, do 2015 roku  – seria japońskich gier fabularnych firmy Atlus. Seria jest spin-offem Shin Megami Tensei, a pierwsza gra z serii powstała w oparciu o świat przedstawiony w Shin Megami Tensei If.... Od czasu wydania w 1996 roku pierwszej gry z serii, Revelations: Persona na konsolę PlayStation, wydano 9 tytułów (w tym 4 spin-offy), z których ostatnim jest Persona 5 na konsole PlayStation 3 i PlayStation 4. Nazwa serii pochodzi od istot nadnaturalnych, opartych na personach bohaterów, które mogą oni przyzywać w walce.

Elementami charakterystycznymi dla gier z serii są, zapożyczone z If..., umiejscowienie akcji w liceum, uczniowie jako bohaterowie, główny bohater niewypowiadający żadnych kwestii i walka przy użyciu person. W wydanej w 2006 roku Personie 3 po raz pierwszy pojawiły się elementy symulatora socjalnego – relacje między postaciami wpływają na przebieg walki i na ewolucję person. Postaci i scenariusz tworzyli Kazuma Kaneko (do Persony 2) i Shigenori Soejima. Głównym motywem jest najczęściej analiza psychiki ludzkiej i próby zrozumienia siebie. Gry odwołują się często do pojęć psychologii analitycznej Junga i archetypów osobowości. Występują w nich nawiązania do mitologii różnych ludów – głównie Japonii, Grecji i starożytnego Rzymu, a także między innymi ludów słowiańskich.

Revelations: Persona to pierwszy tytuł z serii Megami Tensei wydany w Ameryce Północnej. W Personie 2: Eternal Punishment i następnych częściach, na życzenie Atlusa, tłumaczenia na język angielski zaczęły być wierne oryginalnym wersjom japońskim. Seria stała się popularna w Ameryce Północnej, a, od wydania tam Persony 3, także w Europie. Gry z serii sprzedały się w liczbie ponad 7 milionów egzemplarzy, co stanowi większość sprzedaży serii Megami Tensei (13,2 miliona). W ramach serii powstało wiele adaptacji, m.in. anime, seriale telewizyjne, powieści, czy mangi.

Elementy serii

Tytuły główne

  – pierwsza gra z serii, wydana w 1996 roku w Japonii i Ameryce Północnej na konsole PlayStation. Port na Microsoft Windows został wydany w Japonii w 1999 roku. Port na PlayStation Portable został wydany w Japonii i Ameryce Północnej w 2009 roku w dystrybucji cyfrowej i na dysku UMD, a w Europie w 2010 tylko w formie cyfrowej. Rozgrywka ma miejsce w mieście Mikage-cho, gdzie grupa licealistów musi zmierzyć się z demonami atakującymi ich miasto.
  – druga gra z serii, wydana w Japonii w 1999 roku na PlayStation. Port na Playstation Portable został wydany w 2011 roku we wszystkich trzech regionach. Akcja została umieszczona w położonym na wybrzeżu mieście Sumaru, gdzie główny bohater Tatsuya Suou mierzy się z postacią, która rozsiewając plotki, wpływa na rzeczywistość.
  – trzecia gra z serii, wydana w Japonii i Stanach Zjednoczonych w 2000 roku na PlayStation. Gra jest sequelem poprzedniej części i opowiada historię reporterki Mayi Amano, postaci pobocznej w poprzedniej grze.
  – czwarta gra z serii, wydana na PlayStation 2 w 2006 roku w Japonii, 2007 w Stanach Zjednoczonych i 2008 w Europie. Wersja rozszerzona, Persona 3 FES, została wydana w 2007 roku w Japonii i Stanach Zjednoczonych, a w 2008 roku w Europie. Miasto, w którym dzieje się akcja, nazywa się Iwatodai, a głównymi bohaterami jest grupa uczniów walczących z potworami pojawiającymi się w ich mieście w trakcie tzw. Mroczna godzina i (ang. Dark Hour).
  – piąta gra z serii, wydana na PlayStation 2 w 2008 roku w Japonii i Stanach Zjednoczonych, a w 2009 roku w Europie. Wersja rozszerzona, Persona 4 Golden, została wydana w 2012 na PlayStation Vita, w 2020 na PC na platformie Steam, oraz w 2023 na konsolach Xbox series X/S i Nintendo Switch. Akcja toczy się w miasteczku Inaba, gdzie grupa uczniów bada morderstwa mające miejsce w krainie o nazwie Midnight Channel.
  – szósta gra z serii, wydana na PlayStation 3 i 4 w 2016 roku w Japonii, a w 2017 roku w Europie i Stanach Zjednoczonych. Wersja rozszerzona, Persona 5 Royal, została wydana na PlayStation 4 w 2019 roku w Japonii i rok później w Europie oraz Ameryce Północnej. W roku 2022 edycja Royal została wydana również na PC oraz konsolach Xbox series X/S, Nintendo Switch. Akcja umiejscowiona jest w Tokio, gdzie grupa bohaterów przebiera się za złodziei w celu walki z korupcją w mieście.

Spin-offy
W Japonii wydany został spin-off do Persony 3 w postaci gry online . Po jego zamknięciu w 2008 roku wydano nową grę typu free-to-play pt. , w której rozgrywka skupiała się na łączeniu person i walce z potworami w świecie . Niewydana poza Japonią, została zamknięta w czerwcu 2010 roku. Bijatyka pod tytułem Persona 4 Arena, będąca sequelem Persony 4, została wydana w Japonii na automaty do gier w 2012 roku. Wersje konsolowe wydano w 2012 roku w Japonii i Ameryce Północnej, a w 2013 roku w Europie. Sequel tej gry, Persona 4 Arena Ultimate, był wydawany podobnie: w 2013 roku na automaty w Japonii, a w 2014 roku na konsole we wszystkich trzech regionach. Spin-off na Nintendo 3DS, Persona Q: Shadow of the Labyrinth, został wydany na całym świecie w 2014 roku. Występują w nim wszystkie postaci z Persony 3 i 4, a Atlus uważa tytuł za kanoniczny. Gra rytmiczna pt. Persona 4: Dancing All Night, umiejscowiona w chronologii po Personie 4 Arena Ultimax, została wydana na całym świecie w 2015 roku.

Kilka gier nawiązujących do serii zostało wydanych w Japonii na telefony komórkowe. Pierwsza taka gra, , została wydana w 2006 roku we współpracy z firmą Bbmf; jest to trójwymiarowy dungeon crawler osadzony w świecie pierwszej Persony. Firma ta wyprodukowała później dwie gry oparte na Personie 2: grę  w 2007 roku i grę  w 2009 roku. Rozgrywka w obu tych grach oparta jest na uproszczonej mechanice oryginalnych tytułów. Istnieje wiele spin-offów na telefony powstałych na podstawie Persony 3: gra RPG , gra akcji, będąca prequelem oryginału,  i gra pt. , przedstawiająca wydarzenia oryginału w odmienny sposób, z inną grupą bohaterów. Powstało też wiele gier logicznych. Kolejnym spin-offem opartym o Personę 3 jest gra MMORPG na telefony komórkowe, , wydana w 2009 roku. Do Persony 4 wydano jeden spin-off na telefony komórkowe, grę karcianą pt. .

Wspólne elementy gier

Rozgrywka
Najważniejszym elementem rozgrywki jest walka przeciwko rozmaitym typom wrogich istot: demonom, cieniom, personom. Gracz natyka się na wrogów podczas sekcji dungeon crawlingu. W Personie i Personie 2 walka rozpoczyna się w losowych momentach, a w późniejszych odsłonach gry – przez podejście do wroga znajdującego się w eksplorowanym pomieszczeniu. Walki prowadzone są w systemie turowym. Dostępne są rozmaite akcje, w tym ataki z użyciem broni krótkiego i dalekiego zasięgu, ataki magiczne, używanie zgromadzonych przedmiotów, przyjmowanie postawy defensywnej i, pod warunkiem spełnienia pewnych warunków, ucieczka z bitwy. Podczas walki każda ze stron może zaatakować słaby punkt przeciwnika (np. używając magii ognia na przeciwniku wrażliwym na nią) i zadać w ten sposób dodatkowe obrażenia. Od Persony 3 za zaatakowanie słabego punktu przeciwnika otrzymuje się możliwość wykonania dodatkowej akcji w turze. Gdy w jednej turze zaatakuje się słabe punkty wszystkich przeciwników, można wykonać specjalny atak zadający duże obrażenia. W Personie 3 wszystkie postacie poza główną kontrolowane są przez sztuczną inteligencję, a w pozostałych grach z serii gracz kontroluje akcje całej swojej drużyny. Zasady rozgrywki są bardzo podobne we wszystkich odsłonach serii.

Każda z gier wprowadza także swoje, unikalne elementy do rozgrywki. Walki w Personie rozgrywają się na planszy, a położenie postaci na niej dyktuje możliwe akcje. W Personie 2 zarzucono ten system – postacie mogą poruszać się na dowolną odległość w trakcie swojej tury. W Personie i Personie 3 aktualna faza księżyca wpływa na fabułę, bitwy i postęp czasu w grze. W Personie 4 zastąpiono ten system opierającym się o aktualną pogodę w świecie gry. W Personie 5 z kolei do eksploracji lochów dodano elementy gier platformowych i skradanek.

Persony
Charakterystyczną cechą rozgrywki jest obecność person, będących uosobieniem psychiki bohaterów gier. Większość person w Personie 3 jest opartych o mitologie grecką i rzymską, w Personie 4 o japońską, a w Personie 5 o, spopularyzowanych przez popkulturę, ludzi wyjętych spod prawa. Rytuał przyzywania person różni się pomiędzy odsłonami. W trzech pierwszych grach drużyna otrzymuje dostęp do przyzywania po zagraniu w grę planszową; w Personie 3 strzelają sobie w głowę z, podobnego do pistoletu, urządzenia Evoker (ang. Przywoływacz); w Personie 4 używają w tym celu kart tarota; w Personie 5 używają swoich masek.

Persony są wykorzystywane do różnych typów ataków, z których niektóre są magiczne. Mogą też leczyć postacie, a także nakładać na nie i zdejmować z nich różne statusy (np. otrucie, paraliż). W każdej z części bohaterowie posiadają startową personę, która ewoluuje na skutek postępu fabuły i walk. W Personie 3 i 4 tylko główny bohater może posiadać wiele person i wybierać między nimi; pozostałe postacie używają tylko jednej persony. W trakcie gry zdobywa się więcej person dzięki systemowi kart umiejętności (ang. Skill Cards), z których każda jest kartą Wielkich Arkan. Każda z kart reprezentuje inną grupę person, a każda grupa ma umiejętności charakterystyczne dla person do niej należących. Można łączyć wiele person w celu utworzenia nowej persony z innymi umiejętnościami. Maksymalna liczba person, które można połączyć w jedną, wzrastała z kolejnymi odsłonami serii: w Personie 2 można połączyć tylko dwie persony, a w Personie 4 – dwanaście. Główny bohater ma umiejętność znaną jaka Dzika karta (ang. Wild Card), która pozwala mu na wybieranie pomiędzy personami. Odróżnia go to od innych postaci, które korzystają tylko z tej przypisanej im od początku.

Relacje i negocjacje
W Personie 3 dodano do serii system znany z japońskich symulatorów socjalnych – możliwość rozwijania relacji (ang. Social Links), które wpływają na zachowanie i ewolucję person bohaterów. Poza sekcjami eksploracji gracz może wchodzić w interakcje z innymi bohaterami gry. Różne postacie w grach mają przypisane swoje arkana i spędzając z nimi czas, można rozwijać karty ich umiejętności, a persony odpowiadające tym arkanom stają się mocniejsze. Atrybuty głównego bohatera, takie jak jego zdolności akademickie i społeczne, także mogą wpływać na zdolności person. Rozwinięty system relacji, pod nazwą Kooperacja (ang. Cooperation), zadebiutował w Personie 5.

W Personie i Personie 2 istnieje system negocjacji, zapożyczony z serii Megami Tensei, w ramach którego można rozmawiać z wrogami i wywoływać u nich różne reakcje za pomocą opcji dialogowych. Niektóre odpowiedzi pozwalają na zdobycie kart, dzięki którym można odblokować tworzenie różnych person. Nie wykorzystano tej mechaniki w Personie 3 i Personie 4, ale według producentów tych gier, system relacji i łączenia person miał być "zamaskowaną" mechaniką negocjacji. System negocjacji powrócił w Personie 5.

Fabuła
Wydarzenia opisane w grach rozgrywają się we współczesnej Japonii, a bohaterowie to niemal zawsze grupa licealistów. Jedynym wyjątkiem jest gra Persona 2: Eternal Punishment, która opisuje losy grupy dorosłych. Gatunek fabuły określa się jako urban fantasy – opisywane są wydarzenia nadnaturalne zdarzające się w normalnym, miejskim środowisku. Wyróżnia się tu Persona 4, której miejscem akcji jest małe miasteczko zamiast metropolii. Mimo że zazwyczaj każda gra z serii opowiada zupełnie inną historię, to istnieje pewna ciągłość pomiędzy poszczególnymi odsłonami, a pewne elementy z wcześniejszych gier pojawiają się w późniejszych. Persona i Persona 2 mają pewne wspólne wątki, które zostały ostatecznie zamknięte w Eternal Punishment, więc w Personie 3 przedstawiono zupełnie nową historię bez wątków i postaci z poprzednich części. Wydarzenia w pierwszej w serii grze Revelations: Persona rozgrywają się w 1996 roku. Wydarzenia następnych dwóch gier, Innocent Sin i Eternal Punishment, mają miejsce w 1999 roku. Pod koniec gry Innocent Sin bohaterowie tworzą alternatywną rzeczywistość celem uniknięcia końca świata. Akcja Eternal Punishment jest umiejscowiona w tym nowym świecie, tak samo jak wszystkich kolejnych tytułów. Persona 3 umiejscowiona jest w latach 2009–2010, a Persona 4 w latach 2011–2012. Gry Persona 4 Arena oraz Dancing All Night są sequelami Persony 4. Z kolei akcja Persony 5 rozgrywa się w bliżej nieokreślonym roku zapisywanym jako rok "20XX".

