilu. Većina vodećih šijatskih šeika Džabala Amila ubijena je tokom slijedećih serija napada na šijatske gradove tvrđave, posljednji je bio dvorac Beaufort (Shaqif Arnun), gdje su šijanski klanovi zauzeli posljednje stajalište. Stanovnici Beauforta nisu bili naštećeni nakon predaje, a Džazar je koordinirao svoj let u dolinu Beqaa. Ostatak vodećih šijatskih šeika sklonio se s klanom Harfush u dolini Beqaa. Prema francuskom konzulu u Sidonu i lokalnom šijatskom hroničaru Haydaru Ridi al-Rukayni, nakon poraza šijatskih šeika, snage Druze odvele su šiitske žene i druge u zarobljeništvo kao robove Džazaru u Sidonu, dok je Isma'il Shihab iz Hasbaje nastavio da bi iznuđivao preživele u zamenu za zaštitu. Ogromne količine dragocjenosti oduzete su od šiita, a njihove tvrđave uglavnom su srušene. Sredinom oktobra Nasifov sin 'Aqid pokrenuo je posljednji napor protiv Džezarovih snaga u dolini Beqaa, ali je na kraju pobjegao tokom bitke. Time je Jabal Amil osvojen i lučki grad Tire postao stalni dioDžezarovog carstva. Uzvišena Porta (Osmanska vlada) pohvalila je Džezarovu pobjedu u pismu ispunjenom rapsodijskim pohvalama i obećanjima mu na nepokolebljivoj podršci carstva da će "očistiti zemlju od prljavštine svog postojanja", pozivajući se na šiijske klanove.

Mamlučki ustanak

Džezar je poslao svoje vojnike da uzmu svoj porez od Emira Jusufa. Salim-paša al-Saghir poslat je sa 2.000 konjanika u Hasbaju, dok je Sulejman-paša poslan s 800 pješaštva na obalu. Prema francuskom konzulu Jean-Pierre Renaudot-a, relativno velika veličina mobiliziranih trupa poslanih u relativno rutinsku proceduru poput naplate poreza zapravo je bio Džezar da izbjegne doprinos svojih snaga osmanskom ratnom naporu s Rusijom, pokazujući kako snage su i dalje bile potrebne za borbu protiv Druza planine Liban. Nakon vreve Tira, mamluksi su pokrenuli svoju ofanzivu na Acre, gdje je Džezar sve više izoliran od svojih vojnika. Njegove preostale vojne snage u gradu sastojalo se od oko 200 albanskih trupa kojima je komandovao Juwaq Uthman. 3. juna, pobunjenici, koji su brojali oko 1.200 vojnika, uključujući kurdsku konjicu iz Hame kojom je komandovao Mulla Isma'il, stigli su do ravnice Akre, ali nisu imali očigledan plan kako zauzeti grad. U posljednjem pokušaju jačanja odbrane Akra, Džezar je okupio i naoružao sve radnike i masone gradske vlasti. Kadi iz Akra, Šejh Muhamed, savjetovao je Džezaru da izvrši noćni napad protiv pobunjeničkog logora u ravnici. Džezar je poslušao savjet šejha Muhameda, ali i pripremio brod u luci Akra za bijeg u slučaju pobjede pobunjenika. Po noći, Acreovi branitelji pokrenuli su borbu protiv pobunjeničkog logora, dok je gradska artiljerija bombardirala pobunjenike. Napad je iznenadio pobunjenike. Mulla Isma'il se odmah povukla tokom napada, dok su mamluksi poraženi i pobjegli tokom petosatne bitke. Sulejman i Salim pobjegli su na planinu Libanon, prije nego što su se uputili u Damask kako bi obnovili svoje napore za svrgavanje Džezara. Pobuna i njeno suzbijanje djelotvorno su označili kraj mamlukovog domaćinstva koje je Džezar podigao i kraj mamluka kao vojne ustanove za vrijeme Džezarove vladavine. Prema Filipinu, pobuna mamluka bila je Džezarova "najteža vojna i politička kriza", s jedinom iznimkom možda Napoleonova opsada Acre 1799. godine, iako je pobuna "u mnogočemu bila ozbiljnija jer je nastala iz internog izvora. " Ustanak je Džezare, sam virtualni proizvod mamluk sistema, shvatio kao izdaju svojih najstarijih poručnika, čiju karijeru i bogatstvo stvorio je svojim pokroviteljstvom. Pobuna je tako imala traumatične efekte na al-Jazzar-ovu ličnost, što je prema Filipu transformiralo Džezarove "prikrivene strahove, sumnje i nepovjerenje ... u osjećaj paranoje". Nakon pobune, Džezar je pokrenuo masovnu čistku u svom carstvu, izvršavajući i protjerujući ljude iz svih društvenih slojeva. Hroničar 19. vijeka Haydar Ahmad Shihab napomenuo je da je kao rezultat pobune, Džezara "postao poput netaknute životinje ... zamislio je da je cijeli svijet protiv njega".

Opsada Akra 1799.
1798. general Napoleon Bonaparta osvaja Egipat u sklopu svoje kampanje protiv Osmanlija. Francuska invazija izazvala je narodne nemire u Damasku, što je potaknulo Osmanlije da zamijene Abdullaha pašu kao Valiju iz Damaska Ibrahim-pašom al-Halabijem, koji su postali meta ustanka. Džazar je na kraju postavljen na mjesto koje je srodno guverneru u Damasku, a njegove su trupe potom uspostavile red u gradu. Nakon Džazarove posjete Damasku, imao

je mnogobrojne ahavate sa oborenim glavama na vratima citadele.

U međuvremenu, u februaru 1799., Bonaparta je ušao u Palestinu, prvo zauzevši Gazu, a zatim prešao na sjever duž obalne ravnice, gdje je na kraju opsadao Jaffu. Jaffa su branile Džezara, ali oni su se tokom opsade predali u zamjenu za francuska obećanja da neće biti ubijeni. Međutim, u pritvoru Džezarove trupe nisu dobile hranu niti sklonište, a nakon nekoliko dana francuske snage su ih izvele, 3.000 ili 4.000, na pješčane dine obale Jaffa i pogubile ih bajonetom tokom nekoliko dana. Istovremeno s pogubljenjem Džezarovih trupa, Bonaparteove trupe pogodile su kugu, što je rezultiralo brojnim smrtnim slučajevima.

Bonapartova vojska tada je zauzela Haifu i iskoristila je kao poligon za opsadu Akra. Džezar je komandovao svojim trupama u Akru i lično skalirao gradske zidine i uključio se u direktne borbe sa francuskim vojnicima. Prije Bonapartova dolaska u Akru, Džezarove snage bile su pojačane naprednom brigadom od 700 vojnika koje je otpremila Uzvišena Porta. S pristupom moru, uglavnom nesmetanom, bio je u stanju osigurati zalihe i pojačanja. Među ključnim pojačanjima je bilo i oko 800 britanskih marinaca koje je vodio Sidney Smith. Britanska mornarica, tačnije dva ratna broda, takođe su priskočila u pomoć Džezaru i tokom opsade bombardirali rovove Bonapartea, rezultirajući velikim francuskim žrtvama prije dolaska artiljerijskih baterija koje su Francuzi koristili za granatiranje Acrea tvrđava. Nakon 62 dana, Bonaparte je 20. maja povukao svoju vojsku teškim gubicima života.

Osmanlije su šokirane Bonapartom invazijom na Egipat i "pošteđeni su daljnjeg vojnog sramote" uspješnom odbranom Džezara Akre, izjavio je povjesničar Bruce Masters. I njegovi muslimanski i hrišćanski savremenici smatrali su njegovu pobijedu nad Francuskom vojskom svojim najvećim postignućem. Džezar pobjeda značajno je povećala njegov prestiž. Masovna slavlja u Damasku i Alepu pratila su njegovu pobjedu, a Džezar je postao "branitelj vjere" u muslimanskom javnom mišljenju, dok su ga europski promatrači smatrali jednim od rijetkih koji su pobijedili Napoleona Bonapartu.

Smrt

Džezar je patio od tercijanske groznice u augustu 1803. godine, a bolest koju je pretrpjela održala ga je neaktivnim. Džezar je dao Sulejman-paši da zapovijeda hadžijskim karavanom 1803.-04. Kao amir al-hadži na svom mjestu. Džezar je umro 7. maja 1804. godine. 1816. James Silk Buckingham opisao je Džezara sljedećim: Bio je čovjek poznat po svojoj ličnoj snazi, svojoj surovoj hrabrosti, surovosti i nezasitnoj ludi, kao i po velikoj snazi koju mu je pružalo aktivno ispoljavanje svih tih kvaliteta. Osmanlije su pokušale spriječiti da se potencijalna borba za vlast odigra u Acreu, kad je postalo očito da je al-Jazzar teško bolestan, pa su u aprilu 1804. potajno imenovali Alelijski vali, Ibrahim-pašu Qataraghasi, valijem Sidona i Damask eyalets, službeno zamjenjujući al-Jazzar. Nakon Džezarove smrti, međutim, jednog njegovog zatvorenika, Isma'il-pašu su pustili ljubazni vojnici. Isma'il je preuzeo vlast u Akru, prkoseći Uzvišenoj Porti, koja ga je u junu osudila kao pobunjenika. Osmanlije su otpremili Katarakasi da poraze Ismaila i potvrdili njegovo upravljanje ejaletom Sidon i Damask. Katarakasije je podržao Sulejman-paša na povratku iz hadža, a

njih dvojica su opkolili Isma'ila u Akru. Katarakasi su se morali povući iz opsade kako bi započeo obilazak milja i pripremio se za planirani polazak hadžijskog karavana u januaru 1805. To je Sulejmanu ostavio zapovjedništvo opsadom, tokom koje je Sulejman imenovan Wali iz Sidona, što ga je dodatno motiviralo da poraz Isma'il. Potonji je pokrenuo ženidbu iz Akre protiv Sulejmanovih trupa u blizini Shefa-Amre i u slijedećoj bitci Sulejman je pobijedio.

