Tutin (Тутин) je općina sa istoimenim gradskim naseljem u Raškom okrugu, na krajnjem jugozapadu Sandžaka,  u Srbiji. Prema podacima iz popisa stanovništva 2011, općina Tutin imala je 31.155 stanovnika. To je prva općina u Srbiji koja ima izvor obnovljive energije iz vjetroelektrana.

Prirodno okruženje tutinskog područja čine Pešterska visoravan, Tutinska kotlina, planina Mokra Gora, jezero Gazivode i rijeke: Ibar i Vidrenjak. Ovo područje graniči sa općinama: Novi Pazar i Sjenica (Sandžak, Srbija), Rožaje, Bijelo Polje i Berane (Crna Gora), te Istok i Zubin Potok (Kosovo).
Površina općine Tutin je oko 741 km2, sa 99 naselja, na nadmorskoj visini od oko 1.000 metara.

Klima pripadajuće regije je pretežno umjereno-kontinentalna i planinska. Iako tutinska općina ima bogate prirodne resurse i privredni potencijali su joj još uvijek skromni, a lokalno stanovništvo se pretežno bavi poljoprivreda i zanatskim djelatnostima, kao osnovnim izvorom prihoda.

Historija
Staro ime Tutina bilo je Donja Dimitrova ili Gluhavica. Pod imenom Gluhavica pominje se u jednom dubrovačkom dokumentu datiranom 28. marta 1396. godine. Najprije kao karavanska stanica, početkom 19. vijeka postao je utvrđeno naselje sa odbrambenim tornjem i džamijom. Godine 1831. armija bosanskog vojskovođe Husein-kapetan Gradaščevića je bila stacionirana u Tutinu. Naziv Tutin pojavljuje se prvi put 1868. u djelima engleskih putopisaca. Prema tim djelima, Tutin je imao samo sedam kuća od čega su 6 bili bošnjačke kuće porodice Hamzagić i samo jedna srpska. Do 1912, Tutin je bio malehno naselje sa 20 kuća. U 20. vijeku, naselje se vrlo brzo razvilo. Izgrađene su javne građevine, dom zdravlja, škola i brojne prodavnice.

Demografija

U gradskom naselju Tutina živi 6.135 punoljetnih osoba, uz prosječnu starost stanovnika od 30,7 godina (muškarci: 30,5, žene: 30,8). Naselje čini 2.059 domaćinstava, sa prosječno po 4,36 članova. Prema popisu stanovništva iz 2011. većinu (90,00%) stanovništva čine Bošnjaci.

Popisi stanovništva

Grafikon  promjene broja stanovnika tokom 20. vijeka

Etnički sastav 2002.
</div>

Poznate ličnosti
Rifat Zilkić, atletski trener
Kasim Bajrović, genetičar, Univerzitet u Sarajevu, INGEB
Medžid Fakić, likovni umjetnik i biznismen
Besim Balić, Univerzitet u Sarajevu, Šumarski fakultet

Reference

Također pogledajte
Sandžak
Raška

Sandžak
Općine u Srbiji
Općine u Raškom okrugu
Općine Šumadije i zapadne Srbije
Tutin

Tutin


An Myrmeciza disjuncta in uska species han Aves nga ginhulagway ni Friedmann hadton 1945. An Myrmeciza disjuncta in nahilalakip ha genus nga Myrmeciza, ngan familia nga Thamnophilidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Myrmeciza

Myrmeciza disjuncta


Slovenija:

 Podpeč (Brezovica), naselje u općini Brezovica, regija Srednja Slovenija
 Podpeč (Dobrepolje), naselje u općini Dobrepolje, regija Srednja Slovenija
 Podpeč (Koper), naselje u gradskoj općini Koper, regija Obalno-kraška
 Podpeč nad Marofom, naselje u općini Šentjur, regija Savinjska
 Podpeč ob Dravinji, naselje u općini Slovenske Konjice, regija Savinjska
 Podpeč pod Skalo, naselje u općini Litija, regija Zasavska
 Podpeč pri Šentvidu, naselje u općini Šentjur, regija Savinjska

Podpeč


An Myza in uska genus han Aves. An Myza in nahilalakip ha familia nga Meliphagidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Myza

Myza


Tennys Sandgren (født 22. juli 1991 i Gallatin, Tennessee, USA) er en professionel tennisspiller fra USA.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra USA
Personer fra Tennessee
Tennisspillere ved sommer-OL 2020

Tennys Sandgren


Il mulino a vento a Wijk-bij-Duurstede è un dipinto a olio su tela (83x101 cm) del pittore Jacob van Ruisdael, realizzato nel 1670 circa e conservato nel Rijksmuseum di Amsterdam.

L'opera si presenta come la raffigurazione di un tipico paesaggio olandese, dominato da un cielo scuro dove l'acqua riflette frequentemente le nuvole, riportando così il senso di infinito che qui Ruisadel coglie perfettamente, attenendosi agli studi di Pascal.

Come nella fase matura della pittura di Rembrandt (contemporanea alla pittura del quadro), il paesaggio unisce elementi classici che rafforzano il potere della composizione: gli oggetti orizzontali e verticali sono coordinati con le diagonali barocche. L'elemento più rilevante è quindi senz'altro l'atmosfera, dove la luce irrompe tra le nubi che sono esse stesse elemento costruttivo che dà sostanza e volume. Il cielo è come una grande volta sopra la terra.

Non si sa con certezza l'anno in cui fu realizzato il Mulino a vento a Wijk-bij-Duurstede, siccome l'opera non è datata, così come gran parte dei dipinti di Ruisdael realizzati dopo il 1653; gli studiosi, in seguito ad una cospicua serie di indagini e speculazioni, hanno datato l'opera al 1670 circa.

Il Mulino a vento a Wijk-bij-Duurstede, a differenza di numerosi altri dipinti di Ruisdael, è rimasto sostanzialmente in mani olandesi. Fu acquistato in data imprecisata da Adriaan van der Hoop (1778-1854), che lo lasciò in eredità alla città di Amsterdam alla sua morte, nel 1854. Dal 30 giugno 1885 il dipinto è esposto nel Rijksmuseum, dove gode di una certa popolarità, seconda solo alla Ronda di notte di Rembrandt e alla Veduta di Delft di Vermeer.

Del mulino a vento ritratto da Ruisdael, oggi, non esistono che le fondamenta: è tuttavia presente, a qualche centinaio di metri di distanza da quello del dipinto, un secondo mulino a vento, spesso fonte di equivoci.

Note

Bibliografia

Altri progetti

Collegamenti esterni

Mulino a vento a Wijk-bij-Duurstede
Dipinti nel Rijksmuseum di Amsterdam
Paesaggi campestri

Mulino a vento a Wijk-bij-Duurstede


An Bathymicrops multispinis in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Nielsen ngan Merrett hadton 1992. An Bathymicrops multispinis in nahilalakip ha genus nga Bathymicrops, ngan familia nga Ipnopidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bathymicrops

Bathymicrops multispinis


Det rullende Hotel er en tysk stumfilm fra 1918 af Harry Piel.

Medvirkende
 Heinrich Schroth - Joe Deebs
 Käthe Haack
 Wilhelm Diegelmann
 Stefan Vacano

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Tyskland
Tyske film fra 1918

Det rullende Hotel


An Parasulenus viossati in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Stefan von Breuning hadton 1971. An Parasulenus viossati in nahilalakip ha genus nga Parasulenus, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Parasulenus

Parasulenus viossati


Juan Josep González Fuentes (nascido em 21 de setembro de 1972) é um ex-ciclista andorrano.

Olimpíadas
Participou, representando Andorra, dos Jogos Olímpicos de Verão de 1992 na modalidade do ciclismo de estrada, não completando a corrida.

Ciclistas olímpicos de Andorra
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1992

Juan González


Days of Future Passed è il secondo album ufficiale dei The Moody Blues, realizzato nel 1967.

Il disco
È il primo album dove vengono introdotti i due nuovi membri Justin Hayward, chitarrista, e John Lodge, bassista. Utilizzando la London Festival Orchestra per gli epici interludi strumentali tra le canzoni, Days of Future Passed allontana la band di Birmingham dalle radici Rhythm and blues verso un rock psichedelico e progressivo.
Molti ritengono che Days of Future Passed sia il primo album di progressive rock.

Tra i vari brani celebri di questo disco, maggiormente si ricordano Tuesday Afternoon (Forever Afternoon) e Nights in White Satin, una delle canzoni più rappresentative del gruppo.

Days of Future Passed si basa sulla Sinfonia n. 9 di Antonín Dvořák, Dal nuovo mondo.
Nel 2017, in occasione del 50º anniversario dall'uscita dell'album, la band lo ha riproposto in un concerto dal vivo dal quale è stata tratta la "deluxe edition", un DVD contenente 19 brani, edito dalla Eagle Rock Productions.

Tracce
Tutte le tracce erano originariamente accreditate a Peter Knight e Justin Hayward (sotto lo pseudonimo di Redgrave), eccetto dove indicato.
Lato A

Lato B

Tracce edizione Deluxe
 Tuesday Afternoon – 4:20  alternate mix
 Dawn Is A Feeling – 2:19  alternate version
 The Sun Set – 2:49  alternate version without orchestra
 Twilight Time – 2:27  alternate vocal mix
 Night In White Satin – 4:26  mono mix from single released November 1967
 Fly Me High – 2:54  Recorded March 30, 1967; released as single May 1967 - (Hayward)
 I Really Haven't Got The Time – 3:07  Recorded March 30, 1967; released as b-side May 1967 - (Pinder)
 Love & Beauty – 2:23  Recorded July 17, 1967; released as single September 1967 - (Pinder)
 Leave This Man Alone – 2:58  Recorded July 17, 1967; released as b-side September 1967 - (Hayward)
 Cities – 2:23  Recorded July 17, 1967; released November 1967 as b-side to "Nights in White Satin" - (Hayward)
 Long Summer Days – 3:12  Recorded May 19, 1967 and released on Caught Live + 5 - (Hayward)
 Please Think About It – 3:40  Recorded June 29, 1967 and released on Caught Live + 5 - (Pinder)
 Don't Let Me Be Misunderstood – 2:23  live May 9, 1967 for BBC Saturday Club - (Bennie Benjamin/Gloria Caldwell/Sol Marcus)
 Love & Beauty – 2:12  live September 20, 1967 for BBC Easybeat
 Leave This Man Alone – 2:52  live September 20, 1967 for BBC Easybeat
 Peak Hour – 3:22  live September 20, 1967 for BBC Easybeat
 Nights in White Satin – 3:48  live January 1, 1968 for BBC Dave Symonds
 Fly Me High – 2:45  live January 1, 1968 for BBC Dave Symonds
 Twilight Time – 2:08  live January 1, 1968 for BBC Dave Symonds

Formazione
 Justin Hayward - chitarra, piano, tastiere, voce
 John Lodge - basso, chitarra elettrica, voce
 Michael Pinder - tastiere, mellotron, piano, voce
 Ray Thomas - flauto, percussioni, tastiere, voce
 Graeme Edge - batteria
 Peter Knight - conduttore, arrangiamenti
 The London Festival Orchestra

Produzione
 Tony Clarke - produttore
 Derek Varnals - ingegnere del suono
 Hugh Mendl - produttore esecutivo
 David Anstey - cover design
 Steven Fallone - digital remastering

Note

Collegamenti esterni

Concept album

Days of Future Passed


An Hephaestion cyanopterum in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Philippi F. ngan Philippi R. hadton 1864. An Hephaestion cyanopterum in nahilalakip ha genus nga Hephaestion, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hephaestion

Hephaestion cyanopterum


Zvjezdane staze: Originalna serija () jeste američka naučno-fantastična serija autora Genea Roddenberryja. Govori o avanturama međuzvjezdanog broda USS Enterprise (NCC-1701) i njegove posade. Iako je u početku serijal jednostavno nazvan Zvjezdane staze nazivu serijala je poslije, usljed razlikovanja od drugih serijala unutar medijske franšize koja se počela razvijati, pridodat retronim tako da je serijal poznat pod današnjim nazivom.

O serijalu
Radnja serije odvija se u galaksiji Mliječni put, tokom 23. vijeka (2260-ih godina). Serijal prati avanture međuzvjezdanog broda Enterprise i njegove posade kojom rukovodi kapetan James T. Kirk (William Shatner) i njegov prvi zamjenik i naučni oficir Spock (Leonard Nimoy). U Shatnerovoj izjavi kao uvod u svaku epizodu serijala opisana je svrha putovanja svemirskog broda Enterprise:

Zvjezdane staze su emitirane na mreži NBC u periodu od 8. septembra 1966. do 3. juna 1969. iako je prva epizoda zapravo prvi put prikazana 6. septembra 1966. godine na kanadskoj mreži CTV. Serijal se emitovao tri sezone tokom kojih je prikazano 79 epizoda. Iako je nakon prve sezone gledanost bila mala i serijalu prijetio prekid emitovanja ipak su producirane i prikazane tri sezone. Nekoliko godina kasnije, serija je postala hit postigavši kultni status sa znatnim uticajem na popularnu kulturu. Zvjezdane staze su na kraju prerasle u franšizu, koja se sastojala od šest dodatnih televizijskih serija, 13 igranih filmova, brojnih knjiga, igara i igračaka i sada se smatra jednim od najpopularnijih i najuticajnijih televizijskih serija svih vremena.

