Il Comune di Alghero conta 43.831 abitanti (al 01.01.2009), per una superficie pari a 224,43 km² ed una densità di 180,74 abitanti/km².

Popolazione totale
Censimenti del Regno di Sardegna

1688:  3.155
1698:  4.801
1728:  4,583
1751:  5.171
1771:  5.269
1776:  5.333
1781:  6.692
1821:  5.299
1824:  6.941
1838:  7.774
1844:  8.762
1848:  8.684
1857:  7.806

Piramide delle età

Abitanti censiti (in centinaia)

Popolazione totale per classi di età

Abitanti censiti (in centinaia)

Ricostruzione della popolazione intercensuaria

Note

Voci correlate
 Demografia d'Italia
 Demografia della Sardegna
 Demografia della provincia di Sassari

Alghero
Alghero

Demografia di Alghero


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Pamphagus sardeus. Una ning gihulagway ni Herrich-schäffer ni adtong 1840. Ang Pamphagus sardeus sakop sa kahenera nga Pamphagus, ug kabanay nga Pamphagidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Pamphagus

Pamphagus sardeus


Kaliwatan sa murag-anay ang Incisitermes laterangularis. Una ning gihulagway ni Han ni adtong 1982. Ang Incisitermes laterangularis sakop sa kahenera nga Incisitermes, ug kabanay nga Kalotermitidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Uk-ok
Incisitermes

Incisitermes laterangularis


Il Ritratto di Mademoiselle E.F...; a proposito del balletto "La Source" (Portrait de Mlle...E[ugénie] F[iocre]: à propos du ballet "La Source") è un dipinto del pittore francese Edgar Degas, realizzato nel 1867-68 e conservato al Brooklyn Museum of Art di New York.

Descrizione

Lo spunto dell'opera fu fornito dall'osservazione di un balletto denominato per l'appunto La Source e messo in scena all'Opera di Parigi in rue Peletier il 12 novembre 1866. Degas ovviamente prese parte all'evento e fu profondamente colpito dalla bravura di Eugénie Fiocre, una donna di umili origini che tuttavia era riuscita a consacrare la propria affermazione sociale grazie al balletto e a un matrimonio ben riuscito. La gestazione del dipinto, iniziata nell'estate 1867 e terminata nella primavera dell'anno successivo, conobbe l'esecuzione di vari schizzi e bozzetti preparatori, come da consuetudine d'altronde in Degas.

Il Ritratto di Mademoiselle E.F. è particolarmente emblematico siccome è il primo dipinto di Degas consacrato al mondo del balletto e della danza. Durante gli anni giovanili, infatti, Degas era solito rivolgersi a temi storici, da lui approfonditi in dipinti come Semiramide alla costruzione di Babilonia e Giovani spartani che si esercitano: egli, tuttavia, individuò nell'opera teatrale un tema ideale dove proporre i due generi – quello storico e quello contemporaneo – in una mirabile fusione, grazie all'azione della finzione scenica. Il dipinto, tuttavia, è impostato su una grande ambiguità tematica, siccome non si può considerare né pienamente un ritratto, né una scena teatrale in senso canonico, siccome - come osservato dalla critica d'arte Giovanna Rocchi - «nessun elemento concorre ad definire il palcoscenico». Diverse sono state le fonti figurative alle quali il pittore si è rivolto durante l'esecuzione del Ritratto: innanzitutto i dipinti esotici dell'amico Gustave Moreau, futuro caposcuola del Simbolismo, ma anche Eugène Delacroix, Eugène Fromentin e, tra i maestri del passato, Nicolas Poussin, grazie al quale Degas riesce a ricolmare il dipinto di un'intensa aura mistica.

Degas, d'altronde, non è interessato a porre l'accento sull'opera teatrale in senso stretto: Eugénie Fiocre, infatti, non appare come una star del teatro, bensì come una donna chiusa nei propri pensieri durante un momento di pausa. Nonostante le fatiche sceniche si siano momentaneamente interrotte, mademoiselle Eugénie continua a indossare gli abiti per la sua parte, nella fattispecie una veste blu serica con rifiniture d'argento, pantaloni di garza leggere color oro maculato e un cappello «tartaro» di raso rosso ricamato con perle rosso-nere e lustrini dorati. Davanti alla Fiocre, in ogni caso, si estende uno specchio d'acqua dal quale si abbevera un cavallo assetato: Degas, oltre a rendere magistralmente i riflessi della superficie idrica, risolve ottimamente anche la quinta scenica, composta da rocce che, grazie al loro timbro cromatico delicato, si fondono armoniosamente con il terreno e non soverchiano la scena.

Note

Altri progetti

Dipinti di Edgar Degas
Mademoiselle E.F.
Dipinti a New York

Ritratto di Mademoiselle E.F.


For Love or Money er en amerikansk stumfilm fra 1920 af Burton L. King.

Medvirkende
 Virginia Lee som Antoinette Gerard
 Harry Benham som John T. Hamilton
 L. Rogers Lytton som Benson Churchill
 Stephen Grattan som Oliver Gerard
 Julia Swayne Gordon som Helen Gerard
 Mildred Wayne som Sue Dennison
 Hugh Huntley som Bob Gerard

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1920

For Love or Money (film fra 1920)


Quiniam ou Quignam é uma comuna rural do sul do Mali da circunscrição de Sicasso e região de Sicasso. Segundo censo de 1998, havia  residentes, enquanto segundo o de 2009, havia . A comuna inclui 1 cidade e 14 vilas.

História

No reinado do fama Daúda Traoré  do Reino de Quenedugu, era governada por Fafá, que enviou seu povo a Bugula para desafiar Daúda. Em 1890, Tiebá Traoré  sitiou Lutana com ajuda dos franceses sob Fernand Quiquandon. O chefe de Lutana, Fantoni, solicitou ajuda de Quiniam, que enviou tropas para auxiliá-la, mas o exército de alívio foi destruído.

Bibliografia

Localidades do Mali
Sicasso (circunscrição)
Localidades do Reino de Quenedugu

Quiniam


La cattedrale di San Pietro apostolo è il principale luogo di culto cattolico di Ales, in provincia di Oristano, cattedrale della diocesi di Ales-Terralba.

Storia

L'attuale cattedrale, dedicata a San Pietro, principe degli apostoli, venne edificata nel 1708 su progetto dell'architetto genovese Domenico Spotorno, morto ad Ales il 17 giugno 1702 e sepolto nella Cattedrale, che aveva abbondantemente collaborato ai lavori di conversione in stile barocco della cattedrale di Cagliari, chiesa che funse da modello per il duomo di Ales.

La cattedrale fu costruita sui resti di una chiesa precedentemente edificata anche col contributo di Donna Violante Carroz, Marchesa di Quirra al tempo del trasferimento della sede della diocesi da Usellus ad Ales. La prima cattedrale era in stile romanico a navata unica, con tetto a capriate e un piccolo campanile a vela, tre cappelle (B. V. del Carmine, B. V. del Rosario, del Crocifisso) e una sacrestia che venne sostituita da una nuova nel 1647. Conserva questa forma fino al 1682, quando viene ampliata, probabilmente con una struttura muraria in grossi blocchi di pietra bianca, con altre quattro cappelle che al tempo di Monsignor Brunengo vengono coperte con volta a botte assieme alla navata e all'abside. Nel 1678 inizia la costruzione di uno dei due campanili previsti ma il crollo del 29 aprile 1690 per cause che non furono mai accertate coinvolge nella sua caduta la chiesa e la distrugge quasi completamente.
A portare a compimento la nuova cattedrale fu l'architetto Ignazio Merigano, avvalendosi della preziosa collaborazione dei maestri Antonio Cuccuru e Lucifero Marceddu di Cagliari. La nuova Cattedrale venne consacrata da Mons. Didaco Cugia il 9 maggio 1688 al principe degli apostoli - Pietro. "Domenica 9 maggio, dell'anno 1688, io don Diego Cugia, cagliaritano, Vescovo di Ales e Terralba, consacrai questa chiesa e questo altare in onore di San Pietro Apostolo e vi inclusi le reliquie del legno della Santa Croce, del Beato Bartolomeo Apostolo, di San Giorgio martire, e delle sante vergini e martiri Giusta, Giustina ed Enedina, e a tutti i fedeli visitanti questa Chiesa concessi un anno di indulgenza nel giorno della consacrazione e 40 giorni nell'anniversario di essa" (Memorie del Passato - Severino Tomasi). Da quel momento il titolare della Chiesa Cattedrale è il "principe degli apostoli"  - San Pietro, apostolo, e pertanto patrono della stessa comunità; la sua immagine nella statua in arenaria, posta sulla sommità della facciata del Duomo, stende la sua protezione sulla cittadina dal XVII secolo. Tutti gli ambienti interni della Chiesa rimandano a quanto detto: abside, navata, transetto e cappelle hanno la volta a botte su sottarchi in pietra decorati da cassettoni in rilievo, a loro volta sono ornati con motivi classici, quali rosoni, foglie, motivi araldici (tiara papale e mitra vescovile): per richiamare il suo titolare e la Chiesa come Cattedrale. Alla fine del '600 (XVII sec.) viene fatta commissionare la scultura Lignea a cannuga raffigurante San Pietro - in abiti pontificali - (opera di bottega alesina), insieme al parato: le Chiavi in argento (Ales, 1698 Agosto 14 - Pagamento di 32 lire e 19 soldi a un ignoto argentiere per la realizzazione - A.C.C.A., Spoglio del vescovo Didaco Cugia, c.91r.) e il Triregno o Tiara papale (ignota bottega sarda del XVIII secolo); ad esse anche la Ferula Papale, quest'ultima mancante nella parte della Croce a tre bracci, fatta commissionare sul modello antico nel 2022.

Nello spigolo e nella parete che hanno in comune la cappella di S. Michele e l'attuale torre dell'orologio è possibile trovare le tracce della torre crollata.

L'edificio venne dotato nel corso del XVIII secolo di arredi marmorei di buona fattura, opere dello scultore Pietro Pozzo e della sua scuola.
Nella prima metà del XX secolo si completarono le decorazioni e gli affreschi dell'interno;
di recente si sono conclusi importanti lavori di restauro, che hanno interessato il tempio per circa vent'anni.

Architettura e opere d'arte

Esterno
La Cattedrale si trova in posizione scenografica e dominante, al centro dell'abitato, su un'ampia piazza terrazzata, raggiungibile tramite una scalinata.
La facciata, dal coronamento curvilineo, è incorniciata da due campanili gemelli, collegati da un terrazzino munito di una balaustra in pietra tufacea, sotto il quale si apre un portico con arco a tutto sesto. All'apice del prospetto è collocata una statua di san Pietro.

Coronano l'edificio le due cupoline in cima a ciascun campanile e la grande cupola che si eleva all'incrocio della navata col transetto

Interno

L'interno del tempio è a croce latina con una navata unica lunga 21 m e larga 10, scandita da paraste con capitelli ionici, con due cappelle per lato e ampio transetto i cui bracci sono lunghi 7,80 m. Il coro è lungo 10 m e largo 7,40 m.
Cappelle e abside sono voltate a botte, la navata e il transetto sono voltati a botte, tranne nel punto in cui si incrociano, dove si eleva l'ampia e alta cupola ottagonale (36 m), ricoperta di decorazioni (1950-1962) e affreschi (1954), questi ultimi opera di Peppinetto Boy di Ales. Da sinistra il Martirio di S. Pietro, Medaglione di S. Gregorio Magno, la Gloria di S. Pietro, Medaglione di S. Ambrogio, il Martirio di S. Paolo, Medaglione di Sant'Agostino, la Gloria di San Paolo e Medaglione di San Girolamo.
La volta centrale è alta 16 m e le due torri 26 m.
Le volte sono ornate da affreschi (1907) di Giovanni da Ferraboschi di Bergamo, raffiguranti i fatti principali della vita dei santi Pietro e Paolo, su decorazioni con cassettoni in rilievo, a loro volta ornati con motivi classici, quali rosoni, foglie, motivi araldici (tiara papale e mitra vescovile), un cesto con lavorazione ad intreccio e facce grottesche. Le decorazioni pittoriche che ornano le pareti della Cattedrale compresi i finti marmi ad intarsio policromi realizzate alla fine del 1950 sono opera del decoratore Enrico Lorrai di Cagliari (1908-1995). I pavimenti sono stati quasi tutti rifatti, prima (1950-1962) durante l'Episcopato di Mons. Antonio Tedde e poi (1983-2003) durante gli episcopati di Mons. Gibertini e Orrù.