External Links

 https://books.google.com/books?id=UaesAgAAQBAJ&pg=PA230

Barnay, Y. (1992). The Jews in Palestine in the 18th Century. ISBN 9780817305727.

Buckingham, James Silk (1821). Travels in Palestine Through the Countries of Bashan and Gilead, East of the River Jordan, Including a Visit to the Cities of Geraza and Gamala in the Decapolis. Longman, Hurst, Rees, Orme and Brown.

Umrli 1804.
Biografije, Osmanlijsko Carstvo
Paše

Ahmed-paša Džezar


Egzosomi ćelijski izvedene  vezikule u mnogim, a možda i svim biološkim tečnostima, uključujući i krv, urin i vještačke medije u kulturama ćelija.

Prečnik egzosoma je između 30 i 100 nm, pa su veći nego LDL, ali mnogo manji od, naprimjer crvenih krvnih zrnaca. Egzosomi se ispuštaju iz ćelije kada se multivezikulska tijela spoje sa plazmamembranom ili direktno iz plazma membrane. Gomilaju se dokazi da egzosomi imaju specijalizirane funkcije i ključnu ulogu u procesima kao što su koagulacija, međućelijska signalizacija i upravljanje otpadom. Prema tome, postoji sve veći interes za kliničke aplikacije egzosomea . Oni se potencijalno mogu koristiti za prognozu, terapiju, a i kao biomarkeri za zdravlje i bolesti.

Također pogledajte
 Endosom
 Vezikula

Reference

Vanjski linkovi
 http://www.exocarta.org ExoCarta – Database of molecules identified in exosomes
 http://www.evpedia.info  EVpedia – Database of molecules identified in extracellular vesicles from eukaryotic cells and bacteria
 FunRich – Perform gene set enrichment analysis —software
 http://www.edwinvanderpol.com/research  – Resource on the detection of exosomes
 http://www.metves.eu – Research project on the metrological characterisation of micro-vesicles from body fluids
 http://atlas.dmi.unict.it/mirandola – miRandola: Extracellular Circulating microRNAs Database

Vezikule
Tjelesne tečnosti
Organele

Egzosom (vezikula)


Kaliwatan sa karpa ang Sarcocheilichthys parvus. Una ning gihulagway ni John Treadwell Nichols ni adtong 1930. Ang Sarcocheilichthys parvus sakop sa kahenera nga Sarcocheilichthys, ug kabanay nga karpa. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kinaminosang kalabotan.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Pangmasang Republika sa Tsina

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Karpa
Karpa sa Pangmasang Republika sa Tsina
Sarcocheilichthys

Sarcocheilichthys parvus


Ang Laguna La Honda ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Laguna Honda (lanaw sa Arhentina, Provincia de Buenos Aires),

Venezuela

 Laguna La Honda (lanaw sa Venezuela), Estado Mérida,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Venezuela

Laguna La Honda


An Elytracanthina propinqua in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Lane hadton 1959. An Elytracanthina propinqua in nahilalakip ha genus nga Elytracanthina, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elytracanthina

Elytracanthina propinqua


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Prumna arctica. Una ning gihulagway ni Zhang, Fengling ug Xingbao Jin ni adtong 1985. Ang Prumna arctica sakop sa kahenera nga Prumna, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Heilongjiang Sheng

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Heilongjiang Sheng
Prumna

Prumna arctica


La mano sinistra delle tenebre (The Left Hand of Darkness), noto anche col titolo La mano sinistra del buio, è un romanzo di fantascienza del 1969 di Ursula K. Le Guin. Sin dalla sua pubblicazione il romanzo ha goduto di una immensa popolarità, aiutando Le Guin ad affermarsi come una dei più importanti autrici di fantascienza.

Nel romanzo, Genly Ai, un umano proveniente dalla Terra, viene inviato su Gethen, un pianeta dove tutti gli abitanti sono ambisessuali, senza un sesso fisso, come inviato della lega intergalattica dell'Ecumene. Ai, la cui missione è quella di convincere le nazioni di Gethen ad unirsi all'Ecumene, è ostacolato dalla mancanza di comprensione della loro cultura.

Ambientato nell'universo immaginario dell'Ecumene, La mano sinistra delle tenebre è il quarto romanzo in ordine temporale di pubblicazione, preceduto da Città delle illusioni (City of Illusions) e seguito da Il mondo della foresta (The Word for World Is Forest).

Nel ciclo dell'Ecumene, le tematiche di Le Guin spaziano da avventure spaziali a parabole più filosofiche. Una logica narrativa rigorosa e uno stile snello ma lirico sono combinate per creare storie avvincenti, nonché per attirare i suoi lettori nelle "terre interne" dell'immaginazione come la stessa Le Guin definisce. Secondo l'autrice, tale scrittura poteva essere una forza morale.

Se non puoi o non vuoi immaginare i risultati delle tue azioni, non c'è modo di agire moralmente o responsabilmente, così si espresse Le Guin al The Guardian in un'intervista nel 2005. I bambini non possono farlo, i bambini sono moralmente mostri, completamente avidi. La loro immaginazione deve essere addestrata alla preveggenza e all'empatia.

Vincitore di importanti riconoscimenti nell'ambito della narrativa fantascientifica, il premio Hugo e il premio Nebula.

Trama

Genly Ai è un inviato dell'Ecumene sul pianeta Gethen, con il compito di convincerlo ad unirsi alla federazione.

Ai si trova di fronte ad alcune situazioni molto particolari su Gethen. Innanzitutto il pianeta è quasi completamente ghiacciato: non per niente il suo nome significa "Inverno" nella lingua locale. Il secondo aspetto peculiare è che i suoi abitanti sono ermafroditi latenti. I Getheniani sono neutri per la maggior parte del tempo, ma ogni ventisei giorni hanno una fase detta kemmer (della durata di due giorni) in cui diventano maschi o femmine in base ad uno scambio di feromoni con il partner. Entrambi i partner quindi hanno la possibilità di restare incinti. Questa caratteristica deriva dal fatto che
l'insediamento è stato oggetto di manipolazione genetica decine di migliaia di anni prima.

Le vicende di Genly riguardano principalmente il suo incontro con i potenti della nazione di Karhide prima e Orgoreyn poi. In entrambi viene coinvolto in giochi di potere politici che non capisce e che ben poco hanno a che fare con la sua missione. Tutti i personaggi coinvolti più che pensare ai vantaggi che darà loro l'alleanza con un impero stellare molto più progredito si concentrano su come utilizzare questo bizzarro alieno per il loro tornaconto politico.

Un elemento fondamentale delle vicende di Ai è la sua amicizia con un getheniano, che dà modo all'autrice di affrontare il tema della comprensione tra popoli diversi e quello del genere sessuale come fattore di differenziazione nella società umana.

Edizioni

 La mano sinistra del buio, traduzione di Chiara Reali, Postfazione di Nicoletta Vallorani, Collana Oscar Moderni. Cult, Milano, Mondadori, 2021, p. 300, ISBN 978-88-047-3205-1.

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Come si diventa adulti a Karhide

Collegamenti esterni

Ciclo dell'Ecumene
Premio Hugo come miglior romanzo
Romanzi di fantascienza
Romanzi utopici
Opere vincitrici del Premio Nebula
Opere sull'androginia
Letteratura sull'intersessualità

La mano sinistra delle tenebre


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Paratettix brevipennis. Una ning gihulagway ni Hancock, J.L. ni adtong 1902. Ang Paratettix brevipennis sakop sa kahenera nga Paratettix, ug kabanay nga Tetrigidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Texas

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Texas
Paratettix

Paratettix brevipennis


Polugrm (lat. suffrutex)  – polužbun ili  patuljasti grm –  je kratka  drvenasta biljka. Prizemni ili položeni grm je srodni pojam. "Polugrm" se često koristi naizmjenično s "grm".
Budući da su kriteriji više stupanj, a ne vrsta, definicija polugrma nije oštro razdvojena od pojma grm; primjeri za opisivanje biljaka kao podzemnih, uključuju I stabljike prizemlja ili habitus niskog rasta. Polugrm može biti u velikoj mjeri zeljasti, s prezimljujućim višegodišnjim drvenastim rastom, znatno niže od listopadnog ljetnog rasta. Neke biljke opisane kao grmovi slabo su drvenaste, a neke traju samo nekoliko godina; druge, međutim, poput Oldenburgia paradoxa žive neograničeno, ukorijenjeni u stjenovitim pukotinama.
Malo, niski grmlje poput lavande, zimzelenih vrsta roda Vinca i timijan, te mnogi članovi porodice Ericaceae, poput brusnica i niskih vrsta roda  Erica, često se klasificiraju kao polugrmovi.