Motywem powtarzającym się w grze jest nieświadomość zbiorowa, przedstawiana jako miejsce stworzone przez ludzkie serca, w którym rodzą się persony. Według książki Persona Club P3, w której scenarzyści gry wyjaśniają pewne cechy świata Persony, nieświadomość została stworzona przez prymitywne istoty żywe na Ziemi, by odizolować istotę imieniem Nyx, która mogła zniszczyć całe życie na Ziemi. Jej ciało zostało w tym procesie uszkodzone i stało się księżycem, a jej psychika została zamknięta w samym sercu nieświadomości. Fragmenty tej psychiki, znane jako cienie, stanowią zarówno zagrożenie dla ludzkości, jak i pozwalają jej istnieć. By móc się bronić przed wrogimi cieniami, ludzkość stworzyła bóstwa zamieszkujące nieświadomość, z których wiele jest przyzywanych jako persony. Nyx jest główną antagonistką Persony 3. Lochy eksplorowane w grach, takie jak na przykład Tartar w Personie 3 czy Pałac w Personie 5, są generowane przez wrodzone marzenia lub troski ludzi i zazwyczaj są wykorzystywane przez różne siły do ich własnych celów. Lokalizacją powtarzająca się w grach jest Aksamitny Pokój (ang. Velvet Room), miejsce znajdujące się pomiędzy rzeczywistością a nieświadomością, które zmienia swój wygląd w zależności od stanu psychicznego osoby, która je odwiedza. Mieszkańcy pokoju, w szczególności tajemniczy starzec imieniem Igor, wspomagają bohaterów, pomagając im w ulepszaniu umiejętności ich person.

Główny bohater, reprezentujący gracza, nigdy nie wypowiada żadnych kwestii na ekranie. Jego imię można zmienić, a jego osobowość ma być, według reżysera serii, "cicha i spokojna". Gdy scenarzysta dodatkowego scenariusza w wersji Persona 2: Eternal Punishment na PSP chciał wprowadzić kwestie mówione dla protagonisty, pomysł ten został odrzucony z powodu sprzeczności z tradycją serii. Antagoniści z kolei, są zazwyczaj uosobieniem śmierci wygenerowanym przez podświadomość bohaterów. Głównym motywem jest analiza psychiki ludzkiej i bohaterowie odkrywający swoją prawdziwą osobowość. Fabuła skupia się na relacjach między postaciami i ich psychologii. Często analizowane jest też pojęcie "duszy ludzkiej".

Wiele konceptów i postaci występujących w serii jest zapożyczonych z prac Carla Junga na temat psychologii analitycznej, na przykład persony, cienie, postać Philemona. Powtarzającym się motywem są "maski", czyli alternatywne osobowości, które ludzie przywdziewają w swoim codziennym życiu. Motyw ten został wykorzystany w bardziej jawny sposób w Personie 5, której bohaterowie noszą maski. Podwójne życie wielu z bohaterów jest inspirowane właśnie tymi motywami. Fabuła każdej z gier w serii jest też oparta na swoich, unikalnych motywach. Persona 2 skupia się na wpływie plotek na rzeczywistość (co jest odwołaniem do pojęcia kotodama w wierzeniach japońskich); Persona 3 skupia się na depresji i ciemności w duszy każdego człowieka; Persona 4 opowiada o wpływie mediów i przesądów na postrzeganie innych ludzi; Persona 5 pokazuje, jak bohaterowie starają się osiągnąć wolność w restrykcyjnym społeczeństwie. We wczesnych tytułach częste były odwołania do przypowieści "Sen motyla", ze zbioru Zhuangzi. Przypowieść porusza podobne problemy, co seria, a Philemon jest często przedstawiany w serii jako motyl. Wygląd Philemona, w jego pierwszym przedstawieniu w serii, oparty został o wygląd Zhuangzi. Postać występująca w wielu odsłonach, Nyarlathotep, jest oparta o postać o tym samym imieniu z mitologii Cthulhu stworzonej przez Howarda Phillipsa Lovecrafta, a w Personie 2 częste są odwołania do jego mitologii. Aksamitny Pokój jest oparty o Czarną Chatę z serialu Twin Peaks. Igor i wszyscy inni mieszkańcy Pokoju są zapożyczeni z powieści Frankenstein autorstwa Mary Shelley oraz opartych na niej filmów.

Produkcja serii
Pomysł na serię powstał po wydaniu Shin Megami Tensei If... na konsolę Super Famicom. Jako że umiejscowienie akcji If... w liceum zostało pozytywnie odebrane, firma Atlus zdecydowało się stworzyć nową serię skupiającą się na rozterkach młodych ludzi. Decyzja o skupieniu się na życiu licealistów została podjęta w oparciu o doświadczenia twórców serii, Kōjiego Okady i Kazumy Kaneka: według nich, jako że niemal każdy w pewnym momencie swojego życia jest uczniem, to każdy może wczuć się w taką fabułę. W ich opinii, takie podejście pomogło graczom zaakceptować motywy wykorzystane w serii i różnorodność pomysłów na fabułę w poszczególnych tytułach. Szczególnie Kaneko chciał odtworzyć swoje doświadczenia i ich wpływ na niego pracując nad serią. Pierwszym pomysłem na rozgrywkę było tworzenie tytułów w ramach serii Megami Tensei, które byłyby łatwiejsze dla nowych graczy od poprzednich tytułów z tej serii. Duża liczba tytułów typu casual wydawana na PlayStation spowodowała wprowadzenie tego pomysłu w życie. Pierwsza część tytułu pierwszej gry, ), miał wskazywać na to, że gra jest spin-offem. Zaprzestano później tej praktyki, aby wyróżnić Personę jako odrębną serię. Po sukcesie pierwszej gry, rozpoczęto prace nad tytułem Innocent Sin. W trakcie prac nad jego scenariuszem, zdecydowano, że należałoby przedstawić perspektywę innego bohatera na świat Persony 2, co spowodowało wydanie gry Eternal Punishment. Po wydaniu tych trzech gier, zaprzestano prac nad serią, a Atlus skupił się na innych projektach, w tym między innymi na Shin Megami Tensei: Nocturne.

Projekt Persony 3 został wysłany do Atlusa w 2003 roku przez Katsurę Hashina, który był projektantem wielu tytułów serii Megami Tensei oraz reżyserem Nocturne. Projekt został zaakceptowany, a prace rozpoczęły się w tym samym roku po ukończeniu prac nad Nocturne i grą Shin Megami Tensei: Digital Devil Saga. Atlus chciał za pomocą nowej Persony zdobyć fanów na Zachodzie. W tym czasie powstawały rozmaite pomysły na temat, jak miałaby wyglądać Persona 4, ale prace nad nią nie rozpoczęły się aż do wydania Persony 3. Przygotowania do prac nad Personą 5 rozpoczęły się w 2010 roku. Zdecydowano się na wprowadzenie bardziej skomplikowanych wątków fabularnych, mówiono, że zwroty akcji będą bardziej drastyczne niż te z Persony 3. Persona 4 Arena i jej sequel to pierwsze projekty w ramach serii nie będące grami fabularnymi – ich sukces zainspirował twórców do stworzenia Persony Q i Dancing All Night. Od czasu rozpoczęcia prac nad Personą 3, tworzeniem serii zajmuje się dedykowany zespół, który pierwotnie nazwano "2nd Creative Production Department", a później zmieniono jego nazwę na "P-Studio". Poza Atlusem także inne firmy zajmowały się pracami nad grami z serii. Przy grach z serii Persona 4 Arena, wykorzystano pomoc Arc System Works. Persona 4: Dancing All Night była pierwotnie tworzona przez studio Dingo, znane z serii Hatsune Miku: Project Diva. Obawiając się o jakość produkcji, Atlus przejął prace nad grą.

Grafika
Dwóch grafików, tworzących wizerunki postaci do gier z serii, to Kazuma Kaneko, główny artysta serii Megami Tensei, który pracował nad postaciami z trzech pierwszych gier, oraz Shigenori Soejima, który pomagał Kanece przy pracach nad trzema pierwszymi grami i przejął od niego funkcję głównego artysty od czasu rozpoczęcia prac nad Personą 3. Projektując postaci do Persony, Kaneko inspirował się celebrytami i fikcyjnymi postaciami popularnymi w okresie produkcji gry, a także niektórymi innymi pracownikami firmy Atlus. W Personie i Innocent Sin, wszystkie postacie nosiły identyczne mundurki szkolne, więc artysta założył im różne akcesoria, po których można je odróżniać. Głównymi bohaterami Eternal Punishment są ludzie dorośli, więc Kaneko musiał obmyślić nową koncepcję. Zdecydował się w końcu przedstawić ich jako zwyczajnych, dorosłych ludzi, wyróżniających się jednak nieco na tle postaci pobocznych.

Soejima zaczął prace nad serią od rysowania postaci pobocznych do Persony 2 pod kierownictwem Kaneka. Kaneko zdecydował się przekazać kierownictwo nad oprawą graficzną serii Soejimie po wydaniu obu części Persony 2, ponieważ nie chciał narzucać swojego stylu serii i chciał, by Soejima nabrał doświadczenia. Soejima, otrzymawszy nową rolę, czuł na sobie presję, ponieważ za kierownictwa Kaneka seria zdobyła wielu fanów. Soejima mówił, że chociaż podziwiał Kaneka, to nigdy świadomie nie imitował jego prac i postanowił zadowolić fanów wytwarzając nowy styl dla serii, a nie pozostając przy wypracowanym przez poprzedniego głównego artystę. Soejima opiera swoje postaci na ludziach, których poznał, biorąc pod uwagę, na jakie sposoby ich wygląd odzwierciedla ich osobowość. Jeśli projekt postaci staje się zbyt podobny do osoby, na której został oparty, rysuje ją od nowa skupiając się na jej osobowości. Pracując nad Personą Q, po raz pierwszy rysował postaci w stylu chibi (zapożyczonym z Etrian Odyssey). Mówił, że podstawą dla niego przy projektowaniu tych postaci były dla niego odczucia fanów na ich temat. W swojej technice projektowania, znajduje cechy, które wyróżniają daną postać, a następnie rysuje je w ten sposób, by postać była dzięki nim łatwo rozpoznawalna, nawet po ponownym narysowaniu.

Poczynając od Persony 3, każda z gier ma swoją, wyróżniającą ją od innych, estetykę i kolorystykę. Była to jedna z pierwszych decyzji podjętych przez zespół pracujący nad grą – Personę 3 charakteryzują ciężka atmosfera i poważni bohaterowie. Grafiki wykorzystują głównie barwę niebieską, by oddać tę atmosferę i umiejscowienie akcji w mieście. Z drugiej strony, Fabuła Persony 4 jest utrzymana w nieco lżejszym tonie, ale zawiera też wątek morderstwa, więc jako kolor przewodni wybrano żółty, by oddać atmosferę i "ostrzec" gracza. Według Soejimy, kolor niebieski reprezentuje "dojrzewanie", a kolor żółty "szczęście". Dla Persony 5 wybrano barwę czerwoną, by oddać poważniejszy ton w porównaniu do poprzednich części. Opisywano tę kolorystykę jako naturalne rozwinięcie stylu zastosowanego w Personie 4.

Ścieżka dźwiękowa
Muzyka do gier z serii Persona była tworzona przez wielu kompozytorów. Najbardziej znanym spośród nich jest Shōji Meguro, który zaczął pracować nad serią niedługo po zatrudnieniu w Atlusie w latach 90. Pierwszą melodią, jego autorstwa, dla serii była "Aria of the Soul", motyw muzyczny Aksamitnego Pokoju, przewijający się w wielu momentach w grach. Gdy Meguro zaczynał prace nad serią, czuł się ograniczony przez niską pojemność dysku PlayStation, więc odkąd zaczął komponować muzykę dla Persony 3 na PlayStation 2, mógł w pełni wyrazić swój styl. Jego głównym zmartwieniem, jeśli chodzi o muzykę dla Persony 3 i 4, była wymowa słów w języku angielskim przez zatrudnionych piosenkarzy. Nie pracował nad Personą 2, ponieważ był ówcześnie zajęty innymi tytułami, w tym na przykład Maken X. Muzyką dla Innocent Sin i Eternal Punishment zajęli się następujący kompozytorzy: Toshiko Tasaki, Kenichi Tsuchiya i Masaki Kurokawa. Tsuchiya pomagał przy tworzeniu ścieżki do pierwszej Persony. Stwierdził, że praca nad Personą 2 była dla niego bardzo stresującym przeżyciem. Meguro pracował także nad Personą 5. Pracując nad muzyką do tej gry, inspirował się motywami z jej scenariusza, a także słuchał acid jazzu, by wprowadzić się we właściwy nastrój do komponowania. Meguro napisał także motyw przewodni Persony Q, a reszta ścieżki dźwiękowej tej gry została napisana przez Atsushiego Kitajō i Toshikiego Konishiego.