Cappelle laterali
 La prima cappella a destra è dedicata a San Michele Arcangelo e ospita, oltre a un altare di marmi policromi realizzato da artigiani di ambito ticinese-lombardo (1738), con tela raffigurante l'arcangelo, anche il Fonte battesimale, del 1725 circa che presenta sulla base lo stemma della famiglia Masones y Nin. L'ariosa struttura architettonica a forma di edicola di pianta quadrangolare viene attribuita al marmista Pietro Pozzo. Sulla porticina metallica che si apre sulla parete frontale dell'edicola è raffigurato il Battesimo di Gesù impartitogli da Giovanni Battista sulle rive del Giordano.
 La seconda cappella a destra è dedicata a San Pietro da Verona, presenta un altare di marmi policromi realizzato da artigiani di ambito lombardo – ligure (1738), ed è ornata da un dipinto raffigurante il suo martirio attribuito a artista ignoto che si rifà ad un quadro del Cavalier d'Arpino (1631). A sinistra di questa cappella si trova il pulpito marmoreo, settecentesco.
 La prima cappella a sinistra, del Santissimo, è ornata da un altare ottocentesco, opera di Michele Fiaschi e Francesco Cucchiari, portato a termine da Andrea Ugolini (1858) con tela settecentesca da un ignoto pittore accademico romano (1789) raffigurante lImmacolata.
 La seconda cappella a sinistra, intitolata a Sant'Antonio da Padova, ospita ancora un bell'altare di marmi policromi realizzato da artigiani di ambito lombardo – ligure (1738), con la tela, di artista anonimo, raffigurante Sant'Antonio con Gesù bambino, sempre del XVIII secolo.

Navata
Nella navata sono poste la pila dell'acqua benedetta (1702), opera del marmista Efisio Mura di Cagliari, con al centro la statua di S. Pietro, a cui manca il braccio destro che teneva in mano una fiocina con la quale tentava di pescare uno dei tre pesci scolpiti in rilievo sul fondo della pila; il pulpito (1737) opera del marmista genovese Pietro Pozzo, con lo stemma del vescovo Mons. Giovanni Battista Sanna, in ricordo del quale si fece scolpire sul frontespizio lo scudo in cui l'elemento più significativo è il cinghiale rampante (da zanna che corrisponde al sardo "sanna") che poggia le zampe sul tronco di un albero fronzuto, sovrastato dal cappello episcopale, sormontato da un tornavoce (1907), opera di Peppico Garau di Ales su disegno di Ferraboschi di Bergamo; la credenza di marmo (1737), opera del
marmista genovese Pietro Pozzo con in alto lo stemma di Mons. Giovanni Battista Sanna.

Cripta
Dal centro della navata, si accede ad un vano sotterraneo (1752) adibito anticamente a sepolcro dei Vescovi, dei Canonici, del clero e di alcuni laici. Di pianta rettangolare con volta a botte, costolonata completamente di materiale di riempimento ha 11 m. di lunghezza, 4,50 m. di larghezza e 3,50 m. di altezza. Presenta un'iscrizione (1752), sormontata da un disegno raffigurante due stinchi incrociati con berretta clericale, che reca queste parole: HlC ESPECTAMUS - DONEC VENIAT - IMMUTATIO NOSTRA - UT COLLOCET NOS DOMINUS - CUM PRINCIPIBUS POPULI SUI -1752.

Transetto
Nel braccio destro del transetto si trova l'altare del Santissimo Crocifisso, con una scultura lignea del Crocifisso, realizzata tra il XVIII e il XIX secolo. L'altare è stato completamente dipinto sulla parete a metà degli anni cinquanta con la tecnica del trompe l'oeil (inganna l'occhio) simulando vere colonne tortili, (trabeazione) e volute in marmo che mettono in risalto il paliotto dedicato alla Madonna del Rosario (1700) dal decoratore cagliaritano Enrico Lorrai (1908-1995) autore tra l'altro delle decorazioni pittoriche realizzate all'interno delle sagrestie dei Canonici e dei Beneficiati durante l'Episcopato di Mons. Antonio Tedde.

Alla parete opposta, nel braccio sinistro del transetto, si trova l'imponente altare marmoreo dei marmisti Santino e Domenico Franco (1780), intitolato alla Madonna del Carmine, con una pregevole pala del pittore Pietro Angeletti raffigurante l'apparizione della Beata Vergine del Carmelo a S. Simone Stock.

Presbiterio
Il presbiterio, sopraelevato come nella cattedrale di Cagliari, è cinto da una balaustra marmorea (1727), opera dei marmisti genovesi Pietro Pozzo e figli con un'iscrizione posta intorno al basamento dell'attuale balaustrata: "HOC OPVS FAOVM FVIT JVSSV ILLVSTRIS CAPITVLI VSELLEN SEDE EPALI VACANTE POST OBITVM DN ISIDORI MASONES ET NIN EPISCOPI VSELLEN ANNO DNI 1727". La balaustra poggia su quattro leoni simboleggianti la Chiesa, con ai piedi l'aquila, simboleggiante l'Impero Romano e, quindi, il paganesimo (1727). Opera anch'essa dei marmisti genovesi Pietro Pozzo e figli, in ordine, da sin verso dx, il primo leone si presenta con un aspetto di calma, mentre tiene un'aquila che con le ali gli si divincola sotto i piedi; il secondo è leggermente adirato, calpestando l'aquila che gli conficca un artiglio sulla zampa; il terzo ha uno sguardo e un atteggiamento infuriato mentre l'aquila gli si rivolta col becco; il quarto ha un'espressione soddisfatta e trionfatrice, mentre l'aquila giace uccisa ai suoi piedi.

Al centro dell'area presbiterale si trova l'altare maggiore, opera di Giuseppe Massetti e Pietro Pozzo, su disegni dello Spotorno, con le statue dei santi Pietro e Paolo, mensa, tabernacolo, gradini e paliotto (1728) e nicchia e tronetto (1734). È articolato in tre gradini inferiori di marmo bianco con motivi geometrici ad intarsio in marmi policromi. La mensa è un trapezio che raffigura sullo specchio frontale i simboli di S. Pietro in marmo bianco scolpiti in rilievo. Ai lati, due grandi Angeli telamoni con ampia apertura alare e terminazione inferiore a voluta a ricciolo, aprono il ventaglio dei tre gradini dei candelieri. All'estremità di quello superiore troviamo il motivo decorativo delle testine angeliche alate. Nell'abside, rettangolare, si trova un interessante coro, con gli stalli dei Canonici (1646), opera degli intagliatori sassaresi Ambrogio Ziquina e Diego Manunta, in scelto noce carico di intagliature, che apparteneva alla Cattedrale intermedia, e il tronetto del Vescovo (1661) opera dell'artigiano Battista Cossu.

Organi a canne

Sulla cantoria in controfacciata si trova l'organo maggiore, a trasmissione elettrica, con due tastiere e pedaliera.

Ai piedi del presbiterio è collocato un organo positivo "ad ala" di scuola romana, fatto acquistare nel 1667 dal vescovo Brunengo (si tratta del più antico strumento esistente in Sardegna). Restaurato da Fabio Lissia a Prato nel 2000 e riportato nella cattedrale il 29 aprile 2001, è racchiuso entro una cassa in pioppo e abete. Lo strumento ha un'unica tastiera 45 tasti con prima ottava scavezza avente i tasti diatonici in faggio e cromatici in noce, con coperture in bosso ed ebano; è privo di pedaliera. Si compone di sette registri per un totale di 315 canne di cui in castagno le prime 8 del principale e ricoperte in stagno nelle parti a vista, in lega di stagno le altre.

Bibliografia
 Salvatore Naitza. Architettura dal tardo '600 al classicismo purista. Cagliari, Ilisso, 1992. ISBN 88-85098-20-7

Voci correlate
 Ales
 Diocesi di Ales-Terralba
 Cattedrali in Italia

Altri progetti

Collegamenti esterni

 Chiesa di Santi Pietro e Paolo (Ales) su BeWeB - Beni ecclesiastici in web

Ales
Ales
Chiese barocche della Sardegna
Ales

Diocesi di Ales-Terralba

Cattedrale dei Santi Pietro e Paolo (Ales)


O Equador participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2018, realizados na cidade de Pyeongchang, na Coreia do Sul.

Foi a estreia do país em Olimpíadas de Inverno, onde esteve representado pelo esquiador cross-country Klaus Jungbluth Rodríguez.

Desempenho

Masculino

Equador
2018
Desporto no Equador em 2018

Equador nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2018


Lekvattnet er en småort i Torsby kommun i Värmlands län i Sverige og kyrkby i Lekvattnets socken.

Bynavnet blev i 1649 skrevet Lekevatn og betød da den navngivende gård. Navnet blev oprindeligt båret af Lekvattensjön, hvor ordet lek formentlig betyder vandets bevægelse.

Lekvattnetaffären
24. februar 1943 nødlandede et tysk militærfly i Lekvattnet. Den 17-årige hjemmeværnsmand Nikolaus Andersson tog de tyskere som var ombord på flyet, 19 soldater og en sygeplejerske, til fange ved at skyde med et gevær. Da et beredskabsforbund tog over blev tyskerne behandlet snarere som gæster end som en fremmed militærmagt, med forplejning og boende på hotel med dans og senere transport over grænsen til Norge.

Flyet var et på forhånd anmeldt kurerfly fra Finland til Oslo, en type af trafik som der var meget ringe opmærksomhed omkring. Det havde ifølge aftalen ikke lov at bære våben, men flyet viste sig at bære to maskingevær og de ombordværende var bevæbnede. Siden både selve flytrafikken og behandlingen af det tyske militær skabte pressedebat lovede forsvarsminister Per Edvin Sköld efter interpellation af rigsdagsmanden Emil Olovson at det tyske kurerfly over Sverige skulle kontrolleres hårdere. Den unge hjemmeværnsmand blev belønnet med en medalje, og de svenske officerer som håndlagde sagen blev stillet for en krigsret men frikendt.

Se også
 Lekvattnets kyrka

Referencer

Kilder

Byer i Torsby kommun

Lekvattnet


An Teleogramma in uska genus han Actinopterygii. An Teleogramma in nahilalakip ha familia nga Cichlidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Teleogramma

Teleogramma


Kaliwatan sa alibangbang ang Eudissoctena minorella. Una ning gihulagway ni Hans Rebel ni adtong 1935. Ang Eudissoctena minorella sakop sa kahenera nga Eudissoctena, ug kabanay nga Psychidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Eudissoctena

Eudissoctena minorella


An Alectrurus risora in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Louis Jean Pierre Vieillot hadton 1824. An Alectrurus risora in nahilalakip ha genus nga Alectrurus, ngan familia nga Tyrannidae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alectrurus

Alectrurus risora


Hun roder med den danske sangskat er en dansk tv-serie udgivet i 2023 af DR hvor hver episode følger DR Big Bands chefdirigent Miho Hazama i en opgave med at arrangere en bigband-udgave af en kendt dansk sang.
Sangene i de fem programmer var udvalgt af Hans Ulrik og er Aksel Agerbys Jeg er havren, Gasolins Kloden drejer stille rundt, Egil Harders Den blå anemone, Thomas Laubs Det er hvidt herude og folkemelodien I skovens dybe stille ro.