Definicija
Chamaephyte ili patuljasti grmovi su biljke koje imaju hibernacijske pupoljke na trajnim izdancima u blizini zemlje – obično  drvenaste biljke sa trajnim pupoljcima  blizu zemlje, obično niže od  25 cm  iznad površine tla. Značaj blizine tla je u tome što pupoljci ostaju unutar površinskog sloja tla i tako su donekle zaštićeni od raznih štetnih uticaja. Prema tome, hamaefitni  habitus je posebno čest u stresnim okruženjima, na primer:
ekosistemi  na tlima siromašnim hranjivim tvarima ili stijenama;
 izloženi alpski ili arktički ekosistemi u kojima su sezonski ili višegodišnji vjetroviti i uslovi smrzavanja skloni ubijanju rastućih izdanaka ;
 ekosistemi koji su  predmet čestih požara, gdje mnoge vrste (npr. roda  Banksia ili Eucalyptus regeneriraju se  iz  lignogomolja ili kaudeks (koji je u osnovi rezervoar hranljivih hranjivih sastojaka u korijenu, a nije struktura za apsorpciju);
 jako iscrpljeni ili pretrpani pašnjački ekosistemi.

Primjeri hamefita
Termin hamefite najčešće se upotrebljava u kontekstu Raunkiærovih životnih oblika biljke. Primjeri su mnoge vrste iz makije i drugih biljaka mediteranskog I submediteranskog bazena suhih ekosistema (vrste poput timijana, Thymus vulgaris  i ruzmarina,  Rosmarinus officinalis ); druge uključuju vrste vrijeska (npr. Calluna vulgaris i Erica), afričku divlju maslinu (Olea europaea ssp. cuspidata) i runolist (Leontopodium alpinum). Hamefite također uključuju i jastučaste biljke.

Također pogledajte
Grm
Stablo

Vanjski linkovi

Referencee

Botanička nomenklatura
Morfologija biljaka

Polugrm


An Ceresium lucifugum in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Holzschuh hadton 1982. An Ceresium lucifugum in nahilalakip ha genus nga Ceresium, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ceresium

Ceresium lucifugum


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Tachycines ferecaeca. Una ning gihulagway ni Gorochov, Rampini ug Di Russo ni adtong 2006. Ang Tachycines ferecaeca sakop sa kahenera nga Tachycines, ug kabanay nga Rhaphidophoridae.

Matang nga nahiubos

Ang kaliwatan gibahinbahin ngadto sa matang nga nahiubos:

 T. f. ferecaeca
 T. f. proxima

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Guizhou Sheng
Tachycines

Tachycines ferecaeca


HNH – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Hoonah, Alaska (Stati Uniti d'America)
 hnh – codice ISO 639-3 della lingua ǁani

Hnh


Samirijja (arab. سميرية) – wieś w Syrii, w muhafazie Hama. W 2004 roku liczyła 960 mieszkańców.

Przypisy

Miejscowości w muhafazie Hama

Samirijja


Roccapietra è una frazione di 646 abitanti del comune di Varallo (VC), fino al 1927 comune autonomo (fino a qualche tempo fa il CAP era diverso da quello del capoluogo comunale: 13010).

L'abitato si sviluppa sulla strada provinciale 8, alla confluenza del torrente Pascone con il Sesia, in una piana dominata da alture isolate, come il monte Castello e il poggio Pianale.

Il centro storico è caratterizzato da strade strette ed edifici piuttosto bassi, alcuni dei quali mantengono elementi tipici dell'architettura valsesiana. Lo sviluppo urbanistico più recente è avvenuto nell'area pianeggiante verso il fiume Sesia.

Un tempo Roccapietra era nota per le sue cave di granito e per quelle di marmo verde di Cilimo (piccola frazione), ora non più attive. Attualmente è sede di un'importante zona industriale, situata a sud-ovest dell'abitato, in prossimità del fiume Sesia.

È presente anche la stazione ferroviaria della linea Novara-Varallo, operativa in passato e attualmente dismessa; l'8 giugno del 1908 fu teatro di un grave incidente ferroviario nel quale persero la vita 4 persone e ne restarono ferite 68.

Storia

Dopo la sconfitta dei Longobardi ad opera di Carlo Magno nel 774 i territori della Valsesia passarono alla marca di Ivrea e quindi alla diocesi di Vercelli. Roccapietra, all'epoca conosciuta come "Rocca di Uberto", appartenuta ai possessi dei conti di Stazzona (Angera) passò alla diocesi di Novara.

In occasione della cacciata dei conti di Biandrate nel 1374 furono distrutti i loro castelli, tra cui quello di Roccapietra, che entrò anch'essa a far parte dell'Università o "Comunità generale" della Valsesia. Passata la Valsesia sotto il ducato di Milano, agli inizi del XV secolo fu ceduta in possesso ai Barbavara, che provvidero alla ricostruzione del castello di Roccapietra.

I castelli
Sulla cima rocciosa, che domina da nord l'abitato sorge il castello di Santo Stefano, edificato dai Conti di Biandrate nella prima metà dell'XI secolo: per la conformazione aspra della cima sulla quale sorgeva è probabile che fosse impostato su vari livelli, forse tre, collegati da rampe o scale. Distrutto nel corso della ribellione dei valsesiani nel 1374 fu riedificato nel 1402 da Francesco Barbavara, che aveva ricevuto in feudo la Valsesia da Gian Galeazzo Visconti. Il castello fu distrutto per la seconda volta con la nuova cacciata di questa famiglia nel 1415. Attualmente restano visibili alcuni ruderi, tra cui un portale, un tratto di muro con feritoie, una piccola cappella absidata e una cisterna.

Intorno ai ruderi sono sorte numerose leggende popolari.

Un altro castello, il più antico, è quello edificato poco sopra il lago di Sant' Agostino tra il monte Pianale ed il poggio Cerei. È noto come Castello di Arian e ne rimangono solo pochi resti (la cisterna,  tracce di mura e della strada che scendeva a valle ed un pozzo che dal piano del lago forniva acqua al castello per mezzo di un cunicolo. I ruderi sono di incerta datazione e attribuzione.

La cappella della Madonna di Loreto

Particolare interesse riveste la Cappella della Madonna di Loreto, fondata a metà strada tra la frazione e l'abitato di Varallo, tappa importante sulla strada per il Sacro Monte. L'elegante loggiato rinascimentale che circonda il nucleo antico della cappella, che imita la Santa Casa, e l'apparato decorativo dipinto e scolpito che la caratterizza sono stati riferiti a Gaudenzio Ferrari, e furono eseguiti tra il 1514 ed il 1521.

Il lago di Sant'Agostino

Questo laghetto, facilmente raggiungibile a piedi da Roccapietra, si trova in una piccola conca a ridosso della montagna che domina il paese sul lato sud-est. Ha una lunghezza di circa 300 metri, una larghezza di circa 50 metri ed una profondità tra i 3 ed i 5 metri; non sono visibili né immissario, né emissario. Sulla sponda orientale del lago, quasi a fior d'acqua, si scorge ancor oggi l'apertura del pozzo che somministrava l'acqua al castello di Arian.

Anche sul lago sono nate leggende come quella che ritiene sia un ritrovo di streghe e spiriti folletti o quella del tesoro collocato in una botte sul fondo del pozzo. Ma il motivo che lo rende più noto è l'insediamento di un enorme quantità di rospi nelle sue sponde, nel periodo compreso, secondo la tradizione popolare, tra la Domenica delle Palme ed il Venerdì Santo.

In realtà quello che avviene all'inizio della primavera sulle rive di questo laghetto è il ritrovo dei rospi provenienti dalle aree circostanti per la riproduzione. Si tratta di una specie di migrazione, in scala ridotta, verso le zone umide adatte all'accoppiamento ed al deposito delle uova e così, provenendo dai boschi circostanti, si accalcano sulle rive e nelle acque del lago. La data dell'accoppiamento dipende dall'avanzamento della stagione e dura per circa quindici giorni; successivamente i rospi tornano ai loro luoghi d'origine lasciando le uova nelle acque del lago dove si schiuderanno e nasceranno i girini.