Stvaranje koncepta
11. marta 1964. godine, Gene Roddenberry, dugogodišnji zaljubljenik u naučnu fantastiku, izradio je radnu verziju naučnofantastične serije koju je nazvao Zvjezdane staze (engleski: Star Trek). Serija je zasnovana na radnji koja se odvija tokom 23. vijeka u međuzvjezdanom prostoru nazvanom S.S. Yorktown a prati istraživanje relativno malog dijela galaksije Mliječni put.

Roddenberry je napomenuo brojne utjecaje na njegovu ideju, od kojih neki uključuju priče A. E. van Vogta o svemirskom brodu Space Beagle, serijal priča Marathon Erica Franka Russela i film Zabranjena planeta (1956). Neki su također povukli paralele s televizijskom serijom Rocky Jonesa, Space Ranger (1954), svemirskom operom koja je uključivala mnoge elemente koje su sastavni dio Zvjezdanih staza - organizaciju, odnose sa posadom, misije, dio izgleda mosta i neke tehnologije.  Roddenberry je također u velikoj mjeri inspiraciju crpio iz romana C. S. Forestera Horatia Hornblowera  koji prikazuju odvažnog pomorskog kapetana koji ima široka diskreciona ovlaštenja u udaljenim pomorskim misijama plemenite svrhe. Često je na duhovit način spominjao kapetana Kirka kao "Horatio Hornblowera u svemiru".

Roddenberry je imao veliko iskustvo u pisanju serija o Starom Zapadu koje su bile popularne televizijske emisije 1950-ih i 1960-ih. S ovim iskustvom, novu emisiju je u svom prvom nacrtu okarakterisao kao "Voz vagona do zvijezda". Poput poznatog vagonskog voza, svaka epizoda je trebala biti samostalna avanturistička priča, smještena u strukturu kontinuiranog putovanja kroz svemir. Većina budućih televizijskih i filmskih ostvarenja franšize pridržavala se paradigme "Voza vagona" nastavka putovanja, sa značajnim izuzecima serijaliziranih Zvjezdane staze: Duboki svemir 9, Zvjezdane staze: Discovery, Zvjezdane staze: Picard i treće sezone Zvjezdanih staza: Enterprise.

U Roddenberryjevom originalnom konceptu, protagonist je bio kapetan Robert April sa zvjezdanog broda S.S. Yorktown. Ovaj lik je razvijen u kapetana Christophera Pikea, kojeg je prvi portretirao Jeffrey Hunter. April je naveden u hronologiji Star Trek, The Star Trek Encyclopedia kao prvi komandant Enterprisea, ispred kapetana Pikea.. Jedini televizijski/filmski nastup ovog lika je u epizodi Zvjezdane staze: Animirana serija "The Counter-Clock Incident".

Razvoj i prikazivanje
U aprilu 1964. godine Roddenberry je predstavio nacrt Zvjezdanih staza Desilu Productionsu, vodećoj nezavisnoj televizijskoj produkcijskoj kompaniji. Sastao se sa Herbertom F. Solowom, Desiluovim direktorom produkcije. Solow je ideju prepoznao kao obećavajuću te je potpisao trogodišnji ugovor o razvoju programa sa Roddenberryjem. Lucille Ball, šefica Desilua, nije bila upoznata sa prirodom projekta, ali je bila ključna u stvaranju pilota.

Ideja je opsežno revidirana i razrađena tokom tog vremena - pilot "Kaveza" snimljen kasne 1964. u mnogo čemu se razlikuje od onog iz marta 1964. godine. Solow je, na primjer, dodao koncept "zvjezdanog datuma".

Desilu Productions je imao ugovor na prvi pregled sa CBS-om. Oscar Katz, Desiluov potpredsjednik produkcije, otišao je s Roddenberryjem da predstavi seriju na mreži. Odbili su kupovinu serije, jer su već imali sličnu seriju u razvoju, seriju Irwin Allena iz 1965. Izgubljeni u svemiru.

U maju 1964. Solow, koji je prethodno radio u NBC-u, sastao se sa Grantom Tinkerom, tadašnjim šefom programskog odjela mreže na Zapadnoj obali. Tinker je naručio prvi pilot—koji je postao "Kavez". NBC je odbio pilot. Međutim, rukovodioci NBC-a su i dalje bili impresionirani konceptom i shvatili su da su njegove loše strane dijelom posljedica scenarija koji su sami odabrali.

NBC je doneo neobičnu odluku da plati snimanje drugog pilota, koristeći scenario pod nazivom "Gdje nijedan čovjek nije otišao ranije". Od prvog pilota zadržan je samo lik Spocka, kojeg je igrao Leonard Nimoy, a samo dva člana glumačke ekipe, Majel Barrett i Nimoy, su prebačeni u seriju. Ovaj drugi pilot pokazao se prihvatljivim za NBC, a mreža je odabrala Zvjezdane staze da budu u svom nadolazećem televizijskom rasporedu za jesen 1966. godine.

Drugi pilot je predstavio većinu ostalih glavnih likova: kapetana Kirka (William Shatner), glavnog inženjera potkomandira Scotta (James Doohan) i poručnika Sulu (George Takei), koji je služio kao fizičar na brodu u drugom pilotu, ali je kasnije postao kormilar u ostatku serije. Paul Fix je igrao dr. Marka Pipera u drugom pilotu; brodski doktor Leonard McCoy (DeForest Kelley) pridružio se glumačkoj ekipi kada je počelo snimanje prve sezone, a ostao je do ostatka serije, postigavši platu kao treća zvijezda serije. Stalnoj posadi broda tokom prve sezone pridružila se i službenica za komunikacije, poručnica Nyota Uhura (Nichelle Nichols), prva Afroamerikanka koja je imala tako važnu ulogu u jednoj američkoj televizijskoj seriji; kapetanova pomoćnica, Janice Rand (Grace Lee Whitney), koja je otišla sredinom prve sezone; i Christine Chapel (Majel Barrett), brodska medicinska sestra i pomoćnica dr. McCoya. Walter Koenig pridružio se ekipi kao zastavnik Pavel Čehov u drugoj sezoni serije.

U februaru 1966. godine, prije nego što je prva epizoda emitovana, Desilu Productions je zamalo otkazala Zvjezdane staze. Desilu je prešao sa snimanja samo jedne polusatne emisije ("The Lucy Show") do finansiranja deficita dijela dvije skupe emisije od sat vremena, Nemoguća misija i Zvjezdane staze.

Produkcija
Nakon što je NBC preuzeo seriju, produkcija se preselila na lokaciju u ulici Gower Street u tadašnjem Desilu Productions. Ranije je to bio glavni studijski kompleks koji je koristio RKO Pictures, a sada je dio Paramount Pictures. Serija je koristila ono što su sada faze 31 i 32. Produkcijsko osoblje emisije uključivalo je umjetničkog direktora Matta Jefferiesa, koji je dizajnirao zvjezdani brod Enterprise i većinu njegovih interijera. Njegov doprinos seriji nagrađen je imenovanjem "Jefferies cijevi", okna opreme prikazanog u različitim serijama Zvjezdanih staza. Osim što je radio sa svojim bratom, Johnom Jefferiesom, na stvaranju ručnog fazora za Zvjezdane staze, Jefferies je također razvio scenografiju za most Enterprisea (koji je bio zasnovan na ranijem dizajnu Pata Guzmana). Jefferies je iskoristio svoje praktično iskustvo pilota tokom Drugog svjetskog rata i svoje znanje o dizajnu aviona kako bi osmislio elegantan, funkcionalan i ergonomski izgled mosta.

Kostimograf za Zvjezdane staze, Bill Theiss, kreirao je upečatljiv izgled uniformi Zvjezdane flote za Enterprise, kostime za ženske gostujuće zvijezde i za razne vanzemaljce, uključujući Klingonce, Vulkance, Romulance, Telarite, Andorijance i Gideonite, i druge.

Umjetnik i vajar Wah Chang, koji je radio za Walt Disney Productions, bio je angažiran da dizajnira i proizvodi rekvizite: kreirao je komunikator sa otvorenim poklopcem, za koji se često pripisuje da je uticao na konfiguraciju prijenosne verzije mobilnog telefona. Chang je također dizajnirao prijenosni "trikorder", uređaj koji je ujedno senzor, snimač i računar, te razne druge fiktivne uređaje za inženjersku posadu broda i njegovu bolnicu. Kako je serija napredovala, pomogao je u stvaranju raznih nezaboravnih vanzemaljaca, kao što su Gorn i Horta.

Uloge i likovi

Napomene

Reference

Vanjski linkovi

Američke TV-serije
Američke TV-serije sa početkom prikazivanja 1966.
Američke TV-serije iz 1960-ih
Američke dramske serije iz 1960-ih
Američke avanturističke serije
Američke naučnofantastične serije iz 1960-ih
Serije mreže NBC
TV-emisije na engleskom jeziku

Zvjezdane staze: Originalna serija


An Rhopalophora rubecula in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Bates hadton 1880. An Rhopalophora rubecula in nahilalakip ha genus nga Rhopalophora, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha:
 Costa Rica.
 Guatemala.
 Nicaragua.

Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhopalophora

Rhopalophora rubecula


The Medium é uma coprodução ítalo/americana de 1951, do gênero drama musical, dirigida por Gian-Carlo Menotti e estrelada por Marie Powers e Leo Coleman.

The Medium é filmagem da ópera homônima de Gian-Carlo Menotti, apresentada 352 vezes na Broadway de maneira intermitente, entre
maio de 1947 e outubro de 1950.

Além de indicações ao Oscar e ao BAFTA, o filme foi premiado em Cannes.

Sinopse
Madame Flora é uma médium fraudulenta, mãe de Toby, que é mudo e aleijado. Essa condição de Toby é importante para depenar os clientes... Durante uma sessão, Flora sente uma mão a lhe apertar a garganta. Ela deduz que isso é obra do filho e o atira fora, no meio da chuva. Toby retorna, para se encontrar com Monica, sua namorada e assistente de Flora. Flora pensa que ladrões invadiram a casa e mata o filho. Ela é punida—por intervenção divina?

Premiações

Elenco

Bibliografia

Filmes de drama musical da década de 1950
Filmes de drama musical da Itália
Filmes de drama musical dos Estados Unidos
Filmes em língua inglesa
Filmes em preto e branco
Filmes sobre música
Filmes da Itália de 1951
Filmes dos Estados Unidos de 1951

The Medium (filme de 1951)


By Indian Post er en amerikansk stumfilm fra 1919 af John Ford.

Medvirkende
 Pete Morrison - Jode MacWilliams
 Duke R. Lee - Pa Owens
 Magda Lane - Peg Owens
 Edward Burnsas
 Jack Woods
 Harley Chambers
 Hoot Gibson

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1919

By Indian Post


Ovaj spisak papratnjača Bosne i Hercegovine sadrži prave paprati i preslice, koje se navode u raspoloživoj literaturi na bosanskom, hrvatskom, srpskom i srpskohrvatskom jeziku. Nisu uključene kulturne i povremene unesene vrste biljaka.

Polypodiophyta – Papratnjače

A

B

C

D

E

G

H

I

L

M

N

O

P

S

T

W

Također pogledajte
Ugrožene biljke Bosne i Hercegovine
Paprati

Reference

Pteridophyta
Flora Bosne i Hercegovine
Biljke

Papratnjače Bosne i Hercegovine


Kaliwatan sa uk-ok ang Tribonium sagittum. Una ning gihulagway ni Guilherme A.M.Lopes ug Silva ni adtong 2010. Ang Tribonium sagittum sakop sa kahenera nga Tribonium, ug kabanay nga Blaberidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Amazonas

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Uk-ok
Uk-ok sa Amazonas
Tribonium

Tribonium sagittum


TeenStreet er ein lega fyri allir tannáringunum í Evropa í millum 13-18 ár og OM (Operation Mobilisation) skipar fyri hesari leguni. Legan er í eina heila viku, og er ein kristin-lega. Tað koma umleið 4.000 tannáringar á Teenstreet hvørt ár, og millum har eru 200 føroyingar. TeenStreet er í Týsklandi eina fer um ári (summari). Hvørt ár hevur TeenStreet eitt heiti - sum í 2008: Blindsight, ella 2009: iMPOSSIBLE. - "Høvuðsleiðarnir" á TeenStreet Týskland eru Debs og Josh Walker.

Men TeenStreet er ikki bara í Evropa. Tað er eisini í  Uruguei, Brasil, India, Suðurafrika, Maleisia og Avstralia.

Heitir yvir TeenStreet (evni hvørt ár)

1993: Offenburg - You Can Change Your World
1994: Friedrichshafen - Living in an Upside Down World
1995: Wolfsburg - Another Day in Paradise
1996: Mosbach - Original Copy
1997: Offenburg - Theatre of Life
1998: Wolfsburg - Dare To Dream
1999: Offenburg - Inside Out Revolution
2000: Mosbach - The Image
2001: Offenburg - Kingdom Come
2002: Oldenburg - Secrets Revealed
2003: Offenburg - re:Discovering Jesus
2004: Oldenburg - Driving At The Speed Of Life
2005: Münster - Time Machine: Remember The Future
2006: Offenburg - Metamorphosis: The Heart of Change
2007: Oldenburg - Contagious: Infect Your Sphere
2008: Oldenburg - Blindsight
2009: Offenburg - Impossible

TeenStreet links

 Teenstreet.fo
 TeenStreet.de
 TiM (Teens in Mission)
 Operation Mobilisation
 Young-Hope.net

Felagsskapir

Teenstreet


Natalia Medvedeva and Natasha Zvereva defeated Kim Il-soon and Paulette Moreno in the final, 6–2, 5–7, 6–0 to win the girls' doubles tennis title at the 1987 Wimbledon Championships.