Wydania
Seria składa się z 10 gier, nie licząc ponownych wydań i gier na telefony komórkowe. Persona to pierwsza gra fabularna z serii Megami Tensei wydana poza Japonią, ponieważ poprzednie tytuły z tej serii uznano za zbyt kontrowersyjne. Jako że w Personie ograniczono występowanie elementów kontrowersyjnych w oryginalnej serii, to zdecydowano się przetłumaczyć ją na angielski. Według Atlusa, Personę wydano na Zachodzie po to, by sprawdzić, jak anglojęzyczna publiczność zareaguję na serię Megami Tensei. Zdecydowana większość tytułów została wydana pierwotnie na konsole z serii PlayStation. Pierwszym wyjątkiem była Persona Q, wydana na Nintendo 3DS w 2014 roku. Wszystkie tytuły z serii były wydawane przez Atlusa w Japonii i Ameryce Północnej. Jedynym wyjątkiem od tej reguły było wydanie japońskojęzycznego portu Persony na Microsoft Windows, opublikowane przez ASCII Corporation. Po 2016 roku, z powodu wykupienia Atlusa przez Sega, Sega publikuje gry Atlusa w Ameryce Północnej, ale pod oryginalną marką.

Ponieważ firma nie posiada oddziału w Europie, dystrybutorami tytułów z serii są tam rozmaite firmy, co skutkuje zazwyczaj wydawaniem gier w Europie od kilku miesięcy do ponad rok później niż w Stanach Zjednoczonych. Persona 3 została wydana w Europie przez Koei, a Persona 4 przez Square Enix. Persona 4 Arena została wydana w Europie przez Zen United z dużym opóźnieniem, niedługo po czym Atlus odebrał prawa do gry tej firmie, przez co została ona usunięta z PlayStation Network. Atlus wydał tę grę ponownie w wersji cyfrowej. Oprócz tego opublikowali w wersji cyfrowej port Persony na PSP w Europie i Australii. Arena Ultimax została opublikowana przez Segę, niedługo po wykupieniu przez nią Atlusa. Spekulowano, że dzięki temu może się udać skrócić odstęp w czasie między wydaniami europejskimi i amerykańskimi. Firmą, która wydała wiele gier z serii w Europie, jest Ghostlight, której relacje z Atlusem sięgają europejskiego wydania Nocturne. Po Ghostlight gry takie jak Persona 4 Golden, Persona Q, i Dancing All Night zostały wydane przez NIS America. NIS America zakończyła współpracę z Atlusem w 2016, podając jako powód trudności we współpracy od czasu przejęcia Atlusa przez Segę. Jej przedstawiciele mówili, że Atlus stał się "bardzo wybredny", jeśli chodzi o dystrybucję w Europie, wybierając do dystrybucji firmę, która zaoferuje gwarancję sprzedaży gier w jak największej ilości kopii. Sega i Atlus zdecydowali się w końcu na współpracę z europejskim dystrybutorem gier Deep Silver, który wydał Personę 5.

Tłumaczenia na angielski
Głównym tłumaczem większości tytułów z serii jest Yu Namba z Atlus USA, który tłumaczy także gry z serii Megami Tensei. Innym istotnym tłumaczem był Nich Maragos, pomagający Nambie do czasu, gdy zatrudnił się w Nintendo of America w 2015 roku. Tłumaczeniem pierwszej Persony zajmował się mały zespół, co spowodowało, że czas na prace nad lokalizacją był bardzo ograniczony. Dokonano zmian na dużą skalę – na przykład w imionach bohaterów, ich wyglądzie, usunięto wiele odniesień zrozumiałych tylko dla osób dobrze znających kulturę japońską. Usunięto także jedno z głównych zadań. Po wydaniu gry, zdecydowano, że wszystkie następne wydania powinny być wiernymi tłumaczeniami oryginalnych wersji na tyle, na ile będzie to możliwe. Pierwszą grą zlokalizowaną przez Nambę była Eternal Punishment. Wydano porty Persony i Persony 2 na PSP poza Japonią, by zachodni fani mogli się zaznajomić z serią przed zagraniem w Personę 3 i 4. Tłumaczenie pierwszej części zostało napisane zupełnie od nowa w taki sposób, by było wierne japońskojęzycznej wersji. Port Eternal Punishment nie został zlokalizowany z powodu "niezwykłych okoliczności", więc Atlus wydał oryginalną wersję na PlayStation na PSN.

Jeśli chodzi o lokalizacje Persony 3 i 4, Atlus miał na celu zostawić jak najwięcej zawartości z wersji japońskich, zostawiono więc oryginalne, japońskie tytuły grzecznościowe, a walutą obowiązującą w świecie gry jest jen. Zostawiono wszystkie elementy nawiązujące do kultury japońskiej, poza tymi, których gracz by nie zrozumiał, jak na przykład niektóre żarty. Przykładowo, postać Mitsury Kirijo w oryginalnej wersji mówi po angielsku, a w anglojęzycznej po francusku, aby podkreślić jej wykształcenie. Niektóre pytanie w trakcie szkolnych sprawdzianów, występujących w grze, także musiały zostać zmienione. Nazwa systemu relacji, która w wersji oryginalnej brzmiała Community, została zmieniona na Social Links (dosł. więzi społeczne) w wersji angielskiej, ponieważ słowo Community ma szersze znaczenie w angielskim niż w japońskim. Nowa nazwa powstała na podstawie wypowiedzi Igora, który opisywał ten system używając właśnie słów takich jak "społeczeństwo" i "więzi". Wiele easter eggów występujących w oryginalne też zostało zmienione – przykładowo, część odwołań do serii Megami Tensei w Personie 3 zostało zamienionych na odwołania do poprzednich odsłon serii Persona, a odwołania w Personie 4 do fikcyjnego detektywa, znanego w popkulturze japońskiej, zostały zastąpione odwołaniami do rodziny Kuzunoha z gier Eternal Punishment i Shin Megami Tensei: Devil Summoner. Zmieniono też kilka imion, w tym pseudonim artystyczny bohaterki Persony 4, Rise Kujikawy, a także sposób, w jacy bohaterowie nazywają siebie nawzajem, by był bardziej zrozumiały dla publiczności zachodniej. Persona 5 została przetłumaczona w podobny sposób.

Tytuły też zostały zmodyfikowane. Pierwsza część tytułu pierwszej gry, Megami Ibunroku, została zmieniona na Revelations (dosłownie Objawienia), głównie po to, by całość brzmiała "fajniej". Nie dodawano już tej części do następnych gier. Po tym, jak Nocturne osiągnęło sukces sprzedażowy w Ameryce, do tytułów zaczęto dodawać Shin Megami Tensei jako zabieg marketingowy. W niektórych tytułach opuszczano tę część: przykładowo, oryginalny tytuł Persony 4 Arena brzmiał Persona 4: The Ultimate in Mayonaka Arena, a Atlus nie chciał wydłużać zbytnio tytułu. Persona 5 także została wydana pod krótkim tytułem.

Odbiór

Od czasu wydania gry Revelations: Persona, sprzedano ok. 7 milionów kopii gier z serii, co stanowi większość sprzedaży serii Megami Tensei (13,2 miliona). Sukces dwóch pierwszych części w Ameryce Północnej pozwolił zdobyć Atlusowi popularność na tym kontynencie. W Europie seria nie była znana do czasu wydania tam Persony 3 i 4, które to części sprzedały się tam bardzo dobrze. Według dyrektora Atlusa, Naoto Hiraoki, momentem, w którym seria przebiła się do świadomości przeciętnego gracza było wydanie Persony 3, co pozwoliło wydanej później Personie 4 zdobyć jeszcze lepsze oceny. Sukces serii przyciągnął uwagę graczy do innych gier Atlusa, jak na przykład Catherine.

Serię nazywa się najpopularniejszym spin-offem serii Megami Tensei. Personie udało się osiągnąć popularność w oderwaniu od oryginalnej serii. Według Jamesa Whitbrooka, czynnikiem, który pozwolił serii zdobyć popularność, jest zbalansowanie normalnego życia z elementami fantastyki. Mówił, że ten balans jest "dużo rzadszy [na Zachodzie], a sposób, w który seria przedstawia urban fantasy odróżnia ją od innych, szczególnie biorąc pod uwagę to, czego zazwyczaj oczekuje się od japońskich gier fabularnych". W artykule z 1999 roku Revelations: Persona została opisana jako zasługująca na uwagę graczy, mimo że nie zestarzała się dobrze. Podano trzy elementy, dzięki którym Persona wyróżnia się na tle innych gier RPG: demonologia, negocjacje i psychologia. Grę określano mianem kultowej. RPGamer nazwał Personę 3 najlepszą grą RPG ostatniej dekady w 2009 roku, a portal RPGFan umieścił w 2011 roku Personę 3 i 4 na odpowiednio drugim i czwartym miejscu swojej listy najlepszych gier RPG. Gamasutra wymieniła Personę 3 na liście 20 gier RPG, w które każdy fan gatunku powinien zagrać. Japoński magazyn Famitsū w 2010 roku umieścił Personę 4 na piątym miejscu listy najlepszych gier wszech czasów. Polska edycja portalu Eurogamer wymieniła Personę jako jedną z najbardziej istotnych serii w swoim przeglądzie gier fabularnych na przestrzeni lat, zwracając uwagę na brak szerszej rozpoznawalności producenta w polskim kręgu kulturowym.

Kontrowersje
Zawartość gier z serii była także wielokrotnie omawiana z uwagi na podejmowanie kontrowersyjnych tematów. Pierwszą taką kontrowersją było tłumaczenie tytułu pierwszej Persony na język angielski, które niesie ze sobą religijne konotacje. Kurt Katala z portalu 1UP.com, pisząc o kontrowersyjnych treściach w serii Megami Tensei jako całości, wspomniał grę Persona 2: Innocent Sin i występujące w niej nawiązania do nazizmu, nękania w szkole i homoseksualizmu, mówiąc, że mogą to być powody, z których gra nie została początkowo wydana poza Japonią. W artykule opublikowanym w Electronic Gaming Monthly, opisującym najlepsze gry 2007 roku, redaktorzy nadali Personie 3 tytuł gry, "która nie wywołała kontrowersji będąc najbardziej kontrowersyjną", mówiąc, że skandale, wywołane przez gry Rockstara (mod Hot Coffee i pocałunek homoseksualny w grze Bully), są niczym w porównaniu do bitew rozpoczynających się od samobójstwa i wątku romansu nauczyciela z uczennicą w Personie 3. Personę 4 omawiano z kolei z uwagi na przedstawienie w niej seksualności postaci i ich identyfikacji płciowej.

Adaptacje
Pierwszym anime opartym na wydarzeniach opisanych w grach z serii Persona jest serial , nadawany w 2008 roku. Odpowiedzialne za nie było studio A-1 Pictures, a reżyserem był Jun Matsumoto. Było dystrybuowane na rynku międzynarodowym przez NIS America. Akcja Trinity Soul ma miejsce w 10 lat po wydarzeniach przedstawionych w Personie 3. Adaptacja Persony 4 na serial animowany, Persona 4: The Animation, była nadawana w 2011 roku. Jest to 25-odcinkowy serial wyprodukowany przez AIC ASTA, reżyserowany przez Seijiego Kishiego. W 2014 nadawany był serial oparty o Personę 4 Golden: Persona 4: The Golden Animation, produkcji A-1 Pictures. Jest to adaptacja dodatkowych wydarzeń przedstawionych w porcie oryginalnej Persony 4, skupiająca się na relacji głównego bohatera z, wprowadzoną w tych wydarzeniach, Marią. Prequel do Persony 5, Persona 5 The Animation: The Day Breakers, został wydany we wrześniu 2016 roku, jeszcze przed wydaniem samej gry.

Serial Persona 4: The Animation został skondensowany do adaptacji filmowej pod tytułem Persona 4: The Animation – The Factor of Hope, wyświetlanej w kinach japońskich w 2012 roku. Persona 3 została zaadaptowana do czterech filmów animowanych produkcji AIC ASTA, wyświetlanych w kinach japońskich i licencjonowanych za granicą przez Aniplex. Ich tytuły to: #1 Spring of Birth, #2 Midsummer Knight's Dream, #3 Falling Down, and #4 Winter of Rebirth. Wydawane były w latach 2013–2016. Zarówno dla adaptacji filmowej Persony 3, jak i dla adaptacji serialowej Persony 4, głównym problemem było przedstawienie głównych bohaterów, których zachowania, osobowość i umiejętności w oryginałach były dyktowane przez gracza.

Pierwsza część gry została zaadaptowana na mangę składającą się z ośmiu tomów. Początkowo została wydana w 1996 roku pod tytułem Megami Ibunroku Persona, a w 2009 roku została wydana ponownie. Spin-off Persony 2, manga  był wydawany wraz z grami. Umiejscowiony w tym samym uniwersum co Persona 2, opowiada odrębną historię. W ponownym wydaniu z roku 2011, dodano rozdziały łączące wydarzenia tej mangi z wydarzeniami z Innocent Sin. Persona 3 i 4 także otrzymały adaptacje komiksowe, publikowane w magazynie Dengeki Maoh. Wydano też wiele powieści opartych o wydarzenia z tych odsłon serii.