Galleria d'immagini

Note

Altri progetti

Frazioni di Varallo
Comuni della provincia di Vercelli soppressi

Roccapietra


"No More Sad Songs" é uma canção do grupo britânico Little Mix e aparece como a décima faixa em seu quarto álbum Glory Days. A canção foi composta por Emily Warren, Edvard Førre Erfjord, Henrik Michelsen, a integrante do grupo, Leigh-Anne Pinnock e Tash Phillips e foi produzida pelo time de produtores, Electric e Joe Kearns. Uma versão remixada com a participação do rapper Machine Gun Kelly foi lançado em 3 de março de 2017, servindo como o terceiro single do álbum, o mesmo foi incluso na reedição do álbum Glory Days, "Glory Days: The Platinum Edition" (2017).

Antecedentes e lançamento
A canção foi anunciada como o terceiro single do Glory Days em 1 de março de 2017 através da conta do Twitter do grupo e a capa oficial para o single foi lançado através da conta do Twitter do grupo em 02 de março de 2017. O single foi disponibilizado para download e streaming digitais no dia 3 de março.

Composição
"No More Sad Songs" é uma canção pop e dance-pop. Composta na chave de Si♭ M. E tem um tempo de 102 batimentos por minuto. Os vocais de estendem do Bb3 ao D5.

Recepção crítica
O crítico do Digital Spy, Lewis Corner, afirmou: "Agora que o rompimento está bem e verdadeiramente afundado, as garotas estão tentando colocá-lo atrás deles, voltando lá e desfrutando de suas vidas novamente. Um último pedido? "No More Sad Songs" obviamente. "I'm still trying to put this behind me / I still want to know who's taking you home," Perrie admite no verso, antes de estourar em um coro eletrônico espirituoso. É um toque belamente desafiador em um sutil clube banger, e a grande execução vocal de Perrie no final é um momento real. É uma das músicas em que Leigh-Anne também mostra seu destaque com maravilhosos vocais.

Vídeo musical
O video clipe oficial da canção foi lançado no dia 29 de março de 2017, no canal da Vevo do grupo. O clipe foi dirigido por Marc Klasfeld, que já trabalhou com Katy Perry no clipe de Last Friday Night (T.G.I.F.), 2011.

Desempenho nas paradas musicais

Certificações

Histórico de lançamentos

Singles de 2017
Canções de Little Mix
Canções de música pop
Canções em inglês

No More Sad Songs


Henero sa mga alasiwsiw ang Phyllophorella. Ang Phyllophorella sakop sa kabanay nga Tettigoniidae.

Mao ni ang iyang kladogram matod sa Catalogue of Life:

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Phyllophorella

Phyllophorella


Kaliwatan sa lumot ang Pertusaria bryontha. Una ning gihulagway ni Erik Acharius, ug gihatagan sa eksakto nga ngalan ni William Nylander. Ang Pertusaria bryontha sakop sa kahenera nga Pertusaria, ug kabanay nga Pertusariaceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Kadagatang Artiko
 Uropa ug Asya
 kasarangan nga Asya
 tropikong Asya
 Amihanang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Kadagatang Artiko
Abungawg-uhong sa Uropa
Abungawg-uhong sa Asya
Abungawg-uhong sa Amihanang Amerika
Pertusaria

Pertusaria bryontha


Ang Saghnaq ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Sāy-e Saghnaq (dalog sa Apganistan), Samangān,
 Saghnaq (tagaytay sa Apganistan), Samangān,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Saghnaq


Dávid Borsos (ur. 27 września 1989)  – węgierski zapaśnik walczący w stylu klasycznym. Zajął piętnaste miejsce na mistrzostwach Europy w 2013. Czternasty w Pucharze Świata w 2012. Mistrz Węgier w latach 2010 – 2013 roku.

Przypisy

Węgierscy zapaśnicy
Urodzeni w 1989

Dávid Borsos


Stan Brakhage (Kansas City, 14 de janeiro de 1933 — Victoria, 9 de março de 2003) foi um cineasta estadunidense. Dentre suas principais obras estão curtas-metragens, pelos quais o tornaram conhecido: Song 9 & Song 10, The Dante Quartet e Dark Night of the Soul.´

Principal filmografia
Ao longo de cinco décadas realizou mais de trezentos e cinquenta filmes, destacando-se os seguintes:
 The Way to Shadow Garden (1954);
 The Wonder Ring (1955);
 Wedlock House: An Intercourse (1959);
 Window Water Baby Moving (1959);
 Thigh Line Lyre Triangular (1961);
 Scenes from Under Childhood - Parte 1 (1967);
 Dog Star Man (1961-1968);
 Mothlight (1963);
 The Art of Vision (1965);
 23rd Psalm Branch (1966-1967);
 The Weir-Falcon Saga (1970);
 eyes (1971);
 Deus Ex (1971);
 The Act of Seeing with One's Own Eyes (1971);
 The Riddle of Lumen (1972);
 Murder Psalm (1980);
 Faust IV (1988);
 Passage Through: A Ritual (1990);
 Delicacies of Molten Horror Synapse (1991).

Livros
  Metaphors on Vision (1963);

Ligações externas

Naturais de Kansas City (Missouri)
Cineastas dos Estados Unidos

Stan Brakhage


Polysarcus denticauda is a species of insect belonging to the family Tettigoniidae  subfamily Phaneropterinae. It is found in France, Germany, Hungary, Austria, Czech Republic, Slovak Republic,  Albania, Croatia, Bosnia and Herzegovina, Greece,  European Turkey and  Bulgaria. The habitat is long grass meadows with lush vegetation. Such meadows should be mowed late and fertilized only slightly.

References

Orthoptera of Europe
Phaneropterinae

Polysarcus denticauda


An Neosybra kenyensis in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Stefan von Breuning hadton 1960. An Neosybra kenyensis in nahilalakip ha genus nga Neosybra, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Kenya. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neosybra

Neosybra kenyensis


Bukid ang Gunung Yanawuniden sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Provinsi Papua, sa sidlakang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Gunung Yanawuniden, o  ka metros sa ibabaw sa naglibot nga tereyn. Mga  ka kilometro ang gilapdon sa tiilan niini.

Ang yuta palibot sa Gunung Yanawuniden kasagaran kabungtoran. Kinahabogang dapit sa palibot ang Gunung Wanggiye,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa sidlakan sa Gunung Yanawuniden. Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Gunung Yanawuniden.. Sa rehiyon palibot sa Gunung Yanawuniden, kabukiran talagsaon komon.

Hapit nalukop sa lasang ang palibot sa Gunung Yanawuniden.  Ang klima tropikal nga kasalupan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hunyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Nobiyembre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Mayo, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Kabukiran sa Provinsi Papua
Kabukiran sa Indonesya nga mas taas kay sa 500 metros ibabaw sa dagat nga lebel

Mga artikulo sa posisyon itarong ni bot

Gunung Yanawuniden


The 2017–18 College of Charleston Cougars women's basketball team represents the College of Charleston during the 2017–18 NCAA Division I women's basketball season. The Cougars, led by fourth year head coach Candice M. Jackson, play their home games at the TD Arena and are members of the Colonial Athletic Association. They finished the season 7–24, 2–16 CAA play to finish in last place. They advanced to the quarterfinals of the CAA women's tournament where they lost to James Madison.

Previous season
They finished the season 9–21, 6–12 CAA play to finish in seventh place. They lost in the first round of the CAA women's tournament to UNC Wilmington.

Roster

Schedule

|-
!colspan=9 style=| Exhibition

|-
!colspan=9 style=| Non-conference regular season

|-
!colspan=9 style=| CAA regular season

|-
!colspan=9 style=| CAA Women's Tournament

See also
2017–18 College of Charleston Cougars men's basketball team

References

Charleston Cougars women's basketball seasons
College Of Charleston
College of Charleston Cougars women's basketball
College of Charleston Cougars women's basketball

2017–18 Charleston Cougars women's basketball team


Badumna bimetallica là một loài nhện trong họ Desidae.

Loài này thuộc chi Badumna. Badumna bimetallica được miêu tả năm 1896 bởi Hogg.

Chú thích

Tham khảo

biologie|2011|10|14}}

Badumna

Badumna bimetallica


The Unattractive Revolution  – drugi album studyjny szwedzkiego zespołu glam metalowego Crashdïet wydany 3 października 2007 roku.

Lista utworów
 "In the Raw" – 3:46
 "Like a Sin" – 2:55
 "Falling Rain" – 4:46
 "I Don't Care" – 4:01
 "Die Another Day" – 4:24
 "Alone" – 3:47
 "Thrill Me" – 4:45
 "Overnight" – 4:02
 "XTC Overdrive" – 4:02
 "Bound to Be Enslaved" – 3:34
 "The Buried Song" – 3:49

Twórcy

Bibliografia

Albumy Crashdïet
Albumy muzyczne wydane w roku 2007

The Unattractive Revolution


An Rostrolaetilia ardiferella in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni George Duryea Hulst hadton 1888. An Rostrolaetilia ardiferella in nahilalakip ha genus nga Rostrolaetilia, ngan familia nga Pyralidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rostrolaetilia

Rostrolaetilia ardiferella


Victor Pavlovich Palamodov, (Виктор Павлович Паламодов, born 1938) is a Russian and Israeli mathematician, specializing in analysis.