Seeds

  Yayuk Basuki /  Waya Walalangi (first round)
  Jana Pospíšilová /  Radka Zrubáková (semifinals)
  Jonna Jonerup /  Maria Strandlund (second round)
  Natalia Medvedeva /  Natasha Zvereva (champions)

Draw

Draw

References

External links

Girls' Doubles
Wimbledon Championship by year – Girls' doubles

1987 Wimbledon Championships – Girls' doubles


Kaliwatan sa alibangbang ang Argyresthia laricella. Una ning gihulagway ni William Dunham Kearfott ni adtong 1908. Ang Argyresthia laricella sakop sa kahenera nga Argyresthia, ug kabanay nga Yponomeutidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Argyresthia

Argyresthia laricella


An Eupogonius wickhami in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Fisher hadton 1935. An Eupogonius wickhami in nahilalakip ha genus nga Eupogonius, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Bahamas. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eupogonius

Eupogonius wickhami


Kaliwatan sa insekto ang Philopterus comatus. Una ning gihulagway ni Mey, E. ni adtong 1982. Ang Philopterus comatus sakop sa kahenera nga Philopterus, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Philopterus

Philopterus comatus


Avast Secure Browser é um navegador web de Avast Software incluído com o antivírus de Avast de 2016.

Características
 Segurança antimalware
 Protecção para navegação segura de transacções em linha.
 Bloqueio de publicidade.
 Marcador de reputação de um lugar site com filtros de bloqueio para lugares de baixa reputação.

Relações externas
 Características do navegador
Navegadores web

Avast Secure Browser


MMZ – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Maimana (Afghanistan)

Mmz


Julio Alberto Moreno Casas eller bare Julio Alberto (født 7. oktober 1958 i Candás, Spanien) er en spansk tidligere fodboldspiller (venstre back).

Julio Alberto spillede 34 kampe for det spanske landshold. Han var med i landets trup til EM 1984 i Frankrig, og spillede alle spaniernes fem kampe i turneringen, inklusive finalenederlaget til værtsnationen. To år senere var han også med i landets trup til VM 1986 i Mexico.

På klubplan spillede Julio Alberto hele sin karriere i hjemlandet, og tilbragte blandt andet ni sæsoner hos FC Barcelona. Han var med til at vinde en lang række titler med klubben, herunder to spanske mesterskaber, tre Copa del Rey-titler og en udgave af Pokalvindernes Europa Cup.

Titler
La Liga
 1985 og 1991 med FC Barcelona

Copa del Rey
 1983, 1988 og 1990 med FC Barcelona

Supercopa de España
 1983 med FC BarcelonaCopa de La Liga 1983 og 1986 med FC BarcelonaPokalvindernes Europa Cup'''
 1989 med FC Barcelona

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien

Julio Alberto


An Oxynoemacheilus simavicus in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Balik ngan Banarescu hadton 1978. An Oxynoemacheilus simavicus in nahilalakip ha genus nga Oxynoemacheilus, ngan familia nga Balitoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oxynoemacheilus

Oxynoemacheilus simavicus


Kaliwatan sa alibangbang ang Agriothera issikii. Una ning gihulagway ni Sigeru Moriuti ni adtong 1978. Ang Agriothera issikii sakop sa kahenera nga Agriothera, ug kabanay nga Roeslerstammiidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Agriothera

Agriothera issikii


Innsbruck er høvuðsstaðurin og størsti býur í lutstatinum Tirol í Eysturríki.
Við ársbyrjan í 2019 vóru tað 132.110 fólk, sum búðu í Innsbruck.
Áin Inn rennur ígjøgnum býin.

Innsbruck er universitetsbýur. Lærdi háskúlin varð settur á stovn í 1669.

Býurin var vertur fyri Vetrar OL í 1964 og 1976.

Ávísingar úteftir
 Heimasíða, innsbruck.at
 Innsbruck, wikivoyage (á týskum)
 Innsbruck, wikivoyage (á enskum)

Keldur

Býir í Eysturríki

Innsbruck


An Aspidontus tractus in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Fowler hadton 1903. An Aspidontus tractus in nahilalakip ha genus nga Aspidontus, ngan familia nga Blenniidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aspidontus

Aspidontus tractus


An Pseudorhombus tenuirastrum in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Waite hadton 1899. An Pseudorhombus tenuirastrum in nahilalakip ha genus nga Pseudorhombus, ngan familia nga Paralichthyidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudorhombus

Pseudorhombus tenuirastrum


A 11ª edição do Campeonato Asiático de Atletismo foi realizado de 20 a 24 de setembro de 1995 no Estádio Gelora Bung Karno, na cidade de Jacarta na Indonésia.

Medalhistas

Masculino

Feminino

Quadro de medalhas

1995
Ásia
Ásia
Desporto na Indonésia em 1995

Campeonato Asiático de Atletismo de 1995


Tennis at the 2018 Asian Games was held at the Tennis Court of Jakabaring Sport City, Palembang, Indonesia from 19 to 25 August 2018.

Tennis had doubles and singles events for men and women, as well as a mixed doubles competition.

Schedule

Medalists

Medal table

Participating nations
A total of 159 athletes from 23 nations competed in tennis at the 2018 Asian Games:

See also
 Tennis at the Asian Games

References

External links
Tennis at the 2018 Asian Games
Official Result Book – Tennis

2018 Asian Games events
Asian Games
2018
2018 Asian Games

Tennis at the 2018 Asian Games


An Phytoecia croceipes in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Reiche ngan Félicien Henry Caignart de Saulcy hadton 1858. An Phytoecia croceipes in nahilalakip ha genus nga Phytoecia, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Iran. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phytoecia

Phytoecia croceipes


An Gerygone flavolateralis in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Gray hadton 1859. An Gerygone flavolateralis in nahilalakip ha genus nga Gerygone, ngan familia nga Pardalotidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gerygone

Gerygone flavolateralis


Stipagrostis rigidifolia is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Algerië, Libië, Soedan en Tsjad.

Bron
 Plants of the World Online

Stipagrostis
Flora van Algerië
Flora van Libië
Flora van Soedan
Flora van Tsjad

Stipagrostis rigidifolia


Kaliwatan sa insekto ang Columbicola brygooi. Una ning gihulagway ni João Tendeiro ni adtong 1967. Ang Columbicola brygooi sakop sa kahenera nga Columbicola, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Columbicola

Columbicola brygooi


An Pseudobagarius meridionalis in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Ng ngan Siebert hadton 2004. An Pseudobagarius meridionalis in nahilalakip ha genus nga Pseudobagarius, ngan familia nga Akysidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudobagarius

Pseudobagarius meridionalis


Frank Sidney Davidsen (føddur 26. september 1941 í Tórshavn) er ein fyrrverandi føroyskur tollari og politikari (Javnaðarflokkurin).

Hann er sonur føroysku Sunnevu Davidsen bretska soldatin Frank Albert Seward, sum var í hertænastu í Føroyum undir Seinna heimsbardaga tíðarskeiðið 1940-1941, giftur við Annu Elisu, fødd Frederiksen, úr Miðvági. Frank fór at starvast sum tollari á Vága Floghavn í 1972, og býr í Sørvági.

Davidsen varð valdur inn á Føroya Løgting fyri Vága valdømi 1990–1994.

Løgtingsnevndir
1990–1994 limur í Samferðslunevndini
1990–1994 limur í Vinnunevndini
1990–1994 limur í Landbúnaðarnevndini

Keldur
Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 269. (PDF)
Árbók fyri Føroyar 1991 (1991), s. 73 (Les)

Føroyskir politikarar
Føðingar í 1941
Løgtingslimir
Politikarar úr Javnaðarflokkinum

Frank Davidsen


I Hear You Knocking er en amerikansk rythm and blues-sang skrevet af Dave Bartholomew og indspillet første gang af Smiley Lewis.

"I Hear You Knocking" nåede nr. 2 på Billboards R&B singles chart i 1955 og blev Lewis' største hit. Sangen er siden indspillet af flere andre artister, herunder Fats Domino og af af den walisiske sanger og guitarist Dave Edmunds, hvis coverversion i 1970 nåede nr. 1 på UK Singles Chart, hvor sagen befandt sig i seks uger, lige som Edmunds' version blev et hit i mange andre lande.

Sangen er i Skandinavien blevet indspillet af bl.a. Eddie Meduza og på dansk af Bamses Venner under titlen "Det' Bare Mig Kaj".

Referencer

Eksterne henvisninger
 Smiley Lewis' version af "I Hear You Knocking" på Youtube.com

Sange fra USA
Singler fra 1955
Eddie Meduza-sange

I Hear You Knocking


The Daily Report was a newspaper published in Ontario, California, under private ownership between 1885 and 1965 and group ownership from 1965 to 1990.

Private ownership

History
The newspaper's first issue, under the title Ontario Record, was in December 1885, published by brothers E.P. Clarke, editor of the Riverside Daily Press, and A.F. Clarke. The first issue was printed in Pomona.

The newspaper changed its name to The Daily Republican and then to The Daily Report in 1910. It was sold by F.E. Unholz and associates in October 1911 to brothers H.L. and Crombie Allen of Greensburg, Pennsylvania.

By 1912, Crombie Allen had become editor. In that year, a contract was let by H.L. and Crombie Allen for a one-story office building to be built at the corner of A Street and Lemon Avenue in Ontario. By 1920, Crombie Allen was the publisher. A new building was constructed at 212 East B Street in 1929 and was extensively remodeled in 1957.

On August 1, 1930, the Allen brothers, owners, announced the sale of the newspaper to Mr. and Mrs. Frank B. Appleby, from La Grande, Oregon, who had moved to Ontario with two young sons. Appleby had published newspapers in Washington, Iowa, and in La Grande.

Appleby died at the age of 39 or 40 on July 26, 1936, in the family summer home in Laguna Beach. His obituary in the Los Angeles Times noted that the Daily Report "is known as one of the most progressive and attractive-looking newspapers in Southern California." At that time, the circulation was about 4,000. His wife, Jerene C., took over as publisher of the newspaper. She later married architect J. Dewey Harnish and was thenceforth known as Jerene Appleby Harnish.

R.F. Graettinger was managing editor for many years, retiring in 1942, when he was succeeded by Curtis H. Clay, who came from the La Salle (Illinois) Post-Tribune.

The newspaper company also owned a radio station, KOCS, both AM and FM.

Controversies

Chamber of Commerce

Between 1947 and 1949, the newspaper campaigned for "broader industrialization" of the Ontario area and complained that the local Chamber of Commerce was a private group, organized to benefit business and professional people of the city. As such, the newspaper said, the chamber was not legally entitled to maintain its office in the city hall and demanded that it be ousted. The City Council rejected the request.

Civil Defense

In 1952, the Daily Report company announced it would no longer cooperate with a Civil Defense informational program because the Ontario Planning Commission had denied a zoning variance to permit the enlargement of the Report's radio station.

Oregon Smith

In 1953, Mrs. Harnish and other partners of the Daily Report sued Ontario City Councilman Oregon Smith for slander because Smith said at a City Council meeting that the newspaper "without question" had been following "the Communist Party line". Superior Judge Raymond H. Thompson decided in favor of Smith, whose attorney was California politician Jack B. Tenney. The judge dismissed the case because there was "no limitation" on the statements that a city council member could make during a meeting. The decision was upheld by a District Court of Appeals in January 1956 and later by the California Supreme Court.

Afterward the newspaper published an article on January 16, 1958, stating that, had the decision gone the other way, "the public would have no protection against malicious statements made by unscrupulous members of any minor legislative body." On March 3 an editorial claimed that Smith had made the charge of communism "without regard to good morals and honesty." Smith sued for $3 million, charging libel. He later amended the complaint to include the newspaper's references to him going back as far as 1949. Judge Jesse W. Curtis Jr. dismissed the complaint in February 1958.

Smith filed another suit in January or February 1957, alleging that the unsuccessful 1953 action against him by the Daily Report had been a malicious prosecution. He sought more than $1.5 million in damages.

This latter suit was dismissed by Judge Richard B. Ault of San Diego Superior Court on motion of attorney Tenney on behalf of Smith. Tenney told a reporter that an out-of-court settlement had been made, but a defense attorney denied the statement and said the plaintiff had moved for dismissal to avoid "long and costly court proceedings".

George Stromme

In 1983, promoter George Stromme filed suit against Ontario Mayor Charles Latimer and Jerene Appleby Harnish contending that the two intentionally interfered with a contract he had with the city to promote and operate an air show at the Ontario Municipal Airport. His complaint against the publisher centered on an article in The Daily Report quoting officials as stating that the air show had to be free to the public. He said he had planned to charge $1 admission but could not do so after the article, and so he lost money through the venture. Judge Russell Goodwin dismissed the complaint as being without substance.