Wystawiano także trzy spektakle oparte o wydarzenia z Persony 3 pod wspólnym tytułem Persona 3 the Weird Masquerade. Każdy ze spektakli miał odrębną wersję dla protagonisty męskiego i żeńskiego. Tytuły poszczególnych widowisk to: Ao no Kakusei, Gunjō no Meikyū, and Sōen Kesshō. Persona 4 została zaadaptowana na dwa spektakle, produkcji firmy Marvelous, grane w 2012 roku: Visualive oraz Visualive the Evolution. Widowisko na podstawie Persony 4 Arena było wystawiane w grudniu 2014 roku, a spektakl na podstawie Persony 4 Arena Ultimax w lipcu 2016 roku.

Atlus wydawał też inne media powiązane z serią. Oficjalny magazyn był wydawany regularnie w latach 2011–2012 i otrzymał 10 wydań, a od tego czasu jest wydawany nieregularnie. Oficjalny talk-show, publikowany na Niconico i oficjalnej stronie serii, Persona Stalkers Club, jest nagrywany od lutego 2014. Występują w nim pisarka Mafia Kajita i aktorka Tomomi Isomura. Atlus chce przez ten program zbliżyć do siebie fanów. Wykonywano także koncerty z muzyką z serii, z których część okazało się sukcesami sprzedażowymi w Japonii po wydaniu nagrań z nich. Atlus sprzedaje i licencjonuje figurki i gadżety, jak na przykład podkoszulki, nawiązujące do serii.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Persona Channel – oficjalna strona serii

1996 w grach komputerowych
Komputerowe gry fabularne
Gry komputerowe wyprodukowane w Japonii

Persona (seria)


O Regresso do Filho Pródigo é uma pintura a óleo sobre tela de 1654-55 de Guercino, mestre italiano do período do Maneirismo, que se encontra no Museu de Arte Timken de San Diego.

O Regresso do Filho Pródigo representa a parábola bíblica narrada no Evangelho de Lucas (), parábola que foi frequentemente utilizada na arte ocidental para ensinar o arrependimento e o perdão. A história conta como um filho mais novo que desperdiçou a sua parte da riqueza da família volta para casa para implorar o perdão do seu pai.

Guercino mostra o momento em que o filho empobrecido é recebido com compaixão pelo seu pai. Este ordenou a um servo para trazer roupas finas para o filho arrependido e para matar um bezerro gordo para um banquete. Guercino pintou o tema em sete pinturas diferentes, sendo a primeira de 1619. Como outras obras tardias deste pintor, a pintura é caracterizada pela sua clareza e simplicidade.

História
O Regresso do Filho Pródigo pertenceu ao arcebispo Girolamo Boncompagni, e depois à princesa Colonna e ao marquês de Landsdowne, que a vendeu, através da Christie's, em Londres, em 1930, para uma colecção privada. Pertenceu à Matthiesen Fine Art, de Londres, desde 1981, tendo sido adquirida pela Putnam Foundation em 1983 que a integrou depois no Museu Timken.

Bibliografia
A partir da página web do Museu Timken:
 Inventário da Casa Colonna de 1714, Roma, Arquivos Colonna;
 Catalogo dei Quadri, e Pitture esistenti nel Palazzo dell'Eccellentissima Casa Colonna a Roma (Roma, 1783), p. 29;
 F. W. B. von Ramdohr, Ueber Mahlerei und Bildhauerarbeit in Rom, 3 vols. (Leipzig, 1987);
 C. C. Malvasia, Felsina pitfrice: Vite de' pittori bolognesi, 2 vols. (Bolonha, 1841);
 Anna Jameson, Companion to the Most Celebrated Private Galleries of Art in London (Londres, 1844), p. 303;
 G. F. Waagen, Treasures of Art in Great Britain, 3 vols. (Londres, 1854);
 L. Salerno, I dipinti del Guercino (Roma, 1988), p. 377.

Referências

Pinturas de Guercino
Pintura da Itália
Pinturas da década de 1650
Pinturas do século XVII

O Regresso do Filho Pródigo (Guercino)


Kaliwatan sa karpa ang Aphyocypris arcus. Una ning gihulagway ni Lin ni adtong 1931. Ang Aphyocypris arcus sakop sa kahenera nga Aphyocypris, ug kabanay nga karpa.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Asya
 Pangmasang Republika sa Tsina

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Karpa
Karpa sa Asya
Karpa sa Pangmasang Republika sa Tsina
Aphyocypris

Aphyocypris arcus


Marc Roca (Vilafranca del Penedès, 26 de novembro de 1996) é um futebolista profissional espanhol que atua como meia. Atualmente joga pelo , emprestado pelo .

Carreira
Marc Roca começou a carreira no RCD Espanyol.

Títulos
 Bayern de Munique
 Copa do Mundo de Clubes da FIFA: 2020
 Campeonato Alemão: 2020–21, 2021–22
 Supercopa da Alemanha: 2021

 Espanha
 Campeonato Europeu Sub-21: 2019

Ligações externas
Perfil na RCD Espanyol

Naturais de Vilafranca del Penedès
Futebolistas da Espanha
Futebolistas do Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona
Futebolistas do FC Bayern München
Futebolistas do Leeds United F.C.
Futebolistas do Real Betis Balompié
Espanhóis expatriados na Alemanha
Espanhóis expatriados no Reino Unido

Marc Roca


Ang Cerrito Colorado ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Cerro Colorado (bukid sa Arhentina, Provincia de San Luis, lat -33,88, long -66,48),

Tinipong Bansa

 Cerrito Colorado (bukid sa Tinipong Bansa, New Mexico, Taos County, lat 36,56, long -105,57),
 Cerrito Colorado (bukid sa Tinipong Bansa, New Mexico, Cibola County),
 Cerrito Colorado (bukid sa Tinipong Bansa, New Mexico, Taos County, lat 36,34, long -105,48),

Mehiko

 Cerrito Colorado (lungsod sa Mehiko, Estado de Durango, Cuencamé, lat 24,95, long -103,42),
 Cerrito Colorado (bukid sa Mehiko, Estado de Chihuahua), Buenaventura,
 Cerrito Colorado (lungsod sa Mehiko, Estado de Michoacán de Ocampo, Buenavista),
 Cerrito Colorado (lungsod sa Mehiko, Estado de Guanajuato), Victoria,
 Cerrito Colorado (lungsod sa Mehiko, Estado de Michoacán de Ocampo, Villamar),
 Cerrito Colorado (bukid sa Mehiko, Estado de Sonora, Tubutama),
 Cerrito Colorado (bungtod sa Mehiko, Estado de Sonora, Guaymas),
 Cerrito Colorado (bungtod sa Mehiko, Estado de Sonora, La Colorada),
 Cerrito Colorado (lungsod sa Mehiko, Estado de México), Atlacomulco,
 Cerrito Colorado (bungtod sa Mehiko, Estado de Durango, Cuencamé, lat 24,94, long -103,43),
 Cerrito Colorado (bungtod sa Mehiko, Estado de Sonora, Pitiquito),
 Cerrito Colorado (bukid sa Mehiko, Estado de Hidalgo), Chapantongo,
 Cerrito Colorado (bukid sa Mehiko, Estado de Durango, Nombre de Dios),
 Cerrito Colorado (bungtod sa Mehiko, Estado de Zacatecas), Sain Alto,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Tinipong Bansa
Pagklaro paghimo ni bot Mehiko

Cerrito Colorado


A El-Rei, ou El-Rey, na grafia quinhentista portuguesa, foi uma nau da Carreira das Índias que fez parte da 2ª Armada da Índia comandada por Pedro Álvares Cabral, armada que esteve envolvida na descoberta do Brasil. Foi capitaneada por Sancho de Tovar. A nau El-Rei embateu num baixio perto de Melinde, à vinda da Índia e foi queimada pela sua tripulação.

História
A nau El-Rei foi construída em finais do século XV. Esta nau foi um dos raros navios da frota cabralina de 1500, cujo nome foi preservado. Não se conhecem as suas características físicas, mas presume-se que estas não seriam muito diferentes das dos outros navios de longo curso do seu tempo.

A 9 de Março de 1500, partiu de Lisboa a 2ª Armada da Índia, comandada por Pedro Álvares Cabral com mais treze naus e 1 500 homens. Uma delas era a nau El-Rei, capitaneada pelo sota-capitão da Armada, Sancho de Tovar.

Depois da saída de Lisboa, a Armada prosseguiu um curso semelhante ao tomado por Vasco da Gama, três anos antes. Na manhã de 14 de março, a frota passou pela Grã Canária, a maior das Ilhas Canárias. Em seguida, partiu rumo ao arquipélago de Cabo Verde, que alcançaram a 22 de março. No dia seguinte, uma nau com 150 homens, comandada por Vasco de Ataíde, desapareceu sem deixar vestígios.

A frota cruzou a Linha do Equador a 9 de abril e navegou rumo a oeste afastando-se o mais possível do continente africano, utilizando uma técnica de navegação conhecida como a volta do mar. Os marujos avistaram algas-marinhas no dia 21 de abril, o que os levou a acreditar que estavam próximos da costa. Provou-se estarem certos na tarde do dia seguinte, quarta-feira, 22 de abril de 1500, a tripulação da nau El-Rei, avista o Brasil e ancoram na costa do Monte Pascoal.

Sancho de Tovar foi o primeiro dos capitães a pisar terras brasileiras. Trouxe para a sua nau, dois índios Tupiniquim aos quais deu vinho, e fica surpreendido por eles não o apreciarem.

A frota retomou sua viagem em 2 ou 3 de maio de 1500. Depois de uma grande tempestade, naufragaram três naus, matando 380 tripulantes e naufraga também a caravela onde vinha Bartolomeu Dias.

Durante a tempestade, a Armada tinha-se dispersado e posteriormente se tentou reagrupar. Reuniram-se então, em duas formações de três navios cada, e o grupo de Cabral navegou rumo ao leste, passando pelo Cabo da Boa Esperança. A nau El-Rei pressupõe-se que faria parte do grupo destas seis naus, e por isso fez o caminho similar ao das restantes. Depois da chegada a Calecute a 13 de setembro, e depois da instalação da feitoria e do seu posterior ataque(16 ou 17 de Dezembro), a Armada de Cabral vingou a destruição da feitoria bombardeando e atacando dez navios mercantes árabes no porto, com a morte de 600 tripulantes e confiscando a sua carga antes de incendiarem os navios. A nau El-Rei também patricipou no bombardeamento da cidade de Calecute.

Avisos nos relatos da viagem de Vasco da Gama à Índia levaram o rei D. Manuel I a informar Cabral a respeito de outro porto, ao sul de Calecute, onde também se poderiam estabelecer relações comerciais. A cidade em questão era Cochim, onde a frota desembarcou em 24 de dezembro. Por fim, carregada de especiarias, a frota foi para Cananor, a fim de comerciar uma vez mais antes de partir em sua viagem de retorno a Portugal em 16 de janeiro de 1501.

Chegando a Armada à região de Quiloa, a nau El-Rei foi vítima de ventos a través, o que alterou o seu rumo, e fez com que encalhasse num baixio, perto da costa de Melinde.

Depois do embate, Sancho de Tovar ordenou que a nau fosse abandonada, salvando-se a tripulação. Posteriormente, a tripulação foi transferida para a nau de Luís Pires, que Sancho de Tovar passou a comandar. A nau El-Rei foi  então incendiada para não cair nas mãos dos muçulmanos.

Naus do Reino de Portugal
Pedro Álvares Cabral

El-Rei (nau)


Ang Einsiedelberg ngalan niining mga mosunod:

Alemanya

 Einsiedelberg (bungtod sa Alemanya), Bavaria, Upper Palatinate,

Awstriya

 Einsiedelberg (bungtod sa Awstriya, Niederösterreich), Politischer Bezirk Baden,
 Einsiedelberg (bungtod sa Awstriya, Oberösterreich), Politischer Bezirk Rohrbach,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Alemanya
Pagklaro paghimo ni bot Awstriya

Einsiedelberg


Bereča vas () je naseljeno mjesto u sastavu općine Metlika, regija Jugoistočna Slovenija, Slovenija.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Metlika.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Bereča vas je imala 188 stanovnika.

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Sloveniji
Naselja u regiji Jugoistočna Slovenija

Bereča vas


Zygmunt Krukowski (ur. 6 lipca 1951, zm. 6 października 2013) – polski poeta, tłumacz, dramaturg, felietonista.

Życiorys
Syn reemigrantów z Francji. Wieloletni pracownik lampowni na polu Piast Kopalnia Węgla Kamiennego Nowa Ruda. Debiutował w latach 70. XX w. Laureat konkursów poetyckich i dramaturgicznych. Jego sztuka Koza na dachu była prezentowana na antenie TVP2. Tłumacz poezji angielskiej, francuskiej i rosyjskiej. Od 2015 r. Miejska Biblioteka Publiczna w Nowej Rudzie, w ramach Noworudzkich Spotkań z Poezją, organizuje Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Zygmunta Krukowskiego.