Palamodov received from Moscow State University in 1959 his Russian candidate degree (Ph.D) under Georgiy Shilov. Palamodov then taught at Moscow State University. Later he taught at Tel Aviv University.

Palamodov has done research on partial differential equations, integral geometry, and complex analysis in several variables (deformations of complex analytic spaces).

In 1966 he was an Invited Speaker of the ICM in Moscow.

Selected publications
Linear Differential Operators with Constant Coefficients, Grundlehren der mathematischen Wissenschaften, vol. 168, Springer 1970
Reconstructive Integral Geometry, Birkhäuser 2004

References

External links
mathnet.ru

20th-century Russian mathematicians
21st-century Russian mathematicians
Moscow State University alumni
Academic staff of Moscow State University
Academic staff of Tel Aviv University
Fellows of the American Mathematical Society
1938 births
Living people

Victor Pavlovich Palamodov


An Calyptophilus in uska genus han Aves. An Calyptophilus in nahilalakip ha familia nga Thraupidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Calyptophilus

Calyptophilus


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Polyancistrus gerulus. Una ning gihulagway ni Rehn, J.A.G. ni adtong 1936. Ang Polyancistrus gerulus sakop sa kahenera nga Polyancistrus, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Haiti

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Haiti
Polyancistrus

Polyancistrus gerulus


O Campeonato Argentino de Futebol de 1894, originalmente denominado Championship Cup 1894, foi o terceiro campeonato de futebol disputado em Buenos Aires, e o segundo organizado pela Argentine Association Football League, entidade fundada em 21 de fevereiro de 1893 por Alejandro Watson Hutton e considerada oficialmente como predecessora da atual Asociación del Fútbol Argentino. O certame foi disputado em dois turnos de todos contra todos, entre os meses de maio e setembro do ano de 1894.

Afiliações e desfiliações
 Equipes incorporadas: Rosario Athletic, Lobos Athletic, Saint Andrew's e Retiro Athletic.
 Equipes relegadas na temporada de 1893: Quilmes Rowers Athletic Club e Buenos Aires English High School Athletic.

Desta maneira o número de equipes participantes para esta temporada aumentou para seis.

Participantes

Classificação final

Premiação

Desfiliações e afiliações
Rosario Athletic, Lobos Athletic e Saint Andrew's perderam a afiliação, sendo substituídos por Quilmes Rovers, English High School e Lomas Academy, para o torneio de 1895.

Ver também
 Campeonato Argentino de Futebol
 Argentine Association Football League de 1891

Bibliografía

Ligações externas
 RSSSF: Argentina 1894

Campeonato Argentino de Futebol

Campeonato Argentino de Futebol de 1894


Wydarzenia
 Ślub Ryksy, córki Władysława Wygnańca z Alfonsem VII, cesarzem Hiszpanii.
 Rozwód Ludwika VII z Eleonorą Akwitańską (jej mężem niebawem został Henryk II Plantagenet).
 Początek panowania Fryderyka Rudobrodego (do 1190).

Zmarli
 8 stycznia Konrad I, książę Zähringen.
 Konrad III Hohenstauf, król niemiecki.

Przypisy

Kalendarium polityczne

1152 w polityce


Amancio Ortega (født 28. marts 1936) er en erhvervsmand og milliardær, der har været formand for Inditex, som er bedst kendt for tøjkæden Zara.

Erhvervsfolk fra Spanien
Spaniere i 1900-tallet
Spaniere i 2000-tallet
Iværksættere
Milliardærer

Amancio Ortega


Kaliwatan sa lumot ang Pseudocyphellaria scabrosa. Una ning gihulagway ni Rolf Santesson. Ang Pseudocyphellaria scabrosa sakop sa kahenera nga Pseudocyphellaria, ug kabanay nga Lobariaceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Habagatang Amerika
Pseudocyphellaria

Pseudocyphellaria scabrosa


Kaliwatan sa alibangbang ang Afrida parvula. Una ning gihulagway ni William Schaus ni adtong 1911. Ang Afrida parvula sakop sa kahenera nga Afrida, ug kabanay nga Nolidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Afrida

Afrida parvula


Pietro Freschi (født 6. august 1906, død 16. oktober 1973) var en italiensk roer fra Piacenza.

Freschi var med i den italienske firer uden styrmand, der deltog i OL 1928 i Amsterdam. Bådens øvrige besætning bestod af Cesare Rossi, Paolo Gennari og Umberto Bonadè. Der deltog seks både i konkurrencen, og italienerne vandt deres indledende heat og derpå kvartfinalen uden kamp. I semifinalen mødte de USA, der vandt med lidt over to sekunder og siden blev nummer to i finalen efter Storbritannien. Italien blev derpå nummer tre, da Storbritannien var oversidder i den anden semifinale.

Båden med Gennari, Rossi, Freschi og Bonadè vandt desuden EM-guld i 1929 og 1930.

OL-medaljer
 1928:  Bronze i firer uden styrmand

Referencer

Eksterne henvisninger

Roere fra Italien
Personer fra Piacenza
Deltagere for Italien ved sommer-OL 1928
Olympiske bronzemedaljevindere fra Italien

Pietro Freschi


Det mystiske Mord er en amerikansk stumfilm fra 1917 af Reginald Barker.

Medvirkende
 William Desmond som Horace Lee.
 Robert McKim som Donald Greene.
 J. Barney Sherry som Richard Deering.
 Margaret Thompson som Evelyn Deering.
 Joseph J. Dowling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1917
Komediefilm fra USA

Det mystiske Mord


An Chlorophorus zelus in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Holzschuh hadton 1989. An Chlorophorus zelus in nahilalakip ha genus nga Chlorophorus, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Taiwan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chlorophorus

Chlorophorus zelus


L'International Lifes Saving Federation (ILS) è l'organizzazione mondiale per la sicurezza in acqua.

L'ILS nacque nel 1993 dall'unione tra la FIS (Federation Internationale de Sauvetage Aquatique) e la WLS (World Life Saving), le due precedenti federazioni che si occupavano della sicurezza in acqua. La federazione, oltre a cercare di migliorare in tutto il mondo la sicurezza nell'ambiente acquatico, si occupa anche dell'organizzazione di gare che simulano salvataggi in acqua. Ha sede a Lovanio, in Belgio.

Voci correlate
Association of the IOC Recognised International Sports Federations
Nuoto per salvamento

Collegamenti esterni

Associazioni non profit
Federazioni internazionali riconosciute dal CIO
Soccorso marittimo

International Life Saving Federation


Itapiranga là một đô thị thuộc bang Amazonas, Brasil. Đô thị này có diện tích 4231,13 km², dân số năm 2007 là 7471 người, mật độ 1,77 người/km².

Tham khảo

Liên kết ngoài
 Cơ sở dữ liệu các đô thị của Brasil
Inwonertallen 2009

Đô thị bang Amazonas, Brasil

Itapiranga


A Batalha de Jaxartes foi um confronto militar travado em 329 a.C. entre Alexandre, o Grande e as forças da Macedônia contra os exércitos Citas no rio Sir Dária, o nome moderno do antigo rio Jaxartes. O resultado foi uma importante vitória para as tropas de Alexandre, que garantiram o controle do leste do antigo Império Persa.

Batalhas de Alexandre, o Grande
Batalhas do século IV a.C.

Batalha de Jaxartes


O Museu da Ciência Professor Mario Tolentino de São Carlos foi criado como um espaço de recreação e educação com temática científica, tecnológica e artística. Todos os experimentos e atrações são interativos, o museu foi montado pela prefeitura e foi nomeado em homenagem ao professor, pesquisador e historiador Mario Tolentino. Prefeitura de São Carlos - utilidade publica.

Histórico
O museu foi inaugurado em 14 de Abril de 2012, na época pelo então Prefeito Oswaldo Barba juntamente com o então Ministro de Ciência, Tecnologia e Inovação Marco Antonio Raupp, este foi montado com verbas municipais e federais.

O museu recebeu o nome de um educador, pesquisador e político são-carlense, o então intelectual Mario Tolentino (1915-2004). O museu recebeu este nome, pois foi a maneira que a cidade encontrou para homenagear os grandes feitos e a visibilidade que o Prof. Tolentino trouxe para a cidade.

Acervo
Entre o acervo do museu encontram-se vários experimentos interativos  entre eles estão o gerador de Van de Graaff, o Airball, o Gyrotec e a Casa Maluca. A área de exposições de fósseis, que conta com fosseis encontrados no Brasil e doações de todo o mundo.

O museu é um espaço interativo de educação e de convivência com temas de ciências, tecnologia e arte. Entre suas atrações, experimentos em física, réplicas de esqueletos de um Abelissauro e de um Anhanguera.

Ligações externas
 Pagina do Museu no site da Prefeitura de São Carlos

Ciencias Mario Tolentino
Ciencias Mario Tolentino
Ciencias Mario Tolentino
Museus fundados em 2012
Atrações turísticas de São Carlos (São Paulo)


L'edizione 1954-55 del campionato di calcio svedese (Allsvenskan) vide la vittoria finale del Djurgårdens IF.

Capocannoniere del torneo fu Kurt Hamrin (), con 22 reti.