Group ownership

History

On March 30, 1965, partners Jerene Appleby Harnish, Carlton R. Appleby, Andrew B. Appleby, Walter W. Axley, Philip A. Sawyer and Rolph Fairchild sold the newspaper company to the Pomona Progress-Bulletin. It was to be published by a new corporation with the same staff and officers as before; Mrs. Harnish was to have an honorary title as "publisher emeritus". The newspaper's daily circulation was about 28,000, and the sale price of the company was said to be $5 million.

Controversies

Gag order

The Daily Report, the Sun-Telegram and the Progress-Bulletin all objected to a gag order issued in December 1972 by a Superior Court judge forbidding publication of the names of prisoners at Chino's California Institution for Men who testified at a trial for a murder committed within the prison.

William McVittie

In October 31, 1974, California Assembly Speaker Leo T. McCarthy accused San Bernardino County District Attorney Lowell Lathrop, Municipal Court Judge Martin Hildreth, Assembly candidate Pete VanderPeel and The Daily Report of joining in a "political alliance" to affect the outcome of the forthcoming election in the 65th Assembly District.

On the same day, William McVittie, a candidate in that race, filed a libel suit against The Daily Report, over a story it had printed about McVittie's arrest on a misdemeanor charge of election code violations. The arrest charge was settled without going to trial, and there was no further action on the libel claim after McVittie won the election.

References

Defunct newspapers published in California

The Daily Report (Ontario, California)


Walery Wacław Wołodźko pseud. Sahi-bej oraz Wacław Koszczyc (ur. 1831, zm. 8 kwietnia 1904) – polski prozaik, działacz polityczny i inżynier.

Biografia
Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Początkowo służył w armii carskiej jako oficer. Po wybuchu powstania styczniowego przeszedł na stronę powstańców. Walczył jako dowódca oddziału na obszarze dzisiejszej Białorusi. Po klęsce powstania udał się do Turcji, gdzie przebywał siedem lat i pracował jako inżynier dróg i mostów. W 1870 osiadł we Lwowie. Współpracował z pismami galicyjskimi i warszawskimi, równocześnie działał w konspiracji niepodległościowej. Był jednym z założycieli Konfederacji Narodu Polskiego oraz Związku Narodu Polskiego. Zmarł w nędzy. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Był autorem licznych powieści, opowiadań oraz zbeletryzowanych wspomnień z czasów powstania (W ogniu walki, Wybrańcy losu).

Twórczość wybrana
 Wschód: Ze Stambułu do Angory (1874)
 Praca Syzyfa (1876)
 Wybrańcy losu (1882)
 Ład Boży (1882)
 Krwawy dorobek (1884)
 Gwiazda przewodnia (1884)
 Z tajemnic Wschodu, obrazki i szkice (1886)

Przypisy

Bibliografia

Polscy prozaicy
Powstańcy styczniowi
Urodzeni w 1831
Zmarli w 1904
Członkowie polskich organizacji niepodległościowych w zaborze austriackim
Polscy inżynierowie dróg i mostów

Walery Wacław Wołodźko


Tyloderma is a genus of hidden snout weevils in the family Curculionidae. There are at least 30 described species in this genus.

Species
The genus consists of the following species:

 Tyloderma aeneotinctum Champion, 1905
 Tyloderma aereoides Wibmer, 1981
 Tyloderma aereum (Say, 1831)
 Tyloderma angustulum Casey, 1892
 Tyloderma aquaticum Wibmer, 1981
 Tyloderma baridium LeConte, 1876
 Tyloderma californicum Wibmer, 1981
 Tyloderma capitale Wibmer, 1981
 Tyloderma capitaloides Wibmer, 1981
 Tyloderma caseyi Wibmer, 1981
 Tyloderma circumcaribbeum Wibmer, 1981
 Tyloderma contusum Casey, 1892
 Tyloderma foveolatum (Say, 1831)
 Tyloderma fragariae (Riley, 1871) (strawberry crown borer)
 Tyloderma laporteae Wibmer, 1981
 Tyloderma lecontei Wibmer, 1981
 Tyloderma marshalli Wibmer, 1981
 Tyloderma minimum Blatchley, 1920
 Tyloderma morbillosum (LeConte, 1857)
 Tyloderma myriophylli Wibmer, 1981
 Tyloderma neomorbillosum Wibmer, 1981
 Tyloderma nigrum Casey, 1884
 Tyloderma oenotherae Wibmer, 1981
 Tyloderma pseudaereum Wibmer, 1981
 Tyloderma pseudofoveolatum Wibmer, 1981
 Tyloderma punctatum Casey, 1884
 Tyloderma rufescens Casey, 1892
 Tyloderma sphaerocarpae Wibmer, 1981
 Tyloderma subpubescens Casey, 1892
 Tyloderma variegatum (Horn, 1873)

References

 Alonso-Zarazaga, Miguel A., and Christopher H. C. Lyal (1999). A World Catalogue of Families and Genera of Curculionoidea (Insecta: Coleoptera) (Excepting Scotylidae and Platypodidae), 315.
 Poole, Robert W., and Patricia Gentili, eds. (1996). "Coleoptera". Nomina Insecta Nearctica: A Check List of the Insects of North America, vol. 1: Coleoptera, Strepsiptera, 41-820.

Further reading

 Arnett, R. H. Jr., M. C. Thomas, P. E. Skelley and J. H. Frank. (eds.). (21 June 2002). American Beetles, Volume II: Polyphaga: Scarabaeoidea through Curculionoidea. CRC Press LLC, Boca Raton, Florida .
 Arnett, Ross H. (2000). American Insects: A Handbook of the Insects of America North of Mexico. CRC Press.
 Richard E. White. (1983). Peterson Field Guides: Beetles. Houghton Mifflin Company.

External links

 NCBI Taxonomy Browser, Tyloderma

Cryptorhynchinae
Curculionidae genera
Taxa named by Thomas Say

Tyloderma


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Tanjung Darat.

Punta ang Tanjung Darat sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Provinsi Nusa Tenggara Timur, sa habagatan-sidlakang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.

Ang yuta sa Tanjung Darat lain-lain. Sa amihang-kasadpan, dagat ang pinakaduol sa Tanjung Darat. Kinahabogang dapit sa palibot ang Ilin Darnatar,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa habagatan-sidlakan sa Tanjung Darat. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Maumere,  km sa kasadpan sa Tanjung Darat. Sa rehiyon palibot sa Tanjung Darat, mga lawis, ug mga luuk talagsaon komon.

Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Tanjung Darat medyo hilabihan populasyon.  Ang klima nga savanna. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Septiyembre, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hunyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Pebrero, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Septiyembre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lawis sa Provinsi Nusa Tenggara Timur

Tanjung Darat (punta, lat -8,63, long 122,31)


Erodium acaule is 'n plant wat deel is van die Geraniaceae familie.

Bronnelys
 Georges Tohme & Henriette Tohme, IIIustrated Flora of Lebanon, National Council For Scientific Research, Second Edition 2014.

Verwysings

acaule

Erodium acaule


Rozdrażew – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.

Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954 do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973, tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972.

Gromadę Rozdrażew z siedzibą GRN w Rozdrażewie utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie krotoszyńskim w woj. poznańskim, na mocy uchwały nr 27/54 WRN w Poznaniu z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Chwałki, Dąbrowa Krotoszyńska, Dzielice, Henryków, Rozdrażew, Rozdrażewek i Wolenice ze zniesionej gminy Rozdrażew w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 27 członków gromadzkiej rady narodowej.

1 stycznia 1959 do gromady Rozdrażew włączono obszar zniesionej gromady Trzemeszno w tymże powiecie.

1 stycznia 1962 do gromady Rozdrażew włączono obszar zniesionej gromady Nowawieś (bez miejscowości Cegielnia) w tymże powiecie.

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej. 1 stycznia 1973 w powiecie krotoszyńskim reaktywowano gminę Rozdrażew.

Przypisy

Rozdrażew

Rozdrażew (gromada)


Larco trionfale marmoreo, che si trova all'ingresso del Castel Nuovo di Napoli (denominato localmente "Maschio Angioino"), fu eretto per volere di Alfonso d'Aragona che vi volle celebrare la conquista del Regno di Napoli nel 1443. La costruzione dell'arco di trionfo si inseriva nel rinnovamento architettonico dell'antica fortezza angioina, divenuta nuova sede della corte aragonese. Essa si realizzò in due fasi, dal
1452 al 1458 e dal 1465 al 1471.

L'opera rappresenta il contributo di Napoli al Rinascimento italiano, soprattutto nel campo della scultura.
Posto a enfatico ornamento trionfale, l'arco costituisce il monumentale ingresso alla nuova sede del sovrano, il Castel Nuovo, con l'intento di celebrare il trionfo del re Alfonso, emulando la gloria degli imperatori romani e ispirandosi dunque alle antiche tipologie della porta urbana e dell'arco trionfale dell'architettura romana.

L'inserimento dell'arco nel Castel Nuovo

Il "Chastiau neuf" dei documenti angioini - nuovo rispetto all'antico castello normanno di Capuana, all'estremità opposta della città - era stato la cittadella degli Angioini e, come tale, costituiva in Napoli il vero centro del potere regale, concentrato in un polo urbanistico alternativo formato dal porto e dai tre principali castelli ad esso adiacenti, Castel Capuano, Castel dell'Ovo, e lo stesso Castelnuovo. La ristrutturazione della reggia-fortezza angioina fu affidata all'architetto aragonese Guillem Sagrera, catalano originario di Maiorca e si svolse tra il 1453 e il 1479: quattro possenti torri furono realizzate inglobando le torri a pianta quadrata dell'edificio precedente e vi fu aggiunta una quinta torre costruita ex novo per meglio inquadrare l'accesso.

Una serie di migliorie furono inoltre approntate alle difese del castello: il fossato precedente fu notevolmente ampliato, tanto da renderne impossibile l'attraversamento con un ponte levatoio; fu costruito quindi un pontone intermedio circolare con un potente rivellino che difendeva il castello, dal quale restava poi da attraversare uno spazio più esiguo, senza bisogno di ricorrere ad un ponte levatoio.

L'intento iniziale del re era stato di edificare un arco trionfale isolato, alla maniera degli imperatori romani, ma da questo primo proposito il re fu distolto per il timore che eventuali rivolte o attacchi esterni avrebbero potuto danneggiare il suo emblema, così che egli si risolse di spostarlo all'ingresso maggiormente protetto della nuova reggia.

Il re chiamò a corte sia artisti aragonesi (Bartolomeo Prats, Antonio Frabuch, Antonio Gomar), ma anche artisti e letterati protagonisti dell'Umanesimo quattrocentesco, come Gioviano Pontano, Lorenzo Valla, Parnormita, suo panegirista, e per la scultura Francesco Laurana e Domenico Gagini. Nella realizzazione del progetto dell'arco trionfale furono ugualmente coinvolti artisti di varia tendenza, come Pere Johan, Guillem Sagrera, Francesco Laurana, Domenico Gagini, Pietro di Martino da Milano, dalla cui collaborazione nacque una sintesi di influssi e modi.

L'arco trionfale

Il tema dell'arco era quello della celebrazione della conquista del regno da parte del re Alfonso e del successo della dinastia. Il fregio collocato a coronamento dell'arco di passaggio inferiore raffigurava l'entrata del re in città alla maniera degli antichi imperatori romani, sopra il suo carro, traendo ispirazione dalle analoghe opere della scultura romana e dalla porta di Federico II a Capua (1240), anch'esso ispirato dalla riproposizione dell'idea di sovranità imperiale romana.

Una prima proposta progettuale fu disegnata, forse dal Pisanello, esponente del Gotico internazionale, presente a Napoli tra il 1447 e il 1454: il suo progetto proponeva già la sovrapposizione di due arcate, incorniciate tuttavia da elementi gotici quali colonnine tortili, loggetta terminale ad archi a sesto acuto e coronamento con trina di piccole bifore, risultando aderente a schemi tardogotici più che umanistico rinascimentali. La sovrapposizione degli elementi che ricordavano l'arco trionfale era peraltro propria delle epoche romanica e gotica, a partire dai protiri campionesi della metà del XII secolo. In questo caso abbiamo pertanto tale ripetizione che rimanda all'idea di romanità rivisitata nel Medioevo, e una più precisa serie di riferimenti archeologici relativi alla riscoperta dell'antichità in ambito umanistico. L'aggiornamento del progetto alle novità dell'architettura rinascimentale e il riferimento ai modelli imperiali romani furono introdotti forse da Francesco Laurana, sotto l'influenza determinante della nuova concezione albertiana; l'arco fu completato più tardi da Pietro da Milano.

L'arco fu edificato a breve distanza davanti alla nuova porta, già realizzata nell'ambito del rifacimento aragonese della fortezza angioina, e l'insieme fu decorato da un omogeneo insieme di rilievi. Si è anche ipotizzato che in origine lo spazio intermedio tra l'arco e la porta non dovesse essere coperto, permettendo l'ingresso della luce dall'alto ed evidenziando la separazione dell'arco dal resto del castello.

Le sculture

Il ruolo principale nella decorazione fu svolto da Francesco Laurana, dalmata di nascita e di cultura veneziana, che si incaricò di organizzare il lavoro di un insieme di scultori di diversa provenienza. Il Laurana fu direttamente autore della Madonna con Bambino, poi trasferita nella cappella di Santa Barbara all'interno del castello. L'intervento del Laurana lo si individua ancora in molte parti del trionfo regale, nella figura della Giustizia tra le statue delle nicchie sopra l'arcata superiore, nei rilievi con l'ambasceria tunisina e con i trombettieri a cavallo.