Poezja
 Prezentacje dokument życia społ., KOK, Kłodzko, 1977
 W takiej pogodzie, dokument życia społecznego, Kłodzko, 1976
 Kosztowna esencja, Noworudzki Klub Literacki Ogma, Nowa Ruda, 1993
 Rzeczy R, Sopot, Towarzystwo Przyjaciół Sopotu, Redakcja "Toposu", 2012,

Przekłady
 William Blake, Wieczna Ewangelia; wybór pism i oprac. Michał Fostowicz; przetł. z ang. Zygmunt Krukowski, Michał Fostowicz, Wrocław, Pracownia "Borgis", 1998,

Przypisy

Bibliografia
 Zygmunt Krukowski, Rzeczy R, Sopot, Towarzystwo Przyjaciół Sopotu. Redakcja "Toposu", 2012,
 Karol Maliszewski, Zygmunt Krukowski ma głos...
 Rafał Różewicz, Zygmunt Krukowski (1951-2013), dolnoslaskosc.pl

Kultura ziemi kłodzkiej
Ludzie związani z Nową Rudą
Polscy pisarze współcześni
Polscy poeci
Polscy tłumacze literatury angielskojęzycznej
Twórcy literatury regionalnej
Urodzeni w 1951
Zmarli w 2013

Zygmunt Krukowski


Il disturbo antisociale di personalità è un disturbo di personalità caratterizzato da una costante avversione per leggi e regole, e da una conseguente propensione a violarle frequentemente e senza il minimo ripensamento. Esso comporta inoltre una forte impulsività, una tendenza all'ira alla minima provocazione e una capacità piuttosto limitata di provare o dimostrare empatia e di stringere legami affettivi, benché tale capacità a differenza della psicopatia non sia totalmente assente.

Si manifesta principalmente durante l'adolescenza, a seguito di traumi gravi. Viene collocato dal Manuale diagnostico e statistico dei disturbi mentali (DSM-IV-TR) all'interno dei disturbi di personalità del cluster B, che comprende oltre al disturbo antisociale di personalità anche il disturbo borderline di personalità, il disturbo istrionico di personalità e il disturbo narcisistico di personalità.

Colloquialmente si usa il termine sociopatico per definire chi non si adatta ai costumi e ai comportamenti della propria comunità con significato affine ad "asociale"; alcuni atteggiamenti, qualora caratterizzati in modo patologico, possono rientrare tra quei disturbi dissociali raggruppati nell'ICD-10. Il termine "sociopatia" ha assunto nel parlato un significato distante dal disturbo patologico.

Criteri diagnostici secondo il DSM-IV-TR
 Il soggetto mostra inosservanza e violazione dei diritti degli altri fin dall'età di 15 anni, che si manifesta con almeno 3 dei seguenti elementi:
 incapacità di conformarsi alle norme sociali per quanto riguarda il comportamento legale, con ripetersi di condotte suscettibili di arresto;
 disonestà: il soggetto mente, usa falsi nomi, truffa gli altri;
 impulsività o incapacità di pianificare;
 irritabilità e aggressività;
 inosservanza della sicurezza propria e degli altri;
 irresponsabilità: incapacità di far fronte a obblighi finanziari o di sostenere un'attività lavorativa con continuità;
 limitazione della capacità di provare dei rimorsi;
 l'individuo ha almeno 18 anni;
 presenza di un disturbo della condotta con esordio precedente ai 15 anni;
 il comportamento antisociale non si manifesta esclusivamente durante un episodio maniacale o nel decorso della schizofrenia.

Diagnosi differenziale con: disturbo narcisistico di personalità, disturbo borderline di personalità e disturbo schizoide di personalità; in essi manca la componente di mancanza di rimorso. Talvolta nel disturbo bipolare in fase di mania possono comparire tratti antisociali, e il paziente perde completamente o parzialmente il senso morale orientato solo dal proprio edonismo.

Epidemiologia
Il disturbo si manifesta prevalentemente nei maschi, con rapporto 3:1 rispetto alle femmine. La prevalenza è pari al 3% negli uomini e all'1% nelle donne nella popolazione generale, e aumenta al 3-30% in ambiente clinico. In alcuni casi, specie se unito al disturbo narcisistico o al disturbo borderline di personalità, può condurre a tenere comportamenti criminali. I sentimenti che gli antisociali provano più spesso sono: frustrazione, umiliazione, ira, noia e in alcuni casi anche umore depresso. Questi soggetti sono persone impulsive e incapaci di pianificare: possono anche abbandonare il lavoro senza motivo e farsi mantenere da qualcuno o andare a vivere per strada. Non riuscendo a tollerare la frustrazione, possono anche arrivare all'uso della violenza, alzando le mani, uccidendo, ma anche suicidandosi.

Tipologia
Generalmente coloro che sono affetti dal disturbo antisociale vengono distinti in quattro categorie:
 Sociopatici comuni: sono incapaci di provare vergogna e hanno una morale distorta. Molto spesso a questo tipo di sociopatia viene associata anche la cleptomania. Sono persone che si spostano spesso e che hanno rapporti sessuali (spesso non protetti) molto frequenti;
 Sociopatici alienati: sono caratterizzati dalla bassa capacità di amare ed empatizzare. Solitamente nutrono misantropia e odio verso la società. Sono individui che non amano socializzare e preferiscono affezionarsi a oggetti (o più raramente ad animali) che a persone. Essi vengono a loro volta distinti in altri tre "sottotipi": i sociopatici "ostili", irritabili, dispotici e sempre in conflitto con la legge; i sociopatici "truffati", i quali tendono a commettere crimini poiché credono che il loro atteggiamento sia giustificato da ciò che hanno subito da parte della società; i sociopatici "disempatici", coloro che sanno provare empatia e affetto solo per un ristretto gruppo di persone (i rapporti sono comunque tesi e manipolativi);
 Sociopatici aggressivi: sono caratterizzati da una vena sadica che mostrano al lavoro e durante i rapporti sessuali. Solitamente cercano posizioni di potere (come poliziotti ma anche insegnanti o genitori) e possono trovare divertente torturare gli animali;
 Sociopatici dissociali: sono caratterizzati dall'adattarsi alle regole di un gruppo purché esse implichino la violazione della legge.

Eziologia
Studi sull'adozione hanno dimostrato che figli di genitori adottivi con disturbo antisociale hanno un alto rischio di sviluppare tale patologia. Il disturbo di condotta (prima dei dieci anni di vita) e il disturbo da deficit di attenzione e iperattività (ADHD) aumentano il rischio che l'individuo sviluppi il disturbo antisociale. Studi che includono l'influsso ambientale hanno rilevato che gli individui con tale patologia provengono da famiglie con genitori abusanti o violenti.

Terapia
Se sottoposto a psicoterapia e terapia psichiatrica con uso di antipsicotici (tuttavia meno efficaci che per altri disturbi di personalità), il sociopatico, sempre che segua il terapeuta e sia disponibile al cambiamento e a controllare i suoi istinti, può essere in molti casi reintegrato alla vita normale, pur permanendo il suo carattere antisociale di fondo. A causa della forte egosintonicità (il paziente avverte i suoi comportamenti come normale parte di sé e non pensa siano da cambiare), è uno dei disturbi più difficili da curare e spesso il paziente è costretto dalla famiglia o dalla società a sottoporsi a cure, dopo aver compiuto a volte reati o azioni disdicevoli.

Personalità possibilmente affette da ASPD
 Caligola, imperatore romano
 Commodo, imperatore romano

Personalità riconosciute affette da ASPD
 Lee Harvey Oswald, operaio e militare statunitense, unico accusato per l'omicidio Kennedy
 Ted Bundy, serial killer statunitense
 John Wayne Gacy, serial killer statunitense
 M. E. Thomas, pseudonimo di un'anonima scrittrice statunitense, autrice dell'autobiografia Confessioni di una sociopatica. Viaggio nella mente di una manipolatrice.
 Tra gli assassini seriali italiani, Roberto Succo.
 Luka Magnotta, assassino e attore pornografico canadese.

Note

Bibliografia
 Kaplan Sadock Handbook of clinical Psychiatry
 Manuale di Psichiatria e Psicologia Clinica, G.Invernizzi

Altri progetti

Collegamenti esterni

Criminologia
Disturbi di personalità
Comportamento umano

Disturbo antisociale di personalità


A Indian Ordnance Factories (भारतीय आयुध निर्माणियाँ; Bhāratīya āyudh nirmāṇiyān), parte do Ordnance Factories Board (OFB) (; IAST: Āyudh nirmāṇī borḍ), é uma organização industrial, que funciona sob o "Department of Defence Production" (DDP) do Ministério de Defesa, Governo da Índia. Atua em pesquisa, desenvolvimento, produção, teste, marketing e logística de uma abrangente gama de produtos nas áreas de sistemas aéreos, terrestres e marítimos. O OFB compreende quarenta e uma fábricas de artilharia, nove institutos de treinamento, três centros regionais de marketing e quatro controladores regionais de segurança, espalhados por todo o país.

Associados
Palle Rama Rao - Instrumental na criação de Heavy Alloy Penetrator Project para a fabricação de ligas à base de tungstênio. Também atuou como Secretário, Departamento de Ciência e Tecnologia (Índia) e Presidente, Atomic Energy Regulatory Board. Premiado Padma Shri, Padma Bhushan e Padma Vibhushan pelo Governo da Índia.
V. N. Krishnamurthy - Contribuiu na criação de planta de propulsores de base dupla em Ordnance Factory Itarsi.

Família
Suresh Raina - Jogou como capitão da Indian Cricket Team. Seu pai trabalhou na Ordnance Factory Muradnagar perto de Delhi.
Dhanraj Pillay - Ex-capitão da [[equipe nacional de hóquei no campo da Índia], a equipe indiana de hóquei]]. Premiado Rajiv Gandhi Khel Ratna e Padma Shri pelo Governo da Índia. Seu pai trabalhou na fábrica de munições Khadki em Pune.
Kay Kay Menon - ator indiano de cinema, televisão e teatro. Seu pai trabalhou na Ordnance Factory Ambarnath, Mumbai.

Indústrias da Índia
Fabricantes de armas de fogo da Índia

Indian Ordnance Factories


An Steindachnerina fasciata in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Richard P. Vari ngan Jacques Géry hadton 1985. An Steindachnerina fasciata in nahilalakip ha genus nga Steindachnerina, ngan familia nga Curimatidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Steindachnerina

Steindachnerina fasciata


Euschistus quadrator is a species in the family Pentatomidae ("stink bugs"), in the order Hemiptera ("true bugs, cicadas, hoppers, aphids and allies").
The distribution range of Euschistus quadrator includes Central America and North America.

References

Further reading

 Catalog of the Heteroptera, True Bugs of Canada and the Continental United States, Thomas J. Henry, Richard C. Froeschner. 1988. Brill Academic Publishers.
 Henry, Thomas J., and Richard C. Froeschner, eds. (1988). Catalog of the Heteroptera, or True Bugs, of Canada and the Continental United States, xix + 958.

External links

Insects described in 1874
Pentatomini
Hemiptera of Central America

Euschistus quadrator


Bretzfeld è un comune tedesco di 12.205 abitanti, situato nel land del Baden-Württemberg.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Comuni del circondario di Hohenlohe

Bretzfeld


Renegades is a science fiction novel by American author Marissa Meyer and the first book in the Renegades trilogy. It was first published in the United States on November 7, 2017, and was succeeded by Arch Enemies, by Feiwel & Friends, an imprint of Macmillan Children's Publishing Group. It became a no. 2 New York Times bestseller two weeks after its release.

Synopsis

Premise
Renegades follows Nova (anarchist alias: Nightmare), the niece of the Anarchist leader, Alec Artino (alias: Ace Anarchy). Alec takes Nova in after her parents are viciously murdered by another villain gang before the civil war, and was raised by the Anarchists. She can put people to sleep with skin-to-skin contact, and since her parents' murder, she has not slept at all. She wants revenge on the Renegades for not protecting her parents as promised, and leads an infiltration into their headquarters by posing as a Renegade-in-training.

It also follows Adrian, the son of the leaders of the Renegades, Hugh Everhart and Simon Westwood. He was adopted by the two leaders after his mother, another member of the core-Renegades, was killed. He brings Nova onto his team at Renegades headquarters under the alias 'Insomnia.'

Setting
Renegades takes place in Gatlon (a fictional city), in the aftermath of a civil war between the Renegades and the Anarchists known as the Battle of Gatlon. The war began when Ace Anarchy, tired of living in a world where prodigies were oppressed by society, used his immense power to tear down all societies across the world in a very short span of time. He ruled this chaotic world for a time until the Renegades rose up and managed to defeat him. Both are groups of people with superpowers, known as prodigies, in which some were born with powers with numerous capabilities while others got their powers through freak accidents. The Renegades consider themselves superheroes—fighting for the greater good. The Anarchists are the most powerful of many villain gangs, and consider themselves the super-villains. The Renegades have beat the Anarchists, causing them to go into hiding. The remaining Anarchists after the civil war live in the old tunnel of the city's subway system, in order to live their lives in the rule of the Renegades.

Plot
10 years before the events of the book, 6-year-old Nova Artino watches as her parents and baby sister are killed by a villain gang's hitman, and hears him shoot her baby sister, Evie—dead. However, before he can shoot her, she uses her gift of putting people to sleep to cause him to faint. Her uncle Alec comes and reveals to Nova he is Ace Anarchy, the leader of the Anarchists, before killing the hitman.