Classifica finale

Verdetti
 Djurgårdens IF campione di Svezia 1954-55.
 GAIS, Kalmar FF e Sandvikens AIK retrocesse in Division 2.

Collegamenti esterni

Calcio nel 1954
Calcio nel 1955
Campionato svedese di calcio

Allsvenskan 1954-1955


Outpost è un videogioco strategico in tempo reale prodotto dalla Sierra On-Line e pubblicato nel 1994. Il videogioco divenne noto per la sua aderenza alla fantascienza classica, senza l'utilizzo di tecnologie fantascientifiche come i motori a curvatura, sistemi di teletrasporto, campi di forza o altro. Outpost è stato sviluppato in collaborazione con degli scienziati NASA che hanno supervisionato le tecnologie incluse nel videogioco. Il seguito, Outpost 2: Divided Destiny, fu pubblicato alcuni anni dopo.

Trama
Un enorme asteroide chiamato martello di Vulcano si sta per schiantare contro la Terra. Tutti i tentativi di deviare l'orbita dell'asteroide sono falliti. L'ultimo tentativo basato su un massiccio bombardamento nucleare non ha rotto l'asteroide in 5 frammenti come si sperava ma in solo due frammenti. Questa nuova configurazione non eliminerà la maggior parte delle forme di vita come la precedente configurazione ma distruggerà il pianeta.

L'estinzione non è un'opzione accettabile e quindi viene organizzata una missione per la creazione di una colonia su un altro pianeta della galassia in modo da poter far sopravvivere il genere umano. Il giocatore deve guidare la missione.

Modalità di gioco

Collegamenti esterni

Outpost (videogioco 1994)


Strange Meetings er en dansk dokumentarfilm fra 2018 instrueret af Jane Jin Kaisen.

Handling
En film, der vidner om umuligheden i at opretholde klare grænser ved at efterspore de tætte relationer mellem USA og Sydkorea i forsøget på at hindre spredningen af STD (seksuelt overførte sygdomme) blandt amerikanske soldater, der var udstationeret i Sydkorea i 1970'erne. Værket dokumenterer en tidligere STD-facilitet, som tjente til at isolere de kroppe, der formodedes at være urene, af de, der blev anset som rene. Som vært for en række sære møder vidner stedet imidlertid i dag om de sammenviklede relationer, der lå til grund for dets etablering. Den forfaldne bygning overtages af omgivelserne og forskelle mellem indre og ydre, struktur og vegetation nedbrydes. Udover at være et forladt sted i forfald tjener bygningen også som en kulisse for et andet møde: En performance finder sted hver weekend, hvilket uforvarende komplicerer forholdet mellem fortid og nutid og slører 'læsningen' af stedet ved at underkende, men potentielt også uddrive dets historie.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2018

Strange Meetings


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Golo Tado.

Bukid ang Golo Tado sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Provinsi Nusa Tenggara Timur, sa sentro nga bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Golo Tado.

Ang yuta palibot sa Golo Tado lain-lain. Kinahabogang dapit sa palibot ang Golo Lalong,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa amihanan sa Golo Tado. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Ruteng,  km sa kasadpan sa Golo Tado.

Hapit nalukop sa lasang ang palibot sa Golo Tado. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Golo Tado medyo hilabihan populasyon.  Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Oktubre, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hunyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Disyembre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Septiyembre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Kabukiran sa Provinsi Nusa Tenggara Timur
Kabukiran sa Indonesya nga mas taas kay sa 1000 metros ibabaw sa dagat nga lebel

Golo Tado (bukid, lat -8,64, long 120,64)


Sprawa leningradzka – czystka w partii komunistycznej i administracji ZSRR w Leningradzie i obwodzie leningradzkim w latach 1948–1950 i związane z tym procesy polityczne zakończone wieloma wyrokami śmierci i długoletniego więzienia.

31 sierpnia 1948 zmarł Andriej Żdanow, jeden z najbliższych współpracowników Stalina i najbardziej wpływowych ludzi w ZSRR, w latach 1934–1945 I sekretarz Komitetu Obwodowego WKP(b) w Leningradzie. Wcześniej, w 1946, Żdanow doprowadził wraz ze swoimi współpracownikami (Nikołajem Wozniesienskim, Aleksiejem Kuzniecowem i Michaiłem Rodionowem) do usunięcia z grona sekretarzy KC WKP(b) Gieorgija Malenkowa i zmniejszenia jego roli w aparacie władzy. W związku z tym Malenkow planował zemstę na ludziach, którzy doprowadzili do jego marginalizacji; rywalem Żdanowa i jego najbliższych współpracowników był też Ławrientij Beria. Po śmierci Żdanowa, Malenkow i Beria rozpoczęli intrygę mającą na celu skompromitowanie jego współpracowników, przekonując Stalina o rzekomo separatystycznych dążeniach leningradzkiej organizacji partyjnej i o rzekomej nielojalności ludzi sprawujących w Leningradzie i obwodzie leningradzkim kierownicze stanowiska. W wyniku intryg, w marcu 1949 Wozniesienski i Kuzniecow zostali zwolnieni ze stanowisk, a Kuzniecow aresztowany wraz z I sekretarzem Komitetu Obwodowego WKP(b) Piotrem Popkowem i premierem RFSRR Michaiłem Rodionowem. Wozniesienskiego aresztowano w październiku 1949.

Aresztowania objęły również m.in. brata Wozniesienskiego, Aleksandra (ministra oświaty RFSRR, byłego rektora Uniwersytetu Leningradzkiego), Michaiła Basowa (wicepremiera RFSRR), Michaiła Safonowa (przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Leningradzkiej Rady Obwodowej), Ilję Charitonowa (byłego przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Leningradzkiej Rady Obwodowej), Nikołaja Sołowjowa (byłego przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Leningradzkiej Rady Obwodowej), Piotra Tiurkina (zastępcę przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Leningradzkiej Rady Obwodowej), Gieorgija Badajewa (II sekretarza Komitetu Obwodowego WKP(b) w Leningradzie), Iosifa Turko (byłego II sekretarza Komitetu Obwodowego WKP(b) w Leningradzie), Wsiewołoda Iwanowa (byłego I sekretarza Komitetu Obwodowego Komsomołu w Leningradzie), Andrieja Burilina (zastępcą przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Leningradzkiej Rady Obwodowej), Piotra Łazutina (przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Leningradzkiej Rady Miejskiej), Jakowa Kapustina (II sekretarza Komitetu Miejskiego WKP(b) w Leningradzie), Piotra Kubatkina (byłego szefa Zarządu NKWD obwodu leningradzkiego) i wielu innych ludzi zajmujących w latach 40. kierownicze stanowiska w Leningradzie i obwodzie leningradzkim – w aparacie partyjnym, administracyjnym, gospodarczym, komsomolskim i wojskowym. Aresztowani zostali poddani brutalnym przesłuchaniom wymuszającym fałszywe zeznania; dużą rolę w śledztwach odegrał minister bezpieczeństwa państwowego ZSRR Wiktor Abakumow.

29–30 września 1950 w Leningradzie odbyła się rozprawa prowadzona przez Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR, który pod zarzutem "zdrady Ojczyzny oraz działalności szkodliwej i kontrrewolucyjnej" skazał na śmierć Wozniesienskiego, Kuzniecowa, Rodionowa, Popkowa, Łazutina i Kapustina (wyroki wykonano następnego dnia w Leningradzie), a Turko na 15 lat pozbawienia wolności. 27–28 października 1950 w Moskwie to samo kolegium skazało na śmierć pod zarzutem udziału w kontrrewolucyjnej organizacji Badajewa, Basowa, Burilina, Aleksandra Wozniesienskiego, Iwanowa, Kubatkina, Safonowa, Sołowjowa, Charitonowa i 11 innych oskarżonych. Łącznie ponad 200 osób zostało skazanych na długoletnie więzienie w związku ze "sprawą leningradzką", a ponad 2000 osób zostało zwolnionych ze stanowisk. W kwietniu i maju 1954 ofiary "spraw leningradzkiej" zostały pośmiertnie zrehabilitowane. W grudniu 1954 Wiktor Abakumow został skazany na śmierć i stracony m.in. za swój udział w tej sprawie. W czerwcu 1957 Gieorgij Malenkow, jako główny organizator czystki, został usunięty ze stanowiska wicepremiera ZSRR.

Przypisy

Bibliografia
 Simon Sebag Montefiore, Stalin. Dwór czerwonego cara, Warszawa 2004.
 Informacje na stronie Stowarzyszenia Memoriał (ros.)

1948 w ZSRR
1949 w ZSRR
1950 w ZSRR
Stalinizm

Sprawa leningradzka


Kaliwatan sa uk-ok ang Coptotermes remotus. Una ning gihulagway ni Hill ni adtong 1927. Ang Coptotermes remotus sakop sa kahenera nga Coptotermes, ug kabanay nga Rhinotermitidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Uk-ok
Coptotermes

Coptotermes remotus


Pai Nosso, de Verdade! é o terceiro álbum de estúdio do cantor brasileiro Wolô, lançado em 1985, de forma independente.