Referencer

Tv-serier fra 2020'erne

Hun roder med den danske sangskat


Kaliwatan sa alibangbang ang Ctenocompa hexaspila. Una ning gihulagway ni Edward Meyrick ni adtong 1919. Ang Ctenocompa hexaspila sakop sa kahenera nga Ctenocompa, ug kabanay nga Psychidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Ctenocompa

Ctenocompa hexaspila


Santa Cruz dos Milagres là một đô thị thuộc bang Piauí, Brasil. Đô thị này có diện tích 984,084 km², dân số năm 2007 là 3334 người, mật độ 3,39 người/km².

Tham khảo

Liên kết ngoài
 Cơ sở dữ liệu các đô thị của Brasil
Inwonertallen 2009

Đô thị bang Piauí

Santa Cruz dos Milagres


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Cryncus agilis. Una ning gihulagway ni Otte, D. ni adtong 1985. Ang Cryncus agilis sakop sa kahenera nga Cryncus, ug kabanay nga Gryllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Tanzania

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Cryncus
Insekto sa Tansaniya

Cryncus agilis


Kaliwatan sa insekto ang Phylloplecta stylifera. Una ning gihulagway ni Patch ni adtong 1912. Ang Phylloplecta stylifera sakop sa kahenera nga Phylloplecta, ug kabanay nga Triozidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 New Hampshire
 Alaska
 Ontario (lalawigan)
 Manitoba

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa New Hampshire
Insekto sa Alaska
Insekto sa Ontario (lalawigan)
Insekto sa Manitoba
Phylloplecta

Phylloplecta stylifera


An Pelargoderus fulvoirroratus in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Blanchard hadton 1855. An Pelargoderus fulvoirroratus in nahilalakip ha genus nga Pelargoderus, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pelargoderus

Pelargoderus fulvoirroratus


Alarmeringsøvelserne er en dansk dokumentarisk optagelse fra 1913.

Handling
Hærens mobiliseringsøvelse 1913 i København: 11. september klokken 6:00 blev ordren givet, og 8 timer senere var 3/4 af styrken mødt i garnisonerne, hvor iklædning og udrustning straks iværksattes. I løbet af eftermiddagen blev øvelser iværksat med de krigsstærke enheder. Dagen efter blev mandskabet hjemsendt igen. 85 % (ca. 50.000 mand) var mødt op. Kun 5 % var udeblevet ulovligt. Blandt deltagerne ses medlemmer af Akademisk Skyttekorps. Afslutningsvis optagelser fra Kongeveryen ved Linaa 6. oktober 1917.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1913

Alarmeringsøvelserne


Brachystegia letestui is 'n boom wat hoort tot die Fabaceae familie en is endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo.

Sien ook
 Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bron
 Plants of the World Online

Bome van Afrika
Brachystegia
Flora van die Demokratiese Republiek die Kongo
Endemiese plante van die Demokratiese Republiek die Kongo

Brachystegia letestui


La contea di Cobb è una contea dello Stato USA della Georgia. La sua fondazione risale al 3 dicembre 1832. La popolazione, secondo il censimento del 2006, è di  abitanti e la sua capitale è Marietta, che si trova al centro della contea. Il nome della contea deriva dal giudice Thomas Willis Cobb, rappresentante e Senatore della Georgia all'inizio del diciannovesimo secolo.

Geografia fisica
Secondo lo United States Census Bureau, la contea ha un'area totale di  (345 miglia quadrate), 881 dei quali sono occupati da terra e 12 dei quali (corrispondenti all'1,27% della superficie totale) sono occupati dalle acque.

I fiumi più importanti della zona sono il Chattahoochee, il Sope, il Sweetwater e il Noonday. Importante è anche il lago Allatoona.

Strade principali
Interstate 20, 75, 285 e 575
US Route 41, 78 e 278
State Route (strade statali) 3, 5, 6, 8, 92, 120, 176, 280, 370

Altre vie di comunicazione sono il Cobb County Airport (aeroporto della contea di Cobb), la base dell'Aeronautica Dobbins e il Cobb Community Transit, ovvero il trasporto pubblico via bus.

Società

Evoluzione demografica
Secondo il censimento del 2006, la popolazione era di  persone. La popolazione è composta per il 64,3% da bianchi, per il 21,2% da neri o afroamericani, per lo 0,5% da nativi americani, per il 3,8% da asiatici, per l'8,8% da altre razze, per l'1,4% da due o più razze e per il 10,0% da ispanici e latini. L'8,5% della popolazione e il 6,8% delle famiglie vivono sotto la soglia della povertà.

Governo ed elezioni
Come per tutte le contee della Georgia, la contea di Cobb ha la massima libertà decisionale in tutti gli ambiti, a patto che la legislazione non entri in conflitto con leggi statali e federali e con le costituzioni. La contea di Cobb è al momento governata da un Board of Commissioners (consiglio dei Commissari) formato da cinque membri, che ha sia potere legislativo che esecutivo. Il capo del consiglio è eletto a livello di Contea, gli altri quattro membri rappresentano ognuno un distretto. Il Consiglio ha un direttore che sorveglia le operazioni quotidiane dei dipartimenti esecutivi. C'è anche un Board of Education (Consiglio per l'educazione) che è composto da sette membri.

La contea ha anche un dipartimento di polizia separato che è sotto il controllo del consiglio dei commissari.

Città principali
Le città principali sono Acworth, Austell, Kennesaw, Marietta, Powder Springs e Smyrna.

Imprese principali
Le imprese principali comprendono il Weather Channel, un network televisivo che fornisce previsioni e notizie riguardanti il tempo 24 ore su 24, la Home Depot, un'impresa di costruzioni, la Lockheed Martin, un'impresa di manifatture aerospaziali, la Georgian Northeastern Railroad (ferrovie), la Genuine Parts Company, specializzata in pezzi di ricambio per automobili e macchinari industriali e la Glock, azienda austriaca produttrice di armi.

Luoghi ricreativi
Alcuni tra i principali punti ricreativi della contea sono:
Il parco acquatico di Six Flags White Water
Il parco a tema di Six Flags over Georgia
Il parco di divertimenti nazionale del fiume Chattahoochee
Il parco del campo di battaglia del monte Kennesaw (in cui è stato conservato un campo di battaglia della campagna di Atlanta, durante la Guerra Civile Americana)
Il cimitero nazionale di Marietta
Il Silver Comet Trail (un progetto che trasforma le antiche linee ferroviarie in percorsi per le biciclette o l'equitazione)

Scuole
Alcune delle principali scuole della contea sono:
Istituto tecnico Chattahoochee
Distretto scolastico della contea di Cobb
Accademia Cristiana Cumberland
Università di stato di Kennesaw
Southern Polytechnic State University

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Contea di Cobb


Ang Cerro del Fraile ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Cerro del Fraile (bukid sa Arhentina), Provincia de Santa Cruz,

Chile

 Cerro de Los Frailes, bukid, Atacama, Provincia de Copiapó,
 Cerro del Fraile (bukid sa Chile, Coquimbo, Provincia de Limarí, lat -30,71, long -71,11),
 Cerro del Fraile (bungtod sa Chile, Coquimbo, Provincia de Limarí, lat -31,04, long -71,57),

Espanya

 Cerro del Fraile (bungtod sa Espanya), Andalucía, Provincia de Cádiz,

Peru

 Cerro Fraile (bukid sa Peru, Ica), Provincia de Nazca,
 Cerro del Fraile (bukid sa Peru, Ica, Provincia de Ica),
 Cerro del Fraile (bungtod sa Peru, Ica, Provincia de Pisco),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Chile
Pagklaro paghimo ni bot Espanya
Pagklaro paghimo ni bot Peru

Cerro del Fraile


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Auloserpusia sagonai. Una ning gihulagway ni Willy Adolf Theodor Ramme ni adtong 1929. Ang Auloserpusia sagonai sakop sa kahenera nga Auloserpusia, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Demokratikanhong Republika sa Konggo

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Demokratikanhong Republika sa Konggo
Auloserpusia

Auloserpusia sagonai


An Nicator gularis in uska species han Aves nga ginhulagway ni Gustav Hartlaub ngan Otto Finsch hadton 1870. An Nicator gularis in nahilalakip ha genus nga Nicator, ngan familia nga Pycnonotidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Nicator

Nicator gularis


The Huoluochaideng () city site in Hanggin Banner, Inner Mongolia, is known for the massive quantity of coins (3500 kg) that were found there. The coins included Wu Zhu cash coins from the Han dynasty as well as coinage produced under Wang Mang's Xin dynasty.

The site
The site appears to be the ruins of a city, possibly from the time of the Han and Xin dynasties. The site was first excavated in August 2012 by the Cultural Relics and Archaeological Institute of Inner Mongolia and Hangjin Banner Cultural Relics Administration Office - three coin hoards were found within the site, and the remains of a major coin-casting workshop were found in the northwestern part of the site. Further excavation was carried out in 2013, when four coin-casting kilns were found of which two (Y1 and Y4) were well-preserved. Over 150 pieces of clay coin models and 20 pieces of clay moulds were found in and around the kilns, as well as coins, ceramics, bronze and iron objects, stone tool, slag and animal bones. The coins are mostly issues of Wang Mang, in the first decades of the first century AD: daquan wushi, xiaoquan zhiyi, huoquan, banliang and wuzhu. The coin models, moulds and coins suggest that the site may have been in use from 157 BC to AD 23.

See also
 Ancient Chinese coinage
 Xin dynasty coinage

References

External links
 2,100-year old Coin Manufacture Workshop Ruins Found at Ancient City-site in Inner Mongolia, Chinese Archaeology, 9 July 2014
 3500 kg of Western Han to Xin dynasty coins and moulds discovered in Erdos, 31 Dec 2012 (in Chinese)
 3 Tons of Coins Excavated from Ruins of Han Dynasty Mint in Inner Mongolia, Primal Trek, 1 Jan 2013

Archaeological sites in China
Inner Mongolia
Han dynasty
Xin dynasty

Huoluochaideng


Tarsonops sectipes là một loài nhện trong họ Caponiidae.

Loài này thuộc chi Tarsonops. Tarsonops sectipes được Ralph Vary Chamberlin miêu tả năm 1924.

Chú thích

Tham khảo

Tarsonops

Tarsonops sectipes


Nhơn Ái là một xã thuộc huyện Phong Điền, thành phố Cần Thơ, Việt Nam.

Xã có diện tích 15,6 km², dân số năm 2007 là 15.031 người, mật độ dân số đạt 964 người/km².

Chú thích

Liên kết ngoài

Nhơn Ái


An Entomacrodus solus in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Williams ngan Bogorodsky hadton 2010. An Entomacrodus solus in nahilalakip ha genus nga Entomacrodus, ngan familia nga Blenniidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Entomacrodus

Entomacrodus solus


Kaliwatan sa lumot ang Fuscidea intercincta. Una ning gihulagway ni William Nylander, ug gihatagan sa eksakto nga ngalan ni Josef Poelt. Ang Fuscidea intercincta sakop sa kahenera nga Fuscidea, ug kabanay nga Fuscideaceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Uropa ug Asya
 Amihanang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Uropa
Abungawg-uhong sa Amihanang Amerika
Fuscidea

Fuscidea intercincta


Maria Emilia (hiszp. María Emilia, querida) – peruwiańska telenowela z 1999 roku. W rolach głównych Coraima Torres i Juan Soler. Główną antagonistkę zagrała Ana Patricia Rojo.

W Polsce serial był emitowany na kanale RTL 7.

Obsada

Adaptacje
Telenowela Maria Emilia oparta jest na radionoweli Tu mundo y el mío autorstwa Delii Fiallo. Historia ta została wcześniej kilkakrotnie wyświetlana na ekranie. Przed Marią Emilią powstały następujące telenowele oparte na wersji pierwotnej:
 Rosario – wenezuelska telenowela z 1968 roku (w rolach głównych Marina Baura i José Bardina).
 Emilia – wenezuelska telenowela z 1979 roku (w rolach głównych Elluz Peraza i Eduardo Serrano).
 Tu mundo y el mío – argentyńska telenowela z 1987 roku (w rolach głównych Nohely Arteaga i Daniel Guerrero).
 Fabiola – wenezuelska telenowela z 1989 roku (w rolach głównych Alba Roversi i Guillermo Dávila).
 Paloma – kolumbijska telenowela z 1994 roku (w rolach głównych Nelly Moreno i Edmundo Troya).