Con lui lavorarono artisti di formazione donatelliana (come Antonio di Chellino e Isaia da Pisa), lombardi (Paolo Taccone e Pietro da Milano), ticinesi (Domenico Gagini), o di quel filone cui si rifacevano soprattutto i ticinesi operanti in Genova, di tipo fiammingo borgognone che si era imposto dalla Spagna alla Provenza (Pere Joan). In questo contesto si rielaborarono le varie tendenze, da quelle del Rinascimento toscano, a quelle Oltralpine ed adriatico-veneziane, tutte volte alla riscoperta della classicità.

Già nel 1453 Pietro da Milano lavorava alla realizzazione dell'arco con Francesco Laurana e Paolo Romano; due anni dopo vi collaboravano anche Isaia da Pisa e Andrea dell'Aquila e, dal 1457, Antonio di Chellino e Domenico Gagini; nel 1458 l'opera era pressoché terminata.

I rilievi dell'arco di trionfo rappresentano un evento storico, enfatizzato dal riferimento al trionfo imperiale romano: l'ingresso a Napoli del re Alfonso, celebrato il 26 febbraio del 1443 come vincitore di Renato d'Angiò, accuratamente preparato con un preciso cerimoniale elaborato dalla corte reale. Il corteo reale si era svolto tra la porta del Mercato, dove era stato realizzato un effimero arco di trionfo, e Castel Nuovo. Il re procedeva su un carro dorato condotto da quattro cavalli bianchi, preceduto dai musici a cavallo, da sette "Virtù" rappresentate da altrettanti cavalieri e da carri allegorici. Seguivano a piedi il principe ereditario e i nobili aragonesi e napoletani. Le sculture raffiguravano l'avvenimento storico arricchendolo di significati universali.

Il rilievo del fregio centrale dell'arco inferiore raffigura il corteo trionfale di Alfonso, raffigurato come un imperatore, seduto sul carro condotto dalla Fortuna e circondato dai dignitari della sua corte. La gerarchia è ribadita dalla collocazione delle figure del seguito su un registro inferiore a quello del sovrano. L'arco superiore avrebbe dovuto inquadrare la statua equestre del re aragonese, che Alfonso avrebbe voluto far eseguire dallo stesso Donatello, ma che non fu mai realizzata. Questa statua ricollegava la composizione alla tipologia del cenotafio, ribadita anche da altri richiami funerari: sottolineando il passaggio del sovrano ad un ambito di eternità.

L'arco superiore fu coronato da una serie di nicchie con statue sormontate da un timpano ad arco, che riprende i modi di Donatello (tempietto per l'altare di Sant'Antonio a Padova).

L'influenza nella scultura

Dalla loro opera nell'arco, Francesco Laurana, Paolo Romano e Pietro di Martino, diffusero l'impostazione rinascimentale nella scultura napoletana, nella quale si sviluppò il gusto colto ed ornato del monumento. Si è anche detto "clima dell'arco" il periodo di maggiore influenza esercitato dalle sculture realizzate per il Castel Nuovo. La scultura del Laurana venne da qui a proporsi come modello anche per la pittura, nell'affermazione di un Rinascimento italiano tale da superare l'arte fiamminga.
Tra gli artisti che trovano in questa opera la loro formazione definitiva deve citarsi Domenico Gagini, già attivo a Genova e che in seguito diffuse le innovazioni della scultura rinascimentale in Sicilia.

Note

Bibliografia
 Adolfo Avena, Il restauro dell'arco D'Alfonso d'Aragona in Napoli, Danesi - Roma, 1908
 Roberto Pane, Il Rinascimento nell'Italia meridionale, Edizioni di Comunità, Milano 1975, vol. I, pp. 163–201.
 Cesare De Seta, Napoli fra Rinascimento ed Illuminismo, Editrice Electa, 1991.
 Pierluigi De Vecchi ed Elda Cerchiari, I tempi dell'arte, Bompiani, Milano 1999.
 Christoph Luitpold Frommel, Alberti e la porta trionfale di Castel Nuovo a Napoli, in Annali di architettura nº 20, Vicenza, 2008.
F. Canali, L'Arco di Alfonso d'Aragona in Castelnuovo a Napoli tra interpretazione storiografica, "robustamento" e "anastilosi": una questione di critica e di restauro ai primi del Novecento (1903-1908),in "S.S.F.", 26-27, 2017-2018.
Andreas Beyer: «Napoli - Architetture del Quattrocento», in Storia dell'architettura italiana. Il Quattrocento. Milano 1998 Electa (Storia dell'architettura italiana), S. 434-459.
Andreas Beyer, Parthenope : Neapel und der Süden der Renaissance.  Deutscher Kunstverlag (Kunstwissenschaftliche Studien, Bd. 84), München 2000.
Andreas Beyer: "mi pensamiento e invención": König Alfonso I. von Neapel triumphiert als Friedensfürst am Grabmal der Parthenope, in: Georges-Bloch Jahrbuch des Kunstgeschichtlichen Seminars der Universität Zürich, Vol. 1, 1994, S. 93-107.

Voci correlate
Rinascimento napoletano
Artisti del clima dell'Arco

Altri progetti

Archi di trionfo della Campania
Sculture rinascimentali
Sculture a Napoli
Maschio Angioino
Architetture di Luciano Laurana

Arco trionfale del Castel Nuovo


Caquorobert, also known as Caguerobert, is an uninhabited island in the Bailiwick of Guernsey. It is located near Herm, 250 m to the east. The island can be accessed from Herm on foot at low tide from the round-island Cliff Path, from which the island can also be viewed. The rock is a Tied island, and there is a poorly trodden track from the island path which runs down a steep hill to what, at low tide, is a land bridge over to the island. The peak of the island, at about 50 feet elevation, can then be reached by climbing the western side of the island, on which there is no marked path.

The island is accessible for around 3 hours during each tidal cycle. On the western side of the rock two cliff-like edges are visible, each of around two metres in height, the lower of which forms part of a gully which is fully submerged under the tide for most of the day. The western side of the rock is more slanted, with a spit which sits out roughly 20 metres at low tide, although the island is difficult to climb from this side owing to it being away from the shore of mainland Herm.

The island sits just off the eastern-most point of Herm, and the climate in the area is temperate. The annual average temperature in the channel is 10 °C. The warmest month is August, when the average temperature is 15 °C, and the coldest is February, with 5 °C.  The average annual rainfall is 1,127 millimetres. The rainiest month is January, with an average of 186 mm rainfall, and the driest is September, with 33 mm rainfall.

References

Geography of Guernsey
Uninhabited islands of the Bailiwick of Guernsey

Caquorobert


An Chondrostega in uska genus han Lepidoptera. An Chondrostega in nahilalakip ha familia nga Lasiocampidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chondrostega

Chondrostega


Kaliwatan sa insekto ang Creiis corniculatus. Una ning gihulagway ni Walter Wilson Froggatt ni adtong 1900. Ang Creiis corniculatus sakop sa kahenera nga Creiis, ug kabanay nga Aphalaridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 State of South Australia
 State of Victoria
 State of New South Wales

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa State of South Australia
Insekto sa State of Victoria
Insekto sa State of New South Wales
Creiis (Aphalaridae)

Creiis corniculatus


"Chestnut" () é segundo episódio da primeira temporada da série de televisão de suspense e ficção científica Westworld da HBO. O episódio foi ao ar no dia 9 de outubro de 2016, porém foi lançado online dois dias antes pela HBO.

O episódio foi bem recebido pela crítica.

Enredo

William, um visitante de primeira viagem em Westworld, é trazido ao parque por seu amigo Logan que quer lhe oferecer uma boa estadia. William é cético sobre o parque, e devido à sua natureza gentil, se sente compelido a ajudar qualquer anfitrião que fica em apuros, incluindo um velho homem viajante na lama. Logan lembra a William que os anfitriões não são humanos, e que interagir com eles pode desencadear histórias e comportamentos em script. No jantar, o homem velho aproxima-se de William para pedir sua ajuda em busca de um ouro escondido, e desde que William é demasiado educado demais recusar, Logan força o homem velho a se afastar esfaqueando sua mão. Logan então participa de uma orgia com vários anfitriões enquanto William se recusa a dormir com Clementine por lealdade à sua noiva. No dia seguinte, William encontra Dolores, que acidentalmente deixa cair alguns de seus pertences. William amavelmente ajuda a pegá-los e parte com um sorriso e uma ponta de seu chapéu. Mais tarde naquela noite, Dolores volta para casa e desenterra uma pistola escondida no seu quintal.

Em outro lugar, o Homem de Preto segue as informações que Kissy lhe deu e rastreia Lawrence, um anfitrião fora da lei que está definido para ser executado por homens da justiça. O homem de preto mata os rapazes e leva Lawrence de volta à sua cidade natal, com o primeiro notando como a equipe do Westworld fora bastante minuciosa em elaborar histórias de fundo bem detalhadas para cada anfitrião. O Homem de Preto então interroga Lawrence, fazendo sua esposa e filha como reféns, exigindo que ele lhe diga onde está o "labirinto". Os habitantes da cidade tentam intervir para salvar Lawrence, mas o Homem de Preto mata todos e executa a esposa de Lawrence. Então, a filha de Lawrence da ao homem em preto uma indicação críptica de onde encontrar o labirinto. Satisfeito, ele sai com Lawrence rebocado no seu cavalo.

De volta a Sweetwater, Dolores começa a ter visões perturbadoras e vê a cidade inteira morta. Ela então sussurra as palavras de Peter a Maeve, uma anfitriã prostituta, enquanto ela passa, fazendo com que Maeve comece a recordar lembranças de suas vidas passadas e prejudique suas funções. Os funcionários de Westworld observam Maeve, e notando que ela não é mais popular com os hóspedes, eles decidem descomissioná-la e substituí-la por Clementine. Elsie intervém e ajusta a intuição de Maeve, restaurando sua eficácia. De volta ao jogo, Maeve tem uma conversa com Teddy, mas é interrompida quando um hóspede bêbado subitamente atira em Teddy à morte. Maeve é então levada para a manutenção, mas começa a ter sonhos de sua vida em um papel anterior como uma proprietária rural com uma filha, mas que acabam sendo atacadas pelo Homem de Preto. Maeve então acorda dentro da sala de manutenção, deixando os técnicos que a operavam em choque. Assustada e confusa, Maeve vagueia pelos corredores da instalação e testemunha que os anfitriões "mortos" estão sendo abatidos, antes que os técnicos finalmente consigam subjugá-la. Acreditando que simplesmente se esqueceram de colocar Maeve no modo de repouso, os técnicos decidem encobrir o incidente ao invés de relatá-lo.

No centro de comando, Bernard e Elsie continuam a investigar a causa das falhas. Elsie está preocupada com o fato de que as falhas possam ser contagiosas e questiona a decisão de Bernard de colocar Dolores de volta ao parque, já que ela teve contato direto com Peter. Bernard aponta que ela não mostrou nenhum comportamento anormal sendo que, na verdade, ele está de fato secretamente interessado nela. Mais tarde naquela noite, é mostrado que Bernard teve uma relação sexual com Theresa, uma gerente sênior da Delos, embora ambos são vagos quanto a se querem algo mais. Theresa pergunta a Bernard por que os anfitriões continuam interagindo uns com os outros, mesmo que não haja hóspedes presentes, e Bernard explica que eles estão "praticando". Enquanto isso, Lee, um escritor de narrativas da Delos, estabelece uma nova narrativa que envolveria os hóspedes tendo que lutar contra hordas de nativos americanos hostis. Entretanto, o Dr. Ford critica a narrativa de Lee, declarando que forneceria somente emoções baratas que não interessa aos hóspedes. Em vez disso, o Dr. Ford quer algo que comunique uma mensagem mais profunda aos hóspedes e propõe sua própria narrativa "original". Ele dá a Bernard uma prévia do que ele tem em mente, levando-o para o deserto para mostrar-lhe um santuário cristão que ele tinha encontrado mais cedo.

Produção
"Chestnut" foi escrito pelos co-criadores da série Jonathan Nolan e Lisa Joy, baseado na premissa do filme Westworld de 1973 por Michael Crichton. O episódio foi dirigido por Richard J. Lewis.

Música
Durante uma entrevista, Ramin Djawadi, o compositor da série, falou sobre as interpretações de piano de "No Surprises" da banda Radiohead que foram utilizadas no episódio. Ele disse: "Quando Jonathan diz: 'Faça uma canção da Radiohead', eu digo: 'Ótimo!'" Djawadi continuou: "Esta parte em particular era bastante simples. Na verdade, o riff de "No Surprises" fica muito bem no piano." Ele também notou que: "Da maneira que vejo, é como uma jukebox em um restaurante, quando você colocar dinheiro nela, ela desempenha peças pré-programadas. Estas peças em particular que o piano toca o ajuda com a noção do tempo e as repetições. Isso apenas marca o tempo e fornece o fator de reconhecimento de que este é um evento pré-programado."

Recepção

Audiência
"Chestnut" foi visto em 1.50 milhões de lares americanos. O episódio adquiriu uma classificação de 0.7 no índice demográfico de telespectadores nas faixas de idade de 18-49 anos de idade. No Reino Unido, o episódio foi visto por 1.37 milhões de espectadores pela Sky Atlantic.