Ten years later, Ace has been killed at the Battle of Gatlon, and Nova is at a Renegade parade, on a secret anarchist mission to kill Captain Chromium. She believes that, because he is invincible, the only way to kill him is to shoot him directly in the eye with a poison dart. While at the parade, a young prodigy steals a bracelet that was made by Nova's father. But Adrian, the biological son of one of the Renegades' founders, gets it back, and fixes the broken clasp on it with his ability to bring to life whatever he draws. Later, Nova disguises herself as her alias, Nightmare, to kill the Captain. But after a moment of hesitation, Nova fails to hit the Captain's eye. After a brief struggle with several Renegades, including Danna Bell (Monarch), and Ruby Tucker (Red Assassin), someone in an armored suit comes to face off against Nightmare: the Sentinel, who is later revealed to be Adrian. During the fight, the Puppeteer (Winston Pratt) intervenes, which results in his capture and Nightmare's escape.

Adrian returns to Renegade headquarters to find his adoptive fathers Hugh Everhart (Captain Chromium) and Simon Westwood (the Dread Warden), two of the founding members of the Renegades. Adrian's adoptive brother Max is introduced, but has been quarantined his whole life due to his uncontrollable ability to absorb others superpowers. Adrian struggles hiding his identity as the Sentinel from everyone, but decides to investigate the Anarchists for the attack on the parade. Nova returns to the tunnels where she and the remaining Anarchists Cyanide, Queen Bee, Phobia and the Detonator reside. A cruel Renegade squadron visits them and almost kills Ingrid Thompson (Detonator), but the Sentinel arrives and stops them, lying about being under orders from the Renegade council. The Sentinel eventually leaves the Anarchists alone, and Cyanide has the idea to have Nova recruited by the Renegades as a spy due to her inability to sleep being unknown. With the help of a prodigy named Millie, Nova and Cyanide create a fake identity known as Nova McLain (Insomnia), and Nova enters the Renegade tryouts. Frostbite, whose team attacked the Anarchists before, challenges her to prove her worth, but Nova instead fights and defeats Gargoyle, a stone-like monster, and is immediately recruited into Adrian's team.

Nova's first mission as part of Adrian's team involves staking out a library run by Gene Cronin (The Librarian), a weapons dealer to the Anarchists. Nova informs the Anarchists, attracting the attention of Ingrid. During the stakeout, Nova bonds with the team, particularly with Adrian. The next day, the team goes into the library after seeing Ingrid enter, meeting Cronin's mirror-walking granddaughter, Narcissa. Ingrid exposes Cronin to the Renegades and kills him, setting fire to the library. Narcissa escapes and Adrian vanishes, but the Sentinel saves Nova from the chaos. Captain Chromium and Tsunami put out the fire and find an unharmed Adrian. Later that day, the Renegades invade the Anarchists' tunnels, but they manage to escape to Nova's fake apartment.

Adrian's team, including Nova, questions Winston Pratt, who covers for Nova by saying Ace found Nightmare at Cosmopolis Amusement Park. Adrian introduces Nova to Max, and she begins to take a liking to them both. However, Max injures himself inside his quarantine and Nova rushes in to save him, then Adrian rushes in to save Nova from losing her powers. Max is treated and Nova and Adrian's powers remain intact. Max later implies to Adrian that he knows his identity as the Sentinel. Nova inspects artifacts from the Renegades' past and learns that Ace Anarchy's helmet, created by her father to amplify his power, could not be destroyed.

Ingrid comes up with the idea to fake hers and Nightmare's death to catch the Renegades off guard. Nova reluctantly helps with the plan, taking Adrian with her on a Nightmare investigation at Cosmopolis Park, where the two begin to become enamored with each other. The two enter an abandoned fun house so Nova and Ingrid can stage Nightmare's death. Nightmare appears to fight Ingrid in front of Adrian, and Ingrid destroys the fun house, apparently killing Nightmare. Outside, Ingrid realizes Adrian is the Sentinel. The entire Renegade council arrives and Ingrid prepares to destroy all of Cosmopolis Park with her bombs with them in it, but Nova finally shoots her dead.

In the aftermath, Adrian implies to Nova that the entire trip was a date between them. Nova becomes nervous and runs off. She goes to the Cathedral where Ace was killed. Inside the cathedral, Nova says that the helmet is still intact, and a still-alive but weak Ace praises her for her actions.

Characters

Anarchists

Renegades

Renegade Council

Publicity
Publicity for Renegades included social media posts on Meyer's Twitter account, chapter releases, as well as a cover reveal with the LA Times. There was also heavy use of the hashtags #JointheRenegades and #WinRenegades, book giveaways, and book swag such as sunglasses, pens, slap bracelets, and  at conferences such as BookExpo. In anticipation for the release date there were multiple giveaways, one for a Renegades-themed trip to YallFest, a chance to have your own character featured in the Renegades sequel, and a photo contest to win an advanced copy of the book. Two limited-edition exclusive editions of the novel were produced and released through Target and Barnes & Noble. Meyer also offered a pre-order incentive, where those  who pre-ordered the novel could submit their receipt and receive exclusive Renegades-themed buttons.

An entire website was created dedicated to the novel, and the pages are slowly added in order to tease fans and get them excited for the novel's release. On October 3, 2017, a Facebook Live event took place in which fans could ask Meyer questions, and hear her read an excerpt from the novel.

Sequels
Two sequels have been released; Archenemies was published on December 14, 2018, with Renegades, and the final installment in the trilogy, Supernova, was released on October 29, 2019. About a fourth novel, Meyer said that she didn't "currently have plans to write more in the Renegades universe".

Reception
Publishers Weekly gave it a starred review on October 9, calling it, "a strikingly grounded story of star-crossed would-be lovers, deception, and the recognition that most of humanity exists between the extremes of good and evil". Common Sense Media rated the book at four stars, writing "Slow start, but much intrigue in supervillain/hero tale."

Renegades hit the New York Times bestseller list for Young Adult Hardcovers at number 2 the week of November 26, 2017.

References

2017 American novels
American young adult novels
Feiwel & Friends books
Novels by Marissa Meyer

Renegades (novel)


Hällbo er en tidligere småort i Bollnäs kommun i Gävleborgs län i Sverige. I 2015 ændrede SCB kriterierne for småorter, og Hällbo viste sig ikke længere at opfylde kriterierne for en småort.

I byen ligger Hällbo kapel og et museum i nabobyen Åsveden over Källers karamelfabrik.

Historie
Hällbo voksede op omkring en højovn, som blev anlagt ved Flugåns udløb ved Skidtjärnen i 1726. Den var i drift frem til 1871 og regnes som en af de største højovne i Hälsingland.

Efter jernværksepoken domineredes Hällbo af skovarbejderfamilier, som var ansat af Kilafors jernwerk AB.

I moderne tid rummer byen Hilding Lövgrens busstrafik samt flere butikker, blandt andet Kooperativa og dets efterfølger Hällbo boa. I midten af 1900-tallet lå der to caféer i byen.

Referencer

Byer i Bollnäs kommun

Hällbo


Kaliwatan sa alibangbang ang Stenoptilia islandicus. Una ning gihulagway ni Otto Staudinger ni adtong 1857. Ang Stenoptilia islandicus sakop sa kahenera nga Stenoptilia, ug kabanay nga Pterophoridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Great Britain (pulo sa Hiniusang Gingharian)
 Suwesya
 Noruwega
 Rusya
 Islandya
 Finland

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Great Britain (pulo sa Hiniusang Gingharian)
Insekto sa Noruwega
Insekto sa Rusya
Insekto sa Islandya
Insekto sa Finland
Stenoptilia
Insekto sa Sweden

Stenoptilia islandicus


Microsoft Office 3.0 jest drugo veće izdanje paketa Microsoft Office za operativni sistem Microsoft Windows. 30. augusta 1992. godine, Microsoft je objavio Office 3.0, time upotpunosti preskočivši verziju 2. Paket je sadržavao sljedeće komponente: Word 2.0c, Excel 4.0a, PowerPoint 3.0 i Mail, program za slanje poruka preko mreže. Prethodno su ovi komponenti prodani zasebno, i sa paketom Microsoft Office su prvi put kombinirani u jedan uredski paket. Microsoft Office je kasnije promijenio ime iz Microsoft Office 3.0 u "Office 92".

Još ova verzija paketa Microsoft Office koristi .DOC proširenje datoteke za dokumente napisane u Wordu, .XLS za Excel tabelarne prikaze i .PPT za PowerPoint prezentacije, iako su ova proširenja zamjenjena sa .docx, .pptx i ostalim formatima počevši od paketa Office 2007.

Vanjski linkovi
 Videozapis koji prikazuje instalaciju i korištenje paketa Office 3.0 na servisu YouTube.

Office 3.0
Microsoft

Microsoft Office 3.0


Vera Grushkina (born 1 May 1947) is a Soviet athlete. She competed in the women's high jump at the 1968 Summer Olympics.

References

1947 births
Living people
Athletes (track and field) at the 1968 Summer Olympics
Soviet female high jumpers
Olympic athletes for the Soviet Union
Place of birth missing (living people)

Vera Grushkina


La EMI Italiana è stata una casa discografica, emanazione della britannica Electric and Musical Industries, con sede a Milano. Venne fondata nel 1931 come VCM e, nel 1967, venne rinominata EMI Italiana; divenne poi Emi Music Italy nel 1997 e, infine, EMI Records Italy Srl nel 2013, quando ha cessato di esistere come azienda autonoma ed è stata acquisita dal gruppo Universal, del quale è oggi etichetta e marchio.

Storia

Nascita della VCM
La storia della EMI - acronimo di  Electric and Musical Industries nacque nel 1887 con l'apertura della Gramophone Company di Londra; pochi mesi dopo vennero inaugurate nuove sedi in diversi paesi, fra i quali l'Italia. La Gramophone Company stessa, a cavallo fra 800 e 900, iniziò a stampare dischi con l'etichetta di "His Master's Voice" (tradotto in italiano: "La voce del padrone"). Dischi che, fino dal 1904, vennero pubblicati e distribuiti in Italia dalla SAIF (Società Anonima Italiana di Fonotopia), con sede a Milano.

Nel 1912 intanto, Alfredo Bossi (uno dei primi discografici italiani) aveva fondato la SNG - Società Nazionale del Grammofono, sempre con sede a Milano, che negli anni Venti aveva siglato un accordo con la britannica Columbia Graphophone Company per la produzione e la distribuzione dei dischi in Italia.

Fu nel 1931 che, attraverso un accordo, la His Master's Voice e la Columbia Graphophone Company si fusero dando vita alla EMI -  Electric and Musical Industries , sfruttando le nuove tecniche di registrazione elettrica che sostituiva quella meccanica, migliorando la qualità e la riproducibilità dei dischi anche in grandi numeri. In Italia, SAIF e SNG, seguirono tale accordo, coinvolgendo un terzo partner, la Marconiphone, azienda italiana specializzata nella produzione di apparecchi radiofonici; ciò, perché la EMI inglese aveva intenzione di espandersi in questo mercato.

Il nome dell'azienda in Italia fu dunque quello di VCM (acronimo di Voce del Padrone - Columbia - Marconiphone); tale denominazione sarebbe stata conservata fino alla fine del 1967, quando sarebbe stata modificata in EMI Italiana. Ad ogni modo, la sede fu stabilita a Milano in Via Domenichino 14 (per poi essere trasferita in Piazza Cavour 2, in uno dei tanti cambiamenti di sede della storia di EMI). Direttore fu nominato Aldo Mario De Luigi ; negli anni Trenta direttore artistico fu Denis Passadoro, che morì nel 1942 in guerra.

Con lo scoppio della Seconda guerra mondiale l'azienda, come molte altre di proprietà inglese, fu posta sotto sequestro, potendo riprendere le proprie attività in Italia solo nel 1946;  pur dando la priorità alla distribuzione di artisti stranieri nella penisola, si occupò anche del lancio di cantanti italiani come Beniamino Gigli, Carlo Buti o Renato Carosone (che incideva per la sottoetichetta Pathé).

Gli anni sessanta: la EMI Italiana
Pur essendo un'azienda unica, la EMI mantenne a lungo una separazione fra etichette nelle varie pubblicazioni. A porre fine a tale confusione, il catalogo fu unificato solo alla fine del 1969. Anche la successione delle sedi risulta di difficile ricostruzione, avendone cambiate diverse - a livello di uffici - fra Milano e Roma. Si sa per certo che fino alla fine degli anni Cinquanta mantenne  alcuni uffici anche a Torino, in Via Pietro Micca 1. Nel 1967 l'intero gruppo nazionale fu ridenominato EMI Italiana; si trattava di una realtà con una propria identità aziendale sganciata dalla EMI britannica, di cui pubblicava e distribuiva gli artisti. Oltre a tale compito, stabilito nei contratti fra i due gruppi (inglese e italiano), infatti, la EMI italiana si dedicò ad attività di ricerca e promozione di talenti nazionali, lanciando diversi artisti, fra cui I Gufi, I Nomadi, Al Bano e Francesco Guccini.

Gli anni ottanta e lo stabilimento di Caronno Pertusella
Nel 1972 la sede principale fu trasferita da Milano a Roma. Finalmente, all'inizio degli anni ottanta, venne inaugurato uno stabilimento proprio, in Via Bergamo 315 a Caronno Pertusella (in provincia di Varese), mantenendo comunque alcuni uffici distaccati a Roma e Milano. Non era più il momento di aprire, come avevano fatto RCA Italiana e CGD, proprie strutture campus dove svolgere l'intero processo musicale, dalla creazione allo stampaggio, riunendo anche gli uffici amministrativi. Così, lo stabilimento fu sede del solo stampaggio finale, della logistica anche per la distribuzione dei prodotti d'importazione, e di parte dell'attività di ufficio; tutto il resto, a partire dalla registrazione, missaggio, e produzione dei dischi, erano effettuati in studi affittati per l'occasione, mentre la parte amministrativa dell'attività si svolgeva presso uffici in centro a Milano ed a Roma.