Przypisy

Bibliografia

 Maria Emilia w bazie filmweb

Peruwiańskie telenowele
Seriale telewizyjne emitowane od 1999
Seriale telewizyjne zakończone w 2000

Maria Emilia


Jasbir K. Puar é uma teórica queer e professora do Departamento de mulheres e estudos de género da Universidade Rutgers. É autora do livro Montagens terroristas: o homonacionalismo em tempos queer. Tem escrito amplamente sobre turismo LGBT, terrorismo, vigilância, biopolítica e necropolítica, diversidade funcional, interseccionalidade, afectos, pósthumanismo, homonacionalismo, pinkwashing e a ocupação israelita de Palestina.

Carreira acadêmica

Puar estudou o mestrado em Estudos da Mulher na Universidade Iorque e obteve sua doctorado em Estudos Étnicos pela Universidade da Califórnia em Berkeley em 1999.

Em  seu artigo "Tempos queer, amálgamas queer", publicado em 2005, Puar analisava a guerra contra o terrorismo como um acoplamento entre racismo, nacionalismo, patriotismo e terrorismo, indicando que se trata de uma questão profundamente queer. Centra-se nas corporalidades terroristas em oposição aos corpos patriotas normativos e  argumenta que os discursos contraterroristas estão intrinsecamente marcados pelo género, a raça, a sexualidade e a nacionalidade. Através de uma análise da resposta estadounidense à tortura e abuso de prisioneiros em Abu Ghraib em 2004,  sustenta que os discursos contemporâneos sobre a sexualidade muçulmana unicamente enmascaran e reproduzem a crença subjacente no excepcionalismo estadounidense.

Puar critica o desenvolvimento homonacionalista dos Estados Unidos como justificativa das violentas intervenções estadounidenses da guerra contra o terror. Estados Unidos gaba-se de sua suposta tolerância à homossexualidade para assegurar uma identidade contraposta à opressão sexual dos países muçulmanos. Esta opressão serve como uma desculpa para que Estados Unidos intervenha militarmente com o fim de "libertar" às mulheres e minorias sexuais oprimidas de outros países, enquanto ao mesmo tempo oculta a desigualdade que estes mesmos colectivos sofrem nos Estados Unidos. O excepcionalismo estadounidense e o homonacionalismo são mutuamente constitutivos, misturando os discursos da doutrina do destino manifesto, com uma política exterior racista e um impulso para documentar o desconhecido e conquistá-lo.

No livro Montagens terroristas: o homonacionalismo em tempos queer, publicado em outubro de 2007, Puar descreve as conexões entre os discursos contemporâneos sobre os direitos LGBTI, a integração das pessoas LGBTI a o consumismo, a ascensão da branquitude, o imperialismo Ocidental e a guerra contra o terrorismo. Puar argumenta que as ideologias tradicionais heteronormativas encontram agora acompanhamento nas ideologias homonormativas, replicando os mesmos ideais hierárquicos referentes à manutenção da dominação nos termos de raça, classe, género ou nacionalidade; um conjunto de ideologias que considera homonacionalismo.

Ver também

 Homonacionalismo
 Capitalismo rosa
  Pinkwashing
 Purplewashing
 Interseccionalidade

Alunos da Universidade da Califórnia em Berkeley
Nascidos em 1967
Professores da Universidade Rutgers
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Jasbir Puar


Dette er en tidslinje over Minksagen.

2020

 27. februar: Første registrerede COVID-19-tilfælde i Danmark.
 11. marts: Regeringen annoncerer på et pressemøde "nedlukning" af Danmark.
 17. juni: Fødevarestyrelsen registrerer coronasmitte med COVID-19 på en minkfarm i Nordjylland.
 20. juni: Fødevarestyrelsen oplyser, at endnu en minkfarm har coronasmitte.
 22. juni: Antallet af smittede minkfarme stiger til 120.
 1. oktober: Fødevareminister Mogens Jensen (S) oplyser, at 100 minkbesætninger skal aflives.
 2. november: Statens Serum Institut fremsender notat med en beskrivelse af det foreløbige forsøg med virusvarianten af instituttet kaldet cluster 5 og notat med en beskrivelse af de helgenomsekvenser, der er foretaget af SARS-CoV-2 virus fra mink og mennesker.
 3. november: På regeringens koordinationsudvalgsmøde, med deltagelse af bl.a. statsministeren, finansministeren, udenrigsministeren, skatteministeren, sundheds- og ældreministeren og fødevareministeren, træffes der beslutning om, at alle mink skal aflives. "Beslutningen følger ikke de to indstillinger i materialet, men følger målet i en operationsplan (BN 284). Operationsplanen var bilag til coveret." "I aktdetaljerne er planen benævnt "Nødplan"."
 4. november: Statsminister Mette Frederiksen holder pressemøde og udmelder her, at alle mink skal aflives samt at "så iværksættes der nu en nødplan for aflivning, som håndteres i regi af Den nationale operative stab under politiets kommando og med bistand fra Forsvaret, fra Beredskabsstyrelsen og fra Hjemmeværnet."
 5. november: "kl. 08.00 blev der holdt møde i NOST. Alle mødedeltagere var - eller blev - klar over, at der ikke var lovhjemmel til at udrulle beslutningen."
 6. november: "BN 284 iværksættes (...) kl. 18.06." Brevet med ordren om at alle mink i landet skal aflives og udlovningen af tempobonus, sendes til minkavlerne.
 8. november: Statsminister Mette Frederiksen orienteres om, at der mangler lovhjemmel til aflivningen. Folketinget og pressen orienteres om den manglende lovhjemmel.
 10. november: Et nyt brev udsendes til landets minkavlere udenfor smittezonerne, hvor påbuddet om aflivning erstattes af en opfordring
 16. november: S, RV, SF, EL og ALT indgår politisk aftale mhp. at tilvejebringe lovhjemmel til at kunne kræve mink uden for smittezonerne aflivet, udbetale tempobonus samt forbyde hold af mink midlertidigt.
 18. november: Mogens Jensen (S) meddeler sin udtræden af regeringen. Folketinget modtager Sundheds- og Ældreministeriets redegørelse vedrørende sundhedsfagligt grundlag samt Miljø- og Fødevareministeriets redegørelser vedrørende manglende lovhjemmel og valg af strategi.
 5. december: Lækkede mails viser at dele af Miljø- og Fødevareministeriets pressekommunikation den 10. november 2020 blev styret fra Statsministeriet.
 7. december: Advokat og tidligere vicedirektør i Fødevarestyrelsen Tage Siboni vurderer, at der var hjemmel til at beordre mink aflivet uden for de af Fødevarestyrelsen definerede smittezoner, med henvisning til formålsbestemmelsen i paragraf 1 i Lov om hold af dyr. Fødevarestyrelsen mener ikke at dette er tilfældet. Styrelsen konkluderer, at det hverken ud fra en veterinærfaglig eller en proportionalitetsmæssig betragtning vil være muligt at udstrække zonerne til at dække hele landet.
 10. december: Et politisk flertal enes om at få etableret en ny undersøgelsesform kaldet en granskningskommission samt at få minksagen undersøgt ved hjælp af en sådan.
 17. december: Lækket internt referat fra koordinationsudvalgsmødet den 3. november 2020 omtaler regeringens beslutning som "nedlukningen af erhvervet".
 21. december: Folketinget vedtager lovforslag L 77, der udmønter den politiske aftale af 16. november 2020. Det foreløbige kommissorium for Granskningskommission til undersøgelse af minksagen (Minkkommissionen) fastlægges.
 21 december: Et flertal i Folketinget vedtager model for genopgravningen af døde mink.

2021

 25. januar: S, V, RV, SF og LA indgår politisk aftale mhp. at tilvejebringe lovhjemmel til erstatning, kompensation mv. til minkavlerne og følgeerhverv.
 28. januar: Borgerforslag om at stille Mette Frederiksen for en rigsret opnår støtte fra flere end 50.000 borgere. "Mette Frederiksen skal redegøre for den manglende hjemmel til at aflive sunde og raske mink inklusive avlsdyr", står der i borgerforslaget.
 27. april: Folketinget vedtager lovforslag L 206, der udmønter den politiske aftale af 25. januar 2021.
 8. oktober: Advokatundersøgelsen om politiets actioncard i minksagen og advokatundersøgelsen om nedgravningen af aflivede mink er færdige.

2022

 30. juni: Minkkommissionen udgiver sin beretning.
 2. juli: Radikale Venstre bebuder at ville vælte regeringen, hvis ikke statsministeren udskriver valg senest ved Folketingets åbning, 4. oktober 2022.
 5. juli: På baggrund af Minkkommissionens beretning tildeles Mette Frederiksen og Mogens Jensen af Folketinget en næse for deres rolle i sagen.
 24. august: Departementschef i Statsministeriet, Barbara Bertelsen modtager en disciplinær advarsel, departementchef i Justitsministeriet, Johan Legarth en irettesættelse, mens rigspolitichef Thorkild Fogde og departementschef i Miljøministeriet, Henrik Studsgaard fritages for tjeneste og indkaldes til tjenestelige forhør.
 20. september: Rigspolitiet giver embedsmændene Uffe Stormly og Birgitte Buch  en advarsel.
 22. september: Fødevareministerie giver embedsmændene Tejs Binderup, Paolo Drostby og Hanne Larsen en advarsel.
 Advokatfirmaet Lund Elmer Sandager fremlægger deres retlige vurdering, hvori de konkluderer at Mette Frederiksen og Mogens Jensen vil kunne dømmes ved en eventuel rigsret. Vurderingen var finansieret af mider rejst af det politiske parti Nye Borgerlige.
 22. september: Justitsministeriet tildeler embedsmand  Anne-Mette Lyhne Jensen en advarsel.
 5. oktober: Mette Frederiksen meddeler, at hun har indstillet til Dronningen, at næste folketingsvalg afholdes tirsdag den 1. november.
 1. november: Folketingsvalget 2022 afholdes.

Kilder

COVID-19
Minksagen

Tidslinje i Minksagen


O rio Ness (em gaélico escocês: Abhainn Nis) é um rio de cerca de 20 km de comprimento, que flui do extremo norte de Loch Ness, na Escócia, através do Loch Dochfour, para Inverness, com queda total em altura de cerca de 16 metros antes de desaguar em Beauly Firth. O rio é a origem do nome de Inverness, que é do gaélico escocês: Inbhir Nis, que significa "Boca de Ness".

Ver também
Lago Ness
Geografia da Escócia

Ligações externas

Rios da Escócia

Rio Ness


Kaliwatan sa insekto ang Apterygothrips dempax. Una ning gihulagway ni Sunita Bhatti ug Taracad Narayanan Ananthakrishnan ni adtong 1978. Ang Apterygothrips dempax sakop sa kahenera nga Apterygothrips, ug kabanay nga Phlaeothripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Indya
 State of Tamil Nādu

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa State of Tamil Nādu
Apterygothrips
Insekto sa Indiya

Apterygothrips dempax


Kahenera sa mga isda ang Acantholiparis. Ang Acantholiparis sakop sa kabanay nga Liparidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Acantholiparis

Acantholiparis


Il metodo intergovernativo è un processo decisionale utilizzato dall'Unione europea nei settori della Politica estera e di sicurezza comune e della Giustizia e affari interni (rispettivamente secondo e il terzo pilastro prima del Trattato di Lisbona).
È caratteristico di un'organizzazione internazionale.

Nel primo pilastro, la Comunità Europea, nel quale è più forte la tendenza sovranazionale, era stato sostituito dal metodo comunitario.