Crítica
"Chestnut" foi bem recebido pela crítica. O episódio tem atualmente uma pontuação de 95% no Rotten Tomatoes e tem uma classificação média de 8,3 de 10, baseado em 21 análises. O consenso do site diz: "Auxiliado pelo seu excelente elenco, Chestnut aprofunda e expande o mitologia e cativante Westworld, revelando o parque através dos olhos de um hóspede que pela primeira vez mergulha ainda mais na vida de seus residentes robóticos."

Eric Goldman da IGN analisou o episódio de forma positiva, dizendo: "Com base no excelente piloto, o segundo episódio de Westworld nos deu mais informações sobre como o parque funciona e como um hóspede chega nele". E avaliou com 9,1 de 10. Scott Tobias do The New York Times escreveu em sua crítica do episódio; "Os criadores Jonathan Nolan e Lisa Joy fizeram grandes mudanças conceituais na adaptação do filme de Crichton para a televisão, principalmente a atenção que deram à perspectiva dos androides, mas esta pequena alteração coloca em primeiro plano algumas questões importantes: O que o parque revela para as pessoas que o visitam? E o que eles aprendem sobre si mesmos no processo?". Zack Handlen do A.V. Club escreveu em sua crítica: "Chestnut" não é uma peça de humor tão eficaz quanto 'The Original'; é funcional de maneiras necessárias, se estabelecendo para o negócio de ser um programa de televisão real e não apenas um evocativo do filme de uma hora. Mas enquanto essa funcionalidade não é tão emocionante, ainda funciona bem o suficiente, lançando as bases para o que está à frente, e trabalhando na profundidade que só o piloto poderia sugerir. Se a série pode manter este nível de qualidade para melhor como essa temporada vai, nós ainda devemos passear bastante." Ele de um B+ para o episódio.

Liz Shannon Miller da IndieWire escreveu em sua crítica: "O que mais intriga em Westworld é que as imperfeições deste mundo estão profundamente ligadas aos seus mistérios. É tentador ficar preso na tentativa de resolvê-los. Ford, talvez em um meta-comentário sobre a série em si disse: "Os hóspedes não voltam pelas as coisas óbvias que fazemos. Eles voltaram por causa das sutilezas." E as sutilezas do show, até agora, valem a pena apreciar." Ela deu um A- para o episódio. Erik Kain da Forbes também comentou sobre o episódio, dizendo: "Até agora, eu realmente gostei de Westworld, acho o mistério atraente, assim como eu encontrei em Lost em sua primeira temporada. Espero que esta série não sofra o destino da mesma. Eu tenho visto muitas reclamações. O elenco é muito grande. A série deu a mão muito cedo. A história é muito complicada."

Ligações externas
 "Chestnut" (em inglês) na HBO
 "Chestnut" (em inglês) no Internet Movie Database
 "Chestnut" (em inglês) na TV.com

Episódios de Westworld (série de televisão)

Chestnut (Westworld)


Corancos são um ramo mandinga da África Ocidental distribuído na Serra Leoa, Libéria e Guiné. Hoje se concentram na porção sul do distrito de Coinadugu e na porção norte do distrito de Toncolili, ambos na província do Norte na Serra Leoa, bem como na prefeitura de Quissidugu na Guiné. Nos anos 1990, sua população foi estimada em  pessoas,  deles muçulmanos, e o restante animistas.

Remontam ao  no Império do Mali e chegaram na Guiné e Serra Leoa por volta de 1600. Ao chegarem, expulsaram limbas e conos de suas terras ao norte do que é hoje o distrito de Coinadugu na Serra Leoa, mas então enfrentaram ataques dos dialonquês. Os corancos se subdividem em vários clãs: Sissi, Fula, Curuma, Cagbo, Cuaite, Mara, Toli, Fona e Dau. Historicamente adquiriram a reputação como soldados excelentes, mas hoje são pequenos fazendeiros que cultivam milhete, arroz, amendoim e vários outros tipos de colheita.

Bibliografia

Mandingas
Grupos étnicos da Libéria
Grupos étnicos da Serra Leoa
Grupos étnicos da Guiné

Corancos


Mary Morrissey (rođena 1949.) je američka autorica Nove misli i aktivistica za međunarodno nenasilje. Ona je autorica knjige Building Your Field of Dreams, koja opisuje Morrisseyjeve rane životne borbe i lekcije. Ona je također autorica knjige Ni manje ni više od veličine, o iscjeljivanju odnosa. Godine 2002. prikupila je i uredila knjigu Nova misao: Praktični Spiritualizam. Američki pisac Wayne Dyer nazvao ju je "jednom od najvažnijih autora našeg vremena".

Morrissey je bila aktivna od početka svoje karijere; 1995. suosnivala je Asocijaciju za globalnu novu misao i bila njena prva predsjednica. Godine 1997. sarađivala je sa unukom Mahatme Gandija, Arunom Gandijem, na uspostavljanju Međunarodne sezone nenasilja . U januaru 2019. godine, Sezona nenasilja je proslavljena širom svijeta kao prilika da se "zbliže zajednice, osnažujući ih da zamisle i pomognu u stvaranju svijeta bez nasilja".

Rani život
Mary Morrissey (izvorno Manin) rođena je u Beavertonu, Oregon, 1949. godine. Kao 16-godišnjakinja bila je potpredsjednica svog razreda. Zatim se zaljubila u studenta i ubrzo ostala trudna. Par se brzo vjenčao, ali zbog sramote tinejdžerske trudnoće sredinom šezdesetih, Morrissey je izbačena iz srednje škole. Ubrzo nakon porođaja, smrtno se razboljela od infekcije bubrega, a ljekari su joj prognozirali još šest mjeseci života. Morrissey je kasnije napisala da je vjerovala da je uzrok njene bolesti samo sramota, jer je "cijelu godinu provela osjećajući se loše zbog sramote koju je nanijela na sebe, svoju školu i svoju porodicu". Nakon promjene mišljenja uzrokovane posjetom propovjednika njenom bolničkom krevetu, Morrissey se brzo oporavila. Počela je proučavati polje Nove misli, koje je tada bilo relativno novo.

Humanitarni rad i aktivizam
Morrissey je postala učiteljica, a 1975. postala je zaređena propovjednica. Počela je da drži predavanja iz oblasti Nove misli, duhovnog rasta i nenasilja. Postala je aktivistica i vođa pokreta Nove misli i pomogla je osnivanje duhovnih centara širom Sjedinjenih Država. Prema Wayne Dyeru, njena "sposobnost da pronađe zajednički jezik koji se dotiče lično" joj je pomogla da komunicira sa ljudima različitih kultura. Kao aktivna feministkinja u američkom drugom valu feminizma sedamdesetih, Morrissey se pridružila Barbari Marx Hubbard i Jean Houston kako bi osnovali Društvo za univerzalnog čovjeka. Kasnije je pozvana da se pridruži Transformacijskom vijeću lidera, koji je osnovao Jack Canfield.
Mary Morrissey je radila sa Dalaj Lamom na pitanjima vezanim za globalni pokret nenasilja. Suosnivala je Asocijaciju za globalnu novu misao 1995. i bila je njena prva predsjednica. Kao dio svog humanitarnog rada, upoznala je Nelsona Mandelu u Južnoj Africi i kasnije je svom radu dodala njegova učenja o nenasilnom otporu .

Kao aktivistica za međunarodno nenasilje, ona i Arun Gandhi, unuk Mahatme Gandija, osnovali su Sezonu za nenasilje . Kao dio svog rada na Sezoni nenasilja, Morrissey je bila pozvana da se obrati Ujedinjenim nacijama, prvo o smanjenju nasilja, a zatim i o potrebi za međunarodnom agendom za nenasilje. Tokom decenija od svog osnivanja, Sezona nenasilja je rasla i sada se slavi i predaje širom sveta. U januaru 2019. godine, Sezona nenasilja je proslavljena širom svijeta kako bi se "zbližile zajednice, osnažile ih da zamišljaju i pomognu u stvaranju svijeta bez nasilja".

Centar za obogaćivanje života
Morrissey je bila osnivačica Centra za obogaćivanje života u Oregonu, ali su 2004. godine ona i njen tadašnji suprug bankrotirali. Tokom medijskog skandala koji je uslijedio, Morrissey se izvinila što je svoje pratioce navela na "finansijski rizičan put". Preuzela je "punu odgovornost" za situaciju. Postigla je nagodbu sa saveznom vladom prema kojoj je morala da vrati 10 miliona dolara duga. Morrissey se kasnije razvela od muža i radila je narednih 14 godina da otplati svoj dug. Prema Morrisseyju, dug je otplaćen krajem 2018.

Knjige

Building Your Field of Dreams (1996)
Glavni članak: Izgradnja vašeg polja snova

Izgradnja vašeg polja snova opisuje Morrisseyne borbe kao majke tinejdžerke i opisuje njen proces samospoznaje. Magazin Publishers Weekly nazvao je knjigu "iskrenom", ali je i tvrdio da je puna "klišea". Knjigu je usvojila zajednica za samorazvoj ; Wayne Dyer je napisao da knjiga "osvjetljava", a autor Gay Hendricks nazvao je knjigu "izvorom duhovne mudrosti". Knjiga je postala popularna i korištena je kao udžbenik širom Sjedinjenih Država. Časopis Peninsula Daily News nazvao je knjigu "metafizičkim klasikom". U svojoj knjizi The Art of Being, autor Dennis Merrit navodi Building Your Field of Dreams među preporučenim štivom za čitaoce zainteresirane za meditaciju svijesti . Autorka Tess Keehn piše u svojoj knjizi Alhemijsko naslijeđe da je izgradnja vašeg polja snova bila ključna za pomoć u stvaranju ploča za vizije. Autor Sage Bennet citira, u A Wisdom Walk, Morrisseyevu knjigu Building Your Field of Dreams kao izvor za učenje o novom razmišljanju. U okviru žanra, stekla je međunarodnu slavu, a njena španjolska verzija se čak 25 godina nakon objavljivanja smatra jednom od glavnih knjiga u oblasti spiritualizma.

Ništa manje od veličine (2001)
Glavni članak: Ne manje od veličine

Veze su često bile u središtu učenja Mary Morrissey, govoreći o napetosti između muškosti i ženstvenosti. Tokom godina pisala je članke i kolumne za razne novine i časopise, često se fokusirajući na odnose iz duhovne perspektive. U svojoj knjizi Ne manje od veličine : Pronalaženje savršene ljubavi u nesavršenim vezama, Morrissey se prvenstveno bavila izgradnjom odnosa. Magazin Publishers Weekly je napisao da je knjiga ponekad "suvišna", ali je primijetio da bi Morrisseyjevo pripovijedanje "dopalo mnogim poklonicima žanra duhovne samopomoći". Knjiga je korištena kao nastavno sredstvo na međunarodnom nivou. Autor Gary Zukav nazvao je knjigu "praktičnom i inspirativnom", a autorka Marianne Williamson je napisala da knjiga "treba biti pratilac svakog para." Robert LaCrosse je naveo ništa manje od veličine kao preporučeni izvor u svojoj knjizi Učenje od razvoda . Autor Dennis Jones preporučio je Ne manje od veličine u svojoj knjizi The Art of Being iz 2008. Neale Donald Walsch, u svojoj knjizi Tomorrow's God, preporučio je "čitalačku zabavu" koja je uključivala Ništa manje od veličine među ostalim ključnim knjigama ovog žanra.

Nova misao: praktični spiritualizam (2002)
Glavni članak: Nova misao: praktični spiritualizam

Morrissey je svojim učenjima dodala izvore iz Biblije, Kurs čuda, Talmud, Dowager, Henry David Thoreau i druge. Želeći da koherentnije predstavi pokret Nove misli, prikupila je i uredila knjigu Nova misao: Praktični Spiritualizam . Knjiga koju je objavio Penguin 2002. godine, sadrži kratke eseje oko 40 vođa Nove misli. Knjiga je postala izvor za akademska istraživanja: u knjizi Alternative Psychotherapies, Jean Mercer ju je opisao kao ključni izvor za razumijevanje "odnosa s duhovnim svijetom". U knjizi Jones & Bartlett iz 2009. Spiritualism, Health, and Healing: An Integrative Approach, autori Young i Koopsen naveli su Morrisseyevu knjigu kao izvor za razlikovanje između pokreta New Thought i New Age, tvrdeći da "Nova misao nije New Age " i citirajući Morrisseyevu knjigu. Gurui moderne joge sa Oxford University Press -a, pozivaju se na Morrisseyevu knjigu Nova misao kao glavni izvor za produbljivanje nečijeg razumijevanja pokreta Nove misli.

Ostali radovi
Tokom decenija Mary Morrissey je pisala članke i kolumne za novine, časopise, i knjige. Ovo uključuje redovno pojavljivanje u časopisu " Success" . Citati preuzeti iz njenih knjiga objavljeni su u međunarodnim časopisima, kao iu knjigama. Reference i citati iz njenih učenja pojavljuju se u knjigama za samopomoć, knjigama o kršćanskim učenjima, knjigama o osnaživanju, nalazima profesija, i sreća . Simon & Schusterova serija Poultry Brodge for the Soul često počinje poglavlja njenih učenja.