Lançado quase dez anos em relação ao anterior, foi produzido durante a carreira acadêmica de Wolô, que, cada vez mais se afastava do meio musical. O disco conta com as regravações de "Pai Nosso" e "Obrigado Jesus, por nascer", originais do álbum O que a Lua não Pôde, não Pode e não Poderá (1974).

Faixas
Lado A

"Pai Nosso"
"Viver e Morrer"
"Viver Jesus"
"Adeus Heroínas / Há Deus"

Lado B
"De Verdade"
"Jesus é Melhor"
"Obrigado Jesus, por nascer"
"Cântico de Maria"

Álbuns de 1985
Álbuns de Wolô
Álbuns em língua portuguesa
Álbuns gravados nos Estúdios Transamérica

Pai Nosso, de Verdade!


Muraltia bondii is 'n struik wat deel is van die Polygalaceae familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap in die Anysberg-natuurreservaat voor. Daar is slegs een populasies in die resevaat en die plant kom dus in 'n beskermde omgewing voor, tog word die plant as krities seldsaam beskou. Die spesie is ook deel van die fynbos en groei op bergkruine van 1400-1600 m.

Sien ook
 Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bronne
 REDLIST Sanbi
 Plants of the World Online

Muraltia
Flora van Suid-Afrika
Endemiese plante van Suid-Afrika

Muraltia bondii


Pep Biel Mas Jaume (born 5 September 1996) is a Spanish professional footballer who plays as an attacking midfielder or a winger for Super League Greece club Olympiacos.

Club career

Early career
Biel was born in Sant Joan, Majorca, Balearic Islands, and started his career with CE Constància. On 16 December 2012, aged only 16, he made his first team debut by coming on as a second-half substitute in a 0–1 Segunda División B home loss against CE L'Hospitalet.

In 2013 Biel moved to Rayo Vallecano, returning to the youth setup. In July 2015, after finishing his formation and having appeared rarely for the B-team, he joined CD Llosetense also in the third division.

On 14 June 2016, Biel signed for another reserve team, RCD Mallorca B in the third division. On 17 August, however, he was loaned to Tercera División side AD Almudévar for the season.

Zaragoza
On 12 July 2017, Biel agreed to a two-year contract with Real Zaragoza, being assigned to the reserves in the division three. The following 19 January he made his professional debut, replacing Alberto Zapater in a 1–2 away loss against Granada CF in the Segunda División.

On 21 May 2018 Biel renewed his contract until 2022, and was definitely promoted to the first team ahead of the 2018–19 season. He scored his first professional goal on 12 November, netting his team's second in a 3–1 away defeat of Gimnàstic de Tarragona.

A regular starter under new manager Víctor Fernández, Biel scored a brace in a 3–3 draw at Cádiz CF on 8 April 2019. He finished the season with six goals in 21 appearances, as his side avoided relegation.

Copenhagen
On 1 August 2019, Danish Superliga side FC Copenhagen announced that they had agreed a fee with Zaragoza and that Biel would undergo a medical in Denmark with the intention of an immediate transfer. Two days later, he signed a five-year contract with the club.

Biel made his debut abroad on 3 August 2019, replacing Viktor Fischer in a 2–1 away defeat of SønderjyskE.

On 27 February 2020, Biel scored in the final minutes to defeat Scottish champions Celtic and help the club advance to the round of 16 in the Europa League.

On 8 August 2021, Biel scored the final goal in a 4–2 derby win against Brøndby. On 7 September, Biel was named the Superliga Player of the Month for August 2021 after scoring five goals and providing two assists in five matches. On 22 May 2022 with the club he won the Danish Superliga in the season 2021–22 been the first title in his career and he has been elected Copenhagen Player of the Season for the season 2021–22.

Biel started the 2022–23 campaign in strong fashion, scoring four goals in four league games including a hat-trick against rivals Brøndby on 7 August 2022; the first hat-trick ever scored in a Copenhagen Derby.

Career statistics

Honours
Copenhagen
 Danish Superliga: 2021–22

Individual
UEFA Europa Conference League Top assist provider: 2021–22 (shared)
Copenhagen Player of the Year: 2021–22
Danish Superliga Player of the Month: August 2021
Danish Superliga Player of the Year: 2021–22
Danish Superliga Team of the Year: 2021–22
Super League Greece Player of the Month: September 2022

References

External links

1996 births
Living people
Footballers from Mallorca
Spanish men's footballers
Men's association football midfielders
Segunda División players
Segunda División B players
Tercera División players
CE Constància players
Rayo Vallecano B players
CD Llosetense players
AD Almudévar players
Deportivo Aragón players
Real Zaragoza players
Danish Superliga players
F.C. Copenhagen players
Spanish expatriate men's footballers
Spanish expatriate sportspeople in Denmark
Expatriate men's footballers in Denmark
Spanish expatriate sportspeople in Greece
Expatriate men's footballers in Greece

Pep Biel


An Lampropeltis alterna in uska species han Colubridae nga ginhulagway ni Brown hadton 1901. An Lampropeltis alterna in nahilalakip ha genus nga Lampropeltis, ngan familia nga Colubridae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lampropeltis

Lampropeltis alterna


Gonzalo Marinelli (born 7 February 1989) is an Argentine professional footballer who plays as a goalkeeper for Tigre.

Career
Marinelli began with River Plate in 2011 in Primera B Nacional. He first appeared for the first-team in August by being an unused substitute for league matches against Chacarita Juniors, Independiente Rivadavia and Sportivo Desamparados, along with four further league fixtures during 2011–12 which ended with promotion to the Argentine Primera División. He was an unused sub twice more during 2012–13, prior to leaving the club on loan in July 2013 to join fellow Primera División team Atlético de Rafaela. He made his professional debut for Rafaela on 13 April 2014, it came in a 2–0 defeat to his parent club.

He played once more for Rafaela, versus Rosario Central on 16 April, before returning to River Plate and subsequently joining Huracán permanently. He made just six appearances in four seasons for Huracán in all competitions. On 7 July 2017, Marinelli completed a move to Colón. His debut for Colón arrived in the Copa Argentina against  former club Huracán on 1 September. Tigre signed Marinelli in July 2018.

Career statistics
.

Honours
River Plate
Primera B Nacional: 2011–12

Huracán
Copa Argentina: 2013–14

References

External links

1989 births
Living people
People from José C. Paz Partido
Argentine men's footballers
Men's association football goalkeepers
Primera Nacional players
Argentine Primera División players
Club Atlético River Plate footballers
Atlético de Rafaela footballers
Club Atlético Huracán footballers
Club Atlético Colón footballers
Club Atlético Tigre footballers
Footballers from Buenos Aires Province

Gonzalo Marinelli


An Porthidium ophryomegas in uska species han Viperidae nga ginhulagway ni Bocourt hadton 1868. An Porthidium ophryomegas in nahilalakip ha genus nga Porthidium, ngan familia nga Viperidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Porthidium

Porthidium ophryomegas


Il  è un gusuku in rovina che si trova nella prefettura di Okinawa, in Giappone. Nel 2000 il castello è stato inserito, insieme ad altri gusuku delle Ryu Kyu, nell'elenco dei patrimoni dell'umanità dell'UNESCO.

Ritrovamenti archeologici
L'edificio conobbe la sua epoca d'oro alla metà del XV secolo. Nel sito sono state recuperate, tramite scavi archeologici, delle preziose porcellane cinesi, che testimoniano la magnificenza dell'antica struttura e l'intensa attività commerciale dei secoli passati.

Nel 2016 sono state trovate monete romane di epoca imperiale di epoca costantiniana: si tratta del primo caso di ritrovamenti romani in siti giapponesi.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Patrimoni dell'umanità del Giappone
Katsuren

Castello Katsuren


Hans Andrias Jacobsen er ein føroyskur sangari og tónleikari úr Klaksvík. Í desember 2012 vann hann heiðursløn sum Ársins nýggja tónleikanavn á Planet Awards hjá Miðlahúsinum. Hann syngur fólka og blues tónleik. Hans Andrias er ein av limunum í Grandma's Basement, sum eisini hevur vunnið eina Planet heiðursløn á Planet Awards 2010, teir vunnu í bólkinum Ársins sangur, við sanginum "Hon fær ongantíð nokk". Hans Andrias framførdi á Summarfestivalinum í 2012 og í 2013.

Heiður
 2012 - Ársins nýggja tónleikanavn á Planet Awards 2012
 2017 - Vann FMA virðisløn í bólkinum - Áhoyraravirðislønin

Keldur

Slóðir
 Hans Andrias á Facebook
 Hans Andrias á Youtube
 Hans Andrias á Myspace

Føroyskir mannligir sangarar
Føroyskir tónleikarar
Planet Awards vinnari

Hans Andrias Jacobsen


Hidden Place è una canzone della cantante islandese Björk del 2001 ed è il primo singolo tratto dall'album Vespertine.

Ha ottenuto un discreto successo nel Regno Unito, raggiungendo la posizione numero 21, e in Canada la 16.