È caratterizzato da:
ruolo importante degli stati membri, che condividono con la Commissione europea il diritto di iniziativa;
decisioni all'unanimità nell'ambito del Consiglio dell'Unione europea;
intervento meramente consultivo del Parlamento europeo;
ruolo ridotto della Corte di Giustizia.

Bibliografia
Luisa Antoniolli, Giannantonio Bennacchio, Ferdinando Lajolo di Cossano. Lineamenti di diritto dell'Unione Europea, Padova, CEDAM, 2005. ISBN 8813259794

Collegamenti esterni
Metodo comunitario e intergovernativo - Glossario dell'Unione Europea

Diritto dell'Unione europea

Metodo intergovernativo


An Tigasis in uska genus han Lepidoptera. An Tigasis in nahilalakip ha familia nga Hesperiidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tigasis

Tigasis


Hi Ronald William "Ron" Howard (natawo hadton Marso 1, 1954) in usa nga Amerikano nga direktor ngan produser hit pelikula.

Mga natawo han 1954

Ron Howard


Kaliwatan sa alibangbang ang Muhabbetana jubae. Una ning gihulagway ni Walsingham ni adtong 1908, ug gihatagan sa eksakto nga ngalan ni Van Nieukerken et al. ni adtong 2016. Ang Muhabbetana jubae sakop sa kahenera nga Muhabbetana, ug kabanay nga Nepticulidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Uropa

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Uropa
Muhabbetana

Muhabbetana jubae


Figlio di Vincenzo e Francesca Schillaci, lavorò per la famiglia dei principi di Biscari, soprattutto al servizio di Ignazio V Paternò Castello, per lui realizzò i rami per le illustrazioni del volume Viaggio per tutte le antichità della Sicilia. Illustrò anche Leges omni consilio... di Vito Coco, pubblicato nel 1780. Collaborò con Luigi Mayer e Nicolò Bombara. Tra le stampe e incisioni più famose, si ricordano un Sacro Cuore di Gesù e un ritratto di Ignazio Paternò Castello. Illustrò anche Storia generale dell'Etna... di Francesco Ferrara nel 1793 e Memoria dell'eruzione dell'Etna avvenuta nell'anno 1809, di Mario Gemmellaro pubblicata nel 1820.

Una sua incisione raffigurante il Ritrovamento del Santissimo Sacramento è conservata nella sagrestia della Chiesa del Santissimo Ritrovato a San Giovanni Montebello. Sposato con Caterina Mayer, il figlio Giuseppe fu un apprezzato pittore.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Antonio Zacco (artista)


Brkovi ili brci su skupina terminalnih dlaka na gornjoj usni. To je obilježavajuća muška  sekundarna spolna oznaka, iako se ponekad javljaju i kod žena.  Pravi brkovi rastu trk u pubertetu, a prije toga se ispoljavaju u vidu finih vunenih dlačica u oba spola

Historija
Istraživanje provedeno na ovu temu primijetilo je da prevalencija brkova i dlaka na licu općenito raste i opada prema zasićenosti prilika za sklapanje braka. Stoga nijanse gustine i debljine brkova ili [brfada|[brade]] mogu pomoći u procjeni nivoa androgena ili starosti.

Najraniji dokument o puštanju brkova (bez brade) može se naći u željeznom dobu Kelta. Prema Diodorusu Siculusu, rimskom historičaru:

Tokom srednjovjekovnog razdoblja mnogi velški lideri oblikovali bi samo brkove, primjeri uključuju princa Edwarda od Walesa..

Popularnost brkova na zapadu dosegla je vrhunac 1880-ih i 1890-ih. podudarajući se s popularnošću vojnih vrlina toga doba.

Razne kulture razvile su različite asocijacije na brkove. Naprimjer, u mnogim arapskim zemljama 20. Stoljeća, brkovi su povezani s moći, brade su povezane s islamskim tradicionalizmom, a glatka obrijanost ili nedostatak dlaka na licu povezani su s liberalnijim, sekularnim tendencijama. U islamu se podrezivanje brkova smatra sunnetom i mustahabbom, odnosno načinom života koji se preporučuje, posebno među sunitskim muslimanima. Brkovi su također vjerski simbol za muške sljedbenike Yarsan religije.

Brijanje kamenim britvicama bilo je tehnološki moguće još u doba neolita. Brkovi su prikazani na statui egipatskog princa 4. dinastije Rahotepa (oko 2550. p. n. e.). Još jedan drevni portret koji prikazuje obrijanog muškarca s brkovima je drevni iranski (skitski) konjanik iz 300. p. n. e.

U drevnoj Kini, dlake na licu i dlake na glavi tradicijski su ostajale netaknute zbog konfučijanskih uticaja.

Razvoj i njega

Brkovi imaju sopstvenu fazu u razvoju dlake na licu kod muških adolescenta.

Kao i kod većine ljudskih bioloških procesa, ovaj se specifični obrazac može se razlikovati među pojedincima, ovisno o nečij genetičkim ili okolinskim faktorima.

Brkovi se mogu njegovati  brijanjem dlake, kao i na bradi i obrazima, sprečavajući ih da postanu puna brada. Za njegu brkova razvijeni su razni alati, uključujući sigurnosne britve, vosak za brkove, mreže  i četke za brkove, češalj i makaze.

Na Bliskom Istoku postoji rastući trend transplantacije brkova koji uključuje podvrgavanje postupku koji se naziva ekstrakcija folikulske jedinice, kako bi se postigla punija i impresivnija dlaka na licu.

Najduži brkovi mjere 4,29 m i pripadaju Ramu Singhu Chauhanu (Indija). Izmjereno je na setu talijanske TV emisije "Lo Show dei Record" u Rimu, Italija, 4. marta 2010.

Stilovi

Svjetsko prvenstvo u bradi i brkovima, 2007. imalo je šest potkategorija za brkove (obično nazvane prema poznatim ličnostima):
 Dalíjevi – uski, dugI tačkkasti savijene ili zakrivljene strmo prema gore; područja nakon ugla usta moraju biti obrijana. Potrebna su im umjetna pomagala za oblikovanje. Nazvano po Salvadoru Daliju.
 Engleski brkovi – uski, počinju na sredini gornje usne,  vrlo su dugi i povučeni u stranu, blago uvijeni; krajevi su usmjereni malo prema gore; područja iza ušća usta obično su obrijana.
 Slobodni stil - svi brkovi koji se ne podudaraju s ostalim klasama. Dlake, smiju početi rasti na maksimalno 1,5  cm nakon kraja gornje usne. Pomagala su dozvoljena.
 Mađarski – veliki i grmoliki, počevši od sredine gornje usne i povučeni u stranu. Dlake smiju početi rasti na maksimalno 1,5  cm nakon kraja gornje usne.
 Imperijalni – rastu i sa gornje usne i obraza, sklupčani prema gore (različiti od  rojalni ili impériale)
 Prirodni – mogu se oblikovati bez pomagala.

Ostali tipovi brkova uključuju:
 Ševron – pokrivaju  područje između nosa i gornje usne, do rubova gornje usne, ali ne dalje. Popularni 1970-ih i 1980-ih u američkoj i britanskoj kulturi. Nosili ih Ron Jeremy, Richard Petty, Freddie Mercury, Bruce Forsyth i Tom Selleck.
 Fu Manchu – dugi  krajevi usmjereni prema dolje, uglavnom izvan brade.
 Upravnički – čupavi, s malim usmjerenim krajevima prema gore. Imao ih  brjzbol bacač .
 Potkovičasti – često se brkaju s brkovima upravnika, a  vjerojatno su ih popularizirali moderni kauboji. Sastoje se od punih brkova vertikalnih nastavaka od uglova usana do linije čeljusti i nalik naopakoj potkovici. Poznati i kao "biciklistički brkovi". Nose ih  Hulk Hogan i Bill Kelliher. Odnedavno ih ponovo populariziraju Gardner Minshew i Joe Exotic.
 Pancho Villa – slični Fu Manchu-u, ali deblji; poznati i kao "viseći brkovi" ili "pesimistički brkovi". Također slični potkovičastim. Vila Pancho mnogo su duži i gušći od brkova koje je obično nosio legendarni Pancho Villa.
 Olovkasti brkovi – uski, ravni i tanki kao da ih vuče olovka, usko ošišani, ocrtavajući gornju usnu, sa široko obrijanim razmakom između nosa i brkova. Popularni su 1940-ih, a posebno povezano sa Clark Gableom. U novije vrijeme prepoznati su kao brkovi izbora izmišljenog lika po imenu Gomez Addams, u seriji filmova iz 1990-ih snimljenih prema djelu Porodica Addams. Poznati i kao usna obrva, a nosili su ga Vincent Price, John Waters, Little Richard, Sean Penn i Chris Cornell.
 Četkica za zube – gusti, ali obrijani, osim oko 2,5 cm u sredini; nosili Adolf Hitler, Charlie Chaplin, Oliver Hardy i Michael Jordan u svojim reklamama za Hanes.
 Morževi – čupavi, viseći iznad usana, često u potpunosti prekrivajući usta. Nosio Mark Twain, David Crosby, Josif Staljin, John Bolton, Wilford Brimley, Friedrich Nietzsche, Jeff "Skunk" Baxter, Sam Elliot, Jamie Hyneman i Robert Johansson.

Pojava i percepcije

Kao i mnogi drugi modni trendovi, i brkovi su podložni promjeni popularnosti kroz vrijeme. Iako moderna kultura brkove često povezuje s muškarcima iz viktorijanske ere, Susan Walton pokazuje da su na početku viktorijanske ere dlake na licu bile "gledane kao neukusne" i da su se brkovi smatrali žigom umjetnika ili revolucionara, a oba su ostali na socijalnom rubu u to vrijeme. U prilog tome govori činjenica da je samo jedan član engleskog parlamenta imao dlake na licu u periodu  1841-47. Međutim, do 1860-ih to se promijenilo i brkovi su postali izuzetno popularni, čak i među uglednim muškarcima;  ali na kraju stoljeća dlake na licu ponovno su "izlazile iz mode". Iako  ne može biti potpuno siguran što se tiče uzroka takvih promjena, Walton pretpostavlja da je porast trenda na dlakavostilica uglavnom bio posljedica predstojećeg rata protiv Rusije i uvjerenja da brkovi i brade projiciraju "muževniju" sliku, koju je donio takozvani 'rebrending' britanske vojske i rehabilitacija vojnih vrlina. Brkovi su postali definirajuća osobina britanskog vojnika, a do 1916. nijedan vojnik koji je bio regrutiran nije smio obrijati dio gornje usne. Međutim, sljedeća generacija muškaraca smatrala je da su dlake na licu, poput brkova, zastarjeli amblem muškosti, pa je dramatično opao trend brkova, a glatko obrijano lice postalo je znak modernog muškarca.

Brak
Prema studiji koju je izveo Nigel Barber, rezultati su pokazali snažnu korelaciju između dobrog bračnog "tržišta" za žene i povećanog broja brkova koje nosi muškarci. Upoređivanjem broja muškaraca slikanih u Illustrated London News koji nose brkove u odnosu na omjer slobodnih žena i slobodnih muškaraca, slični trendovi tokom ove dvije godine sugeriraju da su ova dva faktora u korelaciji. Barber sugerira da je to možda posljedica činjenice da muškarci s brkovima muškarce i žene smatraju privlačnijim, marljivijim, kreativnijim, muževnijim, dominantnijim i zrelijim, potkrijepljeno istraživanjem koje su proveli Hellström i Tekle. Barber sugerira da bi ove opažene osobine utjecale na ženski izbor muža, jer bi ukazivale na visoke reproduktivne i biološke kvalitete i sposobnost ulaganja u djecu, pa kada se muškarci moraju snažno natjecati za brak, veća je vjerovatnoća da će pustiti brkove da rastu, u pokušau projiciranja ovih kvalitet. Ovu teoriju podržava i korelacija između mode brade i žena koje nose duge haljine, kao što je pokazala Robinsonova studija, što se zatim odnosi na korelaciju između mode odijevanja i ponude brakova, kao što je prikazano u Barberovoj studiji iz 1999.