Kao autoritet unutar pokreta Nove misli, pripisuje joj se da je inspiracija za pisanje nekoliko knjiga, uključujući The Conscious Heart, The Art of Being, The Inspired Vivio, Mala zadovoljstva,  Dvadeset uslova za čudo, Iscjeljenje od depresije, Pozitivna energija, Devedeset sekundi za život koji volite, Do pakla i nazad, i drugi. Njeno vješto pisanje učinilo ju je, prema knjizi Alana Cohena Deal with Prayer, "jednom od najcjenjenijih propovjednika u pokretu Nove misli". Njena učenja su se pojavila u knjigama širom svijeta. Posebnu slavu stekla je u Rusiji, i takođe na Dalekom istoku, gde su njena učenja predavana u Indoneziji i Kini .

Medijski nastupi
Na radiju, Mary Morrissoy je htela da koristi emitovanje kako bi "napravila razliku u svetu". Morrisseyjevi radijski programi emitirani su na međunarodnom nivou. Autorica je audio programa, uključujući The Eleven Forgotten Laws sa Bobom Proctorom. Na televiziji se pojavio dvosatni televizijski specijal PBS -a: Building Dreams, koji je adaptiran iz njene knjige Building Your Field of Dreams . Njeni brojni specijalni programi na PBS-u su se emitovali sve do 2000-ih. Njeni televizijski programi su se pojavljivali na raznim kanalima, uključujući televizijske stanice povezane s NBC- om, i, sa pojavom interneta, na web stranici za emitovanje Gaia.
U bioskopu, Morrissey je bila rani zagovornik duhovne kinematografije, i tokom godina se pojavila u mnogim dokumentarnim filmovima o toj oblasti. Godine 2005. pojavila se u The Moses Code . Godine 2007. pojavila se zajedno s Eckhartom Tolleom na Živim svjetlima, film je kasnije prepoznat među najboljim duhovnim dokumentarcima. Godine 2009. sudjelovala je u filmu Beyond the Secret, zajedno sa Les Brownom. 2010. godine pojavila se u filmu " Otkrijte dar" zajedno sa Dalaj Lamom . Iste godine pojavila se i u filmu La Ena Pezo. Godine 2014. pojavila se u filmu Sacred Journey of the Heart, koji je osvojio nagradu za kategoriju najboljeg filma na Međunarodnom filmskom festivalu za okoliš, zdravlje i kulturu.

Njen TEDx govor iz 2016. godine, Skriveni kod za transformaciju snova u stvarnost, prikupio je preko milion pregleda na YouTube-u .

Kritika
U svojoj knjizi Shadow Medicine: Placebo u konvencionalnim i alternativnim terapijama, John S. Haller upozorava da se alternativni pristupi medicini, poput onih Mary Morrissey, ne bi trebali smatrati zamjenom za konvencionalnu medicinu.

Bibliografija

 Izgradite svoje polje snova, Mary Morrissey, Random House, 1996.ISBN 978-0-553-10214-7
 Ništa manje od veličine, Mary Morrissey, Random House, 2001.ISBN 978-0-553-10653-4
 Nova misao: Praktični Spiritualizam, Mary Morrissey (urednica), Penguin, 2002.ISBN 978-1-58542-142-8
 Leadership from the Dark, Mary Murray Shelton, Mary Morrissey (predgovor), Putnam/Penguin, 2002.ISBN 978-1-58542-003-2
 Otkrijte dar, Shajen Joy Aziz, Mary Morrissey (suradnik), Ebury Publishing, 2010.ISBN 978-1-4464-8936-9
 Žene duha, Katherine Martin, Mary Morrissey (suradnica), New World Library, 2010.ISBN 978-1-57731-823-1
 Crtež od Boga, Debbie Belmessieri, Mary Morrissey (predgovor) Hay House, 2011.ISBN 978-1-4525-3525-8
 Čokolada za žensku dušu, Kay Allenbaugh, Mary Morrissey (suradnik), Simon i Schuster, 2012.ISBN 978-1-4767-1452-3 (također na španskom)
 Neustrašive žene: Vizije novog svijeta, Mary Ann Halpin, Mary Morrissey (suradnica), Greenleaf Book Group, 2012.ISBN 978-0-9851143-0-5 .
 U njenoj moći, Helene Lerner, Mary Morrissey (suradnica) Simon i Schuster, 2012.ISBN 978-1-58270-270-4
 Rođeni ste za uspjeh, Evelyn Roberts Brooks, Mary Morrissey (predgovor), Hay House, 2014.ISBN 9781452586656
 Quantum Success, Christy Whitman, Mary Morrissey (suradnik), Simon i Schuster, 2018. (str. 17-23).ISBN 978-1-5011-7902-0 .

Bilješke

Mary Morrissey


Dom Solntsa () er en russisk spillefilm fra 2010 af Garik Sukatjov.

Medvirkende
 Svetlana Ivanova som Sasja
 Stanislav Ryadinskij
 Darja Moroz som Gerda
 Ivan Stebunov som Pavel Kotjetkov
 Aleksej Gorbunov som Boris Pavlovitj Kapelskij

Referencer

Eksterne henvisninger

Russiske film fra 2010
Dramafilm fra Rusland

Dom Solntsa


São João da Canabrava là một đô thị thuộc bang Piauí, Brasil. Đô thị này có diện tích 470,954 km², dân số năm 2007 là 4261 người, mật độ 9,05 người/km².

Tham khảo

Liên kết ngoài
 Cơ sở dữ liệu các đô thị của Brasil
Inwonertallen 2009

Đô thị bang Piauí

São João da Canabrava


Parete è un comune italiano di  abitanti della provincia di Caserta in Campania.

Storia
Le origini storiche di Parete sono da ricercare nelle prime popolazioni osche che abitavano il territorio della Liburia, che anticamente si estendeva dal golfo di Pozzuoli ai monti Aurunci, su quello che in epoca romana era l'Ager Campanus.
Il paese sarebbe potuto essere un centro di notevole importanza storica se alcune tombe costruite dagli Osci in epoca pre-romana non fossero state saccheggiate e distrutte da ignoti all'inizio degli anni settanta.

Il paese sorgeva all'incrocio tra l'antica via Campana, che da Pozzuoli conduceva a Capua, e la via Antica che portava alla colonia di Liternum, sul lago di Patria, rifugio di Scipione l'Africano, il vincitore di Annibale. Successivamente nell'età feudale il borgo raggiunse il rango di ducato e fu proprietà di varie nobili famiglie del regno di Napoli, tra cui i Caracciolo, i Cossa o Coscia ed i Moles. Testimonianza di quel periodo è appunto il Palazzo Ducale che, prima torre militare e poi residenza signorile, rappresenta ancora oggi la testimonianza di un periodo florido del territorio.

L'odierna estensione territoriale è stata configurata a metà Settecento, quando fu istituito il catasto borbonico di re Carlo III.

Fin da epoche remote il paesaggio locale è stato contrassegnato dalla predominanza della pratica agricola. La decisa fertilità dei suoli, in particolare, ha consentito la presenza in uno stesso fazzoletto di terra di coltivazioni arboricole (come la vite maritata ai pioppi) e di seminativi di terra (come il grano); cogli anni Sessanta del Novecento, peraltro, ha cominciato a prender piede la coltivazione della fragola.

Ai giorni d'oggi, tuttavia, il paese, rientrante oramai a pieno titolo nella conurbazione Napoli-Caserta, tende a mantenere con estrema difficoltà la propria integrità territoriale. Si registra, infatti, un diffuso processo di erosione degli spazi agricoli, dovute anzitutto a lottizzazioni di natura residenziale.

Malgrado ciò, si è cercato in tempi recenti di perseguire un modello di valorizzazione economica del territorio comunale che ponesse nuovamente al centro il settore primario dell'economia. A tal riguardo va segnalata l'inaugurazione, nell'aprile 2017, del Museo della Fragola, il primo del genere in Italia, all'interno del restaurato Palazzo Ducale.

Simboli

Onorificenze

Monumenti e luoghi d'interesse

Chiesa San Pietro Apostolo
Questa costruzione sorge sul suolo prima occupato da un altro edificio di culto risalente agli albori del Cristianesimo ed è intitolata al santo patrono del paese, san Pietro.
L'odierno impianto, a croce latina, presenta uno stile romanico tipico del periodo compreso tra il 1100 e il 1250.
Diversi, tuttavia, i rimaneggiamenti succedutisi nel tempo: i capitelli, le cornici e i fascioni a spicchio della cupola, infatti, giungono dal Cinquecento, mentre la gran parte dei dipinti abbraccia il XVIII secolo. Gli ultimi lavori in ordine cronologico hanno invece avuto luogo all'inizio degli anni Novanta del XX secolo e hanno interessato il portale, le vetrate e la facciata dove spicca un mosaico in vetro del santo discepolo a cui è intitolata la chiesa.

A destra della costruzione sorge il campanile, il quale è dotato di un orologio costruito nel 1906 dalla ditta De Vita di Napoli a spese della locale amministrazione comunale.
Nella parte superiore si notano tre campane. Quella di mezzo, la più grande, è stata realizzata dalla ditta Marinelli di Agnone (IS) ed è stata aggiunta in occasione dell'ultimo Giubileo del 2000; sulla sua superficie appare un'immagine del sommo pontefice nell'atto di aprire la Porta Santa.

La chiesa è stata consacrata in vista dell'Incoronazione di Maria SS. della Rotonda nel 1920. Essa è, inoltre, assieme al palazzo ducale monumento nazionale fin dal 1939.

Chiesa SS. Trinità
Questo edificio è stato inaugurato il 22 novembre 1970. Sorto sopra un terreno appartenente al sac. Carmine Sabatino, il suo progetto fu elaborato dall'architetto Ugo Santoli di Aversa.
L'interno si presenta con impianto a croce greca ed è orlato da 14 finestroni istoriati. Il pavimento, invece, è in marmo di Baveno, mentre al di sopra dell'altare maggiore spicca un mosaico della SS. Trinità realizzato dalla ditta Michele Mellini di Firenze..

Agli inizi degli anni Ottanta del XX secolo, l'edificio fu affidato in vicaria curata ai Padri Oblati di San Giuseppe, costretti ad allontanarsi da Solofra (AV) dopo il terremoto del 1980. Accanto al luogo di culto, in particolare, gli stessi religiosi hanno poi costruito un seminario minorile da loro gestito.

In seguito al nuovo Concordato fra Santa Sede e Stato Italiano (18 febbraio 1984), la chiesa paretana della SS. Trinità è stata, infine, riconosciuta giuridicamente come parrocchia.

Altri monumenti
Il Palazzo Ducale, oggetto di recente restauro completo che ha riportato in auge la sua bellezza architettonica e il suo valore storico, è diventato punto nevralgico di incontro e ritrovo per la comunità locale, nonché sede di numerosi eventi, associazioni, mostre artistiche e fotografiche e perfino del primo Museo della fragola d'Italia, inaugurato nel 2017, volto a riscoprire il primario prodotto dell'industria agricola della zona. Tale costruzione, sita in via M. Basile, è monumento nazionale fin dal 1939. In origine era costituito da 5 torri, le quali furono, però, abbattute già nel corso del XVII secolo.
 Cappella di San Filippo Neri, costruita nel Cinquecento, la quale conserva affascinanti opere pittoriche e di Santa Caterina.
 Fuori dell'abitato si trova la chiesa di Santa Maria della Rotonda, che conserva ancora parti architettoniche del XII secolo.

Società

Evoluzione demografica

Tradizioni e folclore

Festa patronale di Maria SS. della Rotonda
L'immagine di Maria SS. della Rotonda è raffigurata su un quadro rinvenuto, secondo una "leggenda" del posto, nella località detta "la Rotonda" da un contadino il Lunedì dell'Angelo, ossia il giorno seguente a Pasqua.
I primi documenti storici certi fanno risalire il culto della Madonna della Rotonda almeno al 1500. Il quadro è stato solennemente incoronato dal Capitolo Vaticano nel 1920.

Gli appuntamenti liturgici ruotano essenzialmente attorno alle processioni del lunedì in Albis (per tutte le vie del paese) e della domenica successiva, con grande risalto dello storico "Volo dell'Angelo", manifestazione che attira molti spettatori, che si riuniscono nella piazza di fronte alla Parrocchia dove viene allestita una torretta, che viene collegata tramite un cavo alla chiesa, e permette agli angeli (due bambine) di "volare". Gli eventi folcloristici, invece, sono in genere legati alle luminarie, che addobbano le strade del centro, alle esibizioni di bande musicali e di complessi canori, nonché all'esecuzione di spettacolari fuochi d'artificio.

Le fragole di Parete
Parete, è una cittadina che vanta numerosi imprenditori agricoli, che si impegnano nella coltivazione e produzione di fragole. Nel paese troviamo anche commercianti, con i loro siti commerciali che esportano in tutta Italia e anche all'estero, il famoso oro rosso. Inoltre, nella Città di Parete è presente una Società Cooperativa Agricola, nata grazie all'impegno di vari imprenditori agricoli negli anni '60, prima produttrice di fragole in Italia, denominata "Coop Sole".