Nel corso degli anni EMI stipulò ulteriori accordi per la distribuzione in Italia di marchi di fama, come l'americana Capitol (dal 1957), la citata Pathé, la Parlophone tedesca, la Odeon francese (queste ultime due fino al 1967 distribuite dalla Carisch; da ricordare inoltre che la Parlophone era presente sul mercato italiano, sino a quella data, con la denominazione originaria Parlophon), e molte altre case discografiche.

I direttori dell'azienda furono quasi tutti di origine britannica; a titolo di esempio, il celebre Stephen Gottlieb, che guidò la EMI Italiana per tutti gli anni Sessanta. Il primo italiano fu Alexis Rotelli, nominato nel 1981, a cui seguì (1986) Roberto Citterio. In tale decennio, furono prodotti artisti quali Franco Battiato.

Gli anni novanta: Emi Music Italy e l'abbandono di Caronno Pertusella
Nel 1997,  con un mercato oramai in crisi, l'azienda mutò denominazione sociale in EMI Music Italy S.p.A. trasferendosi, nel 1999, a Milano, con uffici di rappresentanza ed amministrativi in Piazza San Babila 3. Mentre molte altre multinazionali avevano da tempo ridotto o chiuso i loro grandi complessi, EMI cedette le  strutture di Caronno Pertusella, reputate non più convenienti, a terzi. Lo stabilimento di via Bergamo divenne così un'azienda autonoma denominata IMS - International Media Service srl, pur continuando l'attività di stampaggio dei soli CD (cessato quello di cassette ed LP), effettuato peraltro anche per conto della stessa EMI.

Gli anni duemila: la trasformazione in Emi Records Italy e la cessione a Universal.
Nel 2013 la EMI fu trasformata in EMI Records Italy Srl, in seguito all'acquisizione da parte della Universal Music Group. Con tale atto formale,  EMI cessò di esistere come realtà aziendale propria.

Il marchio EMI Records Italy
Oggi l'etichetta EMI Records Italy, marchio di Universal, viene utilizzata sia per la stampa dei classici del catalogo EMI, che per altre produzioni.

Lo stabilimento di Caronno Pertusella
Lo stabilimento, dopo anni di attività, entrò in crisi a causa del cambio di mercato, orientato verso la dematerializzazione della musica, che rendeva antieconomica la stampa di supporti quali CD o simili. Nel 2011, il logo della EMI, rimasto sul palazzo, venne ammainato .

Nello stesso anno lo stabilimento cessò definitivamente le proprie attività licenziando tutti i dipendenti. Le strutture, svuotate, e successivamente violate e vandalizzate, sono oggi in stato di completo degrado.

Catalogo delle pubblicazioni

Per la datazione ci siamo basati sull'etichetta del disco, o sul vinile o, infine, sulla copertina; qualora nessuno di questi elementi avesse una datazione, ci siamo basati sulla numerazione del catalogo; se esistenti, abbiamo riportato oltre all'anno il mese e il giorno (quest'ultimo dato si trova, a volte, stampato sul vinile).

Nel corso degli anni la numerazione del catalogo ha subito vari cambiamenti, mantenendo comunque all'interno di ogni standard la progressione numerica cronologica.

Non vi è stata, invece, molta coerenza per quel che riguarda le etichette: e così ci sono casi di dischi stampati con etichette diverse nel corso degli anni, come ad esempio Folk beat n. 1 di Francesco Guccini, pubblicato nel 1967 con etichetta "La Voce del Padrone", quindi ristampato negli anni Settanta con etichetta Columbia ed infine con etichetta EMI, o artisti come i Daniel Sentacruz Ensemble che hanno pubblicato i loro 45 giri alternativamente su etichetta Odeon o EMI.

Per le singole etichette presenti all'interno del marchio VCM fino a metà del 1969 con catalogazione autonoma, consultare le voci La voce del padrone e Pathé; con l'unificazione della numerazione di catalogo, abbiamo invece inserito il nominativo della sottoetichetta (ad esempio Harvest, Odeon o Columbia) a fianco del numero di catalogo.

Album
Per molti anni i dischi italiani della EMI hanno avuto la numerazione contrassegnata dal prefisso 3C064: questa forma variava di paese in paese e serviva a identificare le emissioni EMI delle varie nazionalità, e rimarrà in vigore fino alla fine degli anni ottanta.Il prefisso 3C054 stava invece a indicare dischi usciti direttamente in edizione economica a prezzo ridotto (come nel caso di Opera buffa di Francesco Guccini, o di Ho visto anche degli zingari felici di Claudio Lolli).

Prefisso 3C0 (1970-1982)

Prefissi 64- e 66- (1983-1991)

Singoli a 45 giri - Prefisso 3C (1969-1983)

Singoli a 45 giri - Prefisso 06 (1984-1992)

Singoli a 45 giri - Prefisso 14 (1988-1992)

Note

Bibliografia

 Mario De Luigi, L'industria discografica in Italia, edizioni Lato Side, Roma, 1982
 Mario De Luigi, Storia dell'industria fonografica in Italia, edizioni Musica e Dischi, Milano, 2008
 Riviste Musica e dischi (Annate 1945-1968), Il Musichiere (Annate 1959-1961), TV Sorrisi e Canzoni (Annate 1952-1968) ed altre (Ciao amici, Giovani, Big, ecc...ecc...)

Voci correlate
 Casa discografica
 La Voce del Padrone
 His Master's Voice
 EMI
 Victor (casa discografica)

Collegamenti esterni

Case discografiche italiane del passato

EMI Italiana


Vânia Soares Neves (Viana do Castelo, 4 de setembro de 1990) é uma maratonista aquática portuguesa.

Carreira

Rio 2016
Neves competiu nos 10 km feminino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2016, ficando na 24ª colocação.

Nadadores olímpicos de Portugal
Nadadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2016

Vânia Neves


Vitalius roseus là một loài nhện trong họ Theraphosidae.

Loài này thuộc chi Vitalius. Vitalius roseus được Cândido Firmino de Mello-Leitão miêu tả năm 1923.

Chú thích

Tham khảo

Vitalius

Vitalius roseus


An Eurypoda in uska genus han Coleoptera. An Eurypoda in nahilalakip ha familia nga Cerambycidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eurypoda

de:Eurypoda

Eurypoda


Esta é uma lista de indicações brasileiras ao Prêmio Grammy, o maior e mais prestigioso prêmio da música, conferido anualmente pela The Recording Academy desde 1959 nos Estados Unidos.

Diversos artistas brasileiros já concorreram e se sagraram vencedores em algumas categorias dessa premiação, inclusive entre as categorias principais, como Astrud Gilberto, que foi vencedora na categoria Gravação do Ano em 1965 com a música "Garota de Ipanema", gravada em parceria com o saxofonista norte-americano Stan Getz. Nessa categoria, a brasileira venceu alguns dos nomes mais importantes da história da música, como Barbra Streisand, The Beatles e Louis Armstrong. No mesmo ano, a artista brasileira também foi indicada nas categorias Melhor Performance Feminina Pop e Artista Revelação, esta última vencida pela banda britânica The Beatles.

Ainda em 1965, João Gilberto também foi premiado em uma das mais importantes categorias, Álbum do Ano, pelo trabalho Getz/Gilberto, também em parceira com o saxofonista Stan Getz.

Alguns artistas brasileiros foram nomeados várias vezes, como o violinista e compositor Laurindo Almeida, que foi nomeado 14 vezes e venceu 5 prêmios - um deles na primeira edição da premiação na categoria Melhor Engenharia de Álbum Clássico. Sérgio Mendes é outro brasileiro que se destaca no Grammy, com seis nomeações solo, venceu em 1993 a categoria Melhor Álbum de World Music, por seu trabalho Brasileiro. O artista brasileiro foi nomeado outra vez com o grupo Sérgio Mendes & Brasil '66, na categoria Melhor Performance Pop por uma Dupla ou Grupo, em 1968.

A música brasileira de Capoeira também já foi reconhecida com a indicação de Capoeira Angola 2 — Brincando na Roda, do Mestre Moraes, ao Melhor Álbum de World Music nos prêmios Grammy de 2004.

Céu foi indicada no Grammy Awards de 2008 à categoria Melhor Álbum de World Music, com seu primeiro disco CéU (2005).

Em 2022, Anitta foi indicada à categoria Artista Revelação, à qual somente quatro artistas brasileiros haviam sido nomeados: Astrud Gilberto e Tom Jobim, em 1965, Eumir Deodato, em 1974, e Morris Albert em 1976, e se tornou a segunda mulher brasileira a conquistar esta indicação.

Prêmios e indicações

Prêmios honorários

Bibliografia

Indicados ao Grammy Awards
Listas de música

Lista de indicações brasileiras ao Grammy


Kuala Balah is a state constituency in Kelantan, Malaysia, that has been represented in the Kelantan State Legislative Assembly.

The state constituency was first contested in 2004 and is mandated to return a single Assemblyman to the Kelantan State Legislative Assembly under the first-past-the-post voting system.

Demographics

History

Polling Districts
According to the Gazette issued on 30 March 2018, the Kuala Balah constituency has a total of 8 polling districts.

Representation History

Election results

References

Kelantan state constituencies

Kuala Balah


Ang Shēlah-ye Chashmah-ye Safēd ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Shēlah-ye Chashmah-ye Safēd (suba nga anhianhi sa Apganistan, lat 34,16, long 65,14), Wilāyat-e Ghōr,
 Shēlah-ye Chashmah-ye Safēd (dalog), Wilāyat-e Ghōr,
 Shēlah-ye Chashmah-ye Safēd (suba nga anhianhi sa Apganistan, lat 34,12, long 65,36), Wilāyat-e Ghōr,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Shēlah-ye Chashmah-ye Safēd


Skåne län er ein sýsla í Suðursvøríki. Í norðri hevur Skåne län mark við Hallands län og Kronobergs län, og í landnyrðingi við Blekinge län. Høvuðsstaðurin er Malmö.

Skåne län hevur 1 274 069 íbúgvar (2013) og eina vídd við 11 302 km².

Kommunur
 Bjuvs kommuna
 Bromölla kommuna
 Burlövs kommuna
 Båstads kommuna
 Eslövs kommuna
 Helsingborgs kommuna
 Hässleholms kommuna
 Höganäs kommuna
 Hörby kommuna
 Höörs kommuna
 Klippans kommuna
 Kristianstads kommuna
 Kävlinge kommuna
 Landskrona kommuna
 Lomma kommuna
 Lunds kommuna
 Malmö kommuna
 Osby kommuna
 Perstorps kommuna
 Simrishamns kommuna
 Sjöbo kommuna
 Skurups kommuna
 Staffanstorps kommuna
 Svalövs kommuna
 Svedala kommuna
 Tomelilla kommuna
 Trelleborgs kommuna
 Vellinge kommuna
 Ystads kommuna
 Åstorps kommuna
 Ängelholms kommuna
 Örkelljunga kommuna
 Östra Göinge kommuna

Keldur

Skåne län


In the United States of America, Pulpit Freedom Sunday is an annual event which is held in churches. It was founded in 2008 by Alliance Defending Freedom (ADF) to challenge the prohibition on places of worship from endorsing political candidates.  According to The New York Times, ADF's campaign has become "perhaps its most aggressive effort."

Background

In 1954 then Senator Lyndon B. Johnson was running for re-election to the U.S. Senate. In order to neutralize opposition from two nonprofit groups who accused him of being a communist, Johnson introduced an amendment to the Internal Revenue Service code–the Johnson Amendment–which prohibited non-profit groups from endorsing political candidates. This legislation had far reaching effects not only on non-profits, but churches, synagogues, and other houses of worship. Before enactment of the Johnson Amendment, religious leaders were free to endorse or oppose candidates for office. Churches registered as 501(c)(3) organizations under the tax code are subject to revocation of their tax-exempt status should the IRS rule that they violated the political speech prohibition.

Alliance Defending Freedom opposes the Johnson Amendment. Its position is explained: "Churches are not tax-exempt because of some bargain they make with the government. Being tax-exempt is part of freedom of religion; otherwise the government could tax churches out of existence. Now the government is telling churches you can be tax-exempt if you don't speak out on a certain topic".

In 2017 the Free Speech Fairness Act was introduced in the United States House of Representatives. The legislation proposes to permit political speech in churches. ADF supports passage of the bill.

History

In 2008 ADF launched Pulpit Freedom Sunday with 35 churches—including several mega-churches–to directly challenge the Johnson Amendment. In acts of civil disobedience, pastors give sermons on "blatantly political" topics, which may include providing "biblical perspectives" on or endorsements of particular candidates, in defiance of IRS regulations and in hopes of triggering a First Amendment court challenge to the provisions. The 2008 event included Minnesota reverend Gus Booth, who encouraged his congregation to vote in the 2008 United States presidential election for Senator John McCain, and prohibited them from voting for Senator Barack Obama because of his position on abortion.

By 2014 participation in the event had grown to over 1,800 pastors. That brought total participation since 2008 to more than 3,800 pastors. At the same time the IRS indicated that it would ramp up enforcement of the prohibition against candidate endorsement at churches.