Percepcija starosti
Brkovi i drugi oblici dlaka na licu globalno se podrazumijevaju kao znakovi postpubescentnog muškarca. Međutim, smatra se da su oni s brkovima stariji od onih koji su glatko obrijanim istih godina. To je utvrđeno manipuliranjem fotografijama šest muških ispitanika, s različitim nivoima ćelavosti, da bi se imaju brkove i brade, a zatim traže od studenata dodiplomskih studija da ocjenjuju i fotografije muškaraca s dlakama na licu i bez dlaka na, u smislu socijalne zrelosti, agresije, starosti, ugodnosti i atraktivnosti. Bez obzira na to koliko je subjekt bio ćelav, dobijeni rezultati u vezi s percepcijom brkova ostali su konstantni. Iako se smatra da su muškarci s dlakama na licu općenito stariji od iste osobe na slici bez dlaka na licu, brkati su također smatrani daleko manje socijalno zrelim. Smanjenje percepcije socijalne zrelosti muškaraca s brkovima može djelomično biti posljedica povećanja percepcije agresije kod brkatih muškaraca, jer je agresija nespojiva sa socijalnom zrelošću.

Radno mjesto
U studiji koju su izveli J. A. Reed i E. M. Blunk, pokazalo se da se osobe na rukovodećim položajima pozitivno percipiraju i stoga imaju veću vjerovatnoću da zapošljavaju muškarce s dlakama na licu. Iako su muškarci s bradom imali bolje rezultate od muškaraca koji imaju samo brkove, brkati muškarci postigli su mnogo veće rezultate od onih muškaraca koji su bili obrijani. U ovom eksperimentu sa 228 osoba, i muškaraca i žena, koji su bili na rukovodećim pozicijama sa donošenjem odluka o zapošljavanju, pokazane su skice s mastilom šest muškaraca koji su tražili posao. Muškarci na ovim skicama s mastilom kretali su se od glatko obrijanih, do brkatih i bradatih. Muškarci s dlakama na licu poslodavci su ocijenili višom ocjenom o aspektima muškosti, zrelosti, fizičke atraktivnosti, dominacije, samopouzdanja, usklađenosti, hrabrosti, marljivosti, entuzijazma, inteligencije, iskrenosti i opće kompetencije. Utvrđeno je da su rezultati prilično slični i za ženske i za muške poslodavce, što Reed i Blunk sugeriraju da bi impliciralo da rod ne utječe na percepciju brkova muškog podnositelja zahtjeva. Međutim , Blunk i Reed također zaključuju da se značenje i prihvatljivost dlaka na licu mijenjaju ovisno o vremenskom periodu. Ipak, studije koje su izvele Hellström & Tekle, kao i studije koje je izveo Klapprott sugerirale bi da brkovi nisu povoljni za sve profesije, jer se pokazalo da se uredno obrijani muškarci smatraju pouzdanijima u ulogama poput prodavača i profesora. Druge studije sugeriraju da prihvatljivost dlaka na licu može varirati ovisno o kulturi i lokaciji, jer su u studiji provedenoj u Brazilu rukovoditelji osoblja preferirali glatko obrijane muškarce u odnosu na one koji su bili bradati, sa kozjom bradicom ili brkovima.

Kulture
U zapadnoj kulturi je pokazano da žene ne vole muškarce koji pokazuju vidljive brkove ili bradu, već preferiraju one koji imaju vidljiv nagovještaj brade poput strništa (često poznatog kao sjena od pet sati) u odnosu na one koji su bili svježe obrijani. Ovo ide u prilog ideji da u zapadnoj kulturi žene preferiraju muškarce koji imaju sposobnost obrađivati dlake na licu, poput brkova, ali odluče da to ne čine. Međutim, neki istraživači sugeriraju da je moguće da u okolnostima u kojima je fizička agresivnost prilagodljivija od suradnje,  žene više vole one s bradom. Različito mišljenje o brkovima nije rezervirano za međunarodne zajednice sa  kulturnum razlikama, jer čak i unutar SAD-a, uočene su razlike u ženskoj sklonosti muškoj dlaci lica, jer je Freedmanova studija sugerirala da žene koje studiraju na Univerzitetu u Chicagu preferiraju muškarce s dlakama na licu jer su ih smatrale muževnijima, sofisticiranijima i zrelijima od glatko obrijanih. Similarly, a study performed by Kenny and Fletcher at Memphis State University, which is largely a commuter school and usually is regarded as more conventional than the University of Chicago, suggested that men with facial hair such as moustaches and beards, were perceived as stronger and more masculine by female students.

Religije
Pored različitih kultura, percepciju brkova mijenja i religija, jer neke  podržavaju rast brkova ili dlaka na licu općenito, a druge obično odbijaju one s brkovima, dok su mnoge crkve na tu temu donekle ambivalentne.

Amiši
Iako Amiški muškarci nakon braka puštaju brade i nikad ih ne podrezuju, izbjegavaju brkove i nastavljaju brijati gornje usne. To je ukorijenjeno u odbacivanju njemačke vojne mode sportskih brkova, koja je bila raširena u vrijeme formiranja zajednice Amiša u Švicarskoj; stoga služe kao simbol njihove privrženosti pacifizmu.

Mormoni
Iako Crkva Isusa Hrista svetaca posljednjeg dana nikada izričito ne navodi da svi muški članovi moraju biti dobro obrijani, u mormonskim krugovima se često smatra "tabuom" da muškarci imaju brkove kao misionari i  moraju biti dobro obrijani, kao i po kodeksu časti Univerziteta Brigham Young, koji zahtijeva da studenti imaju slične standarde njege. Ovo je postalo donekle društvena norma unutar same crkve. To često dovodi do toga da se oni koji odluče nositi brkove osjećaju donekle kao da ne odgovaraju u potpunosti normi, a opet, u studijama koje su pokazali Nielsen i White, ovim muškarcima navodno ne smeta taj osjećaj i zato nastavljaju puštati da rastu dlake na licu.

Islam
Iako se dotjerivanje lica posebno ne spominje u Kur'anu, brojne se predaje hadisa (Muhammedove izreke) bave ličnom higijenom, uključujući održavanje dlake na licu. U jednom takvom primjeru, Muhammed je savjetovao da muškarci moraju puštati bradu, a što se tiče brkova, ošišajte duže dlake kako im ne bi dopustili da prekrivaju gornje usne (jer je to Fitra – porijeklo).  Dakle, uzgajanje brade uz zadržavanje kratkih i ošišanih brkova dobro su ustaljena tradicija u mnogim muslimanskim društvima.

Dodatne slike

Također pogledajte
 Brada
 Tjelesna dlakavost

Reference

Vanjski linkovi

 Photos of famous composers' moustaches in recognition of Movember
 French documentary (52min) about history of moustache

Bioantropologija
Sekundarna spolna obilježja
Morfologija

Brkovi (čovjek)


Kaliwatan sa insekto ang Boopia biseriata. Una ning gihulagway ni Kéler ni adtong 1971. Ang Boopia biseriata sakop sa kahenera nga Boopia, ug kabanay nga Boopiidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Boopia

Boopia biseriata


The Dishonored Medal er en amerikansk stumfilm fra 1914 af Christy Cabanne.

Medvirkende
 Miriam Cooper som Zora.
 George Gebhardt som Dubois.
 Raoul Walsh.
 Frank Bennett som Bel Khan.
 Mabel Van Buren som Anitra.

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1914

The Dishonored Medal


Apollo 18 – amerykańsko-kanadyjski film fabularny z gatunku science-fiction i horror nakręcony w konwencji found footage.

Fabuła
Film składa się z kompilacji rzekomo odnalezionych taśm z nagraniami z misji Apollo 18 i wyjaśnia dlaczego NASA zakończyła program Apollo.

W grudniu 1974 Departament Obrony Stanów Zjednoczonych wysyła na Księżyc z tajną misją załogę złożoną z astronautów: komandora Nathana Walkera, podpułkownika Johna Greya i kapitana Bena Andersona. Gray pozostaje na księżycowej orbicie w module Freedom, a na Księżycu w module Liberty lądują Walker i Anderson. Na miejscu znajdują oni radziecki lądownik księżycowy i martwego kosmonautę. Informują o tym Houston, ale dostają rozkaz kontynuowania misji. Gdy następnego dnia próbują wystartować, ich lądownik zostaje uszkodzony w trakcie nagłego wstrząsu. Walker z przerażeniem stwierdza, że w jego skafandrze jest pająk, po czym traci przytomność. Gdy Anderson go znajduje, odkrywa ranę w jego klatce piersiowej, a w niej coś, co wygląda jak kawałek księżycowej skały. Walker nic nie pamięta, jednak zaczyna wykazywać objawy choroby psychicznej, a kontrola misji podejrzewając, że Anderson również jest zarażony, odmawia im ewakuacji. Astronauci zdają sobie sprawę, że jedyną ich szansą powrotu na Ziemię jest sowiecki lądownik.

Obsada
 Warren Christie jako Ben Anderson
 Lloyd Owen jako Nathan Walker
 Ryan Robbins jako John Grey
 Michael Kopsa jako zastępca sekretarza obrony
 Andrew Airlie jako kontroler misji (głos)
 Kurt Max Runte jako technik laboratoryjny
 Jan Bos jako technik laboratoryjny (głos)
 Ali Liebert jako dziewczyna Nathana
 Erica Carroll jako narzeczona Johna
 Kim Wylie jako Laura Anderson
 Noah Wylie jako Ryan Anderson
 Thomas Greenwood jako Ryan Anderson (głos)

Twórcy
Film wyprodukował Timur Biekmambietow, na podstawie scenariusza Briana Millera wyreżyserował Gonzalo López-Gallego, muzykę skomponował Harry Cohen, a za kamerą stanął José David Montero.

Odbiór

Box office
Przy budżecie 5 milionów dolarów film zarobił ponad 25 milionów.

Krytyka
W serwisie Rotten Tomatoes krytycy przyznali wynik 24% ze średnią ocen 3,8/10. Na portalu Metacritic film dostał od krytyków 24 punkty na 100.

Nagrody
W 2012 film otrzymał nagrodę Golden Trailer Awards w kategorii Golden Fleece i był nominowany w kategorii Best International Poster, ponadto był nominowany do Guild of Music Supervisors Awards w kategorii Best Music Supervision for Trailers.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Amerykańskie filmy fantastycznonaukowe
Amerykańskie filmy z gatunku horror
Amerykańskie filmy z 2013 roku
Kanadyjskie filmy fantastycznonaukowe
Kanadyjskie filmy z gatunku horror
Kanadyjskie filmy z 2013 roku
Filmy o życiu pozaziemskim
Filmy w konwencji found footage
Filmy fantastyczne z 2013 roku

Apollo 18 (film)


Coloração auramina fenol, abreviada na literatura como coloração AP (coloração AP (do inglês auramine phenol) é uma técnica de coloração usada em microbiologia e histologia clínica para identificar  micobactéria da tuberculose.

Existem dois tipos de colorações auramina fenol, 1 e 2 para colorir espécies de micobactérias e Cryptosporidium, respectivamente. Ambas são colorações fluorescentes. As bactérias ou os parasitas aparecem em amarelo brilhante esverdeado contra fundo escuro. Os ácidos micólicos das micobactérias mantêm esta coloração ao serem descoloridos com o álcool ácido. O método é mais rápido e sensível do que a técnica ZN.

Método

Os esfregaços são preparados da mesma forma que para a coloração ZN
Corar com auramina-fenol por 20 mins
Enxaguar com água
Decolorar em álcool ácido
Enxaguar com água
Coloração de contraste com permanganato de potássio em solução aquosa 0,1% por 30 segundos
Enxague e seque ao ar

Histologia
Microbiologia
Tuberculose

Coloração auramina fenol


Euschistus is a genus of stink bugs in the family Pentatomidae. There are at least 20 described species in Euschistus.