Feste religiose scomparse
San Pietro Apostolo
All'apostolo pescatore, protettore di Parete, è intitolata la più antica chiesa parrocchiale del paese che è sita in piazza Papa Giovanni Paolo II. L'origine del culto pietrino in Parete è fatto risalire ad una "leggenda" del posto secondo cui l'Apostolo, in viaggio verso Roma lungo la via Campana, avrebbe brevemente soggiornato e predicato in quello che allora era un piccolo villaggio.
A questo avvenimento "leggendario" sarebbe così collegato anche il primitivo nome del paese: "Sancti Petrus ad parietes", cioè "(la chiesa di) S. Pietro presso le case (pareti)" per distinguere la chiesa da altre cappelle sparse nelle campagne e isolate da centri abitati.

La festa in suo onore era svolta annualmente agli esordi dell'autunno, alla fine della stagione agraria. Originariamente fissata alla terza domenica di ottobre, fu poi anticipata alla prima domenica dello stesso mese. Festa che coinvolgeva l'intero paese, ruotava essenzialmente attorno a due eventi: la processione domenicale e l'esibizione di un concerto bandistico il giorno successivo. Tale kermesse non si svolge più dalla fine degli anni Novanta.

San Filippo Neri
Svolta presso l'omonima chiesetta di via Garibaldi (piazza Berlinguer), nel cuore del paese. Fissata all'ultima domenica di maggio, aveva un carattere spiccatamente di ritrovo popolare. Scomparsa coi primissimi anni Novanta.

Santa Caterina
Svolta presso l'omonima chiesetta privata di via Marconi nella seconda metà di giugno. A differenza delle due manifestazioni precedenti essa si distingueva per il suo carattere spiccatamente rionale (l'area ruotante fra via Marco Polo e piazza Guido Rossa). Scomparsa pur essa coi primissimi anni Novanta.

Cultura

Musei
 Museo della Fragola, primo museo di questo tipo in Italia, situato all'interno del Palazzo Ducale, dotato di un allestimento che si snoda su 5 sale, a taglio didattico e multidisciplinare;
 PAM - Parete Art Museum, museo di arte contemporanea situato all'interno del Palazzo Ducale, tra le opere presenti al suo interno abbiamo lavori di Giampaolo Talani, Simon Benetton, Tommaso Cascella, Franco Costalonga, Jorrit Tornquist, Carlo Cane, Enrico Manera e molti altri.

Infrastrutture e trasporti
È vicino all'uscita dell'Asse Mediano (ex SS 162 NC) "Giugliano-Parete-Villaricca". Vicino, inoltre, all'uscita "Aversa sud-Lusciano-Parete" della SP 335 ex SS 265 dei Ponti della Valle (Giugliano - Marcianise).

Il comune è servito dalle linee della CTP e della CLP.

Amministrazione

Note

Bibliografia

Altri progetti

 *
Monumenti nazionali in Campania

Parete (Italia)


Rua Bolshaya Pokrovskaya (. Nome de curto - Pokrovka) é rua principal de Níjni Novgorod. Uma das ruas mais antigas. Até 1917 era considerada uma rua para nobres. Formada como a rua principal da cidade no final do século XVIII. É considerado um análogo do Arbat em Moscovo ou 6-7 linhas da Ilha de Vassiliev em São Petersburgo.

Ruas da Rússia

Rua Bolshaya Pokrovskaya


An Cosmisoma scopipes in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Johann Christoph Friedrich Klug hadton 1825. An Cosmisoma scopipes in nahilalakip ha genus nga Cosmisoma, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cosmisoma

Cosmisoma scopipes


Hoefdiere of Ungulata is lede van die diverse klade Euungulata ("ware hoefdiere"), wat alle soogdiere omvat wat hoewe in plaas van naels besit.

Dit was eers deel van die klade "Ungulata" saam met die klade Paenungulata, maar "Ungulata" is sedertdien bepaal as polifileties en daardeur as 'n ongeldige klade, gebaseer op molekulêre data. Gevolglik word ware hoefdiere sedert 2001 na die nuwer klade, Euungulata, geherklassifiseer binne die Laurasiatheria klade, terwyl Paenungulata geherklassifiseer is as 'n verre Afrotheria klade.

Lewende hoefdiere word onder andere in twee ordes verdeel: Perissodactyla, insluitend Equidae, renosters, tapirs; Artiodactyla, insluitend beeste, wildsbok, varke, kameelperde, kamele, skape, hertagtiges en seekoeie; Walvisagtiges soos walvisse en dolfyne. Phocoenidae word ook as artiodaktiele geklassifiseer, alhoewel hulle nie hoewe het nie. Die meeste land-hoefdiere gebruik die hoefpunte van hul tone om hul liggaamsgewig te ondersteun terwyl hulle staan of beweeg. Twee ander ordes hoefdiere, Notoungulata en Litopterna, beide inheems aan Suid-Amerika, het uitgesterf aan die einde van die Pleistoseen.

Verwysings

Soogdiere

Hoefdiere


Vore sønner () er en sovjetisk spillefilm fra 1965 af Vasilij Pronin.

Medvirkende
 Anatolij Papanov
 Nina Sazonova
 Ivan Lapikov som Kolja
 Vadim Beroev som Nikolaj
 Aleksej Loktev som Volodja

Referencer

Eksterne henvisninger

Sovjetiske film fra 1965
Dramafilm fra Sovjetunionen

Vore sønner


Čeče–del () su naseljeno mjesto u sastavu općine Trbovlje, regija Zasavska, Slovenija. Dio su naselja Čeče, koje je administrativnim granicama podijeljeno na dva naselja: Čeče–del (općina Hrastnik) i Čeče–del (općina Trbovlje).

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Trbovlje.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Čeče–del su imale 176 stanovnika.

Napomena: Do 1955. iskazivano pod imenom Sveta Katarina.

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Sloveniji
Naselja u Zasavskoj regiji

Čeče–del (Trbovlje)


GeeGun (), właściwie Denis Aleksandrowicz Ustymenko-Weinstein (ros. ) (ur. 2 sierpnia 1985 w Odessie) – rosyjsko-ukraiński raper, autor tekstów.

Dyskografia
 2012 – Холодное сердце
 2013 – Музыка. Жизнь
 2015 – Твой выбор
 2016 – Джига
 2017 – Дни и ночи
2019 – Край рая

Klipy
 2007 – Baby Boy (feat. Ri & XL Deluxe)
 2008 – Грязные шл**ки (feat. Timati & Titomir)
 2009 – Всё ровно (feat. DJ Nik-One & Smoki Mo)
 2009 – Одноклассница (feat. Timati)
 2010 – Холодное сердце (feat. Anna Siedokowa)
 2010 – Одесса-мама
 2010 – Мои мысли (feat. Mulat)
 2011 – Отпусти (feat. Julija Sawiczewa)
 2011 – Будь собой (w grupie Black Star Mafia)
 2011 – Ты рядом (feat. Żanna Friske)
 2012 – Ты чемпион
 2012 – Карнавал (feat. Diskotieka Awarija & Wika Kruta)
 2012 – Нас больше нет
 2012 – Тесно (feat. Mulat)
 2012 – Глаза (feat. Artik)
 2012 – Tattoo (w grupie Black Star Mafia)
 2012 – Держи меня за руку
 2013 – Туса (w grupie Black Star Mafia)
 2013 – На край света
 2013 – Встреча (feat. Tania Tierioszyna)
 2013 – Жизнь моя (feat. Polina Skaj)
 2013 – Береги любовь (feat. Loja)
 2014 – Надо подкачаться
 2014 – Небо (feat. Asti)
 2014 – Любить больше нечем (feat. Julija Sawiczewa)
 2015 – Время похудеть
 2015 – Твой Выбор
 2015 – Я и ты
 2015 – Ахумилительная туса
 2015 – Дождь (feat. MakSim)
 2016 – Любовь–наркоз (feat. Stat Michajłow)
 2016 – Всё будет хорошо (feat. Asti)
 2016 – Должен сиять
 2016 – Карма
 2016 – Готов на всё (feat. Bazil)
 2016 – Бентли
 2017 – Мелодия (feat. Jah Khalib)
 2017 – Дни и ночи
 2018 – ДНК (feat. Antoni Kacher)
 2018 – Молоды мы
 2018 – На восьмом этаже
 2019 – Плавно
 2019 – Таких не бывает (feat.  Artik & Asti)

Linki zewnętrzne

GeeGun
GeeGun
Rosyjscy raperzy
Rosyjscy kulturyści
GeeGun
GeeGun
Ukraińscy kulturyści
Ludzie urodzeni w Odessie

GeeGun


Na teoria dos nós, um nó toral é um tipo especial de nó que pertence a uma superfície de um toro não atada em R3. Da mesma forma, um enlace toral é um enlace que se encontra na superfície de um toro de mesma forma. Cada nó toral é especificado por um par de números inteiros, que são primos entre si  p e q. Um enlace toral surge se p e q não são primos entre si (caso em que o número de componentes é o  mdc (p, q)). Um nó toral é trivial se, e somente se, ou p ou q é igual a 1 ou -1. O exemplo mais simples de um nó não trivial é a do nó toral (2,3), também conhecido como o nó de trevo.

Representação geométrica
Um nó toral pode ser composto geometricamente em várias formas que são topologicamente equivalentes, mas geometricamente distintas. A convenção utilizada neste artigo e seus números, é a seguinte.

O nó toral (p,q) sendo q a quantidade de vezes que gira em torno de um círculo no interior do toro,
e p a quantidade de vezes que gira em torno de seu eixo de simetria de rotação. Se p e q não são relativamente primos, então temos um toro de vínculo com mais de um componente.

A direção em que os fios do nó enrola em torno do too, também está sujeito a diferentes convenções. O mais comum é fazer com que os fios formem uma forma de parafuso para direita para que p, q > 0..

O nó toral (p,q) pode ser dado pela parametrização

onde  e . Esta situa-se na superfície do toro por  (em coordenadas cilíndricas).

Outras parametrizações também são possíveis, porque os nós são definidos sobre contínuas deformações. As ilustrações do nó toral (2,3) e (3,8) podem ser obtidas tomando-se  e no caso do nó (2,3) subtraindo-se, respectivamente,  e  acima das parametrizações de x e y. O último generaliza-se suavemente para quaisquer primos entre si , p,q satisfazendo .

Propriedades

Um nó toral é trivial se, e somente se, ou p ou q é igual a 1 ou-1.

Cada nó toral não trivial é primo e quiral.

O nó toral (p,q) é equivalente ao nó toral (q,p). Isso pode ser comprovado pelo movimento dos fios na superfície do toro, que é muito bem ilustrado . O  nó (p,−q) é o contrário (imagem espelhada) do nó (p,q). O nó (−p,−q)  é equivalente a (p,q), exceto pela inversão da orientação.

Qualquer nó toral(p,q) pode ser feita a partir de uma trança fechada com p fios. O expressão da trança adequada é

O número de cruzamentos de a no nó toral(p,q) com p,q > 0 é dada por
 c = min((p−1)q, (q−1)p).
O gênero de um nó toral com p,q > 0 é

O polinômio de Alexander de um nó toral é

O polinômio de Jones (destros) do nó toral é dado por

O complemento de um nó toral na 3-esfera é uma variedade de fibra Seifert, fibrado sobre o disco com duas fibras singulares.

Tomando Y como a concavidade p de um chapéu de burro com um disco removido de seu interior, Z sendo a concavidade q de um chapéu de burro com um disco removido e o seu interior, e X o quociente do espaço obtido através da identificação de Y e Z , ao longo de seu limite de círculo. O complemento do nó de um nó toral (p, q)  retrai deformações para o espaço X. Portanto, o grupo de nós de um nó toral tem a seguinte característica:

Nós torais são apenas nós cujo grupos de nó não-triviais do centro (o que é um ciclo infinito, gerado pelo elemento  na apresentação acima).

O fator de alongamento de um nó toral (p,q) , como uma curva no espaço Euclidiano, é Ω(min(p,q)), para o  nó toral que estiver acoplado em fatores de alongamento. O pesquisador John Pardon ganhou em 2012 o prêmio Morgan por sua pesquisa provar este resultado, resolvendo um problema originalmente colocado por Mikhail Gromov.

Ligação de hipersuperfícies complexas
O nó toral (p,q) surge quando considera-se o enlace de uma isolada hipersuperfície complexa singular. Uma intersecção de uma  hipersuperfície complexa com uma hiperesfera, centrada no ponto singular isolado, e com o raio suficientemente pequeno para que ele não inclua e nem encontre, quaisquer outros pontos singulares. A intersecção dá uma subvariedade da hiperesfera.

Seja p e q inteiros, primos entre si e maiores ou iguais a dois. Considere a função holomorfa  dada por  Temos  sendo o conjunto  tal que Dado um número real  definimos o real na 3-esfera  como dado por  A função  tem um ponto crítico isolado em  visto que  se, e somente se  Assim, consideramos a estrutura  fechada em  Para fazer isso, consideramos a interseção  Essa intersecção é chamada também de enlace de sigularidade  O enlace de , onde p e q são primos entre si, e ambos maiores ou iguais a dois, sendo exatamente o nó toral(p, q).

Ver também
 Nó de torção
 Nó de trevo
 Nó figura oito

Ligações externas

Topologia algébrica

Nó toral


An Phrynosoma blainvillii in uska species han Reptilia nga ginhulagway ni Gray hadton 1839. An Phrynosoma blainvillii in nahilalakip ha genus nga Phrynosoma, ngan familia nga Phrynosomatidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phrynosoma

Phrynosoma blainvillii