Descrizione

In occasione del Björk Orkestral, serie di concerti del 2021 in cui ha celebrato la sua carriera, Björk ha affermato sulla canzone:

Tracce
CD1

CD2

Classifiche

Note

Collegamenti esterni

  "Hidden Place" su Bjork.com

Hidden Place


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Pezochiton grandis. Una ning gihulagway ni Max Beier ni adtong 1960. Ang Pezochiton grandis sakop sa kahenera nga Pezochiton, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Colombia

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Pezochiton
Insekto sa Kolombiya

Pezochiton grandis


Ahmar El Ain là một đô thị thuộc tỉnh Tipaza, Algérie. Dân số thời điểm năm 2002 là 25.633 người.

Tham khảo

Xem thêm

Khu dân cư ở tỉnh Tipaza
Đô thị của Algérie

Ahmar El Ain


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Munda renschi. Una ning gihulagway ni Andrey Vasil'evich Gorochov ni adtong 2007. Ang Munda renschi sakop sa kahenera nga Munda, ug kabanay nga Gryllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Lesser Sunda Islands

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Lesser Sunda Islands
Munda

Munda renschi


Segundo a periodização de John Rowe, o Intermédio Tardio (ou  Período Intermediário Tardio ) é um período da história pré-colombiana da Região Andina Central entre o Horizonte Médio e o Horizonte Tardio, a cronologia mais aceita fixa este período entre 1000 e 1476.

O Intermédio Tardio é caracterizado pela presença de numerosas culturas e civilizações que surgiram após a decadência do Império de Tiauanaco-Huari que tinham monopolizado o controle da região ao longo do Horizonte Médio; estudos históricos e arqueológicos revelam, nesta fase, um grande florescimento de diferentes expressões artísticas e culturais, o que pode indicar a ascensão em toda a área de inúmeros estados regionais, pequenos reinos e cacicados (Curacados) . Entre as culturas mais importantes do período incluem as culturas costeiras Sican , Chimu e Chincha; e as culturas andinas Chachapoya , Chancay , Huayla , Colla e Lupaca.

O Intermédio Tardio termina  com a expansão do Império Inca iniciada com a vitória dos Incas, dirigido pelo auqui (príncipe incaico) Pachacuti, sobre os Chancas ocorrida na batalha de Yahuarpampa .

Denominações e Cronologia
A fim de dividir a história pré-colombiana da região andina em períodos, o arqueólogo norte-americano John Howland Rowe propôs em 1962 uma cronologias que previa a adoção de três diferentes Horizontes, cada um deles caracteriza-se de acordo com os arqueólogos por uma forte hegemonia inter-cultural, intercalada por dois períodos Intermédios, onde assistiríamos ha um desenvolvimento de variadas culturas e civilizações com expansão territorial limitada. O mais recente destes dois períodos foi identificado como que seguindo o declínio do Império de Tiauanaco-Huari e a ascensão do Império Inca.

Desenvolvido posteriormente em conjunto com Dorothy Menzel em 1967, o padrão cronológico Rowe-Menzel colocava o início do Intermédio Tardio em 900. Este padrão é aceito com algumas exceções, principalmente por parte de estudiosos que lidam com culturas costeiras que se tornaram independentes dos Huari. A data de início do período mais comumente aceita hoje é o ano 1000, enquanto o final deste período é geralmente aceito como 1450  Já alternativa cronológica escala proposta pelo arqueólogo peruano Luis G. Lumbreras fornece uma fase semelhante entre 1100 e 1430, chamada de "Período dos Estados Regionais".

Denominações

Propostas

Acordo

Características do período
Não se sabe ao certo as circunstâncias do colapso do  Império de Tiauanaco, que ocorreu por volta do ano 1000; entre as hipóteses propostas para explicar o fenômeno incluem as alterações climáticas ocorridas no período  , ou se foi por causa de uma explosão de rebeliões buscando a independência dentro da área controlada.. O Império Huari sofreu o mesmo destino em um período muito rápido; sua queda ocorreu por uma série de causas complexas, mas estudos arqueológicos desenvolvidos perto da capital parecem indicar uma forte presença de episódios de violência no período de declínio da civilização e de hegemonia cultural.

A queda destas duas civilização dominantes, estruturadas de fato como impérios, deu lugar à formação de muitas e variadas culturas que, por vezes, atingiram o tamanho de estados, enquanto que na maioria das circunstâncias formaram pequenos reinos ou curacados e que as vezes se unificavam em confederações. O cronista indígena Felipe Guaman Poma de Ayala chama esse período de runa awqa , que é o período dos soldados, em que todos declararam guerra contra todos.

O Intermédio Tardio viu o apogeu da Cultura Sican no norte da costa peruana, onde provavelmente permanecera fora da esfera de influência dos Huari, e que posteriormente foi incorporada  expansão do Reino Chimu , que se tornará em séculos posteriores o antagonista mais feroz do Império Inca. Na costa sul se desenvolveu a civilização Chincha , cujos líderes realizaram uma aliança com o recém nascido Tahuantinsuyo , de modo a receber privilégios como também testemunhou as crônicas de Pedro Cieza de León . Na serra andina se desenvolveram outras civilizações que pertencem a esse período, entre outras, a última fase da cultura Cajamarca , os Huaylas , os Huamachuco , os Chinchaycocha , os Wanka , os Colla e os Lupaca . Em Cusco os Ayarmaca precederam os Incas no domínio do planalto, enquanto na costa central se desenvolveram as culturas dos Chancay e dos Isma ..

O Intermédio Tardio termina com a expansão imperial da região devido ao impulso do Inca Pachacuti , que ascendeu ao trono em 1438. O próximo período, o chamado Horizonte Tardio ou Horizonte Inca, é caracterizado pela hegemonia da última potência antes da colonização espanhola e é o mais curto período da história peruana antiga.

Principal Estado

Outros Estados

Estados pré-Incaicos Contemporâneos

Governante Principal
 Manco Capac, fundador da dinastia incaica.

Outros governantes
 Tacaynamo, fundador da dinastia chimú.
 Ñancen Pinco, estendeu os domínios chimús até os Andes.
 Minchacaman, conquistador chimú levou seu reino até a máxima extensão.
 Sinchi Roca, primeiro chefe incaico proclamado.
 Lloque Yupanqui, primer curaca do Curacado de Cuzco
 Inca Roca, primeiro Inca do Curacado de Cuzco
 Anco Vilca, chefe chanca que liderou suas forças armadas contra os incas.
 Asto Huaraca, general chanca que se enfrentou os incas na Batalha de Yahuarpampa.
 Tomay Huaraca, general chanca que participou da Batalha de Yahuarpampa.

Veja também
 Horizonte Médio
 Horizonte Tardio

Arqueologia do Peru
Períodos no Peru

Intermédio Tardio (Peru)


An Parabotia fasciata in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Dabry de Thiersant hadton 1872. An Parabotia fasciata in nahilalakip ha genus nga Parabotia, ngan familia nga Cobitidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Parabotia

Parabotia fasciata


The 1933 Turkish Football Championship was the fourth edition of the competition. It was held in October. Fenerbahçe won their first national championship title in their history by defeating İzmirspor 8–0 in the replay of the final match. In the initial final match between Fenerbahçe and İzmirspor the latter were leading 1–0 in the first half. In the second half the referee awarded Fenerbahçe a penalty, which led to persistent protests of İzmirspor players. Eventually, İzmirspor supporters invaded the pitch and the match was aborted. The Turkish Football Federation decided that the replay was to be played on the home ground of the club which would be selected by draw and that a foreign referee would be assigned.

The 1933 final produced the most goals scored in a final during the history of the competition, exceeding the six scored in the 1927 final. The various regional champions competed in a group stage of five groups of three or four teams each, with the group winners qualifying for the final stage.

Group stage

Çukurova Group

Round 1

 Mersin İdman Yurdu received a bye for the group final.

Group final

 Diyarbakır Ayspor won the group and qualified for the final stage.

Western Anatolia Group

Round 1

Group final

 İzmirspor won the group and qualified for the final stage.

Black Sea Group

Round 1

 Trabzon İdman Ocağı received a bye for the group final.

Group final

 Trabzon İdman Ocağı won the group and qualified for the final stage.

Marmara Group

Round 1

Group final

 1 Bursa San'atkâran forfeited. Fenerbahçe were awarded the win and qualified for the final stage.

Central Anatolia Group

Round 1

Group final

 Gençlerbirliği Ankara won the group and qualified for the final stage.

Final stage

Round 1

 Trabzon İdman Ocağı received a bye for the semi-final.

Semi-final

 İzmirspor received a bye for the final.

Final

Gallery

References

External links
RSSSF

Turkish Football Championship seasons
Turkish
Turkey

1933 Turkish Football Championship


Kaliwatan sa alibangbang ang Opostega diorthota. Una ning gihulagway ni Edward Meyrick ni adtong 1893. Ang Opostega diorthota sakop sa kahenera nga Opostega, ug kabanay nga Opostegidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Ostralya
Opostega

Opostega diorthota