Species
 Euschistus acuminatus Walker, 1867
 Euschistus biformis Stål, 1862
 Euschistus comptus Walker, 1868
 Euschistus conspersus Uhler, 1897 – consperse stink bug
 Euschistus crassus Dallas, 1851
 Euschistus crenator (Fabricius, 1794)
 Euschistus eggelstoni Rolston, 1974
 Euschistus egglestoni Rolston, 1974
 Euschistus ictericus (Linnaeus, 1763)
 Euschistus inflatus Van Duzee, 1903
 Euschistus integer Stål, 1872
 Euschistus latimarginatus Zimmer, 1910
 Euschistus obscurus (Palisot, 1817) – pale-lined stink bug
 Euschistus politus Uhler, 1897
 Euschistus quadrator Rolston, 1874
 Euschistus servus (Say, 1832) – brown stink bug
 Euschistus spurculus Stål, 1862
 Euschistus strenuus Stål, 1862
 Euschistus tristigmus (Say, 1832) – dusky stink bug
 Euschistus variolarius (Palisot, 1817) – one-spotted stink bug

References

 Thomas J. Henry, Richard C. Froeschner. (1988). Catalog of the Heteroptera, True Bugs of Canada and the Continental United States. Brill Academic Publishers.

Further reading

 Arnett, Ross H. (2000). American Insects: A Handbook of the Insects of America North of Mexico. CRC Press.

External links

 NCBI Taxonomy Browser, Euschistus

Pentatomidae genera
Pentatomini

Euschistus


Hildur Vestergaard (fødd 1968, uppvaksin í Vági) er ein føroyskur politikari. Hon var borgarstjóri í Sumbiar kommunu frá 2009 til 2012. Hon varð vald í Sumbiar býráð til kommunuvalið í november 2008. Hildur er uppvaksin í Vági, men giftist til Sumbiar og hevur búð har síðan.

Útvortis ávísingar

Borgarstjórar í Føroyum
Føroyskir politikarar
Føroyskar kvinnur í politikki
Vágbingar
Sumbingar
Føðingar í 1968

Hildur Vestergaard


An Hypleurochilus caudovittatus in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Hans Bath hadton 1994. An Hypleurochilus caudovittatus in nahilalakip ha genus nga Hypleurochilus, ngan familia nga Blenniidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypleurochilus

Hypleurochilus caudovittatus


Alexandre Meinecke Monteiro (Porto Alegre, 28 de novembro de 1992) é um voleibolista indoor brasileiro, atuante na posição de Ponteiro, com amrca de alcance no ataque de 330 cm e 315 cm no bloqueio, que foi semifinalista no Campeonato Sul-Americano de Clubes de 2017 no Brasil.

Carreira

Iniciou desde cedo praticar voleibol na época que era estudante do Colégio ULBRA Cristo Redentor e desde cedo estava nas categorias de base da Ulbra Canoas conquistou na categoria pré-mirim os títulos da Copa Porto Alegre e do Campeonato Gaúcho de 2003.

Prosseguiu vinculado as categorias de base da Ulbra/Uptime, competindo   na categoria mirim obteve os vice-campeonatos na Copa Rio Grande do Sul e Campeonato Gaúcho. Já no período esportivo de 2005 sagrou-se campeão na categoria mirim das edições do Campeonato Gaúcho, Copa Rio Grande do Sul e da Copa Porto Alegre; nesta mesma categoria representou a Sogipa na conquista do título da Taça Paraná de 2005.

Em mais um ano na categoria mirim pela Ulbra/Uptime, ele conquistou o bronze na
Copa Mercosul de 2006 durante o Festival Mercosul de Voleibol,organizado pela Sociedade Ginástica Novo Hamburgo, e  sagrou-se bicampeão da Copa Rio Grand do Sul nesta categoria de base. Na jornada seguinte permaneceu na Ulbra/Suzano/Uptime, e representando-o na categoria infantil foi premiado como Melhor Atacante da 10ª edição da Copa Mercosul e o conquistou o título do Campeonato Gaúcho  de 2007 e alcançou o quarto lugar na Taça Paraná neste mesmo ano e ele foi premiado como o Melhor Jogador da competição.

Em 2008 contou jogando pela Ulbra/Suzano e conquistou o bronze no Campeonato Gaúcho Infantojuvenil e o mesmo posto na edição da Copa Rio Grande do Sul Infantojuvenil; foi convocado para Seleção Gaúcha para disputar a edição do Campeonato Brasileiro de Seleções Estaduais de 2008, categoria infantojuvenil da divisão especial e realizado em Patos de Minas, ocasião que finalizou em terceiro lugar, já com elenco juvenil da mesma seleção encerrou na quinta posição no Campeonato Brasileiro de Seleções Estaduais de 2008, primeira divião que foi disputado em João Pessoa.

Alcançou pela Ulbra/Suzano/APAV os títulos do Campeonato Gaúcho Infantojuvenil  de 2009  e também da Copa Rio Grande do Sul Infantojuvenil. E representando a Seleção Gaúcha conquistou o terceiro lugar na edição do Campeonato Brasileiro de Seleções Estaduais Infantojuvenil de 2009, primeira divisão que foi realizo em Limoeiro e pela Seleção Gaúcha alcançou o nono lugar nesta mesma competição na primeira divisão da categoria juvenil, ocorrido na cidade de Belo Horizonte.

Na jornada esportiva 2010-11 foi selecionado para integrar o elenco juvenil do Medley/Campinas através da parceria com o Sanofi/Fonte.

Pelo Sanofi/Fonte vestiu a camisa#1 e participou da conquista do título do Campeonato Paulista Juvenil de 2012 e foi vice-campeão da  Copa Sada de Vôlei, realizada em Contagem no mesmo ano.

Em 2012 também foi contratado para representar a APAV/Canoas e conquistou o título e o acesso a elite para o clube.

Ingressou no elenco adulto do Medley/Campinas para as competições do período de 2012-13 e  foi vice-campeão do Campeonato Paulista no mesmo ano e ouro nos Jogos Abertos do Interior de 2012 de Bauru e encerrou  na quinta posição na Superliga Brasileira A 2012-13.

Transferiu-se para a APAV/Kappersberg/Canoas na temporada 2013-14, conquistando  o título do Campeonato Gaúcho em 2013. Em 2014 alcançando o quarto lugar na Copa Brasil de 2014 em Maringá e na Superliga Brasileira A 2013-14, finalizou na sexta posição. Ainda em 2014 representou o elenco da categoria Sub-23 da PM Itapeva na edição da Liga de Voleibol de Sorocaba e Região.

Renovou com o Vôlei Canoas para as competições da temporada seguinte, sagrando-se bicampeão do Campeonato Gaúcho de 2014 e na Superliga Brasileira A 2014-15 e finalizou na sétima colocação e a quinta posição na Copa Brasil 2015 em Campinas.

Permaneceu no Lebes/Gedore/Canoas sagrando-se tricampeão consecutivo na edição do Campeonato Gaúcho de 2015 e na Superliga Brasileira A 2015-16,  e alcançou nono lugar registrando 41 pontos, destes 32 foram de ataques, 4 de bloqueios e 5 de saques e disputou a Copa Brasil de 2016 em Campinas, encerrando na sexta colocação.

Participou em 2016 do revezamento da Tocha Olímpica Rio 2016 na cidade de Canoas. O contrato de Alê com o Montes Claros Vôlei foi renovado para a temporada 2016-17 sob o comando do técnico Marcelo Ramos e conquistou o bronze no Campeonato Mineiro de 2016.

Em 2017 disputou a edição do Campeonato Sul-Americano de Clubes, sediado em Montes Claros e finalizou na sexta posição na Superliga Brasileira A 2016-17 e na Copa Brasil de 2017 sofreu eliminação em casa na fase eliminatória.

Para a temporada 2017-18 foi anunciado como reforço da equipe Copel Telecom/Maringá Vôlei. Na jornada 2018-19 transferiu-se para o time português Fonte Bastardo Açores disputando a Challenge Cup de 2018-19 terminando na quinta posição; sagrando-se vice-campeão da Taça de Portugal e terminou com o terceiro lugar no Campeonato Português.

Para temporada 2019-20 retornou ao Denk Maringá Vôlei e na primeira passagem conheceu sua atual noiva a voleibolista Franciane Richter com quem juntamente esteve atuando no voleibol português na temporada anterior.

Títulos e resultados

 Campeonato Sul-Americano de Clubes:2017>
 Taça de Portugal:2018-19
 Campeonato Português::2018-19
 Copa Brasil:2014
 Superliga Brasileira B:2012
 Campeonato Gaúcho:2013, 2014, 2015
 Campeonato Mineiro:2016
 Campeonato Paulista:2012
  Jogos Abertos do Interior de São Paulo:2012
 Campeonato Paulista Juvenil:2012
 Copa Sada Juvenil:2012
 Campeonato Gaúcho Infantojuvenil:2009
 Copa Rio Grande do Sul Mirim:2009
 Campeonato Brasileiro de Seleções Infantojuvenil (1ª Divisão):2009
 Campeonato Brasileiro de Seleções Infantojuvenil (Divisão Especial):2008
 Campeonato Gaúcho Infantojuvenil:2008
 Copa Rio Grande do Sul Infantojuvenil:2008
 Campeonato Gaúcho Infantil:2007
 Taça Paraná  Infantil:2007
 Campeonato Gaúcho Mirim:2005
 Campeonato Gaúcho Mirim:2004
 Copa Rio Grande do Sul Mirim:2005 e 2006
 Taça Paraná  Mirim:2005
 Copa Mercosul Mirim:2006
 Copa Rio Grande do Sul Mirim:2004
 Copa Porto Alegre Mirim:2005
 Campeonato Gaúcho Pré-Mirim:2003
 Copa Porto Alegre Pré-Mirim:2003

Premiações individuais

MVP da Taça Paraná Infantil de 2007
Melhor Atacante da Copa Mercosul Infantil de 2007

Ligações externas

Voleibolistas do Rio Grande do Sul
Voleibolistas do Canoas Sport Club
Sociedade de Ginástica Porto Alegre
Voleibolistas do Clube Fonte São Paulo
Voleibolistas do Vôlei Canoas
Voleibolistas do Montes Claros Vôlei
Voleibolistas do Vôlei Brasil Centro de Excelência
Pontas de voleibol

Alexandre Meinecke


Vezni igrač ili igrač sredine terena je igrač u fudbalskom timu koji prema formaciji igra između odbrane i napada. Njihov osnovni zadatak je oduzimanje lopte od protivničkih igrača, što kvalitetnije korištenja posjeda lopte i kreiranje napadačkih akcija. Broj veznih igrača zavisi od formacije i taktike ekipe. Grupa veznih igrača čini vezni red.

Centralni vezni
Ova pozicija smatra se možda i najvažnijom u timu. Od igre ovih igrača zavisi koliko će ekipa imati loptu u svom posjedu i na koji način će taj posjed lopte i iskoristiti. Svaka ekipa ima barem jednog centralnog veznog fudbalera na terenu. U zavisnosti od dodatnih zaduženja koja imaju na terenu, igrači na ovoj poziciji mogu biti defanzivni ili ofanzivni vezni igrači.

Defanzivni vezni
Osnovni zadatak ovih igrača je sprečavanje protivničkih napada, odnosno "kvarenje" protivničke igre. Njihova zaduženja se odnose na čuvanje protivničkih ofanzivnih veznih igrača i osvajanje posjeda lopte. Od njih se očekuje i da pokriju prostor koji nastaje ubacivanjem bekova ili drugih veznih igrača u završnicu akcija. Također učestvuju i u začetku kreiranja napada svoga tima kao i pomaganju odbrambenim fudbalerima da iznesu loptu.

Ofanzivni vezni
Od ovih igrača očekuju se dobre organizatorske sposobnosti i kreativnost kako bi upošljavali napadače i krila. Igraju nešto ispred veznog reda i iza napadača. Veoma često se ubacuju iz drugog plana u samu završnicu napada a najčešće posjeduju i dobar šut iz daljine. Zbog toga se može desiti da ovi igrači budu među igračima koji često postižu golove za svoju ekipu.