See also
 Religious Freedom Restoration Act

References

External links
 Pulpit Freedom Sunday, official 2008 press release

Unofficial observances
Alliance Defending Freedom
Observances in the United States

Pulpit Freedom Sunday


Hrvatska:

 Oštri Vrh, naselje u općini Staro Petrovo Selo, Brodsko-posavska županija

Također pogledajte

 Oštri Vrh Ozaljski

Oštri Vrh (čvor)


Suba ang Sungai Kecilakamar sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Provinsi Maluku, sa sidlakang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod. Ang Sungai Kecilakamar nahimutang sa pulo sa Pulau Wokam.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga suba sa Provinsi Maluku

Sungai Kecilakamar


The 2013 European Junior and U23 Canoe Slalom Championships took place in Bourg-Saint-Maurice, France from 31 July to 4 August 2013 under the auspices of the European Canoe Association (ECA). It was the 15th edition of the competition for Juniors (U18) and the 11th edition for the Under 23 category. A total of 19 medal events took place. No medals were awarded for the junior women's C1 team event due to low number of participating countries.

Medal summary

Men

Canoe

Junior

U23

Kayak

Junior

U23

Women

Canoe

Junior

U23

Kayak

Junior

U23

Medal table

References

External links
European Canoe Association

European Junior and U23 Canoe Slalom Championships
European Junior and U23 Canoe Slalom Championships


An Glaucidium castanopterum in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Thomas Horsfield hadton 1821. An Glaucidium castanopterum in nahilalakip ha genus nga Glaucidium, ngan familia nga Strigidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Glaucidium

Glaucidium castanopterum


Herrington Country Park is a country park and open public space in Sunderland, Tyne and Wear. Located adjacent to Penshaw Monument, the park was built on the site of a former colliery. The park has developed into a significant home for wildlife, hosting up to 100 species of birds. The park also includes a play area, sculptures, an amphitheatre, and a model boat sailing site at the lake.

The park has hosted several major events, including Lets Rock, the UKs largest retro festival brand in 2018 and 2019, and BBC Radio One's Big Weekend in 2005, with Gwen Stefani, Foo Fighters and the Black Eyed Peas, as well as the Olympic Torch Relay in 2012. It also acts as the venue for the local Kubix Festival since 2018.

Since 20 July 2019, the park has held a free weekly 5km parkrun on a Saturday morning starting at 9am.

References

See also
Mowbray Park
Barnes Park

Parks and open spaces in Tyne and Wear
Urban public parks
Tourist attractions in the City of Sunderland

Herrington Country Park


Prawo do zemsty (ros. Право на месть) – powieść postapokaliptyczna autorstwa rosyjskiego pisarza Denisa Szabałowa, ostatnia część trylogii Konstytucja apokalipsy. Książka należy do serii Uniwersum Metro 2033.

Opis fabuły
Daniła powraca do rodzinnego metra po tysiącach kilometrów podróży. Na miejscu okazuje się, że stacje zostały zniszczone przez Bractwo, a główny bohater ma teraz nowy cel: pomścić bliskich.

Przypisy

Metro 2033
Rosyjskie powieści fantastycznonaukowe

Prawo do zemsty (powieść)


Futebol da Estónia jogou um total de cinco partidas internacionais no ano de 1928, oito anos depois da equipa nacional da do país Báltico primeira partida oficial internacional na história tinha jogado: em 17 de outubro de 1920 em e contra a Finlândia (derrota por 6-0). Uma seleção de Comissão da Federação de futebol estoniano determinou a composição e a preparação da equipe.

Saldo

Partidas

 78'

Estatísticas

Seleção Estoniana de Futebol
1928 no futebol

Seleção Estoniana de Futebol em 1928 (masculina)


Antonio Esposito – calciatore
 Antonio Esposito – camorrista
 Antonio Esposito – commissario di polizia ucciso dalle Brigate Rosse
 Antonio Esposito – judoka

Antonio Esposito


Nam Cường là một phường thuộc thành phố Lào Cai, tỉnh Lào Cai, Việt Nam.

Địa lý
Phường Nam Cường có vị trí địa lý:
Phía đông giáp phường Bắc Lệnh
Phía tây giáp xã Tả Phời
Phía nam giáp phường Bắc Lệnh và xã Cam Đường
Phía bắc giáp phường Bắc Cường.

Phường Nam Cường có diện tích 11,49 km², dân số năm 2019 là 7.234 người, mật độ dân số đạt 630 người/km².

Hành chính
Phường Nam Cường được chia thành 17 tổ dân phố đánh số từ 1 đến 17.

Lịch sử
Trước đây, Nam Cường là một xã thuộc huyện Bảo Thắng.

Vùng đất Nam Cường xưa thuộc động Cam Đường cho đến cuối đời nhà Nguyễn.

Thành lập tỉnh dân sự Laokay vào năm 1907, vùng đất Nam Cường gồm các bản Xuân Ba, Lùng Thàng, Cà Mắm của đồng bào Dao; các làng Tùng Tung, Pắc Tà, Vĩ Kim, Châu Úy, Đồng Hồ của đồng bào Giáy và các thôn An Lạc, Tân Lập của đồng bào miền xuôi lên lập nghiệp.

Ngày 16 tháng 1 năm 1979, Hội đồng Chính phủ ban hành Quyết định 15-CP về việc:
Sáp nhập các thôn Tân Lập, Phú Thịnh, Bắc Tà, An Lac, Vĩ Kim I, Vĩ Kim II, Trâu Ví I, Trâu Ví II, Lò Gạch và Chính Cường của xã Nam Cường, huyện Bảo Thắng vào thị xã Lào Cai để thành lập một xã lấy tên là xã Nam Cường Ngoài
Sáp nhập xã Cam Đường và các thôn Cốc Xa, Lùng Thành, Xóm Mới, Đồng Hồ, Tùng Tung của xã Nam Cường thuộc huyện Bảo Thắng vào thị xã Cam Đường
Thành lập một xã lấy tên là xã Nam Cường Trong thuộc thị xã Cam Đường trên cơ sở các thôn Cốc Xa, Lùng Thành, Xóm Mới, Đồng Hồ, Tùng Tung của xã Nam Cường.

Ngày 17 tháng 4 năm 1979, Hội đồng Chính phủ ban hành Quyết định 168-CP. Theo đó, sáp nhập toàn bộ diện tích và dân số của thị xã Cam Đường vào thị xã Lào Cai và sáp nhập xã Nam Cường ngoài và Nam Cường trong cũng được sáp nhập trở lại thành xã Nam Cường.

Ngày 1 tháng 7 năm 1992, Ban Tổ chức cán bộ của Chính phủ ban hành Quyết định thành lập các xã thuộc thị xã Lào Cai, thị xã Cam Đường về việc thành lập xã Bắc Cường thuộc thị xã Lào Cai trên cơ sở điều chỉnh một phần diện tích và dân số của xã Nam Cường và xã Nam Cường gồm 9 thôn thuộc về thị xã Cam Đường.

Ngày 30 tháng 11 năm 2004, Chính phủ ban hành Nghị định số 195/2004/NĐ-CP về việc thành lập thành phố Lào Cai thuộc tỉnh Lào Cai và thành lập phường Nam Cường thuộc thành phố Lào Cai trên cơ sở toàn bộ toàn bộ 1.117 ha diện tích tự nhiên và 4.178 nhân khẩu của xã Nam Cường.

Chú thích

Tham khảo

Nam Cường, thành phố Lào Cai


Ang Arroyo de los Novillos ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Arroyo Los Novillos, distributariyo, Provincia de Entre Ríos,

Mehiko

 Arroyo los Novillos (suba nga anhianhi sa Mehiko, Estado de Zacatecas),

Uruguay

 Arroyo de los Novillos (suba sa Uruguay), Departamento de Lavalleja,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Mehiko
Pagklaro paghimo ni bot Uruguay

Arroyo de los Novillos


Le Isole Sopravento Meridionali sono un gruppo di isole nelle Piccole Antille.

Il nome

Le isole si chiamano così perché, per i velieri che arrivavano nel Nuovo Mondo, risultavano più sopravento delle isole più settentrionali e di quelle al largo del Venezuela (che gli inglesi chiamarono leeward, sottovento), dato che il vento nelle Indie Occidentali (il nome con cui erano conosciute le Piccole Antille) soffiava prevalentemente da est a ovest. Le correnti transatlantiche e i venti che permettevano la rotta più veloce portavano queste navi alla linea che divide la Dominica dalla Martinica. Gli abitanti della zona comunque chiamano Isole Sopravento anche quelle comprese tra le Isole Vergini e la Dominica.

Lista delle isole

Le Isole Sopravento meridionali sono:
le Grenadine;
Grenada
Martinica (Francia);
Saint Vincent;
Saint Lucia;

Barbados e Trinidad e Tobago non appartengono in senso stretto alle Antille, però sono spesso incluse nella lista delle Isole Sopravento.

Tutte le isole, eccetto la Martinica, appartengono al Commonwealth delle Nazioni.

Voci correlate
Isole Sopravento Settentrionali
Isole Sottovento (Antille)

Altri progetti

Collegamenti esterni

Piccole Antille

Isole Sopravento Meridionali


This is a list of Jamaican women writers, including women writers either from or associated with Jamaica.

A
 Opal Palmer Adisa (born 1954)

B
 Amy Bailey (1895–1990)
 Gwyneth Barber Wood (died 2006)
 Mary Anne Barker (1831–1911)
 Vera Bell (1906–?)
 Louise Bennett-Coverley (1919–2006)
 Jacqueline Bishop (living)
 Emily Rose Bleby (1849–1917)
 Eliot Bliss (1903–1990)
 Cedella Booker (1926–2008)
 Jean "Binta" Breeze (1956–2021)
 Yvonne Brewster (born 1938)
 Erna Brodber (born 1940)

C
 Hazel Campbell (1940–2018)
 Lady Colin Campbell (born 1949)
 Margaret Cezair-Thompson (living)
 Michelle Cliff (1946–2016)
 Carolyn Cooper (born 1950)
 Christine Craig (born 1943)

D
 Jean D'Costa (born 1937)
 Nicole Dennis-Benn (born 1982)

E
 Beverley East (born 1953)

F
 Honor Ford-Smith (born 1951)

G
 Amy Jacques Garvey (1895–1973)
 Delores Gauntlett (born 1949)
 Lorna Goodison (born 1947)

H
 Nalo Hopkinson (born 1960)

L
 Andrea Levy (1956–2019)
 Olive Lewin (1927–2013)
 Heather Little-White (1952–2013)

M
 Alecia McKenzie (living)
 Kellie Magnus (born 1970)
 Rachel Manley (living)
 Una Marson (1905–1965)
 Kara Miller (living)
 Pamela Mordecai (born 1942)

P
 Kayla Perrin (born 1970?)
 Velma Pollard (born 1937)
 Patricia Powell (born 1966)
 Helen Pyne-Timothy (1937–2015)

Q
 Ada Quayle (1920–2002)

R
 Claudia Rankine (born 1963)
 Joan Riley (born 1958)
 Kim Robinson-Walcott (born 1956)

S
 Mary Seacole (1805–1881)
 Olive Senior (born 1941)
 Verene Shepherd (born 1951)
 Tanya Shirley (born 1976)
 Makeda Silvera (born 1955)
 Vanessa Spence (born 1961)

T
 Elean Thomas (1947–2004)

W
 Sylvia Wynter (born 1928)

Z
 Fiona Zedde (born 1976)

See also
 List of women writers

Jamaican writers
Jamaican women writers, List of
Lists of Jamaican women
writers

List of Jamaican women writers


Ang Krummbach ngalan niining mga mosunod:

Alemanya

 Krummbach (suba sa Alemanya, Baden-Württemberg Region, lat 48,77, long 9,07),
 Krummbach (suba sa Alemanya, Baden-Württemberg Region, lat 48,60, long 9,35),
 Krummbach (suba sa Alemanya, Bavaria),
 Krummbach (suba sa Alemanya, Baden-Württemberg Region, lat 47,98, long 7,92),
 Krumbach (suba sa Alemanya, Baden-Württemberg Region),

Awstriya

 Krummbach (suba sa Awstriya), Tirol,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Alemanya
Pagklaro paghimo ni bot Awstriya

Krummbach


An Tritocosmia atricilla in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Newman hadton 1850. An Tritocosmia atricilla in nahilalakip ha genus nga Tritocosmia, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tritocosmia

Tritocosmia atricilla


Forlani – cognome italiano
 Arnaldo Forlani (1925-2023) – politico e Presidente del Consiglio italiano
 Alessandro Forlani (1959) – politico italiano, figlio di Arnaldo
 Claire Forlani (1971) – attrice britannica

Altro
 Governo Forlani – Governo della Repubblica Italiana in carica tra il 1980 ed il 1981

Forlani


Ang Rauchkogel ngalan niining mga mosunod:

Awstriya

 Rauchkogel (tumoy sa bukid sa Awstriya, Steiermark), Politischer Bezirk Murtal,
 Rauchkogel (tumoy sa bukid sa Awstriya, Salzburg), Politischer Bezirk Sankt Johann im Pongau,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Awstriya

Rauchkogel


Ferula mikraskythiana is a species of flowering plant in the family Apiaceae. It is native to Dobrogea in Romania.

References

mikraskythiana
Plants described in 2017
Flora of Romania

Ferula mikraskythiana


An Centropyge joculator in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Smith-vaniz ngan Randall hadton 1974. An Centropyge joculator in nahilalakip ha genus nga Centropyge, ngan familia nga Pomacanthidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Centropyge

Centropyge joculator