Bočni vezni
Bočni vezni igrač ili krilo je igrač koji igra uz samu aut liniju. Zadatak mu je da napad svoje ekipe uz pomoć beka usmjerava po boku. Nekada su igrači na ovoj poziciji bili podijeljeni na lijeve i desne vezne igrače; međutim, u modernom fudbalu oni mogu igrati i po jednoj i po drugoj strani. Nekada se dešava da ovakva dva igrača mijenjaju stranu na terenu i po nekoliko puta u toku utakmice. Ako igraju na onoj strani kojom se nogom bolje služe, onda oni to koriste kako bi prodrli po krilu i uputili centaršut, dok u suprotnom koriste mogućnost da uđu u sredinu i tako upute šut ka golu. U odbrani se od njih očekuje da spriječe prodor protivničkih bekova i njihovo učestvovanje u samoj završnici napada.

Reference

Nogometne pozicije
Nogometna pravila

Vezni igrač


Simeon Siniša Nemanjić (ćirilica: Симеон Синиша Немањић), znan i kao Simeon Uroš te kao Symeōn Ouresēs Palaiologos (grčki Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος), bio je princ Srbije, car Epira, Tesalije, Srba i Grka.

Bio je sin kralja Srbije Stefana Uroša III i njegove druge žene, kraljice Marije Paleolog (grčki Μαρία Παλαιολογίνα), koja je bila potomak princa Bizantije Konstantina, sina cara Mihaela VIII.

Polubrat mu je bio car Srba i Grka Stefan Uroš IV Dušan (Dušan Silni). On je 1348. okupirao Epir u Grčkoj. Stefan je Simeona proglasio despotom Epira i dao mu je da njime upravlja.

Simeon je učvrstio svoj položaj vladara Epira brakom sa plemkinjom Tomaidom Orsini, čiji je brat bio Nikefor II Orsini, koji je poslije ušao u sukob sa Simeonom.

Simeon i njegova supruga bili su otac i majka redovnika Jovana Uroša, plemića Stefana Uroša te kćerke Marije Anđeo Paleolog, koju je Simeon udao za plemića Tomu Preljubovića.

Reference

Paleolozi
Vladari Epira
Srpski vladari
Nemanjići

Simeon Siniša Nemanjić


Mesonemurus harterti là một loài côn trùng trong họ Myrmeleontidae thuộc bộ Neuroptera. Loài này được Navás miêu tả năm 1920.

Chú thích

Tham khảo

Mesonemurus

Mesonemurus harterti


José Luiz Ferreira Rodrigues (ur. 6 lipca 1946) – brazylijski piłkarz.

Kariera piłkarska
Od 1969 do 1977 roku występował w klubie SE Palmeiras.

Kariera trenerska
Po zakończeniu piłkarskiej kariery pracował jako trener w Kawasaki Frontale.

Bibliografia
 palmeiras.com

Brazylijscy piłkarze
Brazylijscy trenerzy piłkarscy
Urodzeni w 1946
Piłkarze SE Palmeiras
Trenerzy piłkarzy Kawasaki Frontale

José Luiz Ferreira Rodrigues


A Walgreen Co., mais conhecida como Walgreens, é a segunda maior empresa que opera farmácias dos Estados Unidos, atrás somente do grupo CVS Health. Nas farmácias Walgreens, geralmente são encontrados medicamentos de prescrição médica, produtos de saúde e bem-estar, serviços fotográficos e em algumas unidades, exames laboratoriais do laboratório  LabCorp.

Foi uma das responsáveis por popularizar o milk-shake nos Estados Unidos, por meio da sua loja de Chicago. A adição do leite maltado na mistura da bebida (uma mistura de malte, cevada, farinha de  trigo e leite evaporado), era usado como remédio infantil para o sistema digestivo.

História
A fundação da empresa aconteceu em 1901, por um migrante e filho de fazendeiros de Gallesburg, Illinois chamado Charles Rudolph Walgreen. Em 1913, já possuía 4 unidades e em 1919 mais de 20. Entre as décadas de 1920 e 1930, por consequência da Lei Seca nos Estados Unidos, a Walgreens era um dos poucos lugares em que se podia comprar bebidas alcoólicas prescritas, o que elevou o número de unidades e o faturamento.

Em 2016 e 2017 foi uma das principais patrocinadoras do Red Nose Day, evento criado pela Comic Relief onde produtos específicos são oferecidos por um dia aos clientes, com vendas direcionadas para organizações sem fins lucrativo. Nas duas edições, mais de $ 4.000 foram arrecadados para a instituição Ottawa County Boys & Girls Club's.

Ver também
Milk-shake
Medicamentos

Ligações Externas

Empresas de comércio varejista dos Estados Unidos
Empresas fundadas em 1901

Walgreens


Gadar (m. ), chamado o Cadiseno, foi um oficial sassânida do , ativo sob o xá . Aparece em 531, quando liderou, ao lado de Isdigerdes, 700 cavaleiros no distrito de Arzanena, próximo de Martirópolis. O duque da Mesopotâmia Bessas, ciente de sua presença, atacou-o com 500 cavaleiros em Bete Helte, próximo do rio Tigre, onde seu exército foi dizimado e ele foi morto. Em retaliação, Cavades ordenou que Aspebedes, Canaranges e Mermeroes sitiassem Martirópolis.

Bibliografia

Persas do século VI
Generais de Cavades I
Guerra Ibérica
Sassânidas envolvidos nas guerras bizantino-sassânidas
Arzanena

Gadar


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Systolederus boettcheri. Una ning gihulagway ni Günther, K. ni adtong 1939. Ang Systolederus boettcheri sakop sa kahenera nga Systolederus, ug kabanay nga Tetrigidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Pilipinas

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Pilipinas
Systolederus

Systolederus boettcheri


Kaliwatan sa alibangbang ang Scythris matronella. Una ning gihulagway ni Otto Staudinger ni adtong 1880. Ang Scythris matronella sakop sa kahenera nga Scythris, ug kabanay nga Scythrididae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Scythris

Scythris matronella


Matka Boża Pocieszenia w Leżajsku – wizerunek Najświętszej Maryi Panny, znajdujący się w bocznym ołtarzu bazyliki oo. Bernardynów pw. Zwiastowania NMP w Leżajsku, pochodzący z XVI w., otoczony kultem i uznawany za łaskami słynący.

Wygląd
Obraz okrywa sukienka i bogato zdobione ramy z 1752 r. fundacji Marii z Sanguszków Potockiej. Jego zasłonę stanowi obraz przedstawiający Wizję Tomasza Michałka, pędzla Stanisława Stroińskiego z połowy XVIII w. i metalowa kurtyna dekorowana emblematem maryjnym, herbem papieskim Jana Pawła II oraz godłem Polski, wykonana w 1983 r. z inicjatywy przełożonego klasztoru o. Bonawentury Misztala.

Historia kultu
Leżajski wizerunek powstał przed 1590 r. i jest dziełem ks. Erazma. Pierwotnie umieszczony w drewnianym, wzniesionym na miejscu objawień kościele, skąd w XVII w. zabrano go do istniejącej dziś, specjalnie wybudowanej dla obrazu kaplicy. Dwukrotnie przemalowywany w XVII w., a w 1959 r. poddawany konserwacji. Staraniem Józefa Potockiego w 1752 r. wyróżniony koronami papieża Benedykta XIV. Przed cudownym obrazem modlili się m.in.: Łukasz Opaliński, król Władysław IV, Stefan Czarniecki, Józef Pelczar, generał Władysław Sikorski, prezydent RP Ignacy Mościcki, Karol Wojtyła. W 1981 roku Stolica Apostolska ustanowiła dzień 7 maja świętem Matki Bożej Leżajskiej Pani Pocieszenia. 6 października 1981 r. nieznani sprawcy dokonali włamania do świątyni oraz profanacji łaskami słynącego wizerunku. Skradli wówczas koronę z głowy Dzieciątka Jezus. Po tym wydarzeniu  wierni ufundowali nowe korony, które poświęcił Ojciec Święty Jan Paweł II podczas pobytu w Częstochowie 19 czerwca 1983 r. Rekoronacja odbyła się 10 czerwca 1984 r. - przewodniczył jej prymas Polski  kard. Józef Glemp.

Kopie obrazu
Na terenie (archi)diecezji przemyskiej znajdują się liczne kopie obrazu leżajskiej. Jedna z nich, znajdująca się w kościele w Jodłówce koło Pruchnika została koronowana na prawie papieskim przez kard. Karola Wojtyłę, 31 sierpnia 1975.

Przypisy

Leżajsk
Obrazy w polskich świątyniach
Leżajsk
Zespół kościoła i klasztoru Bernardynów w Leżajsku

Obraz Matki Bożej Pocieszenia w Leżajsku


Taunusstein è un comune tedesco di  abitanti, situato nel land dell'Assia.

Sport
La squadra calcistica cittadina è il SV Wehen Wiesbaden, che è anche il club della vicina città di Wiesbaden.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

 *

Taunusstein


Kościół pw. Świętej Rodziny w Czarnej Białostockiej – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych w Czarnej Białostockiej, należący do dekanatu Wasilków archidiecezji białostockiej.

Historia
Projekt świątyni został opracowany przez inżyniera architekta Jerzego Tryburskiego. Budowa została rozpoczęta w dniu 5 kwietnia 1976 roku, natomiast już w dniu 3 grudnia kościół był gotowy w stanie surowym. Niedługo, bo w dniu 26 grudnia świątynia została poświęcona. Prace wykończeniowe razem z wyposażaniem wnętrza trwały do 1983 roku.

Po zakończeniu prac wykończeniowych budowla została konsekrowana w 1983 roku przez biskupa Edwarda Kisiela. W latach 2005-2008 proboszcz parafii, ksiądz Jerzy Bezubik wymienił nagłośnienie w świątyni. Później, w latach 2008-2013 budowla została wyremontowana: zostały wymienione okna i zostało wymalowane wnętrze kościoła. Poza tym została założona izolacja termiczna, została wymalowana elewacja i dach oraz została założona izolacja fundamentów. W 2014 roku został przeprowadzony generalny remont schodów świątyni.

Architektura i wyposażenie
Jest to budowla postmodernistyczna, posiadająca stylistykę puszczańską. Obrazy w świątyni zostały namalowane głównie przez Franciszka Szyłejkę. Kaplice boczne: pogrzebowa - posiada kolekcję cmentarnych podlaskich krzyży kowalskich, chrzcielna - posiada fragment ornatu z wizerunkiem Matki Bożej Ostrobramskiej. Kondygnacja dolna świątyni pełni rolę zaplecza duszpasterskiego.

Przypisy

Świątynie pod wezwaniem Świętej Rodziny
Kościół
Kościoły w powiecie białostockim
Kościoły w archidiecezji białostockiej
Budynki w Polsce oddane do użytku w 1976

Kościół św. Rodziny w Czarnej Białostockiej


An Turdus feae in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Tommaso Salvadori hadton 1887. An Turdus feae in nahilalakip ha genus nga Turdus, ngan familia nga Turdidae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Turdus

Turdus feae


Ang Kōh-e Hazār Buzī ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Kōh-e Hazār Buzī (bukid sa Apganistan, Farāh),
 Kōh-e Hazār Buzī (bukid sa Apganistan, Samangān),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Kōh-e Hazār Buzī


Cá phèn sọc lam (danh pháp khoa học: Upeneichthys lineatus) là một loài cá phèn thuộc họ Cá phèn, chúng sinh sống ngoài khơi bờ đông Úc và quanh New Zealand ở độ sâu từ 5-100 mét. Thân cá dài đến 30 cm.

Chú thích

Tham khảo

 Tony Ayling & Geoffrey Cox, Collins Guide to the Sea Fishes of New Zealand, (William Collins Publishers Ltd, Auckland, New Zealand 1982) ISBN 0-00-216987-8

L
Cá New Zealand
Cá Úc
Động vật được mô tả năm 1801

Cá phèn sọc lam